Obwieszczenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 listopada 2018 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie nadania statutu Krajowemu Ośrodkowi Wsparcia Rolnictwa

Krajowemu Ośrodkowi Wsparcia Rolnictwa nadaje się statut stanowiący załącznik do rozporządzenia.

Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa, zwany dalej „Krajowym Ośrodkiem”, działa na podstawie

ustawy z dnia 10 lutego 2017 r. o Krajowym Ośrodku Wsparcia Rolnictwa oraz niniejszego statutu.

Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 września 2017 r.

Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia.

Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 września 2017 r.

1.

W biurze Krajowego Ośrodka, zwanym dalej „Centralą”, wydziela się piony

1)

innowacji i rozwoju;

2)

gospodarowania nieruchomościami;

3)

rynków rolnych;

4)

nadzoru nad spółkami;

5)

finansowo-administracyjny;

6)

operacyjny.

2.

Działalność pionu koordynuje Dyrektor Generalny lub wskazany przez niego zastępca.

3.

W poszczególnych pionach wydziela się departamenty, biura, zespoły lub samodzielne

stanowiska pracy.

4.

W skład departamentów i biur, o których mowa w ust. 3, wchodzą wydziały i samodzielne

stanowiska pracy.

1.

Dyrektor Generalny może tworzyć komisje opiniodawczo-doradcze i zespoły problemowe

o charakterze stałym lub doraźnym, określając ich nazwę, skład osobowy, zakres zadań

oraz tryb pracy.

2.

W skład komisji i zespołów, o których mowa w ust. 1, mogą wchodzić pracownicy Krajowego

Ośrodka lub osoby niebędące pracownikami Krajowego Ośrodka.

Siedzibami oddziałów terenowych Krajowego Ośrodka są

1)

Wrocław - dla województwa dolnośląskiego;

2)

Bydgoszcz - dla województwa kujawsko-pomorskiego;

3)

Lublin - dla województwa lubelskiego;

4)

Gorzów Wielkopolski - dla województwa lubuskiego;

5)

Łódź - dla województwa łódzkiego;

6)

Kraków - dla województwa małopolskiego;

7)

Warszawa - dla województwa mazowieckiego;

8)

Opole - dla województwa opolskiego;

9)

Rzeszów - dla województwa podkarpackiego;

10)

Białystok - dla województwa podlaskiego;

11)

Pruszcz Gdański - dla województwa pomorskiego;

12

Częstochowa - dla województwa śląskiego;

13)

Kielce - dla województwa świętokrzyskiego;

14)

Olsztyn - dla województwa warmińsko-mazurskiego;

15)

Poznań - dla województwa wielkopolskiego;

16

Koszalin - dla oddziału terenowego, którego zasięg terytorialny obejmuje powiaty

białogardzki, drawski, kołobrzeski, Koszalin - miasto na prawach powiatu, koszaliński,

sławieński, szczecinecki, świdwiński i wałecki w województwie zachodniopomorskim;

17

Szczecin - dla oddziału terenowego, którego zasięg terytorialny obejmuje powiaty

choszczeński, goleniowski, gryficki, gryfiński, kamieński, łobeski, myśliborski, policki,

pyrzycki, stargardzki, Szczecin - miasto na prawach powiatu i Świnoujście - miasto

na prawach powiatu w województwie zachodniopomorskim.

Dyrektor Generalny może tworzyć i znosić filie oddziału terenowego, na wniosek dyrektora

oddziału terenowego.

Szczegółową organizację i tryb pracy Krajowego Ośrodka, w tym liczbę, nazwę, szczegółowy

zakres działania oraz podporządkowanie organizacyjne komórek organizacyjnych w Centrali

i oddziałach terenowych Krajowego Ośrodka, określa Dyrektor Generalny w regulaminie

organizacyjnym.

Kontroli wewnętrznej podlegają

1)

jednostki organizacyjne Krajowego Ośrodka;

2)

podmioty, które zawarły z Krajowym Ośrodkiem umowy - w zakresie obowiązków tych podmiotów

wobec Krajowego Ośrodka wynikających z zawartych umów.

1.

W Centrali tworzy się komórkę organizacyjną do spraw kontroli wewnętrznej oraz komórkę

organizacyjną do spraw audytu wewnętrznego.

2.

Dyrektor Generalny jest odpowiedzialny za prawidłowe

1)

zorganizowanie i funkcjonowanie systemu kontroli wewnętrznej oraz audytu wewnętrznego;

2)

wykorzystanie wyników kontroli wewnętrznej oraz audytu wewnętrznego.

3.

Tryb wykonywania kontroli wewnętrznej oraz audytu wewnętrznego określa regulamin ustalony

przez Dyrektora Generalnego.

1.

Mienie wchodzące w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa, które nie zostało

zagospodarowane w formach przewidzianych w ustawie z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu

Państwa

(Dz. U. z 2018 r. poz. 91 i 1162), Krajowy Ośrodek zabezpiecza w taki sposób, aby nie uległo zniszczeniu, uszkodzeniu

lub kradzieży.

2.

Niezagospodarowane obiekty budowlane mogą być także przeznaczone przez Krajowy Ośrodek

na inne potrzeby niż wynikające z ich przeznaczenia, a w szczególnych przypadkach

- zwłaszcza gdy przewidywane koszty zabezpieczenia tych obiektów przekraczają ich

wartość - mogą być rozebrane.

3.

Niezagospodarowane mienie ruchome może być nieodpłatnie przekazane na własność muzeom

lub innym jednostkom organizacyjnym na cele działalności dydaktycznej, oświatowo-wychowawczej,

opiekuńczej lub charytatywnej albo - jeżeli nie przedstawia wartości użytkowej - zlikwidowane.

4.

Przepisy ust. 1-3 nie naruszają, przewidzianego w odrębnych przepisach, obowiązku

uzyskania pozwoleń właściwych organów na dokonanie rozbiórki albo zgłoszenia rozbiórki

właściwemu organowi oraz obowiązku uzyskania zezwoleń lub pozwoleń na likwidację w

inny sposób poszczególnych składników mienia Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa.