Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 października 2018 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o dystrybucji ubezpieczeń

Ustawa określa zasady wykonywania działalności w zakresie dystrybucji ubezpieczeń

osobowych i majątkowych oraz dystrybucji reasekuracji.

Ustawa wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia.

1.

Przepisów ustawy nie stosuje się do przedsiębiorców wykonujących działalność w zakresie

dystrybucji ubezpieczeń, jeżeli spełnione są łącznie następujące warunki

1)

umowa ubezpieczenia lub umowa gwarancji ubezpieczeniowej, których zawarcia lub wykonania

dotyczą czynności dystrybucji ubezpieczeń, są zawierane jako uzupełnienie dostarczanych

przez dostawcę towarów lub świadczonych usług i obejmują następujące ryzyka

a)

zniszczenia, utraty lub uszkodzenia tych towarów lub nieskorzystania ze świadczonej

przez niego usługi, lub

b)

uszkodzenia lub utraty bagażu oraz inne ryzyka związane z usługami w zakresie podróży

świadczonymi przez tego dostawcę;

2)

wysokość składki należnej z tytułu umowy ubezpieczenia lub umowy gwarancji ubezpieczeniowej

nie przekracza kwoty stanowiącej równowartość w złotych 600 euro, obliczanej proporcjonalnie

w wymiarze rocznym.

2.

Przepisów ustawy nie stosuje się również do przedsiębiorców wykonujących działalność

w zakresie dystrybucji ubezpieczeń, w przypadku gdy umowa ubezpieczenia lub umowa

gwarancji ubezpieczeniowej, których zawarcia lub wykonania dotyczą czynności dystrybucji

ubezpieczeń, są zawierane jako uzupełnienie usług świadczonych przez dostawcę, oraz

spełnione są łącznie następujące warunki

1)

umowa ubezpieczenia lub umowa gwarancji ubezpieczeniowej obejmuje ryzyko nieskorzystania

z usług świadczonych przez dostawcę lub ryzyka, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit.

b;

2)

czas trwania danej usługi nie przekracza 3 miesięcy;

3)

wysokość składki należnej z tytułu umowy ubezpieczenia lub umowy gwarancji ubezpieczeniowej

w odniesieniu do jednego ubezpieczonego nie przekracza kwoty stanowiącej równowartość

w złotych 200 euro.

3.

W przypadku wykonywania działalności w zakresie dystrybucji ubezpieczeń przez przedsiębiorcę,

o którym mowa w ust. 1 lub 2, zakład ubezpieczeń zapewnia

1)

udostępnienie klientowi, przed zawarciem umowy ubezpieczenia, informacji o firmie,

pod którą wykonuje działalność ubezpieczeniową, adresie siedziby oraz o możliwości

złożenia reklamacji i wniesienia skargi;

2)

wykonanie obowiązków i spełnienie wymogów, o których mowa w art. 7, art. 8 ust. 3

i art. 10;

3)

przekazanie klientowi, przed zawarciem umowy ubezpieczenia lub umowy gwarancji ubezpieczeniowej,

dokumentu, o którym mowa w art. 8 ust. 4.

4.

Zakład ubezpieczeń udziela przedsiębiorcom, o których mowa w ust. 1 i 2, w formie

pisemnej pod rygorem nieważności, pełnomocnictwa do zawierania w jego imieniu umów

ubezpieczenia lub umów gwarancji ubezpieczeniowych.

5.

Zakład ubezpieczeń prowadzi ewidencję przedsiębiorców, o których mowa w ust. 1 i 2,

posiadających pełnomocnictwo do zawierania w jego imieniu umów ubezpieczenia lub umów

gwarancji ubezpieczeniowych, zawierającą co najmniej dane identyfikujące przedsiębiorców

oraz zakresy udzielonych pełnomocnictw.

6.

Zakład ubezpieczeń przechowuje przez okres 10 lat od dnia rozwiązania umowy agencyjnej

dokumenty dotyczące jego współpracy z przedsiębiorcami, o których mowa w ust. 1 i

2, w szczególności umowę agencyjną, pełnomocnictwa, o których mowa w ust. 4, oraz

dokumenty dotyczące wynagrodzenia.

7.

Równowartość wyrażonych w euro kwot, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 3,

przelicza się w złotych według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank

Polski w tabeli kursów nr 1 każdego roku.

1.

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

agent oferujący ubezpieczenia uzupełniające - przedsiębiorcę wykonującego działalność

agencyjną na podstawie umowy agencyjnej zawartej z zakładem ubezpieczeń, wpisanego

do rejestru agentów, niebędącego instytucją kredytową w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 15 kwietnia 2005 r. o nadzorze uzupełniającym nad instytucjami

kredytowymi, zakładami ubezpieczeń, zakładami reasekuracji i firmami inwestycyjnymi

wchodzącymi w skład konglomeratu finansowego

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1252) ani firmą inwestycyjną w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013

z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych

i firm inwestycyjnych, zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 648/2012

(Dz. Urz. UE L 176 z 27.06.2013, str. 1, z późn. zm.)

a)

podstawową działalnością przedsiębiorcy nie jest działalność w zakresie dystrybucji

ubezpieczeń,

b)

przedsiębiorca dystrybuuje wyłącznie ubezpieczenia uzupełniające dostarczane towary

lub świadczone usługi,

c)

dystrybucja ubezpieczeń nie odnosi się do umowy ubezpieczenia na życie lub umowy ubezpieczenia

odpowiedzialności cywilnej, chyba że taka umowa jest uzupełnieniem dostarczanych towarów

lub świadczonych usług w ramach podstawowej działalności przedsiębiorcy;

2)

agent ubezpieczeniowy - przedsiębiorcę, innego niż agent oferujący ubezpieczenia uzupełniające,

wykonującego działalność agencyjną na podstawie umowy agencyjnej zawartej z zakładem

ubezpieczeń i wpisanego do rejestru agentów;

3)

bliskie powiązania - bliskie powiązania w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej

i reasekuracyjnej

(Dz. U. z 2018 r. poz. 999, 1000 i 1669), zwanej dalej „ustawą o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej”;

4)

broker reasekuracyjny - osobę fizyczną albo osobę prawną, posiadającą wydane przez

organ nadzoru zezwolenie na wykonywanie działalności brokerskiej w zakresie reasekuracji,

wpisaną do rejestru brokerów;

5)

broker ubezpieczeniowy - osobę fizyczną albo osobę prawną, posiadającą wydane przez

organ nadzoru zezwolenie na wykonywanie działalności brokerskiej w zakresie ubezpieczeń,

wpisaną do rejestru brokerów;

6)

duże ryzyka - duże ryzyka w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej;

7)

dystrybutor reasekuracji - zakład reasekuracji, zakład ubezpieczeń lub brokera reasekuracyjnego;

8)

dystrybutor ubezpieczeń - zakład ubezpieczeń, agenta ubezpieczeniowego, agenta oferującego

ubezpieczenia uzupełniające lub brokera ubezpieczeniowego;

9)

EIOPA - Europejski Urząd Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych,

ustanowiony na mocy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1094/2010 z dnia 24 listopada

2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu

Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych), zmiany decyzji nr 716/2009/WE

i uchylenia decyzji Komisji 2009/79/WE

(Dz. Urz. UE L 331 z 15.12.2010, str. 48, z późn. zm.)

10)

klient - w przypadku

a)

umów ubezpieczenia - poszukującego ochrony ubezpieczeniowej, ubezpieczającego lub

ubezpieczonego,

b)

umów gwarancji ubezpieczeniowej - zleceniodawcę gwarancji ubezpieczeniowej;

11

oddział - każdą formę stałej obecności na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej

pośrednika ubezpieczeniowego mającego siedzibę lub miejsce zamieszkania w innym państwie

członkowskim Unii Europejskiej, w tym oddział w rozumieniu ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych

i innych osób zagranicznych w obrocie gospodarczym na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej

(Dz. U. poz. 649 i 1293);

12)

organ nadzoru - Komisję Nadzoru Finansowego;

13)

poszukujący ochrony ubezpieczeniowej - osobę, która wyraziła wobec dystrybutora ubezpieczeń

wolę podjęcia czynności służących zawarciu przez nią umowy ubezpieczenia;

14)

pośrednictwo ubezpieczeniowe - wykonywanie dystrybucji ubezpieczeń lub dystrybucji

reasekuracji przez pośredników ubezpieczeniowych;

15)

pośrednik ubezpieczeniowy - agenta ubezpieczeniowego, agenta oferującego ubezpieczenia

uzupełniające, brokera ubezpieczeniowego oraz brokera reasekuracyjnego, którzy wykonują

dystrybucję ubezpieczeń albo dystrybucję reasekuracji za wynagrodzeniem;

16)

przyjmujące państwo członkowskie Unii Europejskiej - inne niż Rzeczpospolita Polska

państwo członkowskie Unii Europejskiej, na którego terytorium pośrednik ubezpieczeniowy

wpisany do rejestru pośredników ubezpieczeniowych wykonuje działalność przez oddział

lub w inny sposób niż przez oddział, w ramach swobody świadczenia usług;

17)

rejestr agentów - rejestr agentów ubezpieczeniowych i agentów oferujących ubezpieczenia

uzupełniające;

18)

rejestr brokerów - rejestr brokerów ubezpieczeniowych i brokerów reasekuracyjnych;

19)

trwały nośnik - trwały nośnik w rozumieniu art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta

(Dz. U. z 2017 r. poz. 683 i 2361 oraz z 2018 r. poz. 650);

20)

właściwy organ państwa członkowskiego Unii Europejskiej - organ właściwy w innym niż

Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej do sprawowania nadzoru

nad dystrybucją ubezpieczeń lub organ prowadzący w tym państwie odpowiedni rejestr

pośredników;

21)

wskaźnik kosztów dystrybucji - wyrażony procentowo z dokładnością do dwóch miejsc

po przecinku iloraz przyjętych przy tworzeniu produktu kosztów akwizycji, o których

mowa w przepisach o rachunkowości zakładów ubezpieczeń, dla danej umowy ubezpieczenia

oraz sumy należnych składek ubezpieczeniowych z tytułu danej umowy ubezpieczenia w

rekomendowanym minimalnym okresie trwania umowy;

22)

wynagrodzenie - prowizję, honorarium, opłatę lub inną płatność, w tym korzyść ekonomiczną

jakiegokolwiek rodzaju lub inną korzyść lub zachętę finansową lub niefinansową, oferowane

lub przekazywane w związku z działalnością w zakresie dystrybucji ubezpieczeń;

23)

zasady dobra ogólnego - podstawowe normy prawne dotyczące wykonywania dystrybucji

ubezpieczeń lub dystrybucji reasekuracji na terytorium danego państwa członkowskiego

Unii Europejskiej, przeznaczone dla podmiotów mających siedzibę lub miejsce zamieszkania

w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, zainteresowanych wykonywaniem dystrybucji

ubezpieczeń lub dystrybucji reasekuracji przez oddział lub w inny sposób niż przez

oddział, w ramach swobody świadczenia usług, na terytorium tego państwa członkowskiego

Unii Europejskiej.

2.

Ilekroć w ustawie jest mowa o państwach członkowskich Unii Europejskiej, należy przez

to rozumieć także państwa członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu

(EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym.

1.

Dystrybucja ubezpieczeń oznacza działalność wykonywaną wyłącznie przez dystrybutora

ubezpieczeń polegającą na

1)

doradzaniu, proponowaniu lub wykonywaniu innych czynności przygotowawczych zmierzających

do zawarcia umów ubezpieczenia lub umów gwarancji ubezpieczeniowych;

2)

zawieraniu umów ubezpieczenia lub umów gwarancji ubezpieczeniowych w imieniu zakładu

ubezpieczeń, w imieniu lub na rzecz klienta albo bezpośrednio przez zakład ubezpieczeń;

3)

udzielaniu pomocy przez pośrednika ubezpieczeniowego w administrowaniu umowami ubezpieczenia

lub umowami gwarancji ubezpieczeniowych i ich wykonywaniu, także w sprawach o odszkodowanie

lub świadczenie.

2.

Dystrybucja ubezpieczeń polega również na udzielaniu informacji dotyczących jednej

lub większej liczby umów ubezpieczenia lub umów gwarancji ubezpieczeniowych na podstawie

kryteriów wybranych przez klienta za pośrednictwem stron internetowych lub innych

mediów oraz opracowywaniu rankingu produktów ubezpieczeniowych obejmującego porównanie

cen i produktów lub składek z tytułu umowy ubezpieczenia lub umowy gwarancji ubezpieczeniowej,

w przypadku gdy klient jest w stanie pośrednio lub bezpośrednio zawrzeć umowę ubezpieczenia

lub umowę gwarancji ubezpieczeniowej za pośrednictwem stron internetowych lub innych

mediów.

3.

Agent ubezpieczeniowy oraz agent oferujący ubezpieczenia uzupełniające, w ramach prowadzonej

działalności agencyjnej, wykonują czynności w zakresie dystrybucji ubezpieczeń w imieniu

lub na rzecz zakładu ubezpieczeń, zwane dalej „czynnościami agencyjnymi”.

4.

Broker ubezpieczeniowy, w ramach prowadzonej działalności brokerskiej, wykonuje czynności

w zakresie dystrybucji ubezpieczeń w imieniu lub na rzecz klienta, zwane dalej „czynnościami

brokerskimi w zakresie ubezpieczeń”.

5.

Zakład ubezpieczeń może wykonywać bezpośrednio czynności w zakresie dystrybucji ubezpieczeń

przez uprawnionego przez ten zakład ubezpieczeń pracownika, zwane dalej „czynnościami

dystrybucyjnymi zakładu ubezpieczeń”.

6.

Dystrybucja ubezpieczeń polega również na organizowaniu i nadzorowaniu czynności agencyjnych

u agenta ubezpieczeniowego lub agenta oferującego ubezpieczenia uzupełniające oraz

czynności brokerskich w zakresie ubezpieczeń u brokera ubezpieczeniowego.

7.

Dystrybucję ubezpieczeń w zakresie grupy 3 działu I załącznika do ustawy o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej może wykonywać wyłącznie agent ubezpieczeniowy, broker ubezpieczeniowy lub zakład

ubezpieczeń.

1.

Dystrybucja reasekuracji oznacza działalność wykonywaną wyłącznie przez dystrybutora

reasekuracji polegającą na

1)

doradzaniu, proponowaniu lub wykonywaniu innych czynności przygotowawczych zmierzających

do zawarcia umów reasekuracji;

2)

zawieraniu umów reasekuracji w imieniu zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji

albo bezpośrednio przez zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji;

3)

udzielaniu pomocy w administrowaniu umowami reasekuracji i ich wykonywaniu.

2.

Broker reasekuracyjny, w ramach prowadzonej działalności brokerskiej, wykonuje czynności

w zakresie dystrybucji reasekuracji w imieniu lub na rzecz zakładu ubezpieczeń albo

zakładu reasekuracji, zwane dalej „czynnościami brokerskimi w zakresie reasekuracji”.

3.

Zakład ubezpieczeń i zakład reasekuracji mogą wykonywać bezpośrednio czynności w zakresie

dystrybucji reasekuracji przez uprawnionego przez ten zakład ubezpieczeń lub zakład

reasekuracji pracownika, zwane dalej „czynnościami dystrybucyjnymi zakładu reasekuracji”.

4.

Dystrybucja reasekuracji polega również na organizowaniu i nadzorowaniu czynności

brokerskich w zakresie reasekuracji u brokera reasekuracyjnego.

Za dystrybucję ubezpieczeń ani za dystrybucję reasekuracji nie uznaje się

1)

okazjonalnego dostarczania klientowi informacji w związku z prowadzoną przez przedsiębiorcę

działalnością gospodarczą inną niż działalność w zakresie dystrybucji ubezpieczeń

lub dystrybucji reasekuracji, w przypadku gdy

a)

przedsiębiorca nie podejmuje dodatkowych działań mających pomóc w zawarciu lub wykonywaniu

umowy ubezpieczenia lub umowy gwarancji ubezpieczeniowej lub

b)

celem tej działalności nie jest pomoc w zawarciu lub wykonywaniu umowy reasekuracji;

2)

obsługi roszczeń kierowanych do zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji, wyceny

szkód i sporządzania ekspertyz związanych z tymi szkodami;

3)

przekazywania agentom ubezpieczeniowym, brokerom ubezpieczeniowym, brokerom reasekuracyjnym,

zakładom ubezpieczeń lub zakładom reasekuracji danych i informacji na temat potencjalnych

klientów, jeżeli przedsiębiorca nie podejmuje dodatkowych działań mających pomóc w

zawarciu umowy ubezpieczenia, umowy gwarancji ubezpieczeniowej lub umowy reasekuracji;

4)

przekazywania potencjalnym klientom informacji na temat produktów ubezpieczeniowych

lub reasekuracyjnych, agenta ubezpieczeniowego, brokera ubezpieczeniowego, brokera

reasekuracyjnego, zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji, jeżeli przedsiębiorca

nie podejmuje dodatkowych działań mających pomóc w zawarciu umowy ubezpieczenia, umowy

gwarancji ubezpieczeniowej lub umowy reasekuracji.

1.

Pośrednik ubezpieczeniowy, wykonując czynności agencyjne albo czynności brokerskie

w zakresie umów ubezpieczenia, o których mowa w grupie 3 działu I załącznika do ustawy o działalności ubezpieczeniowej, postępuje uczciwie, rzetelnie i profesjonalnie, zgodnie z najlepiej pojętym interesem

osób poszukujących ochrony ubezpieczeniowej lub klientów.

2.

Pośrednik ubezpieczeniowy przekazuje informacje w zakresie umów ubezpieczenia, o których

mowa w grupie 3 działu I załącznika do ustawy o działalności ubezpieczeniowej, w tym informacje o charakterze reklamowym i marketingowym, poszukującemu ochrony

ubezpieczeniowej lub klientowi w sposób jasny, dokładny i zrozumiały.

3.

Informacje o charakterze reklamowym lub marketingowym są wyraźnie oznaczone.

1.

Pośrednik ubezpieczeniowy, wykonując czynności agencyjne albo czynności brokerskie

w zakresie umów ubezpieczenia, o których mowa w grupie 3 działu I załącznika do ustawy o działalności ubezpieczeniowej, stosuje rozwiązania organizacyjne służące zapobieganiu konfliktom interesów, tak

aby nie miały one negatywnego wpływu na interesy klientów.

2.

Pośrednik ubezpieczeniowy podejmuje działania w celu identyfikacji konfliktów interesów

między nim, w tym członkami jego zarządu, jego prokurentem i pracownikiem albo inną

powiązaną z nim osobą, a jego klientami, lub też między jego klientami, powstające

w trakcie wykonywania czynności agencyjnych albo czynności brokerskich w zakresie

ubezpieczeń, o których mowa w grupie 3 działu I załącznika do ustawy o działalności ubezpieczeniowej.

3.

Jeżeli rozwiązania organizacyjne, o których mowa w ust. 1, nie są wystarczające, aby

zapewnić uniknięcie ryzyka naruszenia interesów klienta, pośrednik ubezpieczeniowy

przed zawarciem umowy ubezpieczenia ujawnia poszukującemu ochrony ubezpieczeniowej

lub klientowi ogólny charakter lub źródła konfliktów interesów, w tym informuje poszukującego

ochrony ubezpieczeniowej lub klienta, czy uzyskiwana prowizja z tytułu umowy ubezpieczenia

jest uzależniona od wolumenu zawartych umów ubezpieczenia.

1.

Dystrybutor ubezpieczeń, wykonując dystrybucję ubezpieczeń, postępuje uczciwie, rzetelnie

i profesjonalnie, zgodnie z najlepiej pojętym interesem klientów.

2.

Sposób wynagradzania dystrybutora ubezpieczeń oraz osób, przy pomocy których wykonywane

są czynności agencyjne lub czynności brokerskie w zakresie ubezpieczeń, oraz osób,

przez które wykonywane są czynności dystrybucyjne zakładu ubezpieczeń, nie może być

sprzeczny z obowiązkiem działania zgodnie z najlepiej pojętym interesem klientów,

w szczególności dystrybutor ubezpieczeń nie może dokonywać ustaleń dotyczących wynagrodzeń,

celów sprzedaży lub innych ustaleń, które mogłyby stanowić zachętę do proponowania

klientowi określonej umowy ubezpieczenia lub umowy gwarancji ubezpieczeniowej, w sytuacji

gdy dystrybutor ubezpieczeń mógłby zaproponować inną umowę, która lepiej odpowiadałaby

potrzebom klienta.

3.

Wszystkie informacje, w tym informacje o charakterze reklamowym i marketingowym, kierowane

przez dystrybutora ubezpieczeń do klienta są

1)

jasne, rzetelne i niewprowadzające w błąd;

2)

sporządzone w języku urzędowym państwa członkowskiego Unii Europejskiej, w którym

umowa ubezpieczenia lub umowa gwarancji ubezpieczeniowej jest zawierana, lub w innym

języku, na który wyrażą zgodę strony umowy.

4.

Informacje o charakterze reklamowym lub marketingowym są wyraźnie oznaczone.

1.

Przed zawarciem umowy ubezpieczenia lub umowy gwarancji ubezpieczeniowej dystrybutor

ubezpieczeń określa, na podstawie uzyskanych od klienta informacji, jego wymagania

i potrzeby oraz podaje w zrozumiałej formie obiektywne informacje o produkcie ubezpieczeniowym,

w celu umożliwienia klientowi podjęcia świadomej decyzji.

2.

Informacje o produkcie ubezpieczeniowym, o którym mowa w ust. 1, uwzględniają złożoność

tego produktu oraz rodzaj klienta.

3.

Proponowana umowa ubezpieczenia lub umowa gwarancji ubezpieczeniowej powinna być zgodna

z wymaganiami i potrzebami klienta w zakresie ochrony ubezpieczeniowej lub ochrony

gwarancyjnej.

4.

Informacje o proponowanym produkcie ubezpieczeniowym, którego przedmiotem są ryzyka

wymienione w dziale II załącznika do ustawy o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej, są przekazywane w postaci ustandaryzowanego dokumentu zawierającego informacje o

tym produkcie ubezpieczeniowym, sporządzanego przez zakład ubezpieczeń, brokera ubezpieczeniowego

lub agenta ubezpieczeniowego, którzy tworzą produkt ubezpieczeniowy.

5.

Dokument, o którym mowa w ust. 4

1)

jest krótkim i odrębnym dokumentem;

2)

posiada przejrzysty układ i strukturę ułatwiające jego czytanie, a wielkość użytej

czcionki zapewnia jego czytelność;

3)

w przypadku wydrukowania lub skopiowania go w wersji czarno-białej jest nie mniej

zrozumiały od jego oryginału sporządzonego w kolorze - jeżeli oryginał tego dokumentu

został sporządzony w kolorze;

4)

sporządza się w języku urzędowym państwa członkowskiego Unii Europejskiej, w którym

umowa ubezpieczenia lub umowa gwarancji ubezpieczeniowej jest proponowana, lub w innym

języku, na który wyrażą zgodę klient i zakład ubezpieczeń;

5)

jest dokładny i nie wprowadza w błąd;

6)

zawiera na górze pierwszej strony oznaczenie: „Dokument zawierający informacje o produkcie

ubezpieczeniowym”;

7)

zawiera stwierdzenie, że pełne informacje podawane przed zawarciem umowy i informacje

dotyczące umowy podane są w innych dokumentach.

6.

Dokument, o którym mowa w ust. 4, zawiera

1)

informacje o grupie i rodzaju ubezpieczenia;

2)

krótki opis ochrony ubezpieczeniowej lub ochrony gwarancyjnej, obejmujący główne rodzaje

ubezpieczanego ryzyka, sumę ubezpieczenia lub sumę gwarancyjną, a w uzasadnionych

przypadkach zakres terytorialny oraz krótki opis ryzyka nieobjętego ubezpieczeniem;

3)

sposób opłacania składek i okresy płatności;

4)

główne wyłączenia odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń uprawniające do odmowy wypłaty

odszkodowania i innych świadczeń;

5)

obowiązki na początku umowy ubezpieczenia lub umowy gwarancji ubezpieczeniowej;

6)

obowiązki w czasie trwania umowy ubezpieczenia lub umowy gwarancji ubezpieczeniowej;

7)

obowiązki w przypadku zgłoszenia roszczenia;

8)

okres trwania umowy ubezpieczenia lub umowy gwarancji ubezpieczeniowej, w tym dzień

rozpoczęcia i zakończenia ich obowiązywania;

9)

sposób rozwiązywania umowy.

1.

Dystrybutor ubezpieczeń przekazuje klientowi informacje

1)

o produkcie ubezpieczeniowym, o którym mowa w art. 8 ust. 1 i 4,

2)

o których mowa w art. 22 ust. 1 pkt 2-6 i ust. 2-4 albo w art. 23, albo w art. 32

ust. 1 pkt 1, 2 i 5-8 oraz ust. 2, a także dotyczące umów ubezpieczenia, o których

mowa w grupie 3 działu I załącznika do ustawy o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej

- w postaci papierowej, nieodpłatnie i w języku, o którym mowa w art. 7 ust. 3, przy

czym informacje te są jasne, rzetelne i nie wprowadzają w błąd.

2.

Informacje, o których mowa w art. 32 ust. 1 pkt 4, broker ubezpieczeniowy przekazuje

klientowi w formie pisemnej, nieodpłatnie i w języku, o którym mowa w art. 7 ust.

3. Informacje te są jasne, rzetelne i nie wprowadzają w błąd.

3.

Informacje, o których mowa w ust. 1 i 2, mogą być przekazane za pomocą innego trwałego

nośnika

1)

na żądanie klienta, pod warunkiem że dystrybutor ubezpieczeń zapewnił mu wybór między

informacjami w postaci papierowej a informacjami na innym trwałym nośniku, a w przypadku

informacji, o których mowa w ust. 2 - pod warunkiem że dystrybutor ubezpieczeń zapewnił

mu wybór między przedstawieniem ich w formie pisemnej a przedstawieniem ich na innym

trwałym nośniku, oraz

2)

w przypadku innego trwałego nośnika wymagającego dostępu do Internetu - jeżeli klient

posiada regularny dostęp do Internetu.

4.

Informacje, o których mowa w ust. 1 i 2, mogą być przekazane za pośrednictwem strony

internetowej, jeżeli

1)

są skierowane bezpośrednio do klienta lub

2)

zostały spełnione następujące warunki

a)

klient wyraził zgodę na przekazanie tych informacji za pośrednictwem strony internetowej,

b)

klient posiada regularny dostęp do Internetu,

c)

klient został powiadomiony drogą elektroniczną o adresie strony internetowej oraz

miejscu na tej stronie, gdzie zostały udostępnione te informacje,

d)

dystrybutor zapewni dostępność tych informacji na stronie internetowej w okresie,

w którym klient może, w normalnych okolicznościach, mieć potrzebę zapoznania się z

nimi.

5.

W przypadku przekazania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, w sposób, o którym

mowa w ust. 3 lub 4, dystrybutor ubezpieczeń, na żądanie klienta, przekazuje mu je

nieodpłatnie, w postaci papierowej, a w przypadku informacji, o których mowa w ust.

2 - przekazuje je nieodpłatnie, w formie pisemnej.

6.

Za dowód posiadania przez klienta regularnego dostępu do Internetu uznaje się w szczególności

podanie przez niego, na potrzeby danej transakcji, adresu poczty elektronicznej.

7.

W przypadku dystrybucji ubezpieczeń za pomocą środków porozumiewania się na odległość,

do przekazywania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta o umowach dotyczących usług finansowych zawieranych na odległość.

8.

W przypadku umowy ubezpieczenia lub umowy gwarancji ubezpieczeniowej obejmujących

duże ryzyka dystrybutor ubezpieczeń nie ma obowiązku przekazania klientowi informacji,

o których mowa w ust. 1 i 2.

1.

W przypadku gdy umowa ubezpieczenia lub umowa gwarancji ubezpieczeniowej proponowane

są w pakiecie wraz z towarem lub usługą uzupełniającą, które nie są ubezpieczeniem

ani gwarancją ubezpieczeniową, dystrybutor ubezpieczeń informuje klienta o możliwości

odrębnego zawarcia poszczególnych umów, a jeżeli możliwość taka istnieje, przekazuje

odpowiedni opis poszczególnych umów składających się na pakiet, a także osobne zestawienie

kosztów i opłat dla każdej umowy.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, jeżeli ryzyko lub zakres ubezpieczenia lub gwarancji

proponowanych w pakiecie różnią się od ryzyka lub zakresu związanych z poszczególnymi

umowami oddzielnie, dystrybutor ubezpieczeń przekazuje odpowiedni opis poszczególnych

umów składających się na pakiet i wskazuje, w jaki sposób ich wzajemne związki wpływają

na ryzyko lub zakres ubezpieczenia lub gwarancji.

3.

W przypadku gdy umowa ubezpieczenia lub umowa gwarancji ubezpieczeniowej proponowana

jest w pakiecie jako uzupełnienie towaru lub usługi, które nie są ubezpieczeniem lub

gwarancją ubezpieczeniową, dystrybutor ubezpieczeń proponuje klientowi możliwość odrębnego

zawarcia umowy dotyczącej zakupu tego towaru lub świadczenia usługi.

4.

Przepisu ust. 3 nie stosuje się, w przypadku gdy umowa ubezpieczenia lub umowa gwarancji

ubezpieczeniowej jest uzupełnieniem

1)

usług, o których mowa w art. 69 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1768, z późn. zm.;

2)

umowy o kredyt hipoteczny, o której mowa w art. 3 ustawy z dnia 23 marca 2017 r. o kredycie hipotecznym oraz o nadzorze nad pośrednikami

kredytu hipotecznego i agentami

(Dz. U. poz. 819);

3)

rachunku płatniczego w rozumieniu art. 2 pkt 25 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2003, z późn. zm..

5.

W przypadku gdy w pakiecie, o którym mowa w ust. 1 i 3, proponowana jest umowa ubezpieczenia,

o której mowa w grupie 3 działu I załącznika do ustawy o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej, pakiet w całości powinien być odpowiedni do potrzeb klienta.

1.

Zakład ubezpieczeń, broker ubezpieczeniowy oraz agent ubezpieczeniowy, którzy tworzą

produkt ubezpieczeniowy, stosują odpowiedni proces zatwierdzania produktu ubezpieczeniowego

oraz istotnych zmian dokonywanych w dystrybuowanym produkcie ubezpieczeniowym przed

wprowadzeniem go do obrotu, a także dokonują przeglądu tego procesu.

2.

Proces zatwierdzania produktu ubezpieczeniowego jest proporcjonalny i odpowiedni do

charakteru tego produktu.

3.

W procesie zatwierdzania produktu ubezpieczeniowego zakład ubezpieczeń, broker ubezpieczeniowy

oraz agent ubezpieczeniowy, którzy tworzą produkt ubezpieczeniowy

1)

określają jego rynek docelowy;

2)

zapewniają ocenę ryzyk dla określonego rynku docelowego;

3)

zapewniają adekwatność zamierzonej strategii dystrybucji do określonego rynku docelowego;

4)

podejmują działania zapewniające dystrybucję produktu na określonym rynku docelowym.

4.

Zakład ubezpieczeń, broker ubezpieczeniowy oraz agent ubezpieczeniowy, którzy tworzą

produkt ubezpieczeniowy, dokonują regularnego przeglądu funkcjonowania produktu ubezpieczeniowego,

uwzględniając istotne zdarzenia mające wpływ na ryzyko dla określonego rynku docelowego,

mając na celu co najmniej ocenę, czy produkt nadal odpowiada potrzebom określonego

rynku docelowego oraz czy zamierzona strategia dystrybucji jest nadal odpowiednia.

5.

Zakład ubezpieczeń, broker ubezpieczeniowy oraz agent ubezpieczeniowy, którzy tworzą

produkt ubezpieczeniowy, udostępniają dystrybutorom ubezpieczeń wykonującym dystrybucję

danego produktu odpowiednie informacje o tym produkcie oraz o procesie jego zatwierdzania,

w tym informacje na temat określonego rynku docelowego tego produktu.

6.

Dystrybutor ubezpieczeń stosuje odpowiednie rozwiązania zapewniające uzyskanie od

twórcy produktu ubezpieczeniowego informacji, o których mowa w ust. 5.

7.

Dystrybutor ubezpieczeń posiada wiedzę o produkcie ubezpieczeniowym oraz określonym

rynku docelowym tego produktu.

8.

Przepisów ust. 1-7 nie stosuje się w przypadku produktu ubezpieczeniowego obejmującego

duże ryzyka.

1.

Osoby wykonujące czynności agencyjne, osoby wykonujące czynności brokerskie w zakresie

ubezpieczeń, osoby wykonujące czynności brokerskie w zakresie reasekuracji, osoby

wykonujące czynności dystrybucyjne zakładu ubezpieczeń oraz osoby wykonujące czynności

dystrybucyjne zakładu reasekuracji doskonalą umiejętności zawodowe, w tym przez odbywanie

co najmniej 15 godzin rocznie szkolenia zawodowego z wybranych tematów określonych

w załączniku do ustawy.

2.

Obowiązek odbycia szkolenia zawodowego powstaje z pierwszym dniem roku kalendarzowego

następującego po roku, w którym osoba wykonująca czynności agencyjne, osoba wykonująca

czynności brokerskie w zakresie ubezpieczeń lub osoba wykonująca czynności brokerskie

w zakresie reasekuracji została wpisana do rejestru pośredników ubezpieczeniowych,

a w przypadku osoby wykonującej czynności dystrybucyjne zakładu ubezpieczeń lub osoby

wykonującej czynności dystrybucyjne zakładu reasekuracji - z pierwszym dniem roku

kalendarzowego następującego po roku, w którym osoba ta faktycznie rozpoczęła wykonywanie

tych czynności. Pierwsze szkolenie zawodowe w wymiarze, o którym mowa w ust. 1, odbywa

się nie później niż w terminie 18 miesięcy od dnia

1)

wpisu do rejestru pośredników ubezpieczeniowych osoby wykonującej czynności agencyjne,

osoby wykonującej czynności brokerskie w zakresie ubezpieczeń lub osoby wykonującej

czynności brokerskie w zakresie reasekuracji;

2)

rozpoczęcia wykonywania czynności dystrybucyjnych zakładu ubezpieczeń lub czynności

dystrybucyjnych zakładu reasekuracji przez osoby wykonujące takie czynności.

3.

Wymiar szkolenia zawodowego nie może przekraczać 8 godzin dziennie.

4.

Szkolenie zawodowe uwzględnia charakter proponowanych umów ubezpieczenia, umów gwarancji

ubezpieczeniowych lub umów reasekuracji, rodzaj dystrybutora ubezpieczeń lub dystrybutora

reasekuracji oraz zakres wykonywanych czynności.

5.

Zakład ubezpieczeń, zakład reasekuracji, agent ubezpieczeniowy, broker ubezpieczeniowy

i broker reasekuracyjny zapewniają przeprowadzenie szkolenia, o którym mowa w ust.

1, jego odpowiedni poziom merytoryczny oraz przeprowadzenie go przez osoby posiadające

wykształcenie lub doświadczenie zawodowe odpowiednie do zakresu tematycznego szkolenia.

6.

Szkolenie zawodowe jest prowadzone w formie zapewniającej efektywne przekazanie treści,

w szczególności w formie wykładów, seminarium lub e-learningu.

7.

W przypadku szkoleń prowadzonych w formie e-learningu wymagane jest zaliczenie testu

obejmującego zakres tematyczny szkolenia. Test może odbyć się w formie elektronicznej.

8.

Po odbyciu szkolenia zawodowego podmiot przeprowadzający szkolenie wystawia dokument

poświadczający jego odbycie, zawierający

1)

datę i miejsce wystawienia dokumentu;

2)

datę i miejsce przeprowadzenia szkolenia;

3)

imię i nazwisko oraz datę urodzenia uczestnika szkolenia;

4)

zakres tematyczny szkolenia i jego wymiar godzinowy;

5)

dane podmiotu organizującego szkolenie, obejmujące jego imię i nazwisko lub firmę,

oraz adres;

6)

imiona i nazwiska osób odpowiedzialnych za przeprowadzenie lub przygotowanie szkolenia,

ich wykształcenie i doświadczenie zawodowe;

7)

imię i nazwisko oraz podpis osoby wystawiającej dokument.

9.

W przypadku szkoleń prowadzonych w formie e-learningu dokument poświadczający odbycie

szkolenia zawiera

1)

datę wystawienia dokumentu;

2)

imię i nazwisko oraz datę urodzenia uczestnika szkolenia;

3)

zakres tematyczny szkolenia i jego wymiar godzinowy;

4)

dane podmiotu organizującego szkolenie, obejmujące jego imię i nazwisko lub firmę,

oraz adres;

5)

imiona i nazwiska osób odpowiedzialnych za przygotowanie szkolenia, ich wykształcenie

i doświadczenie zawodowe;

6)

imię i nazwisko oraz podpis elektroniczny osoby wystawiającej dokument.

10.

Obowiązek odbycia szkolenia zawodowego obejmuje również

1)

agentów ubezpieczeniowych będących osobami fizycznymi, brokerów ubezpieczeniowych

będących osobami fizycznymi oraz brokerów reasekuracyjnych będących osobami fizycznymi;

2)

w przypadku agentów ubezpieczeniowych będących spółkami nieposiadającymi osobowości

prawnej - osoby, o których mowa w art. 19 ust. 3 pkt 2;

3)

w przypadku agentów ubezpieczeniowych będących osobami prawnymi - członków zarządu,

o których mowa w art. 19 ust. 3 pkt 3;

4)

w przypadku brokerów ubezpieczeniowych będących osobami prawnymi oraz brokerów reasekuracyjnych

będących osobami prawnymi - członków zarządu spełniających warunki, o których mowa

w art. 34 ust. 4 pkt 1 lit. e i f albo ust. 8 lub 9.

11.

Do osób, o których mowa w ust. 10, przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio.

12.

Przepisów ust. 1-10 nie stosuje się do osób wykonujących czynności agencyjne u agentów

oferujących ubezpieczenia uzupełniające oraz do agentów oferujących ubezpieczenia

uzupełniające.

Pośrednictwo ubezpieczeniowe jest działalnością gospodarczą w rozumieniu przepisów

ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców

(Dz. U. poz. 646, 1479, 1629 i 1633).

1.

Sumy pieniężne przekazane z tytułu umowy ubezpieczenia lub umowy gwarancji ubezpieczeniowej

przez ubezpieczającego lub ubezpieczonego z umowy ubezpieczenia albo zleceniodawcę

z umowy gwarancji ubezpieczeniowej pośrednikowi ubezpieczeniowemu uznaje się za wpłacone

zakładowi ubezpieczeń.

2.

Sum pieniężnych przekazanych z tytułu umowy ubezpieczenia lub umowy gwarancji ubezpieczeniowej

przez zakład ubezpieczeń pośrednikowi ubezpieczeniowemu nie uznaje się za przekazane

ubezpieczającemu, ubezpieczonemu, uposażonemu lub uprawnionemu z umowy ubezpieczenia

albo zleceniodawcy lub beneficjentowi z umowy gwarancji ubezpieczeniowej, do czasu

ich faktycznego otrzymania przez te podmioty.

1.

Agent ubezpieczeniowy, broker ubezpieczeniowy i zakład ubezpieczeń wykonujący dystrybucję

ubezpieczeń, o których mowa w grupie 3 działu I załącznika do ustawy o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej, stosują rozwiązania organizacyjne służące zapobieganiu konfliktom interesów, tak

aby nie miały one negatywnego wpływu na interesy klientów.

2.

Agent ubezpieczeniowy, broker ubezpieczeniowy i zakład ubezpieczeń zapewniają, aby

rozwiązania organizacyjne, o których mowa w ust. 1, były proporcjonalne do prowadzonej

działalności i proponowanych umów ubezpieczenia oraz rodzaju dystrybutora.

3.

Agent ubezpieczeniowy, broker ubezpieczeniowy i zakład ubezpieczeń podejmują działania

w celu identyfikacji konfliktów interesów między nimi, w tym między ich członkami

zarządu, prokurentami, pracownikami albo innymi powiązanymi z nimi osobami, a ich

klientami, lub między ich klientami, powstających w trakcie prowadzenia działalności

w zakresie dystrybucji ubezpieczeń, o których mowa w grupie 3 działu I załącznika do ustawy o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej.

4.

Jeżeli rozwiązania organizacyjne, o których mowa w ust. 1, nie są wystarczające, aby

zapewnić uniknięcie ryzyka naruszenia interesów klienta, agent ubezpieczeniowy, broker

ubezpieczeniowy i zakład ubezpieczeń przed zawarciem umowy ubezpieczenia ujawniają

klientowi ogólny charakter lub źródła konfliktu interesów, w tym w szczególności informują

klienta, czy uzyskiwana prowizja z tytułu umowy ubezpieczenia jest uzależniona od

wolumenu zawartych umów ubezpieczenia.

5.

Agent ubezpieczeniowy, broker ubezpieczeniowy i zakład ubezpieczeń przekazują informacje,

o których mowa w ust. 4, na trwałym nośniku.

6.

Informacje, o których mowa w ust. 4, obejmują odpowiednie dane i informacje uwzględniające

rodzaj klienta oraz umożliwiające klientowi podjęcie świadomej decyzji co do działalności

dystrybutora ubezpieczeń, w odniesieniu do którego zaistniał konflikt interesów.

1.

Zakład ubezpieczeń udziela odpowiedzi na reklamację klienta będącego osobą prawną

lub spółką nieposiadającą osobowości prawnej w terminie 30 dni od dnia jej otrzymania.

Do zachowania terminu wystarczy wysłanie odpowiedzi przed jego upływem.

2.

Broker ubezpieczeniowy, a także agent ubezpieczeniowy i agent oferujący ubezpieczenia

uzupełniające wykonujący czynności agencyjne na rzecz więcej niż jednego zakładu ubezpieczeń

w zakresie tego samego działu ubezpieczeń, zgodnie z załącznikiem do ustawy o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej, udzielają odpowiedzi na reklamację klienta będącego osobą prawną lub spółką nieposiadającą

osobowości prawnej w terminie 30 dni od dnia jej otrzymania w zakresie niezwiązanym

z udzielaną ochroną ubezpieczeniową. Do zachowania terminu wystarczy wysłanie odpowiedzi

przed jego upływem.

3.

W szczególnie skomplikowanych przypadkach, uniemożliwiających rozpatrzenie reklamacji

i udzielenie odpowiedzi w terminie, o którym mowa w ust. 1 i 2, zakład ubezpieczeń,

broker ubezpieczeniowy, agent ubezpieczeniowy i agent oferujący ubezpieczenia uzupełniające,

o których mowa w ust. 1 i 2, w informacji przekazywanej klientowi, który wystąpił

z reklamacją

1)

wyjaśnia przyczynę opóźnienia;

2)

wskazuje okoliczności, które muszą zostać ustalone dla rozpatrzenia sprawy;

3)

określa przewidywany termin rozpatrzenia reklamacji i udzielenia odpowiedzi, który

nie może przekroczyć 60 dni od dnia otrzymania reklamacji.

4.

Jeżeli zakład ubezpieczeń, broker ubezpieczeniowy, agent ubezpieczeniowy i agent oferujący

ubezpieczenia uzupełniające, o których mowa w ust. 1 i 2, nie udzielą odpowiedzi na

reklamację w terminie, o którym mowa w ust. 1 i 2, uważa się, że uznali oni reklamację.

5.

Odpowiedź na reklamację przekazuje się klientowi w postaci papierowej lub na innym

trwałym nośniku.

6.

Agent ubezpieczeniowy i agent oferujący ubezpieczenia uzupełniające wykonujący czynności

agencyjne na rzecz więcej niż jednego zakładu ubezpieczeń w zakresie tego samego działu

ubezpieczeń, zgodnie z załącznikiem do ustawy o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej,

na żądanie zakładu ubezpieczeń, udzielają temu zakładowi informacji na temat reklamacji,

o których mowa w ust. 2, oraz na temat reklamacji, o których mowa w art. 2 pkt 1 lit. e ustawy z dnia

5 sierpnia 2015 r. o rozpatrywaniu reklamacji przez podmioty rynku finansowego i o

Rzeczniku Finansowym

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2270 i 2486 oraz z 2018 r. poz. 1075, 1637 i 1669), złożonych przez klientów pozyskanych dla występującego z żądaniem zakładu ubezpieczeń

przez tych agentów.

Agentem ubezpieczeniowym ani agentem oferującym ubezpieczenia uzupełniające nie może

być przedsiębiorca prawomocnie pozbawiony prawa prowadzenia działalności gospodarczej

zgodnie z art. 373 lub art. 374 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2344 i 2491 oraz z 2018 r. poz. 398, 685, 1544 i 1629).

Działalność agencyjna powinna być wykonywana z zachowaniem staranności określonej

w art. 355 § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1025, 1104 i 1629) oraz dobrych obyczajów.

1.

Czynności agencyjne, czynności dystrybucyjne zakładu ubezpieczeń oraz czynności dystrybucyjne

zakładu reasekuracji mogą być wykonywane wyłącznie przez osobę fizyczną, która spełnia

łącznie następujące warunki

1)

posiada pełną zdolność do czynności prawnych;

2)

nie była prawomocnie skazana za umyślne przestępstwo

a)

przeciwko życiu i zdrowiu,

b)

przeciwko wymiarowi sprawiedliwości,

c)

przeciwko ochronie informacji,

d)

przeciwko wiarygodności dokumentów,

e)

przeciwko mieniu,

f)

przeciwko obrotowi gospodarczemu,

g)

przeciwko obrotowi pieniędzmi i papierami wartościowymi,

h)

skarbowe;

3)

daje rękojmię należytego wykonywania tych czynności;

4)

posiada co najmniej wykształcenie średnie lub średnie branżowe;

5)

zdała egzamin przeprowadzony przez zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji.

2.

Czynności agencyjne mogą być wykonywane przez osobę fizyczną po wpisaniu jej do rejestru

agentów.

3.

Warunki, o których mowa w ust. 1, powinni spełniać również

1)

agenci ubezpieczeniowi oraz agenci oferujący ubezpieczenia uzupełniające będący osobami

fizycznymi;

2)

w przypadku agentów ubezpieczeniowych oraz agentów oferujących ubezpieczenia uzupełniające

będących spółkami nieposiadającymi osobowości prawnej

a)

wspólnicy tych spółek, o ile są osobami fizycznymi,

b)

w przypadku gdy wspólnikami tych spółek są osoby prawne - co najmniej połowa ich członków

zarządu;

3)

w przypadku agentów ubezpieczeniowych oraz agentów oferujących ubezpieczenia uzupełniające

będących osobami prawnymi - co najmniej połowa ich członków zarządu.

4.

Agent ubezpieczeniowy i agent oferujący ubezpieczenia uzupełniające, niebędący osobami

fizycznymi, mogą wykonywać działalność agencyjną, jeżeli udziały, o których mowa w

art. 55 ust. 2 pkt 8, oraz bliskie powiązania, o których mowa w art. 55 ust. 2 pkt

9, nie uniemożliwiają organowi nadzoru skutecznego sprawowania nadzoru.

5.

W przypadku osób mających wykonywać czynności agencyjne u agentów oferujących ubezpieczenia

uzupełniające, osób, o których mowa w ust. 3, osób mających wykonywać czynności dystrybucyjne

zakładu reasekuracji oraz osób mających wykonywać czynności agencyjne w bankach, spółdzielczych

kasach oszczędnościowo-kredytowych jedynie w odniesieniu do umów ubezpieczenia lub

umów gwarancji ubezpieczeniowych zawieranych przez te podmioty lub za ich pośrednictwem,

egzamin, o którym mowa w ust. 1 pkt 5, przeprowadza się w ograniczonym zakresie. Przeprowadzenie

egzaminu w ograniczonym zakresie może w szczególności polegać na ograniczeniu zakresu

obowiązujących tematów egzaminu.

6.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze rozporządzenia,

tryb przeprowadzenia egzaminu, o którym mowa w ust. 1 pkt 5, w tym egzaminu przeprowadzanego

w ograniczonym zakresie, oraz zakres obowiązujących tematów egzaminu, z uwzględnieniem

konieczności zapewnienia odpowiedniego poziomu kwalifikacji osób, o których mowa w

ust. 1, 3 i 5.

1.

Za szkodę wyrządzoną przez agenta ubezpieczeniowego lub przez agenta oferującego ubezpieczenia

uzupełniające w związku z wykonywaniem czynności agencyjnych odpowiada zakład ubezpieczeń,

na rzecz którego taki agent działa. Przepisu art. 429 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny nie stosuje się.

2.

Agent ubezpieczeniowy i agent oferujący ubezpieczenia uzupełniające wykonujący czynności

agencyjne na rzecz więcej niż jednego zakładu ubezpieczeń w zakresie tego samego działu

ubezpieczeń, zgodnie z załącznikiem do ustawy o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej, odpowiadają za szkody powstałe z tytułu wykonywania tych czynności wyrządzone klientowi

lub osobie uprawnionej z umowy ubezpieczenia lub umowy gwarancji ubezpieczeniowej.

3.

W zakresie odpowiedzialności za szkody powstałe z tytułu wykonywania działalności

agencyjnej agent ubezpieczeniowy wykonujący czynności agencyjne na rzecz więcej niż

jednego zakładu ubezpieczeń w zakresie tego samego działu ubezpieczeń, zgodnie z załącznikiem

do ustawy o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej, podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu odpowiedzialności cywilnej.

4.

W zakresie odpowiedzialności za szkody powstałe z tytułu wykonywania działalności

agencyjnej agent oferujący ubezpieczenia uzupełniające wykonujący czynności agencyjne

na rzecz więcej niż jednego zakładu ubezpieczeń w zakresie tego samego działu ubezpieczeń,

zgodnie z załącznikiem do ustawy o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej, jest obowiązany do zawarcia umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej lub umowy

gwarancji ubezpieczeniowej.

5.

Umowa ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej i umowa gwarancji ubezpieczeniowej,

o których mowa w ust. 3 i 4, obejmują szkody wyrządzone przez agenta ubezpieczeniowego

albo przez agenta oferującego ubezpieczenia uzupełniające w związku z działalnością

wykonywaną na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz innych państw członkowskich

Unii Europejskiej.

6.

Zakład ubezpieczeń ustala, czy przedsiębiorca, z którym zamierza zawrzeć umowę agencyjną

1)

zawarł uprzednio umowę agencyjną z innym zakładem ubezpieczeń w zakresie tego samego

działu ubezpieczeń, zgodnie z załącznikiem do ustawy o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej;

2)

został wpisany do rejestru agentów jako wykonujący działalność agencyjną w imieniu

lub na rzecz więcej niż jednego zakładu ubezpieczeń wykonującego działalność w zakresie

tego samego działu ubezpieczeń, zgodnie z załącznikiem do ustawy o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej.

7.

W przypadku ustalenia, że występuje którakolwiek z okoliczności, o których mowa w

ust. 6, zawarcie z przedsiębiorcą umowy agencyjnej może nastąpić, jeżeli przy jej

zawieraniu przedsiębiorca okaże dokument potwierdzający zawarcie umowy ubezpieczenia

lub umowy gwarancji ubezpieczeniowej, o których mowa w ust. 3 i 4. W przypadku gdy

zawarcie umowy ubezpieczenia lub umowy gwarancji ubezpieczeniowej, o których mowa

w ust. 3 i 4, nie jest ujawnione w rejestrze agentów, wniosek o wpis agenta do rejestru

agentów zawiera również podlegające wpisowi dane dotyczące zawartej przez agenta umowy

ubezpieczenia lub umowy gwarancji ubezpieczeniowej.

8.

Agent ubezpieczeniowy i agent oferujący ubezpieczenia uzupełniające, którzy nie spełnili

obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia lub umowy gwarancji ubezpieczeniowej, o których

mowa w ust. 3 i 4, wnoszą opłatę na rzecz budżetu państwa za każdy rok kalendarzowy

pozostawania bez ochrony ubezpieczeniowej lub gwarancyjnej. Wniesienie opłaty nie

zwalnia z obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej lub umowy

gwarancji ubezpieczeniowej.

9.

Wysokość opłaty, o której mowa w ust. 8, jest uzależniona od okresu pozostawania agenta

ubezpieczeniowego lub agenta oferującego ubezpieczenia uzupełniające bez ochrony ubezpieczeniowej

lub gwarancyjnej w każdym roku kalendarzowym i wynosi równowartość w złotych kwoty

1)

200 euro - w przypadku gdy okres ten nie przekracza 3 dni;

2)

500 euro - w przypadku gdy okres ten przekracza 3 dni, ale nie przekracza 14 dni;

3)

1000 euro - w przypadku gdy okres ten przekracza 14 dni.

10.

Równowartości w złotych wyrażonych w euro kwot, o których mowa w ust. 9, przelicza

się według średniego kursu ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski w tabeli kursów

nr 1 w roku, w którym organ nadzoru dokonał wezwania, o którym mowa w ust. 12.

11.

Do przeprowadzania kontroli spełnienia obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia lub

umowy gwarancji ubezpieczeniowej, o których mowa w ust. 3 i 4, jest uprawniony organ

nadzoru.

12.

W przypadku gdy organ nadzoru stwierdzi, że agent ubezpieczeniowy lub agent oferujący

ubezpieczenia uzupełniające podlega obowiązkowi zawarcia umowy ubezpieczenia lub umowy

gwarancji ubezpieczeniowej, o których mowa w ust. 3 i 4, a zakład ubezpieczeń nie

przedłożył wraz z wnioskiem o wpis do rejestru lub o zmianę wpisu w rejestrze oświadczenia

o posiadaniu dokumentu potwierdzającego zawarcie umowy ubezpieczenia lub umowy gwarancji

ubezpieczeniowej przez tego agenta, organ nadzoru wzywa tego agenta, aby w terminie

30 dni

1)

przedstawił dokumenty potwierdzające terminowe zawarcie umowy ubezpieczenia lub umowy

gwarancji ubezpieczeniowej, o których mowa w ust. 3 i 4;

2)

w razie braku dokumentów, o których mowa w pkt 1, uiścił opłatę, o której mowa w ust.

8, oraz okazał dokumenty potwierdzające późniejsze zawarcie umowy ubezpieczenia lub

umowy gwarancji ubezpieczeniowej.

13.

Opłata, o której mowa w ust. 8, podlega egzekucji w trybie przepisów o postępowaniu

egzekucyjnym w administracji.

14.

Do podmiotu, o którym mowa w art. 42 ust. 1, wykonującego działalność agencyjną na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez oddział lub w inny sposób niż przez oddział,

w ramach swobody świadczenia usług, który wykonuje czynności agencyjne na rzecz więcej

niż jednego zakładu ubezpieczeń w zakresie tego samego działu ubezpieczeń, zgodnie

z załącznikiem do ustawy o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej stosuje się przepisy ust. 2-5, chyba że na podstawie przepisów obowiązujących w innym

niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej posiada ustanowione

w tym państwie członkowskim Unii Europejskiej ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej

lub inną równoważną gwarancję, której wysokość odpowiada co najmniej minimalnej sumie

gwarancyjnej albo minimalnej sumie gwarancji ubezpieczeniowej, określonej w przepisach

wydanych odpowiednio na podstawie ust. 17 albo 18.

15.

W przypadku podmiotu, o którym mowa w ust. 14, umowa ubezpieczenia odpowiedzialności

cywilnej ani umowa gwarancji ubezpieczeniowej, o których mowa w ust. 3 i 4, nie obejmują

szkód wyrządzonych przez ten podmiot w związku z działalnością wykonywaną na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej oraz innych państw członkowskich Unii Europejskiej w zakresie,

w jakim zakład ubezpieczeń, w imieniu lub na rzecz którego podmiot taki działa, ponosi

pełną odpowiedzialność za jego działania.

16.

Za działalność podmiotu, o którym mowa w ust. 14, w przypadku gdy wykonuje on działalność

agencyjną na rzecz tylko jednego krajowego zakładu ubezpieczeń w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 18 ustawy o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej, odpowiedzialność ponosi ten zakład ubezpieczeń.

17.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowy zakres ubezpieczenia obowiązkowego, o którym mowa w ust. 3 i 4, termin

powstania obowiązku ubezpieczenia oraz minimalną sumę gwarancyjną, biorąc pod uwagę

specyfikę wykonywanej działalności, zakres realizowanych zadań oraz wzrost europejskiego

indeksu cen konsumpcyjnych.

18.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze rozporządzenia,

minimalną sumę gwarancji ubezpieczeniowej, o której mowa w ust. 4, biorąc pod uwagę

specyfikę wykonywanej działalności oraz wzrost europejskiego indeksu cen konsumpcyjnych.

1.

Zakład ubezpieczeń udziela agentowi ubezpieczeniowemu oraz agentowi oferującemu ubezpieczenia

uzupełniające upoważnionym do zawierania w jego imieniu umów ubezpieczenia lub umów

gwarancji ubezpieczeniowych, w formie pisemnej, pod rygorem nieważności, pełnomocnictw

do dokonywania czynności agencyjnych w imieniu tego zakładu.

2.

Pełnomocnictwo, o którym mowa w ust. 1, określa w szczególności

1)

zakres działalności agenta ubezpieczeniowego oraz agenta oferującego ubezpieczenia

uzupełniające, ze wskazaniem działu i grup ubezpieczeń;

2)

wysokość maksymalnej sumy ubezpieczenia lub sumy gwarancyjnej, na jaką agent ubezpieczeniowy

oraz agent oferujący ubezpieczenia uzupełniające mogą zawrzeć jedną umowę ubezpieczenia

lub jedną umowę gwarancji ubezpieczeniowej;

3)

obszar działalności agenta ubezpieczeniowego oraz agenta oferującego ubezpieczenia

uzupełniające.

3.

Zakład ubezpieczeń przechowuje dokumenty dotyczące jego współpracy z agentem ubezpieczeniowym

lub agentem oferującym ubezpieczenia uzupełniające, w szczególności umowę agencyjną,

pełnomocnictwo do zawierania w jego imieniu umów ubezpieczenia lub umów gwarancji

ubezpieczeniowych, dokumenty dotyczące wynagrodzenia agenta oraz dokumenty dotyczące

obowiązkowych szkoleń zawodowych, przez okres 10 lat od dnia rozwiązania umowy agencyjnej.

4.

Pełnomocnictwo udzielone przez zakład ubezpieczeń nie może zawierać upoważnienia do

udzielania dalszych pełnomocnictw.

5.

Jeżeli agent ubezpieczeniowy lub agent oferujący ubezpieczenia uzupełniające zawrą

z osobą fizyczną spełniającą wymogi określone w art. 19 ust. 1 umowę dotyczącą wykonywania

czynności agencyjnych, umowa ta nie jest uważana za umowę agencyjną.

1.

Przed zawarciem umowy ubezpieczenia lub umowy gwarancji ubezpieczeniowej agent ubezpieczeniowy

albo agent oferujący ubezpieczenia uzupełniające

1)

udostępnia klientowi przy pierwszej czynności należącej do zakresu działalności agencyjnej

dokument pełnomocnictwa, o którym mowa w art. 21 ust. 1;

2)

powiadamia klienta, czy działa na rzecz jednego czy wielu zakładów ubezpieczeń, oraz

informuje go o firmach zakładów ubezpieczeń, na rzecz których wykonuje działalność

agencyjną;

3)

informuje klienta o firmie, pod którą wykonuje działalność agencyjną, adresie ich

siedziby oraz o tym, że jest agentem ubezpieczeniowym albo agentem oferującym ubezpieczenia

uzupełniające;

4)

informuje klienta o numerze wpisu do rejestru agentów, adresie strony internetowej,

na której rejestr jest dostępny, oraz o sposobie sprawdzenia wpisu do rejestru;

5)

informuje klienta o charakterze wynagrodzenia otrzymywanego w związku z proponowanym

zawarciem umowy ubezpieczenia lub umowy gwarancji ubezpieczeniowej, w szczególności

informuje, czy agent otrzymuje

a)

honorarium płacone bezpośrednio przez klienta,

b)

prowizję dowolnego rodzaju uwzględnioną w kwocie składki ubezpieczeniowej,

c)

inny rodzaj wynagrodzenia,

d)

wynagrodzenie stanowiące połączenie rodzajów wynagrodzenia, o których mowa w lit.

a-c;

6)

informuje klienta o możliwości złożenia reklamacji, wniesienia skargi oraz pozasądowego

rozwiązywania sporów.

2.

Agent ubezpieczeniowy, przed zawarciem umowy ubezpieczenia na życie, o której mowa

w grupie 3 działu I załącznika do ustawy o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej, informuje klienta również o wysokości wskaźnika kosztów dystrybucji związanych z

proponowaną umową.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 5 lit. a, agent ubezpieczeniowy i agent oferujący

ubezpieczenia uzupełniające informują klienta o wysokości honorarium, a w przypadku

gdy jest to niemożliwe - o metodzie jego wyliczenia.

4.

Przed zawarciem umowy ubezpieczenia lub umowy gwarancji ubezpieczeniowej agent ubezpieczeniowy

informuje klienta również o posiadanych akcjach albo udziałach zakładu ubezpieczeń

uprawniających co najmniej do 10% głosów na walnym zgromadzeniu, oraz w przypadku

agenta ubezpieczeniowego będącego osobą prawną, o akcjach lub udziałach agenta ubezpieczeniowego

posiadanych przez zakład ubezpieczeń, uprawniających co najmniej do 10% głosów na

walnym zgromadzeniu albo zgromadzeniu wspólników.

5.

Agent ubezpieczeniowy i agent oferujący ubezpieczenia uzupełniające

1)

udostępniają klientowi na każde żądanie dokument pełnomocnictwa, o którym mowa w art.

21 ust. 1;

2)

niezwłocznie zwracają zakładowi ubezpieczeń dokument pełnomocnictwa, o którym mowa

w art. 21 ust. 1, oraz wydane im druki, materiały i inne dokumenty oraz rozliczają

się z zainkasowanych składek, jeżeli ich pełnomocnictwa wygasły lub zostały cofnięte;

3)

zachowują w tajemnicy informacje uzyskane w związku z wykonywaniem czynności agencyjnych,

dotyczące zakładu ubezpieczeń, drugiej strony umowy ubezpieczenia lub umowy gwarancji

ubezpieczeniowej oraz klienta, przy czym obowiązek ten ciąży na agencie ubezpieczeniowym

i agencie oferującym ubezpieczenia uzupełniające również po rozwiązaniu umowy agencyjnej.

6.

Osoba fizyczna wykonująca czynności agencyjne przy pierwszej czynności udostępnia

dokument upoważniający do działania w imieniu agenta ubezpieczeniowego albo agenta

oferującego ubezpieczenia uzupełniające.

1.

Przed zawarciem umowy ubezpieczenia lub umowy gwarancji ubezpieczeniowej zakład ubezpieczeń

informuje klienta o

1)

firmie zakładu ubezpieczeń oraz adresie jego siedziby;

2)

charakterze wynagrodzenia otrzymywanego przez osoby wykonujące czynności dystrybucyjne

zakładu ubezpieczeń w związku z proponowanym zawarciem umowy ubezpieczenia lub umowy

gwarancji ubezpieczeniowej;

3)

możliwości złożenia reklamacji, wniesienia skargi oraz pozasądowego rozwiązywania

sporów.

2.

Zakład ubezpieczeń, przed zawarciem umowy ubezpieczenia na życie, o której mowa w

grupie 3 działu I załącznika do ustawy o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej, informuje klienta również o wysokości wskaźnika kosztów dystrybucji związanych z

proponowaną umową.

Określenia wskazujące na wykonywanie działalności agencyjnej lub czynności agencyjnych

mogą być używane w firmie lub reklamie oraz do oznaczenia działalności wyłącznie przez

podmiot wpisany do rejestru agentów oraz przez podmiot wykonujący działalność agencyjną

lub czynności agencyjne na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zgodnie z art. 42

ust. 1.

Agent ubezpieczeniowy, agent oferujący ubezpieczenia uzupełniające, osoba wykonująca

czynności agencyjne, członek zarządu lub rady nadzorczej agenta ubezpieczeniowego,

członek zarządu lub rady nadzorczej agenta oferującego ubezpieczenia uzupełniające,

wspólnicy, o których mowa w art. 19 ust. 3 pkt 2 lit. a, członkowie zarządu, o których

mowa w art. 19 ust. 3 pkt 2 lit. b, akcjonariusz lub udziałowiec agenta ubezpieczeniowego

lub agenta oferującego ubezpieczenia uzupełniające oraz osoba wykonująca czynności

dystrybucyjne zakładu ubezpieczeń nie mogą wykonywać działalności brokerskiej w zakresie

ubezpieczeń, czynności brokerskich w zakresie ubezpieczeń, posiadać akcji lub udziałów

brokera ubezpieczeniowego, z wyjątkiem akcji dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym,

ani pozostawać w innych relacjach, które mogłyby zagrażać wykonywaniu działalności

w zakresie dystrybucji ubezpieczeń z zachowaniem wymogów określonych w art. 7 ust.

1.

Nadzór nad działalnością agenta ubezpieczeniowego i agenta oferującego ubezpieczenia

uzupełniające sprawuje zakład ubezpieczeń, na rzecz którego działa agent, z zastrzeżeniem

art. 62 ust. 2 pkt 2.

1.

Klient udziela brokerowi ubezpieczeniowemu, w formie pisemnej, pełnomocnictwa do wykonywania

czynności brokerskich w zakresie ubezpieczeń w imieniu klienta.

2.

Broker ubezpieczeniowy udostępnia zakładowi ubezpieczeń przy pierwszej czynności należącej

do czynności brokerskich w zakresie ubezpieczeń dokument pełnomocnictwa, o którym

mowa w ust. 1.

1.

Broker ubezpieczeniowy i broker reasekuracyjny z tytułu wykonywania działalności brokerskiej

w zakresie ubezpieczeń lub reasekuracji podlegają obowiązkowemu ubezpieczeniu odpowiedzialności

cywilnej, obejmującemu odpowiednio szkody wyrządzone klientowi, osobie uprawnionej

z umowy ubezpieczenia lub umowy gwarancji ubezpieczeniowej, zakładowi ubezpieczeń

lub zakładowi reasekuracji, w tym także szkody wyrządzone przez osoby fizyczne, przy

pomocy których broker ubezpieczeniowy lub broker reasekuracyjny wykonuje czynności

brokerskie w zakresie ubezpieczeń lub w zakresie reasekuracji, oraz przez podmioty,

o których mowa w art. 31.

2.

Umowa ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej, o którym mowa w ust. 1, obejmuje szkody

wyrządzone przez brokera ubezpieczeniowego lub brokera reasekuracyjnego w związku

z działalnością wykonywaną na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz innych państw

członkowskich Unii Europejskiej.

3.

Do podmiotu, o którym mowa w art. 42 ust. 1, wykonującego na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej działalność brokerską przez oddział lub w inny sposób niż przez oddział,

w ramach swobody świadczenia usług, posiadającego ustanowione w innym niż Rzeczpospolita

Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej

lub inną równoważną gwarancję, której wysokość odpowiada co najmniej minimalnej sumie

gwarancyjnej określonej w przepisach wydanych na podstawie ust. 4, przepisu ust. 1

nie stosuje się.

4.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowy zakres ubezpieczenia obowiązkowego, o którym mowa w ust. 1, termin powstania

obowiązku ubezpieczenia oraz minimalną sumę gwarancyjną, biorąc w szczególności pod

uwagę specyfikę wykonywanej działalności, zakres realizowanych zadań oraz wzrost europejskiego

indeksu cen konsumpcyjnych.

1.

Broker ubezpieczeniowy i broker reasekuracyjny mogą wykonywać czynności brokerskie

w zakresie ubezpieczeń lub w zakresie reasekuracji wyłącznie przy pomocy osób fizycznych,

które spełniają wymogi określone w art. 34 ust. 4 pkt 1 lit. a-e oraz są wpisane do

rejestru brokerów.

2.

Broker ubezpieczeniowy i broker reasekuracyjny składają, wraz z niezbędnymi dokumentami,

wniosek o wpisanie do rejestru brokerów osób fizycznych, o których mowa w ust. 1.

1.

Spółka prowadząca rynek regulowany może prowadzić działalność polegającą na świadczeniu

usług w zakresie udostępniania informacji o transakcjach, po uzyskaniu zezwolenia

Komisji.

2.

Wniosek o udzielenie zezwolenia na prowadzenie działalności polegającej na świadczeniu

usług w zakresie udostępniania informacji o transakcjach powinien spełniać wymogi,

o których mowa w art. 131b pkt 1-4 i 6.

3.

Komisja odmawia udzielenia zezwolenia na prowadzenie działalności polegającej na świadczeniu

usług w zakresie udostępniania informacji o transakcjach w przypadkach, o których

mowa w art. 131d pkt 1-4.

1.

Zawiadomienia i oświadczenia składane w związku z zawartą umową ubezpieczenia lub

umową gwarancji ubezpieczeniowej agentowi ubezpieczeniowemu lub agentowi oferującemu

ubezpieczenia uzupełniające w rozumieniu ustawy o dystrybucji ubezpieczeń uznaje się za złożone zakładowi ubezpieczeń, w imieniu lub na rzecz którego agent

działa, o ile zostały złożone na piśmie lub na innym trwałym nośniku.

2.

Zakład ubezpieczeń nie może wyłączyć ani ograniczyć upoważnienia agenta ubezpieczeniowego

i agenta oferującego ubezpieczenia uzupełniające do odbierania zawiadomień i oświadczeń,

o których mowa w ust. 1.

1.

Broker ubezpieczeniowy nie może

1)

wykonywać działalności agencyjnej, czynności agencyjnych, czynności dystrybucyjnych

zakładu ubezpieczeń ani czynności dystrybucyjnych zakładu reasekuracji;

2)

pozostawać w stałym stosunku umownym z zakładem ubezpieczeń, zakładem reasekuracji,

agentem ubezpieczeniowym lub agentem oferującym ubezpieczenia uzupełniające;

3)

być członkiem organów nadzorczych lub zarządzających zakładu ubezpieczeń, zakładu

reasekuracji, agenta ubezpieczeniowego lub agenta oferującego ubezpieczenia uzupełniające;

4)

posiadać akcji lub udziałów zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji, z wyjątkiem

akcji dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym;

5)

posiadać akcji lub udziałów agenta ubezpieczeniowego lub agenta oferującego ubezpieczenia

uzupełniające, z wyjątkiem akcji dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym;

6)

pozostawać w innych relacjach, które mogłyby zagrażać wykonywaniu działalności w zakresie

dystrybucji ubezpieczeń z zachowaniem wymogów określonych w art. 7 ust. 1.

2.

Ograniczenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, nie dotyczy

1)

umowy ubezpieczenia, na podstawie której broker ubezpieczeniowy jest ubezpieczonym

lub ubezpieczającym;

2)

umowy zawartej przez brokera ubezpieczeniowego z zakładem ubezpieczeń, dotyczącej

sposobu wzajemnego rozliczania się z tytułu wykonywania czynności brokerskich w zakresie

ubezpieczeń.

3.

Broker reasekuracyjny nie może

1)

wykonywać działalności agencyjnej, czynności agencyjnych, czynności dystrybucyjnych

zakładu ubezpieczeń ani czynności dystrybucyjnych zakładu reasekuracji;

2)

pozostawać w stałym stosunku umownym z zakładem ubezpieczeń, zakładem reasekuracji,

agentem ubezpieczeniowym lub agentem oferującym ubezpieczenia uzupełniające;

3)

być członkiem organów nadzorczych lub zarządzających zakładu ubezpieczeń, zakładu

reasekuracji, agenta ubezpieczeniowego lub agenta oferującego ubezpieczenia uzupełniające;

4)

posiadać akcji lub udziałów zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji, z wyjątkiem

akcji dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym;

5)

posiadać akcji lub udziałów agenta ubezpieczeniowego lub agenta oferującego ubezpieczenia

uzupełniające, z wyjątkiem akcji dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym;

6)

pozostawać w innych relacjach, które mogłyby zagrażać wykonywaniu działalności w zakresie

dystrybucji reasekuracji z zachowaniem obowiązku postępowania uczciwie, rzetelnie

i profesjonalnie, przy czym przepis art. 7 ust. 1 stosuje się odpowiednio.

4.

Ograniczenie, o którym mowa w ust. 3 pkt 2, nie dotyczy

1)

umowy ubezpieczenia, na podstawie której broker reasekuracyjny jest ubezpieczonym

lub ubezpieczającym;

2)

umów zawartych przez brokera reasekuracyjnego z zakładem ubezpieczeń lub zakładem

reasekuracji, dotyczących sposobu wzajemnego rozliczania się z tytułu wykonywania

czynności brokerskich w zakresie reasekuracji;

3)

zlecania brokerom reasekuracyjnym zawierania umów reasekuracji, w zakresie cedowania

ryzyka z umów ubezpieczenia i umów gwarancji ubezpieczeniowych;

4)

zlecania brokerom reasekuracyjnym zawierania umów retrocesji, w zakresie cedowania

ryzyka z umów reasekuracji.

5.

W przypadku nabycia lub posiadania akcji, o których mowa w ust. 1 pkt 4 i 5 i ust.

3 pkt 4 i 5, odpowiednio broker ubezpieczeniowy i broker reasekuracyjny powiadamiają

o tym organ nadzoru.

6.

Przepisy ust. 1 stosuje się odpowiednio do członków organów brokera ubezpieczeniowego

będącego osobą prawną, oraz do osób, przy pomocy których broker ubezpieczeniowy wykonuje

czynności brokerskie w zakresie ubezpieczeń, wykonujących te czynności na podstawie

umowy o pracę, umowy zlecenia, umowy o dzieło lub innej umowy o podobnym charakterze.

7.

Przepisy ust. 3 stosuje się odpowiednio do członków organów brokera reasekuracyjnego

będącego osobą prawną, oraz do osób, przy pomocy których broker reasekuracyjny wykonuje

czynności brokerskie w zakresie reasekuracji, wykonujących te czynności na podstawie

umowy o pracę, umowy zlecenia, umowy o dzieło lub innej umowy o podobnym charakterze.

8.

Przepis ust. 1 pkt 1 stosuje się także do pracowników brokera ubezpieczeniowego zatrudnionych

na podstawie umowy o pracę, niebędących osobami, przy pomocy których broker ubezpieczeniowy

wykonuje czynności brokerskie w zakresie ubezpieczeń.

9.

Przepis ust. 3 pkt 1 stosuje się także do pracowników brokera reasekuracyjnego zatrudnionych

na podstawie umowy o pracę, niebędących osobami, przy pomocy których broker reasekuracyjny

wykonuje czynności brokerskie w zakresie reasekuracji.

1.

Broker ubezpieczeniowy może zlecić wykonywanie czynności wymagających specjalistycznej

wiedzy innym podmiotom, z wyłączeniem prawa składania i przyjmowania oświadczeń woli

w imieniu klientów.

2.

Do brokerów reasekuracyjnych przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio.

1.

Przed zawarciem umowy ubezpieczenia lub umowy gwarancji ubezpieczeniowej broker ubezpieczeniowy

1)

informuje klienta przy pierwszej czynności o firmie, pod którą wykonuje działalność

brokerską w zakresie ubezpieczeń, adresie swojej siedziby oraz o tym że jest brokerem

ubezpieczeniowym;

2)

informuje klienta przy pierwszej czynności o numerze wpisu do rejestru brokerów, adresie

strony internetowej, na której rejestr jest dostępny, oraz o sposobie sprawdzenia

wpisu do rejestru;

3)

okazuje zakładowi ubezpieczeń i klientowi przy pierwszej czynności zezwolenie na wykonywanie

działalności brokerskiej w zakresie ubezpieczeń;

4)

udziela porady, w oparciu o rzetelną analizę dostępnych na rynku produktów ubezpieczeniowych

w liczbie wystarczającej do opracowania rekomendacji najwłaściwszej umowy, oraz wyjaśnia

podstawy, na których opiera się rekomendacja, uwzględniając złożoność umowy ubezpieczenia

lub umowy gwarancji ubezpieczeniowej oraz rodzaj klienta, chyba że klient złoży pisemne

oświadczenie o rezygnacji z udzielenia porady;

5)

informuje klienta przy pierwszej czynności o posiadanych akcjach albo udziałach zakładu

ubezpieczeń uprawniających co najmniej do 10% głosów na walnym zgromadzeniu oraz,

w przypadku brokera ubezpieczeniowego będącego osobą prawną, o akcjach albo udziałach

brokera ubezpieczeniowego posiadanych przez zakład ubezpieczeń, uprawniających co

najmniej do 10% głosów na walnym zgromadzeniu albo zgromadzeniu wspólników;

6)

informuje klienta o charakterze wynagrodzenia otrzymywanego w związku z proponowanym

zawarciem umowy ubezpieczenia lub umowy gwarancji ubezpieczeniowej, w szczególności

o tym, czy broker otrzymuje

a)

honorarium płacone bezpośrednio przez klienta,

b)

prowizję dowolnego rodzaju uwzględnioną w kwocie składki ubezpieczeniowej,

c)

inny rodzaj wynagrodzenia,

d)

wynagrodzenie stanowiące połączenie rodzajów wynagrodzenia, o których mowa w lit.

a-c;

7)

informuje klienta o wysokości honorarium, o którym mowa w pkt 6 lit. a, a w przypadku

gdy jest to niemożliwe - o metodzie jego wyliczenia;

8)

informuje klienta o możliwości złożenia reklamacji, wniesienia skargi oraz pozasądowego

rozwiązywania sporów.

2.

Broker ubezpieczeniowy, przed zawarciem umowy ubezpieczenia na życie, o której mowa

w grupie 3 działu I załącznika do ustawy o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej, informuje klienta również o wysokości wskaźnika kosztów dystrybucji związanych z

proponowaną umową.

3.

Broker ubezpieczeniowy

1)

zachowuje w tajemnicy informacje uzyskane w związku z wykonywaniem czynności brokerskich

w zakresie ubezpieczeń, przy czym obowiązek ten ciąży na brokerze ubezpieczeniowym

również po rozwiązaniu stosunku umownego ze zleceniodawcą;

2)

okazuje zakładowi ubezpieczeń i klientowi na każde żądanie zezwolenie na wykonywanie

działalności brokerskiej w zakresie ubezpieczeń;

3)

prowadzi rejestr skarg i reklamacji;

4)

przechowuje dokumentację dotyczącą wykonywanej działalności brokerskiej w zakresie

ubezpieczeń, w szczególności pełnomocnictwa do wykonywania czynności brokerskich w

zakresie ubezpieczeń w imieniu klienta oraz dokumenty dotyczące wynagrodzenia brokera,

przez okres 10 lat od dnia zakończenia współpracy z klientem.

4.

Osoby fizyczne wykonujące czynności brokerskie w zakresie ubezpieczeń okazują przy

pierwszej czynności dokument upoważniający do działania w imieniu brokera ubezpieczeniowego.

5.

Do brokera reasekuracyjnego stosuje się odpowiednio przepisy

1)

ust. 1 pkt 1-3 oraz ust. 3 pkt 1, 2 i 4;

2)

ust. 1 pkt 5, z tym że obowiązek, o którym mowa w tym przepisie, dotyczy także akcji

lub udziałów zakładu reasekuracji posiadanych przez brokera reasekuracyjnego, uprawniających

co najmniej do 10% głosów na walnym zgromadzeniu tego zakładu, oraz akcji lub udziałów

brokera reasekuracyjnego będącego osobą prawną, posiadanych przez zakład reasekuracji,

uprawniających co najmniej do 10% głosów na walnym zgromadzeniu albo zgromadzeniu

wspólników brokera reasekuracyjnego.

6.

Do osób fizycznych wykonujących czynności brokerskie w zakresie reasekuracji przepis

ust. 4 stosuje się odpowiednio.

Określenia wskazujące na wykonywanie działalności brokerskiej w zakresie ubezpieczeń

lub reasekuracji mogą być używane w firmie lub reklamie oraz do oznaczania działalności

wyłącznie przez podmiot posiadający wydane przez organ nadzoru zezwolenie na wykonywanie

działalności brokerskiej w zakresie ubezpieczeń albo w zakresie reasekuracji albo

przez podmiot wykonujący działalność brokerską w zakresie ubezpieczeń lub reasekuracji

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zgodnie z art. 42 ust. 1.

1.

Zezwolenie na wykonywanie działalności brokerskiej w zakresie ubezpieczeń albo w zakresie

reasekuracji, zwane dalej „zezwoleniem”, wydaje organ nadzoru w drodze decyzji.

2.

Organ nadzoru odmawia wydania zezwolenia w drodze decyzji.

3.

Ten sam podmiot może posiadać zezwolenie zarówno na wykonywanie działalności brokerskiej

w zakresie ubezpieczeń, jak i w zakresie reasekuracji.

4.

Zezwolenie wydaje się na wniosek

1)

osoby fizycznej, która

a)

ma pełną zdolność do czynności prawnych,

b)

nie była prawomocnie skazana za umyślne przestępstwo

-

przeciwko życiu i zdrowiu,

-

przeciwko wymiarowi sprawiedliwości,

-

przeciwko ochronie informacji,

-

przeciwko wiarygodności dokumentów,

-

przeciwko mieniu,

-

przeciwko obrotowi gospodarczemu,

-

przeciwko obrotowi pieniędzmi i papierami wartościowymi,

-

skarbowe,

c)

daje rękojmię należytego wykonywania działalności brokerskiej odpowiednio w zakresie

ubezpieczeń lub reasekuracji,

d)

posiada co najmniej wykształcenie średnie lub średnie branżowe,

e)

zdała egzamin przed Komisją Egzaminacyjną dla Brokerów Ubezpieczeniowych i Reasekuracyjnych

odpowiednio do zakresu działalności albo uzyskała odpowiednie zwolnienie z egzaminu,

f)

posiada co najmniej dwuletnie doświadczenie zawodowe odpowiednio w zakresie ubezpieczeń

lub reasekuracji zdobyte w okresie 8 lat bezpośrednio poprzedzających złożenie wniosku

o uzyskanie zezwolenia na wykonywanie działalności brokerskiej,

g)

zawarła umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej z tytułu wykonywania działalności

brokerskiej odpowiednio w zakresie ubezpieczeń lub reasekuracji;

2)

osoby prawnej

a)

której członkowie zarządu spełniają warunki, o których mowa w pkt 1 lit. a-d, przy

czym co najmniej połowa z nich dodatkowo spełnia warunki określone w pkt 1 lit. e

i f albo w ust. 8 lub 9,

b)

która spełnia warunek określony w pkt 1 lit. g,

c)

jeżeli udziały, o których mowa w art. 59 ust. 2 pkt 8, oraz bliskie powiązania, o

których mowa w art. 59 ust. 2 pkt 9, nie uniemożliwiają organowi nadzoru skutecznego

sprawowania nadzoru.

5.

Brokerem ubezpieczeniowym ani brokerem reasekuracyjnym nie może być przedsiębiorca

prawomocnie pozbawiony prawa prowadzenia działalności gospodarczej zgodnie z art. 373 lub art. 374 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe.

6.

Wniosek, o którym mowa w ust. 4, zawiera

1)

firmę przedsiębiorcy, jego siedzibę i adres;

2)

numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym, o ile przedsiębiorca

taki numer posiada, oraz numer identyfikacji podatkowej (NIP);

3)

określenie zakresu działalności brokerskiej, na którą ma być udzielone zezwolenie;

4)

w przypadku osoby prawnej - także imiona i nazwiska członków zarządu.

7.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 4, dołącza się dokumenty potwierdzające spełnienie

warunków do uzyskania zezwolenia.

8.

Warunku zdania egzaminu przed Komisją Egzaminacyjną dla Brokerów Ubezpieczeniowych

i Reasekuracyjnych oraz warunku, o którym mowa w ust. 4 pkt 1 lit. f, nie stosuje

się do osób fizycznych ubiegających się o zezwolenie na wykonywanie działalności brokerskiej

w zakresie ubezpieczeń, członków zarządu osoby prawnej, która ubiega się o takie zezwolenie,

ani osób fizycznych, przy pomocy których broker ubezpieczeniowy będzie wykonywał czynności

brokerskie w zakresie ubezpieczeń, jeżeli osoby takie

1)

co najmniej przez 5 lat wykonywały u jednego lub większej liczby brokerów ubezpieczeniowych

czynności bezpośrednio związane z czynnościami brokerskimi w zakresie ubezpieczeń

w okresie 10 lat bezpośrednio poprzedzających złożenie wniosku;

2)

posiadają pozytywne opinie brokerów ubezpieczeniowych, pod kierunkiem których wykonywały

czynności, o których mowa w pkt 1.

9.

Warunku zdania egzaminu przed Komisją Egzaminacyjną dla Brokerów Ubezpieczeniowych

i Reasekuracyjnych oraz warunku, o którym mowa w ust. 4 pkt 1 lit. f, nie stosuje

się do osób fizycznych ubiegających się o zezwolenie na wykonywanie działalności brokerskiej

w zakresie reasekuracji, członków zarządu osoby prawnej, która ubiega się o takie

zezwolenie, ani osób fizycznych, przy pomocy których broker reasekuracyjny będzie

wykonywał czynności brokerskie w zakresie reasekuracji, jeżeli osoby takie

1)

co najmniej przez 5 lat wykonywały u jednego lub większej liczby brokerów reasekuracyjnych

czynności bezpośrednio związane z czynnościami brokerskimi w zakresie reasekuracji

w okresie 10 lat bezpośrednio poprzedzających złożenie wniosku;

2)

posiadają pozytywne opinie brokerów reasekuracyjnych, pod kierunkiem których wykonywały

czynności, o których mowa w pkt 1.

10.

Komisja Egzaminacyjna dla Brokerów Ubezpieczeniowych i Reasekuracyjnych, na wniosek

jednostek organizacyjnych uczelni uprawnionych do nadawania stopnia naukowego doktora

nauk ekonomicznych lub doktora nauk prawnych, uznaje studia wyższe ukończone w Rzeczypospolitej

Polskiej lub zagraniczne studia wyższe uznawane w Rzeczypospolitej Polskiej za równorzędne,

jeżeli zakresem kształcenia obejmują one zakres tematów egzaminu dla brokerów ubezpieczeniowych

lub zakres tematów egzaminu dla brokerów reasekuracyjnych.

11.

Komisja Egzaminacyjna dla Brokerów Ubezpieczeniowych i Reasekuracyjnych, na wniosek

osoby fizycznej, zwalnia ją z egzaminu, jeżeli osoba ta ukończyła uznane przez Komisję

studia wyższe, o których mowa w ust. 10, oraz zdała egzaminy na tych studiach przeprowadzone

w formie pisemnej, a od ukończenia studiów nie upłynęło więcej niż 3 lata.

12.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze rozporządzenia,

wykaz dokumentów, które dołącza się do wniosku, o którym mowa w ust. 4, z uwzględnieniem

konieczności przedstawienia pełnej informacji o podmiotach ubiegających się o wydanie

zezwolenia.

Zezwolenie zawiera

1)

imię lub imiona i nazwisko oraz adres miejsca zamieszkania osoby fizycznej oraz firmę,

pod którą osoba fizyczna wykonuje działalność gospodarczą, a w przypadku osoby prawnej

- firmę przedsiębiorcy, siedzibę i adres;

2)

określenie zakresu działalności.

1.

W przypadku utraty dokumentu zezwolenia, broker ubezpieczeniowy lub broker reasekuracyjny

mogą wystąpić do organu nadzoru z pisemnym wnioskiem o wydanie jego duplikatu.

2.

Organ nadzoru wystawia duplikat na podstawie posiadanych dokumentów.

3.

Duplikat wystawia się na druku odpowiadającym dokumentowi zezwolenia. Na pierwszej

stronie u góry należy umieścić wyraz „DUPLIKAT”. Pod tekstem należy dodać wyrazy „oryginał

podpisali” i wymienić nazwiska osób, które podpisały oryginał zezwolenia, albo stwierdzić

nieczytelność podpisów oraz zamieścić datę wydania duplikatu i opatrzyć okrągłą pieczęcią

urzędową. Duplikat podpisuje osoba upoważniona przez organ nadzoru.

4.

Informację o wydaniu duplikatu zezwolenia umieszcza się w aktach.

Broker ubezpieczeniowy i broker reasekuracyjny informują organ nadzoru o zmianach

stanu faktycznego i prawnego dotyczących ich i wykonywanej przez nich działalności

w zakresie art. 34, w terminie 7 dni od dnia zaistnienia zmiany.

Przepisy art. 34 ust. 8 i 9 stosuje się odpowiednio do członków zarządu brokera ubezpieczeniowego

oraz brokera reasekuracyjnego będących osobami prawnymi.

1.

Organ nadzoru cofa zezwolenie, w drodze decyzji

1)

jeżeli broker ubezpieczeniowy albo broker reasekuracyjny przestał spełniać wymogi

do wykonywania działalności brokerskiej odpowiednio w zakresie ubezpieczeń albo w

zakresie reasekuracji, określone ustawą;

2)

na wniosek brokera.

2.

Organ nadzoru może cofnąć zezwolenie, jeżeli broker ubezpieczeniowy i broker reasekuracyjny

wykonują działalność z naruszeniem przepisów ustawy lub w rażący sposób naruszają

interesy zleceniodawcy.

3.

Podmiot, któremu cofnięto zezwolenie z przyczyn określonych w ust. 2, nie może ubiegać

się o ponowne jego wydanie przez 3 lata od dnia cofnięcia zezwolenia.

4.

W przypadku gdy z przyczyn określonych w ust. 2 cofnięto zezwolenie

1)

osobie fizycznej - nie może ona, w okresie, o którym mowa w ust. 3, być członkiem

organów zarządzających lub nadzorczych osoby prawnej prowadzącej działalność brokerską

w zakresie ubezpieczeń lub w zakresie reasekuracji ani osoby prawnej ubiegającej się

o zezwolenie na wykonywanie działalności brokerskiej w zakresie ubezpieczeń lub w

zakresie reasekuracji;

2)

osobie prawnej - członek organów zarządzających lub nadzorczych takiej osoby prawnej

nie może, w okresie, o którym mowa w ust. 3, być członkiem organów zarządzających

lub nadzorczych osoby prawnej prowadzącej działalność brokerską w zakresie ubezpieczeń

lub w zakresie reasekuracji albo osoby prawnej ubiegającej się o zezwolenie na wykonywanie

działalności brokerskiej w zakresie ubezpieczeń lub reasekuracji ani ubiegać się o

zezwolenie na wykonywanie takiej działalności.

5

Zezwolenie wygasa z chwilą wykreślenia brokera ubezpieczeniowego lub brokera reasekuracyjnego

z rejestru przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym albo Centralnej Ewidencji

i Informacji o Działalności Gospodarczej z innej przyczyny niż śmierć przedsiębiorcy.

1.

W skład Komisji Egzaminacyjnej dla Brokerów Ubezpieczeniowych i Reasekuracyjnych,

zwanej dalej „Komisją”, wchodzą

1)

przewodniczący;

2)

zastępca przewodniczącego;

3)

sekretarz;

4)

dwóch członków.

2.

Osoby wchodzące w skład Komisji powinny posiadać wyższe wykształcenie oraz wyróżniać

się wysokim poziomem wiedzy z dziedziny ubezpieczeń osobowych i majątkowych.

3.

Osoby wchodzące w skład Komisji powołuje i odwołuje minister właściwy do spraw instytucji

finansowych na wniosek organu nadzoru.

4.

Osobom wchodzącym w skład Komisji przysługuje wynagrodzenie za udział w egzaminie,

opracowanie pytań testowych, przygotowanie testów egzaminacyjnych oraz udział w posiedzeniu

Komisji.

5.

W pracach Komisji może brać udział dwóch obserwatorów wyłonionych wspólnie przez ogólnopolskie

organizacje brokerów.

6.

Osoba przystępująca do egzaminu ponosi opłatę egzaminacyjną.

7.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze rozporządzenia

1)

regulamin działania Komisji;

2)

wysokość wynagrodzenia osób wchodzących w skład Komisji;

3)

sposób przeprowadzania egzaminu oraz terminy przyjmowania zgłoszeń;

4)

zakres obowiązujących tematów egzaminu;

5)

sposób i tryb uznawania studiów wyższych zgodnie z art. 34 ust. 10;

6)

sposób i tryb zwalniania z egzaminu;

7)

wysokość opłaty egzaminacyjnej i sposób jej uiszczania.

8.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, wydając rozporządzenie, o którym

mowa w ust. 7, uwzględni

1)

konieczność zapewnienia odpowiedniego sprawdzenia wiedzy kandydatów, sprawnego przeprowadzenia

egzaminu oraz sprawnego i skutecznego działania Komisji;

2)

aby wysokość wynagrodzenia dla osób wchodzących w skład Komisji, mając na uwadze nakład

ich pracy i zakres obowiązków, nie była wyższa niż

a)

50% przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzedzającym przeprowadzenie

egzaminu, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie art. 20 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1270), zwanego dalej „przeciętnym wynagrodzeniem” - za udział w egzaminie,

b)

10% przeciętnego wynagrodzenia - za udział w posiedzeniu Komisji oraz za przygotowanie

testów egzaminacyjnych,

c)

2% przeciętnego wynagrodzenia - za opracowanie pytania testowego;

3)

aby wysokość opłaty egzaminacyjnej nie była wyższa niż 20% przeciętnego wynagrodzenia;

4)

konieczność przeprowadzania egzaminu nie rzadziej niż 2 razy w roku;

5)

możliwość weryfikacji przez Komisję uznania studiów wyższych, o którym mowa w art.

34 ust. 10.

1.

Agent ubezpieczeniowy i agent oferujący ubezpieczenia uzupełniające, wpisani do rejestru

agentów, mogą wykonywać działalność agencyjną na terytorium innego niż Rzeczpospolita

Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej przez oddział lub w inny sposób niż

przez oddział, w ramach swobody świadczenia usług.

2.

Broker ubezpieczeniowy i broker reasekuracyjny, posiadający zezwolenie na wykonywanie

działalności brokerskiej w zakresie ubezpieczeń lub w zakresie reasekuracji, wydane

przez organ nadzoru, i wpisani do rejestru brokerów, mogą wykonywać działalność brokerską

w zakresie ubezpieczeń lub w zakresie reasekuracji na terytorium innego niż Rzeczpospolita

Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej przez oddział lub w inny sposób niż

przez oddział, w ramach swobody świadczenia usług.

3.

Działalność pośredników ubezpieczeniowych w zakresie, o którym mowa w ust. 1 i 2,

podlega nadzorowi organu nadzoru, z wyjątkiem działalności wykonywanej na terytorium

innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej przez oddział

w zakresie obowiązków i wymogów określonych w art. 7-11, art. 15, art. 22 ust. 1 pkt

2-6 i ust. 2-4 oraz art. 32 ust. 1 pkt 1, 2, 4-8 i ust. 2, a także innych obowiązków

i wymogów dotyczących umów ubezpieczenia, o których mowa w grupie 3 działu I załącznika do ustawy o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej.

1.

Podmiot mający siedzibę lub miejsce zamieszkania w innym niż Rzeczpospolita Polska

państwie członkowskim Unii Europejskiej może wykonywać działalność agencyjną albo

działalność brokerską na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez oddział lub w

inny sposób niż przez oddział, w ramach swobody świadczenia usług, jeżeli jest wpisany

do odpowiedniego rejestru pośredników w tym państwie.

2.

Wykonywana na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez oddział działalność podmiotu,

o którym mowa w ust. 1, podlega nadzorowi organu nadzoru w zakresie obowiązków i wymogów

określonych w art. 7-11, art. 15, art. 22 ust. 1 pkt 2-6 i ust. 2-4 oraz art. 32 ust.

1 pkt 1, 2, 4-8 i ust. 2, a także innych obowiązków i wymogów dotyczących umów ubezpieczenia,

o których mowa w grupie 3 działu I załącznika do ustawy o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej.

1.

Warunkiem podjęcia działalności agencyjnej przez oddział na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej przez podmiot mający siedzibę lub miejsce zamieszkania w innym niż Rzeczpospolita

Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej jest otrzymanie przez organ nadzoru

od właściwego organu państwa członkowskiego Unii Europejskiej, w którym znajduje się

siedziba lub miejsce zamieszkania tego podmiotu, odpowiednich danych i informacji,

zawierających

1)

firmę, adres oraz numer z odpowiedniego rejestru pośredników, do którego podmiot jest

wpisany na podstawie przepisów państwa członkowskiego Unii Europejskiej;

2)

wskazanie Rzeczypospolitej Polskiej jako państwa, na którego terytorium ma być utworzony

oddział;

3)

adres oddziału na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

4)

rodzaj podmiotu oraz firmę i siedzibę zakładu ubezpieczeń, w imieniu lub na rzecz

którego podmiot ten ma wykonywać czynności agencyjne na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej;

5)

informację o grupach ubezpieczeń, w zakresie których wykonuje działalność;

6)

imiona i nazwiska osób upoważnionych do reprezentowania oraz kierowania sprawami tego

podmiotu w zakresie jego działalności przez oddział, ze wskazaniem sposobu reprezentacji.

2.

Organ nadzoru niezwłocznie potwierdza otrzymanie informacji, o których mowa w ust.

1.

3.

Organ nadzoru przekazuje właściwemu organowi państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

w którym znajduje się siedziba lub miejsce zamieszkania podmiotu, o którym mowa w

ust. 1, informacje o zasadach dobra ogólnego obowiązujących na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej oraz o ich dostępności na stronie internetowej organu nadzoru, w terminie

miesiąca od dnia otrzymania przez organ nadzoru informacji, o których mowa w ust.

1. Podmiot, o którym mowa w ust. 1, może rozpocząć wykonywanie działalności na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej przez oddział po otrzymaniu od właściwego organu państwa

członkowskiego Unii Europejskiej informacji o zasadach dobra ogólnego obowiązujących

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz pod warunkiem przestrzegania tych zasad.

4.

W przypadku gdy organ nadzoru nie przekaże informacji, o których mowa w ust. 3, właściwemu

organowi państwa członkowskiego Unii Europejskiej, w którym znajduje się siedziba

lub miejsce zamieszkania podmiotu, o którym mowa w ust. 1, w terminie określonym w

ust. 3, podmiot ten może rozpocząć wykonywanie działalności na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej przez oddział po upływie miesiąca od dnia otrzymania przez organ nadzoru

informacji, o których mowa w ust. 1.

1.

Warunkiem podjęcia działalności brokerskiej w zakresie ubezpieczeń lub w zakresie

reasekuracji przez oddział na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podmiot mający

siedzibę lub miejsce zamieszkania w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim

Unii Europejskiej jest otrzymanie przez organ nadzoru od właściwego organu państwa

członkowskiego Unii Europejskiej, w którym znajduje się siedziba lub miejsce zamieszkania

tego podmiotu, odpowiednich danych i informacji, zawierających

1)

firmę, adres oraz numer z odpowiedniego rejestru pośredników, do którego podmiot jest

wpisany na podstawie przepisów państwa członkowskiego Unii Europejskiej;

2)

wskazanie Rzeczypospolitej Polskiej jako państwa, na którego terytorium ma być utworzony

oddział;

3)

rodzaj podmiotu;

4)

informację o grupach ubezpieczeń, w zakresie których wykonuje działalność;

5)

adres oddziału na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

6)

imiona i nazwiska osób upoważnionych do reprezentowania oraz kierowania sprawami tego

podmiotu w zakresie jego działalności przez oddział, ze wskazaniem sposobu reprezentacji.

2.

Organ nadzoru niezwłocznie potwierdza otrzymanie informacji, o których mowa w ust.

1.

3.

Organ nadzoru przekazuje właściwemu organowi państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

w którym znajduje się siedziba lub miejsce zamieszkania podmiotu, o którym mowa w

ust. 1, informacje o zasadach dobra ogólnego obowiązujących na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej oraz o ich dostępności na stronie internetowej organu nadzoru, w terminie

miesiąca od dnia otrzymania przez organ nadzoru informacji, o których mowa w ust.

1. Podmiot, o którym mowa w ust. 1, może rozpocząć wykonywanie działalności na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej przez oddział po otrzymaniu od właściwego organu państwa

członkowskiego Unii Europejskiej informacji o zasadach dobra ogólnego obowiązujących

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz pod warunkiem przestrzegania tych zasad.

4.

W przypadku gdy organ nadzoru nie przekaże informacji, o których mowa w ust. 3, właściwemu

organowi państwa członkowskiego Unii Europejskiej, w którym znajduje się siedziba

lub miejsce zamieszkania podmiotu, o którym mowa w ust. 1, w terminie określonym w

ust. 3, podmiot ten może rozpocząć wykonywanie działalności na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej przez oddział po upływie miesiąca od dnia otrzymania przez organ nadzoru

informacji, o których mowa w ust. 1.

1.

Agent ubezpieczeniowy i agent oferujący ubezpieczenia uzupełniające, którzy zamierzają

podjąć działalność agencyjną na terytorium innego niż Rzeczpospolita Polska państwa

członkowskiego Unii Europejskiej przez oddział, mają obowiązek powiadomić o tym organ

nadzoru.

2.

W powiadomieniu, o którym mowa w ust. 1, agent ubezpieczeniowy i agent oferujący ubezpieczenia

uzupełniające wskazują

1)

państwo członkowskie Unii Europejskiej, na którego terytorium ma być utworzony oddział;

2)

adresy ich oddziałów w państwach członkowskich Unii Europejskiej, na których terytoriach

mają być utworzone oddziały;

3)

firmy i siedziby zakładów ubezpieczeń, w imieniu lub na rzecz których zamierzają oni

wykonywać czynności agencyjne w przyjmującym państwie członkowskim Unii Europejskiej;

4)

imiona i nazwiska osób upoważnionych do ich reprezentowania oraz kierowania ich sprawami

w zakresie ich działalności przez oddział, ze wskazaniem sposobu reprezentacji.

3.

Organ nadzoru, w terminie miesiąca od dnia otrzymania powiadomienia, o którym mowa

w ust. 1, przekazuje właściwemu organowi państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

w którym agent ubezpieczeniowy i agent oferujący ubezpieczenia uzupełniające zamierzają

wykonywać działalność przez oddział, informacje, o których mowa w ust. 2, wraz z firmą,

adresem agenta, numerem wpisu do rejestru agentów oraz określeniem rodzaju agenta

i informacją o grupach ubezpieczeń, w zakresie których agent wykonuje działalność,

a także informuje o tym agenta, którego to dotyczy.

4.

Organ nadzoru, w terminie miesiąca od dnia otrzymania powiadomienia, o którym mowa

w ust. 1, może odmówić, w drodze decyzji, przekazania właściwemu organowi państwa

członkowskiego Unii Europejskiej, w którym agent ubezpieczeniowy i agent oferujący

ubezpieczenia uzupełniające zamierzają wykonywać działalność przez oddział, informacji,

o których mowa w ust. 2 i 3, jeżeli, przy uwzględnieniu planowanej działalności oddziału

1)

sytuacja finansowa agenta nie pozwala na utworzenie oddziału;

2)

struktura organizacyjna oddziału nie zapewnia prawidłowego wykonywania działalności.

5.

Organ nadzoru niezwłocznie informuje agenta ubezpieczeniowego i agenta oferującego

ubezpieczenia uzupełniające o otrzymaniu przez właściwy organ państwa członkowskiego

Unii Europejskiej, w którym agenci zamierzają wykonywać działalność przez oddział,

informacji, o których mowa w ust. 2 i 3.

6.

Organ nadzoru przekazuje agentowi ubezpieczeniowemu i agentowi oferującemu ubezpieczenia

uzupełniające informacje o zasadach dobra ogólnego obowiązujących w przyjmującym państwie

członkowskim Unii Europejskiej, ich dostępności na stronie internetowej właściwego

organu tego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, do którego odesłanie zostało

zamieszczone na stronie internetowej EIOPA, a także informację, że mogą oni rozpocząć

wykonywanie działalności w przyjmującym państwie członkowskim Unii Europejskiej pod

warunkiem przestrzegania tych zasad.

7.

Agent ubezpieczeniowy i agent oferujący ubezpieczenia uzupełniające mogą ustanawiać

oddziały na terytorium innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii

Europejskiej

1)

jeżeli po przekazaniu informacji zgodnie z ust. 3 otrzymają od organu nadzoru informacje,

o których mowa w ust. 6, albo

2)

w przypadku nieotrzymania od organu nadzoru informacji, o których mowa w ust. 6 -

po upływie miesiąca od dnia otrzymania przez właściwy organ państwa członkowskiego

Unii Europejskiej, w którym zamierzają oni wykonywać działalność przez oddział, informacji

przekazanych zgodnie z ust. 3.

8.

O zamiarze zmiany danych lub informacji, o których mowa w ust. 2 lub 3, agent ubezpieczeniowy

i agent oferujący ubezpieczenia uzupełniające informują organ nadzoru co najmniej

na miesiąc przed dniem dokonania zmiany. Organ nadzoru informuje o tej zmianie właściwy

organ przyjmującego państwa członkowskiego Unii Europejskiej nie później niż w terminie

miesiąca od dnia otrzymania informacji o niej.

1.

Broker ubezpieczeniowy i broker reasekuracyjny, którzy zamierzają podjąć działalność

brokerską w zakresie ubezpieczeń lub w zakresie reasekuracji na terytorium innego

niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej przez oddział,

mają obowiązek powiadomić o tym organ nadzoru.

2.

W powiadomieniu, o którym mowa w ust. 1, broker ubezpieczeniowy i broker reasekuracyjny

wskazują

1)

państwo członkowskie Unii Europejskiej, na którego terytorium ma być utworzony oddział;

2)

adresy ich oddziałów w państwach członkowskich Unii Europejskiej, na których terytoriach

mają być utworzone oddziały;

3)

imiona i nazwiska osób upoważnionych do ich reprezentowania oraz kierowania ich sprawami

w zakresie ich działalności przez oddział, ze wskazaniem sposobu reprezentacji.

3.

Organ nadzoru, w terminie miesiąca od dnia otrzymania powiadomienia, o którym mowa

w ust. 1, przekazuje właściwemu organowi państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

w którym broker ubezpieczeniowy i broker reasekuracyjny zamierzają wykonywać działalność

przez oddział, informacje, o których mowa w ust. 2, wraz z firmą, adresem brokera,

numerem wpisu do rejestru brokerów oraz określeniem rodzaju brokera i zakresu zezwolenia,

a także informuje o tym brokera, którego to dotyczy.

4.

Organ nadzoru, w terminie miesiąca od dnia otrzymania powiadomienia, o którym mowa

w ust. 1, może odmówić, w drodze decyzji, przekazania właściwemu organowi państwa

członkowskiego Unii Europejskiej, w którym broker ubezpieczeniowy i broker reasekuracyjny

zamierzają wykonywać działalność przez oddział, informacji, o których mowa w ust.

2 i 3, jeżeli, przy uwzględnieniu planowanej działalności oddziału

1)

sytuacja finansowa brokera nie pozwala na utworzenie oddziału;

2)

struktura organizacyjna oddziału nie zapewnia prawidłowego wykonywania działalności.

5.

Organ nadzoru niezwłocznie informuje brokera ubezpieczeniowego i brokera reasekuracyjnego

o otrzymaniu przez właściwy organ państwa członkowskiego Unii Europejskiej, w którym

zamierzają oni wykonywać działalność przez oddział, informacji, o których mowa w ust.

2 i 3.

6.

Organ nadzoru przekazuje brokerowi ubezpieczeniowemu i brokerowi reasekuracyjnemu

informacje o zasadach dobra ogólnego obowiązujących w przyjmującym państwie członkowskim

Unii Europejskiej, ich dostępności na stronie internetowej właściwego organu tego

państwa członkowskiego Unii Europejskiej, do którego odesłanie zostało zamieszczone

na stronie internetowej EIOPA, a także informację, że mogą oni rozpocząć wykonywanie

działalności w przyjmującym państwie członkowskim Unii Europejskiej pod warunkiem

przestrzegania tych zasad.

7.

Broker ubezpieczeniowy i broker reasekuracyjny mogą ustanawiać oddziały na terytorium

innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej

1)

jeżeli po przekazaniu informacji zgodnie z ust. 3 otrzymają od organu nadzoru informacje,

o których mowa w ust. 6, albo

2)

w przypadku nieotrzymania od organu nadzoru informacji, o których mowa w ust. 6 -

po upływie miesiąca od dnia otrzymania przez właściwy organ państwa członkowskiego

Unii Europejskiej, w którym zamierzają oni wykonywać działalność przez oddział, informacji

przekazanych zgodnie z ust. 3.

8.

O zamiarze zmiany danych lub informacji, o których mowa w ust. 2 lub 3, broker ubezpieczeniowy

i broker reasekuracyjny informują organ nadzoru co najmniej na miesiąc przed dniem

dokonania zmiany. Organ nadzoru informuje o tej zmianie właściwy organ przyjmującego

państwa członkowskiego Unii Europejskiej nie później niż w terminie miesiąca od dnia

otrzymania informacji o niej.

1.

Podmiot mający siedzibę lub miejsce zamieszkania w innym niż Rzeczpospolita Polska

państwie członkowskim Unii Europejskiej może wykonywać działalność agencyjną na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej w inny sposób niż przez oddział, w ramach swobody świadczenia

usług, po otrzymaniu przez organ nadzoru od właściwego organu państwa członkowskiego

Unii Europejskiej, w którym znajduje się siedziba lub miejsce zamieszkania tego podmiotu,

odpowiednich danych i informacji, zawierających

1)

firmę, adres oraz numer z odpowiedniego rejestru pośredników, do którego jest wpisany

na podstawie przepisów państwa członkowskiego Unii Europejskiej;

2)

wskazanie Rzeczypospolitej Polskiej jako państwa, na którego terytorium ma być wykonywana

działalność agencyjna;

3)

rodzaj podmiotu oraz firmę i siedzibę zakładu ubezpieczeń, w imieniu lub na rzecz

którego podmiot ten ma wykonywać czynności agencyjne na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej;

4)

informację o grupach ubezpieczeń, w zakresie których wykonuje działalność.

2.

Organ nadzoru niezwłocznie potwierdza otrzymanie informacji, o których mowa w ust.

1.

1.

Podmiot mający siedzibę lub miejsce zamieszkania w innym niż Rzeczpospolita Polska

państwie członkowskim Unii Europejskiej może wykonywać działalność brokerską w zakresie

ubezpieczeń lub w zakresie reasekuracji na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w

inny sposób niż przez oddział, w ramach swobody świadczenia usług, po otrzymaniu przez

organ nadzoru od właściwego organu państwa członkowskiego Unii Europejskiej, w którym

znajduje się siedziba lub miejsce zamieszkania tego podmiotu, odpowiednich danych

i informacji, zawierających

1)

firmę, adres oraz numer z odpowiedniego rejestru pośredników, do którego jest wpisany

na podstawie przepisów państwa członkowskiego Unii Europejskiej;

2)

wskazanie Rzeczypospolitej Polskiej jako państwa, na którego terytorium ma być prowadzona

działalność brokerska w zakresie ubezpieczeń lub w zakresie reasekuracji;

3)

rodzaj podmiotu;

4)

informację o grupach ubezpieczeń, w zakresie których wykonuje działalność.

2.

Organ nadzoru niezwłocznie potwierdza otrzymanie informacji, o których mowa w ust.

1.

1.

Agent ubezpieczeniowy i agent oferujący ubezpieczenia uzupełniające, którzy zamierzają

podjąć działalność agencyjną na terytorium innego niż Rzeczpospolita Polska państwa

członkowskiego Unii Europejskiej w inny sposób niż przez oddział, w ramach swobody

świadczenia usług, mają obowiązek powiadomić o tym organ nadzoru.

2.

W powiadomieniu, o którym mowa w ust. 1, agent ubezpieczeniowy i agent oferujący ubezpieczenia

uzupełniające wskazują

1)

państwo członkowskie Unii Europejskiej, na którego terytorium ma być wykonywana działalność

agencyjna;

2)

firmy i siedziby zakładów ubezpieczeń, w imieniu lub na rzecz których zamierzają oni

wykonywać czynności agencyjne w przyjmującym państwie członkowskim Unii Europejskiej.

3.

Organ nadzoru, w terminie miesiąca od dnia otrzymania powiadomienia, o którym mowa

w ust. 1, przekazuje właściwemu organowi państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

w którym agent ubezpieczeniowy i agent oferujący ubezpieczenia uzupełniające zamierzają

wykonywać działalność, informacje, o których mowa w ust. 2, wraz z firmą, adresem

agenta, numerem wpisu do rejestru agentów oraz określeniem rodzaju agenta i informacją

o grupach ubezpieczeń, w zakresie których agent wykonuje działalność.

4.

Organ nadzoru niezwłocznie informuje agenta ubezpieczeniowego i agenta oferującego

ubezpieczenia uzupełniające, że właściwy organ państwa członkowskiego Unii Europejskiej

otrzymał informacje, o których mowa w ust. 2 i 3, oraz że mogą oni rozpocząć wykonywanie

działalności na terytorium przyjmującego państwa członkowskiego Unii Europejskiej.

5.

Wraz z informacją, o której mowa w ust. 4, organ nadzoru informuje agenta ubezpieczeniowego

i agenta oferującego ubezpieczenia uzupełniające o zasadach dobra ogólnego obowiązujących

w przyjmującym państwie członkowskim Unii Europejskiej, ich dostępności na stronie

internetowej właściwego organu tego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, do którego

odesłanie zostało zamieszczone na stronie internetowej EIOPA, a także informuje o

możliwości rozpoczęcia działalności w przyjmującym państwie członkowskim Unii Europejskiej

pod warunkiem przestrzegania tych zasad.

6.

O zamiarze zmiany danych lub informacji, o których mowa w ust. 2 lub 3, agent ubezpieczeniowy

i agent oferujący ubezpieczenia uzupełniające informują organ nadzoru co najmniej

na miesiąc przed dniem dokonania zmiany. Organ nadzoru informuje o tej zmianie właściwy

organ przyjmującego państwa członkowskiego Unii Europejskiej nie później niż w terminie

miesiąca od dnia otrzymania informacji o niej.

1.

Broker ubezpieczeniowy i broker reasekuracyjny, którzy zamierzają podjąć działalność

brokerską w zakresie ubezpieczeń lub w zakresie reasekuracji na terytorium innego

niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej w inny sposób niż

przez oddział, w ramach swobody świadczenia usług, mają obowiązek powiadomić o tym

organ nadzoru.

2.

W powiadomieniu, o którym mowa w ust. 1, broker ubezpieczeniowy i broker reasekuracyjny

wskazują państwo członkowskie Unii Europejskiej, na którego terytorium ma być wykonywana

działalność brokerska w zakresie ubezpieczeń lub w zakresie reasekuracji.

3.

Organ nadzoru, w terminie miesiąca od dnia otrzymania powiadomienia, o którym mowa

w ust. 1, przekazuje właściwemu organowi państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

w którym broker ubezpieczeniowy i broker reasekuracyjny zamierzają wykonywać działalność,

informację, o której mowa w ust. 2, wraz z firmą, adresem brokera, numerem wpisu do

rejestru brokerów oraz określeniem rodzaju brokera i zakresu zezwolenia.

4.

Organ nadzoru niezwłocznie informuje brokera ubezpieczeniowego i brokera reasekuracyjnego,

że właściwy organ państwa członkowskiego Unii Europejskiej otrzymał informacje, o

których mowa w ust. 2 i 3, oraz że mogą oni rozpocząć wykonywanie działalności na

terytorium przyjmującego państwa członkowskiego Unii Europejskiej.

5.

Wraz z informacją, o której mowa w ust. 4, organ nadzoru informuje brokera ubezpieczeniowego

i brokera reasekuracyjnego o zasadach dobra ogólnego obowiązujących w przyjmującym

państwie członkowskim Unii Europejskiej, ich dostępności na stronie internetowej właściwego

organu tego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, do którego odesłanie zostało

zamieszczone na stronie internetowej EIOPA, a także informuje o możliwości rozpoczęcia

działalności w przyjmującym państwie członkowskim Unii Europejskiej pod warunkiem

przestrzegania tych zasad.

6.

O zamiarze zmiany danych lub informacji, o których mowa w ust. 2 lub 3, broker ubezpieczeniowy

i broker reasekuracyjny informują organ nadzoru co najmniej na miesiąc przed dniem

dokonania zmiany. Organ nadzoru informuje o tej zmianie właściwy organ przyjmującego

państwa członkowskiego Unii Europejskiej nie później niż w terminie miesiąca od dnia

otrzymania informacji o niej.

Organ nadzoru informuje właściwy organ przyjmującego państwa członkowskiego Unii Europejskiej

o wykreśleniu z rejestru pośredników ubezpieczeniowych pośrednika ubezpieczeniowego

wykonującego działalność na terytorium tego państwa przez oddział lub w inny sposób

niż przez oddział, w ramach swobody świadczenia usług, nie później niż w terminie

miesiąca od dnia jego wykreślenia.

1.

Agent ubezpieczeniowy, agent oferujący ubezpieczenia uzupełniające, broker ubezpieczeniowy

oraz broker reasekuracyjny podlegają wpisowi do rejestru pośredników ubezpieczeniowych.

2.

Rejestr pośredników ubezpieczeniowych składa się z

1)

rejestru agentów;

2)

rejestru brokerów.

3.

Rejestr pośredników ubezpieczeniowych jest prowadzony przez organ nadzoru w systemie

rejestracji internetowej.

4.

Rejestr agentów jest jawny w zakresie aktualnych danych, o których mowa w art. 55

ust. 1-3, z wyłączeniem informacji o osobach fizycznych obejmujących numer PESEL,

numer paszportu, numer dowodu osobistego lub innego dokumentu potwierdzającego tożsamość,

oraz miejsce zamieszkania.

5.

Informacje z rejestru agentów dotyczące danych historycznych udzielane są na wniosek

agenta ubezpieczeniowego lub agenta oferującego ubezpieczenia uzupełniające, a także

innej osoby prawnej lub osoby fizycznej, których informacje dotyczą.

6.

Informacja, czy z przedsiębiorcą rozwiązano umowę agencyjną z powodu wykonywania przez

agenta ubezpieczeniowego lub agenta oferującego ubezpieczenia uzupełniające działalności

z naruszeniem przepisów prawa, umowy agencyjnej, staranności lub dobrych obyczajów,

ze wskazaniem zakładu ubezpieczeń, który rozwiązał umowę agencyjną, oraz informacje,

o których mowa w art. 57 ust. 4 i 5, udzielane są na wniosek zakładu ubezpieczeń lub

przedsiębiorcy, którego informacja dotyczy, złożony do Polskiej Izby Ubezpieczeń.

7.

Informacji określonych w ust. 6 udziela Polska Izba Ubezpieczeń.

8.

Rejestr brokerów jest jawny w zakresie aktualnych danych, o których mowa w art. 59

ust. 1, 2 i ust. 3 pkt 1, z wyłączeniem informacji o osobach fizycznych obejmujących

numer PESEL, numer paszportu, numer dowodu osobistego lub innego dokumentu potwierdzającego

tożsamość, oraz miejsce zamieszkania.

9.

Informacje z rejestru brokerów dotyczące danych historycznych oraz informacje, o których

mowa w art. 59 ust. 3 pkt 2 i 3, udzielane są na wniosek brokera ubezpieczeniowego

lub brokera reasekuracyjnego albo innej osoby fizycznej lub osoby prawnej, których

informacje dotyczą.

10.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowy sposób i tryb prowadzenia rejestru pośredników ubezpieczeniowych, w tym

uzyskiwania dostępu do tego rejestru, sposób współpracy organu nadzoru i Polskiej

Izby Ubezpieczeń w zakresie dotyczącym udzielania informacji określonych w ust. 6,

a także sposób udostępniania informacji z tego rejestru, uwzględniając konieczność

zapewnienia sprawnego funkcjonowania rejestru pośredników ubezpieczeniowych.

Zakład ubezpieczeń składa, wraz z niezbędnymi dokumentami, wniosek o wpisanie do rejestru

agentów podmiotu, z którym zawarł umowę agencyjną, niezwłocznie po jej zawarciu, jednak

nie później niż w terminie 14 dni.

1.

Organ nadzoru dokonuje wpisu do rejestru agentów na podstawie wniosku złożonego przez

zakład ubezpieczeń, w terminie 30 dni od dnia złożenia kompletnego wniosku, oraz informuje

o tym zakład ubezpieczeń.

2.

Organ nadzoru może odmówić wpisu do rejestru agentów, jeżeli osoby fizyczne, przy

pomocy których mają być wykonywane czynności agencyjne, nie spełniają wymogów określonych

w art. 19 ust. 1 lub agent ubezpieczeniowy lub agent oferujący ubezpieczenia uzupełniające

nie spełniają warunku, o którym mowa w art. 19 ust. 3 lub 4. Odmowa wpisu następuje

w drodze decyzji.

3.

Jeżeli wniosek zakładu ubezpieczeń dotyczy agenta ubezpieczeniowego lub agenta oferującego

ubezpieczenia uzupełniające wykonującego już działalność agencyjną na rzecz innego

lub innych zakładów ubezpieczeń i wpisanego do rejestru agentów, organ nadzoru uzupełnia

dane, o których mowa odpowiednio w art. 55 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 pkt 3. Jeżeli agent

ubezpieczeniowy lub agent oferujący ubezpieczenia uzupełniające podlega obowiązkowi

zawarcia umowy ubezpieczenia lub umowy gwarancji ubezpieczeniowej, o których mowa

w art. 20 ust. 3 i 4, zakład ubezpieczeń do wniosku o wpis do rejestru agentów albo

o zmianę wpisu w tym rejestrze dołącza oświadczenie o posiadaniu dokumentu potwierdzającego

zawarcie takiej umowy.

4.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze rozporządzenia,

sposób składania wniosków o wpis do rejestru agentów albo o zmianę wpisu w tym rejestrze

oraz wykaz dokumentów dołączanych do takich wniosków, uwzględniając zapewnienie sprawnego

funkcjonowania tego rejestru oraz pełnej informacji o osobach, których dane są wpisywane

do rejestru agentów.

1.

Rejestr agentów zawiera, w odniesieniu do agentów ubezpieczeniowych i agentów oferujących

ubezpieczenia uzupełniające, będących osobami fizycznymi

1)

numer wpisu;

2)

dane osobowe, obejmujące

a)

imię lub imiona i nazwisko,

b)

numer PESEL lub, jeżeli taki numer nie został nadany, numer paszportu, numer dowodu

osobistego lub innego dokumentu potwierdzającego tożsamość,

c)

miejsce zamieszkania,

d)

numer identyfikacji podatkowej (NIP),

e)

firmę, pod którą agent wykonuje działalność gospodarczą,

f)

siedzibę i adres;

3)

firmę lub firmy zakładów ubezpieczeń, na rzecz których działa agent, oraz zakres pełnomocnictw,

o których mowa w art. 21 ust. 1;

4)

rodzaj agenta;

5)

wykaz osób fizycznych, przy pomocy których agent wykonuje czynności agencyjne wraz

z nadanym w rejestrze numerem, zawierający ich dane osobowe, obejmujące

a)

imię lub imiona i nazwisko,

b)

numer PESEL lub, jeżeli taki numer nie został nadany, numer paszportu, numer dowodu

osobistego lub innego dokumentu potwierdzającego tożsamość,

c)

miejsce zamieszkania;

6)

w przypadku agenta wykonującego czynności agencyjne na rzecz więcej niż jednego zakładu

ubezpieczeń w zakresie tego samego działu ubezpieczeń, zgodnie z załącznikiem do ustawy o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej - numer dokumentu potwierdzającego zawarcie umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności

cywilnej lub numer umowy gwarancji ubezpieczeniowej, o których mowa w art. 20 ust.

3 i 4, termin obowiązywania umowy oraz nazwę zakładu ubezpieczeń, z którym zawarto

umowę.

2.

Rejestr agentów zawiera, w odniesieniu do agentów ubezpieczeniowych i agentów oferujących

ubezpieczenia uzupełniające, niebędących osobami fizycznymi

1)

numer wpisu;

2)

dane dotyczące podmiotu, obejmujące

a)

firmę agenta,

b)

siedzibę i adres,

c)

numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym,

d)

informację, czy agent jest bankiem lub spółdzielczą kasą oszczędnościowo-kredytową,

w przypadku których, zgodnie z art. 19 ust. 5, egzamin, o którym mowa w art. 19 ust.

1 pkt 5, zdawany przez osoby mające wykonywać czynności agencyjne, przeprowadza się

w ograniczonym zakresie;

3)

firmę lub firmy zakładów ubezpieczeń, na rzecz których działa agent, oraz zakres pełnomocnictw,

o których mowa w art. 21 ust. 1;

4)

rodzaj agenta;

5)

wykaz osób fizycznych, przy pomocy których agent wykonuje czynności agencyjne wraz

z nadanym w rejestrze numerem, zawierający ich dane osobowe, obejmujące

a)

imię lub imiona i nazwisko,

b)

numer PESEL lub, jeżeli taki numer nie został nadany, numer paszportu, numer dowodu

osobistego lub innego dokumentu potwierdzającego tożsamość,

c)

miejsce zamieszkania;

6)

w przypadku agenta wykonującego czynności agencyjne na rzecz więcej niż jednego zakładu

ubezpieczeń w zakresie tego samego działu ubezpieczeń, zgodnie z załącznikiem do ustawy o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej - numer dokumentu potwierdzającego zawarcie umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności

cywilnej lub numer umowy gwarancji ubezpieczeniowej, o których mowa w art. 20 ust.

3 i 4, termin obowiązywania umowy oraz nazwę zakładu ubezpieczeń, z którym zawarto

umowę;

7)

wykaz członków zarządu agenta będącego osobą prawną oraz wspólników agenta będącego

spółką nieposiadającą osobowości prawnej, obejmujący - w przypadku wspólników będących

osobami prawnymi - członków ich zarządu, zawierający dane osobowe takich osób, obejmujące

a)

imię lub imiona i nazwisko,

b)

numer PESEL lub, jeżeli taki numer nie został nadany, numer paszportu, numer dowodu

osobistego lub innego dokumentu potwierdzającego tożsamość,

c)

miejsce zamieszkania;

8)

tożsamość akcjonariuszy lub udziałowców posiadających co najmniej 10% udziału w kapitale

zakładowym agenta oraz wysokość tych udziałów;

9)

tożsamość osób, które mają bliskie powiązania z agentem.

3.

Rejestr agentów, w przypadku agentów ubezpieczeniowych i agentów oferujących ubezpieczenia

uzupełniające wykonujących działalność agencyjną na terytorium innego niż Rzeczpospolita

Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej przez oddział lub w inny sposób niż

przez oddział, w ramach swobody świadczenia usług, zawiera dodatkowo

1)

wykaz państw członkowskich Unii Europejskiej, w których działalność ta jest wykonywana

przez oddział lub w inny sposób niż przez oddział, w ramach swobody świadczenia usług;

2)

adres oddziału agenta w państwie członkowskim Unii Europejskiej, w którym wykonuje

on tę działalność przez oddział;

3)

firmę i siedzibę zakładu ubezpieczeń, w imieniu lub na rzecz którego agent wykonuje

działalność agencyjną w państwie członkowskim Unii Europejskiej.

4.

Tożsamość akcjonariuszy, udziałowców oraz osób, o których mowa odpowiednio w ust.

2 pkt 8 i 9, w odniesieniu do osób fizycznych obejmuje ich dane osobowe, o których

mowa w ust. 1 pkt 2, a w odniesieniu do przedsiębiorców niebędących osobami fizycznymi

- ich dane, o których mowa w ust. 2 pkt 2 lit. a-c.

1.

Zakład ubezpieczeń zapewnia zgodność danych dotyczących agentów ubezpieczeniowych

i agentów oferujących ubezpieczenia uzupełniające wpisanych na jego wniosek do rejestru

agentów ze stanem faktycznym.

2.

Zmiany danych objętych wpisem do rejestru agentów zakład ubezpieczeń zgłasza niezwłocznie,

jednak nie później niż w terminie 7 dni od dnia powzięcia wiadomości o ich zaistnieniu.

3.

Organ nadzoru dokonuje zmiany wpisu w rejestrze agentów na podstawie wniosku złożonego

wraz z niezbędnymi dokumentami przez zakład ubezpieczeń.

4.

Organ nadzoru może odmówić dokonania zmiany wpisu w rejestrze agentów, jeżeli osoby

fizyczne, przy pomocy których mają być wykonywane czynności agencyjne, nie spełniają

wymogów określonych w art. 19 ust. 1 lub agent ubezpieczeniowy lub agent oferujący

ubezpieczenia uzupełniające nie spełnia warunków, o których mowa w art. 19 ust. 3

lub 4. Odmowa dokonania zmiany wpisu w rejestrze następuje w drodze decyzji.

1.

Z chwilą rozwiązania umowy agencyjnej zakład ubezpieczeń niezwłocznie, jednak nie

później niż w terminie 7 dni, występuje do organu nadzoru z wnioskiem o wykreślenie

agenta ubezpieczeniowego lub agenta oferującego ubezpieczenia uzupełniające z rejestru

agentów.

2.

Jeżeli wniosek dotyczy agenta ubezpieczeniowego lub agenta oferującego ubezpieczenia

uzupełniające wykonującego działalność agencyjną na rzecz więcej niż jednego zakładu

ubezpieczeń, organ nadzoru zmienia dane, o których mowa odpowiednio w art. 55 ust.

1 pkt 3 i ust. 2 pkt 3.

3.

Jeżeli przyczyną rozwiązania umowy agencyjnej jest wykonywanie przez agenta ubezpieczeniowego

lub agenta oferującego ubezpieczenia uzupełniające działalności agencyjnej z naruszeniem

przepisów prawa, umowy agencyjnej, staranności lub dobrych obyczajów, zakład ubezpieczeń

informuje o tym organ nadzoru, a informacja o przyczynie rozwiązania umowy agencyjnej,

ze wskazaniem zakładu ubezpieczeń, który rozwiązał tę umowę, jest odnotowywana w rejestrze

agentów.

4.

W przypadku powzięcia przez zakład ubezpieczeń informacji, że przedsiębiorca, z którym

rozwiązano umowę agencyjną z przyczyny określonej w ust. 3, wystąpił na drodze sądowej

lub innej właściwej o stwierdzenie wadliwości rozwiązania umowy agencyjnej przez zakład

ubezpieczeń, zakład ubezpieczeń niezwłocznie, jednak nie później niż w terminie 7

dni od dnia powzięcia wiadomości o wystąpieniu przez agenta ubezpieczeniowego lub

agenta oferującego ubezpieczenia uzupełniające na drogę sądową lub inną właściwą,

informuje o tym organ nadzoru, a okoliczność ta jest odnotowywana w rejestrze agentów.

5.

O prawomocnym rozstrzygnięciu przez sąd lub inny właściwy organ w przedmiocie prawidłowości

albo wadliwości rozwiązania umowy agencyjnej z przyczyny określonej w ust. 3 zakład

ubezpieczeń niezwłocznie, jednak nie później niż w terminie 7 dni od dnia uprawomocnienia

się takiego rozstrzygnięcia, informuje organ nadzoru. W takim przypadku wykreśla się

z rejestru informacje, o których mowa w ust. 3 lub 4.

6.

Odpowiedzialność za zgodność ze stanem faktycznym informacji, o których mowa w ust.

3-5, oraz za ich wykorzystanie przez podmioty, którym takie informacje zostały udostępnione,

ponosi zakład ubezpieczeń, który przekazał te informacje.

7.

Dane dotyczące agenta ubezpieczeniowego i agenta oferującego ubezpieczenia uzupełniające

wykreślonych z rejestru agentów są przechowywane w tym rejestrze przez 10 lat.

1.

Organ nadzoru, z urzędu, dokonuje wpisu do rejestru brokerów z dniem wydania zezwolenia

na wykonywanie działalności brokerskiej w zakresie ubezpieczeń lub w zakresie reasekuracji.

2.

W przypadku wydania zezwolenia na wykonywanie działalności brokerskiej w zakresie

ubezpieczeń lub w zakresie reasekuracji osobie fizycznej, organ nadzoru z urzędu wpisuje

ją do rejestru brokerów jako osobę, przy pomocy której broker ubezpieczeniowy lub

broker reasekuracyjny wykonuje czynności brokerskie w zakresie ubezpieczeń lub w zakresie

reasekuracji.

3.

W przypadku wydania zezwolenia na wykonywanie działalności brokerskiej w zakresie

ubezpieczeń lub w zakresie reasekuracji osobie prawnej, organ nadzoru z urzędu wpisuje

jako osoby, przy pomocy których broker ubezpieczeniowy lub broker reasekuracyjny wykonuje

czynności brokerskie w zakresie ubezpieczeń lub w zakresie reasekuracji, członków

zarządu spełniających warunki określone w art. 34 ust. 4 pkt 1 lit. e i f albo w ust.

8 lub 9.

4.

Organ nadzoru, z urzędu, dokonuje wpisu do rejestru brokerów informacji o egzaminach

przeprowadzanych przez Komisję, o osobach, które zdały egzamin przed Komisją, o osobach,

o których mowa w art. 34 ust. 8 i 9, oraz o osobach, które zostały zwolnione z egzaminu

zgodnie z art. 34 ust. 11.

1.

Rejestr brokerów zawiera, w odniesieniu do brokerów ubezpieczeniowych i brokerów reasekuracyjnych,

będących osobami fizycznymi

1)

numer wpisu;

2)

dane osobowe, obejmujące

a)

imię lub imiona i nazwisko,

b)

numer PESEL lub, jeżeli taki numer nie został nadany, numer paszportu, numer dowodu

osobistego lub innego dokumentu potwierdzającego tożsamość,

c)

miejsce zamieszkania,

d)

siedzibę i adres,

e)

numer identyfikacji podatkowej (NIP),

f)

firmę, pod którą broker wykonuje działalność;

3)

numer i datę wydania zezwolenia;

4)

datę i przyczynę cofnięcia zezwolenia;

5)

w przypadku brokera ubezpieczeniowego lub brokera reasekuracyjnego wykonujących działalność

brokerską w zakresie ubezpieczeń lub w zakresie reasekuracji na terytorium innego

niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej przez oddział lub

w inny sposób niż przez oddział, w ramach swobody świadczenia usług

a)

wykaz państw członkowskich Unii Europejskiej, w których czynności są wykonywane przez

oddział lub w inny sposób niż przez oddział, w ramach swobody świadczenia usług,

b)

adres oddziału brokera ubezpieczeniowego lub brokera reasekuracyjnego w państwie członkowskim

Unii Europejskiej, w którym wykonuje on tę działalność przez oddział;

6)

rodzaj działalności brokerskiej;

7)

wykaz osób fizycznych, przy pomocy których broker ubezpieczeniowy lub broker reasekuracyjny

wykonują czynności brokerskie w zakresie ubezpieczeń lub w zakresie reasekuracji,

zawierający ich dane osobowe, obejmujące

a)

imię lub imiona i nazwisko,

b)

numer PESEL lub, jeżeli taki numer nie został nadany, numer paszportu, numer dowodu

osobistego lub innego dokumentu potwierdzającego tożsamość,

c)

miejsce zamieszkania;

8)

numer dokumentu potwierdzającego zawarcie umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności

cywilnej, o którym mowa w art. 28 ust. 1, termin obowiązywania tej umowy ubezpieczenia

oraz nazwę zakładu ubezpieczeń, z którym zawarto tę umowę.

2.

Rejestr brokerów zawiera, w odniesieniu do brokerów ubezpieczeniowych i brokerów reasekuracyjnych,

będących osobami prawnymi

1)

numer wpisu;

2)

dane dotyczące brokera, obejmujące

a)

firmę,

b)

numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym,

c)

dane osobowe osób wchodzących w skład zarządu, obejmujące

-

imię lub imiona i nazwisko,

-

numer PESEL lub, jeżeli taki numer nie został nadany, numer paszportu, numer dowodu

osobistego lub innego dokumentu potwierdzającego tożsamość,

-

miejsce zamieszkania,

d)

siedzibę i adres podmiotu,

e)

numer i datę wydania zezwolenia;

3)

datę i przyczynę cofnięcia zezwolenia;

4)

w przypadku brokera wykonującego działalność brokerską w zakresie ubezpieczeń lub

w zakresie reasekuracji na terytorium innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego

Unii Europejskiej przez oddział lub w inny sposób niż przez oddział, w ramach swobody

świadczenia usług

a)

wykaz państw członkowskich Unii Europejskiej, w których czynności są wykonywane przez

oddział lub w inny sposób niż przez oddział, w ramach swobody świadczenia usług,

b)

adres oddziału brokera w państwie członkowskim Unii Europejskiej, w którym wykonuje

on tę działalność przez oddział;

5)

rodzaj działalności brokerskiej;

6)

wykaz osób fizycznych, przy pomocy których broker ubezpieczeniowy lub broker reasekuracyjny

wykonują czynności brokerskie w zakresie ubezpieczeń lub w zakresie reasekuracji,

zawierający ich dane osobowe, obejmujące

a)

imię lub imiona i nazwisko,

b)

numer PESEL lub, jeżeli taki numer nie został nadany, numer paszportu, numer dowodu

osobistego lub innego dokumentu potwierdzającego tożsamość,

c)

miejsce zamieszkania;

7)

numer dokumentu potwierdzającego zawarcie umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności

cywilnej, o którym mowa w art. 28 ust. 1, termin obowiązywania tej umowy ubezpieczenia

oraz nazwę zakładu ubezpieczeń, z którym zawarto tę umowę;

8)

tożsamość akcjonariuszy lub udziałowców posiadających co najmniej 10% udziału w kapitale

zakładowym brokera oraz wysokość tych udziałów;

9)

tożsamość osób, które mają bliskie powiazania z brokerem.

3.

Rejestr brokerów zawiera także

1)

datę i rodzaj egzaminu przeprowadzonego przez Komisję;

2)

dane osobowe osób, które zdały egzamin przed Komisją, obejmujące

a)

imię lub imiona i nazwisko,

b)

numer PESEL lub, jeżeli taki numer nie został nadany, numer paszportu, numer dowodu

osobistego lub innego dokumentu potwierdzającego tożsamość,

c)

miejsce zamieszkania,

d)

datę i miejsce urodzenia oraz imię ojca;

3)

dane osobowe osób, o których mowa w art. 34 ust. 8 i 9, oraz osób, które zostały zwolnione

z egzaminu zgodnie z art. 34 ust. 11, obejmujące

a)

imię lub imiona i nazwisko,

b)

numer PESEL lub, jeżeli taki numer nie został nadany, numer paszportu, numer dowodu

osobistego lub innego dokumentu potwierdzającego tożsamość,

c)

miejsce zamieszkania.

4.

Dane dotyczące brokera ubezpieczeniowego i brokera reasekuracyjnego wykreślonych z

rejestru brokerów są przechowywane w rejestrze przez 10 lat.

5.

Tożsamość akcjonariuszy, udziałowców oraz osób, o których mowa odpowiednio w ust.

2 pkt 8 i 9, w odniesieniu do osób fizycznych obejmuje ich dane osobowe, o których

mowa w ust. 1 pkt 2, a w odniesieniu do osób prawnych - ich dane, o których mowa w

ust. 2 pkt 2 lit. a, b i d.

Organ nadzoru dokonuje wykreślenia brokera ubezpieczeniowego lub brokera reasekuracyjnego

z rejestru brokerów w przypadku

1)

cofnięcia zezwolenia;

2)

wygaśnięcia zezwolenia.

1.

W przypadku zmiany danych, objętych wpisem do rejestru brokerów, broker ubezpieczeniowy

i broker reasekuracyjny niezwłocznie, jednak nie później niż w terminie 7 dni od dnia

zaistnienia zmiany, składają do organu nadzoru wniosek o dokonanie zmiany treści wpisu

wraz z niezbędnymi dokumentami.

2.

Organ nadzoru może odmówić dokonania zmiany treści wpisu do rejestru brokerów, jeżeli

osoba fizyczna lub osoba prawna nie spełnia warunków określonych w art. 34. Odmowa

dokonania zmiany następuje w drodze decyzji.

3.

Organ nadzoru może odmówić wpisu do rejestru brokerów, jeżeli osoby fizyczne, przy

pomocy których mają być wykonywane czynności brokerskie w zakresie ubezpieczeń lub

w zakresie reasekuracji, nie spełniają wymogów określonych w art. 34 ust. 4 pkt 1

lit. a-e. Odmowa dokonania wpisu następuje w drodze decyzji.

4.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze rozporządzenia,

sposób składania wniosków o zmianę treści wpisu do rejestru brokerów oraz wykaz dokumentów

dołączanych do takich wniosków, mając na uwadze zapewnienie sprawnego funkcjonowania

rejestru oraz pełnej informacji o osobach, których dane są wpisywane do rejestru.

1.

Organ nadzoru sprawuje nadzór nad wykonywaniem działalności w zakresie dystrybucji

ubezpieczeń i dystrybucji reasekuracji, z zastrzeżeniem art. 41 ust. 3 i art. 42 ust.

2.

2.

Organ nadzoru sprawuje nadzór nad

1

zakładem ubezpieczeń w zakresie korzystania z usług agentów ubezpieczeniowych, agentów

oferujących ubezpieczenia uzupełniające oraz przedsiębiorców, o których mowa w art.

2;

2)

działalnością agentów ubezpieczeniowych i agentów oferujących ubezpieczenia uzupełniające

w zakresie, o którym mowa w art. 69, art. 80 pkt 2, art. 83 ust. 2, art. 84, art.

85 i art. 87;

3)

działalnością brokerów ubezpieczeniowych i brokerów reasekuracyjnych.

Organ nadzoru monitoruje rynek produktów ubezpieczeniowych, które są wprowadzane do

obrotu, dystrybuowane lub sprzedawane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub

z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

Jeżeli główne miejsce wykonywania działalności przez podmiot mający siedzibę lub miejsce

zamieszkania w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej,

wpisany do odpowiedniego rejestru pośredników w tym państwie, wykonujący działalność

agencyjną albo działalność brokerską na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez

oddział lub w inny sposób niż przez oddział, w ramach swobody świadczenia usług, znajduje

się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, organ nadzoru, na podstawie wspólnego

uzgodnienia z właściwym organem państwa członkowskiego Unii Europejskiej, w którym

podmiot ten ma siedzibę lub miejsce zamieszkania, może zostać wyznaczony jako organ

sprawujący nadzór nad tym podmiotem w zakresie określonym przepisami ustawy, z wyjątkiem

przepisów rozdziałów 4 i 5.

2.

Jeżeli główne miejsce wykonywania działalności przez pośrednika ubezpieczeniowego,

wpisanego do rejestru pośredników ubezpieczeniowych, znajduje się w innym niż Rzeczpospolita

Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej, organ nadzoru, na podstawie wspólnego

uzgodnienia z właściwym organem przyjmującego państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

może wyznaczyć ten właściwy organ przyjmującego państwa członkowskiego Unii Europejskiej

jako organ sprawujący nadzór nad tym pośrednikiem w zakresie określonym przepisami

ustawy, z wyjątkiem przepisów rozdziałów 4 i 5.

3.

Przed podjęciem uzgodnienia, o którym mowa w ust. 2, organ nadzoru przekazuje pośrednikowi

ubezpieczeniowemu informacje o

1)

zamiarze podjęcia uzgodnienia,

2)

projektowanej treści uzgodnienia,

3)

procedurach odwoławczych od rozstrzygnięć organu wyznaczanego do sprawowania nadzoru

nad pośrednikiem

- umożliwiając pośrednikowi ubezpieczeniowemu wyrażenie opinii.

4.

Organ nadzoru niezwłocznie informuje pośrednika ubezpieczeniowego oraz EIOPA o podjęciu

uzgodnienia, o którym mowa w ust. 2, a także informuje o dniu, od którego uzgodnienie

będzie przez organ nadzoru oraz właściwy organ przyjmującego państwa członkowskiego

Unii Europejskiej stosowane.

5.

Główne miejsce wykonywania działalności oznacza miejsce, z którego zarządzana jest

główna działalność.

1.

Jeżeli organ nadzoru stwierdzi, że podmiot mający siedzibę lub miejsce zamieszkania

w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej, wpisany

do odpowiedniego rejestru pośredników w tym państwie, wykonujący działalność agencyjną

albo działalność brokerską na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez oddział lub

w inny sposób niż przez oddział, w ramach swobody świadczenia usług, przy wykonywaniu

tej działalności nie przestrzega przepisów prawa polskiego, organ nadzoru informuje

o tym właściwy organ państwa członkowskiego Unii Europejskiej, w którym podmiot ten

ma siedzibę lub miejsce zamieszkania, z zastrzeżeniem art. 42 ust. 2.

2.

Jeżeli mimo zastosowania środków przez właściwy organ państwa członkowskiego Unii

Europejskiej wobec podmiotu, o którym mowa w ust. 1, środki te okażą się niedostateczne

lub nie zostaną one zastosowane, a podmiot ten nadal narusza przepisy prawa polskiego,

organ nadzoru, po poinformowaniu właściwego organu państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

w którym podmiot ten ma siedzibę lub miejsce zamieszkania, może

1)

zastosować odpowiednie uprawnienia przysługujące mu zgodnie z ustawą w stosunku do

pośrednika ubezpieczeniowego, aby zapobiec dalszym naruszeniom prawa;

2)

złożyć wniosek do EIOPA o wydanie rozstrzygnięcia zgodnie z art. 19 rozporządzenia

1094/2010.

3.

Organ nadzoru w ramach stosowania uprawnień, o których mowa w ust. 2 pkt 1, może również

zakazać wykonywania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej działalności agencyjnej

albo działalności brokerskiej przez podmiot, o którym mowa w ust. 1.

4.

Organ nadzoru może zastosować uprawnienia, o których mowa w ust. 2 pkt 1, bez konieczności

uprzedniego poinformowania o tym właściwego organu państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

jeżeli stwierdzi, że podmiot, o którym mowa w ust. 1, przy wykonywaniu działalności

agencyjnej albo działalności brokerskiej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez

oddział lub w inny sposób niż przez oddział, w ramach swobody świadczenia usług, nie

przestrzega przepisów prawa polskiego i natychmiastowe działanie jest niezbędne do

ochrony interesów klientów.

5.

O przypadkach i przyczynach zastosowania uprawnień, o których mowa w ust. 2 pkt 1

i ust. 4, organ nadzoru informuje podmiot, wobec którego zastosowano te uprawnienia,

a także właściwy organ państwa członkowskiego Unii Europejskiej, w którym ten podmiot

ma siedzibę lub miejsce zamieszkania, EIOPA i Komisję Europejską.

6.

Organ nadzoru, po otrzymaniu od właściwego organu przyjmującego państwa członkowskiego

Unii Europejskiej informacji, że pośrednik ubezpieczeniowy wpisany do rejestru pośredników

ubezpieczeniowych, wykonujący działalność agencyjną albo działalność brokerską na

terytorium innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej

przez oddział lub w inny sposób niż przez oddział, w ramach swobody świadczenia usług,

narusza obowiązujące w tym państwie przepisy prawa

1)

podejmuje działania lub wydaje decyzję zgodne z rozstrzygnięciem EIOPA - w przypadku

gdy właściwy organ przyjmującego państwa członkowskiego Unii Europejskiej złożył wniosek

do EIOPA o wydanie rozstrzygnięcia zgodnie z art. 19 rozporządzenia 1094/2010;

2)

może zastosować odpowiednie uprawnienia przysługujące mu zgodnie z ustawą w stosunku

do pośrednika ubezpieczeniowego, aby zapobiec dalszym naruszeniom przepisów prawa

obowiązujących w tym państwie - w przypadkach innych niż określone w pkt 1.

7.

W przypadku, o którym mowa w ust. 6 pkt 2, organ nadzoru informuje właściwy organ

przyjmującego państwa członkowskiego Unii Europejskiej o zastosowanych uprawnieniach.

1.

Organ nadzoru niezwłocznie przekazuje EIOPA informacje z rejestru pośredników ubezpieczeniowych

dotyczące pośredników ubezpieczeniowych wykonujących działalność agencyjną albo działalność

brokerską na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej przez oddział

lub w inny sposób niż przez oddział, w ramach swobody świadczenia usług.

2.

Organ nadzoru na swojej stronie internetowej zamieszcza odesłanie do rejestru EIOPA

zawierającego wykaz podmiotów, które wykonują działalność w zakresie pośrednictwa

ubezpieczeniowego przez oddział lub w inny sposób niż przez oddział, w ramach swobody

świadczenia usług, na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej niż

państwo, w którym znajduje się ich siedziba lub miejsce zamieszkania.

Organ nadzoru informuje Komisję Europejską o trudnościach, jakie napotykają dystrybutorzy

ubezpieczeń i dystrybutorzy reasekuracji przy wykonywaniu działalności w państwie

niebędącym państwem członkowskim Unii Europejskiej.

1.

Organ nadzoru może przeprowadzić kontrolę działalności zakładu ubezpieczeń w zakresie

korzystania z usług agentów ubezpieczeniowych i agentów oferujących ubezpieczenia

uzupełniające.

2.

W ramach kontroli, o której mowa w ust. 1, badaniu podlega zgodność działalności z

przepisami prawa. Kontrola obejmuje w szczególności

1)

prawidłowość zawierania umów agencyjnych, postanowienia umów agencyjnych oraz postanowienia

udzielanych pełnomocnictw;

2)

terminowość składania wniosków o wpis do rejestru agentów podmiotów, z którymi została

zawarta umowa agencyjna;

3)

terminowość składania wniosków o dokonanie zmiany wpisu w rejestrze agentów;

4)

terminowość występowania do organu nadzoru z wnioskami o wykreślenie podmiotów z rejestru

agentów;

5)

prawidłowość danych dotyczących agentów ubezpieczeniowych i agentów oferujących ubezpieczenia

uzupełniające, przekazanych do organu nadzoru przez zakład ubezpieczeń wraz z wnioskiem

o wpis do rejestru agentów, zmianę wpisu w rejestrze agentów albo wykreślenie z rejestru

agentów;

6)

przestrzeganie przez agentów ubezpieczeniowych i agentów oferujących ubezpieczenia

uzupełniające wymogu wykonywania czynności agencyjnych przez osoby fizyczne spełniające

warunki określone w art. 19 ust. 1;

7)

w przypadku korzystania przez zakład ubezpieczeń z usług podmiotów, o których mowa

w art. 43 ust. 1 albo art. 47 ust. 1 - sprawdzenie, czy podmioty te wykonują działalność

agencyjną na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zgodnie odpowiednio z art. 43 albo

art. 47;

8)

spełnianie przez agentów ubezpieczeniowych i agentów oferujących ubezpieczenia uzupełniające

wymogu określonego w art. 19 ust. 3 i 4.

3

Organ nadzoru może przeprowadzić kontrolę działalności zakładu ubezpieczeń w zakresie

korzystania z usług przedsiębiorców, o których mowa w art. 2.

4

W ramach kontroli, o której mowa w ust. 3, sprawdzeniu podlega zgodność działalności

z wymogami określonymi w art. 2.

5

W przypadku zakładu ubezpieczeń mającego siedzibę w innym niż Rzeczpospolita Polska

państwie członkowskim Unii Europejskiej, wykonującego działalność ubezpieczeniową

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie przepisów rozdziału 8 ustawy o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej, na potrzeby kontroli i nadzoru nad działalnością tego zakładu ubezpieczeń w zakresie

korzystania z usług agentów ubezpieczeniowych, agentów oferujących ubezpieczenia uzupełniające

oraz przedsiębiorców, o których mowa w art. 2, stosuje się odpowiednio przepisy art. 214 oraz art. 333 ust. 4-8 ustawy o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej.

1.

Organ nadzoru może przeprowadzić kontrolę działalności agenta ubezpieczeniowego i

agenta oferującego ubezpieczenia uzupełniające.

2.

W ramach kontroli, o której mowa w ust. 1, badaniu podlega zgodność działalności z

przepisami prawa.

3.

Organ nadzoru może nałożyć sankcje, o których mowa w art. 83 ust. 2, w przypadku odmowy

poddania się kontroli lub utrudniania przeprowadzania czynności kontrolnych.

1.

Dom maklerski może prowadzić działalność polegającą na świadczeniu usług w zakresie

udostępniania informacji o transakcjach po uzyskaniu zezwolenia, o którym mowa w art.

131c.

2.

Zezwolenie, o którym mowa w art. 131c, może być udzielone równocześnie z udzieleniem

zezwolenia na prowadzenie działalności maklerskiej.

3.

W przypadku odmowy udzielenia zezwolenia na prowadzenie działalności maklerskiej Komisja

może udzielić zezwolenia, o którym mowa w art. 131c.

1.

Organ nadzoru może przeprowadzić kontrolę działalności brokera ubezpieczeniowego i

brokera reasekuracyjnego.

2.

W ramach kontroli, o której mowa w ust. 1, badaniu podlega zgodność działalności z

przepisami prawa oraz stan majątkowy.

3.

Organ nadzoru może nałożyć sankcje, o których mowa w art. 83 ust. 3, w przypadku odmowy

poddania się kontroli lub utrudniania przeprowadzania czynności kontrolnych.

1.

Kontrolę przeprowadza zespół inspekcyjny składający się co najmniej z dwóch inspektorów

po okazaniu legitymacji służbowej oraz doręczeniu upoważnienia do przeprowadzenia

kontroli wydanego przez organ nadzoru.

2.

Upoważnienie, o którym mowa w ust. 1, zawiera

1)

wskazanie podstawy prawnej;

2)

oznaczenie organu kontroli;

3)

datę i miejsce wystawienia;

4)

imię i nazwisko inspektora uprawnionego do przeprowadzenia kontroli oraz numer jego

legitymacji służbowej;

5)

firmę przedsiębiorcy objętego kontrolą;

6)

określenie zakresu przedmiotowego kontroli;

7)

wskazanie daty rozpoczęcia i przewidywanego terminu zakończenia kontroli;

8)

podpis osoby udzielającej upoważnienia z podaniem zajmowanego stanowiska lub sprawowanej

funkcji;

9)

pouczenie o prawach i obowiązkach kontrolowanego zakładu ubezpieczeń, agenta ubezpieczeniowego,

agenta oferującego ubezpieczenia uzupełniające, brokera ubezpieczeniowego lub brokera

reasekuracyjnego, zwanych dalej „podmiotami kontrolowanymi”.

3.

Kontrola jest przeprowadzana w siedzibie podmiotu kontrolowanego lub w miejscu wykonywania

działalności oraz w godzinach pracy lub w czasie faktycznego wykonywania działalności

przez podmiot kontrolowany.

4.

Kontrola lub poszczególne czynności kontrolne mogą być przeprowadzane, za zgodą podmiotu

kontrolowanego również w siedzibie organu nadzoru, jeżeli może to usprawnić przeprowadzenie

kontroli.

5.

Czynności kontrolne powinny zostać przeprowadzone w terminie nie dłuższym niż 60 dni,

licząc od dnia rozpoczęcia kontroli.

1.

Inspektor podlega wyłączeniu z udziału w kontroli, jeżeli ustalenia kontroli mogłyby

oddziaływać na jego prawa lub obowiązki albo prawa lub obowiązki jego małżonka lub

osoby pozostającej z nim faktycznie we wspólnym pożyciu, krewnych i powinowatych do

drugiego stopnia albo osób związanych z nim z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli.

2.

Inspektor może być wyłączony z udziału w kontroli również w przypadku stwierdzenia

innych przyczyn, które mogłyby wywołać wątpliwości co do jego bezstronności.

3.

Jeżeli okoliczności, o których mowa w ust. 1 i 2, ujawnią się w toku kontroli, inspektor

powstrzymuje się od dalszych czynności kontrolnych i zawiadamia o tym niezwłocznie

organ nadzoru.

4.

Wyłączony z udziału w kontroli inspektor powinien podejmować jedynie czynności niecierpiące

zwłoki, ze względu na interes publiczny lub ważny interes podmiotu kontrolowanego.

5.

O wyłączeniu z udziału w kontroli inspektora postanawia organ nadzoru z urzędu albo

na wniosek podmiotu kontrolowanego lub na wniosek inspektora. Organ nadzoru, postanawiając

o wyłączeniu z udziału w kontroli inspektora, uzupełnia skład zespołu inspekcyjnego,

a także zmienia odpowiednio upoważnienia do przeprowadzenia kontroli oraz niezwłocznie

doręcza upoważnienia podmiotowi kontrolowanemu.

6.

Z ważnych przyczyn organ nadzoru może zmienić skład osobowy zespołu inspekcyjnego

także w przypadkach innych niż określone w ust. 1 i 2. Przepis ust. 5 zdanie drugie

stosuje się odpowiednio.

1.

Podmiot kontrolowany zapewnia zespołowi inspekcyjnemu warunki i środki niezbędne do

sprawnego przeprowadzenia kontroli.

2.

Inspektorzy tworzący zespół inspekcyjny, w zakresie ustalonym w upoważnieniu do przeprowadzenia

kontroli, mają prawo do

1)

wstępu do wszystkich pomieszczeń podmiotu kontrolowanego;

2)

swobodnego, w miarę możliwości, dostępu do oddzielnego pomieszczenia biurowego oraz

środków łączności;

3)

wglądu do wszystkich dokumentów podmiotu kontrolowanego oraz wymaganych kopii, odpisów

i wyciągów z tych dokumentów;

4)

wglądu do danych zawartych w systemach informatycznych oraz wymaganych kopii lub wyciągów

z tych danych, w tym również w postaci elektronicznej;

5)

w przypadku kontroli zakładu ubezpieczeń - wglądu do wszystkich dokumentów dotyczących

agenta ubezpieczeniowego, agenta oferującego ubezpieczenia uzupełniające i przedsiębiorcy,

o którym mowa w art. 2, znajdujących się w jego posiadaniu oraz wymaganych kopii,

odpisów i wyciągów z tych dokumentów;

6)

uzyskania ustnych lub pisemnych wyjaśnień od podmiotu kontrolowanego lub jego pracowników,

a w przypadku kontroli zakładu ubezpieczeń - agentów ubezpieczeniowych, agentów oferujących

ubezpieczenia uzupełniające i przedsiębiorcy, o którym mowa w art. 2, w tym, w miarę

możliwości, w postaci elektronicznej;

7)

sporządzenia niezbędnych danych na żądanie inspektorów, w tym, w miarę możliwości,

w postaci elektronicznej;

8)

zabezpieczenia dokumentów i innych dowodów.

3.

W okresie trwania kontroli podmiot kontrolowany jest obowiązany niezwłocznie wypełniać

obowiązki, o których mowa w ust. 2.

4.

Materiały sporządzane przez podmiot kontrolowany na potrzeby przeprowadzanej kontroli

powinny być podpisane przez osoby upoważnione do ich sporządzania. W przypadku odmowy

dokonania tych czynności inspektor sporządza stosowną adnotację na tych materiałach.

1.

Ustaleń kontroli dokonuje się na podstawie dowodów.

2.

Do dowodów zalicza się

1)

dokumenty;

2)

dane i informacje znajdujące się w systemach informatycznych podmiotu kontrolowanego;

3)

dowody rzeczowe;

4)

oświadczenia, informacje i wyjaśnienia złożone przez upoważnionych pracowników zakładu

ubezpieczeń, pośredników ubezpieczeniowych lub ich upoważnionych pracowników;

5)

oświadczenia osób trzecich;

6)

opinie ekspertów;

7)

wyniki oględzin;

8)

inne materiały będące przedmiotem kontroli, które mogą przyczynić się do stwierdzenia

stanu faktycznego w zakresie objętym kontrolą.

3.

Organ nadzoru przed podpisaniem protokołu, o którym mowa w art. 75 ust. 1, zapewnia

podmiotowi kontrolowanemu możliwość zapoznania się z materiałami będącymi dowodami

w kontroli, które nie zostały uzyskane w toku jej przeprowadzenia, oraz możliwość

ustosunkowania się do tych materiałów.

4.

Dowody uzyskane w toku kontroli są przechowywane w sposób uniemożliwiający dostęp

do nich bez zgody inspektora kierującego zespołem inspekcyjnym. Ograniczenie to nie

dotyczy inspektorów wchodzących w skład zespołu inspekcyjnego.

5.

Zebrane w toku kontroli dowody mogą być zabezpieczane przez

1)

oddanie na przechowanie za pokwitowaniem zarządowi zakładu ubezpieczeń, upoważnionemu

przez zarząd pracownikowi zakładu ubezpieczeń, a w przypadku podmiotu wykonującego

działalność agencyjną lub działalność brokerską w zakresie ubezpieczeń lub reasekuracji

- przedsiębiorcy prowadzącemu taką działalność lub upoważnionemu przez niego pracownikowi;

2)

przechowanie w siedzibie podmiotu kontrolowanego w oddzielnym, zamkniętym i opieczętowanym

pomieszczeniu;

3)

zabranie z siedziby podmiotu kontrolowanego za pokwitowaniem.

1.

Z przeprowadzonej kontroli sporządza się protokół kontroli.

2.

Protokół kontroli zawiera

1)

nazwę i siedzibę podmiotu kontrolowanego;

2)

datę i numer upoważnienia do przeprowadzenia kontroli oraz jego zmiany;

3)

miejsce i datę przeprowadzenia czynności kontrolnych;

4)

w przypadku kontroli zakładu ubezpieczeń - wskazanie jednostek organizacyjnych objętych

kontrolą;

5)

imiona i nazwiska inspektorów przeprowadzających kontrolę;

6)

określenie zakresu kontroli;

7)

imiona i nazwiska wraz ze wskazaniem stanowisk służbowych osób składających oświadczenia

oraz udzielających informacji i wyjaśnień w toku kontroli;

8)

opis dokonanych czynności oraz ustalenia stanu faktycznego;

9)

wzmiankę o poinformowaniu podmiotu kontrolowanego o przysługujących mu prawach i obowiązkach;

10)

wykaz załączników;

11)

miejsce i datę sporządzenia protokołu.

3.

Protokół kontroli sporządza się w dwóch egzemplarzach, z których jeden egzemplarz

inspektor kierujący zespołem inspekcyjnym lub w jego zastępstwie inny inspektor wchodzący

w skład zespołu inspekcyjnego przeprowadzającego kontrolę doręcza brokerowi ubezpieczeniowemu,

brokerowi reasekuracyjnemu, agentowi ubezpieczeniowemu lub agentowi oferującemu ubezpieczenia

uzupełniające albo przekazuje zakładowi ubezpieczeń.

4.

Przed doręczeniem lub przekazaniem protokołu kontroli podmiotowi kontrolowanemu inspektor

kierujący zespołem inspekcyjnym podpisuje oba egzemplarze protokołu kontroli.

5.

Do doręczenia protokołu kontroli działalności brokerskiej w zakresie ubezpieczeń lub

w zakresie reasekuracji oraz działalności agencyjnej stosuje się odpowiednio przepisy

ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 oraz z 2018 r. poz. 149, 650, 1544 i 1629) dotyczące doręczeń.

6.

Osoba upoważniona przez zakład ubezpieczeń potwierdza odbiór protokołu kontroli na

jednym egzemplarzu protokołu podpisanym przez inspektora kierującego zespołem inspekcyjnym.

Osoby te parafują każdą stronę protokołu.

7.

Jeżeli zakład ubezpieczeń odmawia odebrania protokołu kontroli lub uchyla się od jego

odebrania, organ nadzoru wzywa ten zakład na piśmie do odebrania protokołu kontroli,

wyznaczając termin do dokonania tej czynności nie krótszy niż 7 dni. W przypadku bezskutecznego

upływu wyznaczonego terminu protokół kontroli uważa się za doręczony z dniem upływu

tego terminu.

1.

Po podpisaniu protokołu kontroli nie dokonuje się w nim poprawek ani dopisków.

2.

Oczywiste omyłki pisarskie prostuje inspektor kierujący zespołem inspekcyjnym, parafując

sprostowania. Organ nadzoru informuje pisemnie podmiot kontrolowany o sprostowaniu

oczywistych omyłek pisarskich.

1.

W terminie 14 dni od dnia doręczenia lub przekazania protokołu kontroli podmiot kontrolowany

może zgłosić organowi nadzoru pisemne zastrzeżenia i uwagi do treści protokołu oraz

wyjaśnienia w sprawach objętych zakresem kontroli.

2.

O sposobie rozpatrzenia zastrzeżeń organ nadzoru informuje podmiot kontrolowany w

terminie 14 dni od dnia ich doręczenia.

3.

Informacje o sposobie rozpatrzenia zastrzeżeń dołącza się do protokołu kontroli.

Do kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy stosuje się przepisy rozdziału 5 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców.

1.

Organ nadzoru publikuje na swojej stronie internetowej informacje o zasadach dobra

ogólnego mających zastosowanie przy wykonywaniu dystrybucji ubezpieczeń i dystrybucji

reasekuracji na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Informacje, o których mowa w ust. 1, podlegają aktualizacji.

Organ nadzoru może żądać wyjaśnień i informacji od

1)

zakładu ubezpieczeń - dotyczących działalności agencyjnej agentów ubezpieczeniowych

i agentów oferujących ubezpieczenia uzupełniające, a także działalności w zakresie

dystrybucji ubezpieczeń przedsiębiorców, o których mowa w art. 2, wykonujących czynności

na rzecz lub w imieniu danego zakładu ubezpieczeń;

2)

agenta ubezpieczeniowego i agenta oferującego ubezpieczenia uzupełniające - dotyczących

ich działalności agencyjnej;

3)

brokera ubezpieczeniowego i brokera reasekuracyjnego - dotyczących ich działalności

brokerskiej w zakresie ubezpieczeń lub reasekuracji i gospodarki finansowej.

1.

Broker ubezpieczeniowy i broker reasekuracyjny przedstawiają organowi nadzoru sprawozdanie

z działalności brokerskiej do celów nadzoru.

2.

Sprawozdanie z działalności brokerskiej obejmuje również podstawowe informacje finansowe

w zakresie wykonywanej działalności brokerskiej.

3.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowy zakres, częstotliwość, formę i sposób sporządzania sprawozdania z działalności

brokerskiej oraz termin i sposób jego przedstawiania organowi nadzoru, mając na względzie

umożliwienie organowi nadzoru efektywne przetwarzanie i analizowanie tych danych.

Organ nadzoru może zakazać, w drodze decyzji, zakładowi ubezpieczeń korzystania z

usług agenta ubezpieczeniowego, agenta oferującego ubezpieczenia uzupełniające lub

przedsiębiorcy, o którym mowa w art. 2, w razie niezachowania przez nich należytej

staranności, o której mowa w art. 355 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny, lub dobrych obyczajów. W takim przypadku zakład ubezpieczeń niezwłocznie rozwiązuje

umowę z agentem lub przedsiębiorcą oraz cofa im pełnomocnictwa, o których mowa odpowiednio

w art. 21 ust. 1 lub art. 2 ust. 4.

1.

Jeżeli zakład ubezpieczeń

1)

nie składa w terminie wniosku o wpisanie do rejestru agentów podmiotu, z którym zawarł

umowę agencyjną,

2)

nie zgłasza w terminie wniosku o dokonanie zmiany wpisu w rejestrze agentów,

3)

nie występuje w terminie do organu nadzoru z wnioskiem o wykreślenie z rejestru agentów

przedsiębiorcy, z którym rozwiązał umowę agencyjną,

4)

odmawia udzielenia wyjaśnień i informacji, o których mowa w art. 80 pkt 1,

5)

narusza zakaz, o którym mowa w art. 82

- organ nadzoru może, w drodze decyzji, nałożyć na ten zakład ubezpieczeń karę pieniężną

do wysokości 0,5% składki przypisanej brutto wykazanej przez zakład ubezpieczeń w

ostatnim przedstawionym organowi nadzoru sprawozdaniu finansowym, o którym mowa w

art. 280 ustawy o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej, a w przypadku gdy zakład ten nie wykonywał działalności lub uzyskał składkę przypisaną

brutto poniżej 20 mln złotych - do wysokości 100 000 złotych.

2.

W razie odmowy udzielenia wyjaśnień lub informacji, o których mowa w art. 80 pkt 2,

organ nadzoru może nałożyć, w drodze decyzji na

1)

członka zarządu lub prokurenta agenta ubezpieczeniowego lub agenta oferującego ubezpieczenia

uzupełniające będących osobami prawnymi, a w przypadku agenta będącego spółką nieposiadającą

osobowości prawnej, na członka zarządu wspólnika takiej spółki będącego osobą prawną

- karę pieniężną do wysokości dziesięciokrotności ostatnio ogłoszonego przez Prezesa

Głównego Urzędu Statystycznego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze

przedsiębiorstw;

2)

agenta ubezpieczeniowego lub agenta oferującego ubezpieczenia uzupełniające będących

osobami prawnymi - karę pieniężną do wysokości trzykrotności prowizji uzyskanej za

ostatnie 3 miesiące przed nałożeniem kary, a w przypadku gdy agent ubezpieczeniowy

lub agent oferujący ubezpieczenia uzupełniające nie uzyskali prowizji lub nie przekazali

informacji o wysokości uzyskanej prowizji - do wysokości 100 000 złotych;

3)

agenta ubezpieczeniowego lub agenta oferującego ubezpieczenia uzupełniające będących

osobami fizycznymi, a w przypadku agenta będącego spółką nieposiadającą osobowości

prawnej na wspólnika takiej spółki będącego osobą fizyczną - karę pieniężną do wysokości

dziesięciokrotności ostatnio ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego

przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw.

3.

W razie odmowy udzielenia wyjaśnień i informacji, o których mowa w art. 80 pkt 3,

organ nadzoru może nałożyć, w drodze decyzji na

1)

członka zarządu lub prokurenta brokera ubezpieczeniowego lub brokera reasekuracyjnego

będących osobami prawnymi - karę pieniężną do wysokości dziesięciokrotności ostatnio

ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego przeciętnego miesięcznego

wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw;

2)

brokera ubezpieczeniowego lub brokera reasekuracyjnego będących osobami prawnymi -

karę pieniężną do wysokości trzykrotności prowizji uzyskanej za ostatnie 3 miesiące

przed nałożeniem kary, a w przypadku gdy broker ubezpieczeniowy lub broker reasekuracyjny

nie uzyskali prowizji lub nie przekazali informacji o wysokości uzyskanej prowizji

- do wysokości 100 000 złotych;

3)

brokera ubezpieczeniowego lub brokera reasekuracyjnego będących osobami fizycznymi

- karę pieniężną do wysokości dziesięciokrotności ostatnio ogłoszonego przez Prezesa

Głównego Urzędu Statystycznego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze

przedsiębiorstw.

4.

Kary, o których mowa w ust. 3, organ nadzoru może zastosować także w przypadku stwierdzenia

naruszenia przez brokera ubezpieczeniowego lub brokera reasekuracyjnego innych przepisów

ustawy.

1.

W przypadku naruszenia obowiązków i wymogów, o których mowa w art. 7-11, art. 15,

art. 22, art. 23 i art. 32, lub naruszenia innych obowiązków lub wymogów dotyczących

umów ubezpieczenia, o których mowa w grupie 3 działu I załącznika do ustawy o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej, organ nadzoru może, w drodze decyzji

1)

wydać publiczne oświadczenie wskazujące osobę odpowiedzialną za naruszenie prawa oraz

charakter tego naruszenia;

2)

nakazać dystrybutorowi ubezpieczeń lub dystrybutorowi reasekuracji zaprzestanie naruszania

prawa oraz powstrzymanie się od ponownego jego naruszania;

3)

zawiesić na okres nieprzekraczający 6 miesięcy w czynnościach członka zarządu dystrybutora

ubezpieczeń lub dystrybutora reasekuracji będących osobami prawnymi, odpowiedzialnego

za dokonanie naruszenia przepisów prawa;

4)

nałożyć na dystrybutora ubezpieczeń lub dystrybutora reasekuracji będących osobami

prawnymi karę pieniężną w wysokości nieprzekraczającej

a)

21 827 500 złotych lub

b)

5% rocznych przychodów netto ze sprzedaży towarów i usług oraz z operacji finansowych

albo - w przypadku zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji - 5% składki przypisanej

brutto, wykazanych w ostatnim sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy, zatwierdzonym

przez organ zatwierdzający dystrybutora ubezpieczeń lub dystrybutora reasekuracji,

lub

c)

dwukrotności kwoty uzyskanych korzyści lub unikniętych strat w wyniku naruszenia,

jeżeli możliwe jest ich ustalenie;

5)

nałożyć na dystrybutora ubezpieczeń lub dystrybutora reasekuracji będących osobami

fizycznymi karę pieniężną w wysokości nieprzekraczającej

a)

3 055 850 złotych lub

b)

dwukrotności kwoty uzyskanych korzyści lub unikniętych strat w wyniku naruszenia,

jeżeli możliwe jest ich ustalenie;

6)

cofnąć zezwolenie na wykonywanie działalności brokerskiej podmiotowi wykonującemu

tę działalność, dokonującemu naruszenia przepisów prawa, lub wykreślić z rejestru

agentów agenta ubezpieczeniowego lub agenta oferującego ubezpieczenia uzupełniające

dokonujących naruszenia przepisów prawa.

2.

W przypadku naruszenia obowiązków i wymogów, o których mowa w art. 12, art. 14, art.

19 ust. 1, art. 20 ust. 3 i 4, art. 28 ust. 1 i art. 34 ust. 4, uzyskania z naruszeniem

przepisów ustawy wpisu do rejestru pośredników ubezpieczeniowych lub innego naruszenia

przepisów ustawy organ nadzoru może wobec dystrybutora ubezpieczeń lub dystrybutora

reasekuracji, w drodze decyzji

1)

nakazać zaprzestanie naruszania przepisów prawa oraz powstrzymanie się od ponownego

jego naruszania;

2)

cofnąć zezwolenie na wykonywanie działalności brokerskiej podmiotowi wykonującemu

tę działalność, dokonującemu naruszenia przepisów prawa, lub wykreślić z rejestru

agentów agenta ubezpieczeniowego lub agenta oferującego ubezpieczenia uzupełniające

dokonujących naruszenia przepisów prawa.

3.

Przed wydaniem decyzji, o której mowa w ust. 1 i 2, organ nadzoru może wydawać zalecenia

w stosunku do dystrybutora ubezpieczeń lub dystrybutora reasekuracji.

4.

Zawieszenie w czynnościach, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, polega na wyłączeniu z podejmowania

decyzji za dystrybutora ubezpieczeń lub dystrybutora reasekuracji, w tym w zakresie

jego praw i obowiązków majątkowych.

5.

W przypadku gdy dystrybutor ubezpieczeń lub dystrybutor reasekuracji, o którym mowa

w ust. 1 pkt 4, jest jednostką dominującą albo jednostką zależną jednostki dominującej,

która ma obowiązek sporządzać skonsolidowane sprawozdania finansowe zgodnie z ustawą z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości

(Dz. U. z 2018 r. poz. 395, 398, 650 i 1629), karę pieniężną, o której mowa w ust. 1 pkt 4 lit. b, ustala się na podstawie przychodów

netto ze sprzedaży towarów i usług oraz z operacji finansowych albo - w przypadku

zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji - składki przypisanej brutto, wykazanych

w ostatnim rocznym skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym, zatwierdzonym przez organ

zatwierdzający jednostki dominującej.

Organ nadzoru, wydając decyzję w przedmiocie nałożenia na zakład ubezpieczeń, zakład

reasekuracji lub na pośrednika ubezpieczeniowego środka, o którym mowa w art. 83 lub

art. 84 ust. 1 lub 2, przy wyborze rodzaju i wysokości środka bierze pod uwagę istotne

okoliczności, w tym

1)

wagę naruszenia i czas jego trwania;

2)

stopień odpowiedzialności dystrybutora ubezpieczeń lub dystrybutora reasekuracji;

3)

sytuację finansową dystrybutora ubezpieczeń lub dystrybutora reasekuracji;

4)

wielkość uzyskanych korzyści lub wysokość unikniętych strat - w przypadku gdy możliwe

jest ich ustalenie;

5)

wysokość strat poniesionych przez klientów i inne osoby w związku z naruszeniem -

w przypadku gdy możliwe jest ich ustalenie;

6)

gotowość dystrybutora ubezpieczeń lub dystrybutora reasekuracji do współpracy z organem

nadzoru;

7)

środki zastosowane przez dystrybutora ubezpieczeń lub dystrybutora reasekuracji w

celu zapobieżenia ponownemu naruszeniu przepisów prawa;

8)

wcześniejsze naruszenia dokonane przez danego dystrybutora ubezpieczeń lub dystrybutora

reasekuracji.

Wpływy z tytułu kar pieniężnych, o których mowa w art. 83 i art. 84 ust. 1 pkt 4 i

5, stanowią dochód budżetu państwa.

1.

Organ nadzoru niezwłocznie podaje do publicznej wiadomości, przez zamieszczenie na

swojej stronie internetowej, informację o wydaniu ostatecznej decyzji o zastosowaniu

środków, o których mowa w art. 82, art. 83 ust. 1-3 lub art. 84 ust. 1 lub 2.

2.

Informacja, o której mowa w ust. 1, zawiera

1)

dane dotyczące ukaranego podmiotu;

2)

wskazanie rodzaju nieprawidłowości;

3)

określenie rodzaju zastosowanego środka, a w przypadku kary pieniężnej - także jej

wysokość.

3.

Informacja, o której mowa w ust. 1, nie może zawierać danych dotyczących osób fizycznych,

obejmujących numer PESEL, numer paszportu, numer dowodu osobistego lub innego dokumentu

potwierdzającego tożsamość, a także informacji o miejscu zamieszkania.

4.

W przypadku gdy jest to niezbędne ze względu na stabilność rynku finansowego lub toczące

się postępowanie lub gdy organ nadzoru, na podstawie indywidualnej oceny przeprowadzonej

w odniesieniu do podania do publicznej wiadomości informacji, o której mowa w ust.

1, uzna podanie takiej informacji za nieproporcjonalne, organ nadzoru może odroczyć

podanie do publicznej wiadomości takiej informacji, zaniechać podania jej do publicznej

wiadomości lub podać do publicznej wiadomości taką informację z pominięciem danych

pozwalających na identyfikację podmiotu, na który zostały nałożone środki, o których

mowa w ust. 1.

5.

Informacja podana do publicznej wiadomości zgodnie z ust. 1 podlega aktualizacji.

6.

Organ nadzoru informuje EIOPA o podaniu do publicznej wiadomości informacji, o której

mowa w ust. 1, o odroczeniu lub zaniechaniu podania jej do publicznej wiadomości lub

o podaniu jej do publicznej wiadomości z pominięciem danych, o których mowa w ust.

4, oraz o aktualizacji takiej informacji dokonanej zgodnie z ust. 5.

Organ nadzoru corocznie informuje EIOPA o zastosowanych w danym roku środkach, o których

mowa w art. 82, art. 83 ust. 1-3 i art. 84 ust. 1 i 2.

1.

Kto wykonuje

1)

działalność agencyjną z naruszeniem wymogów w zakresie podejmowania tej działalności

określonych w ustawie,

2)

czynności agencyjne, nie będąc do tego upoważnionym,

3)

działalność brokerską w zakresie ubezpieczeń lub w zakresie reasekuracji bez wymaganego

zezwolenia,

4)

czynności brokerskie w zakresie ubezpieczeń lub reasekuracji, nie będąc do tego upoważnionym

- podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo karze pozbawienia wolności do

lat 2.

2.

Tej samej karze podlega, kto dopuszcza się czynu określonego w ust. 1 pkt 1 i 3, działając

w imieniu osoby prawnej.

1.

Kto, nie będąc dystrybutorem ubezpieczeń, dystrybutorem reasekuracji ani podmiotem,

o którym mowa w art. 42 ust. 1, używa w firmie, reklamie lub do oznaczania własnej

działalności gospodarczej, określeń wskazujących na wykonywanie dystrybucji ubezpieczeń

lub dystrybucji reasekuracji,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo karze pozbawienia wolności do roku.

2.

Tej samej karze podlega, kto dopuszcza się czynu określonego w ust. 1, działając w

imieniu osoby prawnej.

W ustawie z dnia 22 maja 2003 r. o nadzorze ubezpieczeniowym i emerytalnym

(Dz. U. z 2016 r. poz. 477) w art. 17 ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Komisja

1)

udziela właściwym organom innych niż Rzeczpospolita Polska państw członkowskich Unii

Europejskiej informacji w sprawach dystrybucji ubezpieczeń i dystrybucji reasekuracji,

w szczególności dotyczących zastosowanych środków, o których mowa w art. 84 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2017 r. o dystrybucji ubezpieczeń

(Dz. U. poz. 2486), oraz informacji w zakresie art. 19 ust. 1 pkt 3 i 5 i art. 34 ust. 4 pkt 1 lit.

e i f albo ust. 8 lub 9 tej ustawy;

2)

może występować do właściwych organów innych niż Rzeczpospolita Polska państw członkowskich

Unii Europejskiej o udzielenie informacji w sprawach dystrybucji ubezpieczeń i dystrybucji

reasekuracji, w szczególności dotyczących zastosowanych przez te organy środków w

zakresie analogicznym do środków, o których mowa w art. 84 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2017 r. o dystrybucji ubezpieczeń, oraz informacji w zakresie spełniania przez osoby wykonujące w tych państwach działalność

w zakresie pośrednictwa ubezpieczeniowego wymogów dotyczących posiadania przez nie

dobrej reputacji oraz wiedzy fachowej i kompetencji zawodowych.

”

.

(pominięte)

W ustawie z dnia 22 maja 2003 r. o pośrednictwie ubezpieczeniowym

(Dz. U. z 2016 r. poz. 2077 oraz z 2017 r. poz. 60) po art. 6a dodaje się art. 6b i art. 6c w brzmieniu

„

Art. 6b.

1.

Pośrednik ubezpieczeniowy, wykonując czynności agencyjne albo czynności brokerskie

w zakresie umów ubezpieczenia, o których mowa w grupie 3 działu I załącznika do ustawy o działalności ubezpieczeniowej, postępuje uczciwie, rzetelnie i profesjonalnie, zgodnie z najlepiej pojętym interesem

osób poszukujących ochrony ubezpieczeniowej lub klientów.

2.

Pośrednik ubezpieczeniowy przekazuje informacje w zakresie umów ubezpieczenia, o których

mowa w grupie 3 działu I załącznika do ustawy o działalności ubezpieczeniowej, w tym informacje o charakterze reklamowym i marketingowym, poszukującemu ochrony

ubezpieczeniowej lub klientowi w sposób jasny, dokładny i zrozumiały.

3.

Informacje o charakterze reklamowym lub marketingowym są wyraźnie oznaczone.

Art. 6c.

1.

Pośrednik ubezpieczeniowy, wykonując czynności agencyjne albo czynności brokerskie

w zakresie umów ubezpieczenia, o których mowa w grupie 3 działu I załącznika do ustawy o działalności ubezpieczeniowej, stosuje rozwiązania organizacyjne służące zapobieganiu konfliktom interesów, tak

aby nie miały one negatywnego wpływu na interesy klientów.

2.

Pośrednik ubezpieczeniowy podejmuje działania w celu identyfikacji konfliktów interesów

między nim, w tym członkami jego zarządu, jego prokurentem i pracownikiem albo inną

powiązaną z nim osobą, a jego klientami, lub też między jego klientami, powstające

w trakcie wykonywania czynności agencyjnych albo czynności brokerskich w zakresie

ubezpieczeń, o których mowa w grupie 3 działu I załącznika do ustawy o działalności ubezpieczeniowej.

3.

Jeżeli rozwiązania organizacyjne, o których mowa w ust. 1, nie są wystarczające, aby

zapewnić uniknięcie ryzyka naruszenia interesów klienta, pośrednik ubezpieczeniowy

przed zawarciem umowy ubezpieczenia ujawnia poszukującemu ochrony ubezpieczeniowej

lub klientowi ogólny charakter lub źródła konfliktów interesów, w tym informuje poszukującego

ochrony ubezpieczeniowej lub klienta, czy uzyskiwana prowizja z tytułu umowy ubezpieczenia

jest uzależniona od wolumenu zawartych umów ubezpieczenia.

”

.

W ustawie z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2168 i 2290) w art. 75 w ust. 1 pkt 23 otrzymuje brzmienie

„

23)

ustawy z dnia 15 grudnia 2017 r. o dystrybucji ubezpieczeń

(Dz. U. poz. 2486);

”

.

W ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1768) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 3

a)

po pkt 4g dodaje się pkt 4h w brzmieniu

„

4h)

rozporządzeniu 2017/571 - rozumie się przez to rozporządzenie delegowane Komisji (UE)

2017/571 z dnia 2 czerwca 2016 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego

i Rady 2014/65/UE w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych dotyczących

zezwoleń, wymogów organizacyjnych i publikacji transakcji dla dostawców usług w zakresie

udostępniania informacji (Dz. Urz. UE L 87 z 31.03.2017, str. 126);

”

,

b)

po pkt 33 dodaje się pkt 33a-33c w brzmieniu

„

33a)

zatwierdzonym podmiocie publikującym - rozumie się przez to firmę inwestycyjną, spółkę

prowadzącą rynek regulowany lub inną osobę prawną, posiadające zezwolenie Komisji

na świadczenie usług polegających na pośrednictwie w podawaniu do publicznej wiadomości

informacji, o których mowa w art. 20 i art. 21 rozporządzenia 600/2014, przez firmy

inwestycyjne, banki, o których mowa w art. 70 ust. 2, zagraniczne firmy inwestycyjne

lub inne podmioty zagraniczne świadczące usługi inwestycyjne na terytorium Unii Europejskiej

lub prowadzące działalność inwestycyjną przez utworzenie oddziału w Unii Europejskiej;

33b)

dostawcy informacji skonsolidowanych - rozumie się przez to firmę inwestycyjną, spółkę

prowadzącą rynek regulowany lub inną osobę prawną, posiadające zezwolenie Komisji

na gromadzenie informacji, o których mowa w art. 6, art. 7, art. 10, art. 12, art.

13, art. 20 i art. 21 rozporządzenia 600/2014, pochodzących z rynku regulowanego,

alternatywnego systemu obrotu lub zorganizowanej platformy obrotu, lub zatwierdzonego

podmiotu publikującego, konsolidację tych danych w formę elektronicznego strumienia

danych bieżących, ich dalsze udostępnianie oraz podawanie do publicznej wiadomości;

33c)

zatwierdzonym mechanizmie sprawozdawczym - rozumie się przez to firmę inwestycyjną,

spółkę prowadzącą rynek regulowany lub inną osobę prawną, posiadające zezwolenie Komisji

na świadczenie usług polegających na pośrednictwie w przekazywaniu Komisji, innym

właściwym organom nadzoru lub Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych

informacji, o których mowa w art. 26 rozporządzenia 600/2014, przez firmy inwestycyjne,

banki, o których mowa w art. 70 ust. 2, zagraniczne firmy inwestycyjne lub inne podmioty

zagraniczne świadczące usługi inwestycyjne na terytorium Unii Europejskiej lub prowadzące

działalność inwestycyjną przez utworzenie oddziału w Unii Europejskiej;

”

;

2)

w art. 29a w ust. 9 uchyla się pkt 3;

3)

po art. 29b dodaje się art. 29c w brzmieniu

„

Art. 29c.

1.

Spółka prowadząca rynek regulowany może prowadzić działalność polegającą na świadczeniu

usług w zakresie udostępniania informacji o transakcjach, po uzyskaniu zezwolenia

Komisji.

2.

Wniosek o udzielenie zezwolenia na prowadzenie działalności polegającej na świadczeniu

usług w zakresie udostępniania informacji o transakcjach powinien spełniać wymogi,

o których mowa w art. 131b pkt 1-4 i 6.

3.

Komisja odmawia udzielenia zezwolenia na prowadzenie działalności polegającej na świadczeniu

usług w zakresie udostępniania informacji o transakcjach w przypadkach, o których

mowa w art. 131d pkt 1-4.

”

;

4)

w art. 48

a)

w ust. 5a w pkt 2 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 3 w brzmieniu

„

3)

prowadzić działalność polegającą na świadczeniu usług w zakresie udostępniania informacji

o transakcjach.

”

,

b)

po ust. 5a dodaje się ust. 5b-5d w brzmieniu

„

5b.

Krajowy Depozyt może prowadzić działalność polegającą na świadczeniu usług w zakresie

udostępniania informacji o transakcjach, po uzyskaniu zezwolenia Komisji.

5c.

Wniosek o udzielenie zezwolenia na prowadzenie działalności polegającej na świadczeniu

usług w zakresie udostępniania informacji o transakcjach powinien spełniać wymogi,

o których mowa w art. 131b.

5d.

Komisja odmawia udzielenia zezwolenia na prowadzenie działalności polegającej na świadczeniu

usług w zakresie udostępniania informacji o transakcjach w przypadkach, o których

mowa w art. 131d.

”

;

5)

po art. 69e dodaje się art. 69f w brzmieniu

„

Art. 69f.

1.

Dom maklerski może prowadzić działalność polegającą na świadczeniu usług w zakresie

udostępniania informacji o transakcjach po uzyskaniu zezwolenia, o którym mowa w art.

131c.

2.

Zezwolenie, o którym mowa w art. 131c, może być udzielone równocześnie z udzieleniem

zezwolenia na prowadzenie działalności maklerskiej.

3.

W przypadku odmowy udzielenia zezwolenia na prowadzenie działalności maklerskiej Komisja

może udzielić zezwolenia, o którym mowa w art. 131c.

”

;

6)

w art. 98 ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

Kapitał założycielski domu maklerskiego, który nie prowadzi działalności, o której

mowa w art. 69 ust. 4 pkt 1, i który prowadzi jeden rodzaj lub kilka rodzajów działalności,

o których mowa w art. 69 ust. 2 pkt 1, 2, 4 i 5, będąc jednocześnie agentem ubezpieczeniowym,

agentem oferującym ubezpieczenia uzupełniające, brokerem ubezpieczeniowym albo brokerem

reasekuracyjnym w rozumieniu ustawy z dnia 15 grudnia 2017 r. o dystrybucji ubezpieczeń

(Dz. U. poz. 2486), wynosi co najmniej równowartość w złotych 25 000 euro.

”

;

7)

w dziale IV dodaje się rozdział 4 w brzmieniu

„

Rozdział 4

Prowadzenie działalności w zakresie udostępniania informacji o transakcjach

Art. 131a.

1.

Świadczenie usług w zakresie udostępniania informacji o transakcjach wymaga zezwolenia

Komisji wydanego na wniosek zainteresowanego podmiotu.

2.

Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, może być udzielone na prowadzenie działalności

jako

1)

zatwierdzony podmiot publikujący;

2)

dostawca informacji skonsolidowanych;

3)

zatwierdzony mechanizm sprawozdawczy.

3.

Działalność, o której mowa w ust. 1, może być prowadzona, z zastrzeżeniem art. 69f

ust. 1, wyłącznie w formie spółki akcyjnej albo spółki z ograniczoną odpowiedzialnością.

Art. 131b.

Wniosek o udzielenie zezwolenia na świadczenie usług w zakresie udostępniania informacji

o transakcjach zawiera

1)

firmę, siedzibę oraz adres podmiotu ubiegającego się o zezwolenie;

2)

wskazanie rodzaju działalności, o której mowa w art. 131a ust. 2;

3)

program działania wskazujący rodzaj planowanych usług oraz strukturę organizacyjną,

zgodnie z art. 2 rozporządzenia 2017/571;

4)

informacje dotyczące wewnętrznych zasad w zakresie ładu korporacyjnego, zgodnie z

art. 3 rozporządzenia 2017/571;

5)

informacje o członkach zarządu i rady nadzorczej, zgodnie z art. 4 rozporządzenia

2017/571;

6)

informacje dotyczące spełniania wymogów organizacyjnych, o których mowa w rozdziale

II i III rozporządzenia 2017/571.

Art. 131c.

1.

Komisja wydaje zezwolenie na wykonywanie działalności, o której mowa w art. 131a ust.

2, zawierające

1)

firmę, siedzibę oraz adres podmiotu świadczącego usługi w zakresie udostępniania informacji

o transakcjach;

2)

wskazanie zakresu działalności, na której wykonywanie zostało udzielone zezwolenie.

2.

Komisja przekazuje informację o udzielonym zezwoleniu Europejskiemu Urzędowi Nadzoru

Giełd i Papierów Wartościowych.

3.

Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, uprawnia podmiot świadczący usługi w zakresie

udostępniania informacji o transakcjach do prowadzenia działalności na terytorium

wszystkich innych państw członkowskich, w zakresie objętym zezwoleniem.

4.

Podmiot świadczący usługi w zakresie udostępniania informacji o transakcjach na podstawie

zezwolenia udzielonego w innym państwie członkowskim jest uprawniony do prowadzenia

tej działalności na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w zakresie objętym zezwoleniem.

Art. 131d.

Komisja odmawia udzielenia zezwolenia na wykonywanie działalności, o której mowa w

art. 131a ust. 2, w przypadku gdy

1)

wniosek nie spełnia wymagań określonych w art. 131b;

2)

wniosek nie jest zgodny pod względem treści z przepisami prawa lub ze stanem faktycznym;

3)

wnioskodawca nie spełnia wymagań określonych w rozporządzeniu 2017/571;

4)

wnioskodawca nie zapewni prowadzenia działalności w sposób niezagrażający bezpieczeństwu

obrotu instrumentami finansowymi lub prawidłowemu funkcjonowaniu rynku kapitałowego;

5)

członkowie zarządu lub rady nadzorczej nie spełniają wymogów, o których mowa w art.

131f, lub nie dają rękojmi należytego wykonywania obowiązków.

Art. 131e.

1.

Komisja prowadzi rejestr podmiotów świadczących usługi w zakresie udostępniania informacji

o transakcjach zawierający wskazanie firm (nazw), adresów siedziby oraz zakresu czynności,

które poszczególne podmioty wykonują na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ramach

posiadanego zezwolenia.

2.

Rejestr, o którym mowa w ust. 1, zawiera również informację o cofnięciu zezwolenia

na świadczenie usług w zakresie udostępniania informacji o transakcjach. Informacja

o cofnięciu zezwolenia jest zamieszczana w rejestrze na okres 5 lat od dnia cofnięcia

zezwolenia.

3.

Rejestr, o którym mowa w ust. 1, jest jawny. Komisja udostępnia rejestr na swojej

stronie internetowej.

Art. 131f.

1.

Członkowie zarządu i rady nadzorczej podmiotów świadczących usługi w zakresie udostępniania

informacji o transakcjach posiadają wiedzę, umiejętności i doświadczenie, odpowiednie

do pełnionych przez nich funkcji i powierzonych im obowiązków.

2.

Członkowie zarządu i rady nadzorczej podmiotów świadczących usługi w zakresie udostępniania

informacji o transakcjach pełnią swoje funkcje w sposób uczciwy i rzetelny oraz kierują

się niezależnością osądu, aby zapewnić skuteczną ocenę i weryfikację podejmowania

i wykonania decyzji związanych z bieżącym zarządzaniem.

3.

Podmiot świadczący usługi w zakresie udostępniania informacji o transakcjach niezwłocznie

informuje Komisję o wszelkich zmianach w składzie zarządu lub rady nadzorczej.

4.

Członkowie zarządu i rady nadzorczej podmiotów świadczących usługi w zakresie udostępniania

informacji o transakcjach zapewniają skuteczne i ostrożne zarządzanie podmiotem, w

tym właściwy i przejrzysty podział zadań, obowiązków i odpowiedzialności, a także

prawidłowe funkcjonowanie rozwiązań zapobiegających konfliktom interesów.

5.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych może określić, w drodze rozporządzenia,

szczegółowe kryteria w zakresie spełniania przez członków zarządu i rady nadzorczej

podmiotu świadczącego usługi w zakresie udostępniania informacji o transakcjach wymogów,

o których mowa w ust. 1 i 2, uwzględniając konieczność skutecznego i ostrożnego zarządzania

podmiotem.

Art. 131g.

1.

Zatwierdzony podmiot publikujący udostępnia informacje wymagane na podstawie art.

20 i art. 21 rozporządzenia 600/2014 w czasie jak najbardziej zbliżonym do rzeczywistego.

2.

Informacje, o których mowa w ust. 1, są podawane do publicznej wiadomości bezpłatnie,

po 15 minutach od ich udostępnienia.

3.

Informacje są publikowane w formacie określonym w art. 14 rozporządzenia 2017/571.

4.

Informacje publikowane przez zatwierdzony podmiot publikujący zawierają w szczególności

1)

dane identyfikujące instrument finansowy lub kod ISIN;

2)

cenę, po jakiej zawarto transakcję;

3)

wolumen transakcji;

4)

godzinę zawarcia transakcji;

5)

godzinę zgłoszenia transakcji;

6)

oznaczenie waluty, w której rozliczana jest transakcja;

7)

kod systemu obrotu, w którym zawarto transakcję, a w przypadku gdy transakcję zawarto

za pośrednictwem podmiotu systematycznie internalizującego - oznaczenie „SI”; w pozostałych

przypadkach stosuje się oznaczenie „OTC”;

8)

wskazanie, czy transakcja podlegała szczególnym warunkom.

5.

Zatwierdzony podmiot publikujący stosuje i utrzymuje skuteczne rozwiązania mające

na celu zapobieganie konfliktom interesów, zgodnie z art. 5 rozporządzenia 2017/571.

6.

Zatwierdzony podmiot publikujący stosuje mechanizmy bezpieczeństwa służące zapewnieniu

bezpieczeństwa środków przekazu informacji, minimalizowaniu ryzyka uszkodzenia danych

i nieuprawnionego dostępu oraz zapobieganiu wyciekowi informacji przed ich publikacją.

7.

Zatwierdzony podmiot publikujący wykorzystuje systemy i instrumenty, które zapewniają

ciągłość i regularność usług, zgodnie z art. 7 rozporządzenia 2017/571.

8.

Zatwierdzony podmiot publikujący stosuje systemy umożliwiające skuteczną kontrolę

sprawozdań z transakcji pod kątem kompletności, wykrywania przeoczeń i oczywistych

błędów, a w przypadku błędnego sprawozdania - możliwość ponownego przesłania sprawozdań,

w których stwierdzono błędy, zgodnie z rozporządzeniem 2017/571.

Art. 131h.

1.

Dostawca informacji skonsolidowanych gromadzi, konsoliduje i udostępnia w czasie jak

najbardziej zbliżonym do rzeczywistego informacje upubliczniane

1)

zgodnie z art. 6 i art. 20 rozporządzenia 600/2014;

2)

zgodnie z art. 10 i art. 21 rozporządzenia 600/2014.

2.

Dostawca informacji skonsolidowanych posiadający zezwolenie, o którym mowa w art.

131a ust. 2 pkt 2, może świadczyć usługi dodatkowe, o których mowa w art. 13 rozporządzenia

2017/571.

3.

Informacje, o których mowa w ust. 1, są podawane do publicznej wiadomości bezpłatnie

po 15 minutach od ich udostępnienia.

4.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, informacje publikowane przez dostawcę informacji

skonsolidowanych zawierają, z uwzględnieniem art. 15 i art. 20 rozporządzenia 2017/571

1)

dane identyfikujące instrument finansowy lub kod ISIN;

2)

cenę, po jakiej zawarto transakcję;

3)

wolumen transakcji;

4)

godzinę zawarcia transakcji;

5)

godzinę zgłoszenia transakcji;

6)

oznaczenie waluty, w której rozliczana jest transakcja;

7)

kod systemu obrotu, w którym zawarto transakcję, a w przypadku gdy transakcję zawarto

za pośrednictwem podmiotu systematycznie internalizującego - oznaczenie „SI”; w pozostałych

przypadkach stosuje się oznaczenie „OTC”;

8)

wskazanie, czy transakcja podlegała szczególnym warunkom.

5.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, informacje publikowane przez dostawcę informacji

skonsolidowanych zawierają informacje, o których mowa w ust. 4, a ponadto

1)

informację, że decyzja inwestycyjna i zawarcie transakcji nastąpiło przy użyciu algorytmu

komputerowego w firmie inwestycyjnej;

2)

w przypadku gdy zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. a lub b rozporządzenia 600/2014 uchylono

obowiązek publikowania informacji, o których mowa w art. 3 ust. 1 tego rozporządzenia

- oznaczenie, który z tych uchylonych obowiązków dotyczył transakcji.

Art. 131i.

1.

Dostawca informacji skonsolidowanych zapewnia udostępnianie skonsolidowanych danych

pochodzących ze wszystkich rynków regulowanych, alternatywnych systemów obrotu, zorganizowanych

platform obrotu i zatwierdzonych podmiotów publikujących w zakresie wynikającym z

art. 131g ust. 1, w odniesieniu do instrumentów finansowych, o których mowa w rozporządzeniu

2017/571.

2.

Dostawca informacji skonsolidowanych stosuje i utrzymuje skuteczne rozwiązania mające

na celu zapobieganie konfliktom interesów, zgodnie z wymogami określonymi w art. 5

rozporządzenia 2017/571.

3.

Dostawca informacji skonsolidowanych stosuje mechanizmy bezpieczeństwa służące zagwarantowaniu

bezpieczeństwa środków przekazu informacji, minimalizowaniu ryzyka uszkodzenia danych

i nieuprawnionego dostępu oraz zapobieganiu nieuprawnionemu ujawnieniu informacji

przed ich publikacją. Dostawca informacji skonsolidowanych wykorzystuje systemy i

instrumenty, które zapewniają ciągłość i regularność usług, zgodnie z art. 7 rozporządzenia

2017/571.

4.

Dostawca informacji skonsolidowanych stosuje systemy umożliwiające skuteczną kontrolę

sprawozdań z transakcji pod kątem kompletności, wykrywania przeoczeń i oczywistych

błędów, a w przypadku błędnego sprawozdania - możliwość ponownego przesłania sprawozdań,

w których stwierdzono błędy, zgodnie z art. 10 rozporządzenia 2017/571.

5.

Dostawca informacji skonsolidowanych rozpowszechnia informacje w sposób zapewniający

skuteczny oraz szybki dostęp do tych informacji na zasadach niedyskryminacyjnych,

w formatach łatwo dostępnych dla uczestników rynku i pozwalających im na łatwe wykorzystanie

tych informacji.

Art. 131j.

1.

Zatwierdzony mechanizm sprawozdawczy przekazuje Komisji lub innym właściwym organom

nadzoru lub Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych informacje

wymagane na podstawie art. 26 rozporządzenia 600/2014 w możliwie najkrótszym terminie,

nie później jednak niż do końca dnia roboczego następującego po dniu, w którym miała

miejsce transakcja.

2.

Zatwierdzony mechanizm sprawozdawczy stosuje i utrzymuje skuteczne rozwiązania mające

na celu zapobieganie konfliktom interesów, zgodnie z wymogami określonymi w art. 5

rozporządzenia 2017/571.

3.

Zatwierdzony mechanizm sprawozdawczy stosuje mechanizmy bezpieczeństwa służące zagwarantowaniu

bezpieczeństwa środków przekazu informacji, minimalizowaniu ryzyka uszkodzenia danych

i nieuprawnionego dostępu oraz zapobieganiu nieuprawnionemu udostępnieniu informacji,

o których mowa w art. 26 rozporządzenia 600/2014. Zatwierdzony mechanizm sprawozdawczy

wykorzystuje systemy i instrumenty, które zapewniają ciągłość i regularność usług,

zgodnie z art. 9 rozporządzenia 2017/571.

4.

Zatwierdzony mechanizm sprawozdawczy stosuje systemy umożliwiające skuteczną kontrolę

sprawozdań z transakcji pod kątem kompletności, wykrywanie przeoczeń i oczywistych

błędów spowodowanych przez firmę inwestycyjną i umożliwiające, w przypadku wystąpienia

takiego błędu lub przeoczenia, przekazywanie firmie inwestycyjnej szczegółowych informacji

o danym błędzie lub przeoczeniu, a w przypadku błędnego sprawozdania - możliwość ponownego

przesłania sprawozdań, w których stwierdzono błędy, zgodnie z art. 11 rozporządzenia

2017/571.

5.

Zatwierdzony mechanizm sprawozdawczy stosuje systemy umożliwiające wykrywanie spowodowanych

błędów lub przeoczeń oraz korygowanie i ponowne przekazywanie właściwemu organowi

prawidłowego i kompletnego sprawozdania z transakcji, zgodnie z art. 11 rozporządzenia

2017/571.

Art. 131k.

1.

Na żądanie Komisji lub jej upoważnionego przedstawiciela osoby uprawnione do reprezentowania

dostawcy usług w zakresie udostępniania informacji o transakcjach lub wchodzące w

skład jego statutowych organów albo pozostające z nim w stosunku pracy niezwłocznie

sporządzają i przekazują, na koszt dostawcy usług w zakresie udostępniania informacji,

kopie dokumentów i innych nośników informacji oraz udzielają pisemnych lub ustnych

wyjaśnień.

2.

Biegły rewident lub firmy audytorskie badające sprawozdanie finansowe dostawcy usług

w zakresie udostępniania informacji o transakcjach niezwłocznie przekazują Komisji

oraz organom statutowym dostawcy istotne informacje, w posiadanie których weszli w

związku z wykonywanymi czynnościami, dotyczące zdarzeń powodujących

1)

powstanie uzasadnionego podejrzenia naruszenia przepisów prawa regulujących prowadzenie

działalności w zakresie udostępniania informacji o transakcjach przez dostawcę usług,

członków jej organów statutowych lub pracowników;

2)

powstanie zagrożenia dla dalszej działalności dostawcy usług w zakresie udostępniania

informacji o transakcjach;

3)

odmowę wydania opinii dotyczącej sprawozdania finansowego dostawcy usług w zakresie

udostępniania informacji o transakcjach, wydanie opinii negatywnej dotyczącej jego

sprawozdania finansowego lub wniesienie zastrzeżeń w tej opinii.

3.

Biegły rewident lub firma audytorska może odstąpić od powiadomienia organów statutowych

dostawcy usług w zakresie udostępniania informacji o transakcjach, o którym mowa w

ust. 2, jeżeli przemawiają za tym ważne powody.

4.

Wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 2, nie narusza obowiązku zachowania tajemnicy,

o której mowa w art. 78 ustawy z dnia 11 maja 2017 r. o biegłych rewidentach, firmach audytorskich

oraz nadzorze publicznym.

”

;

8)

w art. 163 dodaje się ust. 11 w brzmieniu

„

11.

Od zatwierdzonego podmiotu publikującego, dostawcy informacji skonsolidowanych, zatwierdzonego

mechanizmu sprawozdawczego z tytułu prowadzenia działalności w zakresie udostępniania

informacji o transakcjach, za każdy rodzaj prowadzonej działalności pobiera się opłatę

roczną w wysokości równowartości w złotych 500 euro.

”

;

9)

w art. 165a w ust. 1 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

nie złożyła w terminie 12 miesięcy od dnia uzyskania zezwolenia wniosku o wpis platformy

aukcyjnej do wykazu, o którym mowa w załączniku III do rozporządzenia 1031/2010, albo

nie rozpoczęła prowadzenia działalności objętej zezwoleniem w terminie 12 miesięcy

od dnia wpisu platformy aukcyjnej do tego wykazu;

”

;

10)

po art. 167b dodaje się art. 167c w brzmieniu

„

Art. 167c.

1.

Komisja może cofnąć zezwolenie na świadczenie usług w zakresie udostępniania informacji

o transakcjach, w przypadku gdy podmiot świadczący te usługi

1)

nie rozpoczął prowadzenia działalności objętej zezwoleniem w terminie 12 miesięcy

od wydania zezwolenia;

2)

przez okres co najmniej 6 miesięcy nie prowadził działalności objętej zezwoleniem;

3)

otrzymał zezwolenie na podstawie fałszywych oświadczeń lub dokumentów zaświadczających

nieprawdę;

4)

przestał spełniać warunki, które były podstawą udzielenia zezwolenia;

5)

istotnie narusza przepisy prawa regulujące świadczenie usług w zakresie udostępniania

informacji o transakcjach, w szczególności rozporządzenia 600/2014.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 5, Komisja może również nałożyć na podmiot

świadczący usługi w zakresie udostępniania informacji o transakcjach karę pieniężną

do wysokości 5 000 000 zł.

3.

Komisja, ustalając wysokość kary pieniężnej, o której mowa w ust. 2, uwzględnia w

szczególności

1)

wagę naruszenia i czas jego trwania;

2)

stopień przyczynienia się podmiotu świadczącego usługi w zakresie udostępniania informacji

o transakcjach do powstania naruszenia;

3)

sytuację finansową podmiotu świadczącego usługi w zakresie udostępniania informacji

o transakcjach, na który jest nakładana kara, w szczególności wysokość jego całkowitych

obrotów;

4)

kwoty korzyści osiągniętych lub strat unikniętych przez podmiot świadczący usługi

w zakresie udostępniania informacji o transakcjach, jeżeli można te korzyści lub straty

ustalić;

5)

straty poniesione przez osoby trzecie w związku z naruszeniem, jeżeli można je ustalić;

6)

gotowość podmiotu świadczącego usługi w zakresie udostępniania informacji o transakcjach

do współpracy z Komisją podczas wyjaśniania okoliczności naruszenia;

7)

stopień naprawienia szkody wyrządzonej inwestorom wskutek działań podmiotu świadczącego

usługi w zakresie udostępniania informacji o transakcjach;

8)

uprzednie naruszenia przepisów prawa regulujących świadczenie usług w zakresie udostępniania

informacji o transakcjach popełnione przez podmiot, na który jest nakładana kara.

4.

W przypadku gdy jest możliwe ustalenie kwoty korzyści osiągniętej lub straty unikniętej

przez podmiot świadczący usługi w zakresie udostępniania informacji o transakcjach

w wyniku naruszenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 5, zamiast kary, o której mowa w ust.

2, Komisja może nałożyć karę pieniężną w wysokości do dwukrotności kwoty osiągniętej

korzyści lub unikniętej straty.

”

.

W ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o nadzorze nad rynkiem kapitałowym

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1480) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 2 po pkt 5f dodaje się pkt 5g w brzmieniu

„

5g)

rozporządzeniu 600/2014 - rozumie się przez to rozporządzenie Parlamentu Europejskiego

i Rady (UE) nr 600/2014 z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych

oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Dz. Urz. UE L 173 z 12.06.2014,

str. 84, z późn. zm.

”

;

2)

w art. 3 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Komisja jest właściwym organem w rozumieniu rozporządzenia 236/2012, rozporządzenia

648/2012, rozporządzenia 1031/2010, z wyłączeniem art. 55 ust. 1 tego rozporządzenia,

rozporządzenia 596/2014, rozporządzenia 909/2014 oraz rozporządzenia 600/2014.

”

;

3)

w art. 5 po pkt 21 dodaje się przecinek i pkt 22 w brzmieniu

„

22)

dostawcy usług w zakresie udostępniania informacji

”

.

W ustawie z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym

(Dz. U. z 2017 r. poz. 196, 724, 791, 819, 1089 i 2102) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 1 w ust. 2

a)

w pkt 3 wyrazy „ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o pośrednictwie ubezpieczeniowym (Dz.

U. z 2016 r. poz. 2077 oraz z 2017 r. poz. 60)” zastępuje się wyrazami „ustawy z dnia

15 grudnia 2017 r. o dystrybucji ubezpieczeń (Dz. U. poz. 2486)”,

b)

po pkt 8 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 9 w brzmieniu

„

9)

nadzór w zakresie przewidzianym przepisami rozporządzenia Parlamentu Europejskiego

i Rady (UE) nr 2016/1011 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie indeksów stosowanych jako

wskaźniki referencyjne w instrumentach finansowych i umowach finansowych lub do pomiaru

wyników funduszy inwestycyjnych i zmieniającego dyrektywy 2008/48/WE i 2014/17/UE

oraz rozporządzenie (UE) nr 596/2014 (Dz. Urz. UE L 171 z dnia 29.06.2016, str. 1

oraz Dz. Urz. UE L 137 z dnia 24.05.2017, str. 41).

”

;

2)

w art. 6 w ust. 2 w pkt 1 wyrazy „ustawie z dnia 22 maja 2003 r. o pośrednictwie ubezpieczeniowym”

zastępuje się wyrazami „ustawie z dnia 15 grudnia 2017 r. o dystrybucji ubezpieczeń”;

3)

w art. 6b w ust. 1 w zdaniu pierwszym wyrazy „art. 47 i art. 48 ustawy z dnia 22 maja

2003 r. o pośrednictwie ubezpieczeniowym” zastępuje się wyrazami „art. 89 i art. 90 ustawy z dnia 15 grudnia 2017 r. o dystrybucji ubezpieczeń”.

W ustawie z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1827, z późn. zm. w części I załącznika ust. 34 i 35 otrzymują brzmienie

34. Dokonanie wpisu do rejestru agentów ubezpieczeniowych i agentów oferujących ubezpieczenia

uzupełniające

110 zł

35. Zmiana wpisu do rejestru agentów ubezpieczeniowych i agentów oferujących ubezpieczenia

uzupełniające

zmiana wpisu do rejestru agentów ubezpieczeniowych i agentów oferujących ubezpieczenia

uzupełniające obejmująca

1) jeżeli zmiana nastąpi na wniosek zakładu ubezpieczeń w związku z zawarciem umowy

agencyjnej z agentem ubezpieczeniowym lub agentem oferującym ubezpieczenia uzupełniające,

który został wpisany do rejestru na uprzedni wniosek innego zakładu ubezpieczeń

110 zł

1) imiona i nazwisko, numer PESEL lub, jeżeli taki numer nie został nadany, numer

paszportu, numer dowodu osobistego lub innego dokumentu potwierdzającego tożsamość,

adres miejsca zamieszkania, numer identyfikacji podatkowej (NIP), numer w rejestrze

przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym, firmę przedsiębiorcy, pod którą wykonywana

jest działalność gospodarcza, siedzibę i adres -w przypadku agenta ubezpieczeniowego

lub agenta oferującego ubezpieczenia uzupełniające będącego osobą fizyczną

55 zł

2) pozostałe zmiany

2) nazwę podmiotu lub firmę, siedzibę i adres, numer w rejestrze przedsiębiorców w

Krajowym Rejestrze Sądowym - w przypadku agenta ubezpieczeniowego lub agenta oferującego

ubezpieczenia uzupełniające będącego osobą prawną lub jednostką organizacyjną nieposiadającą

osobowości prawnej

3) imiona i nazwisko, numer PESEL lub, jeżeli taki numer nie został nadany, numer

paszportu, numer dowodu osobistego lub innego dokumentu potwierdzającego tożsamość,

adres miejsca zamieszkania -w przypadku osób fizycznych, przy pomocy których agent

ubezpieczeniowy lub agent oferujący ubezpieczenia uzupełniające wykonuje czynności

agencyjne

4) numer dokumentu potwierdzającego zawarcie umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności

cywilnej lub numer umowy gwarancji ubezpieczeniowej, datę obowiązywania tej umowy

oraz nazwę zakładu ubezpieczeń, z którym zawarto tę umowę -w przypadku agenta ubezpieczeniowego

lub agenta oferującego ubezpieczenia uzupełniające działającego na rzecz więcej niż

jednego zakładu ubezpieczeń w zakresie tego samego działu ubezpieczeń, zgodnie z załącznikiem

do ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1170, 1089, 1926, 2102 i 2486)

5) wykreślenie agenta ubezpieczeniowego lub agenta oferującego ubezpieczenia uzupełniające

na wniosek zakładu ubezpieczeń

W ustawie z dnia 5 listopada 2009 r. o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2065, z późn. zm. w art. 3 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Celem kas, z zastrzeżeniem art. 13aa, jest gromadzenie środków pieniężnych wyłącznie

swoich członków, udzielanie im pożyczek i kredytów, przeprowadzanie na ich zlecenie

rozliczeń finansowych oraz wykonywanie dystrybucji ubezpieczeń na zasadach określonych

w ustawie z dnia 15 grudnia 2017 r. o dystrybucji ubezpieczeń

(Dz. U. poz. 2486 oraz z 2018 r. poz. 378, 650 i 1629).

”

.

W ustawie z dnia 5 sierpnia 2015 r. o rozpatrywaniu reklamacji przez podmioty rynku

finansowego i o Rzeczniku Finansowym

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2270) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 2

a)

w pkt 1 w lit. d średnik zastępuje się przecinkiem i dodaje się lit. e w brzmieniu

„

e)

będącego osobą fizyczną klienta brokera ubezpieczeniowego albo będącego osobą fizyczną

klienta agenta ubezpieczeniowego lub agenta oferującego ubezpieczenia uzupełniające,

w rozumieniu ustawy z dnia 15 grudnia 2017 r. o dystrybucji ubezpieczeń

(Dz. U. poz. 2486), wykonujących czynności agencyjne na rzecz więcej niż jednego zakładu ubezpieczeń

w zakresie tego samego działu ubezpieczeń, zgodnie z załącznikiem do ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1170, 1089, 1926, 2102 i 2486) w zakresie niezwiązanym z udzielaną ochroną ubezpieczeniową;

”

,

b)

w pkt 3

-

lit. f otrzymuje brzmienie

„

f)

krajowy zakład ubezpieczeń, zagraniczny zakład ubezpieczeń, główny oddział i oddział

w rozumieniu ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej,

”

,

-

w lit. k średnik zastępuje się przecinkiem i dodaje się lit. I w brzmieniu

„

l)

brokera ubezpieczeniowego, a także agenta ubezpieczeniowego i agenta oferującego ubezpieczenia

uzupełniające wykonujących czynności agencyjne na rzecz więcej niż jednego zakładu

ubezpieczeń w zakresie tego samego działu ubezpieczeń, zgodnie z załącznikiem do ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej w zakresie niezwiązanym z udzielaną ochroną ubezpieczeniową;

”

;

2)

w art. 24 w ust. 1 w pkt 2 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 3 w brzmieniu

„

3)

organizacji konsumenckich - w zakresie dotyczącym dystrybucji ubezpieczeń w rozumieniu

ustawy z dnia 15 grudnia 2017 r. o dystrybucji ubezpieczeń.

”

.

W ustawie z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1170, 1089, 1926 i 2102) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 4

a)

w ust. 2 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

zawieranie i wykonywanie umów reasekuracji czynnej i umów retrocesji lub zlecanie

zawierania umów retrocesji brokerom reasekuracyjnym w rozumieniu ustawy z dnia 15 grudnia 2017 r. o dystrybucji ubezpieczeń

(Dz. U. poz. 2486), zwanej dalej „ustawą o dystrybucji ubezpieczeń”, a także wykonywanie tych umów;

”

,

b)

w ust. 7 pkt 1 i 2 otrzymują brzmienie

„

1)

zawieranie umów ubezpieczenia, umów gwarancji ubezpieczeniowych lub zlecanie ich zawierania

uprawnionym pośrednikom ubezpieczeniowym w rozumieniu ustawy o dystrybucji ubezpieczeń, a także wykonywanie tych umów;

2)

zawieranie umów reasekuracji lub zlecanie ich zawierania brokerom reasekuracyjnym

w rozumieniu ustawy o dystrybucji ubezpieczeń, a także wykonywanie tych umów, w zakresie cedowania ryzyka z umów ubezpieczenia

lub umów gwarancji ubezpieczeniowych (reasekuracja bierna);

”

;

2)

w art. 18 dodaje się ust. 4 i 5 w brzmieniu

„

4.

Przed przystąpieniem do umowy ubezpieczenia grupowego, o której mowa w ust. 3, ubezpieczający

przekazuje osobie zainteresowanej przystąpieniem do takiej umowy informacje o

1)

firmie zakładu ubezpieczeń oraz adresie jego siedziby;

2)

charakterze wynagrodzenia, w rozumieniu ustawy o dystrybucji ubezpieczeń, otrzymywanego w związku z proponowanym przystąpieniem do umowy ubezpieczenia grupowego;

3)

możliwości złożenia reklamacji, wniesienia skargi oraz pozasądowego rozwiązywania

sporów.

5.

W zakresie umów ubezpieczenia grupowego, o których mowa w ust. 3, do ubezpieczającego stosuje się odpowiednio przepis art. 7 ustawy o dystrybucji

ubezpieczeń.

”

;

3)

w art. 20 po ust. 3 dodaje się ust. 3a w brzmieniu

„

3a.

W przypadku gdy zakład ubezpieczeń zobowiązał się do przekazywania, w określonych

okresach, oceny, o której mowa w art. 22 ust. 2 pkt 7, informacja, o której mowa w

ust. 3, zawiera również ocenę odpowiedniości umowy ubezpieczenia na życie, jeżeli

jest związana z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym, do potrzeb ubezpieczającego.

”

;

4)

w art. 21 po ust. 5 dodaje się ust. 5a-5c w brzmieniu

„

5a.

Informacje, o których mowa w ust. 3-5, przed zawarciem umowy ubezpieczenia lub wyrażeniem

przez ubezpieczonego zgody na objęcie ochroną ubezpieczeniową, zakład ubezpieczeń

przekazuje ubezpieczającemu lub ubezpieczonemu na piśmie lub, jeżeli ubezpieczający

lub ubezpieczony wyrazi na to zgodę, na innym trwałym nośniku.

5b.

W przypadku zawarcia umowy ubezpieczenia lub wyrażenia przez ubezpieczonego zgody

na objęcie ochroną ubezpieczeniową za pomocą środków porozumiewania się na odległość,

które uniemożliwiają uprzednie dostarczenie informacji, o których mowa w ust. 3-5,

zakład ubezpieczeń może przekazać te informacje ubezpieczającemu lub ubezpieczonemu

na piśmie lub, jeżeli ubezpieczający lub ubezpieczony wyrazi na to zgodę, na innym

trwałym nośniku, niezwłocznie po zawarciu umowy ubezpieczenia lub wyrażeniu zgody

na objęcie ochroną ubezpieczeniową, jeżeli

1)

ubezpieczający lub ubezpieczony wyraził zgodę na otrzymanie tych informacji niezwłocznie

po zawarciu umowy lub wyrażeniu zgody na objęcie ochroną ubezpieczeniową oraz

2)

zakład ubezpieczeń umożliwił ubezpieczającemu lub ubezpieczonemu późniejsze zawarcie

umowy lub wyrażenie zgody na objęcie ochroną ubezpieczeniową, aby mógł on otrzymać

te informacje przed takim zawarciem umowy lub wyrażeniem takiej zgody.

5c.

W przypadku, o którym mowa w ust. 5b, ubezpieczający lub ubezpieczony może odstąpić

od umowy ubezpieczenia bez podania przyczyn, a jeżeli umowa ubezpieczenia została

zawarta na cudzy rachunek - ubezpieczony może wystąpić z umowy ubezpieczenia ze skutkiem

odstąpienia od tej umowy bez podania przyczyn, składając oświadczenie na piśmie, w

terminie 30 dni od dnia potwierdzenia otrzymania informacji, o których mowa w ust.

3-5. Termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem oświadczenie zostało

wysłane. Ubezpieczający lub ubezpieczony nie ponosi kosztów związanych z odstąpieniem

od umowy ubezpieczenia.

”

;

5)

w art. 22 w ust. 2 w pkt 6 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 7 w brzmieniu

„

7)

informację, czy zakład ubezpieczeń będzie przekazywał ubezpieczającemu lub ubezpieczonemu,

w określonych okresach, ocenę odpowiedniości ubezpieczenia do jego potrzeb.

”

;

6)

art. 30 otrzymuje brzmienie

„

Art. 30.

1.

Zawiadomienia i oświadczenia składane w związku z zawartą umową ubezpieczenia lub

umową gwarancji ubezpieczeniowej agentowi ubezpieczeniowemu lub agentowi oferującemu

ubezpieczenia uzupełniające w rozumieniu ustawy o dystrybucji ubezpieczeń uznaje się za złożone zakładowi ubezpieczeń, w imieniu lub na rzecz którego agent

działa, o ile zostały złożone na piśmie lub na innym trwałym nośniku.

2.

Zakład ubezpieczeń nie może wyłączyć ani ograniczyć upoważnienia agenta ubezpieczeniowego

i agenta oferującego ubezpieczenia uzupełniające do odbierania zawiadomień i oświadczeń,

o których mowa w ust. 1.

”

;

7)

w art. 46

a)

w ust. 1 w pkt 4 w lit. d kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 5 i 6 w

brzmieniu

„

5)

spełniania obowiązków, o których mowa w art. 12 ustawy o dystrybucji ubezpieczeń, i wymogów określonych w art. 19 ust. 1-3 i 5 ustawy o dystrybucji ubezpieczeń, przez osoby, o których mowa w tych przepisach;

6)

spełniania obowiązków, o których mowa w art. 12 ustawy o dystrybucji ubezpieczeń, i wymogów określonych w art. 19 ust. 1 ustawy o dystrybucji ubezpieczeń, przez osoby wykonujące w tym zakładzie czynności dystrybucyjne zakładu reasekuracji

w rozumieniu ustawy o dystrybucji ubezpieczeń.

”

,

b)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Zasady, o których mowa w ust. 1, określają również

1)

stanowiska nadzorujące w zakładzie ubezpieczeń lub zakładzie reasekuracji inne kluczowe

funkcje, w tym co najmniej funkcje należące do systemu zarządzania;

2)

stanowisko odpowiedzialne za wprowadzenie w życie zasad, o których mowa w ust. 1 pkt

5 i 6.”.

”

;

1.

Zakład ubezpieczeń, w okresie od dnia 3 stycznia 2018 r. do dnia 30 września 2018 r.,

zawierający umowy ubezpieczenia, o których mowa w grupie 3 działu I załącznika do ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej

i reasekuracyjnej, w inny sposób niż za pośrednictwem pośredników ubezpieczeniowych w rozumieniu ustawy

zmienianej w art. 92

1)

postępuje uczciwie, rzetelnie i profesjonalnie, zgodnie z najlepiej pojętym interesem

osób poszukujących ochrony ubezpieczeniowej lub klientów;

2)

przekazuje informacje dotyczące tych umów, w tym informacje o charakterze reklamowym

i marketingowym, osobom poszukującym ochrony ubezpieczeniowej lub klientom w sposób

jasny, dokładny i zrozumiały, przy czym informacje o charakterze reklamowym lub marketingowym

są wyraźnie oznaczone;

3)

stosuje rozwiązania organizacyjne służące zapobieganiu konfliktom interesów, tak aby

nie miały one negatywnego wpływu na interesy klientów.

2.

W okresie, o którym mowa w ust. 1, zakład ubezpieczeń podejmuje działania w celu identyfikacji

konfliktów interesów między nim, w tym członkami jego zarządu, jego prokurentem, pracownikiem,

pośrednikiem ubezpieczeniowym albo inną powiązaną z nim osobą, a jego klientami, lub

między jego klientami, powstających w trakcie wykonywania czynności związanych z zawarciem,

w inny sposób niż za pośrednictwem pośredników ubezpieczeniowych, umów ubezpieczenia,

o których mowa w ust. 1. Jeżeli takie rozwiązania organizacyjne nie są wystarczające,

aby zapewnić uniknięcie ryzyka naruszenia interesów klienta, zakład ubezpieczeń przed

zawarciem umowy ubezpieczenia ujawnia osobom poszukującym ochrony ubezpieczeniowej

lub klientom ogólny charakter lub źródła konfliktów interesów, w tym informuje osoby

poszukujące ochrony ubezpieczeniowej lub klientów o tym, czy uzyskiwana prowizja z

tytułu umowy ubezpieczenia jest uzależniona od wolumenu zawartych umów ubezpieczenia.

W przypadku podmiotów, które na podstawie art. 29a ustawy zmienianej w art. 94 uzyskały

zezwolenie na prowadzenie platformy aukcyjnej przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy, termin na złożenie wniosku o wpis do wykazu, o którym mowa w załączniku III

do rozporządzenia Komisji (UE) nr 1031/2010 z dnia 12 listopada 2010 r. w sprawie harmonogramu,

kwestii administracyjnych oraz pozostałych aspektów sprzedaży na aukcji uprawnień

do emisji gazów cieplarnianych na mocy dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego

i Rady ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie

(Dz. Urz. UE L 302 z 18.11.2010, str. 1, z późn. zm.)

1.

Zezwolenia na wykonywanie działalności brokerskiej w zakresie ubezpieczeń albo w zakresie

reasekuracji udzielone lub zachowane w mocy na podstawie przepisów ustawy uchylanej

w art. 111 pozostają w mocy.

2.

Osoby, które przed dniem wejścia w życie ustawy zdały egzamin przed Komisją Egzaminacyjną

dla Brokerów Ubezpieczeniowych i Reasekuracyjnych, a nie wystąpiły o wydanie zezwolenia

na wykonywanie działalności brokerskiej, mogą wystąpić o wydanie takiego zezwolenia

bez konieczności ponownego zdawania egzaminu, jeżeli spełniają określone w ustawie

warunki wymagane do uzyskania takiego zezwolenia.

1.

Do postępowań wszczętych na podstawie ustawy uchylanej w art. 111 i niezakończonych

przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy ustawy, w zakresie, w jakim

ustawa, w takich samych sprawach jak te, w których postępowania wszczęto, uprawnia

organ nadzoru do wydawania decyzji lub aktów zawierających takie same rozstrzygnięcia

jak decyzje lub akty, które mogłyby być wydane na podstawie przepisów ustawy uchylanej

w art. 111.

2.

Za zachowania zaistniałe przed dniem wejścia w życie ustawy, stanowiące naruszenie

przepisów ustawy uchylanej w art. 111, sankcję administracyjną wymierza się według

przepisów dotychczasowych, chyba że sankcja administracyjna wymierzona według przepisów

ustawy byłaby względniejsza dla strony postępowania.

3.

Agent ubezpieczeniowy, który nie spełnił obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia, o

którym mowa w art. 11 ust. 3 ustawy uchylanej w art. 111, przed dniem wejścia w życie

ustawy wnosi opłatę, o której mowa w art. 20 ust. 8 ustawy, w wysokości ustalanej

zgodnie z art. 20 ust. 9 ustawy.

4.

Do postępowań kontrolnych wszczętych na podstawie ustawy uchylanej w art. 111 i niezakończonych

przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 9 ust. 2, art. 11 ust.

8, art. 22 ust. 4, art. 28 ust. 6, art. 36 ust. 6, art. 37 ust. 7, art. 39 ust. 4

i art. 46 ust. 4 ustawy uchylanej w art. 111 zachowują moc do dnia wejścia w życie

przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 19 ust. 6, art. 20 ust. 17, art.

28 ust. 4, art. 34 ust. 12, art. 40 ust. 7, art. 52 ust. 10, art. 54 ust. 4 i art.

61 ust. 4 ustawy, nie dłużej jednak niż przez 12 miesięcy od dnia wejścia w życie

ustawy.

1.

Rejestr pośredników ubezpieczeniowych prowadzony na podstawie przepisów ustawy uchylanej

w art. 111 staje się rejestrem pośredników ubezpieczeniowych w rozumieniu niniejszej

ustawy.

2.

Organ nadzoru może prowadzić rejestr pośredników ubezpieczeniowych w systemie informatycznym

nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2019 r.

3.

Organ nadzoru zapewnia pełną funkcjonalność rejestru pośredników ubezpieczeniowych

w zakresie danych, o których mowa w art. 55 ust. 2 pkt 8 i 9 oraz art. 59 ust. 2 pkt

8 i 9, nie później niż do dnia 31 grudnia 2019 r.

4.

Informacje o zapewnieniu pełnej funkcjonalności w zakresie, o którym mowa w ust. 3,

organ nadzoru opublikuje na swojej stronie internetowej.

5

Zakłady ubezpieczeń, nie później niż w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie

ustawy, wystąpią z wnioskiem o wpis do rejestru agentów przedsiębiorców, o których

mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1, wykonujących w ich imieniu lub na ich rzecz czynności

agencyjne. Przedsiębiorcy ci mogą wykonywać działalność w dotychczasowym zakresie

do dnia podjęcia ostatecznych rozstrzygnięć w sprawie tych wniosków.

6.

Przepis art. 52 ust. 8 w zakresie dotyczącym danych, o których mowa w art. 59 ust.

3 pkt 1, stosuje się do egzaminów przeprowadzonych przez Komisję Egzaminacyjną dla

Brokerów Ubezpieczeniowych i Reasekuracyjnych po dniu wejścia w życie ustawy.

7.

Organ nadzoru w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy uzupełni z urzędu

rejestr brokerów o dane, o których mowa w art. 59 ust. 3 pkt 2 i 3.

1.

Osoby wykonujące w dniu wejścia w życie ustawy czynności dystrybucyjne zakładu ubezpieczeń

lub czynności dystrybucyjne zakładu reasekuracji, będące w dniu wejścia w życie ustawy

pracownikami zakładu ubezpieczeń lub pracownikami zakładu reasekuracji, obowiązane

są, nie później niż w terminie

1)

3 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy, spełnić wymogi określone w art. 19 ust.

1 pkt 3;

2)

4 lat od dnia wejścia w życie ustawy, spełnić wymogi określone w art. 19 ust. 1 pkt

4;

3)

6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy, spełnić wymogi określone w art. 19 ust.

1 pkt 5.

2.

Osoby, o których mowa w ust. 1, w okresach, o których mowa odpowiednio w ust. 1 pkt

1, 2 lub 3, mogą nadal wykonywać czynności dystrybucyjne zakładu ubezpieczeń lub czynności

dystrybucyjne zakładu reasekuracji.

3.

Zakład ubezpieczeń obowiązany jest zapewnić spełnienie przez osoby wykonujące w tym

zakładzie czynności dystrybucyjne zakładu ubezpieczeń wymogów określonych w art. 19

ust. 1 pkt 1 i 2, nie później niż w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.

Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio.

4.

Zakład ubezpieczeń oraz zakład reasekuracji obowiązane są zapewnić spełnienie przez

osoby wykonujące w tych zakładach czynności dystrybucyjne zakładu reasekuracji wymogów

określonych w art. 19 ust. 1 pkt 1 i 2, nie później niż w terminie 3 miesięcy od dnia

wejścia w życie ustawy. Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio.

5

Osoby, o których mowa w art. 12 ust. 1 i 10, są obowiązane odbyć pierwsze szkolenie

zawodowe w pełnym wymiarze nie później niż do dnia 31 grudnia 2019 r.

1.

Komisja Egzaminacyjna dla Brokerów Ubezpieczeniowych i Reasekuracyjnych, o której

mowa w art. 36 ustawy uchylanej w art. 111, staje się Komisją Egzaminacyjną dla Brokerów

Ubezpieczeniowych i Reasekuracyjnych, o której mowa w art. 40.

2.

Osoby wchodzące, w dniu wejścia w życie ustawy, w skład Komisji Egzaminacyjnej dla

Brokerów Ubezpieczeniowych i Reasekuracyjnych zachowują swoje funkcje do czasu ich

odwołania, na wniosek organu nadzoru, przez ministra właściwego do spraw instytucji

finansowych.

Podmiot prowadzący repozytorium transakcji zarejestrowane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 z dnia 4 lipca 2012 r.

w sprawie instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym,

kontrahentów centralnych i repozytoriów transakcji

(Dz. Urz. UE L 201 z 27.07.2012, str. 1, z późn. zm.)art. 26 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 z dnia

4 lipca 2012 r. w sprawie instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza

rynkiem regulowanym, kontrahentów centralnych i repozytoriów transakcji zostaje uznany za wypełniony.

Spółka, która w dniu 3 stycznia 2018 r. prowadzi rynek regulowany, oraz spółka, która

w tym dniu prowadzi rynek regulowany i alternatywny system obrotu, może stosować dotychczasowe

zasady w zakresie upubliczniania informacji, o których mowa w art. 4 ust. 1 i art.

9 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 600/2014 z dnia 15

maja 2014 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych oraz zmieniającego rozporządzenie

(UE) nr 648/2012, do dnia wydania ostatecznej decyzji o udzieleniu lub odmowie udzielenia

zwolnienia, o którym mowa w art. 4 ust. 1 i art. 9 ust. 1 tego rozporządzenia, nie

dłużej jednak niż do dnia 3 stycznia 2019 r. - o ile złoży wniosek o uzyskanie tego

zwolnienia w terminie do dnia 2 lutego 2018 r.

Traci moc ustawa z dnia 22 maja 2003 r. o pośrednictwie ubezpieczeniowym

(Dz. U. z 2016 r. poz. 2077 oraz z 2017 r. poz. 60 i 2486).

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 października 2018 r., z wyjątkiem

1)

art. 94 pkt 1-5 i 7-10, art. 95, art. 102 oraz art. 109, które wchodzą w życie z dniem

następującym po dniu ogłoszenia

2)

art. 96 pkt 1 lit. b, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2018 r.;

3)

art. 92, art. 101 i art. 110, które wchodzą w życie z dniem 3 stycznia 2018 r.

Przepisy ustawy stosuje się, jeżeli śmierć przedsiębiorcy nastąpiła po dniu poprzedzającym

dzień wejścia w życie niniejszej ustawy.

1.

Świadczenie usług w zakresie udostępniania informacji o transakcjach wymaga zezwolenia

Komisji wydanego na wniosek zainteresowanego podmiotu.

2.

Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, może być udzielone na prowadzenie działalności

jako

1)

zatwierdzony podmiot publikujący;

2)

dostawca informacji skonsolidowanych;

3)

zatwierdzony mechanizm sprawozdawczy.

3.

Działalność, o której mowa w ust. 1, może być prowadzona, z zastrzeżeniem art. 69f

ust. 1, wyłącznie w formie spółki akcyjnej albo spółki z ograniczoną odpowiedzialnością.

Wniosek o udzielenie zezwolenia na świadczenie usług w zakresie udostępniania informacji

o transakcjach zawiera

1)

firmę, siedzibę oraz adres podmiotu ubiegającego się o zezwolenie;

2)

wskazanie rodzaju działalności, o której mowa w art. 131a ust. 2;

3)

program działania wskazujący rodzaj planowanych usług oraz strukturę organizacyjną,

zgodnie z art. 2 rozporządzenia 2017/571;

4)

informacje dotyczące wewnętrznych zasad w zakresie ładu korporacyjnego, zgodnie z

art. 3 rozporządzenia 2017/571;

5)

informacje o członkach zarządu i rady nadzorczej, zgodnie z art. 4 rozporządzenia

2017/571;

6)

informacje dotyczące spełniania wymogów organizacyjnych, o których mowa w rozdziale

II i III rozporządzenia 2017/571.

1.

Komisja wydaje zezwolenie na wykonywanie działalności, o której mowa w art. 131a ust.

2, zawierające

1)

firmę, siedzibę oraz adres podmiotu świadczącego usługi w zakresie udostępniania informacji

o transakcjach;

2)

wskazanie zakresu działalności, na której wykonywanie zostało udzielone zezwolenie.

2.

Komisja przekazuje informację o udzielonym zezwoleniu Europejskiemu Urzędowi Nadzoru

Giełd i Papierów Wartościowych.

3.

Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, uprawnia podmiot świadczący usługi w zakresie

udostępniania informacji o transakcjach do prowadzenia działalności na terytorium

wszystkich innych państw członkowskich, w zakresie objętym zezwoleniem.

4.

Podmiot świadczący usługi w zakresie udostępniania informacji o transakcjach na podstawie

zezwolenia udzielonego w innym państwie członkowskim jest uprawniony do prowadzenia

tej działalności na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w zakresie objętym zezwoleniem.

Komisja odmawia udzielenia zezwolenia na wykonywanie działalności, o której mowa w

art. 131a ust. 2, w przypadku gdy

1)

wniosek nie spełnia wymagań określonych w art. 131b;

2)

wniosek nie jest zgodny pod względem treści z przepisami prawa lub ze stanem faktycznym;

3)

wnioskodawca nie spełnia wymagań określonych w rozporządzeniu 2017/571;

4)

wnioskodawca nie zapewni prowadzenia działalności w sposób niezagrażający bezpieczeństwu

obrotu instrumentami finansowymi lub prawidłowemu funkcjonowaniu rynku kapitałowego;

5)

członkowie zarządu lub rady nadzorczej nie spełniają wymogów, o których mowa w art.

131f, lub nie dają rękojmi należytego wykonywania obowiązków.

1.

Komisja prowadzi rejestr podmiotów świadczących usługi w zakresie udostępniania informacji

o transakcjach zawierający wskazanie firm (nazw), adresów siedziby oraz zakresu czynności,

które poszczególne podmioty wykonują na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ramach

posiadanego zezwolenia.

2.

Rejestr, o którym mowa w ust. 1, zawiera również informację o cofnięciu zezwolenia

na świadczenie usług w zakresie udostępniania informacji o transakcjach. Informacja

o cofnięciu zezwolenia jest zamieszczana w rejestrze na okres 5 lat od dnia cofnięcia

zezwolenia.

3.

Rejestr, o którym mowa w ust. 1, jest jawny. Komisja udostępnia rejestr na swojej

stronie internetowej.

1.

Członkowie zarządu i rady nadzorczej podmiotów świadczących usługi w zakresie udostępniania

informacji o transakcjach posiadają wiedzę, umiejętności i doświadczenie, odpowiednie

do pełnionych przez nich funkcji i powierzonych im obowiązków.

2.

Członkowie zarządu i rady nadzorczej podmiotów świadczących usługi w zakresie udostępniania

informacji o transakcjach pełnią swoje funkcje w sposób uczciwy i rzetelny oraz kierują

się niezależnością osądu, aby zapewnić skuteczną ocenę i weryfikację podejmowania

i wykonania decyzji związanych z bieżącym zarządzaniem.

3.

Podmiot świadczący usługi w zakresie udostępniania informacji o transakcjach niezwłocznie

informuje Komisję o wszelkich zmianach w składzie zarządu lub rady nadzorczej.

4.

Członkowie zarządu i rady nadzorczej podmiotów świadczących usługi w zakresie udostępniania

informacji o transakcjach zapewniają skuteczne i ostrożne zarządzanie podmiotem, w

tym właściwy i przejrzysty podział zadań, obowiązków i odpowiedzialności, a także

prawidłowe funkcjonowanie rozwiązań zapobiegających konfliktom interesów.

5.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych może określić, w drodze rozporządzenia,

szczegółowe kryteria w zakresie spełniania przez członków zarządu i rady nadzorczej

podmiotu świadczącego usługi w zakresie udostępniania informacji o transakcjach wymogów,

o których mowa w ust. 1 i 2, uwzględniając konieczność skutecznego i ostrożnego zarządzania

podmiotem.

1.

Zatwierdzony podmiot publikujący udostępnia informacje wymagane na podstawie art.

20 i art. 21 rozporządzenia 600/2014 w czasie jak najbardziej zbliżonym do rzeczywistego.

2.

Informacje, o których mowa w ust. 1, są podawane do publicznej wiadomości bezpłatnie,

po 15 minutach od ich udostępnienia.

3.

Informacje są publikowane w formacie określonym w art. 14 rozporządzenia 2017/571.

4.

Informacje publikowane przez zatwierdzony podmiot publikujący zawierają w szczególności

1)

dane identyfikujące instrument finansowy lub kod ISIN;

2)

cenę, po jakiej zawarto transakcję;

3)

wolumen transakcji;

4)

godzinę zawarcia transakcji;

5)

godzinę zgłoszenia transakcji;

6)

oznaczenie waluty, w której rozliczana jest transakcja;

7)

kod systemu obrotu, w którym zawarto transakcję, a w przypadku gdy transakcję zawarto

za pośrednictwem podmiotu systematycznie internalizującego - oznaczenie „SI”; w pozostałych

przypadkach stosuje się oznaczenie „OTC”;

8)

wskazanie, czy transakcja podlegała szczególnym warunkom.

5.

Zatwierdzony podmiot publikujący stosuje i utrzymuje skuteczne rozwiązania mające

na celu zapobieganie konfliktom interesów, zgodnie z art. 5 rozporządzenia 2017/571.

6.

Zatwierdzony podmiot publikujący stosuje mechanizmy bezpieczeństwa służące zapewnieniu

bezpieczeństwa środków przekazu informacji, minimalizowaniu ryzyka uszkodzenia danych

i nieuprawnionego dostępu oraz zapobieganiu wyciekowi informacji przed ich publikacją.

7.

Zatwierdzony podmiot publikujący wykorzystuje systemy i instrumenty, które zapewniają

ciągłość i regularność usług, zgodnie z art. 7 rozporządzenia 2017/571.

8.

Zatwierdzony podmiot publikujący stosuje systemy umożliwiające skuteczną kontrolę

sprawozdań z transakcji pod kątem kompletności, wykrywania przeoczeń i oczywistych

błędów, a w przypadku błędnego sprawozdania - możliwość ponownego przesłania sprawozdań,

w których stwierdzono błędy, zgodnie z rozporządzeniem 2017/571.

1.

Dostawca informacji skonsolidowanych gromadzi, konsoliduje i udostępnia w czasie jak

najbardziej zbliżonym do rzeczywistego informacje upubliczniane

1)

zgodnie z art. 6 i art. 20 rozporządzenia 600/2014;

2)

zgodnie z art. 10 i art. 21 rozporządzenia 600/2014.

2.

Dostawca informacji skonsolidowanych posiadający zezwolenie, o którym mowa w art.

131a ust. 2 pkt 2, może świadczyć usługi dodatkowe, o których mowa w art. 13 rozporządzenia

2017/571.

3.

Informacje, o których mowa w ust. 1, są podawane do publicznej wiadomości bezpłatnie

po 15 minutach od ich udostępnienia.

4.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, informacje publikowane przez dostawcę informacji

skonsolidowanych zawierają, z uwzględnieniem art. 15 i art. 20 rozporządzenia 2017/571

1)

dane identyfikujące instrument finansowy lub kod ISIN;

2)

cenę, po jakiej zawarto transakcję;

3)

wolumen transakcji;

4)

godzinę zawarcia transakcji;

5)

godzinę zgłoszenia transakcji;

6)

oznaczenie waluty, w której rozliczana jest transakcja;

7)

kod systemu obrotu, w którym zawarto transakcję, a w przypadku gdy transakcję zawarto

za pośrednictwem podmiotu systematycznie internalizującego - oznaczenie „SI”; w pozostałych

przypadkach stosuje się oznaczenie „OTC”;

8)

wskazanie, czy transakcja podlegała szczególnym warunkom.

5.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, informacje publikowane przez dostawcę informacji

skonsolidowanych zawierają informacje, o których mowa w ust. 4, a ponadto

1)

informację, że decyzja inwestycyjna i zawarcie transakcji nastąpiło przy użyciu algorytmu

komputerowego w firmie inwestycyjnej;

2)

w przypadku gdy zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. a lub b rozporządzenia 600/2014 uchylono

obowiązek publikowania informacji, o których mowa w art. 3 ust. 1 tego rozporządzenia

- oznaczenie, który z tych uchylonych obowiązków dotyczył transakcji.

1.

Dostawca informacji skonsolidowanych zapewnia udostępnianie skonsolidowanych danych

pochodzących ze wszystkich rynków regulowanych, alternatywnych systemów obrotu, zorganizowanych

platform obrotu i zatwierdzonych podmiotów publikujących w zakresie wynikającym z

art. 131g ust. 1, w odniesieniu do instrumentów finansowych, o których mowa w rozporządzeniu

2017/571.

2.

Dostawca informacji skonsolidowanych stosuje i utrzymuje skuteczne rozwiązania mające

na celu zapobieganie konfliktom interesów, zgodnie z wymogami określonymi w art. 5

rozporządzenia 2017/571.

3.

Dostawca informacji skonsolidowanych stosuje mechanizmy bezpieczeństwa służące zagwarantowaniu

bezpieczeństwa środków przekazu informacji, minimalizowaniu ryzyka uszkodzenia danych

i nieuprawnionego dostępu oraz zapobieganiu nieuprawnionemu ujawnieniu informacji

przed ich publikacją. Dostawca informacji skonsolidowanych wykorzystuje systemy i

instrumenty, które zapewniają ciągłość i regularność usług, zgodnie z art. 7 rozporządzenia

2017/571.

4.

Dostawca informacji skonsolidowanych stosuje systemy umożliwiające skuteczną kontrolę

sprawozdań z transakcji pod kątem kompletności, wykrywania przeoczeń i oczywistych

błędów, a w przypadku błędnego sprawozdania - możliwość ponownego przesłania sprawozdań,

w których stwierdzono błędy, zgodnie z art. 10 rozporządzenia 2017/571.

5.

Dostawca informacji skonsolidowanych rozpowszechnia informacje w sposób zapewniający

skuteczny oraz szybki dostęp do tych informacji na zasadach niedyskryminacyjnych,

w formatach łatwo dostępnych dla uczestników rynku i pozwalających im na łatwe wykorzystanie

tych informacji.

1.

Zatwierdzony mechanizm sprawozdawczy przekazuje Komisji lub innym właściwym organom

nadzoru lub Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych informacje

wymagane na podstawie art. 26 rozporządzenia 600/2014 w możliwie najkrótszym terminie,

nie później jednak niż do końca dnia roboczego następującego po dniu, w którym miała

miejsce transakcja.

2.

Zatwierdzony mechanizm sprawozdawczy stosuje i utrzymuje skuteczne rozwiązania mające

na celu zapobieganie konfliktom interesów, zgodnie z wymogami określonymi w art. 5

rozporządzenia 2017/571.

3.

Zatwierdzony mechanizm sprawozdawczy stosuje mechanizmy bezpieczeństwa służące zagwarantowaniu

bezpieczeństwa środków przekazu informacji, minimalizowaniu ryzyka uszkodzenia danych

i nieuprawnionego dostępu oraz zapobieganiu nieuprawnionemu udostępnieniu informacji,

o których mowa w art. 26 rozporządzenia 600/2014. Zatwierdzony mechanizm sprawozdawczy

wykorzystuje systemy i instrumenty, które zapewniają ciągłość i regularność usług,

zgodnie z art. 9 rozporządzenia 2017/571.

4.

Zatwierdzony mechanizm sprawozdawczy stosuje systemy umożliwiające skuteczną kontrolę

sprawozdań z transakcji pod kątem kompletności, wykrywanie przeoczeń i oczywistych

błędów spowodowanych przez firmę inwestycyjną i umożliwiające, w przypadku wystąpienia

takiego błędu lub przeoczenia, przekazywanie firmie inwestycyjnej szczegółowych informacji

o danym błędzie lub przeoczeniu, a w przypadku błędnego sprawozdania - możliwość ponownego

przesłania sprawozdań, w których stwierdzono błędy, zgodnie z art. 11 rozporządzenia

2017/571.

5.

Zatwierdzony mechanizm sprawozdawczy stosuje systemy umożliwiające wykrywanie spowodowanych

błędów lub przeoczeń oraz korygowanie i ponowne przekazywanie właściwemu organowi

prawidłowego i kompletnego sprawozdania z transakcji, zgodnie z art. 11 rozporządzenia

2017/571.

1.

Na żądanie Komisji lub jej upoważnionego przedstawiciela osoby uprawnione do reprezentowania

dostawcy usług w zakresie udostępniania informacji o transakcjach lub wchodzące w

skład jego statutowych organów albo pozostające z nim w stosunku pracy niezwłocznie

sporządzają i przekazują, na koszt dostawcy usług w zakresie udostępniania informacji,

kopie dokumentów i innych nośników informacji oraz udzielają pisemnych lub ustnych

wyjaśnień.

2.

Biegły rewident lub firmy audytorskie badające sprawozdanie finansowe dostawcy usług

w zakresie udostępniania informacji o transakcjach niezwłocznie przekazują Komisji

oraz organom statutowym dostawcy istotne informacje, w posiadanie których weszli w

związku z wykonywanymi czynnościami, dotyczące zdarzeń powodujących

1)

powstanie uzasadnionego podejrzenia naruszenia przepisów prawa regulujących prowadzenie

działalności w zakresie udostępniania informacji o transakcjach przez dostawcę usług,

członków jej organów statutowych lub pracowników;

2)

powstanie zagrożenia dla dalszej działalności dostawcy usług w zakresie udostępniania

informacji o transakcjach;

3)

odmowę wydania opinii dotyczącej sprawozdania finansowego dostawcy usług w zakresie

udostępniania informacji o transakcjach, wydanie opinii negatywnej dotyczącej jego

sprawozdania finansowego lub wniesienie zastrzeżeń w tej opinii.

3.

Biegły rewident lub firma audytorska może odstąpić od powiadomienia organów statutowych

dostawcy usług w zakresie udostępniania informacji o transakcjach, o którym mowa w

ust. 2, jeżeli przemawiają za tym ważne powody.

4.

Wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 2, nie narusza obowiązku zachowania tajemnicy,

o której mowa w art. 78 ustawy z dnia 11 maja 2017 r. o biegłych rewidentach, firmach audytorskich

oraz nadzorze publicznym.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 30, który wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia;

2)

art. 122, który wchodzi w życie z dniem 1 października 2018 r.

1.

Komisja może cofnąć zezwolenie na świadczenie usług w zakresie udostępniania informacji

o transakcjach, w przypadku gdy podmiot świadczący te usługi

1)

nie rozpoczął prowadzenia działalności objętej zezwoleniem w terminie 12 miesięcy

od wydania zezwolenia;

2)

przez okres co najmniej 6 miesięcy nie prowadził działalności objętej zezwoleniem;

3)

otrzymał zezwolenie na podstawie fałszywych oświadczeń lub dokumentów zaświadczających

nieprawdę;

4)

przestał spełniać warunki, które były podstawą udzielenia zezwolenia;

5)

istotnie narusza przepisy prawa regulujące świadczenie usług w zakresie udostępniania

informacji o transakcjach, w szczególności rozporządzenia 600/2014.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 5, Komisja może również nałożyć na podmiot

świadczący usługi w zakresie udostępniania informacji o transakcjach karę pieniężną

do wysokości 5 000 000 zł.

3.

Komisja, ustalając wysokość kary pieniężnej, o której mowa w ust. 2, uwzględnia w

szczególności

1)

wagę naruszenia i czas jego trwania;

2)

stopień przyczynienia się podmiotu świadczącego usługi w zakresie udostępniania informacji

o transakcjach do powstania naruszenia;

3)

sytuację finansową podmiotu świadczącego usługi w zakresie udostępniania informacji

o transakcjach, na który jest nakładana kara, w szczególności wysokość jego całkowitych

obrotów;

4)

kwoty korzyści osiągniętych lub strat unikniętych przez podmiot świadczący usługi

w zakresie udostępniania informacji o transakcjach, jeżeli można te korzyści lub straty

ustalić;

5)

straty poniesione przez osoby trzecie w związku z naruszeniem, jeżeli można je ustalić;

6)

gotowość podmiotu świadczącego usługi w zakresie udostępniania informacji o transakcjach

do współpracy z Komisją podczas wyjaśniania okoliczności naruszenia;

7)

stopień naprawienia szkody wyrządzonej inwestorom wskutek działań podmiotu świadczącego

usługi w zakresie udostępniania informacji o transakcjach;

8)

uprzednie naruszenia przepisów prawa regulujących świadczenie usług w zakresie udostępniania

informacji o transakcjach popełnione przez podmiot, na który jest nakładana kara.

4.

W przypadku gdy jest możliwe ustalenie kwoty korzyści osiągniętej lub straty unikniętej

przez podmiot świadczący usługi w zakresie udostępniania informacji o transakcjach

w wyniku naruszenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 5, zamiast kary, o której mowa w ust.

2, Komisja może nałożyć karę pieniężną w wysokości do dwukrotności kwoty osiągniętej

korzyści lub unikniętej straty.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 184, który wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2018 r.;

2)

art. 185, który wchodzi w życie z dniem 11 lipca 2019 r.;

3)

art. 188, który wchodzi w życie z dniem 1 października 2018 r.