Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 21 listopada 2018 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa

Ustawa określa

1)

szczególny tryb postępowania w przedmiocie usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych

dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa;

2)

organ właściwy do prowadzenia postępowania, o którym mowa w pkt 1;

3)

skutki cywilnoprawne decyzji wydanych w postępowaniu, o którym mowa w pkt 1.

Ilekroć w niniejszej ustawie jest mowa o

1)

dekrecie - należy przez to rozumieć dekret z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze

m. st. Warszawy

(Dz. U. poz. 279 oraz z 1985 r. poz. 99);

2)

nieruchomości warszawskiej - należy przez to rozumieć nieruchomość podlegającą przepisom

dekretu;

3

decyzji reprywatyzacyjnej - należy przez to rozumieć ostateczną albo nieostateczną

decyzję właściwego organu

a)

w przedmiocie ustanowienia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości warszawskiej

albo w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosku, o którym mowa w art. 7 ust. 1 dekretu,

b)

w przedmiocie wznowienia postępowania, uchylenia, zmiany lub stwierdzenia nieważności

decyzji dotyczącej prawa użytkowania wieczystego nieruchomości warszawskiej albo odmowy

uwzględnienia wniosku, o którym mowa w art. 7 ust. 1 dekretu,

c)

stanowiącą podstawę wypłaty odszkodowania lub przyznania odszkodowania w związku z

nieruchomością warszawską;

4)

nieodwracalnych skutkach prawnych - należy przez to rozumieć stan prawny powstały

wskutek przeniesienia prawa własności albo prawa użytkowania wieczystego nieruchomości

warszawskiej na osobę trzecią, o ile nie nastąpiło ono nieodpłatnie lub na rzecz nabywcy

działającego w złej wierze, lub zagospodarowania nieruchomości warszawskiej na cele

publiczne, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami

(Dz. U. z 2018 r. poz. 121, z późn. zm..

1

Tworzy się Komisję do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich, zwaną dalej

„Komisją”.

2

Zadaniem Komisji jest wyjaśnianie nieprawidłowości i uchybień w działalności organów

i osób prowadzących postępowania w przedmiocie wydawania decyzji reprywatyzacyjnych

dotyczących nieruchomości warszawskich oraz występowanie do właściwych organów w razie

stwierdzenia w toku postępowania przed Komisją istnienia okoliczności sprzyjających

wydawaniu decyzji reprywatyzacyjnych z naruszeniem prawa lub popełnianiu przestępstw

bądź utrudniających ich ujawnianie.

3.

Komisja jest organem administracji publicznej stojącym na straży interesu publicznego,

w zakresie postępowań w przedmiocie wydania decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących

nieruchomości warszawskich.

4

W celu realizacji zadań wynikających z ustawy Komisji przysługują uprawnienia prokuratora

określone w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2018 r. poz. 2096), ustawie z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1360, z późn. zm. oraz art. 5, art. 66, art. 69, art. 70, art. 71 § 1 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. -

Prawo o prokuraturze

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1767 oraz z 2018 r. poz. 5, 1000, 1443 i 1669). Komisja może w szczególności żądać wznowienia postępowania sądowego oraz złożyć

sprzeciw od decyzji administracyjnej.

Przepis art. 31a ustawy zmienianej w art. 1 ma zastosowanie również do naruszeń, które

miały miejsce przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, jeżeli skutki, o których

mowa w art. 30 ust. 1 pkt 6 ustawy zmienianej w art. 1, trwają po dniu wejścia w życie

niniejszej ustawy.

1.

W skład Komisji wchodzi przewodniczący powoływany i odwoływany przez Prezesa Rady

Ministrów, na wniosek Ministra Sprawiedliwości złożony w porozumieniu z Ministrem

Spraw Wewnętrznych i Administracji, oraz 8 członków w randze sekretarza stanu powoływanych

i odwoływanych przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

W skład Komisji może zostać powołana osoba, która

1)

ma obywatelstwo polskie i korzysta z pełni praw publicznych;

2)

posiada pełną zdolność do czynności prawnych;

3)

nie była prawomocnie skazana za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe;

4)

posiada wyższe wykształcenie prawnicze lub niezbędną wiedzę w zakresie gospodarowania

nieruchomościami oraz wykorzystywania zasobów majątku państwowego;

5)

cieszy się nieposzlakowaną opinią.

3.

Przewodniczącym Komisji jest sekretarz stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości albo

Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji.

4.

Jeżeli pełnienie funkcji przewodniczącego Komisji uniemożliwia lub w znacznym stopniu

utrudnia wykonywanie zadań sekretarza stanu, o których mowa w art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o Radzie Ministrów

(Dz. U. z 2012 r. poz. 392, z 2015 r. poz. 1064 oraz z 2018 r. poz. 1669), Prezes Rady Ministrów może powołać w ministerstwie, o którym mowa w ust. 3, dodatkowego

sekretarza stanu do wykonywania tych zadań.

5.

Członkowie Komisji powoływani przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, w zakresie pełnienia

obowiązków sekretarzy stanu wykonują zadania związane wyłącznie ze sprawowaniem funkcji

w Komisji.

6.

Członkowie Komisji w zakresie sprawowania swojej funkcji w Komisji są niezależni i

nie podlegają służbowo Ministrowi Sprawiedliwości.

1.

Przewodniczący Komisji kieruje jej pracami, reprezentuje Komisję na zewnątrz oraz

wykonuje inne czynności przewidziane w ustawie oraz w regulaminie działania Komisji.

2.

Komisja może, na wniosek przewodniczącego Komisji, powołać ze swojego grona do dwóch

zastępców przewodniczącego.

3.

Przewodniczący Komisji może upoważnić członka Komisji do wykonywania niektórych czynności

przewodniczącego Komisji.

Przepisy art. 40b i art. 40c ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się także do umów

zawartych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy niezależnie od tego, czy przed

tym dniem decyzja reprywatyzacyjna stała się ostateczna, chyba że umowa wygasła wskutek

odstąpienia albo wypowiedzenia przez osobę zajmującą nieruchomość warszawską lub jej

część. Nie wyłącza to odpowiedzialności gminy względem najemcy z tytułu niewykonania

lub nienależytego wykonania zobowiązania.

1.

Przewodniczącemu Komisji przysługuje ryczałtowa miesięczna dieta w wysokości 3-krotności

minimalnego wynagrodzenia za pracę ustalonego na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę

(Dz. U. z 2017 r. poz. 847 oraz z 2018 r. poz. 650).

2.

Do członków Komisji powoływanych przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej nie stosuje

się przepisów art. 3b, art. 5 i art. 5b ustawy z dnia 31 lipca 1981 r. o wynagrodzeniu osób zajmujących

kierownicze stanowiska państwowe

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1998 oraz z 2018 r. poz. 650 i 1000).

2a

Członków Komisji w zakresie ubezpieczeń społecznych i ubezpieczenia zdrowotnego traktuje

się jak pracowników.

2b

Płatnikiem składek na ubezpieczenia społeczne i ubezpieczenie zdrowotne za członków

Komisji jest urząd obsługujący Ministra Sprawiedliwości.

3

Obsługę merytoryczną, administracyjną i biurową Komisji zapewnia urząd obsługujący

Ministra Sprawiedliwości. Przewodniczący Komisji może upoważniać pracownika urzędu

do załatwiania określonych spraw w jego imieniu, w szczególności do wydawania zaświadczeń

oraz do poświadczania odpisów dokumentów za zgodność z oryginałem na potrzeby prowadzonych

postępowań.

4.

Finansowanie Komisji następuje z budżetu państwa z części 37 - Sprawiedliwość.

5.

Minister Sprawiedliwości określa regulamin działania Komisji w drodze zarządzenia.

Ilekroć przepisy z zakresu ubezpieczeń społecznych i ubezpieczenia zdrowotnego uzależniają

prawo do świadczeń od zachowania okresu lub ciągłości ubezpieczenia, w stosunku do

członków Komisji do spraw usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących

nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa, powołanych przed dniem wejścia

w życie art. 5 ust. 2a i 2b ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą, do okresu i ciągłości ubezpieczenia zalicza się okres od dnia powołania na

członka Komisji.

Przewodniczący oraz członkowie Komisji nie mogą być pociągnięci do odpowiedzialności

za swoją działalność wchodzącą w zakres sprawowania funkcji w Komisji.

Do postępowań toczących się przed Komisją do spraw usuwania skutków prawnych decyzji

reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem

prawa, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy

stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

1.

Przewodniczący oraz członek Komisji składa oświadczenie o tym, czy

1)

jest właścicielem, użytkownikiem wieczystym lub posiada jakiekolwiek roszczenia do

nieruchomości warszawskiej;

2)

pozostaje w związku małżeńskim, stosunku pokrewieństwa lub powinowactwa w linii prostej,

pokrewieństwa lub powinowactwa w linii bocznej do drugiego stopnia lub jest związany

z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli z osobą, o której mowa w pkt 1;

3)

brał udział w postępowaniu o wydanie decyzji reprywatyzacyjnej jako pełnomocnik strony

albo pracownik lub członek organu administracji;

4)

nie był prawomocnie skazany za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe.

2.

Oświadczenie, o którym mowa w ust. 1, składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej

za składanie fałszywych oświadczeń. Osoba, o której mowa w ust. 1, składając oświadczenie

jest obowiązana do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności

karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu

o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Przy Komisji działa Społeczna Rada, będąca organem opiniodawczo-doradczym Komisji.

2.

Członków Społecznej Rady, w liczbie do 9 osób, powołuje i odwołuje Minister Sprawiedliwości

w porozumieniu z Ministrem Spraw Wewnętrznych i Administracji spośród członków organizacji

pozarządowych prowadzących działalność pożytku publicznego, a także stowarzyszeń,

których statutowym celem jest w szczególności działalność wspomagająca rozwój wspólnot

i społeczności lokalnych, zwiększanie świadomości prawnej społeczeństwa oraz kształtowanie

kompetencji obywatelskich.

1

Komisja wydaje decyzje i postanowienia oraz podejmuje uchwały, o których mowa w art.

37c ust. 1.

2.

Przewodniczący Komisji może wydawać zarządzenia.

1

Komisja wydaje decyzje i postanowienia oraz podejmuje uchwały, o których mowa w art.

37c ust. 1, większością głosów, w głosowaniu jawnym, w obecności co najmniej 5 członków

Komisji, w tym przewodniczącego Komisji.

2.

W razie równej liczby głosów rozstrzyga głos przewodniczącego Komisji.

3

Decyzje, postanowienia oraz uchwały, o których mowa w art. 37c ust. 1, podpisuje przewodniczący

Komisji.

4

Decyzje Komisji, z wyłączeniem decyzji, o których mowa w art. 34 ust. 3, oraz postanowienia

są ostateczne.

1.

Komisja wydaje decyzję po zasięgnięciu opinii Społecznej Rady.

2.

Społeczna Rada wydaje opinię w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku Komisji

o jej wydanie. Na wniosek Społecznej Rady przewodniczący Komisji może przedłużyć termin

do wydania opinii.

3.

Niewydanie opinii przez Społeczną Radę w terminie, o którym mowa w ust. 2, nie wstrzymuje

wydania decyzji przez Komisję.

4.

Przepisu art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego nie stosuje się.

1

Organy administracji rządowej i samorządowej, podległe im jednostki organizacyjne,

organy samorządów zawodowych, a także inne jednostki organizacyjne i instytucje, na

wniosek przewodniczącego Komisji, udzielają Komisji, w ramach swoich kompetencji i

w terminie wskazanym we wniosku, wszelkiej pomocy przy wykonywaniu zadań, w szczególności

przedstawiają informacje i dokumenty oraz wydają opinie.

1a

Na wniosek przewodniczącego Komisji prezes właściwego sądu przekazuje niezbędne dokumenty

z akt sprawy lub ich kopie, a także przesyła akta albo ich kopie w całości lub w określonej

części. W wypadku sprawy w toku lub postępowania niezakończonego prawomocnym orzeczeniem

prezes sądu może przekazać zamiast dokumentów lub akt ich kopie.

2

Podmioty, o których mowa w ust. 1 i 1a, przekazują Komisji akta postępowań sądowych,

akta postępowań w przedmiocie wydania decyzji reprywatyzacyjnych albo innych postępowań

administracyjnych lub inne dokumenty w terminie wskazanym we wniosku przewodniczącego

Komisji.

1.

Komisja ma dostęp do aktualnych i pełnych danych i informacji zawartych w

1)

Krajowym Rejestrze Sądowym, o którym mowa w art. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym

(Dz. U. z 2018 r. poz. 986 i 1544);

2)

Krajowym Rejestrze Karnym, o którym mowa w art. 1 ustawy z dnia 24 maja 2000 r. o Krajowym Rejestrze Karnym

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1218 i 1544);

3)

centralnej bazie danych ksiąg wieczystych, o której mowa w art. 36

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1916).

2.

W celu realizacji zadań wynikających z ustawy Komisja może przetwarzać informacje,

w tym również dane osobowe, ze zbiorów prowadzonych na podstawie odrębnych przepisów

przez organy władzy publicznej, a w szczególności zgromadzone w Krajowym Rejestrze

Sądowym, Krajowym Rejestrze Karnym i centralnej bazie danych ksiąg wieczystych, bez

wiedzy i zgody osoby, której te dane dotyczą.

3.

W celu realizacji zadań wynikających z ustawy Komisja może, w drodze teletransmisji

danych, korzystać z bezpośredniego dostępu do danych zgromadzonych w Krajowym Rejestrze

Sądowym. Minister Sprawiedliwości oraz przewodniczący Komisji określą, w drodze porozumienia,

szczegółowe warunki techniczne dostępu do tych danych.

1.

Przewodniczący Komisji może wystąpić do prokuratora z wnioskiem o przeszukanie pomieszczeń

lub innych miejsc lub zajęcie rzeczy w celu zabezpieczenia dowodu w sprawie lub zabezpieczenia

zwrotu równowartości nienależnego świadczenia, o którym mowa w art. 31 ust. 1.

2.

Prokurator może wydać postanowienie o przeszukaniu pomieszczeń lub innych miejsc lub

zajęciu rzeczy w celu zabezpieczenia dowodu w sprawie lub zabezpieczenia zwrotu równowartości

nienależnego świadczenia, o którym mowa w art. 31 ust. 1, jeśli jest to niezbędne

dla zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania. Przepisy art. 217, art. 219, art. 220-234 i art. 236 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. -

Kodeks postępowania karnego

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1987) stosuje się odpowiednio.

3.

Prokurator przekazuje Komisji zajęte rzeczy. Postanowienie o zwrocie rzeczy prokurator

wydaje po zasięgnięciu opinii Komisji.

1.

Na wniosek przewodniczącego Komisji albo z urzędu prokurator przekazuje Komisji informacje

o toczącym się

1)

postępowaniu karnym, którego przedmiotem jest przestępstwo, o którym mowa w art. 30

ust. 1 pkt 2;

2)

z udziałem prokuratora postępowaniu cywilnym lub administracyjnym dotyczącym decyzji

reprywatyzacyjnych;

3)

postępowaniu wyjaśniającym związanym z decyzją reprywatyzacyjną, prowadzonym w trybie

art. 69 § 1 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. - Prawo o prokuraturze, a także postępowaniu zakończonym wniesieniem sprzeciwu od tej decyzji.

2.

Na wniosek przewodniczącego Komisji prokurator przekazuje Komisji informacje i dokumenty

z akt prowadzonego postępowania przygotowawczego lub ich kopie, chyba że sprzeciwia

się temu dobro postępowania przygotowawczego.

3.

W zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, prokurator, na wniosek przewodniczącego

Komisji, przekazuje Komisji niezbędne dokumenty z akt sprawy lub ich kopie, a także

przesyła akta albo ich kopie w całości lub określonej części.

4.

W przypadku odmowy przekazania ze względu na dobro postępowania przygotowawczego,

o którym mowa w ust. 2, prokurator przekazuje informacje i dokumenty z akt postępowania

przygotowawczego lub ich kopie, o które wnioskowano, niezwłocznie po umorzeniu postępowania

przygotowawczego albo skierowaniu do sądu aktu oskarżenia, wniosku o wydanie wyroku

skazującego, wniosku o warunkowe umorzenie postępowania albo wniosku o umorzenie postępowania

przygotowawczego i orzeczenie środka zabezpieczającego.

Komisja w celu realizacji zadań wynikających z ustawy może korzystać z danych o osobie

uzyskanych na podstawie art. 12 ust. 1 i 1a oraz art. 14 oraz przetwarzać je bez wiedzy

i zgody osoby, której te dane dotyczą.

1

Komisja przeprowadza czynności sprawdzające oraz prowadzi postępowanie rozpoznawcze

i ogólne. Komisja przeprowadza z urzędu czynności sprawdzające w celu stwierdzenia,

czy w związku z wydaniem decyzji reprywatyzacyjnej istnieją podstawy do wszczęcia

postępowania rozpoznawczego. Komisja może powierzyć przeprowadzenie czynności sprawdzających

wyznaczonemu członkowi albo wyznaczonym członkom Komisji.

2.

Komisja w wyniku przeprowadzenia czynności sprawdzających wydaje postanowienie o wszczęciu

postępowania rozpoznawczego w przypadku uprawdopodobnienia, że decyzja reprywatyzacyjna

została wydana z naruszeniem prawa.

3.

Postanowienie, o którym mowa w ust. 2, zawiera co najmniej oznaczenie nieruchomości

warszawskiej, której dotyczy postępowanie, według księgi wieczystej oraz ewidencji

gruntów i budynków, oraz dane stron postępowania.

1.

Komisja wszczyna z urzędu postępowanie rozpoznawcze.

2

O wszczęciu postępowania rozpoznawczego Komisja zawiadamia m.st. Warszawę oraz pozostałe

strony postępowania. Jeżeli decyzja reprywatyzacyjna została wydana przez inny organ,

stroną postępowania przed Komisją jest ten organ albo inny organ właściwy do rozpoznania

sprawy.

3

Strony mogą być zawiadamiane o wszczęciu postępowania, decyzjach i innych czynnościach

Komisji poprzez ogłoszenie w Biuletynie Informacji Publicznej, na stronie podmiotowej

urzędu obsługującego Ministra Sprawiedliwości.

4

Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio do wezwania strony lub świadka na rozprawę.

Zawiadomienie lub doręczenie zawiadomienia lub wezwania uważa się za dokonane po upływie

7 dni od dnia publicznego ogłoszenia.

1.

Komisja może wszcząć postępowanie rozpoznawcze w razie wniesienia przez prokuratora

sprzeciwu od ostatecznej decyzji reprywatyzacyjnej do organu właściwego do wznowienia

postępowania albo uchylenia lub zmiany tej decyzji.

2.

W razie wszczęcia postępowania rozpoznawczego w sprawie, o której mowa w ust. 1, prokuratorowi

służą prawa strony.

3.

W postępowaniu, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się art. 184 § 2 i art. 185 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. -

Kodeks postępowania administracyjnego.

Prokurator niezwłocznie zawiadamia Komisję o wniesieniu sprzeciwu, o którym mowa w

art. 16a ust. 1. Do zawiadomienia dołącza się odpis sprzeciwu.

1

W toku postępowania rozpoznawczego Komisja może przeprowadzić rozprawę.

2.

Rozprawa przed Komisją jest jawna.

3

Komisja może wyłączyć jawność rozprawy w całości lub w części ze względu na bezpieczeństwo

państwa, zagrożenie spokoju, moralności i porządku publicznego, a także jeżeli w toku

rozprawy mają być roztrząsane szczegóły życia rodzinnego lub rozpatrywane informacje

stanowiące tajemnicę podlegającą ochronie na podstawie odrębnych przepisów lub informacje

stanowiące dane, o których mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 922 oraz z 2018 r. poz. 138 i 723)

4.

Komisja rozstrzyga o wyłączeniu jawności rozprawy postanowieniem.

5

Podczas rozprawy odbywającej się z wyłączeniem jawności na sali mogą być obecni: strony,

świadkowie, przedstawiciele ustawowi i pełnomocnicy stron, prokurator oraz wyznaczeni

przez przewodniczącego Komisji pracownicy urzędu obsługującego Ministra Sprawiedliwości.

6

Postanowienia o wyłączeniu jawności oraz decyzje kończące postępowanie w sprawie ogłasza

się w Biuletynie Informacji Publicznej, na stronie podmiotowej urzędu obsługującego

Ministra Sprawiedliwości.

Dowodami w postępowaniu rozpoznawczym mogą być w szczególności: dokumenty, zeznania

świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin oraz inne

dokumenty zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa

skarbowe lub wykroczenia skarbowe.

1.

Przewodniczący Komisji zezwala przedstawicielom środków masowego przekazu na dokonywanie

za pomocą aparatury utrwaleń obrazu i dźwięku z przebiegu rozprawy oraz transmisję

audiowizualną za pośrednictwem sieci Internet.

2.

Komisja może określić warunki udziału w rozprawie przedstawicieli środków masowego

przekazu.

3.

Jeżeli ze względów techniczno-organizacyjnych obecność przedstawicieli środków masowego

przekazu utrudnia przebieg rozprawy, Komisja ogranicza liczbę przedstawicieli środków

masowego przekazu na sali, w której odbywa się rozprawa, i wskazuje uprawnionych do

dokonywania za pomocą aparatury utrwaleń obrazu i dźwięku z przebiegu rozprawy oraz

transmisji audiowizualnej za pośrednictwem sieci Internet według kolejności zgłoszeń

lub na podstawie losowania.

4.

Przewodniczący Komisji zarządza opuszczenie sali, w której odbywa się rozprawa, przez

przedstawicieli środków masowego przekazu, którzy zakłócają przebieg rozprawy.

5.

W razie gdyby obecność przedstawicieli środków masowego przekazu mogła oddziaływać

krępująco na zeznania świadka, przewodniczący Komisji może zarządzić opuszczenie sali,

w której odbywa się rozprawa, przez przedstawicieli środków masowego przekazu na czas

przesłuchania świadka.

1.

Komisja może wezwać stronę albo osobę fizyczną działającą w charakterze organu lub

działającą w jej imieniu albo z jej upoważnienia do stawienia się na rozprawę osobiście.

Udział osoby wezwanej do stawienia się na rozprawę osobiście jest obowiązkowy niezależnie

od miejsca zamieszkania.

2.

Strona, która mimo prawidłowego wezwania nie stawiła się bez uzasadnionej przyczyny

albo bez zezwolenia kierującego rozprawą opuściła rozprawę Komisji przed jej zakończeniem,

może być ukarana grzywną do 10 000 zł, a w razie ponownego niezastosowania się do

wezwania - grzywną do 30 000 zł.

3.

Jeżeli stroną jest osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej,

Komisja może ukarać grzywną osobę, która według przepisów dotyczących ustroju danej

osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej jest jej

ustawowym reprezentantem, członkiem organu uprawnionego do jej reprezentowania lub

jest upoważniona do prowadzenia jej spraw. Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio.

1.

Osoba wezwana przez Komisję w charakterze świadka lub biegłego ma obowiązek niezależnie

od swojego miejsca zamieszkania stawić się na wezwanie i złożyć zeznania.

2.

Przed rozpoczęciem przesłuchania świadka należy pouczyć o odpowiedzialności karnej

na podstawie art. 233 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1600 i 2077).

3

Świadek lub biegły, który mimo prawidłowego wezwania nie stawił się bez uzasadnionej

przyczyny, bez zezwolenia kierującego rozprawą opuścił rozprawę Komisji przed jej

zakończeniem lub bezzasadnie odmówił złożenia zeznania albo wydania opinii, może być

ukarany grzywną do 10 000 zł, a w razie ponownego niezastosowania się do wezwania

- grzywną do 30 000 zł.

4

Do świadka wezwanego na rozprawę wyłącznie w sposób, o którym mowa w art. 16 ust.

4, przepisu ust. 3 w zakresie karania grzywną za niestawienie się bez uzasadnionej

przyczyny nie stosuje się.

1.

Komisja może na wniosek ukaranego, o którym mowa w art. 18 ust. 2 lub 3 lub art. 19

ust. 3, złożony w terminie 7 dni od dnia otrzymania zawiadomienia o ukaraniu, uznać

za usprawiedliwioną nieobecność, odmowę zeznania albo wydania opinii i zwolnić od

grzywny. Przepisu art. 88 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego nie stosuje się.

2.

Należności pieniężne z tytułu grzywny są dochodzone na podstawie tytułu wykonawczego

wystawionego przez Komisję. Należności te stanowią dochód budżetu państwa.

1.

W przypadkach określonych w art. 18 ust. 2 i 3 oraz art. 19 ust. 3 w razie ponownego

niezastosowania się do wezwania Komisja może ponadto wystąpić do właściwego prokuratora

okręgowego z wnioskiem o zarządzenie zatrzymania i przymusowego doprowadzenia osoby

wezwanej. Wniosek zawiera uzasadnienie.

2.

Na zarządzenie prokuratora osobie, o której mowa w ust. 1, przysługuje zażalenie do

sądu rejonowego, w którego okręgu prowadzi się postępowanie.

Do zabezpieczenia i egzekucji należności, o których mowa w art. 18 ust. 2 i art. 19

ust. 3, stosuje się przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1314, 1356, 1499 i 1629).

Posiedzenia Komisji wyznaczone poza rozprawą są niejawne, chyba że przewodniczący

Komisji zarządzi inaczej.

1.

Jeżeli jest to niezbędne dla zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania, Komisja

może, w drodze postanowienia, nakazać wpis w księdze wieczystej ostrzeżenia o toczącym

się postępowaniu rozpoznawczym, a w przypadku decyzji, która nie wywołała nieodwracalnych

skutków prawnych, także ustanowić zakaz zbywania lub obciążania nieruchomości. Wpis

wywołuje skutek ostrzeżenia, o którym mowa w art. 8 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece.

2.

Postanowienie, o którym mowa w ust. 1, stanowi, z chwilą wydania, podstawę wpisu w

księdze wieczystej.

3.

(uchylony)

4.

Wniosek o wpis w księdze wieczystej składa Komisja.

5.

Wniosek o wpis w księdze wieczystej składa się za pośrednictwem systemu teleinformatycznego

obsługującego postępowanie sądowe lub na urzędowym formularzu. Wniosek podpisuje przewodniczący

Komisji lub wyznaczony przez niego członek Komisji. Wniosek składany za pośrednictwem

systemu teleinformatycznego opatruje się kwalifikowanym podpisem elektronicznym.

6

Dokumenty stanowiące podstawę wpisu w księdze wieczystej niesporządzone w postaci

elektronicznej Komisja przesyła sądowi właściwemu do prowadzenia księgi wieczystej

w terminie 3 dni od dnia złożenia wniosku o wpis. Dokumenty te przewodniczący Komisji

lub wyznaczony przez niego członek Komisji zaopatruje z urzędu we wzmiankę o wykonalności.

7.

Wniosek o wpis w księdze wieczystej jest wolny od opłaty.

1.

Komisja uchyla postanowieniem zabezpieczenie w postaci wpisu w księdze wieczystej,

o którym mowa w art. 23 ust. 1, jeżeli stało się ono zbędne dla zabezpieczenia prawidłowego

toku postępowania lub wydano decyzję, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1, 4 albo

5.

2.

Postanowienie, o którym mowa w ust. 1, stanowi podstawę wpisu w księdze wieczystej.

Przepisy art. 23 ust. 4-7 stosuje się.

1.

Komisja może, w drodze postanowienia, nakazać wpis w księdze wieczystej ostrzeżenia

o podjęciu czynności sprawdzających, o których mowa w art. 15 ust. 1.

2.

Komisja uchyla postanowieniem zabezpieczenie, o którym mowa w ust. 1, jeżeli w toku

czynności sprawdzających nie uprawdopodobniono okoliczności uzasadniających wszczęcie

postępowania rozpoznawczego albo jeżeli Komisja nakazuje, w drodze postanowienia,

wpis ostrzeżenia o toczącym się postępowaniu rozpoznawczym.

3.

Wpis ostrzeżenia, o którym mowa w ust. 1, od chwili wszczęcia postępowania rozpoznawczego

wywołuje skutki ostrzeżenia, o którym mowa w art. 23.

4.

Art. 23 stosuje się odpowiednio do ostrzeżenia, o którym mowa w ust. 1.

W przypadku wydania decyzji, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 3, wykreślenie zabezpieczenia

w postaci wpisu w księdze wieczystej, o którym mowa w art. 23 ust. 1, może nastąpić

tylko na wniosek Komisji.

1.

W razie wszczęcia postępowania rozpoznawczego toczące się przed organem administracji,

sądem administracyjnym, sądem powszechnym lub Sądem Najwyższym postępowanie dotyczące

decyzji reprywatyzacyjnej albo postępowanie o zapłatę odszkodowania lub wynagrodzenia

za korzystanie z nieruchomości, albo inne postępowanie przed tymi organami lub sądami

toczące się na skutek wydania decyzji reprywatyzacyjnej podlegają zawieszeniu.

2.

W razie powzięcia przez Komisję informacji o toczącym się postępowaniu, o którym mowa

w ust. 1, Komisja zawiadamia organ lub sąd o wszczęciu postępowania rozpoznawczego.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2, Komisja przekazuje organowi lub sądowi prawomocną

decyzję, o której mowa w art. 29. Zawieszone postępowanie podlega podjęciu z chwilą

przekazania organowi lub sądowi decyzji. Przekazanie może nastąpić poprzez ogłoszenie

w Biuletynie Informacji Publicznej, na stronie podmiotowej urzędu obsługującego Ministra

Sprawiedliwości.

1.

W razie powzięcia przez Komisję informacji o postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym

nieruchomości warszawskiej lub dotyczącym osoby zajmującej lokal w nieruchomości warszawskiej

będącej przedmiotem decyzji reprywatyzacyjnej Komisja może wystąpić do sądu z wnioskiem

o zawieszenie tego postępowania lub wstrzymanie czynności organu egzekucyjnego w tym

postępowaniu. W przypadku wystąpienia Komisji do sądu z wnioskiem o zawieszenie postępowania

Komisja informuje o tym niezwłocznie organ egzekucyjny.

2.

Sąd rozstrzyga w przedmiocie wniosku, o którym mowa w ust. 1, niezwłocznie, nie później

jednak niż w terminie 7 dni od dnia otrzymania wniosku.

3.

Do czasu rozstrzygnięcia przez sąd wniosku, o którym mowa w ust. 1, postępowanie egzekucyjne

podlega zawieszeniu lub wstrzymuje się czynności w tym postępowaniu.

1.

W razie powzięcia przez Komisję informacji o administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym

dotyczącym nieruchomości warszawskiej będącej przedmiotem decyzji reprywatyzacyjnej

Komisja może wystąpić do organu egzekucyjnego z wnioskiem o zawieszenie tego postępowania

lub wstrzymanie czynności egzekucyjnych w tym postępowaniu.

2.

Organ egzekucyjny rozstrzyga w przedmiocie wniosku, o którym mowa w ust. 1, niezwłocznie,

nie później jednak niż w terminie 7 dni od dnia otrzymania wniosku.

3.

Do czasu rozstrzygnięcia przez organ egzekucyjny wniosku, o którym mowa w ust. 1,

administracyjne postępowanie egzekucyjne podlega zawieszeniu lub wstrzymuje się czynności

egzekucyjne w tym postępowaniu.

Wartość nieruchomości w postępowaniu rozpoznawczym określa rzeczoznawca majątkowy

zgodnie z przepisami ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, według stanu na dzień wydania decyzji reprywatyzacyjnej.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Jeżeli w toku postępowania Komisja stwierdzi istnienie okoliczności sprzyjających

wydawaniu decyzji reprywatyzacyjnych z naruszeniem prawa lub popełnianiu przestępstw

albo utrudniających ich ujawnianie, kieruje wystąpienie do odpowiedniego organu.

2.

W wystąpieniu, o którym mowa w ust. 1, Komisja może żądać przeprowadzenia kontroli,

a także wszczęcia postępowania w przedmiocie odpowiedzialności dyscyplinarnej, służbowej,

materialnej lub innej przewidzianej w przepisach dotyczących stosunku pracy.

3.

Organ, do którego wystąpiła Komisja, jest obowiązany w terminie 30 dni od dnia otrzymania

wystąpienia zawiadomić Komisję o podjętych środkach lub zajętym stanowisku albo sposobie

zakończenia kontroli lub postępowania.

Przewodniczący Komisji po zamknięciu rozprawy zakreśla stronom postępowania rozpoznawczego

termin do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych

żądań.

1.

W wyniku postępowania rozpoznawczego Komisja wydaje decyzję, w której

1)

utrzymuje w mocy decyzję reprywatyzacyjną albo

2

uchyla decyzję reprywatyzacyjną w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co

do istoty sprawy albo, uchylając tę decyzję, umarza postępowanie w całości albo w

części, albo

2a

uchyla decyzję reprywatyzacyjną w całości albo w części i zawiesza postępowanie w

przypadku przeszkody uniemożliwiającej dalsze prowadzenie postępowania i wydanie decyzji,

albo

3)

uchyla decyzję reprywatyzacyjną w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia

organowi, który wydał ostateczną decyzję reprywatyzacyjną, jeżeli decyzja ta została

wydana z naruszeniem prawa, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ

na jej rozstrzygnięcie, albo

3a

stwierdza nieważność decyzji reprywatyzacyjnej lub postanowienia w całości lub w części,

jeżeli zachodzą przesłanki określone w art. 156 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego lub w przepisach szczególnych, albo

4)

w razie, gdy decyzja reprywatyzacyjna wywołała nieodwracalne skutki prawne, stwierdza

wydanie tej decyzji z naruszeniem prawa i wskazuje okoliczności, z powodu których

nie można jej uchylić, albo

5

umarza postępowanie rozpoznawcze, albo

6

rozpoznaje wniosek, o którym mowa w art. 7 ust. 1 dekretu.

2.

Wydając decyzję, o której mowa w ust. 1 pkt 3, Komisja wskazuje okoliczności, które

należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Zapatrywania prawne i wskazania

Komisji co do dalszego postępowania są wiążące dla organu, któremu przekazano sprawę

do ponownego rozpatrzenia.

3

Wydając decyzję, o której mowa w ust. 1 pkt 2, Komisja uchyla decyzję w przedmiocie

ustanowienia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości warszawskiej i decyzję o

przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, o której

mowa w art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego

w prawo własności nieruchomości

(Dz. U. z 2012 r. poz. 83, z 2015 r. poz. 373 i 524 oraz z 2018 r. poz. 1716).

1.

Komisja wydaje decyzję, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2-4, jeżeli

1)

dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały

się fałszywe;

2)

decyzja reprywatyzacyjna została wydana w wyniku przestępstwa;

3)

wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące

w dniu wydania decyzji reprywatyzacyjnej, nieznane organowi, który ją wydał;

4)

decyzja reprywatyzacyjna została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem

prawa;

4a

stwierdzono inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny

wpływ na wynik sprawy, w szczególności jeżeli stroną postępowania o wydanie decyzji

reprywatyzacyjnej była osoba, która nie była osobą uprawnioną w rozumieniu art. 7

ust. 1 dekretu, osobę uprawnioną reprezentował kurator ustanowiony dla osoby nieznanej

z miejsca pobytu, a nie było podstaw do jego ustanowienia, ustanowiono kuratora spadku

działającego w imieniu osoby nieżyjącej lub z naruszeniem przepisów o dziedziczeniu,

w tym przepisów dotyczących dziedziczenia spadków wakujących lub nieobjętych, lub

stwierdzono naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy;

4b

decyzja reprywatyzacyjna została wydana pomimo nieustalenia posiadania nieruchomości

warszawskiej przez dotychczasowego właściciela lub jego następców prawnych, o którym

mowa w art. 7 ust. 1 dekretu;

5

przeniesienie roszczeń do nieruchomości warszawskiej było rażąco sprzeczne z interesem

społecznym, w szczególności jeżeli nastąpiło w zamian za świadczenie wzajemne rażąco

niewspółmierne do wartości nieruchomości warszawskiej;

6)

wydanie decyzji reprywatyzacyjnej doprowadziło do skutków rażąco sprzecznych z interesem

społecznym lub skutków sprzecznych z celem, dla którego ustanowiono użytkowanie wieczyste,

w szczególności do zastosowania uporczywie lub w sposób istotnie utrudniający korzystanie

z lokalu w nieruchomości warszawskiej groźby bezprawnej, przemocy wobec osoby lub

przemocy innego rodzaju w stosunku do osoby zajmującej ten lokal;

7)

decyzja reprywatyzacyjna została wydana pomimo przyznania, na podstawie przepisów

odrębnych, świadczenia w związku z przejściem własności nieruchomości;

8)

decyzja reprywatyzacyjna dotyczy osoby prawnej powstałej przed dniem 1 września 1939 r.,

której akcje lub udziały objęto w sposób niezgodny z prawem.

2.

Komisja może wydać decyzję, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2-4, również przed

stwierdzeniem sfałszowania dowodów wymienionych w ust. 1 pkt 1 lub popełnienia przestępstwa,

o którym mowa w ust. 1 pkt 2, orzeczeniem sądu lub innego organu, jeżeli

1)

sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa nie budzi wątpliwości, a wydanie

tej decyzji jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia

ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego lub interesu prywatnego;

2)

postępowanie karne jest zawieszone ze względu na ukrycie się lub ucieczkę sprawcy,

postępowanie umorzono ze względu na niewykrycie sprawcy albo nie może być ono prowadzone

ze względu na przedawnienie karalności lub śmierć sprawcy.

3

W przypadku stwierdzenia, że decyzja reprywatyzacyjna została wydana pomimo nieustalenia

posiadania nieruchomości warszawskiej przez dotychczasowego właściciela lub jego następców

prawnych, o którym mowa w art. 7 ust. 1 dekretu, ciężar udowodnienia posiadania spoczywa

na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne.

4

Komisja wydaje decyzję, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 3, jeżeli nieruchomość

warszawska jest zamieszkała przez lokatorów, którym do dnia wydania decyzji reprywatyzacyjnej

nie zapewniono lokali zamiennych lub lokali socjalnych.

1

W decyzji, o której mowa w art. 29 ust. 1, Komisja może nałożyć obowiązek zwrotu równowartości

nienależnego świadczenia na osobę

1)

na rzecz której wydano decyzję reprywatyzacyjną;

2)

działającą w postępowaniu o wydanie decyzji reprywatyzacyjnej w imieniu lub na rzecz

osoby, o której mowa w pkt 1, jeśli przeniesiono na nią prawo wynikające z tej decyzji

lub faktycznie władała nieruchomością, której dotyczyła decyzja;

3)

która nabyła w złej wierze własność lub prawo użytkowania wieczystego od osoby, na

rzecz której wydano decyzję reprywatyzacyjną.

2

Zakres zwrotu równowartości nienależnego świadczenia określa Komisja, przy czym nie

ustala zakresu, wartości ani obowiązku zwrotu nakładów na rzecz osób, o których mowa

w ust. 1. Równowartość obejmuje wartość korzyści uzyskanych przez te osoby z powodu

władania lub rozporządzenia w zamian nieruchomości warszawskiej lub jej części, w

szczególności cenę, czynsz lub inne pożytki, według wartości przyjętej w stosunkach

miejscowych lub w stosunkach danego rodzaju z dnia wydania decyzji przez Komisję,

a w razie trudności albo niemożności ustalenia tej wartości - średnią wartość korzyści

tego rodzaju w kwartale kalendarzowym poprzedzającym wydanie decyzji według stawek

ustalanych dla celów podatkowych, jednakże nie niżej wartości uzyskanych korzyści.

3

W zależności od okoliczności sprawy, w szczególności stopnia przyczynienia się przez

osobę, o której mowa w ust. 1, do wydania decyzji reprywatyzacyjnej, Komisja może

nałożyć obowiązek zwrotu równowartości nienależnego świadczenia w wysokości niższej

niż wynikająca z ust. 2.

4

Jeżeli przemawia za tym ważny interes społeczny lub uzasadniony interes obywatela,

Komisja może odstąpić od nałożenia w decyzji, o której mowa w art. 29 ust. 1, obowiązku

zwrotu równowartości nienależnego świadczenia, o którym mowa w ust. 1.

5.

Do zabezpieczenia i egzekucji należności, o których mowa w ust. 1-3, stosuje się przepisy

ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

1.

Osobę fizyczną, która dopuściła się naruszeń, o których mowa w art. 30 ust. 1 pkt

6, polegających na istotnym lub uporczywym utrudnianiu korzystania z lokalu w nieruchomości

warszawskiej, Komisja w drodze decyzji może ukarać administracyjną karą pieniężną

w wysokości od 1000 do 1 000 000 zł.

2.

Jeżeli naruszeń, o których mowa w art. 30 ust. 1 pkt 6, dopuściła się osoba działająca

w imieniu lub interesie osoby prawnej, administracyjną karą pieniężną, o której mowa

w ust. 1, może być ukarana osoba prawna.

3.

Przepisu art. 189g § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego nie stosuje się.

Dochody z tytułu świadczeń, o których mowa w art. 31 ust. 1, art. 31a oraz art. 39

ust. 3, należne m.st. Warszawie wykorzystuje się wyłącznie na wypłatę odszkodowania

lub zadośćuczynienia, o którym mowa w art. 33.

Osobie zajmującej lokal w nieruchomości warszawskiej będącej przedmiotem decyzji reprywatyzacyjnej,

której dotyczy decyzja, o której mowa w art. 29 ust. 1, przysługuje od m.st. Warszawy

odszkodowanie za poniesioną szkodę lub zadośćuczynienie za doznaną krzywdę, jeżeli

wobec tej osoby zastosowano uporczywie lub w sposób istotnie utrudniający korzystanie

z lokalu groźbę bezprawną, przemoc wobec osoby lub przemoc innego rodzaju lub podwyższono

czynsz albo inne opłaty za używanie lokalu w stosunku do czynszu określonego na podstawie

art. 8 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie

gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1234 i 1496), jeżeli spowodowało to istotne pogorszenie jej sytuacji materialnej.

1.

Odszkodowanie lub zadośćuczynienie, o którym mowa w art. 33, Komisja przyznaje w drodze

decyzji, na wniosek osoby, o której mowa w tym przepisie.

2

Wniosek o odszkodowanie lub zadośćuczynienie osoba, o której mowa w art. 33, składa

w terminie 30 dni od dnia wydania decyzji, o której mowa w art. 29 ust. 1.

3.

Od decyzji Komisji w przedmiocie przyznania odszkodowania lub zadośćuczynienia osoba,

o której mowa w art. 33, oraz m.st. Warszawa mogą wnieść sprzeciw w terminie 14 dni

od dnia doręczenia decyzji. Wniesienie sprzeciwu jest równoznaczne z żądaniem przekazania

sprawy do sądu właściwego ze względu na miejsce położenia nieruchomości.

4.

Komisja przekazuje właściwemu sądowi odpis akt sprawy wraz ze sprzeciwem. Wniosek,

o którym mowa w ust. 1, zastępuje pozew.

5.

W razie wniesienia sprzeciwu w terminie, decyzja, o której mowa w ust. 1, traci moc,

także w przypadku gdy sprzeciw odnosi się do części decyzji.

6.

Przyznanie odszkodowania lub zadośćuczynienia przez Komisję nie stoi na przeszkodzie

dochodzeniu niezaspokojonej części roszczenia w drodze postępowania cywilnego.

Roszczenia z tytułu zwrotu równowartości nienależnego świadczenia, o którym mowa w

art. 31 ust. 1, oraz roszczenia o zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia,

o którym mowa w art. 39 ust. 3, przedawniają się z upływem 30 lat od dnia

1)

wydania decyzji, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1-2a, 3a i 4;

2)

w którym decyzja, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 3, zawierająca odmienne rozstrzygnięcie

niż uchylona decyzja reprywatyzacyjna, stała się ostateczna.

(uchylony)

1

W postępowaniach w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego, stwierdzenia

nieważności decyzji, a także zmiany lub uchylenia decyzji ostatecznej do przewodniczącego

Komisji oraz członków Komisji nie stosuje się przepisu art. 24 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

2.

W przypadkach określonych w art. 24 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego o wyłączeniu członków Komisji od udziału w postępowaniu w sprawie postanawia przewodniczący

Komisji, na wniosek strony, członka Komisji albo z urzędu.

3.

W przypadkach określonych w art. 24 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego o wyłączeniu przewodniczącego Komisji od udziału w postępowaniu w sprawie postanawia

Komisja, wydając postanowienie bez udziału przewodniczącego Komisji, na wniosek strony,

przewodniczącego lub członka Komisji albo z urzędu.

4

W przypadkach określonych w art. 24 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego tożsamość okoliczności dotyczących przewodniczącego Komisji z okolicznościami dotyczącymi

członków Komisji nie sprzeciwia się ich udziałowi w wydaniu postanowienia, o którym

mowa w ust. 3.

1.

Na podstawie zapisu dźwiękowego przebiegu przesłuchania osoby wezwanej na rozprawę

lub na posiedzenie Komisji sporządza się protokół.

2.

O rejestracji przebiegu przesłuchania w postaci zapisu dźwiękowego przewodniczący

Komisji informuje osobę wezwaną.

3.

Zapis dźwiękowy przebiegu przesłuchania stanowi załącznik do protokołu.

4.

Protokół podpisują przewodniczący Komisji i osoba wezwana. Jeżeli osoba wezwana odmawia

podpisania protokołu lub nie może go podpisać, przewodniczący Komisji zaznacza w protokole

przyczynę braku podpisu.

1.

W celu wyjaśnienia nieprawidłowości lub uchybień w działalności organów i osób prowadzących

postępowania w przedmiocie wydawania decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości

warszawskich Komisja może wszcząć postępowanie ogólne.

2.

Do postępowania ogólnego stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu rozpoznawczym,

z wyjątkiem art. 29-31.

3.

Dowody i materiały zebrane i dopuszczone w postępowaniu ogólnym Komisja może włączyć

i uwzględnić jako dowody i materiały w postępowaniu rozpoznawczym bez przeprowadzania

dowodu w tym postępowaniu.

1.

W postępowaniu ogólnym Komisja może podjąć uchwałę o stwierdzeniu nieprawidłowości

lub uchybień w działalności organów i osób prowadzących postępowania w przedmiocie

wydawania decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich lub skierować

zawiadomienie do odpowiedniego organu.

2.

W razie niestwierdzenia nieprawidłowości lub uchybień, o których mowa w ust. 1, Komisja

może umorzyć postępowanie ogólne, żądać przeprowadzenia kontroli lub wszczęcia postępowań,

o których mowa w art. 28.

3.

W razie stwierdzenia nieprawidłowości lub uchybień mniejszej wagi Komisja może zakończyć

postępowanie bez podejmowania uchwały, o której mowa w ust. 1.

Od uchwały, o której mowa w art. 37c ust. 1, i czynności, o których mowa w art. 37a

ust. 1 i 2, nie służy odwołanie, powództwo do sądu powszechnego, sprzeciw ani skarga

do sądu administracyjnego.

1

W sprawach nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, z wyłączeniem art. 8 § 2, art. 13, art. 25, art. 31, art. 96-96n, art. 114-122,

art. 127-144 tej ustawy.

2.

Przepisów ustawy, o której mowa w ust. 1, nie stosuje się do czynności sprawdzających,

o których mowa w art. 15 ust. 1.

3

Do egzekucji obowiązków wynikających z decyzji Komisji stosuje się przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

4

Do zawiadomień i wezwań, o których mowa w art. 16 ust. 3 i 4, oraz do spraw określonych

w art. 17b nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych

5

Nie stwierdza się nieważności decyzji Komisji, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia

upłynęło dziesięć lat, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne.

1

Decyzja, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2, 3a i 4, oraz ostateczna decyzja właściwego

organu wydana na skutek decyzji, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 3, zawierająca

odmienne rozstrzygnięcie niż uchylona decyzja reprywatyzacyjna, stanowią podstawę

wznowienia postępowania cywilnego o zapłatę odszkodowania lub dotyczącego zapłaty

wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości.

2.

Z żądaniem wznowienia postępowania może wystąpić także prokurator.

3.

Uwzględniając skargę o wznowienie postępowania, sąd w orzeczeniu kończącym postępowanie

w sprawie orzeka o zwrocie spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia. Nie wyłącza

to możliwości dochodzenia w osobnym procesie naprawienia szkody poniesionej wskutek

wykonania wyroku.

4.

Przepisów art. 408 i art. 415 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego nie stosuje się.

1.

Od decyzji Komisji stronie nie przysługują przewidziane w odrębnych przepisach środki

prawne wzruszenia decyzji dotyczące wznowienia postępowania, uchylenia, zmiany lub

stwierdzenia nieważności decyzji.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do postanowień Komisji.

1

Decyzja, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2, 3 lub 3a oraz ust. 3, stanowi podstawę

wykreślenia w księdze wieczystej wpisu dokonanego na podstawie uchylonej decyzji reprywatyzacyjnej,

decyzji w przedmiocie użytkowania wieczystego, decyzji o przekształceniu prawa użytkowania

wieczystego w prawo własności nieruchomości, o której mowa w art. 29 ust. 3, lub na

podstawie aktu notarialnego sporządzonego z uwzględnieniem uchylonej decyzji reprywatyzacyjnej

albo dokonanych po tym wpisie wpisów użytkowania wieczystego lub własności nieruchomości,

oraz stanowi podstawę wpisania jako właściciela odpowiednio m.st. Warszawy albo Skarbu

Państwa. Przepisu art. 10 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece nie stosuje się.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do wpisu dokonanego na podstawie aktu notarialnego,

na mocy albo wskutek którego osoba trzecia nabyła prawo lub została zwolniona z obowiązku.

W przypadku sprzedaży nieruchomości warszawskiej w postępowaniu egzekucyjnym lub innym

postępowaniu mającym skutki sprzedaży egzekucyjnej prawa osobiste i roszczenia dotyczące

nieruchomości warszawskiej ujawnione przez wpis w księdze wieczystej lub nieujawnione

w ten sposób pozostają w mocy bez potrącania ich wartości z ceny nabycia.

1.

Decyzja Komisji, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2-3, stanowi podstawę niezwłocznego

przywrócenia posiadania nieruchomości warszawskiej lub jej odpowiedniej części najemcy

lub innej osobie zajmującej nieruchomość na podstawie umowy zawartej z gminą albo

Skarbem Państwa przed wydaniem decyzji reprywatyzacyjnej.

2.

Gmina albo Skarb Państwa ma obowiązek niezwłocznego przywrócenia posiadania najemcy

lub innej osobie zajmującej nieruchomość warszawską lub jej część przed dniem wydania

decyzji reprywatyzacyjnej od chwili wpisu, o którym mowa w art. 40.

3.

Decyzja, o której mowa w ust. 1, ma rygor natychmiastowej wykonalności z mocy prawa.

4.

Czynności prawne dokonane przez osobę, na rzecz której wydano decyzję reprywatyzacyjną,

o której mowa w ust. 1, lub przez jej następcę prawnego uznaje się za bezskuteczne

wobec osoby zajmującej nieruchomość warszawską lub jej część.

5.

Umowę, o której mowa w ust. 1, poczytuje się w razie wątpliwości za przedłużoną na

czas nieoznaczony.

6.

Prawa i obowiązki, o których mowa w ust. 1 i 2, pozostają w mocy do czasu wydania

przez Komisję decyzji prawomocnej.

1.

Decyzja reprywatyzacyjna nie narusza uprawnień i obowiązków z umowy najmu zawartej

z najemcą nieruchomości warszawskiej lub jej części przez gminę albo Skarb Państwa.

2.

Jeżeli umowa najmu, o której mowa w ust. 1, została zawarta przed wydaniem decyzji

reprywatyzacyjnej, osoba, na rzecz której wydano decyzję reprywatyzacyjną, ani jej

następca prawny nie wstępuje w stosunek najmu. Nie dotyczy to osoby, na rzecz której

wydana została prawomocna decyzja Komisji, albo gdy Komisja umorzyła postępowanie

na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 5.

3.

Osoba, która wstąpiła w stosunek najmu, może wypowiedzieć najem na zasadach określonych

w ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie

gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego.

4.

Do czasu zapewnienia najemcy lub innej osobie zajmującej lokal w nieruchomości warszawskiej

odpowiedniego lokalu zamiennego i pokrycia kosztów przeprowadzki decyzja Komisji,

decyzja reprywatyzacyjna oraz zawarta na ich podstawie umowa o ustanowieniu użytkowania

wieczystego oraz o sprzedaży budynku na podstawie art. 31 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, a także decyzja o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego nieruchomości w

prawo własności nie podlegają wykonaniu ani egzekucji w zakresie, w jakim naruszałoby

to uprawnienia i obowiązki, o których mowa w art. 40b ust. 1 i 2, chociażby decyzja

była ostateczna lub prawomocna.

5.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się w razie sprzedaży budynku osobie, na rzecz której

wydano decyzję reprywatyzacyjną, na podstawie art. 31 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.

Umowa najmu nieruchomości warszawskiej lub jej części powinna być zawarta na piśmie

pod rygorem nieważności.

1.

W decyzji, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2-3, Komisja może nakazać gminie przejęcie

zarządu nieruchomością warszawską lub jej odpowiednią częścią na zasadach określonych

w art. 184a-186a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.

2.

Gmina w terminie 7 dni od dnia wydania przez Komisję decyzji, o której mowa w ust.

1, przejmuje od dotychczasowego zarządcy czynności związane z zarządzaniem nieruchomością

i wyznacza nowego, innego zarządcę nieruchomości.

3.

Gmina w terminie 14 dni od przejęcia czynności związanych z zarządzaniem nieruchomością

wydaje w stosunku do najemcy lokalu lub innej osoby zajmującej nieruchomość decyzję

określającą wysokość czynszu za zajmowany lokal na podstawie umowy, o której mowa

w art. 40b ust. 1.

4.

Oświadczenia woli dotychczasowego zarządcy złożone osobie, o której mowa w ust. 3,

są w stosunku do niej bezskuteczne, choćby zostały dokonane na podstawie umowy o zarządzanie

nieruchomością warszawską lub jej częścią przed dniem wydania decyzji, o której mowa

w ust. 1, a po wydaniu decyzji reprywatyzacyjnej lub po powierzeniu sprawowania zarządu

przez osobę, o której mowa w art. 31 ust. 1.

5.

Do czasu doręczenia decyzji, o której mowa w ust. 2, najemca lub inna osoba zajmująca

nieruchomość warszawską jest zobowiązana do uiszczenia czynszu najmu oraz innych opłat

w związku z używaniem nieruchomości lub jej części w wysokości należnej na dzień przed

dniem powierzenia sprawowania zarządu przez osobę, o której mowa w art. 31 ust. 1,

lub na dzień przed dniem wydania decyzji reprywatyzacyjnej.

1.

W decyzji, o której mowa w art. 29 ust. 1, Komisja może stwierdzić, że wskutek wydania

decyzji reprywatyzacyjnej wyrządzono szkodę gminie lub Skarbowi Państwa przez niezgodne

z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej.

2.

Wyrządzenie szkody, o której mowa w ust. 1, stanowi podstawę odpowiedzialności osoby

działającej w charakterze organu administracji publicznej lub z jego upoważnienia

albo jako członek kolegialnego organu administracji publicznej lub osoby wykonującej

w urzędzie organu administracji publicznej pracę w ramach stosunku pracy, stosunku

służbowego lub umowy cywilnoprawnej, biorącej udział w prowadzeniu sprawy rozstrzyganej

w drodze decyzji reprywatyzacyjnej.

3.

Komisja doręcza decyzję, o której mowa w ust. 1, prokuratorowi okręgowemu właściwemu

ze względu na siedzibę organu, który wydał decyzję reprywatyzacyjną.

4.

Jeżeli osoba, o której mowa w ust. 2, dopuściła się działania lub zaniechania z winy

umyślnej, odpowiada ona do pełnej wysokości szkody, o której mowa w ust. 1.

5.

Jeżeli osoba, o której mowa w ust. 2, dopuściła się działania lub zaniechania nieumyślnie,

odszkodowanie ustala się w wysokości określonej w decyzji, o której mowa w ust. 1,

jednak nie może ono przewyższać 12-krotności miesięcznego wynagrodzenia tej osoby.

6.

Wynagrodzenie przysługujące osobie, o której mowa w ust. 2, określa się na dzień działania

lub na koniec okresu zaniechania, którym wyrządzono szkodę. W przypadku gdy zgodnie

ze zdaniem poprzedzającym wynagrodzenie może być określone w różnej wysokości, przyjmuje

się wysokość najwyższą.

7.

Do postępowania dotyczącego odpowiedzialności osoby, o której mowa w ust. 2, stosuje

się przepisy art. 7 ust. 3-5 i art. 8 ustawy z dnia 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej

funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1169). Decyzja określona w ust. 1 zastępuje wniosek, o którym mowa w art. 7 ust. 1 tej

ustawy.

1.

Nieważne jest oświadczenie woli mające za przedmiot nieruchomość warszawską, złożone

przez osobę, na rzecz której wydano decyzję reprywatyzacyjną na podstawie okoliczności,

o których mowa w art. 30 ust. 1, która nabyła prawo lub roszczenie od osoby uprawnionej

lub która nie była osobą uprawnioną w rozumieniu art. 7 ust. 1 dekretu.

2.

Nieważność oświadczenia woli, o którym mowa w ust. 1, nie ma wpływu na skuteczność

dokonanej na jego podstawie odpłatnej czynności prawnej, jeżeli wskutek tej czynności

osoba trzecia nabyła prawo lub została zwolniona od obowiązku, chyba że działała w

złej wierze.

3.

W złej wierze jest ten, kto w chwili dokonania czynności prawnej z osobą, o której

mowa w ust. 1, wiedział lub z łatwością mógł się dowiedzieć o okolicznościach, o których

mowa w art. 30 ust. 1.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia