Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 października 2018 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy - Prawo bankowe

Ustawa określa zasady prowadzenia działalności bankowej, tworzenia i organizacji banków,

oddziałów i przedstawicielstw banków zagranicznych, a także oddziałów instytucji kredytowych

oraz zasady sprawowania nadzoru bankowego, postępowania naprawczego, likwidacji i

upadłości banków.

Bank jest osobą prawną utworzoną zgodnie z przepisami ustaw, działającą na podstawie

zezwoleń uprawniających do wykonywania czynności bankowych obciążających ryzykiem

środki powierzone pod jakimkolwiek tytułem zwrotnym.

Wyrazy „bank” lub „kasa” mogą być używane w nazwie oraz dla określenia działalności

lub reklamy wyłącznie banku w rozumieniu art. 2, z tym że

1)

nie dotyczy to jednostek organizacyjnych używających wyrazów „bank” lub „kasa”, z

których działalności jednoznacznie wynika, że jednostki te nie wykonują czynności

bankowych;

2)

wyraz „kasa” może być także używany w nazwie oraz do określenia działalności lub reklamy

jednostki organizacyjnej, która na podstawie odrębnej ustawy gromadzi oszczędności

oraz udziela pożyczek pieniężnych osobom fizycznym zrzeszonym w tej jednostce.

1.

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

bank krajowy - bank mający siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

bank zagraniczny - bank mający siedzibę na terytorium państwa niebędącego państwem

członkowskim;

3)

międzynarodowa instytucja finansowa - instytucję finansową, której większość kapitału

własnego należy do państw będących członkami Organizacji Współpracy Gospodarczej i

Rozwoju lub banków centralnych takich państw;

4)

karta płatnicza - kartę płatniczą w rozumieniu ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2003, z późn. zm.;

5)

pieniądz elektroniczny - pieniądz elektroniczny w rozumieniu ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych;

6)

(uchylony)

7)

instytucja finansowa - instytucję finansową, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 26

rozporządzenia nr 575/2013;

8)

podmiot dominujący

a)

jednostkę dominującą, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 15 rozporządzenia nr 575/2013,

lub

b)

podmiot, który w ocenie Komisji Nadzoru Finansowego może w inny sposób wywierać znaczący

wpływ na inny podmiot;

9)

podmiot zależny - jednostkę zależną, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 16 rozporządzenia

nr 575/2013;

10)

holding finansowy - grupę podmiotów, w której pierwotnym podmiotem dominującym jest

instytucja finansowa, która nie jest dominującym podmiotem nieregulowanym w rozumieniu

art. 3 pkt 5 ustawy z dnia 15 kwietnia 2005 r. o nadzorze uzupełniającym nad instytucjami

kredytowymi, zakładami ubezpieczeń, zakładami reasekuracji i firmami inwestycyjnymi

wchodzącymi w skład konglomeratu finansowego

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1252), zwanej dalej „ustawą o nadzorze uzupełniającym”, a w skład grupy wchodzą wyłącznie

lub w większości banki, instytucje kredytowe lub instytucje finansowe, przy czym przynajmniej

jednym podmiotem zależnym jest bank krajowy, bank zagraniczny lub instytucja kredytowa;

11)

holding mieszany - grupę podmiotów, w której pierwotnym podmiotem dominującym jest

podmiot niebędący bankiem, instytucją kredytową, instytucją finansową ani dominującym

podmiotem nieregulowanym w rozumieniu art. 3 pkt 5 ustawy o nadzorze uzupełniającym,

a przynajmniej jednym podmiotem zależnym jest bank krajowy, bank zagraniczny lub instytucja

kredytowa;

11a)

holding bankowy zagraniczny - grupę podmiotów, w której pierwotnym podmiotem dominującym

jest bank zagraniczny albo instytucja kredytowa, zaś przynajmniej jednym podmiotem

zależnym jest bank krajowy, bank zagraniczny, instytucja kredytowa lub instytucja

finansowa;

11b)

holding bankowy krajowy - grupę podmiotów

a)

w której pierwotnym podmiotem dominującym jest bank krajowy, lub

b)

w skład której wchodzą: bank krajowy i podmioty blisko z nim powiązane;

11c)

holding hybrydowy - grupę podmiotów, w której pierwotnym podmiotem dominującym jest

instytucja finansowa niebędąca dominującym podmiotem nieregulowanym w rozumieniu art.

3 pkt 5 ustawy o nadzorze uzupełniającym, a w skład grupy wchodzą w większości podmioty

niebędące bankami krajowymi, bankami zagranicznymi, instytucjami kredytowymi ani instytucjami

finansowymi, zaś przynajmniej jednym podmiotem zależnym jest bank krajowy;

12)

przedsiębiorstwo pomocniczych usług bankowych - przedsiębiorstwo usług pomocniczych,

o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 18 rozporządzenia nr 575/2013;

13)

właściwe władze nadzorcze - właściwe organy, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 40

rozporządzenia nr 575/2013;

14)

znaczący wpływ - zdolność do udziału w podejmowaniu decyzji w zakresie wyznaczania

kierunków polityki finansowej i operacyjnej, w tym również dotyczącej podziału zysku

lub pokrycia straty bilansowej innego podmiotu;

15)

bliskie powiązania

a)

bliskie powiązania, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 38 rozporządzenia nr 575/2013,

lub

b)

pozostawanie z innym podmiotem w związku gospodarczym, opartym na stałej współpracy,

w szczególności wynikającej z zawartej umowy lub umów, który w ocenie Komisji Nadzoru

Finansowego może mieć istotny wpływ na pogorszenie się sytuacji finansowej jednego

z podmiotów;

16)

podmioty powiązane kapitałowo lub organizacyjnie - grupę powiązanych klientów, o której

mowa w art. 4 ust. 1 pkt 39 rozporządzenia nr 575/2013;

16a

przedsiębiorca - przedsiębiorcę, o którym mowa w ustawie z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców

(Dz. U. poz. 646, 1479, 1629 i 1633);

16b

przedsiębiorca zagraniczny - przedsiębiorcę zagranicznego w rozumieniu ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych

i innych osób zagranicznych w obrocie gospodarczym na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej

(Dz. U. poz. 649 i 1293);

17)

instytucja kredytowa - instytucję, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia

nr 575/2013, mającą siedzibę na terytorium innego niż Rzeczpospolita Polska państwa

członkowskiego;

18)

oddział instytucji kredytowej - oddział, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 17 rozporządzenia

nr 575/2013, niebędący oddziałem banku krajowego ani oddziałem banku zagranicznego;

19)

oddział banku krajowego za granicą - jednostkę organizacyjną banku krajowego wykonującą

w jego imieniu i na jego rzecz wszystkie lub niektóre czynności wynikające z zezwolenia

udzielonego bankowi krajowemu, przy czym wszystkie jednostki organizacyjne danego

banku krajowego odpowiadające powyższym cechom, utworzone na terytorium innego niż

Rzeczpospolita Polska państwa, uważa się za jeden oddział;

20)

oddział banku zagranicznego - jednostkę organizacyjną banku zagranicznego wykonującą

w jego imieniu i na jego rzecz wszystkie lub niektóre czynności wynikające z zezwolenia

udzielonego temu bankowi, przy czym wszystkie jednostki organizacyjne danego banku

zagranicznego odpowiadające powyższym cechom, utworzone na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, uważa się za jeden oddział;

21)

działalność transgraniczna - wykonywanie przez instytucję kredytową na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej lub przez bank krajowy na terytorium państwa goszczącego

wszystkich lub niektórych czynności w zakresie wynikającym z udzielonego zezwolenia,

bez uczestnictwa oddziału tej instytucji lub banku;

22)

państwo macierzyste - państwo członkowskie pochodzenia, o którym mowa w art. 4 ust.

1 pkt 43 rozporządzenia nr 575/2013;

23)

państwo goszczące - przyjmujące państwo członkowskie, o którym mowa w art. 4 ust.

1 pkt 44 rozporządzenia nr 575/2013;

24)

(uchylony)

25)

towarzystwo funduszy inwestycyjnych - towarzystwo funduszy inwestycyjnych w rozumieniu

ustawy z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych i zarządzaniu alternatywnymi

funduszami inwestycyjnymi

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1355), zwanej dalej „ustawą o funduszach inwestycyjnych”;

26)

fundusz sekurytyzacyjny - fundusz sekurytyzacyjny w rozumieniu ustawy o funduszach inwestycyjnych;

27)

umowa o subpartycypację - umowę, o której mowa w art. 183 ust. 4 ustawy o funduszach inwestycyjnych;

28)

(uchylony)

29)

(uchylony)

29a)

spółka zarządzająca - spółkę zarządzającą, o której mowa w art. 2 pkt 10 ustawy o funduszach inwestycyjnych;

29aa)

zarządzający z UE - zarządzającego z UE, o którym mowa w art. 2 pkt 10c ustawy o funduszach inwestycyjnych;

29b)

(uchylony)

30)

(uchylony)

31)

(uchylony)

32)

(uchylony)

33)

instytucja pożyczkowa - podmiot, o którym mowa w art. 5 pkt 2a ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim

(Dz. U. z 2018 r. poz. 993 i 1075).

33a)

metody wewnętrzne - metodę wewnętrznych ratingów, o której mowa w art. 143 ust. 1

rozporządzenia nr 575/2013, metodę modeli wewnętrznych, o której mowa w art. 221,

art. 283 i art. 363 rozporządzenia nr 575/2013, metodę własnych oszacowań, o której

mowa w art. 225 rozporządzenia nr 575/2013, metodę wewnętrznych oszacowań, o której

mowa w art. 259 ust. 3 rozporządzenia nr 575/2013, oraz metodę zaawansowanego pomiaru,

o której mowa w art. 312 ust. 2 rozporządzenia nr 575/2013;

34)

ryzyko systemowe - ryzyko, o którym mowa w art. 4 pkt 15 ustawy o nadzorze makroostrożnościowym;

35)

bank istotny - bank istotny pod względem wielkości, organizacji wewnętrznej oraz rodzaju,

zakresu i złożoności prowadzonej działalności, który

a)

spełnia co najmniej jeden z warunków

-

akcje banku zostały dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym w rozumieniu przepisów

ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1768, z późn. zm.,

-

udział banku w aktywach sektora bankowego jest nie mniejszy niż 2%,

-

udział banku w depozytach sektora bankowego jest nie mniejszy niż 2%,

-

udział banku w funduszach własnych sektora bankowego jest nie mniejszy niż 2% albo

b)

został uznany za taki bank przez Komisję Nadzoru Finansowego;

36)

państwo członkowskie - państwo członkowskie Unii Europejskiej;

37)

ustawa o nadzorze makroostrożnościowym - ustawę z dnia 5 sierpnia 2015 r. o nadzorze makroostrożnościowym nad systemem finansowym

i zarządzaniu kryzysowym w systemie finansowym

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1934 oraz z 2018 r. poz. 650);

38)

rozporządzenie nr 575/2013 - rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca

2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych,

zmieniające rozporządzenie (UE) nr 648/2012

(Dz. Urz. UE L 176 z 27.06.2013, str. 1, z późn. zm.);

39

rozporządzenie 596/2014 - rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 596/2014 z dnia 16 kwietnia

2014 r. w sprawie nadużyć na rynku (rozporządzenie w sprawie nadużyć na rynku) oraz

uchylające dyrektywę 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady i dyrektywy Komisji

2003/124/WE, 2003/125/WE i 2004/72/WE

(Dz. Urz. UE L 173 z 12.06.2014, str. 1, z późn. zm.)

40

rozporządzenie 2017/565 - rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2017/565 z dnia 25 kwietnia 2016 r. uzupełniające

dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/65/UE w odniesieniu do wymogów organizacyjnych

i warunków prowadzenia działalności przez firmy inwestycyjne oraz pojęć zdefiniowanych

na potrzeby tej dyrektywy

(Dz. Urz. UE L 87 z 31.03.2017, str. 1, z późn. zm.)

41

lokata strukturyzowana - przyjmowany przez bank depozyt o oznaczonym terminie zapadalności,

w którym wpłacony kapitał jest w całości zwracany, a wypłata odsetek lub świadczeń

dodatkowych oraz ich wysokość są uzależnione od uprzednio określonych warunków, obejmujących

takie czynniki jak

a)

indeks lub połączenie indeksów, z wyłączeniem lokat o zmiennym oprocentowaniu, których

stopa zwrotu jest bezpośrednio powiązana z indeksem stopy procentowej takiej jak Euribor

lub Libor,

b)

instrument finansowy lub połączenie instrumentów finansowych,

c)

towar lub połączenie towarów lub inne aktywa lub ich połączenie,

d)

kurs walutowy lub połączenie kursów walutowych;

42

klient profesjonalny - podmiot, o którym mowa w art. 3 pkt 39b ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi;

43

klient detaliczny - podmiot, o którym mowa w art. 3 pkt 39c ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi;

44

uprawniony kontrahent - podmiot, o którym mowa w art. 3 pkt 39d ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi;

45

osoba zaangażowana - osobę, o której mowa w art. 2 pkt 1 rozporządzenia 2017/565;

46

trwały nośnik - nośnik umożliwiający użytkownikowi przechowywanie adresowanych do

niego informacji w sposób umożliwiający dostęp do nich przez okres odpowiedni do celów,

którym te informacje służą, i pozwalający na odtworzenie przechowywanych informacji

w niezmienionej postaci.

2.

Za wchodzące w skład holdingów, o których mowa w ust. 1 pkt 10-11a, 11b lit. a oraz

w pkt 11c, uważa się także podmioty posiadające bliskie powiązania z bankiem krajowym,

wchodzącym w skład holdingu.

3.

Przepisy ustawy dotyczące państw członkowskich stosuje się również do państw niebędących

państwami członkowskimi, ale należących do Europejskiego Obszaru Gospodarczego.

4.

Bank krajowy i bank zagraniczny są instytucją, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1

rozporządzenia nr 575/2013.

1.

Komisja Nadzoru Finansowego wyraża ocenę, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 8 lit.

b i pkt 15 lit. b, w formie decyzji. Podmiot uznany za podmiot dominujący lub za podmiot

posiadający bliskie powiązania z bankiem może zwrócić się do Komisji Nadzoru Finansowego

o ponowne rozpatrzenie sprawy.

2.

Od decyzji Komisji Nadzoru Finansowego rozstrzygającej wniosek o ponowne rozpatrzenie

sprawy podmiot uznany za podmiot dominujący lub za podmiot posiadający bliskie powiązania

z bankiem może wnieść skargę do sądu administracyjnego w terminie 14 dni od dnia doręczenia

decyzji. Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji.

3.

Od decyzji Komisji Nadzoru Finansowego w sprawie oceny, o której mowa w art. 4 ust.

1 pkt 15 lit. b, uprawniony do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy lub

wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest również bank.

Komisja Nadzoru Finansowego może, w drodze decyzji, uznać za bank istotny bank niespełniający

warunków, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 35 lit. a, mając na uwadze

1)

stopień złożoności struktury organizacyjnej banku;

2)

złożoność użytkowanych systemów informatycznych;

3)

złożoność czynności wykonywanych przez bank;

4)

zidentyfikowanie banku jako globalnej instytucji o znaczeniu systemowym albo innej

instytucji o znaczeniu systemowym na podstawie przepisów ustawy o nadzorze makroostrożnościowym.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.

1.

Czynnościami bankowymi są

1)

przyjmowanie wkładów pieniężnych płatnych na żądanie lub z nadejściem oznaczonego

terminu oraz prowadzenie rachunków tych wkładów;

2)

prowadzenie innych rachunków bankowych;

3)

udzielanie kredytów;

4)

udzielanie i potwierdzanie gwarancji bankowych oraz otwieranie i potwierdzanie akredytyw;

5)

emitowanie bankowych papierów wartościowych;

6)

przeprowadzanie bankowych rozliczeń pieniężnych;

6a)

(uchylony)

7)

wykonywanie innych czynności przewidzianych wyłącznie dla banku w odrębnych ustawach.

2.

Czynnościami bankowymi są również następujące czynności, o ile są one wykonywane przez

banki

1)

udzielanie pożyczek pieniężnych;

2)

operacje czekowe i wekslowe oraz operacje, których przedmiotem są warranty;

3)

świadczenie usług płatniczych oraz wydawanie pieniądza elektronicznego;

4)

terminowe operacje finansowe;

5)

nabywanie i zbywanie wierzytelności pieniężnych;

6)

przechowywanie przedmiotów i papierów wartościowych oraz udostępnianie skrytek sejfowych;

7)

prowadzenie skupu i sprzedaży wartości dewizowych;

8)

udzielanie i potwierdzanie poręczeń;

9)

wykonywanie czynności zleconych, związanych z emisją papierów wartościowych;

10)

pośrednictwo w dokonywaniu przekazów pieniężnych oraz rozliczeń w obrocie dewizowym;

11

pośrednictwo w zawieraniu umów lokaty strukturyzowanej;

12

doradztwo w odniesieniu do lokat strukturyzowanych.

3.

(uchylony)

4.

Działalność gospodarcza, której przedmiotem są czynności, o których mowa w ust. 1,

może być wykonywana wyłącznie przez banki, z zastrzeżeniem ust. 5.

5.

Jednostki organizacyjne inne niż banki mogą wykonywać czynności, o których mowa w

ust. 1, jeżeli przepisy odrębnych ustaw uprawniają je do tego.

1.

Doradztwo w odniesieniu do lokat strukturyzowanych polega na przygotowywaniu, z inicjatywy

banku albo na wniosek klienta, oraz przekazywaniu klientowi, określonej w art. 9 rozporządzenia

2017/565, pisemnej, ustnej lub przekazanej w innej formie, w szczególności elektronicznej,

spełniającej wymóg trwałego nośnika, przygotowanej w oparciu o potrzeby i sytuację

klienta, rekomendacji dotyczącej zawarcia lub rozwiązania umowy lokaty strukturyzowanej

albo dokonania innej czynności wywołującej równoważne skutki, której przedmiotem są

lokaty strukturyzowane, albo rekomendacji dotyczącej powstrzymania się od zawarcia

lub rozwiązania umowy lokaty strukturyzowanej lub dotyczącej powstrzymania się od

innej czynności wywołującej równoważne skutki, której przedmiotem są lokaty strukturyzowane.

2.

Bank może świadczyć usługę doradztwa w odniesieniu do lokat strukturyzowanych w sposób

zależny lub niezależny.

1.

Poza wykonywaniem czynności bankowych, o których mowa w art. 5 ust. 1 i 2, banki mogą

1)

obejmować lub nabywać akcje i prawa z akcji, udziały innej osoby prawnej i jednostki

uczestnictwa w funduszach inwestycyjnych;

2)

zaciągać zobowiązania związane z emisją papierów wartościowych;

3)

dokonywać obrotu papierami wartościowymi;

4)

dokonywać, na warunkach uzgodnionych z dłużnikiem, zamiany wierzytelności na składniki

majątku dłużnika;

5)

nabywać i zbywać nieruchomości;

6)

świadczyć usługi konsultacyjno-doradcze w sprawach finansowych;

6a)

świadczyć usługi zaufania oraz wydawać środki identyfikacji elektronicznej w rozumieniu

przepisów o usługach zaufania;

7)

świadczyć inne usługi finansowe;

8)

wykonywać inne czynności, jeżeli przepisy odrębnych ustaw uprawniają je do tego.

2.

Bank jest obowiązany do sprzedaży składników majątku, o których mowa w ust. 1 pkt

4, w okresie nie dłuższym niż 5 lat od daty nabycia.

3.

Obowiązek, o którym mowa w ust. 2, nie spoczywa na banku, jeżeli przejęte składniki

majątku wykorzysta do prowadzenia własnej działalności bankowej.

1.

Bank może, w drodze umowy zawartej na piśmie, powierzyć przedsiębiorcy lub przedsiębiorcy

zagranicznemu, z zastrzeżeniem art. 6d, wykonywanie

1)

w imieniu i na rzecz banku pośrednictwa w zakresie czynności wymienionych w art. 5

i 6, polegającego na

a)

zawieraniu i zmianie umów rachunków bankowych, o których mowa w art. 49 ust. 1, według

wzoru zatwierdzonego przez bank,

b)

zawieraniu i zmianie umów kredytów i pożyczek pieniężnych udzielanych osobom fizycznym,

w tym kredytu konsumenckiego w rozumieniu ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim,

c

zawieraniu i zmianie umów kredytów i pożyczek pieniężnych dla mikroprzedsiębiorców

i małych przedsiębiorców w rozumieniu ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców,

d)

zawieraniu i zmianie umów ugody w sprawie spłaty kredytów i pożyczek, o których mowa

w lit. b i c,

e)

zawieraniu i zmianie umów dotyczących ustanowienia prawnego zabezpieczenia kredytów

i pożyczek, o których mowa w lit. b i c,

f)

zawieraniu i zmianie umów o kartę płatniczą, których stroną jest konsument oraz mikroprzedsiębiorca

i mały przedsiębiorca w rozumieniu ustawy, o której mowa w lit. c,

g)

przyjmowaniu wpłat, dokonywaniu wypłat oraz obsłudze czeków związanych z prowadzeniem

rachunków bankowych przez ten bank,

h)

dokonywaniu wypłat i przyjmowaniu spłat udzielonych przez ten bank kredytów i pożyczek

pieniężnych,

i)

przyjmowaniu wpłat na rachunki bankowe prowadzone przez inne banki,

j)

przyjmowaniu dyspozycji przeprowadzania bankowych rozliczeń pieniężnych związanych

z prowadzeniem rachunków bankowych przez ten bank,

k)

wykonywaniu czynności związanych z emitowaniem i przechowywaniem bankowych papierów

wartościowych oraz innych papierów wartościowych, a także wykonywaniu innych czynności

zleconych związanych z emisją i obsługą papierów wartościowych,

l)

windykacji należności banku,

m)

wykonywaniu innych czynności, po uzyskaniu zezwolenia Komisji Nadzoru Finansowego;

2)

czynności faktycznych związanych z działalnością bankową.

2.

Powierzenie przez bank wykonywania czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a-j,

następuje na podstawie umowy agencyjnej.

3.

Powierzenie wykonywania czynności, o którym mowa w ust. 1, nie może obejmować

1)

zarządzania bankiem w rozumieniu art. 368 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1577 oraz z 2018 r. poz. 398, 650 i 1544), zwanej dalej „Kodeksem spółek handlowych”, oraz w rozumieniu art. 48 ustawy z dnia 16 września 1982 r. - Prawo spółdzielcze

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1285), zwanej dalej „ustawą - Prawo spółdzielcze”, w szczególności zarządzania ryzykiem

związanym z prowadzeniem działalności bankowej, w tym zarządzania aktywami i pasywami,

dokonywania oceny zdolności kredytowej i analizy ryzyka kredytowego;

2)

przeprowadzania audytu wewnętrznego banku.

4.

Komisja Nadzoru Finansowego może udzielić bankowi zezwolenia, o którym mowa w ust.

1 pkt 1 lit. m, jeżeli powierzenie przez bank wykonywania innych czynności jest niezbędne

do prowadzenia działalności bankowej w sposób ostrożny i stabilny lub istotnego obniżenia

kosztów tej działalności.

5.

Do wniosku o udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lit. m, bank załącza

1)

dokumenty dotyczące działalności gospodarczej przedsiębiorcy lub przedsiębiorcy zagranicznego,

który ma wykonywać powierzone czynności;

2)

projekt umowy, o której mowa w ust. 1, która ma być zawarta z przedsiębiorcą lub przedsiębiorcą

zagranicznym;

3)

plany działania zapewniające ciągłe i niezakłócone prowadzenie działalności w zakresie

objętym umową;

4)

opis rozwiązań technicznych i organizacyjnych, zapewniających bezpieczne i prawidłowe

wykonywanie powierzonych czynności, w szczególności ochronę tajemnicy prawnie chronionej;

5)

opis zasad zarządzania ryzykiem związanym z powierzeniem wykonywania czynności, o

którym mowa w ust. 1.

6.

Do postępowania w sprawie wniosku, o którym mowa w ust. 5, przepis art. 33 stosuje

się odpowiednio.

7.

Jeżeli umowa powierzająca wykonywanie czynności, o których mowa w ust. 1, to przewiduje,

przedsiębiorca lub przedsiębiorca zagraniczny, o którym mowa w ust. 1, może powierzyć

innemu przedsiębiorcy lub przedsiębiorcy zagranicznemu, w drodze odrębnej umowy, wykonywanie

1)

określonych w umowie zawartej z bankiem czynności służących realizacji głównego świadczenia

wynikającego z tej umowy, po uzyskaniu pisemnej zgody banku, lub

2)

powierzonych przez bank czynności, jednorazowo, w przypadku gdy w następstwie siły

wyższej nie może ich wykonywać samodzielnie, na czas niezbędny do usunięcia przyczyn

uniemożliwiających wykonywanie tych czynności.

8.

Do powierzenia wykonywania czynności zgodnie z ust. 7 pkt 2, przepisy ust. 2 stosuje

się odpowiednio.

9.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze rozporządzenia,

wykaz dokumentów, o których mowa w ust. 5 pkt 1, uwzględniając potrzebę zapewnienia

Komisji Nadzoru Finansowego dostępu do danych niezbędnych do prawidłowego sprawowania

nadzoru, w tym oceny spełniania wymogów wydania zezwolenia na powierzenie przez bank

wykonywania przez przedsiębiorcę lub przedsiębiorcę zagranicznego pośrednictwa w zakresie

niektórych czynności.

1.

Odpowiedzialności przedsiębiorcy lub przedsiębiorcy zagranicznego, o którym mowa w

art. 6a ust. 1, wobec banku za szkody wyrządzone klientom wskutek niewykonania lub

nienależytego wykonania umowy, o której mowa w art. 6a ust. 1 i 7, nie można wyłączyć

ani ograniczyć.

2.

Odpowiedzialności banku za szkody wyrządzone klientom wskutek niewykonania lub nienależytego

wykonania umowy, o której mowa w art. 6a ust. 1 i 7, nie można wyłączyć ani ograniczyć.

1.

Powierzenie przez bank wykonywania stale lub okresowo czynności, o których mowa w

art. 6a ust. 1, może nastąpić po spełnieniu następujących warunków

1)

bank i przedsiębiorca lub przedsiębiorca zagraniczny będą posiadać plany działania

zapewniające ciągłe i niezakłócone prowadzenie działalności w zakresie objętym umową;

2)

powierzenie wykonywania czynności, o którym mowa w art. 6a ust. 1 i 7, nie wpłynie

niekorzystnie na prowadzenie przez bank działalności zgodnie z przepisami prawa, ostrożne

i stabilne zarządzanie bankiem, skuteczność systemu kontroli wewnętrznej w banku,

możliwość wykonywania obowiązków przez biegłego rewidenta upoważnionego do badania

sprawozdań finansowych banku na podstawie zawartej z bankiem umowy oraz ochronę tajemnicy

prawnie chronionej;

3)

bank uwzględnia ryzyko związane z powierzeniem wykonywania czynności, o którym mowa

w art. 6a ust. 1 i 7, w systemie zarządzania ryzykiem.

2.

Bank zawiadamia Komisję Nadzoru Finansowego

1)

co najmniej 14 dni przed dniem zawarcia umowy przewidującej możliwość powierzenia

wykonywania czynności zgodnie z art. 6a ust. 7 pkt 2 przedsiębiorcy, o którym mowa

w art. 6d ust. 1, lub takiej umowy przewidującej, że powierzone czynności będą wykonywane

poza terytorium państwa członkowskiego - o treści takiego postanowienia umownego;

2)

niezwłocznie - o powierzeniu wykonywania czynności zgodnie z art. 6a ust. 7 pkt 2.

3.

Bank prowadzi ewidencję umów, o których mowa w art. 6a ust. 1 i 7, zawierającą co

najmniej

1)

dane identyfikujące przedsiębiorców lub przedsiębiorców zagranicznych, z którymi zostały

zawarte umowy powierzające wykonywanie czynności;

2)

zakres powierzonych czynności i miejsce ich wykonywania;

3)

okres obowiązywania umów.

4.

Komisja Nadzoru Finansowego może żądać od banku w szczególności

1)

przedstawienia kopii umowy, o której mowa w art. 6a ust. 1 lub 7;

2)

złożenia wyjaśnień dotyczących realizacji umów powierzających wykonywanie czynności;

3)

przedstawienia planu działania, o którym mowa w ust. 1 pkt 1;

4)

przedstawienia dokumentów określających status przedsiębiorcy lub przedsiębiorcy zagranicznego,

z którym bank zawarł umowę;

5)

dostarczenia opisu rozwiązań technicznych i organizacyjnych, zapewniających bezpieczne

i prawidłowe wykonywanie powierzonych czynności, w szczególności ochronę tajemnicy

prawnie chronionej;

6)

przedstawienia zasad zarządzania ryzykiem związanym z powierzeniem wykonywania czynności,

o którym mowa w art. 6a ust. 1 i 7.

5.

Komisja Nadzoru Finansowego nakazuje bankowi, w drodze decyzji, podjęcie działań zmierzających

do zmiany lub rozwiązania umowy, o której mowa w art. 6a ust. 1 lub 7, jeżeli

1)

wykonanie umowy zagraża ostrożnemu i stabilnemu zarządzaniu bankiem;

2)

przedsiębiorca lub przedsiębiorca zagraniczny będący stroną umowy utracił wymagane

uprawnienia niezbędne do wykonywania tej umowy.

6.

Od decyzji Komisji Nadzoru Finansowego, o której mowa w ust. 5, bank może wnieść skargę

do sądu administracyjnego w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Wniesienie

skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji. Przepisu art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 oraz z 2018 r. poz. 149, 650, 1544 i 1629), zwanej dalej „Kodeksem postępowania administracyjnego”, nie stosuje się.

7.

Komisja Nadzoru Finansowego może, bez konieczności uprzedniego upomnienia na piśmie,

zastosować środki określone w art. 138 ust. 3, w przypadku gdy w wyznaczonym terminie

bank nie doprowadzi do zmiany lub rozwiązania umowy, o której mowa w art. 6a ust.

1 lub 7.

8.

Do przedsiębiorcy lub przedsiębiorcy zagranicznego, o którym mowa w art. 6a ust. 1

i 7, przepisy art. 136 ust. 3 oraz art. 141h ust. 1, 3 i 4 stosuje się odpowiednio.

1.

Zawarcie umowy, o której mowa w art. 6a ust. 1 lub 7, z przedsiębiorcą zagranicznym

niemającym miejsca stałego zamieszkania lub nieposiadającym siedziby na terytorium

państwa członkowskiego lub umowy przewidującej, że powierzone czynności będą wykonywane

poza terytorium państwa członkowskiego, wymaga zezwolenia Komisji Nadzoru Finansowego

udzielonego na wniosek banku.

2.

Do postępowania w sprawie wniosku, o którym mowa w ust. 1, przepisy art. 6a ust. 5

i art. 33 stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem ust. 3.

3.

W przypadku umów, o których mowa w

1)

art. 6a ust. 7 pkt 1 - przepisów art. 6a ust. 5 pkt 2 nie stosuje się;

2)

art. 6a ust. 7 pkt 2 - przepisów art. 6a ust. 5 pkt 2 i 3 nie stosuje się.

4.

Komisja Nadzoru Finansowego może odmówić wydania zezwolenia lub cofnąć zezwolenie,

w przypadku gdy

1)

istnieje zagrożenie naruszenia tajemnicy prawnie chronionej;

2)

w państwie, w którym powierzone czynności mają być wykonywane, obowiązujące prawo

uniemożliwia Komisji Nadzoru Finansowego wykonywanie efektywnego nadzoru;

3)

powierzenie wykonywania czynności może wpłynąć niekorzystnie na prowadzenie przez

bank działalności zgodnie z przepisami prawa, ostrożne i stabilne zarządzanie bankiem,

skuteczność systemu kontroli wewnętrznej w banku oraz możliwość wykonywania obowiązków

przez biegłego rewidenta upoważnionego do badania sprawozdań finansowych banku na

podstawie zawartej z bankiem umowy.

5.

Przepis art. 6c stosuje się odpowiednio.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych może określić, w drodze rozporządzenia,

szczegółowe warunki funkcjonowania systemu zarządzania ryzykiem związanym z działalnością,

o której mowa w art. 6a-6d, kierując się potrzebą zapewnienia uwzględniania przez

bank ryzyka związanego z powierzeniem czynności, o których mowa w art. 6a ust. 1 i

7, w systemie zarządzania ryzykiem, prawidłowości funkcjonowania podmiotów działających

na rynku bankowym, a także przejrzystości, stabilności i bezpieczeństwa tego rynku.

1.

W przypadku rachunku rozliczeniowego, o którym mowa w art. 49 ust. 1 pkt 1 ustawy

zmienianej w art. 3, otwartego przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, bank

jest obowiązany do otwarcia do dnia 30 czerwca 2018 r. rachunku VAT, w zakresie określonym

w art. 62a ust. 1-4 ustawy zmienianej w art. 3.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do rachunku rozliczeniowego prowadzonego w innej walucie

niż waluta polska.

3.

Otwarcie rachunku VAT nie wymaga zawarcia odrębnej umowy.

4.

Otwarcie rachunku VAT jest wolne od dodatkowych prowizji i opłat dla banku.

5.

Bank informuje posiadacza rachunku rozliczeniowego o numerze rachunku VAT oraz ustalonych

zasadach i terminach informowania posiadacza rachunku rozliczeniowego o saldzie na

rachunku VAT. Do rachunku VAT nie stosuje się przepisu art. 728 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny

(Dz. U. z 2017 r. poz. 459, 933 i 1132).

6.

Bank nie wydaje do rachunku VAT instrumentu płatniczego w rozumieniu ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2003 oraz z 2018 r. poz. 62).

1.

Oświadczenia woli związane z dokonywaniem czynności bankowych mogą być składane w

postaci elektronicznej.

2.

Dokumenty związane z czynnościami bankowymi mogą być sporządzane na informatycznych

nośnikach danych, jeżeli dokumenty te będą w sposób należyty utworzone, utrwalone,

przekazane, przechowywane i zabezpieczone. Usługi związane z zabezpieczeniem tych

dokumentów mogą być wykonywane przez banki, spółki tworzone przez banki z innymi podmiotami,

a także przedsiębiorstwa pomocniczych usług bankowych.

3.

Jeżeli ustawa zastrzega dla czynności prawnej formę pisemną, uznaje się, że czynność

dokonana w formie, o której mowa w ust. 1, spełnia wymagania formy pisemnej także

wtedy, gdy forma została zastrzeżona pod rygorem nieważności.

4.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, po zasięgnięciu opinii Prezesa Narodowego

Banku Polskiego, sposób tworzenia, utrwalania, przekazywania, przechowywania i zabezpieczania,

w tym przy zastosowaniu podpisu elektronicznego, dokumentów, o których mowa w ust.

2, tak aby zapewnić bezpieczeństwo obrotu oraz ochronę interesów banków i ich klientów.

Do terminowych operacji finansowych, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 7 lit. h oraz

w art. 5 ust. 2 pkt 4, będących przedmiotem umów zawartych przez bank lub instytucję

finansową, nie stosuje się przepisów o grach hazardowych oraz art. 413 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1025, 1104 i 1629), zwanej dalej „Kodeksem cywilnym”.

Oświadczenia woli związane z dokonywaniem czynności, o których mowa w art. 6 ust.

1 pkt 6a, mogą być składane w postaci elektronicznej.

Bank jest obowiązany do utrzymywania płynności płatniczej dostosowanej do rozmiarów

i rodzaju działalności, w sposób zapewniający wykonanie wszystkich zobowiązań pieniężnych

zgodnie z terminami ich płatności.

1.

W banku funkcjonuje system zarządzania.

2.

System zarządzania stanowi zbiór zasad i mechanizmów odnoszących się do procesów decyzyjnych,

zachodzących w banku oraz do oceny prowadzonej działalności bankowej.

2a.

System zarządzania obejmuje procedury anonimowego zgłaszania wskazanemu członkowi

zarządu, a w szczególnych przypadkach - radzie nadzorczej banku, naruszeń prawa oraz

obowiązujących w banku procedur i standardów etycznych.

2b.

W ramach procedur, o których mowa w ust. 2a, bank zapewnia pracownikom, którzy zgłaszają

naruszenia, ochronę co najmniej przed działaniami o charakterze represyjnym, dyskryminacją

lub innymi rodzajami niesprawiedliwego traktowania.

3.

W ramach systemu zarządzania w banku funkcjonuje co najmniej

1)

system zarządzania ryzykiem;

2)

system kontroli wewnętrznej.

1.

Zarząd banku projektuje, wprowadza oraz zapewnia działanie systemu zarządzania.

2.

Rada nadzorcza banku sprawuje nadzór nad wprowadzeniem systemu zarządzania oraz ocenia

adekwatność i skuteczność tego systemu.

1.

Zadaniami systemu zarządzania ryzykiem są identyfikacja, pomiar lub szacowanie, kontrola

oraz monitorowanie ryzyka występującego w działalności banku służące zapewnieniu prawidłowości

procesu wyznaczania i realizacji szczegółowych celów prowadzonej przez bank działalności.

2.

W ramach systemu zarządzania ryzykiem bank

1)

stosuje sformalizowane zasady służące określaniu wielkości podejmowanego ryzyka i

zasady zarządzania ryzykiem;

2)

stosuje sformalizowane procedury mające na celu identyfikację, pomiar lub szacowanie

oraz monitorowanie ryzyka występującego w działalności banku, uwzględniające również

przewidywany poziom ryzyka w przyszłości;

3)

stosuje sformalizowane limity ograniczające ryzyko i zasady postępowania w przypadku

przekroczenia limitów;

4)

stosuje przyjęty system sprawozdawczości zarządczej umożliwiający monitorowanie poziomu

ryzyka;

5)

posiada strukturę organizacyjną dostosowaną do wielkości i profilu ponoszonego przez

bank ryzyka.

3.

Bank sprawuje nadzór nad ryzykiem związanym z działalnością podmiotów zależnych.

1.

Celem systemu kontroli wewnętrznej jest zapewnienie

1)

skuteczności i efektywności działania banku;

2)

wiarygodności sprawozdawczości finansowej;

3)

przestrzegania zasad zarządzania ryzykiem w banku;

4)

zgodności działania banku z przepisami prawa, regulacjami wewnętrznymi i standardami

rynkowymi.

2.

W ramach systemu kontroli wewnętrznej bank wyodrębnia

1)

funkcję kontroli mającą za zadanie zapewnienie przestrzegania mechanizmów kontrolnych

dotyczących w szczególności zarządzania ryzykiem w banku, która obejmuje stanowiska,

grupy ludzi lub jednostki organizacyjne odpowiedzialne za realizację zadań przypisanych

tej funkcji;

2)

komórkę do spraw zgodności mającą za zadanie identyfikację, ocenę, kontrolę i monitorowanie

ryzyka braku zgodności działalności banku z przepisami prawa, regulacjami wewnętrznymi

i standardami rynkowymi oraz przedstawianie raportów w tym zakresie;

3)

niezależną komórkę audytu wewnętrznego mającą za zadanie badanie i ocenę, w sposób

niezależny i obiektywny, adekwatności i skuteczności systemu zarządzania ryzykiem

i systemu kontroli wewnętrznej, z wyłączeniem komórki audytu wewnętrznego.

1.

Bank jest obowiązany sporządzić i stosować politykę wynagrodzeń dla poszczególnych

kategorii osób, których działalność zawodowa ma istotny wpływ na profil ryzyka banku,

obejmującą wynagrodzenia i uznaniowe świadczenia emerytalne w rozumieniu art. 4 ust.

1 pkt 73 rozporządzenia nr 575/2013, zwaną dalej „polityką wynagrodzeń”.

2.

Zarząd banku opracowuje i wdraża politykę wynagrodzeń zatwierdzoną przez radę nadzorczą.

3.

Stosowana przez bank polityka wynagrodzeń obejmuje także jego podmioty zależne oraz

uwzględnia politykę wynagrodzeń stosowaną przez podmiot dominujący w stosunku do tego

banku.

4.

Komisja Nadzoru Finansowego gromadzi i analizuje informacje publikowane przez banki

zgodnie z art. 450 ust. 1 lit. g-i rozporządzenia nr 575/2013 w celu monitorowania

tendencji i praktyk w zakresie polityki wynagrodzeń stosowanej przez banki.

5.

Bank, raz do roku, w terminie do dnia 31 stycznia, przekazuje Komisji Nadzoru Finansowego

dane o liczbie osób określonych w ust. 1, których łączne wynagrodzenie w poprzednim

roku wyniosło co najmniej równowartość 1 000 000 euro, wraz z informacjami dotyczącymi

stanowisk zajmowanych przez te osoby oraz wartości głównych składników wynagrodzenia,

przyznanych premii, nagród długookresowych oraz odprowadzonych składek emerytalnych.

6.

Komisja Nadzoru Finansowego przekazuje informacje i dane, o których mowa w ust. 4

i 5, Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Bankowego.

7.

Równowartość w euro wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 5, oblicza się według średniego

kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski, obowiązującego w ostatnim dniu

roboczym roku, za który przekazywane są dane.

1.

W banku istotnym działają

1)

komitet do spraw wynagrodzeń,

2)

komitet do spraw ryzyka

- w skład których wchodzą osoby powoływane spośród członków rady nadzorczej banku.

2.

Do zadań komitetu do spraw wynagrodzeń należy opiniowanie i monitorowanie przyjętej

w banku polityki wynagrodzeń oraz wspieranie organów banku w zakresie kształtowania

i realizacji tej polityki.

3.

Do zadań komitetu do spraw ryzyka należy w szczególności

1)

opiniowanie całościowej bieżącej i przyszłej gotowości banku do podejmowania ryzyka;

2)

opiniowanie opracowanej przez zarząd banku strategii zarządzania ryzykiem w działalności

banku oraz przedkładanych przez zarząd informacji dotyczących realizacji tej strategii;

3)

wspieranie rady nadzorczej banku w nadzorowaniu wdrażania strategii zarządzania ryzykiem

w działalności banku przez kadrę kierowniczą wyższego szczebla;

4)

weryfikacja, czy ceny pasywów i aktywów oferowanych klientom w pełni uwzględniają

model biznesowy banku i jego strategię w zakresie ryzyka, a w przypadku gdy ceny te

nie odzwierciedlają w odpowiedni sposób rodzajów ryzyka zgodnie z tym modelem i tą

strategią, przedstawianie zarządowi banku propozycji mających na celu zapewnienie

adekwatności cen pasywów i aktywów do tych rodzajów ryzyka.

4.

Bank zapewnia komitetowi do spraw wynagrodzeń dostęp do informacji, zasoby oraz wsparcie,

niezbędne do realizacji jego zadań, w tym możliwość korzystania przez komitet z usług

ekspertów zewnętrznych.

5.

Na wniosek banku niebędącego bankiem istotnym Komisja Nadzoru Finansowego może wyrazić

zgodę na połączenie komitetu do spraw ryzyka z komitetem audytu, o którym mowa w art. 128 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 2017 r. o biegłych rewidentach, firmach audytorskich

oraz nadzorze publicznym

(Dz. U. poz. 1089 oraz z 2018 r. poz. 398 i 1669), o ile większość z członków rady nadzorczej banku mających wchodzić w skład połączonego

komitetu, w tym przewodniczący połączonego komitetu, spełnia kryteria, o których mowa

w art. 129 ust. 3 tej ustawy. Przepisy art. 129 ust. 1, 5 i 6 tej ustawy stosuje się

odpowiednio.

Bank dokumentuje systemy i procesy, o których mowa w przepisach ustawy lub rozporządzenia

nr 575/2013, oraz rejestruje transakcje, w sposób umożliwiający Komisji Nadzoru Finansowego

sprawowanie nadzoru nad zgodnością działalności banku z tymi przepisami.

1.

W banku istotnym działa komitet do spraw nominacji, którego członkowie są powołani

przez radę nadzorczą spośród swoich członków.

2.

Komitet do spraw nominacji, przy realizacji powierzonych mu zadań, uwzględnia, w miarę

możliwości, potrzebę zapewnienia, aby proces decyzyjny w zarządzie banku nie został

zdominowany przez jedną osobę, co mogłoby wpłynąć w sposób niekorzystny na interes

banku.

3.

W celu realizacji zadań komitet do spraw nominacji może korzystać z wszelkich niezbędnych

zasobów, w tym z usług doradztwa zewnętrznego.

4.

Bank zapewnia odpowiednie finansowanie realizacji zadań przez komitet do spraw nominacji.

5.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowy zakres zadań komitetu do spraw nominacji, uwzględniając potrzebę zapewnienia

skutecznego, prawidłowego i ostrożnego zarządzania bankiem.

Komitet do spraw nominacji albo rada nadzorcza, jeżeli nie powołano tego komitetu,

przyjmuje politykę różnorodności w składzie zarządu banku, uwzględniającą szeroki

zestaw cech i kompetencji wymaganych w przypadku osób pełniących funkcję członków

zarządu.

(uchylony)

(uchylony)

1.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowy sposób funkcjonowania w bankach systemu zarządzania ryzykiem i systemu

kontroli wewnętrznej, w tym tryb anonimowego zgłaszania wskazanemu członkowi zarządu

lub rady nadzorczej naruszeń prawa oraz obowiązujących w banku procedur i standardów

etycznych, mając na względzie potrzebę zapewnienia skutecznego funkcjonowania organów

statutowych banku i należytego podejścia do podejmowanego ryzyka w zakresie prowadzonej

działalności, a także zapewnienie skutecznego działania mechanizmów wykrywania naruszeń;

2)

szczegółowy zakres polityki wynagrodzeń i sposób jej ustalania, mając na względzie

potrzebę zapewnienia właściwego funkcjonowania w banku polityki wynagrodzeń, w tym

wyeliminowania negatywnego wpływu systemów wynagrodzeń na zarządzanie ryzykiem.

2.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych może określić, w drodze rozporządzenia,

sposób ograniczenia rodzajów i form instrumentów niepieniężnych, w jakich - zgodnie

z przyjętą polityką wynagrodzeń - jest wypłacany zmienny składnik wynagrodzenia, kierując

się potrzebą zapewnienia bezpieczeństwa i stabilności banku w długim okresie.

(uchylony)

1.

Kontrola wewnętrzna w bankach spółdzielczych zrzeszonych w bankach zrzeszających może

być wykonywana przez bank zrzeszający na zasadach określonych w umowie zrzeszenia.

2.

W przypadku gdy bank zrzeszający lub banki spółdzielcze są uczestnikami systemu ochrony,

o którym mowa w art. 22b ust. 1 ustawy z dnia 7 grudnia 2000 r. o funkcjonowaniu banków spółdzielczych,

ich zrzeszaniu się i bankach zrzeszających

(Dz. U. z 2018 r. poz. 613), zwanej dalej „ustawą o funkcjonowaniu banków spółdzielczych, ich zrzeszaniu się

i bankach zrzeszających”, kontrola wewnętrzna, o której mowa w art. 9c ust. 2 pkt

3 i art.9d ust. 2 , wykonywana jest w tych bankach na zasadach określonych w umowie systemu ochrony.

1.

Przewodniczący Komisji Nadzoru Finansowego, jego zastępcy, członkowie Komisji Nadzoru

Finansowego, pracownicy Urzędu Komisji Nadzoru Finansowego i osoby zatrudnione w Urzędzie

Komisji Nadzoru Finansowego na podstawie umowy o dzieło, umowy zlecenia albo innych

umów o podobnym charakterze, są obowiązani do zachowania tajemnicy zawodowej.

2.

Tajemnicę zawodową, o której mowa w ust. 1, stanowią wszystkie uzyskane lub wytworzone

w związku ze sprawowaniem nadzoru bankowego informacje, których udzielenie, ujawnienie

lub potwierdzenie mogłoby naruszyć chroniony prawem interes podmiotów, których te

informacje bezpośrednio lub pośrednio dotyczą lub utrudnić sprawowanie nadzoru bankowego.

3.

Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, istnieje również po ustaniu stosunków prawnych,

o których mowa w ust. 1.

4.

Z zastrzeżeniem ust. 5-8, nie narusza obowiązku, o którym mowa w ust. 1

1)

udzielenie informacji właściwym władzom nadzorczym dla celów sprawowanego przez te

władze nadzoru bankowego;

1a)

udzielenie informacji właściwym władzom nadzorczym dla celów sprawowanego przez te

władze nadzoru nad rynkiem kapitałowym oraz w sprawach związanych z wykonywaniem tego

nadzoru, jeżeli wskutek tego nie zostanie naruszony interes gospodarczy Rzeczypospolitej

Polskiej, zapewnione jest wykorzystanie udzielonych informacji tylko na potrzeby sprawowanego

nadzoru nad rynkiem kapitałowym lub w sprawach związanych z wykonywaniem tego nadzoru,

oraz zagwarantowane jest, że przekazywanie udzielonych informacji poza organ nadzoru

możliwe jest wyłącznie po uprzednim uzyskaniu zgody Komisji Nadzoru Finansowego;

2)

złożenie zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa;

3)

udzielenie informacji bankowi centralnemu, będącemu w Europejskim Systemie Banków

Centralnych, niezbędnych do realizacji przez niego zadań ustawowych, w tym zadań dotyczących

polityki monetarnej i zapewnienia związanej z tym płynności, zadań związanych z nadzorem

nad systemami płatności, rozliczeń i rozrachunku oraz zadań realizowanych w przypadku

zagrożenia dla stabilności systemu finansowego;

4)

udzielenie informacji właściwym władzom nadzorczym zainteresowanych państw członkowskich

w przypadku zagrożenia dla stabilności krajowego systemu finansowego oraz w wykonaniu

zobowiązań międzynarodowych Rzeczypospolitej Polskiej;

5)

udzielenie Komitetowi Stabilności Finansowej, o którym mowa w ustawie o nadzorze makroostrożnościowym,

informacji niezbędnych do realizacji przez niego zadań ustawowych;

6)

udzielenie instytucjonalnym systemom ochrony, o których mowa w art. 113 ust. 7 rozporządzenia

nr 575/2013, informacji niezbędnych do realizacji ich zadań;

7)

udzielenie Europejskiej Radzie do spraw Ryzyka Systemowego, Europejskiemu Urzędowi

Nadzoru Bankowego lub Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych

informacji niezbędnych do realizacji ich zadań, jeżeli obowiązek taki wynika z przepisów

dotyczących utworzenia i działalności tych podmiotów.

5.

Udostępnianie informacji stanowiących tajemnicę zawodową, obejmujących swym zakresem

tajemnicę bankową, jest możliwe wyłącznie w trybie i na zasadach określonych dla udostępniania

informacji stanowiących tajemnicę bankową.

6.

Udzielenie właściwym władzom nadzorczym państwa niebędącego państwem członkowskim

informacji stanowiących tajemnicę zawodową właściwych władz nadzorczych państwa członkowskiego

może nastąpić jedynie wówczas, gdy zapewniona będzie ochrona tych informacji co najmniej

równoważna określonej w niniejszym artykule.

7.

Uzyskane od właściwych władz nadzorczych informacje stanowiące tajemnicę zawodową

tych władz mogą być udzielane jedynie po uzyskaniu zgody tych władz i dla celów określonych

tą zgodą.

8.

Zgoda, o której mowa w ust. 7, nie jest wymagana jeżeli informacje uzyskane od właściwych

władz nadzorczych państwa członkowskiego są przekazywane właściwym władzom nadzorczym

innych państw członkowskich lub udzielenie informacji jest niezbędne dla celów wykonywania

nadzoru bankowego.

9.

Osoby inne niż wymienione w ust. 1, które zapoznały się z informacjami stanowiącymi

tajemnicę zawodową, w szczególności w przypadkach, o których mowa w ust. 4 pkt 2 i

ust. 7 i 8, obowiązane są do zachowania tajemnicy zawodowej, o ile z przepisów odrębnych

nie wynika obowiązek dalszego udzielania tych informacji.

10.

Przepisy ust. 1-9 stosuje się również do informacji zawartych w dokumentacji przejętej

przez Urząd Komisji Nadzoru Finansowego w wyniku realizacji porozumienia zawartego

na podstawie art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym

(Dz. U. z 2018 r. poz. 621, 650, 685 i 1075).

1.

Komisja Nadzoru Finansowego podaje do publicznej wiadomości, bez zbędnej zwłoki, informację

o nałożeniu prawomocnej sankcji administracyjnej, w tym o rodzaju i charakterze naruszenia

przepisów prawa, wraz ze wskazaniem imienia i nazwiska osoby lub nazwy (firmy) podmiotu,

na które nałożono sankcję.

2.

Informacja, o której mowa w ust. 1, jest zamieszczana na stronie internetowej Komisji

Nadzoru Finansowego na okres 5 lat, licząc od dnia jej zamieszczenia, z tym że wskazanie

imienia i nazwiska osoby, na którą nałożono sankcję, jest zamieszczane na okres nie

dłuższy niż rok.

3.

W informacji, o której mowa w ust. 1, Komisja Nadzoru Finansowego nie podaje imienia

i nazwiska osoby fizycznej, w przypadku gdy opublikowanie tych danych

1)

byłoby środkiem niewspółmiernym do wagi dokonanego naruszenia;

2)

stanowiłoby zagrożenie dla stabilności rynków finansowych;

3)

zagroziłoby prowadzonemu postępowaniu karnemu lub postępowaniu w sprawach o przestępstwa

skarbowe;

4)

wyrządziłoby niewspółmierną szkodę tej osobie.

4.

Komisja Nadzoru Finansowego przekazuje Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Bankowego informacje

o zastosowanych sankcjach administracyjnych.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2018 r., z wyjątkiem art. 7 i art. 8, które

wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Do określonych w ustawie decyzji Prezesa Narodowego Banku Polskiego w przedmiocie

udzielenia zgody stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, o ile niniejsza ustawa nie stanowi inaczej.

2.

Decyzje Komisji Nadzoru Finansowego w przedmiocie

1)

wyrażenia oceny,

2)

zezwolenia,

3)

zgody,

4)

nakazania bankowi zmiany lub rozwiązania umowy,

4a)

zakazania wykonywania prawa głosu z akcji banku krajowego lub wykonywania uprawnień

podmiotu dominującego,

5)

nakazania sprzedaży akcji w oznaczonym terminie,

6)

odmowy przesłania właściwym władzom nadzorczym państwa goszczącego zawiadomienia,

7)

odmowy powiadomienia właściwych władz nadzorczych państwa goszczącego,

8)

zakazania instytucji finansowej prowadzenia działalności na terenie państwa goszczącego,

9)

nakazania bankowi wstrzymania wypłat z zysku,

10)

nakazania wstrzymania tworzenia nowych jednostek organizacyjnych banku, oddziału banku

zagranicznego lub oddziału instytucji kredytowej,

11)

zawieszenia w czynnościach członków zarządu banku lub instytucji finansowej,

12)

ograniczenia zakresu działalności banku, oddziału banku zagranicznego lub oddziału

instytucji kredytowej,

13)

nałożenia kary finansowej na bank, oddział banku zagranicznego, oddział instytucji

kredytowej lub instytucję finansową,

14)

likwidacji banku lub oddziału banku zagranicznego,

15)

określenia zakresu uprawnień likwidatora lub innej osoby wyznaczonej przez właściwe

władze nadzorcze państwa członkowskiego do przeprowadzenia likwidacji instytucji kredytowej,

16)

odwołania członka zarządu lub rady nadzorczej banku,

17)

nałożenia na członków zarządu banku lub instytucji finansowej oraz na władze oddziału

instytucji kredytowej kary pieniężnej,

18)

zakazania udzielania lub ograniczenia udzielania kredytów i pożyczek pieniężnych akcjonariuszom

(członkom) oraz członkom zarządu, rady nadzorczej i pracownikom banku,

19)

żądania zwołania nadzwyczajnego walnego zgromadzenia,

20)

(uchylony)

20a)

zalecenia bankowi przestrzegania dodatkowych wymogów w zakresie płynności zgodnie

z art. 138 ust. 1 pkt 1a,

21)

zalecenia bankowi utrzymywania dodatkowego wymogu w zakresie funduszy własnych zgodnie

z art. 138 ust. 1 pkt 2a,

22)

ustanowienia i odwołania kuratora,

23)

ustanowienia zarządu komisarycznego,

24)

przejęcia banku przez inny bank za zgodą banku przejmującego,

25)

wystąpienia do Rady Ministrów o likwidację banku państwowego,

26)

odwołania likwidatora banku wyznaczonego przez bank,

27)

zawieszenia działalności banku,

28)

uznania oddziału instytucji kredytowej za istotny

- mają moc ostatecznych decyzji administracyjnych i podlegają natychmiastowemu wykonaniu.

3.

O ile ustawa nie stanowi inaczej, termin wydania określonych w niej opinii wynosi

30 dni.

Do postępowań przed Komisją Nadzoru Finansowego, prowadzonych na podstawie przepisów

rozdziału 12 części AA nie stosuje się przepisów art. 31 Kodeksu postępowania administracyjnego.

1.

Doręczanie pism w postępowaniach prowadzonych na podstawie przepisów rozdziału 12 części AA może następować za pomocą środków komunikacji elektronicznej

w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą

elektroniczną

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1219 oraz z 2018 r. poz. 650) na adres poczty elektronicznej podany uprzednio Komisji Nadzoru Finansowego przez

bank. Do tych postępowań przepisu art. 391 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się.

2.

Bank, podejmując działalność, przekazuje w terminie 14 dni Komisji Nadzoru Finansowego

adres poczty elektronicznej do doręczeń w postępowaniach, o których mowa w ust. 1 zdanie pierwsze, a także zapewnia sobie możliwość identyfikacji pod adresem

elektronicznej skrzynki podawczej w systemie teleinformatycznym Komisji Nadzoru Finansowego

oraz podpisywania urzędowych poświadczeń odbioru w sposób wskazany w art. 20a ustawy

z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania

publiczne

(Dz. U. z 2017 r. poz. 570 oraz z 2018 r. poz. 1000, 1544 i 1669).

3.

Bank zawiadamia Komisję Nadzoru Finansowego o zmianie adresu poczty elektronicznej,

o którym mowa w ust. 1. W razie niezawiadomienia Komisji Nadzoru Finansowego o zmianie

adresu poczty elektronicznej doręczenie pisma pod wcześniej podany adres poczty elektronicznej

ma skutek prawny. Do postępowań, o których mowa w ust. 1 zdanie pierwsze, przepisu art. 41 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się.

4.

W przypadku ustanowienia pełnomocnika pełnomocnictwo powinno określać adres poczty

elektronicznej do doręczeń. W przypadku braku wyznaczenia adresu poczty elektronicznej

do doręczeń w pełnomocnictwie doręczenie pisma pod adres poczty elektronicznej banku,

który ustanowił pełnomocnika, ma skutek prawny. W przypadku zmiany adresu poczty elektronicznej

określonego w pełnomocnictwie przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio.

5.

W przypadku nieodebrania pisma w formie dokumentu elektronicznego w sposób, o którym

mowa w art. 46 § 4 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, doręczenie uważa się za dokonane po upływie 2 dni roboczych, licząc od dnia wysłania

zawiadomienia, o którym mowa w art. 46 § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Banki mogą być tworzone jako banki państwowe, banki spółdzielcze lub banki w formie

spółek akcyjnych.

1.

Założycielami banku w formie spółki akcyjnej mogą być osoby prawne i osoby fizyczne,

z tym że założycieli nie może być mniej niż 3.

2.

Założycielami banku spółdzielczego mogą być tylko osoby fizyczne w liczbie wymaganej

dla założenia spółdzielni, określonej ustawą - Prawo spółdzielcze.

3.

Przepis ust. 1 nie ma zastosowania do banku, którego założycielem jest Skarb Państwa,

bank krajowy, instytucja kredytowa, bank zagraniczny, krajowy lub zagraniczny zakład

ubezpieczeń, krajowy lub zagraniczny zakład reasekuracji lub międzynarodowa instytucja

finansowa.

Zarząd banku działa i wykonuje swoje funkcje w siedzibie określonej w statucie banku.

Komisja Nadzoru Finansowego gromadzi informacje publikowane przez banki zgodnie z

art. 435 ust. 2 lit. c rozporządzenia nr 575/2013 i wykorzystuje je do analizy porównawczej

praktyk zapewniających różnorodność w składzie organów banku. Zgromadzone informacje

oraz wyniki dokonanych analiz Komisja Nadzoru Finansowego przekazuje Europejskiemu

Urzędowi Nadzoru Bankowego.

A.

Banki państwowe

1.

Bank państwowy może być utworzony przez Radę Ministrów w drodze rozporządzenia. W

tym samym trybie następuje likwidacja banku państwowego.

1a.

Utworzenie albo likwidacja banku państwowego wymaga zasięgnięcia opinii Komisji Nadzoru

Finansowego, z wyjątkiem przypadku, o którym mowa w art. 147 ust. 1 pkt 2.

2.

Rozporządzenie Rady Ministrów o utworzeniu banku państwowego określa nazwę, siedzibę,

przedmiot i zakres działania banku, jego fundusze statutowe, w tym środki wydzielone

z majątku Skarbu Państwa, które stają się majątkiem banku.

3.

Bank państwowy nie podlega wpisowi do Krajowego Rejestru Sądowego.

Bank państwowy nie jest przedsiębiorstwem państwowym, państwową jednostką organizacyjną

ani jednostką sektora finansów publicznych w rozumieniu odrębnych przepisów.

1.

Organami banku państwowego są rada nadzorcza i zarząd.

2.

Członkowie zarządów lub rad nadzorczych nie mogą zajmować się działalnością konkurencyjną.

W szczególności nie mogą być członkami zarządu lub rady nadzorczej innego banku, chyba

że bank państwowy jest akcjonariuszem tego banku.

1.

Radę nadzorczą powołuje się na okres 3 lat spośród osób posiadających odpowiednie

kwalifikacje z zakresu finansów. Przewodniczącego rady nadzorczej powołuje i odwołuje

Prezes Rady Ministrów.

2.

Członkowie rady nadzorczej są powoływani przez Prezesa Rady Ministrów spośród osób

niebędących członkami zarządu tego banku. Odwołanie członków rady nadzorczej następuje

w takim samym trybie, w jakim zostali powołani.

1.

Prezesa zarządu banku państwowego powołuje i odwołuje rada nadzorcza.

2.

Pozostałych członków zarządu banku powołuje i odwołuje rada nadzorcza, na wniosek

prezesa zarządu banku.

3.

Powołanie prezesa zarządu oraz jednego członka zarządu następuje za zgodą Komisji

Nadzoru Finansowego. Przepisy art. 22b stosuje się odpowiednio.

1.

Rada nadzorcza sprawuje nadzór nad działalnością banku państwowego, zatwierdza przedstawione

przez Zarząd sprawozdanie finansowe oraz podział zysku i sposób pokrycia strat, a

także przyjmuje sprawozdania z działalności banku, udziela zarządowi banku zaleceń

oraz może zawieszać w czynnościach członków zarządu banku.

2.

Z zastrzeżeniem ust. 1, zarząd banku rozpatruje sprawy dotyczące działalności banku

oraz podejmuje w tych sprawach uchwały, których wykonanie zapewnia prezes zarządu

banku.

3.

Rada nadzorcza uchyla uchwałę zarządu banku w razie stwierdzenia jej niezgodności

z przepisami prawa lub statutem banku.

4.

Prezes zarządu banku państwowego reprezentuje bank, przewodniczy zarządowi banku oraz

organizuje działalność banku.

5.

Szczegółowy zakres działania rady nadzorczej i zarządu oraz osoby uprawnione do reprezentowania

banku określa statut banku państwowego.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 1 lit. b w zakresie art. 119zg pkt 5 lit. a, c oraz d, pkt 6 lit. c w zakresie

art. 119zr § 3 pkt 9, pkt 8, art. 4, art. 9, art. 11 oraz art. 16, które wchodzą w

życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia;

2)

art. 1 pkt 5, który wchodzi w życie z dniem 1 października 2018 r.;

3)

art. 1 pkt 1 lit. b w zakresie art. 119zg pkt 5 lit. b, pkt 6 lit. a, b oraz c w zakresie

art. 119zr § 3 pkt 7 i 8, pkt 7, pkt 9 lit. b w zakresie art. 119zv § 4b-4d oraz art.

12, które wchodzą w życie z dniem 1 lipca 2019 r.

Statut bankowi państwowemu nadaje, w drodze rozporządzenia, Prezes Rady Ministrów,

po zasięgnięciu opinii Komisji Nadzoru Finansowego, mając na uwadze potrzebę sprawnej

realizacji zadań przez bank państwowy.

B.

Banki spółdzielcze

1.

Bankiem spółdzielczym jest bank w rozumieniu art. 2 pkt 1 ustawy o funkcjonowaniu banków spółdzielczych, ich zrzeszaniu się i bankach

zrzeszających.

2.

Statut banku spółdzielczego pod rygorem nieważności powinien być sporządzony w formie

aktu notarialnego.

1.

Do banku spółdzielczego stosuje się odpowiednio przepisy art. 22-22b i art. 22d, z

tym że w przypadku banku spółdzielczego zrzeszonego w banku zrzeszającym

1)

członkiem zarządu, o którym mowa w art. 22a ust. 4, jest prezes zarządu;

2)

przepisu art. 22a ust. 6 pkt 1 nie stosuje się;

3)

przepis art. 22b stosuje się wyłącznie do powołania prezesa zarządu.

2.

Na wniosek banku spółdzielczego zrzeszonego w banku zrzeszającym Komisja Nadzoru Finansowego

może wyrazić zgodę na wyodrębnienie stanowiska członka zarządu, o którym mowa w art.

22a ust. 4. Przepis art. 22b stosuje się odpowiednio.

C.

Banki w formie spółek akcyjnych

Do utworzenia i działalności banku w formie spółki akcyjnej stosuje się przepisy Kodeksu spółek handlowych, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej.

1.

Funkcję organu nadzoru pełni w banku rada nadzorcza składająca się co najmniej z pięciu

osób fizycznych.

2.

Członków rady nadzorczej banku powołuje i odwołuje walne zgromadzenie, uwzględniając

ocenę spełniania wymogów, o których mowa w art. 22aa.

3.

Bank niezwłocznie po powołaniu rady nadzorczej i dokonaniu zmiany jej składu przekazuje

Komisji Nadzoru Finansowego informację o składzie rady nadzorczej i zmianie jej składu

oraz wynikającą z oceny, o której mowa w ust. 2, informację o spełnieniu przez członków

rady nadzorczej, których dotyczy informacja, wymogów określonych w art. 22aa.

1.

Zarząd banku składa się co najmniej z trzech osób fizycznych powoływanych i odwoływanych

przez radę nadzorczą, z zastrzeżeniem art. 22b. Rada nadzorcza, powołując lub odwołując

członków zarządu banku, uwzględnia ocenę spełniania wymogów, o których mowa w art.

22aa.

2.

Rada nadzorcza niezwłocznie po powołaniu zarządu i po dokonaniu zmiany jego składu

przekazuje Komisji Nadzoru Finansowego informację o składzie zarządu i zmianie jego

składu oraz wynikającą z oceny, o której mowa w ust. 1, informację o spełnieniu przez

członków zarządu wymogów, o których mowa w art. 22aa. Rada nadzorcza informuje Komisję

Nadzoru Finansowego także o zatwierdzeniu i zmianie wewnętrznego podziału kompetencji

w zarządzie banku.

3.

Prezes zarządu kieruje pracami zarządu. Prezesowi zarządu podlega komórka audytu wewnętrznego.

4.

W zarządzie banku wyodrębnia się stanowisko członka zarządu nadzorującego lub stanowiska

członków zarządu nadzorujących zarządzanie ryzykiem istotnym w działalności banku.

5.

Zarząd banku ustala, a rada nadzorcza zatwierdza wewnętrzny podział kompetencji w

zarządzie banku.

6.

W ramach wewnętrznego podziału kompetencji w zarządzie banku

1)

nie mogą być łączone funkcje prezesa zarządu oraz członka zarządu, o którym mowa w

ust. 4;

2)

prezesowi zarządu banku nie może być powierzony nadzór nad obszarem działalności banku

stwarzającym ryzyko istotne w działalności banku;

3)

członkowi zarządu banku, o którym mowa w ust. 4, nie może być powierzony nadzór nad

obszarem działalności banku stwarzającym ryzyko, którym zarządzanie nadzoruje;

4)

poza kompetencjami, o których mowa w ust. 3 i 4, należy przyporządkować kompetencje

w zakresie nadzoru nad

a)

ryzykiem braku zgodności działalności banku z przepisami prawa, regulacjami wewnętrznymi

i standardami rynkowymi,

b)

obszarem rachunkowości i sprawozdawczości finansowej, w tym kontroli finansowej.

1.

Członkowie zarządu i rady nadzorczej banku powinni mieć wiedzę, umiejętności i doświadczenie,

odpowiednie do pełnionych przez nich funkcji i powierzonych im obowiązków, oraz dawać

rękojmię należytego wykonywania tych obowiązków.

2.

Liczba funkcji członka zarządu lub rady nadzorczej pełnionych jednocześnie przez członka

zarządu lub rady nadzorczej banku powinna być uzależniona od indywidualnych okoliczności

oraz charakteru, skali i stopnia złożoności działalności banku.

3.

Członek zarządu lub rady nadzorczej banku istotnego może pełnić jednocześnie nie więcej

niż

1)

jedną funkcję członka zarządu i dwie funkcje członka rady nadzorczej albo

2)

cztery funkcje członka rady nadzorczej.

4.

Za jedną funkcję, o której mowa w ust. 3, uznaje się

1)

funkcje członka zarządu lub rady nadzorczej pełnione w podmiotach należących do tej

samej grupy kapitałowej w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 44 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości

(Dz. U. z 2018 r. poz. 395, 398, 650 i 1629);

2)

funkcje członka zarządu lub rady nadzorczej pełnione w

a)

podmiotach objętych tym samym instytucjonalnym systemem ochrony spełniającym warunki,

o których mowa w art. 113 ust. 7 rozporządzenia nr 575/2013, lub

b)

podmiotach, w których bank posiada znaczny pakiet akcji, o którym mowa w art. 4 ust.

1 pkt 36 rozporządzenia nr 575/2013.

5.

Przepisu ust. 3 nie stosuje się do funkcji pełnionych przez członka zarządu lub rady

nadzorczej banku w podmiotach nieprowadzących działalności gospodarczej, jak również

do reprezentantów Skarbu Państwa.

6.

Na wniosek rady nadzorczej Komisja Nadzoru Finansowego, biorąc pod uwagę w szczególności

zakres, skalę i złożoność działalności prowadzonej przez bank, może wyrazić zgodę

na pełnienie przez członka zarządu lub rady nadzorczej banku istotnego jednej dodatkowej

funkcji członka rady nadzorczej ponad ograniczenia przewidziane w ust. 3 i 4, jeżeli

nie zagrozi to należytemu wykonywaniu przez członka zarządu lub rady nadzorczej powierzonych

mu obowiązków w banku. Komisja Nadzoru Finansowego informuje Europejski Urząd Nadzoru

Bankowego o wydanych zgodach.

7.

Członkowie zarządu i rady nadzorczej banku są obowiązani pełnić swoje funkcje w sposób

uczciwy i rzetelny oraz kierować się niezależnością osądu, aby zapewnić skuteczną

ocenę i weryfikację podejmowania i wykonania decyzji związanych z bieżącym zarządzaniem

bankiem.

8.

Bank jest obowiązany zapewnić środki niezbędne do przygotowania członków zarządu i

rady nadzorczej banku do pełnienia przez nich funkcji i środki niezbędne do ich szkolenia.

9.

Przy wyborze kandydatów na członków zarządu lub rady nadzorczej banku właściwy organ

banku uwzględnia cechy i kompetencje istotne z punktu widzenia potrzeby zapewnienia

prawidłowości realizacji zadań przez zarząd lub radę nadzorczą.

1.

Powołanie prezesa zarządu banku i członka zarządu banku, o którym mowa w art. 22a

ust. 4, a także powierzenie funkcji członka zarządu banku, o którym mowa w tym przepisie,

powołanemu członkowi zarządu następuje za zgodą Komisji Nadzoru Finansowego. Z wnioskiem

o wyrażenie zgody występuje rada nadzorcza.

2.

Rada nadzorcza banku, wraz z wnioskiem, o którym mowa w ust. 1, przekazuje informacje

i oświadczenia osób wskazanych w tym przepisie, odnoszące się do okresu ostatnich

5 lat, dotyczące

1)

identyfikacji tych osób;

2)

wiedzy, umiejętności i doświadczenia tych osób, a w szczególności wykształcenia, przebiegu

pracy zawodowej i ukończonych szkoleń zawodowych;

3)

funkcji pełnionych w organach innych podmiotów;

4)

karalności tych osób, prowadzonych przeciwko nim postępowań karnych i postępowań w

sprawach o przestępstwa skarbowe;

5)

sankcji administracyjnych nałożonych na te osoby lub inne podmioty w związku z zakresem

odpowiedzialności tych osób;

6)

postępowań sądowych, które mogą mieć negatywny wpływ na sytuację finansową tych osób,

oraz postępowań administracyjnych, dyscyplinarnych lub egzekucyjnych, w których te

osoby występowały lub występują jako strona;

7)

znajomości języka polskiego;

8)

innych okoliczności mogących mieć wpływ na ocenę spełniania przez te osoby wymogów

określonych w art. 22aa.

3.

Komisja Nadzoru Finansowego odmawia wyrażenia zgody, o której mowa w ust. 1, jeżeli

osoba, której dotyczy wniosek o wyrażenie zgody

1)

nie spełnia wymogów określonych w art. 22aa;

2)

była karana za przestępstwo umyślne lub przestępstwo skarbowe, z wyłączeniem przestępstw

ściganych z oskarżenia prywatnego;

3)

nie dopełniła obowiązku, o którym mowa w art. 138 ust. 4a - w przypadku osoby pełniącej

funkcję członka zarządu banku;

4)

nie posiada udowodnionej znajomości języka polskiego.

4.

Komisja Nadzoru Finansowego odstąpi, w drodze decyzji wydanej na wniosek rady nadzorczej

banku, od wymogu udowodnionej znajomości języka polskiego, o którym mowa w ust. 3

pkt 4, jeżeli nie jest to niezbędne ze względów nadzoru ostrożnościowego, biorąc w

szczególności pod uwagę poziom dopuszczalnego ryzyka lub zakres działalności banku.

5.

(uchylony)

6.

Jeżeli nie zachodzą przesłanki określone w ust. 3, przepisu ust. 1 nie stosuje się

do powołania na kolejną kadencję osób wymienionych w ust. 1 oraz do powołania w skład

pierwszego zarządu banku osób zatwierdzonych w zezwoleniu na utworzenie tego banku.

7.

Decyzja, o której mowa w ust. 1, może określać termin, do którego powinno nastąpić

powołanie lub powierzenie funkcji, o którym mowa w ust. 1. W przypadku niedotrzymania

tego terminu decyzja wygasa. Przepisu art. 162 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się.

1.

Protokół z walnego zgromadzenia sporządzany jest zgodnie z art. 421 Kodeksu spółek handlowych oraz powinien zawierać

1)

treść wniosków zgłaszanych w trakcie walnego zgromadzenia;

2)

imię i nazwisko osoby zgłaszającej wniosek;

3)

imię i nazwisko lub firmę osoby, w imieniu której został zgłoszony wniosek;

4)

rozstrzygnięcie w sprawie wniosku.

2.

Protokół, o którym mowa w ust. 1, powinien być przekazany Komisji Nadzoru Finansowego

w terminie 14 dni od dnia zakończenia walnego zgromadzenia.

1.

W przypadku gdy członek rady nadzorczej lub zarządu banku nie spełnia wymogów określonych

w art. 22aa, Komisja Nadzoru Finansowego może wystąpić do właściwego organu banku

z wnioskiem o jego odwołanie.

2.

Komisja Nadzoru Finansowego może zawiesić w czynnościach członka rady nadzorczej lub

zarządu banku, o których mowa w ust. 1, do czasu podjęcia przez właściwy organ banku

uchwały w sprawie wniosku o jego odwołanie.

3.

Rada nadzorcza może delegować członka rady nadzorczej, na okres nie dłuższy niż trzy

miesiące, do czasowego wykonywania czynności członka zarządu, który został zawieszony.

(uchylony)

(uchylony)

1.

Podmiot, który zamierza, bezpośrednio lub pośrednio, nabyć albo objąć akcje lub prawa

z akcji banku krajowego w liczbie zapewniającej osiągnięcie albo przekroczenie odpowiednio

10%, 20%, jednej trzeciej, 50% ogólnej liczby głosów na walnym zgromadzeniu lub udziału

w kapitale zakładowym, jest obowiązany każdorazowo zawiadomić Komisję Nadzoru Finansowego

o zamiarze ich nabycia albo objęcia. Podmiot, który zamierza, bezpośrednio lub pośrednio,

stać się podmiotem dominującym banku krajowego w sposób inny niż przez nabycie albo

objęcie akcji lub praw z akcji banku krajowego w liczbie zapewniającej większość ogólnej

liczby głosów na walnym zgromadzeniu, obowiązany jest każdorazowo zawiadomić o tym

zamiarze Komisję Nadzoru Finansowego.

1a.

Bank, którego akcje zostały dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym, przekazuje

Komisji Nadzoru Finansowego informację o akcjonariuszach posiadających akcje lub prawa

z akcji w wysokości, o której mowa w ust. 1, zawierającą imiona i nazwiska albo nazwy

tych akcjonariuszy oraz liczbę akcji lub praw z akcji, co najmniej raz na 12 miesięcy.

2.

Za pośrednio stającego się podmiotem dominującym banku krajowego albo pośrednio nabywającego

lub obejmującego akcje lub prawa z akcji banku krajowego uważa się podmiot dominujący

w stosunku do podmiotu, który bezpośrednio staje się podmiotem dominującym banku krajowego

albo nabywa lub obejmuje akcje lub prawa z akcji banku krajowego bezpośrednio, jak

również podmiot, który podejmuje działania powodujące, że stanie się on podmiotem

dominującym w stosunku do podmiotu, który jest podmiotem dominującym banku krajowego

albo posiada akcje lub prawa z akcji banku krajowego.

3.

W przypadku gdy podmiot, który zamierza

1)

bezpośrednio nabyć albo objąć akcje lub prawa z akcji banku krajowego lub stać się

podmiotem dominującym banku krajowego, jest podmiotem zależnym, zawiadomienie składa

tylko ten podmiot łącznie z jego pierwotnym podmiotem dominującym;

2)

pośrednio nabyć albo objąć akcje lub prawa z akcji banku krajowego lub stać się podmiotem

dominującym banku krajowego, jest podmiotem zależnym, zawiadomienie składa tylko jego

pierwotny podmiot dominujący.

4.

Obowiązek zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1, dotyczy także

1)

zastawnika i użytkownika akcji, jeżeli zgodnie z art. 340 § 1 Kodeksu spółek handlowych są oni uprawnieni do wykonywania prawa głosu z akcji;

2)

podmiotu, który uzyskał prawo głosu na walnym zgromadzeniu na poziomach określonych

w ust. 1 w wyniku zdarzeń innych niż objęcie lub nabycie akcji lub praw z akcji banku

krajowego, w szczególności w wyniku zmiany statutu lub w następstwie wygaśnięcia uprzywilejowania

lub ograniczenia akcji co do prawa głosu, a także nabycia akcji lub praw z akcji banku

krajowego w liczbie zapewniającej osiągnięcie albo przekroczenie poziomów określonych

w ust. 1 w ogólnej liczbie głosów na walnym zgromadzeniu lub udziału w kapitale zakładowym

w wyniku dziedziczenia.

5.

W przypadku, o którym mowa w ust. 4, obowiązek złożenia zawiadomienia powstaje przed

przystąpieniem do wykonywania prawa głosu z akcji albo wykonywania uprawnień podmiotu

dominującego wobec banku krajowego. Przepisy art. 25a-25n stosuje się odpowiednio.

6.

Do podmiotów, o których mowa w ust. 4, przepisy ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio.

7.

Przepisy ust. 1-6 i 9 stosuje się odpowiednio w przypadku, w którym dwa lub więcej

podmiotów działa w porozumieniu, którego przedmiotem jest wykonywanie prawa głosu

z akcji na poziomach określonych w ust. 1 lub wykonywanie uprawnień podmiotu dominującego

banku krajowego.

8.

W przypadku działania w porozumieniu, o którym mowa w ust. 7, zawiadomienie składają

wszystkie strony porozumienia łącznie.

9.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się, w przypadku gdy nabycie albo objęcie akcji banku

krajowego dokonywane jest przez bank krajowy, instytucję kredytową, dom maklerski

lub firmę inwestycyjną mającą siedzibę na terytorium innego państwa członkowskiego,

w wykonaniu umowy o subemisję inwestycyjną, o której mowa w ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów

finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych, jeżeli

1)

prawa z akcji nie są wykonywane w celu ingerencji w zarządzanie bankiem krajowym oraz

2)

akcje banku krajowego zostaną zbyte w ciągu roku od dnia ich nabycia albo objęcia.

1.

Podmiot składający zawiadomienie, o którym mowa w art. 25 ust. 1, przekazuje wraz

z zawiadomieniem informację o posiadanych bezpośrednio lub pośrednio akcjach lub prawach

z akcji banku krajowego, o którym mowa w art. 25 ust. 1, jak również o podmiotach

dominujących tego podmiotu i zawartych przez ten podmiot porozumieniach oraz o pozostawaniu

przez ten podmiot w stanach faktycznych lub prawnych pozwalających innym podmiotom

na wykonywanie praw z akcji banku krajowego lub wykonywanie uprawnień podmiotu dominującego

banku krajowego.

2.

Podmiot, o którym mowa w ust. 1, wskazuje w zawiadomieniu sposób realizacji zamiaru,

którego dotyczy zawiadomienie oraz przedkłada dowody wskazujące na istnienie zamiaru

objętego zawiadomieniem, w szczególności stosowną umowę lub porozumienie, a w przypadku

gdy zamiar ma zostać zrealizowany na rynku regulowanym - stosowne oświadczenie w tym

zakresie.

3.

W przypadku gdy podmiot składający zawiadomienie jest

1)

zakładem ubezpieczeń, zakładem reasekuracji, instytucją kredytową, firmą inwestycyjną,

spółką zarządzającą lub zarządzającym z UE, którzy uzyskali zezwolenie na wykonywanie

działalności na terytorium państwa członkowskiego, lub

2)

podmiotem dominującym lub podmiotem pozostającym w podobnym stosunku do zakładu ubezpieczeń,

zakładu reasekuracji, instytucji kredytowej, firmy inwestycyjnej, spółki zarządzającej

lub zarządzającego z UE, którzy uzyskali zezwolenie na wykonywanie działalności na

terytorium państwa członkowskiego

- zawiadomienie zawiera odpowiednią informację w tym zakresie, wskazującą w szczególności

nazwę i siedzibę zakładu ubezpieczeń, zakładu reasekuracji, instytucji kredytowej,

firmy inwestycyjnej, spółki zarządzającej lub zarządzającego z UE, o których mowa

w pkt 2; jeżeli nie zachodzą okoliczności wymienione w pkt 1 i 2, zawiadomienie zawiera

stosowne oświadczenie w tym zakresie.

1.

Podmiot, składający zawiadomienie, o którym mowa w art. 25 ust. 1, przedstawia wraz

z zawiadomieniem informacje dotyczące

1)

identyfikacji podmiotu składającego zawiadomienie, osób zarządzających jego działalnością

oraz osób przewidzianych do objęcia funkcji członków zarządu banku krajowego - o ile

podmiot składający zawiadomienie planuje zmiany w tym zakresie;

2)

identyfikacji banku krajowego, o którym mowa w art. 25 ust. 1;

3)

działalności zawodowej, gospodarczej lub statutowej podmiotu składającego zawiadomienie

i osób, o których mowa w pkt 1, a w szczególności przedmiotu tej działalności, zakresu

i miejsca jej prowadzenia oraz dotychczasowego jej przebiegu, a także wykształcenia

posiadanego przez podmiot składający zawiadomienie, będący osobą fizyczną, i osób,

o których mowa w pkt 1;

4)

grupy, do której należy podmiot składający zawiadomienie, a w szczególności jej struktury,

należących do niej podmiotów, prawnych i faktycznych powiązań kapitałowych, finansowych

i osobowych z innymi podmiotami;

5)

sytuacji ekonomiczno-finansowej podmiotu składającego zawiadomienie;

6)

skazania za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, postępowań warunkowo umorzonych

oraz zakończonych ukaraniem postępowań dyscyplinarnych, jak również innych zakończonych

postępowań administracyjnych i cywilnych, dotyczących podmiotu składającego zawiadomienie

lub osób, o których mowa w pkt 1, mogących mieć wpływ na ocenę podmiotu składającego

zawiadomienie w świetle kryteriów określonych w art. 25h ust. 2;

7)

toczących się postępowań karnych o przestępstwo umyślne - z wyłączeniem przestępstw

ściganych z oskarżenia prywatnego - lub postępowań w sprawie o przestępstwo skarbowe,

jak również innych toczących się postępowań administracyjnych, dyscyplinarnych i cywilnych,

mogących mieć wpływ na ocenę podmiotu składającego zawiadomienie w świetle kryteriów

określonych w art. 25h ust. 2, a prowadzonych przeciwko podmiotowi składającemu zawiadomienie

lub osobom, o których mowa w pkt 1, lub postępowań związanych z działalnością tego

podmiotu lub tych osób;

8)

działań zmierzających do nabycia albo objęcia akcji lub praw z akcji w liczbie zapewniającej

osiągnięcie lub przekroczenie poziomów określonych w art. 25 ust. 1 albo stania się

podmiotem dominującym banku krajowego, a w szczególności docelowego udziału w ogólnej

liczbie głosów na walnym zgromadzeniu banku krajowego, związanych z tym udziałem uprawnień,

sposobu i źródeł finansowania nabycia albo objęcia akcji lub praw z akcji, zawartych

w związku z tymi działaniami umów oraz działania w porozumieniu z innymi podmiotami;

9)

zamiarów podmiotu składającego zawiadomienie w odniesieniu do przyszłej działalności

banku krajowego, w szczególności w zakresie planów marketingowych, operacyjnych, finansowych

oraz dotyczących organizacji i zarządzania, z uwzględnieniem zobowiązań, o których

mowa w art. 25h ust. 3.

2.

Informacje w zakresie kwalifikacji i doświadczenia zawodowego, a także informacje

w zakresie określonym w ust. 1 pkt 6 i 7, nie są wymagane w odniesieniu do podmiotu

składającego zawiadomienie i osób zarządzających jego działalnością, jeżeli podmiot

składający zawiadomienie jest bankiem krajowym, instytucją kredytową, zakładem ubezpieczeń,

zakładem reasekuracji, domem maklerskim, firmą inwestycyjną, spółką zarządzającą lub

zarządzającym z UE, którzy uzyskali zezwolenie na wykonywanie działalności w państwie

członkowskim, o ile okoliczność ta zostanie wykazana w zawiadomieniu.

3.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze rozporządzenia,

dokumenty, które należy załączyć do zawiadomienia w celu przedstawienia informacji

określonych w ust. 1, mając na względzie zapewnienie proporcjonalności wymaganych

informacji w zależności od zamierzonego wpływu podmiotu składającego zawiadomienie

na zarządzanie bankiem krajowym.

1.

Zawiadomienie i załączane dokumenty powinny być sporządzone w języku polskim lub przetłumaczone

na język polski. Tłumaczenie powinno być sporządzone przez tłumacza przysięgłego lub

właściwego konsula Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Dokumenty urzędowe przed tłumaczeniem powinny być zalegalizowane przez konsula Rzeczypospolitej

Polskiej. Obowiązku legalizacji nie stosuje się, jeżeli umowa międzynarodowa, której

Rzeczpospolita Polska jest stroną, stanowi inaczej.

W uzasadnionych przypadkach, w szczególności gdy prawo kraju właściwego nie przewiduje

sporządzania wymaganych dokumentów podmiot składający zawiadomienie lub osoba, której

sprawa dotyczy, może, w miejsce tych dokumentów, złożyć stosowne oświadczenie, zawierające

wymagane informacje.

1.

Podmiot składający zawiadomienie, o którym mowa w art. 25 ust. 1, mający miejsce zamieszkania

lub siedzibę poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej, obowiązany jest ustanowić na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pełnomocnika do doręczeń w toku postępowania

w przedmiocie zawiadomienia.

2.

W razie niedopełnienia obowiązku, o którym mowa w ust. 1, pisma w toku postępowania

pozostawia się w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia, z wyłączeniem decyzji kończącej

postępowanie w przedmiocie zawiadomienia. O skutku, o którym mowa w zdaniu poprzedzającym,

Komisja Nadzoru Finansowego informuje pisemnie podmiot składający zawiadomienie.

W przypadku gdy podmiot składający zawiadomienie, o którym mowa w art. 25 ust. 1,

jest podmiotem, o którym mowa w art. 25a ust. 3 pkt 1 lub 2, Komisja Nadzoru Finansowego

występuje na piśmie do właściwych władz nadzorczych o przekazanie informacji w zakresie

określonym w art. 25h ust. 2, w celu ustalenia, czy zachodzi przesłanka, o której

mowa w art. 25h ust. 1 pkt 3.

1.

Komisja Nadzoru Finansowego niezwłocznie po otrzymaniu zawiadomienia, nie później

jednak niż w terminie 2 dni roboczych, potwierdza w formie pisemnej jego otrzymanie.

2.

W przypadku stwierdzenia braków w zawiadomieniu lub gdy nie zostały załączone do niego

wymagane informacje lub dokumenty, Komisja Nadzoru Finansowego wzywa podmiot składający

zawiadomienie do uzupełnienia tych braków w wyznaczonym terminie.

3.

Komisja Nadzoru Finansowego niezwłocznie po otrzymaniu informacji lub dokumentów stanowiących

uzupełnienie zawiadomienia, nie później jednak niż w terminie 2 dni roboczych, potwierdza

w formie pisemnej ich otrzymanie.

4.

Komisja Nadzoru Finansowego, wraz z potwierdzeniem otrzymania zawiadomienia i wszystkich

wymaganych informacji i dokumentów, informuje podmiot składający zawiadomienie o dacie

upływu terminu na doręczenie decyzji w przedmiocie sprzeciwu, o której mowa w art.

25h ust. 1.

5.

Komisja Nadzoru Finansowego może, przed upływem 50. dnia roboczego terminu na doręczenie

decyzji w przedmiocie sprzeciwu, pisemnie wezwać podmiot składający zawiadomienie

do przekazania dodatkowych niezbędnych informacji lub dokumentów w terminie 20 dni

roboczych od dnia otrzymania wezwania, a w przypadku gdy

1)

miejsce zamieszkania lub siedziba podmiotu składającego zawiadomienie znajduje się

w państwie niebędącym państwem członkowskim lub nadzór nad nim sprawują władze nadzorcze

państwa niebędącego państwem członkowskim lub

2)

podmiot składający zawiadomienie nie jest podmiotem podlegającym nadzorowi ubezpieczeniowemu,

nadzorowi nad rynkiem kapitałowym lub nadzorowi bankowemu sprawowanemu przez władze

nadzorcze państwa członkowskiego

- w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż 20 i nie dłuższym niż 30 dni roboczych

od dnia otrzymania wezwania, wskazując zakres żądanych informacji lub dokumentów.

6.

W przypadku wezwania, o którym mowa w ust. 5, następuje zawieszenie biegu terminu

na doręczenie decyzji w przedmiocie sprzeciwu, od dnia wysłania wezwania do dnia otrzymania

informacji lub dokumentów, nie dłużej jednak niż do upływu terminu na przekazanie

informacji lub dokumentów.

7.

Komisja Nadzoru Finansowego w formie pisemnej potwierdza otrzymanie informacji lub

dokumentów, o których mowa w ust. 5, w terminie nie dłuższym niż 2 dni robocze od

dnia ich otrzymania.

8.

W przypadku kolejnych wezwań Komisji Nadzoru Finansowego do przekazania dodatkowych

informacji lub dokumentów nie stosuje się terminów przekazania informacji lub dokumentów,

o których mowa w ust. 5. Wezwania te nie powodują zawieszenia biegu terminu na doręczenie

decyzji w przedmiocie sprzeciwu.

1.

Komisja Nadzoru Finansowego zgłasza, w drodze decyzji, sprzeciw co do nabycia albo

objęcia akcji lub praw z akcji lub co do stania się podmiotem dominującym banku krajowego,

jeżeli

1)

podmiot składający zawiadomienie nie uzupełnił w wyznaczonym terminie braków w zawiadomieniu

lub załączanych do zawiadomienia dokumentów i informacji;

2)

podmiot składający zawiadomienie nie przekazał w terminie dodatkowych informacji lub

dokumentów żądanych przez Komisję Nadzoru Finansowego;

3)

uzasadnione jest to potrzebą ostrożnego i stabilnego zarządzania bankiem krajowym,

z uwagi na możliwy wpływ podmiotu składającego zawiadomienie na bank krajowy lub z

uwagi na ocenę sytuacji finansowej podmiotu składającego zawiadomienie.

2.

W ramach oceny istnienia przesłanki, o której mowa w ust. 1 pkt 3, Komisja Nadzoru

Finansowego bada, czy podmiot składający zawiadomienie wykazał, że

1)

daje rękojmię wykonywania swoich praw i obowiązków w sposób należycie zabezpieczający

interesy klientów banku krajowego oraz zapewniający bezpieczeństwo środków gromadzonych

w banku krajowym;

2)

osoby przewidziane do objęcia w banku stanowisk członków rady nadzorczej i zarządu

spełniają wymogi określone w art. 22aa;

3)

jest w dobrej kondycji finansowej, w szczególności w odniesieniu do aktualnego zakresu

prowadzonej działalności, jak również wpływu realizacji planów inwestycyjnych na przyszłą

sytuację finansową podmiotu składającego zawiadomienie i przyszłą sytuację finansową

banku krajowego;

4)

zapewni przestrzeganie przez bank krajowy wymogów ostrożnościowych wynikających z

przepisów prawa, w tym wymogów w zakresie funduszy własnych, norm płynności, kontroli

wewnętrznej, zarządzania ryzykiem, a w szczególności to, że struktura grupy, której

bank stanie się częścią, będzie umożliwiać sprawowanie efektywnego nadzoru oraz skuteczną

wymianę informacji pomiędzy właściwymi władzami nadzorczymi i ustalenie zakresów właściwości

tych władz;

5)

środki finansowe związane z nabyciem albo objęciem akcji lub praw z akcji lub podjęciem

innych działań zmierzających do stania się podmiotem dominującym, powodujących, że

bank krajowy stanie się podmiotem zależnym, nie pochodzą z nielegalnych lub nieujawnionych

źródeł oraz nie mają związku z finansowaniem terroryzmu ani w związku z zamierzonym

nabyciem albo objęciem akcji lub praw z akcji lub podjęciem innych działań zmierzających

do stania się podmiotem dominującym nie zachodzi zwiększone ryzyko popełnienia przestępstwa,

a także wystąpienia innych działań, związanych z wprowadzaniem do obrotu środków finansowych

pochodzących z nielegalnych lub nieujawnionych źródeł lub finansowaniem terroryzmu.

3.

Dokonując oceny, o której mowa w ust. 1 pkt 3, Komisja Nadzoru Finansowego uwzględnia

w szczególności złożone w związku z postępowaniem zobowiązania podmiotu dotyczące

banku krajowego lub ostrożnego i stabilnego nim zarządzania.

4.

Komisja Nadzoru Finansowego może, w terminie określonym w art. 25i ust. 1, wydać decyzję

o stwierdzeniu braku podstaw do zgłoszenia sprzeciwu, jeżeli stwierdzi, że nie zachodzą

okoliczności wskazane w ust. 1.

5.

Wydając decyzję, o której mowa w ust. 4, Komisja Nadzoru Finansowego może ustalić

termin nabycia albo objęcia akcji lub praw z akcji albo uzyskania uprawnień podmiotu

dominującego banku krajowego.

6.

Termin, o którym mowa w ust. 5, może być wydłużony z urzędu lub na wniosek podmiotu

składającego zawiadomienie.

1.

Komisja Nadzoru Finansowego doręcza decyzję w przedmiocie sprzeciwu, o którym mowa

w art. 25h ust. 1, w terminie 60 dni roboczych od dnia otrzymania zawiadomienia i

wszystkich wymaganych informacji i dokumentów, nie później niż w terminie 2 dni roboczych

od dnia jej wydania.

2.

Terminy przewidziane dla doręczenia decyzji kończącej postępowanie w przedmiocie sprzeciwu

uważa się za zachowane, jeżeli przed ich upływem decyzja została nadana w placówce

pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1481 oraz z 2018 r. poz. 106, 138, 650, 1118 i 1629).

Podmiot składający zawiadomienie może zrealizować zamiar objęty zawiadomieniem, jeżeli

Komisja Nadzoru Finansowego nie doręczy decyzji w przedmiocie sprzeciwu w terminie

60 dni roboczych, o którym mowa w art. 25i ust. 1, albo jeżeli przed upływem tego

terminu Komisja Nadzoru Finansowego wyda decyzję o stwierdzeniu braku podstaw do zgłoszenia

sprzeciwu.

W przypadku uchylenia przez sąd administracyjny decyzji w przedmiocie sprzeciwu termin,

o którym mowa w art. 25i ust. 1, biegnie od dnia, w którym Komisji Nadzoru Finansowego

doręczono prawomocny wyrok sądu administracyjnego.

1.

W przypadku nabycia albo objęcia akcji lub praw z akcji

1)

z naruszeniem przepisu art. 25 ust. 1 albo

2)

pomimo zgłoszenia przez Komisję Nadzoru Finansowego sprzeciwu, o którym mowa w art.

25h ust. 1, albo

3)

przed upływem terminu uprawniającego Komisję Nadzoru Finansowego do zgłoszenia sprzeciwu,

o którym mowa w art. 25h ust. 1, albo

4)

po wyznaczonym przez Komisję Nadzoru Finansowego terminie na nabycie albo objęcie

akcji lub praw z akcji, o którym mowa w art. 25h ust. 5

- z akcji tych nie może być wykonywane prawo głosu, z zastrzeżeniem art. 25m.

2.

W przypadku wykonywania uprawnień podmiotu dominującego banku krajowego

1)

z naruszeniem przepisu art. 25 ust. 1 albo

2)

w przypadku zgłoszenia przez Komisję Nadzoru Finansowego sprzeciwu, o którym mowa

w art. 25h ust. 1, albo

3)

przed upływem terminu uprawniającego Komisję Nadzoru Finansowego do zgłoszenia sprzeciwu,

o którym mowa w art. 25h ust. 1, albo

4)

uzyskanych po upływie terminu, o którym mowa w art. 25h ust. 5

- członkowie zarządu banku krajowego powołani przez podmiot dominujący lub będący

członkami zarządu, prokurentami lub osobami pełniącymi kierownicze funkcje w podmiocie

dominującym nie mogą uczestniczyć w czynnościach z zakresu reprezentacji banku krajowego;

w przypadku gdy nie można ustalić, którzy członkowie zarządu zostali powołani przez

podmiot dominujący, powołanie zarządu jest bezskuteczne od dnia uzyskania przez ten

podmiot uprawnień podmiotu dominującego banku krajowego, z zastrzeżeniem art. 25m.

3.

Uchwały walnego zgromadzenia banku krajowego podjęte z naruszeniem przepisu ust. 1

są nieważne, chyba że spełniają wymogi kworum oraz większości głosów oddanych bez

uwzględnienia głosów nieważnych. W przypadkach, o których mowa w ust. 1, prawo wytoczenia

powództwa o stwierdzenie nieważności uchwały walnego zgromadzenia przysługuje również

Komisji Nadzoru Finansowego. Przepis art. 425 Kodeksu spółek handlowych stosuje się odpowiednio.

4.

Czynności z zakresu reprezentacji banku krajowego podejmowane z udziałem członków

zarządu z naruszeniem przepisu ust. 2 są nieważne. Przepis art. 58 § 3 Kodeksu cywilnego stosuje się odpowiednio.

5.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 lub 2, Komisja Nadzoru Finansowego może, w drodze

decyzji, nakazać zbycie akcji banku krajowego w wyznaczonym terminie.

6.

Jeżeli akcje zostaną nabyte lub objęte z naruszeniem przepisu ust. 1 albo nie zostaną

zbyte w terminie, o którym mowa w ust. 5, Komisja Nadzoru Finansowego może nałożyć

na akcjonariusza banku krajowego będącego osobą fizyczną karę pieniężną do wysokości

20 000 000 zł, a na akcjonariusza będącego osobą prawną karę pieniężną do wysokości

10% przychodu wykazanego w ostatnim zatwierdzonym sprawozdaniu finansowym, a w przypadku

braku takiego sprawozdania - karę finansową w wysokości do 10% prognozowanego przychodu

określonego na podstawie sytuacji ekonomiczno-finansowej akcjonariusza. W przypadku

gdy jest możliwe ustalenie kwoty korzyści osiągniętej przez akcjonariusza albo straty,

której akcjonariusz uniknął w wyniku naruszenia, karę pieniężną można ustalić w wysokości

do dwukrotności korzyści albo straty. Komisja Nadzoru Finansowego może także ustanowić

w banku krajowym zarząd komisaryczny albo uchylić zezwolenie na utworzenie banku i

podjąć decyzję o likwidacji banku. Przepisy art. 145, art. 147 ust. 3 i art. 153-156

stosuje się odpowiednio.

7.

Komisja Nadzoru Finansowego, ustalając wysokość kary pieniężnej, o której mowa w ust.

6, uwzględnia w szczególności zakres i wagę naruszenia, uprzednie naruszenia przepisów

ustawy przez akcjonariusza oraz jego sytuację finansową.

8.

W przypadku gdy akcjonariusz jest podmiotem zależnym, za przychód, o którym mowa w

ust. 6, przyjmuje się przychód za poprzedni rok obrotowy wynikający ze skonsolidowanego

sprawozdania finansowego podmiotu dominującego na najwyższym poziomie konsolidacji.

W przypadku gdy wymagają tego interesy klientów banku krajowego, a wnioskodawca wykaże,

że nie zachodzi przesłanka, o której mowa w art. 25h ust. 1 pkt 3, Komisja Nadzoru

Finansowego może, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, w drodze decyzji, wydanej

na wniosek akcjonariusza lub podmiotu dominującego banku krajowego, uchylić zakazy,

o których mowa w art. 25l ust. 1 lub 2. Do wniosku wnioskodawca dołącza informacje,

o których mowa w art. 25b ust. 1.

1.

Jeżeli jest to uzasadnione potrzebą ostrożnego i stabilnego zarządzania bankiem krajowym,

z uwagi na ocenę sytuacji finansowej podmiotu, w tym założyciela banku krajowego,

który uzyskał bezpośrednio lub pośrednio prawo wykonywania głosu na walnym zgromadzeniu

na poziomach określonych w art. 25 ust. 1 albo stał się bezpośrednio lub pośrednio

podmiotem dominującym banku krajowego, lub z uwagi na możliwy wpływ tego podmiotu

na bank, a w szczególności w przypadku stwierdzenia, że podmiot ten nie dochowuje

zobowiązań, o których mowa w art. 25h ust. 3, lub zobowiązań, o których mowa w art.

30 ust. 1b, Komisja Nadzoru Finansowego może, w drodze decyzji, zakazać wykonywania

prawa głosu z akcji banku krajowego posiadanych przez ten podmiot lub wykonywania

uprawnień podmiotu dominującego przysługujących temu podmiotowi. Dokonując oceny,

czy zachodzi przesłanka do wydania tego zakazu, przepisy art. 25h ust. 2 i 3 oraz

art. 30 ust. 1b stosuje się odpowiednio.

2.

Uchwała walnego zgromadzenia banku krajowego jest nieważna, jeżeli przy jej podejmowaniu

wykonano prawo głosu z akcji, w stosunku do których Komisja Nadzoru Finansowego wydała

decyzję, o której mowa w ust. 1, chyba że uchwała spełnia wymogi kworum oraz większości

głosów oddanych bez uwzględnienia głosów nieważnych. Prawo wytoczenia powództwa o

stwierdzenie nieważności uchwały przysługuje również Komisji Nadzoru Finansowego.

Przepis art. 425 Kodeksu spółek handlowych stosuje się odpowiednio.

3.

Jeżeli Komisja Nadzoru Finansowego wydała na podstawie ust. 1 decyzję w przedmiocie

zakazu wykonywania uprawnień podmiotu dominującego, przepisy art. 25l ust. 2 i 4 stosuje

się odpowiednio.

4.

W przypadku wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, Komisja Nadzoru Finansowego może,

w drodze decyzji, nakazać zbycie akcji w wyznaczonym terminie.

5.

Jeżeli akcje nie zostaną zbyte w terminie, o którym mowa w ust. 4, przepisy art. 25l

ust. 6 i 7 stosuje się odpowiednio.

5a

Jeżeli podmiot, o którym mowa w art. 25 ust. 1, lub założyciel banku krajowego nabył

lub objął akcje lub prawa z akcji, o których mowa w art. 25 ust. 1, i nie dochowuje

zobowiązania, o którym mowa w art. 25h ust. 3 lub art. 30 ust. 1b, Komisja Nadzoru

Finansowego może, w drodze decyzji, nałożyć na ten podmiot lub założyciela banku krajowego

karę pieniężną do wysokości odpowiadającej wartości tych akcji lub praw z akcji. Wartość

akcji lub praw z akcji ustalana jest na dzień ich nabycia albo objęcia według wartości

godziwej, o której mowa w ustawie z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości.

5b

Decyzja, o której mowa w ust. 5a, jest natychmiast wykonalna.

5c

Komisja Nadzoru Finansowego może określić w decyzji, o której mowa w ust. 5a, że kara

pieniężna jest płatna w miesięcznych ratach.

5d

Jeżeli podmiot, o którym mowa w art. 25 ust. 1, lub założyciel banku krajowego wypełni

zobowiązanie, o którym mowa w art. 25h ust. 3 lub art. 30 ust. 1b, przed upływem terminu

wskazanego w decyzji, o której mowa w ust. 5a, Komisja Nadzoru Finansowego wydaje

decyzję o umorzeniu kary pieniężnej, o której mowa w ust. 5a

1)

w całości albo

2)

w części odpowiadającej niezapłaconym przyszłym ratom - w przypadku określonym w ust.

5c.

6.

Na wniosek akcjonariusza lub podmiotu dominującego Komisja Nadzoru Finansowego uchyla

decyzję wydaną na podstawie ust. 1, jeżeli ustały okoliczności uzasadniające wydanie

tej decyzji.

7.

Przepisy ust. 1-6 stosuje się odpowiednio w przypadku, o którym mowa w art. 25 ust.

7, do podmiotów będących stronami porozumienia, o którym mowa w tym przepisie.

W przypadku zaległej kary pieniężnej, o której mowa w art. 25n ust. 5 lub 5a, Komisja

Nadzoru Finansowego może nakazać bankowi, którego akcjonariuszem jest podmiot, na

który została nałożona kara, przekazanie na poczet zaległej kary wraz z odsetkami

wszelkich płatności dokonywanych przez bank na rzecz tego akcjonariusza, w kwocie

odpowiadającej tej karze wraz z odsetkami.

Podmiot, który bezpośrednio lub pośrednio nabył albo objął akcje lub prawa z akcji

banku krajowego, jeżeli stanowią one wraz z akcjami nabytymi albo objętymi wcześniej

pakiet zapewniający osiągnięcie lub przekroczenie progu 5%, 10%, 20%, 25%, jednej

trzeciej, 50%, 66% i 75% ogólnej liczby głosów na walnym zgromadzeniu, albo stał się

podmiotem dominującym banku krajowego, jest każdorazowo obowiązany niezwłocznie powiadomić

o tym ten bank. Bank zawiadamia Komisję Nadzoru Finansowego o przypadku, o którym

mowa w zdaniu pierwszym, niezwłocznie po uzyskaniu takiej informacji. W przypadku

gdy statut banku krajowego przewiduje uprzywilejowanie lub ograniczenie akcji co do

prawa głosu, powiadomienie powinno również dotyczyć udziału w kapitale zakładowym

w wysokości odpowiadającej wielkościom określonym w zdaniu pierwszym i odpowiadającej

mu liczbie głosów bez przywilejów i ograniczeń. Przepisy art. 25 ust. 2-7 stosuje

się odpowiednio.

1.

Podmiot, który zamierza bezpośrednio lub pośrednio zbyć pakiet akcji banku krajowego

1)

uprawniający do wykonywania ponad 10% ogólnej liczby głosów na walnym zgromadzeniu,

2)

w wyniku zbycia którego pozostały w jego posiadaniu pakiet akcji będzie uprawniał

do wykonywania mniej niż 10%, 20%, jednej trzeciej i 50% ogólnej liczby głosów na

walnym zgromadzeniu

- jest obowiązany powiadomić o swoim zamiarze Komisję Nadzoru Finansowego. W przypadku

gdy statut banku krajowego przewiduje uprzywilejowanie lub ograniczenie akcji co do

prawa głosu, powiadomienie powinno również dotyczyć udziału w kapitale zakładowym

w wysokości odpowiadającej wielkościom określonym w zdaniu pierwszym i odpowiadającej

mu liczbie głosów bez przywilejów i ograniczeń. Podmiot, który stał się bezpośrednio

lub pośrednio podmiotem dominującym banku krajowego w sposób inny niż przez nabycie

albo objęcie akcji lub praw z akcji banku krajowego w liczbie zapewniającej większość

ogólnej liczby głosów na walnym zgromadzeniu, jest obowiązany każdorazowo zawiadomić

Komisję Nadzoru Finansowego o zamiarze podjęcia działań zmierzających do utraty statusu

podmiotu dominującego. Przepisy art. 25 ust. 2-7 stosuje się odpowiednio.

2.

Bank zawiadamia Komisję Nadzoru Finansowego o każdym przypadku zbycia akcji lub utraty

statusu podmiotu dominującego, o których mowa w ust. 1, niezwłocznie po uzyskaniu

takich informacji.

3.

W przypadku naruszenia obowiązku, o którym mowa w ust. 1, przepisy art. 25l ust. 6

i 7 stosuje się odpowiednio.

Obowiązki, o których mowa w art. 25o i art. 25p ust. 1, stosuje się odpowiednio w

przypadku nabycia i zbycia obligacji zamiennych na akcje banku krajowego, kwitów depozytowych,

jak również innych papierów wartościowych, z których wynika prawo lub obowiązek nabycia

akcji banku krajowego.

Przepisy art. 25-25r stosuje się odpowiednio do banków spółdzielczych będących spółdzielniami

osób prawnych, których statut przewiduje, inną niż określona w art. 36 § 3 zdanie

pierwsze ustawy - Prawo spółdzielcze, zasadę ustalania liczby głosów przysługujących

członkom.

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 13 pkt 18-20, które wchodzą w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia;

2)

art. 1, art. 2, art. 4 pkt 3 w zakresie przepisów art. 119zg pkt 2, art. 119zv-119zze

i art. 119zzh § 2 oraz pkt 9 w zakresie art. 305q, art. 5 pkt 1, art. 7, art. 11 pkt

3, art. 12 oraz art. 24 ust. 2 pkt 2, które wchodzą w życie po upływie 4 miesięcy

od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Nabycie lub posiadanie akcji przez podmiot zależny uważa się za nabycie lub posiadanie

akcji przez podmiot dominujący.

2.

Przepisy niniejszej ustawy nie naruszają przepisów rozdziału 9 ustawy, o której mowa

w art. 4 ust. 1 pkt 8.

1.

Akcje banków, z wyłączeniem akcji zdematerializowanych zgodnie z przepisami ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi, są akcjami imiennymi. W okresie roku, licząc od daty wpisania banku do rejestru

przedsiębiorców, zbycie akcji imiennych przez akcjonariuszy wymaga zezwolenia Komisji

Nadzoru Finansowego.

2.

W razie wykluczenia akcji banku z obrotu na rynku regulowanym lub zniesienia dematerializacji

akcji banku zgodnie z przepisami, o których mowa w ust. 1, akcje na okaziciela podlegają

zamianie na akcje imienne.

3.

Do akcji banku krajowego objętych przez założyciela w przypadku, o którym mowa w art.

42a, nie stosuje się przepisów art. 336 § 1 i 2 Kodeksu spółek handlowych.

(uchylony)

D.

Postępowanie przy tworzeniu banków

1.

Utworzenie banku może nastąpić, jeżeli

1)

zostało zapewnione wyposażenie banku w

a)

fundusze własne, których wielkość powinna być dostosowana do rodzaju czynności bankowych

przewidzianych do wykonywania i rozmiaru zamierzonej działalności,

b)

pomieszczenia posiadające odpowiednie urządzenia techniczne, należycie zabezpieczające

przechowywane w banku wartości, z uwzględnieniem zakresu i rodzaju prowadzonej działalności

bankowej;

2)

założyciele dają rękojmię ostrożnego i stabilnego zarządzania bankiem, osoby przewidziane

do objęcia w banku stanowisk członków rady nadzorczej oraz zarządu spełniają wymogi

określone w art. 22aa, a członkowie zarządu, o których mowa w art. 22a ust. 3 i 4,

posiadają udowodnioną znajomość języka polskiego;

3)

(uchylony)

4)

przedstawiony przez założycieli plan działalności banku na okres co najmniej trzyletni

wskazuje, że działalność ta będzie bezpieczna dla środków pieniężnych gromadzonych

w banku.

1a.

Komisja Nadzoru Finansowego odstąpi, w drodze decyzji wydanej na wniosek założycieli,

od wymogu udowodnionej znajomości języka polskiego, o którym mowa w ust. 1 pkt 2,

jeżeli nie jest to niezbędne ze względów nadzoru ostrożnościowego, biorąc w szczególności

pod uwagę poziom dopuszczalnego ryzyka lub zakres działalności banku.

1b.

Dokonując w postępowaniu w sprawie zezwolenia na utworzenie banku oceny spełniania

przez założycieli wymogu w zakresie rękojmi, o której mowa w ust. 1 pkt 2, Komisja

Nadzoru Finansowego w szczególności uwzględnia kryteria określone w art. 25h ust.

2 oraz złożone w związku z postępowaniem zobowiązania założycieli dotyczące tworzonego

banku lub ostrożnego i stabilnego nim zarządzania.

2.

Część kapitału założycielskiego może być wniesiona w formie wkładów niepieniężnych

w postaci wyposażenia i nieruchomości, jeśli będą one bezpośrednio przydatne w prowadzeniu

działalności bankowej, z tym że kapitał założycielski wnoszony w formie pieniężnej

nie może być niższy od kwoty określonej w art. 32 ust. 1, a wartość wnoszonych wkładów

niepieniężnych nie może przekraczać 15% kapitału założycielskiego.

3.

(uchylony)

4.

Komisja Nadzoru Finansowego może w szczególnie uzasadnionych przypadkach wyrazić zgodę

na przekroczenie limitu, o którym mowa w ust. 2.

5.

Kapitał założycielski banku nie może pochodzić z pożyczki lub kredytu, lub źródeł

nieudokumentowanych.

Bank w formie spółki akcyjnej i bank spółdzielczy mogą być utworzone po uzyskaniu

zezwolenia Komisji Nadzoru Finansowego.

1.

Wniosek do Komisji Nadzoru Finansowego o wydanie zezwolenia na utworzenie banku powinien

zawierać

1)

określenie nazwy i siedziby banku;

2

określenie czynności bankowych, do których wykonywania bank ma być upoważniony, oraz

dane o przedmiocie i zakresie zamierzonej działalności, w tym określenie czynności,

o których mowa w art. 69 ust. 2 pkt 1-7 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi, które bank zamierza wykonywać zgodnie z art. 70 ust. 2 tej ustawy;

3)

dane dotyczące

a)

założycieli i osób przewidzianych do objęcia w banku stanowisk członków zarządu oraz

rady nadzorczej,

b)

kapitału założycielskiego.

2.

Do wniosku załącza się

1)

projekt statutu banku;

2)

program działalności i plan finansowy banku na okres co najmniej trzyletni;

3)

dokumenty dotyczące założycieli i ich sytuacji finansowej, w tym oświadczenia składane

przez nich w tym zakresie;

3a)

(uchylony)

4)

opinię właściwych władz nadzorczych kraju siedziby wnioskodawcy, jeżeli założycielem

jest bank zagraniczny.

3.

Projekt statutu, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, powinien określać w szczególności

1)

firmę, która powinna zawierać wyodrębniony wyraz „bank” i odróżniać się od nazw innych

banków oraz wskazywać, czy jest to bank państwowy, bank w formie spółki akcyjnej czy

bank spółdzielczy;

2)

siedzibę, przedmiot działania i zakres działalności banku z uwzględnieniem czynności,

o których mowa w art. 69 ust. 2 pkt 1-7 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi, które bank zamierza wykonywać zgodnie z art. 70 ust. 2 tej ustawy;

3)

organy i ich kompetencje, ze szczególnym uwzględnieniem kompetencji członków zarządu,

o których mowa w art. 22b ust. 1, oraz zasady podejmowania decyzji, podstawową strukturę

organizacyjną banku, zasady składania oświadczeń w zakresie praw i obowiązków majątkowych,

tryb wydawania regulacji wewnętrznych oraz tryb podejmowania decyzji o zaciągnięciu

zobowiązań lub rozporządzeniu aktywami, których łączna wartość w stosunku do jednego

podmiotu przekracza 5% funduszy własnych;

4)

zasady funkcjonowania systemu zarządzania, w tym systemu kontroli wewnętrznej;

5)

fundusze własne oraz zasady gospodarki finansowej.

4.

Jeżeli z wnioskiem o wydanie zezwolenia na utworzenie banku występuje więcej niż 10

założycieli, są oni obowiązani ustanowić 1-3 pełnomocników, którzy będą ich reprezentować

wobec Komisji Nadzoru Finansowego w okresie poprzedzającym wydanie zezwolenia na utworzenie

banku. Pełnomocnictwo powinno być sporządzone w formie aktu notarialnego.

Oświadczenia, o których mowa w art. 22b ust. 2 i art. 31 ust. 2 pkt 3, są składane

pod rygorem odpowiedzialności karnej. Składający oświadczenie jest obowiązany do zawarcia

w nim klauzuli następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie

fałszywego oświadczenia”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności

karnej za składanie fałszywych zeznań.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowy zakres informacji, o których mowa w art. 22a ust. 2,

2)

dokumenty, które należy załączyć do wniosku, o którym mowa w art. 22b ust. 1, w celu

przedstawienia informacji określonych w art. 22b ust. 2,

3)

wykaz dokumentów, o których mowa w art. 31 ust. 2 pkt 3

- kierując się potrzebą zapewnienia Komisji Nadzoru Finansowego dostępu do danych

niezbędnych do prawidłowego sprawowania nadzoru, w tym oceny spełniania wymogów ustawowych

przez założycieli i członków organów banku, a także badania sytuacji finansowej założycieli.

1.

Wnoszony przez założycieli banku kapitał założycielski, z zastrzeżeniem ust. 2, nie

może być niższy od równowartości w złotych 5 000 000 euro przeliczonej według kursu

średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski, obowiązującego w dniu wydania zezwolenia

na utworzenie banku.

2.

W przypadku banków spółdzielczych, których założyciele wyrazili zamiar zawarcia umowy

zrzeszenia, na podstawie ustawy o funkcjonowaniu banków spółdzielczych, ich zrzeszaniu się i bankach zrzeszających, kapitał założycielski nie może być niższy od równowartości w złotych 1 000 000 euro

przeliczonej według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski, obowiązującego

w dniu wydania zezwolenia na utworzenie banku.

3.

Kapitał założycielski banku wnoszony w formie pieniężnej musi być wpłacony przez założycieli

w walucie polskiej na rachunek bankowy w banku krajowym, otwarty w celu dokonania

wpłat na kapitał założycielski banku.

4.

Pokrycie pełnej kwoty kapitału założycielskiego banku w formie spółki akcyjnej oraz

banku spółdzielczego powinno być dokonane przed wpisaniem banku do właściwego rejestru.

5.

Wpłata kapitału założycielskiego banku państwowego, jak również wydzielenie z majątku

Skarbu Państwa innych środków na pokrycie kapitału założycielskiego powinno nastąpić

przed złożeniem przez bank państwowy do Komisji Nadzoru Finansowego wniosku o zezwolenie

na rozpoczęcie działalności.

1.

Komisja Nadzoru Finansowego

1)

wzywa założycieli do uzupełnienia wniosku, jeżeli nie odpowiada on wymaganiom określonym

w art. 31, oraz może zażądać uzupełniających danych lub dokumentów dotyczących w szczególności

założycieli i osób przewidzianych do objęcia w banku stanowisk członków zarządu, w

tym informacji o ich sytuacji majątkowej i rodzinnej, jeżeli informacje te są niezbędne

do podjęcia decyzji o wydaniu zezwolenia na utworzenie banku;

2)

w terminie nieprzekraczającym 3 miesięcy od daty otrzymania wniosku lub jego uzupełnienia

- wydaje decyzję w przedmiocie zezwolenia na utworzenie banku.

2.

Komisja Nadzoru Finansowego w uzasadnionych przypadkach może przedłużyć do 6 miesięcy

termin wydania decyzji, o której mowa w ust. 1 pkt 2, informując o tym założycieli

przed upływem terminu 3 miesięcy od daty otrzymania wniosku lub jego uzupełnienia.

1.

W zezwoleniu na utworzenie banku Komisja Nadzoru Finansowego określa: firmę banku,

jego siedzibę, nazwy (nazwiska) założycieli i obejmowane przez nich akcje, wysokość

kapitału założycielskiego, działalność, do wykonywania której bank jest upoważniony,

oraz warunki, po spełnieniu których Komisja Nadzoru Finansowego zezwoli na rozpoczęcie

przez bank działalności, a także zatwierdza projekt statutu banku oraz skład pierwszego

zarządu banku.

2

Zmiana statutu banku wymaga zezwolenia Komisji Nadzoru Finansowego.

2a.

Zezwolenie na zmianę statutu może określać termin, do którego powinna być podjęta

uchwała. W przypadku niepodjęcia uchwały we wskazanym terminie decyzja wygasa. Przepisu

art. 162 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się.

3

Do wniosku o wydanie zezwolenia na zmianę statutu banku przepisy art. 33 oraz art.

36 ust. 2a stosuje się odpowiednio.

Komisja Nadzoru Finansowego może być uczestnikiem w postępowaniu rejestrowym dotyczącym

banku.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 8

a)

pkt 2 - w zakresie art. 18 ust. 4 i 6,

b)

pkt 3

- które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2019 r.;

2)

art. 8 pkt 4 lit. c oraz lit. d tiret czwarte, które wchodzą w życie z dniem 3 lipca

2019 r.;

3)

art. 1 pkt 76 i 93, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2020 r.

1.

Bank może rozpocząć działalność po uzyskaniu zezwolenia Komisji Nadzoru Finansowego.

2.

Z wnioskiem o wydanie zezwolenia na rozpoczęcie przez bank działalności występuje

zarząd banku.

2a

Do wniosku załącza się

1)

dokumenty, o których mowa w art. 6 lit. c, f, h oraz i rozporządzenia delegowanego

Komisji (UE) 2017/1943 z dnia 14 lipca 2016 r. uzupełniającego dyrektywę Parlamentu

Europejskiego i Rady 2014/65/UE w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych

dotyczących informacji i wymogów w zakresie udzielania zezwoleń firmom inwestycyjnym

(Dz. Urz. UE L 276 z 26.10.2017, str. 4), odpowiadające zakresowi czynności, o których

mowa w art. 69 ust. 2 pkt 1-7 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi, które bank zamierza wykonywać zgodnie z art. 70 ust. 2 tej ustawy;

2)

procedury oraz opis rozwiązań i systemów, o których mowa w art. 16 ust. 2 rozporządzenia

596/2014, w zakresie czynności, o których mowa w art. 69 ust. 2 pkt 1-7 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi, które bank zamierza wykonywać zgodnie z art. 70 ust. 2 tej ustawy.

3.

Zezwolenie na rozpoczęcie przez bank działalności wydaje się po stwierdzeniu, że bank

1)

jest należycie przygotowany organizacyjnie do rozpoczęcia działalności;

2)

zgromadził w całości kapitał założycielski;

3)

dysponuje odpowiednimi warunkami do przechowywania środków pieniężnych i innych wartości,

z uwzględnieniem zakresu i rodzaju prowadzonej działalności bankowej;

4)

spełnia inne warunki określone w decyzji o wydaniu zezwolenia na utworzenie banku.

3a.

Komisja Nadzoru Finansowego informuje Europejski Urząd Nadzoru Bankowego o udzieleniu

zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, dołączając informację o jego treści.

4.

Bank powiadamia Bankowy Fundusz Gwarancyjny o uzyskaniu wpisu do Krajowego Rejestru

Sądowego.

Komisja Nadzoru Finansowego odmawia wydania zezwolenia na utworzenie banku lub na

zmianę jego statutu, jeżeli nie zostały spełnione wymagania obowiązujące przy tworzeniu

banków lub zamierzona działalność banku naruszałaby przepisy prawa, interesy klientów

albo nie gwarantowałaby bezpieczeństwa gromadzonych w banku środków lub gdy przepisy

prawa obowiązujące w miejscu siedziby lub zamieszkania założyciela lub jego powiązania

z innymi podmiotami mogłyby uniemożliwić skuteczne sprawowanie nadzoru nad bankiem.

Zezwolenia, o których mowa w art. 34 ust. 1 i w art. 36 ust. 1, tracą moc, jeżeli

w terminie roku od wydania zezwolenia na utworzenie banku nie rozpoczął on działalności.

1.

Utworzenie za granicą banku przez bank krajowy, jak również utworzenie oddziału banku

krajowego za granicą, z zastrzeżeniem art. 48a-48g, wymaga zezwolenia Komisji Nadzoru

Finansowego.

2.

Wniosek o utworzenie za granicą banku powinien zawierać

1)

określenie nazwy, siedziby i formy organizacyjnej banku;

2)

dane dotyczące założycieli i kapitału założycielskiego.

3.

Do wniosku załącza się

1)

projekt statutu oraz uzasadnienie utworzenia banku za granicą;

2)

program działalności i plan finansowy banku na okres co najmniej trzyletni;

3)

informacje o przepisach prawnych obowiązujących w państwie przyjmującym w zakresie

a)

zezwoleń na podjęcie działalności przez bank,

b)

przepisów podatkowych dotyczących działalności banków,

c)

przepisów dotyczących transferu dewiz i nadzoru bankowego.

4.

Wniosek o utworzenie oddziału banku za granicą powinien zawierać uzasadnienie utworzenia

oddziału banku za granicą i informacje określone w ust. 3 pkt 3 dotyczące odpowiednio

oddziałów banków.

1.

Utworzenie oddziału banku zagranicznego w kraju następuje na podstawie zezwolenia

Komisji Nadzoru Finansowego wydanego na wniosek zainteresowanego banku.

2.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, powinien zawierać

1)

firmę i siedzibę banku występującego z wnioskiem oraz charakterystykę jego działalności;

2)

rodzaje czynności bankowych, do których wykonywania ma być upoważniony oddział banku,

oraz siedzibę oddziału;

3)

wielkość funduszy przydzielonych do dyspozycji oddziału;

4)

dane dotyczące co najmniej 2 osób przewidzianych do objęcia w oddziale stanowisk dyrektora

lub jego zastępcy;

5)

w przypadku podmiotów objętych obowiązkowym systemem gwarantowania Bankowego Funduszu

Gwarancyjnego, warunki dostępu do systemu wyliczania, o którym mowa w art. 2 pkt 64 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie

gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1937 i 2491 oraz z 2018 r. poz. 685, 723 i 1637), przez Komisję Nadzoru Finansowego oraz Bankowy Fundusz Gwarancyjny, w szczególności

na wypadek spełnienia warunku gwarancji.

3.

Do wniosku załącza się projekt regulaminu oddziału oraz zobowiązanie występującego

z wnioskiem banku zagranicznego o zaspokajaniu wszelkich roszczeń, jakie mogą powstać

w stosunkach między oddziałem i innymi podmiotami. Przepis art. 31 ust. 2 stosuje

się odpowiednio.

4.

W zezwoleniu na utworzenie oddziału banku zagranicznego w kraju Komisja Nadzoru Finansowego

ustala w szczególności siedzibę oddziału, rodzaj czynności bankowych, do wykonywania

których oddział jest upoważniony, minimalną wysokość funduszy niezbędnych do działalności

oddziału, warunki dostępu do systemu wyliczania przez Komisję Nadzoru Finansowego

oraz Bankowy Fundusz Gwarancyjny, w szczególności na wypadek spełnienia warunku gwarancji,

a także zatwierdza projekt regulaminu oddziału. O wydaniu zezwolenia Komisja Nadzoru

Finansowego powiadamia Bankowy Fundusz Gwarancyjny.

5.

Oddziały banków zagranicznych podlegają wpisowi do rejestru przedsiębiorców.

6.

Do postępowania przy tworzeniu oddziału banku zagranicznego w kraju stosuje się odpowiednio

przepisy art. 32-38, z tym że informację, o której mowa w art. 36 ust. 3a, Komisja

Nadzoru Finansowego przekazuje również Komisji Europejskiej oraz powołanemu przez

nią Europejskiemu Komitetowi Bankowemu.

7.

Oddział banku zagranicznego działa na podstawie regulaminu nadanego przez bank zagraniczny.

8.

Zmiany regulaminu, o którym mowa w ust. 7, wymagają zezwolenia Komisji Nadzoru Finansowego.

9.

Do wniosku o wydanie zezwolenia na zmianę regulaminu przepisy art. 34 ust. 2, 2a i

3 stosuje się odpowiednio.

10.

Z wnioskiem, o którym mowa w ust. 9, występuje bank zagraniczny.

1.

Oddział banku zagranicznego jest obowiązany

1)

używać firmy banku zagranicznego w języku państwa jego siedziby wraz z przetłumaczonym

na język polski określeniem formy prawnej banku oraz dodaniem wyrazów „oddział w Polsce”;

2)

prowadzić oddzielną rachunkowość w języku polskim, zgodnie z przepisami obowiązującymi

banki krajowe;

3)

działać zgodnie z zatwierdzonym regulaminem;

4)

przechowywać wszelkie dokumenty dotyczące jego działalności w siedzibie oddziału.

1a.

Oddział banku zagranicznego, niebędący podmiotem objętym systemem gwarantowania w

rozumieniu art. 2 pkt 41 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie

gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji, informuje - w sposób, w jaki są podawane informacje o świadczonych usługach - osoby

korzystające oraz zainteresowane korzystaniem z jego usług o

1)

swojej sytuacji ekonomiczno-finansowej;

2)

uczestnictwie w systemie gwarantowania i zasadach jego funkcjonowania, w tym o zakresie

podmiotowym i przedmiotowym ochrony przysługującej ze strony tego systemu, wskazując

w szczególności

a)

kwotę określającą maksymalną wysokość gwarancji,

b)

rodzaje podmiotów, które mogą być uznane za uprawnione do otrzymania świadczenia pieniężnego.

1b.

Oddział banku zagranicznego, o którym mowa w ust. 1a, obowiązany jest poinformować

osoby korzystające oraz zainteresowane korzystaniem z jego usług o braku ochrony gwarancyjnej

w przypadku, gdy

1)

wierzytelność, powstająca w związku z wykonywaniem czynności bankowych, nie będzie

chroniona przez system gwarantowania;

2)

w związku z wykonywaniem innej czynności niż czynność bankowa, oddział banku zagranicznego

wystawia dokument imienny potwierdzający jego zobowiązanie pieniężne;

3)

w związku z usługami świadczonymi przez oddział banku zagranicznego, w szczególności

polegającymi na pośredniczeniu w zawieraniu umów, powstają lub mogą powstać jakiekolwiek

wierzytelności osoby korzystającej oraz zainteresowanej korzystaniem z jego usług

wobec innego podmiotu, który nie jest objęty systemem gwarantowania.

1c.

Informacje, o których mowa w ust. 1a pkt 2 i ust. 1b pkt 1 i 2, powinny być zawarte

również w umowach między osobami korzystającymi oraz zainteresowanymi korzystaniem

z usług a oddziałem banku zagranicznego.

1d.

Informacje dotyczące trybu i warunków otrzymania świadczenia pieniężnego powinny zostać

udostępnione na wniosek osoby korzystającej oraz zainteresowanej korzystaniem z usług

oddziału banku zagranicznego.

1e.

Wszelkie informacje udostępniane osobom korzystającym oraz zainteresowanym korzystaniem

z usług oddziału banku zagranicznego, stosownie do przepisów ust. 1a-1c, powinny być

podawane w sposób

1)

w jaki podawane są informacje o świadczonych usługach;

2)

jednoznaczny i zrozumiały.

1f.

Informacje o uczestnictwie w systemie gwarantowania nie mogą być wykorzystywane w

celach reklamowych i powinny być ograniczone wyłącznie do informacji określonych w

ust. 1a i 1b.

1g.

Zakaz określony w ust. 1f stosuje się również do podmiotów niebędących uczestnikami

systemu gwarantowania.

2.

Powołanie dyrektora i jednego z zastępców dyrektora oddziału banku zagranicznego następuje

za zgodą Komisji Nadzoru Finansowego. Z wnioskiem o wyrażenie zgody występuje bank

zagraniczny. Przepisy art. 22b stosuje się odpowiednio.

Do oddziałów banków zagranicznych, działających na terenie Rzeczypospolitej, stosuje

się przepisy prawa polskiego.

1.

Banki zagraniczne i instytucje kredytowe mogą otwierać w Rzeczypospolitej Polskiej

swoje przedstawicielstwa na podstawie zezwolenia Komisji Nadzoru Finansowego wydanego

na wniosek zainteresowanego banku lub instytucji kredytowej.

2.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, powinien zawierać

1)

określenie firmy i siedziby banku lub instytucji kredytowej oraz charakterystykę działalności

prowadzonej przez bank lub instytucję kredytową występującą z wnioskiem;

2)

określenie siedziby przedstawicielstwa i zakresu jego działania;

3)

informacje o kandydacie przewidzianym na stanowisko przedstawiciela banku lub instytucji

kredytowej.

3.

Do postępowania przy otwarciu przedstawicielstwa banku i instytucji kredytowej stosuje

się odpowiednio przepisy art. 33, art. 37 oraz art. 38.

4.

Zakres działania przedstawicielstwa banku zagranicznego i instytucji kredytowej może

obejmować wyłącznie prowadzenie działalności w zakresie reklamy i promocji banku zagranicznego

lub instytucji kredytowej w zakresie ustalonym w zezwoleniu.

5.

Komisja Nadzoru Finansowego zamieszcza w Biuletynie Informacji Publicznej wykaz wydanych,

uchylonych i wygasłych zezwoleń, o których mowa w ust. 1.

6.

Bank zagraniczny i instytucja kredytowa są obowiązane zgłaszać Komisji Nadzoru Finansowego

1)

wszelkie zmiany stanu faktycznego i prawnego w zakresie danych, o których mowa w ust.

2;

2)

informacje o zaprzestaniu wykonywania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej działalności

w formie przedstawicielstwa.

7.

Komisja Nadzoru Finansowego uchyla zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, w przypadku

gdy

1)

bank zagraniczny lub instytucja kredytowa rażąco narusza prawo polskie lub nie wykonuje

obowiązku, o którym mowa w ust. 6;

2)

nastąpiło otwarcie likwidacji banku zagranicznego lub instytucji kredytowej lub bank

zagraniczny utracił prawo wykonywania działalności gospodarczej;

3)

działalność przedstawicielstwa banku zagranicznego lub instytucji kredytowej rażąco

wykracza poza zakres ustalony w zezwoleniu;

4)

właściwe władze nadzorcze państwa, w którym bank zagraniczny lub instytucja kredytowa

ma swoją siedzibę lub miejsce sprawowania zarządu, uchyliły zezwolenie na prowadzenie

działalności bankowej przez ten bank lub instytucję kredytową.

8.

W przypadku zaprzestania przez bank zagraniczny lub instytucję kredytową wykonywania

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej działalności w formie przedstawicielstwa,

zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, wygasa. Komisja Nadzoru Finansowego, w drodze

decyzji, stwierdza wygaśnięcie zezwolenia.

Da. Szczególny sposób tworzenia banków krajowych przez instytucje kredytowe prowadzące

działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej poprzez oddział

1.

Instytucja kredytowa, prowadząca działalność bankową na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej poprzez oddział, może utworzyć bank krajowy w formie spółki akcyjnej przez

wniesienie tytułem wkładu niepieniężnego wszystkich składników majątkowych tego oddziału,

przeznaczonych do prowadzenia działalności przez ten oddział, o ile stanowią one przedsiębiorstwo

lub jego zorganizowaną część. Akcje banku krajowego mogą być objęte wyłącznie przez

tę instytucję kredytową.

2.

Do utworzenia banku krajowego przez instytucję kredytową, o którym mowa w ust. 1,

stosuje się, z zastrzeżeniem art. 42b-42e, przepisy dotyczące utworzenia banku w formie

spółki akcyjnej, z wyjątkiem art. 30 ust. 2 i 4 oraz art. 36.

3.

Zgoda, o której mowa w art. 313 § 1-3 Kodeksu spółek handlowych, powinna dotyczyć również przejścia wszystkich składników majątkowych oddziału na

bank krajowy.

Oprócz dokumentów, o których mowa w art. 31 ust. 2, do wniosku o wydanie zezwolenia

na utworzenie banku krajowego przez instytucję kredytową, o którym mowa w art. 42a

ust. 1, załącza się

1)

zweryfikowane przez firmę audytorską

a)

ustalenie wartości majątku oddziału na określony dzień w miesiącu poprzedzającym złożenie

wniosku o utworzenie banku krajowego, według dotychczasowych zasad rachunkowości przyjętych

przez oddział, bez ujmowania w aktywach dodatkowych składników oraz dokonywania zmian

w zasadach ustalania szacunków wpływających na wycenę aktywów i pasywów,

b)

oświadczenie zawierające informację o stanie księgowym oddziału sporządzoną dla celów

utworzenia banku krajowego na dzień, o którym mowa w lit. a, stwierdzające, że wartość

wkładu niepieniężnego odpowiada wartości bilansowej przedsiębiorstwa lub zorganizowanej

części przedsiębiorstwa oddziału, wycenionych według dotychczasowych zasad rachunkowości

przyjętych przez oddział instytucji kredytowej;

2)

uwierzytelnioną kopię przekazywanego za pośrednictwem właściwych władz nadzorczych

państwa macierzystego zawiadomienia dotyczącego zamiaru zaprzestania działalności

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej poprzez oddział;

3)

informację o zezwoleniach, koncesjach oraz ulgach, które zostały przyznane instytucji

kredytowej w związku z utworzeniem lub działalnością oddziału, wraz z uwierzytelnioną

kopią zawiadomienia innego niż Komisja Nadzoru Finansowego organu, który wydał zezwolenie

lub udzielił koncesji, o zamiarze utworzenia banku krajowego i możliwości zgłoszenia

sprzeciwu, o którym mowa w art. 42e ust. 2 pkt 3.

1.

Przed wydaniem decyzji w przedmiocie zezwolenia na utworzenie banku krajowego, o którym

mowa w art. 42a ust. 1, w oddziale instytucji kredytowej przeprowadza się czynności

kontrolne. Do czynności tych przepisy art. 133 ust. 2-4, art. 135 i 136 stosuje się

odpowiednio.

2.

Komisja Nadzoru Finansowego odmawia wydania zezwolenia na utworzenie banku krajowego,

o którym mowa w art. 42a ust. 1, jeżeli utworzenie może spowodować poważne szkody

dla gospodarki narodowej lub dla ważnych interesów państwa.

Zezwolenie na utworzenie banku, o którym mowa w art. 42a ust. 1, traci moc, jeżeli

wpis banku do rejestru przedsiębiorców nie zostanie dokonany w terminie roku od dnia

doręczenia zezwolenia. Komisja Nadzoru Finansowego może określić w zezwoleniu krótszy

termin utraty jego mocy, nie krótszy niż 6 miesięcy, jeżeli jest to uzasadnione potrzebą

ostrożnego i stabilnego prowadzenia działalności przez tworzony bank.

1.

Bank krajowy utworzony przez instytucję kredytową na podstawie art. 42a ust. 1 rozpoczyna

działalność z chwilą wpisania do rejestru przedsiębiorców. Wykreślenie oddziału instytucji

kredytowej z rejestru przedsiębiorców jest dokonywane z urzędu w dniu wpisania banku

krajowego do rejestru przedsiębiorców.

2.

Z chwilą wpisania do rejestru przedsiębiorców bank krajowy, o którym mowa w ust. 1,

wstępuje we wszystkie prawa i obowiązki instytucji kredytowej związane z działalnością

oddziału. Na bank krajowy przechodzą zezwolenia, koncesje oraz ulgi, które zostały

przyznane instytucji kredytowej na podstawie przepisów obowiązujących na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej w związku z utworzeniem lub działalnością oddziału, o ile

1)

zostały ujawnione w informacji, o której mowa w art. 42b pkt 3;

2)

odrębne przepisy lub decyzja o udzieleniu zezwolenia, koncesji lub ulgi nie stanowią

inaczej;

3)

przed wydaniem zezwolenia na utworzenie banku krajowego sprzeciwu nie złożył inny

organ, który wydał zezwolenie lub udzielił koncesji.

3.

Ujawnienie w księgach wieczystych lub innych rejestrach przejścia na bank krajowy

praw ujawnionych w tych księgach lub innych rejestrach następuje na wniosek banku.

4.

Środki pieniężne przekazane przez instytucję kredytową do prowadzenia działalności

oddziału nie stanowią zobowiązań banku krajowego.

5.

W przypadku utworzenia banku krajowego, o którym mowa w ust. 1, stosuje się przepisy

ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości dotyczące zmiany formy prawnej jednostki.

6.

Spółka w organizacji, mająca stać się bankiem, o którym mowa w ust. 1, może wystąpić

do Komisji Nadzoru Finansowego o wydanie zezwoleń, o których mowa w art. 6a ust. 1

pkt 1 lit. k i art. 6d ust. 1, jeżeli zezwolenia te staną się wymagane z chwilą wpisu

banku do rejestru przedsiębiorców.

(uchylony)

E.

Przekształcenie banku państwowego w spółkę akcyjną

Bank państwowy może być przekształcony w bank w formie spółki akcyjnej.

Prezes Rady Ministrów, po zasięgnięciu opinii Komisji Nadzoru Finansowego, mając na

uwadze konieczność ochrony interesów Skarbu Państwa, w drodze rozporządzenia

1)

przekształca bank państwowy w spółkę akcyjną z udziałem Skarbu Państwa;

2)

określa, w jakim zakresie majątek banku państwowego zostanie wniesiony do spółki akcyjnej

na pokrycie kapitału akcyjnego, w jakim zaś nastąpi zbycie tego majątku tworzonej

spółce akcyjnej z udziałem Skarbu Państwa.

Przekształcenie banku państwowego w spółkę akcyjną nie powoduje zmian w zakresie zawartych

przez bank umów i uprawnień z tytułu decyzji administracyjnych. Przekształcenie banku

następuje na podstawie bilansu sporządzonego na dzień przekształcenia. Z tym dniem

bank w formie spółki akcyjnej wchodzi we wszystkie prawa i obowiązki przekształcanego

banku państwowego.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 36 i

art. 40, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia.

W dniu uzyskania osobowości prawnej przez bank w formie spółki akcyjnej bank państwowy

ulega likwidacji, a jego organy ulegają rozwiązaniu.

W zakresie nieuregulowanym w ustawie, przy przekształceniu banku państwowego w bank

w formie spółki akcyjnej stosuje się określony w przepisach Kodeksu spółek handlowych tryb postępowania przy zawiązywaniu spółki akcyjnej, z wyłączeniem art. 312 i art.

336.

(uchylony)

Instytucja kredytowa może rozpocząć działalność transgraniczną na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej po otrzymaniu przez Komisję Nadzoru Finansowego zawiadomienia od właściwych

władz nadzorczych państwa macierzystego, które określa rodzaje czynności, jakie instytucja

zamierza wykonywać.

Bank krajowy może prowadzić działalność na terytorium państwa goszczącego poprzez

oddział lub w ramach działalności transgranicznej.

Bank krajowy może wykonywać na terytorium państwa goszczącego czynności wynikające

z zezwolenia, o którym mowa w art. 34 ust. 1.

1.

Bank krajowy, który zamierza utworzyć oddział na terytorium państwa goszczącego, zawiadamia

o tym w formie pisemnej Komisję Nadzoru Finansowego.

2.

Zawiadomienie, o którym mowa w ust. 1, powinno zawierać

1)

nazwę państwa goszczącego, na terytorium którego bank zamierza utworzyć oddział;

2)

nazwę oddziału;

3)

adres oddziału, pod którym możliwe będzie uzyskanie dokumentów dotyczących jego działalności;

4)

program działalności oddziału określający w szczególności czynności, jakie bank zamierza

wykonywać poprzez oddział, oraz opis struktury organizacyjnej oddziału;

5)

nazwiska osób przewidzianych do objęcia w oddziale stanowisk dyrektora oddziału i

jego zastępcy.

3.

Komisja Nadzoru Finansowego może żądać uzupełnienia zawiadomienia, o którym mowa w

ust. 1, w zakresie określonym w ust. 2 pkt 2-5.

4.

W terminie trzech miesięcy od dnia otrzymania zawiadomienia, o którym mowa w ust.

1, lub jego uzupełnienia Komisja Nadzoru Finansowego przesyła zawiadomienie właściwym

władzom nadzorczym państwa goszczącego wraz z informacjami o kwocie funduszy własnych

i wysokości współczynnika wypłacalności banku, który zamierza utworzyć oddział. O

przesłaniu zawiadomienia właściwym władzom nadzorczym Komisja Nadzoru Finansowego

powiadamia zainteresowany bank.

1.

Komisja Nadzoru Finansowego odmawia przesłania zawiadomienia, o którym mowa w art.

48c ust. 1, w przypadku gdy

1)

nie zostały spełnione wymagania określone w art. 48c ust. 2;

2)

struktura organizacyjna banku lub jego sytuacja finansowa są nieadekwatne do zamierzonej

działalności;

3)

zamierzona działalność naruszałaby przepisy prawa;

4)

zamierzona działalność mogłaby okazać się niekorzystna dla ostrożnego i stabilnego

zarządzania bankiem.

2.

Komisja Nadzoru Finansowego przesyła zainteresowanemu bankowi decyzję odmowną w terminie

trzech miesięcy od dnia otrzymania zawiadomienia lub jego uzupełnienia.

3.

Komisja Nadzoru Finansowego informuje Europejski Urząd Nadzoru Bankowego o każdym

przypadku wydania decyzji odmownej, podając przesłanki jej wydania.

O zamiarze dokonania zmiany w zakresie wskazanym w art. 48c ust. 2 pkt 2-5 bank krajowy

powiadamia, w formie pisemnej, Komisję Nadzoru Finansowego i właściwe władze nadzorcze

państwa goszczącego, najpóźniej na miesiąc przed dokonaniem tej zmiany. Przepisy art.

48c ust. 3 i 4 oraz art. 48d stosuje się odpowiednio.

1.

Bank krajowy, który zamierza prowadzić działalność transgraniczną, zawiadamia o tym

Komisję Nadzoru Finansowego. Zawiadomienie powinno wskazywać każdorazowo czynności

wynikające z udzielonego bankowi zezwolenia, jakie bank zamierza wykonywać.

2.

Komisja Nadzoru Finansowego przesyła zawiadomienie, o którym mowa w ust. 1, właściwym

władzom nadzorczym państwa goszczącego w terminie miesiąca od dnia jego otrzymania

i powiadamia o tym zainteresowany bank.

Komisja Nadzoru Finansowego niezwłocznie powiadamia właściwe władze nadzorcze państwa

goszczącego o utracie przez bank krajowy, prowadzący działalność na jego terytorium,

zezwolenia na jego utworzenie.

1.

Instytucja finansowa mająca siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej może

wykonywać na terytorium państwa goszczącego czynności, o których mowa w art. 5 ust.

2 i art. 6 ust. 1 pkt 1-4, 6, 7 i 8, w zakresie określonym w akcie prawnym o jej utworzeniu,

poprzez oddział lub w ramach działalności transgranicznej, pod warunkiem że

1)

jest podmiotem zależnym od co najmniej jednego banku krajowego podlegającego nadzorowi

skonsolidowanemu;

2)

podlega nadzorowi skonsolidowanemu;

3)

faktycznie prowadzi działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

4)

bank lub banki krajowe, o których mowa w pkt 1, dysponują prawem do wykonywania co

najmniej 90% głosów w organie stanowiącym danej instytucji finansowej;

5)

bank lub banki krajowe, o których mowa w pkt 1, spełniają określone w przepisach ustawy

i rozporządzenia nr 575/2013 wymogi dotyczące funduszy własnych, kontroli dużych ekspozycji,

limitów wielkości pakietów akcji, płynności oraz ryzyka rynkowego;

6)

bank lub banki krajowe, o których mowa w pkt 1, po uprzednim uzyskaniu zgody Komisji

Nadzoru Finansowego, złożą poręczenie, w którym przyjmą solidarną odpowiedzialność

za zobowiązania zaciągnięte przez daną instytucję finansową.

2.

Spełnienie warunków określonych w ust. 1 podlega weryfikacji przez Komisję Nadzoru

Finansowego.

2a.

W przypadku spełnienia przez instytucję finansową warunków, o których mowa w ust.

1, Komisja Nadzoru Finansowego wydaje tej instytucji finansowej zaświadczenie, że

spełnia te wymogi.

3.

Instytucja finansowa zawiadamia w formie pisemnej Komisję Nadzoru Finansowego o zamiarze

utworzenia oddziału lub prowadzenia działalności transgranicznej na terytorium państwa

goszczącego. Przepisy art. 48c ust. 2-4 i art. 48d-48f stosuje się odpowiednio, z

tym że Komisja Nadzoru Finansowego

1)

powiadamia właściwe władze nadzorcze państwa goszczącego o kwocie funduszy własnych

zależnej instytucji finansowej i o wysokości skonsolidowanego współczynnika wypłacalności

dominującego wobec niej banku lub banków, o których mowa w ust. 1 pkt 1;

1a)

dołącza do zawiadomienia zaświadczenie, o którym mowa w ust. 2a;

2)

odmawia przesłania zawiadomienia właściwym władzom nadzorczym także w przypadku, gdy

instytucja finansowa nie spełnia warunków, o których mowa w ust. 1.

4.

W przypadku gdy instytucja finansowa przestanie spełniać warunki, o których mowa w

ust. 1, Komisja Nadzoru Finansowego powiadamia o tym właściwe władze nadzorcze. Z

chwilą powiadomienia działalność wykonywana przez tę instytucję na terytorium państwa

goszczącego podlega ustawodawstwu państwa goszczącego.

4a.

Działalność instytucji finansowej mającej siedzibę na terytorium innego niż Rzeczpospolita

Polska państwa członkowskiego, prowadzona na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

poprzez oddział lub w ramach działalności transgranicznej, podlega prawu polskiemu

od chwili otrzymania przez Komisję Nadzoru Finansowego od właściwego organu nadzoru

tego państwa członkowskiego powiadomienia o niespełnianiu przez tę instytucję finansową

warunków określonych w przepisach tego państwa, równoważnych do przewidzianych w ust.

1.

5.

Komisja Nadzoru Finansowego może, wobec instytucji finansowej, o której mowa w ust.

1, na wniosek właściwych władz nadzorczych państwa goszczącego, zastosować środki

określone w art. 138 ust. 3 pkt 1, 2 i 3a oraz w art. 141 lub zakazać działalności

na obszarze państwa goszczącego.

Instytucja kredytowa może prowadzić działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

poprzez oddział lub w ramach działalności transgranicznej.

Instytucja kredytowa może wykonywać na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej czynności

określone w art. 5 ust. 1 i 2 oraz art. 6 ust. 1 pkt 1-4 i 6-8 w zakresie wynikającym

z zezwolenia udzielonego przez właściwe władze nadzorcze państwa macierzystego.

1.

Do działalności instytucji kredytowych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stosuje

się przepisy prawa polskiego, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3.

2.

Do oddziałów instytucji kredytowych przepisy art. 1-7, art. 9-11, art. 40a ust. 1,

art. 49-70, art. 73-78a, art. 80-95, art. 101-112, art. 112c, art. 112d, art. 124,

art. 124a, art. 133 ust. 3, art. 137, art. 138, art. 139 ust. 1 pkt 2 i 3, art. 141

i art. 171 ust. 4-7 stosuje się odpowiednio.

3.

W zakresie polityki pieniężnej prowadzonej przez Narodowy Bank Polski, do dnia przystąpienia

Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Gospodarczej i Walutowej, oddziały instytucji kredytowych

mają takie same prawa i obowiązki jak banki krajowe i oddziały banków zagranicznych.

1.

Oddział instytucji kredytowej może, z zastrzeżeniem ust. 2, rozpocząć działalność

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej najwcześniej po upływie dwóch miesięcy od

dnia otrzymania przez Komisję Nadzoru Finansowego od właściwych władz nadzorczych

państwa macierzystego następujących informacji

1)

nazwy i adresu oddziału na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pod którym możliwe

będzie uzyskanie dokumentów dotyczących jego działalności;

2)

programu działalności określającego w szczególności czynności, jakie instytucja kredytowa

zamierza wykonywać, oraz opisu struktury organizacyjnej oddziału;

3)

nazwisk osób przewidzianych do objęcia stanowisk dyrektora oddziału i jego zastępcy;

4)

wysokości kwoty funduszy własnych instytucji kredytowej i wysokości współczynnika

wypłacalności.

2.

W ciągu dwóch miesięcy od dnia otrzymania informacji, o których mowa w ust. 1, Komisja

Nadzoru Finansowego może wskazać warunki, które w interesie dobra ogólnego, w szczególności

w celu ochrony dóbr konsumenta, zapewnienia bezpieczeństwa obrotu gospodarczego lub

zapobieżenia naruszeniom prawa, oddział instytucji kredytowej musi spełniać przy prowadzeniu

działalności na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

3.

O zamiarze dokonania zmiany w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1-3, instytucja

kredytowa zawiadamia Komisję Nadzoru Finansowego najpóźniej w terminie miesiąca przed

dokonaniem takiej zmiany. Zmiany mają charakter wiążący od dnia otrzymania przez Komisję

Nadzoru Finansowego stosownego zawiadomienia od właściwych władz nadzorczych państwa

macierzystego. Przepisy ust. 2 stosuje się odpowiednio.

Oddział instytucji kredytowej prowadzący działalność na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej jest obowiązany do przekazywania Narodowemu Bankowi Polskiemu okresowych

sprawozdań ze swej działalności w zakresie i trybie ustalonym na podstawie art. 23 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o Narodowym Banku Polskim

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1373).

Do instytucji finansowych mających siedzibę w państwach członkowskich, które spełniają

wymogi określone w art. 48h ust. 1, przepisy art. 48l i 48ł stosuje się odpowiednio.

1.

Instytucja kredytowa prowadząca działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

informuje - w sposób, w jaki są podawane informacje o świadczonych usługach - osoby

korzystające oraz zainteresowane korzystaniem z jej usług o

1)

swojej sytuacji ekonomiczno-finansowej;

2)

uczestnictwie w systemie gwarantowania i zasadach jego funkcjonowania, w tym o zakresie

podmiotowym i przedmiotowym ochrony przysługującej ze strony tego systemu, wskazując

w szczególności

a)

kwotę określającą maksymalną wysokość gwarancji,

b)

rodzaje podmiotów, które mogą być uznane za uprawnione do otrzymania świadczenia pieniężnego.

1a.

W przypadku gdy instytucja kredytowa prowadząca działalność na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej działa pod różnymi znakami towarowymi, informuje ona osoby zainteresowane

korzystaniem z jej usług oraz korzystające z nich o przysługującym im jednym limicie

gwarancyjnym na środki zgromadzone w tej instytucji.

1b.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 i ust. 1a, instytucja kredytowa prowadząca

działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przed zawarciem umowy rachunku

przekazuje osobom zainteresowanym korzystaniem z jej usług, a następnie, nie rzadziej

niż raz w roku, osobom korzystającym z jej usług, informacje, w formie arkusza informacyjnego,

o którym mowa w art. 318 ust. 3 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym,

systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji. W przypadku przekazywania informacji przed zawarciem umowy rachunku osoby te potwierdzają

jej otrzymanie.

2.

Instytucja kredytowa prowadząca działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

obowiązana jest poinformować osobę korzystającą oraz zainteresowaną korzystaniem z

jej usług o braku ochrony gwarancyjnej w przypadku, gdy

1)

wierzytelność, powstająca w związku z wykonywaniem czynności bankowych, nie będzie

chroniona przez system gwarantowania;

2)

w związku z wykonywaniem innej czynności, niż czynność bankowa, instytucja kredytowa

wystawia dokument imienny potwierdzający jej zobowiązanie pieniężne;

3)

w związku z usługami świadczonymi przez instytucję kredytową, w szczególności polegającymi

na pośredniczeniu w zawieraniu umów, powstają lub mogą powstać jakiekolwiek wierzytelności

osób korzystających oraz zainteresowanych korzystaniem z jej usług wobec innego podmiotu,

który nie jest objęty systemem gwarantowania.

3.

(uchylony)

4.

Informacje dotyczące trybu i warunków otrzymania świadczenia pieniężnego powinny zostać

udostępnione na wniosek osoby korzystającej oraz zainteresowanej korzystaniem z usług

instytucji kredytowej.

4a.

Wyciąg z rachunku bankowego zawiera informację, czy środki na nim zgromadzone są chronione

przez obowiązkowy system gwarantowania depozytów.

5.

Wszelkie informacje udostępniane osobom korzystającym oraz zainteresowanym korzystaniem

z usług instytucji kredytowej, stosownie do przepisów ust. 1-2, powinny być podawane

w sposób

1)

w jaki podawane są informacje o świadczonych usługach;

2)

jednoznaczny i zrozumiały.

6.

Informacje o uczestnictwie w systemie gwarantowania nie mogą być wykorzystywane w

celach reklamowych i powinny być ograniczone wyłącznie do informacji określonych w

ust. 1 i 2.

7.

Zakaz określony w ust. 6 stosuje się również do podmiotów niebędących uczestnikami

systemu gwarantowania.

W przypadku gdy instytucja kredytowa prowadząca działalność na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej zamierza dokonać zmian prawnych lub organizacyjnych, których skutkiem będzie

zmiana systemu gwarantowania, pod ochroną którego znajdują się środki gwarantowane

w nim zgromadzone lub ich część, na obowiązkowy system gwarantowania, o którym mowa

w ustawie z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania

depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji, zawiadamia ona Bankowy Fundusz Gwarancyjny co najmniej 6 miesięcy przed planowaną

zmianą.

1.

Banki mogą prowadzić w szczególności następujące rodzaje rachunków bankowych

1

rachunki rozliczeniowe, w tym bieżące i pomocnicze, oraz prowadzone dla nich na zasadach

określonych w rozdziale 3a rachunki VAT;

2)

rachunki lokat terminowych;

3)

rachunki oszczędnościowe, rachunki oszczędnościowo-rozliczeniowe, w tym rachunki rodzinne,

oraz rachunki terminowych lokat oszczędnościowych;

4)

rachunki powiernicze.

2.

Rachunki rozliczeniowe oraz rachunki lokat terminowych mogą być prowadzone wyłącznie

dla

1)

osób prawnych;

2)

jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, o ile posiadają zdolność

prawną;

3)

osób fizycznych prowadzących działalność zarobkową na własny rachunek, w tym dla osób

będących przedsiębiorcami.

3.

Rachunki oszczędnościowe, rachunki oszczędnościowo-rozliczeniowe oraz rachunki terminowych

lokat oszczędnościowych mogą być prowadzone wyłącznie dla

1)

osób fizycznych;

2)

szkolnych kas oszczędnościowych;

3)

pracowniczych kas zapomogowo-pożyczkowych.

4.

Rachunki rodzinne mogą być prowadzone wyłącznie dla osób fizycznych, którym przyznano

niepodlegające egzekucji świadczenia, dodatki, zasiłki oraz inne kwoty, o których

mowa w art. 833 § 6 i 7 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1360, z późn. zm., z wyjątkiem świadczeń alimentacyjnych, zwane dalej „świadczeniami niepodlegającymi

egzekucji”.

1.

Posiadacz rachunku bankowego dysponuje swobodnie środkami pieniężnymi zgromadzonymi

na rachunku. W umowie z bankiem mogą być zawarte postanowienia ograniczające swobodę

dysponowania tymi środkami.

1a

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do rachunku VAT, o którym mowa w rozdziale 3a.

2.

Bank dokłada szczególnej staranności w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa przechowywanych

środków pieniężnych.

Rachunek bankowy, z wyjątkiem rachunku rodzinnego, może być prowadzony dla kilku osób

fizycznych, kilku jednostek samorządu terytorialnego albo stron umowy o współpracy

w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2126, z późn. zm. - rachunek wspólny.

W przypadku rachunku wspólnego prowadzonego dla osób fizycznych, o ile umowa rachunku

bankowego nie stanowi inaczej

1)

każdy ze współposiadaczy rachunku może dysponować samodzielnie środkami pieniężnymi

zgromadzonymi na rachunku;

2)

każdy ze współposiadaczy rachunku może w każdym czasie wypowiedzieć umowę ze skutkiem

dla pozostałych współposiadaczy.

1.

Rachunek wspólny dla jednostek samorządu terytorialnego może być prowadzony wyłącznie

w związku ze wspólnym wykonywaniem zadań publicznych, w tym dla realizacji przedsięwzięć

współfinansowanych ze środków Unii Europejskiej.

2.

Umowa rachunku wspólnego prowadzonego dla jednostek samorządu terytorialnego powinna

określać cel, dla którego rachunek jest prowadzony.

3.

Zasady dysponowania środkami pieniężnymi zgromadzonymi na rachunku wspólnym prowadzonym

dla jednostek samorządu terytorialnego oraz zasady wypowiadania umowy tego rachunku

określa umowa rachunku bankowego.

1.

Rachunek wspólny dla stron umowy o współpracy może być prowadzony wyłącznie w związku

z wykonywaniem umowy o współpracy oraz udzielonej koncesji, o których mowa w ustawie z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze.

2.

W przypadku rachunku wspólnego dla stron umowy o współpracy

1)

uprawnionym do dysponowania środkami pieniężnymi zgromadzonymi na rachunku jest wyłącznie

współposiadacz będący operatorem w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze;

2)

współposiadacz rachunku może żądać bieżących informacji o saldzie, okresowych wyciągów

bankowych oraz historii rachunku i subkont.

1.

Umowa rachunku bankowego jest zawierana na piśmie.

2.

Umowa rachunku bankowego powinna określać w szczególności

1)

strony umowy;

2)

rodzaj otwieranego rachunku;

3)

walutę rachunku;

4)

czas trwania umowy;

5)

o ile strony zastrzegają oprocentowanie środków pieniężnych zgromadzonych na rachunku

- wysokość tego oprocentowania i przesłanki dopuszczalności jego zmiany przez bank,

a także terminy wypłaty, postawienia do dyspozycji lub kapitalizacji należnych odsetek;

6)

wysokość prowizji i opłat za czynności związane z wykonywaniem umowy oraz przesłanki

i tryb ich zmiany przez bank;

7)

formy i zakres rozliczeń pieniężnych dokonywanych na polecenie posiadacza rachunku

oraz terminy ich realizacji;

8)

przesłanki i tryb dokonywania zmian umowy;

9)

przesłanki i tryb rozwiązania umowy rachunku bankowego;

10)

zakres odpowiedzialności banku za terminowe i prawidłowe przeprowadzenie rozliczeń

pieniężnych oraz wysokość odszkodowania za przekroczenie terminu realizacji dyspozycji

posiadacza rachunku.

2a.

Umowa rachunku rodzinnego, oprócz elementów określonych w ust. 2, określa również

numery rachunków bankowych jednostek wypłacających świadczenia niepodlegające egzekucji,

z których dokonywane są wpłaty na rachunek rodzinny. Zaświadczenia o numerach tych

rachunków, wydane przez jednostki wypłacające świadczenia niepodlegające egzekucji,

stanowią załączniki do umowy rachunku rodzinnego.

3.

Do obliczania należnych odsetek od środków pieniężnych zgromadzonych na rachunku przyjmuje

się, że rok liczy 365 dni, chyba że umowa stanowi inaczej.

4.

W przypadku umowy rachunku bankowego pełniącego funkcję rachunku płatniczego, o którym

mowa w art. 2 pkt 25 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych, przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się.

1.

Otwarcie i prowadzenie rachunku rodzinnego oraz wypłaty z tego rachunku w banku, w

którym rachunek jest prowadzony, są wolne od jakichkolwiek opłat i prowizji. Bank

nie pobiera opłat i prowizji za wydanie instrumentu płatniczego do rachunku rodzinnego,

jego miesięczne utrzymanie oraz wypłaty z wykorzystaniem tego instrumentu przy użyciu

bankomatów tego banku.

2.

Na rachunek rodzinny mogą być wpłacane wyłącznie środki pieniężne pochodzące ze świadczeń

niepodlegających egzekucji. Wpłaty na rachunek rodzinny mogą być dokonywane wyłącznie

z rachunków bankowych jednostek wypłacających świadczenia niepodlegające egzekucji.

1.

Bank może wydać posiadaczowi rachunku oszczędnościowego oraz posiadaczowi rachunku

terminowej lokaty oszczędnościowej imienną książeczkę oszczędnościową lub inny imienny

dokument potwierdzający zawarcie umowy. W nazwie dokumentu należy użyć w odpowiednim

przypadku wyrazu „oszczędnościowy”.

2.

Wydanie dokumentu, o którym mowa w ust. 1, zwalnia bank od obowiązku przesyłania posiadaczowi

rachunku bankowego wyciągów z tego rachunku.

3.

W przypadku utraty dokumentu, o którym mowa w ust. 1, podlega on umorzeniu.

4.

Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Komisji Nadzoru Finansowego, określa,

w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i tryb umarzania dokumentów, o których

mowa w ust. 1, mając na uwadze charakter tych dokumentów oraz słuszne interesy posiadaczy

rachunków.

1.

Środki pieniężne znajdujące się na rachunkach oszczędnościowych, rachunkach oszczędnościowo-rozliczeniowych

oraz na rachunkach terminowych lokat oszczędnościowych jednej osoby, niezależnie od

liczby zawartych umów, są wolne od zajęcia na podstawie sądowego lub administracyjnego

tytułu wykonawczego, w każdym miesiącu kalendarzowym, w którym obowiązuje zajęcie,

do wysokości 75% minimalnego wynagrodzenia za pracę, ustalanego na podstawie ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę

(Dz. U. z 2017 r. poz. 847 oraz z 2018 r. poz. 650), przysługującego pracownikowi zatrudnionemu w pełnym miesięcznym wymiarze czasu pracy.

2.

Środki pieniężne zgromadzone na rachunku oszczędnościowym, rachunku oszczędnościowo-rozliczeniowym

oraz na rachunku terminowej lokaty oszczędnościowej prowadzonym dla kilku osób fizycznych

są wolne od zajęcia do wysokości określonej w ust. 1, niezależnie od liczby współposiadaczy

takiego rachunku.

Środki pieniężne znajdujące się na rachunkach oszczędnościowych, rachunkach oszczędnościowo-rozliczeniowych

oraz na rachunkach terminowych lokat oszczędnościowych pochodzące ze świadczeń, dodatków

i zasiłków, o których mowa w art. 833 § 6 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego, oraz świadczeń, dodatków i innych kwot, o których mowa w art. 31 ust. 1, art. 80 ust. 1 i 1a, art. 81, art. 83 ust. 1 i 4, art. 84 pkt 2 i

3 i art. 140 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie

pieczy zastępczej

(Dz. U. z 2018 r. poz. 998, 1076 i 1544), oraz środków finansowych na utrzymanie lokalu mieszkalnego w budynku wielorodzinnym

lub domu jednorodzinnego, o których mowa w art. 83 ust. 2 i art. 84 pkt 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny

i systemie pieczy zastępczej, w części przysługującej na umieszczone w rodzinie zastępczej lub rodzinnym domu

dziecka dzieci i osoby, które osiągnęły pełnoletność, przebywając w pieczy zastępczej,

są wolne od zajęcia na podstawie sądowego lub administracyjnego tytułu wykonawczego.

Środki pieniężne znajdujące się na rachunku będącym przedmiotem blokady rachunku podmiotu

kwalifikowanego w rozumieniu art. 119zg pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

(Dz. U. z 2018 r. poz. 800, z późn. zm. nie podlegają zajęciu na podstawie sądowego lub administracyjnego tytułu wykonawczego

poza wyjątkami określonymi w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym.

1.

W przypadku śmierci posiadacza rachunku oszczędnościowego, rachunku oszczędnościowo-rozliczeniowego

lub rachunku terminowej lokaty oszczędnościowej bank jest obowiązany wypłacić z tych

rachunków

1)

kwotę wydatkowaną na koszty pogrzebu posiadacza rachunku osobie, która przedstawiła

rachunki stwierdzające wysokość poniesionych przez nią kosztów - w wysokości nieprzekraczającej

kosztów urządzenia pogrzebu zgodnie ze zwyczajami przyjętymi w danym środowisku;

2)

kwotę równą wpłatom na rachunki dokonanym przez organ wypłacający świadczenie z ubezpieczenia

lub zabezpieczenia społecznego albo uposażenie w stanie spoczynku, które nie przysługiwały

za okres po śmierci posiadacza rachunku, wskazaną we wniosku organu wypłacającego

to świadczenie lub uposażenie, skierowanym do banku wraz z podaniem numerów rachunków,

na które dokonano wpłat.

2.

Kwota wypłacona zgodnie z ust. 1 pkt 1 nie wchodzi do spadku po posiadaczu rachunku.

3.

Bank jest zwolniony od wypłaty pełnej lub częściowej kwoty, o której mowa w ust. 1

pkt 2, jeżeli przed otrzymaniem wniosku organu wypłacającego świadczenie lub uposażenie

dokonał z tych rachunków wypłat innym uprawnionym osobom, które to wypłaty nie pozwalają

zrealizować wniosku w całości lub części, oraz w terminie 30 dni od otrzymania wniosku

poinformuje o tym ten organ, wraz ze wskazaniem osób, które pobrały wypłaty.

4.

Bank nie odpowiada za szkody wynikające z wykonania czynności, o których mowa w ust.

1 pkt 2 i ust. 3. Odpowiedzialność w tym zakresie ponosi organ wypłacający świadczenie

lub uposażenie, który wystąpił z wnioskiem.

1.

Posiadacz rachunku oszczędnościowego, rachunku oszczędnościowo-rozliczeniowego lub

rachunku terminowej lokaty oszczędnościowej może polecić pisemnie bankowi dokonanie

- po swojej śmierci - wypłaty z rachunku wskazanym przez siebie osobom: małżonkowi,

wstępnym, zstępnym lub rodzeństwu określonej kwoty pieniężnej (dyspozycja wkładem

na wypadek śmierci).

2.

Kwota wypłaty, o której mowa w ust. 1, bez względu na liczbę wydanych dyspozycji,

nie może być wyższa niż dwudziestokrotne przeciętne miesięczne wynagrodzenie w sektorze

przedsiębiorstw bez wypłat nagród z zysku, ogłaszane przez Prezesa Głównego Urzędu

Statystycznego za ostatni miesiąc przed śmiercią posiadacza rachunku.

3.

Dyspozycja wkładem na wypadek śmierci może być w każdym czasie przez posiadacza rachunku

zmieniona lub odwołana na piśmie.

4.

Jeżeli posiadacz rachunku wydał więcej niż jedną dyspozycję wkładem na wypadek śmierci,

a łączna suma dyspozycji przekracza limit, o którym mowa w ust. 2, dyspozycja wydana

później ma pierwszeństwo przed dyspozycją wydaną wcześniej.

5.

Kwota wypłacona zgodnie z ust. 1 nie wchodzi do spadku po posiadaczu rachunku.

6.

Osoby, którym na podstawie dyspozycji wkładem na wypadek śmierci wypłacono kwoty z

naruszeniem ust. 4, są zobowiązane do ich zwrotu spadkobiercom posiadacza.

1.

Bank jest obowiązany przy zawieraniu umowy rachunku, o którym mowa w art. 56 ust.

1, poinformować w sposób zrozumiały dla posiadacza rachunku o możliwości wydania przez

niego dyspozycji wkładem na wypadek śmierci oraz o treści art. 56.

2.

W przypadku powzięcia przez bank informacji o śmierci posiadacza rachunku, który wydał

dyspozycję wkładem na wypadek śmierci, bank jest obowiązany niezwłocznie zawiadomić

wskazane przez posiadacza rachunku osoby o możliwości wypłaty określonej kwoty.

Przepisy art. 55 ust. 1, art. 56 ust. 1, art. 56a i art. 59a nie dotyczą rachunku,

o którym mowa w art. 51.

Małoletni posiadacz rachunku oszczędnościowego, rachunku oszczędnościowo-rozliczeniowego

lub rachunku terminowej lokaty oszczędnościowej może po ukończeniu trzynastu lat swobodnie

dysponować środkami pieniężnymi zgromadzonymi na tych rachunkach, o ile nie sprzeciwi

się temu na piśmie jego przedstawiciel ustawowy.

1.

Na rachunku powierniczym mogą być gromadzone wyłącznie środki pieniężne powierzone

posiadaczowi rachunku - na podstawie odrębnej umowy - przez osobę trzecią.

2.

Stronami umowy rachunku powierniczego są bank i posiadacz rachunku (powiernik).

3.

Umowa, o której mowa w ust. 2, określa warunki, jakie powinny być spełnione, aby środki

pieniężne osób trzecich wpłacone na rachunek mogły być wypłacone posiadaczowi rachunku

lub aby jego dyspozycje w zakresie wykorzystania tych środków mogły być zrealizowane.

3a.

Rachunek powierniczy jest prowadzony w sposób umożliwiający w każdym czasie identyfikację

osób trzecich, które wpłaciły środki pieniężne na ten rachunek, oraz obliczenie ich

udziału w kwocie zgromadzonej na rachunku powierniczym.

4.

W razie wszczęcia postępowania egzekucyjnego przeciwko posiadaczowi rachunku powierniczego

- środki znajdujące się na rachunku nie podlegają zajęciu.

5.

W razie ogłoszenia upadłości posiadacza rachunku powierniczego - środki pieniężne

znajdujące się na tym rachunku podlegają wyłączeniu z masy upadłości.

6.

W przypadku śmierci posiadacza rachunku powierniczego zgromadzone na tym rachunku

kwoty nie wchodzą do spadku po posiadaczu rachunku.

7.

Przepisy ust. 3-6 stosuje się w przypadku, gdy powierzenie środków pieniężnych nastąpiło

w wykonaniu umowy, o której mowa w ust. 1, z datą pewną.

1.

Umowa rachunku bankowego, którego posiadaczem jest osoba fizyczna, niezawarta w związku

z prowadzeniem działalności gospodarczej, ulega rozwiązaniu z

1)

dniem śmierci posiadacza rachunku albo

2)

upływem 10 lat od dnia wydania przez posiadacza rachunku ostatniej dyspozycji dotyczącej

tego rachunku, a w przypadku gdy umowa przewiduje prowadzenie więcej niż jednego rachunku

- tych rachunków, chyba że umowa rachunku oszczędnościowego lub rachunku terminowej

lokaty oszczędnościowej była zawarta na czas oznaczony dłuższy niż 10 lat.

2.

Dyspozycją, o której mowa w ust. 1 pkt 2, nie jest postanowienie umowne przewidujące,

w razie braku wypowiedzenia, odnowienie umowy rachunku bankowego zawartej na czas

oznaczony nie dłuższy niż 10 lat. Jeżeli na skutek odnowienia umowa wiązałaby dłużej

niż 10 lat od jej zawarcia, warunkiem odnowienia jest wydanie przez posiadacza rachunku

takiej dyspozycji. Brak dyspozycji skutkuje wygaśnięciem umowy.

3.

Umowa rachunku oszczędnościowego lub rachunku terminowej lokaty oszczędnościowej zawarta

na czas oznaczony dłuższy niż 10 lat może zostać odnowiona, jeżeli posiadacz rachunku

wyda taką dyspozycję. Dyspozycją nie jest postanowienie umowne przewidujące, w razie

braku jej wypowiedzenia, odnowienie umowy. Brak dyspozycji skutkuje wygaśnięciem umowy.

4.

Jeżeli umowa uległa rozwiązaniu na podstawie ust. 1, uważa się ją za wiążącą do chwili

wypłaty przez bank środków pieniężnych osobie posiadającej do nich tytuł prawny, chyba

że stan środków pieniężnych na tym rachunku nie przekracza kwoty minimalnej określonej

w umowie.

5.

Od dnia wygaśnięcia umowy rachunku bankowego na podstawie ust. 2 albo 3, do dnia wypłaty

środków pieniężnych osobie posiadającej do nich tytuł prawny, środki te podlegają

waloryzacji o prognozowany w ustawie budżetowej na dany rok średnioroczny wskaźnik

cen towarów i usług konsumpcyjnych ogółem. Waloryzacji dokonuje się na ostatni dzień

roku kalendarzowego.

6.

Z upływem 5 lat od dnia wydania ostatniej dyspozycji dotyczącej rachunku prowadzonego

na podstawie umowy, o której mowa w ust. 1, bank jest obowiązany wystąpić do ministra

właściwego do spraw informatyzacji o udostępnienie danych z rejestru Powszechnego

Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności (PESEL) umożliwiających ustalenie, czy

posiadacz rachunku żyje. W przypadku gdy umowa przewiduje prowadzenie więcej niż jednego

rachunku, termin, o którym mowa w zdaniu pierwszym, liczy się od dnia wydania ostatniej

dyspozycji dotyczącej tych rachunków.

7.

Na co najmniej 6 miesięcy przed upływem okresu, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, bank

jest obowiązany poinformować posiadacza rachunku bankowego o skutkach upływu tego

okresu.

Z upływem 3 miesięcy od dnia wygaśnięcia umowy rachunku bankowego, o której mowa w

art. 59a, zawartej na czas oznaczony, w razie braku wcześniejszej dyspozycji wypłaty

środków pieniężnych, bank jest obowiązany wystąpić do ministra właściwego do spraw

informatyzacji o udostępnienie danych z rejestru PESEL umożliwiających ustalenie,

czy posiadacz rachunku żyje.

1.

Po śmierci przedsiębiorcy bank nadal prowadzi rachunek bankowy związany z prowadzoną

przez przedsiębiorcę działalnością gospodarczą, jeżeli został ustanowiony zarząd sukcesyjny

w rozumieniu ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o zarządzie sukcesyjnym przedsiębiorstwem osoby fizycznej

(Dz. U. poz. 1629).

2.

W okresie od ustanowienia do dnia wygaśnięcia zarządu sukcesyjnego dostęp do środków

pieniężnych zgromadzonych na rachunku bankowym, o którym mowa w ust. 1, oraz prawo

do wydawania dyspozycji przysługują zarządcy sukcesyjnemu.

3.

Zarządca sukcesyjny niezwłocznie informuje bank o osobach, które go powołały, a także

o osobach, które uzyskały tytuł prawny do spadku po posiadaczu rachunku, o którym

mowa w ust. 1.

Jeżeli umowa rachunku bankowego nie stanowi inaczej, ulega ona rozwiązaniu, gdy w

ciągu dwóch lat nie dokonano na rachunku żadnych obrotów, poza dopisywaniem odsetek,

a stan środków pieniężnych na tym rachunku nie przekracza kwoty minimalnej określonej

w tej umowie.

1.

W razie zgłoszenia bankowi utraty dowodu zawarcia umowy rachunku oszczędnościowego,

czeku lub blankietu czeku, posiadacza rachunku nie obciążają wypłaty gotówkowe, a

także przelewy dokonane na podstawie tych dokumentów w banku prowadzącym rachunek

oszczędnościowy, od chwili otrzymania przez ten bank zgłoszenia.

2.

W przypadkach innych niż określone w ust. 1 zasady obciążania posiadacza rachunku

za dokonane przez bank wypłaty gotówkowe po utracie przez posiadacza rachunku dokumentów,

o których mowa w ust. 1, określa umowa rachunku bankowego.

Umarzanie utraconych dokumentów zawarcia umowy rachunku oszczędnościowego, rachunku

oszczędnościowo-rozliczeniowego lub rachunku terminowej lokaty oszczędnościowej w

toku prowadzonej egzekucji sądowej lub administracyjnej z rachunku oszczędnościowego,

rachunku oszczędnościowo-rozliczeniowego lub rachunku terminowej lokaty oszczędnościowej

określają przepisy ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego i przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

1.

Dla rachunku rozliczeniowego bank prowadzi rachunek VAT.

2.

Rachunek VAT jest prowadzony w walucie polskiej.

3.

Dla rachunków rozliczeniowych prowadzonych dla tego samego posiadacza bank prowadzi

jeden rachunek VAT, niezależnie od liczby prowadzonych dla tego posiadacza rachunków

rozliczeniowych. W przypadku prowadzenia więcej niż jednego rachunku rozliczeniowego

dla tego samego posiadacza bank prowadzi, na wniosek tego posiadacza, więcej niż jeden

rachunek VAT.

4.

W przypadku rachunków rozliczeniowych prowadzonych przez Narodowy Bank Polski dla

tego samego posiadacza Bank ten prowadzi rachunek VAT dla każdego rachunku rozliczeniowego.

Narodowy Bank Polski prowadzi rachunek VAT dla więcej niż jednego rachunku rozliczeniowego

tego samego posiadacza na jego wniosek lub na podstawie przepisów o finansach publicznych.

5.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do rachunku rozliczeniowego prowadzonego w innej walucie

niż waluta polska.

6.

Otwarcie i prowadzenie rachunku VAT nie wymaga zawarcia odrębnej umowy.

7.

Otwarcie i prowadzenie rachunku VAT jest wolne od dodatkowych prowizji i opłat dla

banku.

8.

Środki pieniężne zgromadzone na rachunku VAT mogą być, zgodnie z ustaleniami stron,

oprocentowane.

9.

Bank informuje posiadacza rachunku rozliczeniowego o numerze rachunku VAT oraz ustalonych

zasadach i terminach informowania posiadacza rachunku rozliczeniowego o saldzie na

rachunku VAT. Do rachunku VAT nie stosuje się przepisu art. 728 Kodeksu cywilnego.

10.

Bank nie wydaje do rachunku VAT instrumentu płatniczego.

11.

Przepis ust. 1 stosuje się również do rachunku niebędącego rachunkiem rozliczeniowym,

jeżeli bank prowadzi go w ramach gospodarki własnej.

1.

Rachunek VAT może być uznany wyłącznie środkami pieniężnymi pochodzącymi z tytułu

1)

zapłaty kwoty odpowiadającej kwocie podatku od towarów i usług, przy użyciu komunikatu

przelewu, o którym mowa w art. 108a ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1221, z późn. zm., zwanego dalej „komunikatem przelewu”;

2)

wpłaty kwoty podatku od towarów i usług przez podatnika, o którym mowa w art. 103 ust. 5a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, na rzecz płatnika, o którym mowa w art. 17a tej ustawy, przy użyciu komunikatu przelewu;

3)

przekazania środków z innego rachunku VAT posiadacza rachunku VAT prowadzonego w tym

samym banku;

4)

zwrotu

a)

kwoty odpowiadającej kwocie podatku od towarów i usług w przypadkach, o których mowa

w art. 29a ust. 10 pkt 1-3 i ust. 14 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów

i usług, wynikającego z wystawionej przez podatnika faktury korygującej,

b)

różnicy podatku, o którym mowa w art. 87 ust. 6a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, przez urząd skarbowy

- przy użyciu komunikatu przelewu.

2.

Rachunek VAT może być obciążony wyłącznie w celu

1)

dokonania

a)

płatności kwoty odpowiadającej kwocie podatku od towarów i usług z tytułu nabycia

towarów lub usług na rachunek VAT,

b)

zwrotu kwoty odpowiadającej kwocie podatku od towarów i usług, w przypadkach, o których

mowa w art. 29a ust. 10 pkt 1-3 i ust. 14 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów

i usług, wynikającego z wystawionej przez podatnika faktury korygującej, na rachunek VAT

nabywcy towarów lub usług

- przy użyciu komunikatu przelewu;

2)

wpłaty podatku od towarów i usług, dodatkowego zobowiązania podatkowego, o którym

mowa w art. 112b i art. 112c ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, odsetek za zwłokę w podatku od towarów i usług lub odsetek za zwłokę od dodatkowego

zobowiązania podatkowego, na rachunek urzędu skarbowego;

3)

wpłaty podatku od towarów i usług przez podatnika, o którym mowa w art. 103 ust. 5a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, na rzecz płatnika, o którym mowa w art. 17a tej ustawy, przy użyciu komunikatu przelewu;

4)

przekazania przy użyciu komunikatu przelewu kwoty odpowiadającej kwocie podatku od

towarów i usług na rachunek VAT dostawcy towarów lub usługodawcy przez posiadacza

rachunku, który

a)

otrzymał płatność przy użyciu komunikatu przelewu oraz

b)

nie jest dostawcą towarów lub usługodawcą wskazanym na fakturze, za którą jest dokonywana

płatność;

5)

zwrotu przy użyciu komunikatu przelewu nienależnie otrzymanej płatności na rachunek

VAT posiadacza rachunku, od którego otrzymano tę płatność przy użyciu komunikatu przelewu;

6)

przekazania środków na inny rachunek VAT posiadacza rachunku VAT prowadzony w tym

samym banku przy użyciu komunikatu przelewu, w którym posiadacz w miejsce informacji,

o których mowa w

a)

art. 108a ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - wskazuje kwotę przekazywanych środków,

b)

art. 108a ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - wpisuje wyrazy „przekazanie własne”,

c)

art. 108a ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - wskazuje numer, za pomocą którego posiadacz jest zidentyfikowany na potrzeby podatku

od towarów i usług;

7)

przekazania środków na rachunek wskazany przez naczelnika urzędu skarbowego w informacji

o postanowieniu, o której mowa w art. 108b ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

8)

przekazania środków na rachunek rozliczeniowy państwowej jednostki budżetowej, w przypadku

gdy rachunek VAT prowadzony jest dla rachunku rozliczeniowego, o którym mowa w art.

196 ust. 1 pkt 2 albo 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2077 oraz z 2018 r. poz. 62, 1000, 1366, 1669 i 1693);

9)

realizacji zajęcia na podstawie administracyjnego tytułu wykonawczego, dotyczącego

egzekucji należności z tytułu podatku od towarów i usług.

3.

Uznanie i obciążenie rachunku VAT jest dokonywane odpowiednio przez obciążenie albo

uznanie rachunku rozliczeniowego posiadacza rachunku VAT prowadzonego w tym samym

banku.

4.

W przypadku naliczenia odsetek od środków zgromadzonych na rachunku VAT bank bez odrębnej

dyspozycji posiadacza rachunku VAT uznaje kwotą tych odsetek rachunek rozliczeniowy,

dla którego jest prowadzony rachunek VAT. W przypadku gdy rachunek VAT jest prowadzony

dla kilku rachunków rozliczeniowych, bank uznaje rachunek rozliczeniowy wskazany przez

posiadacza tych rachunków.

5

Przepisów ust. 2 pkt 1 i 3-6 nie stosuje się, jeżeli rachunek odbiorcy jest prowadzony

przez instytucję kredytową lub bank zagraniczny, które nie działają na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej w formie oddziału.

1.

W celu realizacji przelewu bank w pierwszej kolejności obciąża kwotą podatku od towarów

i usług rachunek VAT nabywcy towarów i usług i uznaje tą kwotą jego rachunek rozliczeniowy

zgodnie z komunikatem przelewu.

2.

W przypadku braku środków na rachunku VAT, w celu realizacji przelewu, bank obciąża

wyłącznie rachunek rozliczeniowy nabywcy towarów i usług kwotą odpowiadającą wartości

sprzedaży brutto wskazanej w komunikacie przelewu.

3.

W przypadku posiadania środków na rachunku VAT w wysokości niewystarczającej na zapłatę

kwoty odpowiadającej kwocie podatku od towarów i usług wskazanej w komunikacie przelewu,

w celu realizacji przelewu, bank obciąża rachunek VAT do wysokości salda na tym rachunku

i uznaje tą kwotą rachunek rozliczeniowy nabywcy towarów i usług, na podstawie komunikatu

przelewu.

4.

W przypadku posiadania środków na rachunku rozliczeniowym w wysokości niewystarczającej

na zapłatę kwoty odpowiadającej wartości sprzedaży brutto wskazanej w komunikacie

przelewu bank nie realizuje przelewu.

5.

Po otrzymaniu środków pieniężnych z tytułu kwoty odpowiadającej kwocie podatku od

towarów i usług wskazanej w komunikacie przelewu, bank, który prowadzi rachunek rozliczeniowy,

obciąża ten rachunek rozliczeniowy kwotą odpowiadającą kwocie podatku od towarów i

usług i uznaje tą kwotą rachunek VAT, który jest prowadzony dla tego rachunku.

6.

W przypadku gdy ten sam bank prowadzi rachunek rozliczeniowy dla dostawcy towarów

lub usługodawcy oraz nabywcy towarów i usług, bank wykonuje jednocześnie obowiązki

określone w ust. 1-5.

7.

W przypadku realizacji przelewu w celu, o którym mowa w art. 62b ust. 2 pkt 2, bank,

który prowadzi rachunek rozliczeniowy podatnika, obciąża kwotą wskazaną w poleceniu

przelewu rachunek VAT podatnika i uznaje tą kwotą jego rachunek rozliczeniowy.

8.

W przypadku posiadania środków na rachunku VAT w wysokości niewystarczającej na realizację

przelewu w celu, o którym mowa w art. 62b ust. 2 pkt 2, bank obciąża rachunek VAT

do wysokości salda na tym rachunku i uznaje tą kwotą rachunek rozliczeniowy podatnika

na podstawie polecenia przelewu.

9.

W przypadku posiadania środków na rachunku rozliczeniowym w wysokości niewystarczającej

na realizację przelewu w celu, o którym mowa w art. 62b ust. 2 pkt 2, bank nie realizuje

przelewu.

10.

Bank nie jest obowiązany do sprawdzenia prawidłowości obliczenia kwoty odpowiadającej

kwocie podatku od towarów i usług wskazanej w komunikacie przelewu.

11.

W przypadku gdy płatność za fakturę zostanie dokonana na podstawie komunikatu przelewu

na rachunek odbiorcy, dla którego bank nie prowadzi rachunku VAT, bank dokonuje zwrotu

środków przy użyciu komunikatu przelewu.

12.

W przypadku otrzymania przez bank informacji o postanowieniu, o której mowa w art. 108b ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, bank niezwłocznie obciąża rachunek VAT posiadacza rachunku kwotą wskazaną w tej

informacji i uznaje tą kwotą jego rachunek rozliczeniowy.

13.

W przypadku gdy kwota wskazana w informacji o postanowieniu, o której mowa w art. 108b ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, przewyższa wysokość środków zgromadzonych na rachunku VAT, bank obciąża rachunek

VAT do wysokości salda na tym rachunku i uznaje tą kwotą rachunek rozliczeniowy. W

tym przypadku uznaje się, że obowiązek, o którym mowa w ust. 12, został wykonany w

całości.

1.

Środki pieniężne zgromadzone

1)

na rachunku VAT,

2)

na rachunku rozliczeniowym w wysokości odpowiadającej kwocie podatku od towarów i

usług wskazanej w komunikacie przelewu

- są wolne od zajęcia na podstawie sądowego lub administracyjnego tytułu wykonawczego

dotyczącego egzekucji lub zabezpieczenia innych należności niż podatek od towarów

i usług.

2.

Wierzytelności z rachunku VAT nie mogą być przedmiotem zabezpieczenia rzeczowego.

1.

Przed zamknięciem rachunku rozliczeniowego bank zamyka rachunek VAT, który jest prowadzony

dla tego rachunku rozliczeniowego, jeżeli ten rachunek VAT nie jest prowadzony dla

innego rachunku rozliczeniowego.

2.

Przed zamknięciem rachunku VAT bank uznaje kwotą środków zgromadzonych na rachunku

VAT, na dzień zamknięcia rachunku VAT, wskazany przez posiadacza rachunku VAT jego

inny rachunek VAT, prowadzony w tym samym banku.

3.

W przypadku niewskazania przez posiadacza rachunku VAT innego rachunku VAT prowadzonego

w tym samym banku, bank przed zamknięciem rachunku VAT uznaje rachunek rozliczeniowy,

dla którego otwarty jest ten rachunek VAT tego posiadacza, kwotą środków zgromadzonych

na rachunku VAT, na dzień zamknięcia rachunku VAT, zgodnie z informacją o postanowieniu,

o której mowa w art. 108b ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

Przepisów niniejszego rozdziału nie stosuje się do

1)

rachunków w systemach płatności prowadzonych przez Narodowy Bank Polski;

2)

rachunków, o których mowa w art. 192 ust. 1, art. 196 ust. 1 pkt 1 i 3 oraz ust. 2a, art. 200 ust. 1, art. 202

oraz art. 208 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych;

3)

rachunków

a)

prowadzonych przez Narodowy Bank Polski innych niż określone w pkt 1 i 2,

b)

banków prowadzonych przez inne banki,

c)

banków spółdzielczych prowadzonych przez bank zrzeszający,

d)

spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych prowadzonych przez Krajową Spółdzielczą

Kasę Oszczędnościowo-Kredytową

- które służą wyłącznie rozliczeniom z tytułu wykonania czynności, do których nie

mają zastosowania przepisy ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

1.

Rozliczenia pieniężne mogą być przeprowadzane za pośrednictwem banków, jeżeli przynajmniej

jedna ze stron rozliczenia (dłużnik lub wierzyciel) posiada rachunek bankowy. Rozliczenia

pieniężne przeprowadza się gotówkowo lub bezgotówkowo za pomocą papierowych lub informatycznych

nośników danych.

2.

Rozliczenia gotówkowe przeprowadza się czekiem gotówkowym lub przez wpłatę gotówki

na rachunek wierzyciela.

3.

Rozliczenia bezgotówkowe przeprowadza się w szczególności

1)

poleceniem przelewu;

2)

poleceniem zapłaty;

3)

czekiem rozrachunkowym;

4)

kartą płatniczą.

(uchylony)

1.

Czek gotówkowy stanowi dyspozycję wystawcy czeku udzieloną trasatowi obciążenia jego

rachunku kwotą, na którą czek został wystawiony, oraz wypłaty tej kwoty okazicielowi

czeku lub osobie wskazanej na czeku.

2.

Czek gotówkowy może być przedstawiony do zapłaty bezpośrednio u trasata albo w innym

banku. Zapłata czeku gotówkowego przedstawionego do zapłaty w innym banku następuje,

z zastrzeżeniem ust. 3, po uzyskaniu przez ten bank od trasata środków wystarczających

do zapłaty czeku. Szczegółowe warunki przedstawienia czeku gotówkowego do zapłaty

w innym banku określa umowa między tym bankiem i posiadaczem czeku.

3.

Banki mogą zawierać porozumienia, w których - na zasadach wzajemności - określą inny

niż w ust. 2 tryb przedstawienia czeków gotówkowych do zapłaty z rachunków oszczędnościowo-rozliczeniowych.

Polecenie przelewu stanowi udzieloną bankowi dyspozycję dłużnika obciążenia jego rachunku

określoną kwotą i uznania tą kwotą rachunku wierzyciela. Bank wykonuje dyspozycję

dłużnika w sposób przewidziany w umowie rachunku bankowego.

1.

Polecenie zapłaty stanowi udzieloną bankowi lub spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej

dyspozycję wierzyciela obciążenia określoną kwotą odpowiednio rachunku bankowego dłużnika

lub rachunku dłużnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej i uznania tą

kwotą rachunku wierzyciela. Dyspozycja wierzyciela oznacza równocześnie jego zgodę

na cofnięcie przez bank lub spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową dłużnika obciążenia

rachunku dłużnika i cofnięcie uznania rachunku wierzyciela w przypadku dokonanego

przez dłużnika odwołania polecenia zapłaty, o którym mowa w ust. 6.

2.

Przeprowadzenie rozliczeń poleceniem zapłaty jest dopuszczalne pod warunkiem

1)

posiadania przez wierzyciela i dłużnika rachunków w bankach lub spółdzielczych kasach

oszczędnościowo-kredytowych, które zawarły porozumienie w sprawie stosowania polecenia

zapłaty, określające w szczególności: zakres odpowiedzialności banków i spółdzielczych

kas oszczędnościowo-kredytowych wykonujących polecenie zapłaty, przyczyny odmowy wykonania

polecenia zapłaty przez bank lub spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową dłużnika,

procedury dochodzenia wzajemnych roszczeń banków i spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych,

wynikających ze skutków odwołania polecenia zapłaty przez dłużnika, wzory jednolitych

formularzy oraz zasady wykonywania przez banki i spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe

poleceń zapłaty za pomocą informatycznych nośników danych;

2)

udzielenia przez dłużnika wierzycielowi zgody do obciążania rachunku dłużnika w drodze

polecenia zapłaty w umownych terminach zapłaty z tytułu określonych zobowiązań;

3)

zawarcia pomiędzy wierzycielem a prowadzącymi jego rachunek bankiem lub spółdzielczą

kasą oszczędnościowo-kredytową umowy w sprawie stosowania polecenia zapłaty przez

wierzyciela, zawierającej w szczególności: zgodę banku lub spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej

na stosowanie polecenia zapłaty przez wierzyciela, zasady składania i realizowania

poleceń zapłaty, zgodę wierzyciela na obciążenie jego rachunku kwotami odwoływanych

poleceń zapłaty wraz z odsetkami, o których mowa w ust. 7, zwróconymi dłużnikowi w

związku z odwołaniem polecenia zapłaty oraz zakres odpowiedzialności wierzyciela i

banku lub spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej;

4)

że maksymalna kwota pojedynczego polecenia zapłaty nie przekracza równowartości, przeliczonej

na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski w ostatnim

dniu kwartału poprzedzającego kwartał, w którym dokonywane jest rozliczenie pieniężne

a)

1000 euro - w przypadku gdy dłużnikiem jest osoba fizyczna niewykonująca działalności

gospodarczej,

b)

50 000 euro - w przypadku pozostałych dłużników.

3.

Bank, który udzielił wierzycielowi zgody na stosowanie poleceń zapłaty, jest wobec

banków i spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych - stron porozumienia, o którym

mowa w ust. 2 pkt 1, odpowiedzialny za działania wierzyciela związane ze stosowaniem

poleceń zapłaty, w szczególności jest obowiązany do natychmiastowego uznania kwotą

odwołanego polecenia zapłaty rachunku banku lub spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej

dłużnika wraz z odsetkami, o których mowa w ust. 7, również w przypadku braku środków

na rachunku wierzyciela lub wystąpienia innej przyczyny uniemożliwiającej obciążenie

rachunku bankowego wierzyciela.

3a.

Spółdzielcza kasa oszczędnościowo-kredytowa, która udzieliła wierzycielowi zgody na

stosowanie poleceń zapłaty, jest wobec banków i spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych

- stron porozumienia, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, odpowiedzialna za działania wierzyciela

związane ze stosowaniem poleceń zapłaty, w szczególności jest obowiązana do natychmiastowego

uznania kwotą odwołanego polecenia zapłaty rachunku banku lub spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej

dłużnika wraz z odsetkami, o których mowa w ust. 7, również w przypadku braku środków

na rachunku wierzyciela lub wystąpienia innej przyczyny uniemożliwiającej obciążenie

rachunku wierzyciela.

4.

Uznanie rachunku bankowego wierzyciela następuje po uzyskaniu przez jego bank lub

spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową od banku lub spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej

dłużnika środków wystarczających na pokrycie polecenia zapłaty.

5.

Dłużnikowi przysługuje prawo do cofnięcia w każdym czasie zgody, o której mowa w ust.

2 pkt 2.

6.

Dłużnik może odwołać pojedyncze polecenie zapłaty, w prowadzących jego rachunek banku

lub spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, w terminie

1)

30 dni kalendarzowych od dnia dokonania obciążenia rachunku bankowego lub rachunku

w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej - w przypadku gdy dłużnikiem jest

osoba fizyczna niewykonująca działalności gospodarczej;

2)

5 dni roboczych od dnia dokonania obciążenia rachunku bankowego lub rachunku w spółdzielczej

kasie oszczędnościowo-kredytowej - w przypadku pozostałych dłużników.

7.

Odwołanie polecenia zapłaty przez dłużnika zobowiązuje bank lub spółdzielczą kasę

oszczędnościowo-kredytową dłużnika do natychmiastowego uznania rachunku bankowego

dłużnika lub rachunku dłużnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej kwotą

odwołanego polecenia zapłaty. Uznanie rachunku dłużnika następuje z datą złożenia

odwołania polecenia zapłaty, z obowiązkiem naliczenia - od dnia obciążenia rachunku

dłużnika kwotą odwołanego polecenia zapłaty - odsetek należnych dłużnikowi z tytułu

oprocentowania rachunku bankowego lub rachunku w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej.

8.

Będący wierzycielami bank lub spółdzielcza kasa oszczędnościowo-kredytowa mogą przeprowadzić

rozliczenia poleceniem zapłaty na warunkach określonych w ustawie, z tym że

1)

do rozliczeń tych nie stosuje się przepisów ust. 2 pkt 3 i ust. 3;

2)

ten bank lub ta spółdzielcza kasa oszczędnościowo-kredytowa są obowiązani do natychmiastowego

uznania kwotą odwołanego polecenia zapłaty rachunku banku lub spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej

dłużnika.

9.

Przepisów ust. 1-8 nie stosuje się do transakcji polecenia zapłaty, do których stosuje się ustawę

z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych.

10

Do transakcji polecenia zapłaty z tytułu zapłaty faktury między wierzycielem i dłużnikiem

będącymi przedsiębiorcami stosuje się odpowiednio przepisy rozdziału 3a.

11

Zgoda dłużnika, o której mowa w ust. 2 pkt 2, oznacza także zgodę udzieloną przez

dłużnika wierzycielowi na obciążanie, w drodze polecenia zapłaty, rachunku rozliczeniowego

dłużnika.

1.

Czek rozrachunkowy stanowi dyspozycję wystawcy czeku udzieloną trasatowi do obciążenia

jego rachunku kwotą, na którą czek został wystawiony, oraz uznania tą kwotą rachunku

posiadacza czeku.

2.

Na wniosek wystawcy czeku bank może potwierdzić czek rozrachunkowy, rezerwując jednocześnie

na rachunku wystawcy odpowiedni fundusz na pokrycie czeku. Bank może potwierdzić również

czek niezupełny.

3.

Czek rozrachunkowy może być przedstawiony do rozrachunku ze skutkami zapłaty bezpośrednio

u trasata lub w banku, w którym posiadacz czeku ma rachunek. Uznanie rachunku posiadacza

czeku sumą czekową, z zastrzeżeniem ust. 4, następuje po uzyskaniu przez bank posiadacza

czeku od trasata środków wystarczających do zapłaty czeku. Szczegółowe warunki przedstawienia

czeku do rozrachunku ze skutkami zapłaty w banku innym niż trasata określa umowa między

tym bankiem i posiadaczem czeku.

4.

Banki mogą zawierać porozumienia, w których - na zasadach wzajemności - określą inny

niż w ust. 3 tryb przedstawienia czeków rozrachunkowych do zapłaty z rachunków oszczędnościowo-rozliczeniowych.

1.

Na warunkach określonych w umowach strony mogą stosować w rozliczeniach bezgotówkowych

także karty płatnicze.

2.

Prawa i obowiązki wydawcy i posiadacza karty płatniczej określa odrębna ustawa.

(uchylony)

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych może określić, w drodze rozporządzenia,

po zasięgnięciu opinii Prezesa Narodowego Banku Polskiego, wzór formularza polecenia

przelewu/wpłaty gotówkowej stosowanego w rozliczeniach pieniężnych przeprowadzanych

za pośrednictwem banku.

1.

Jeżeli polecenie przeprowadzenia rozliczenia pieniężnego złożone przez posiadacza

rachunku bankowego jest wykonywane przez kilka banków, każdy z tych banków ponosi

wraz z pozostałymi solidarną odpowiedzialność wobec posiadacza rachunku za szkody

spowodowane niewykonaniem lub nienależytym wykonaniem polecenia.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do usług płatniczych uregulowanych w ustawie z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych.

Bank dokonujący wypłat z rachunku bankowego jest obowiązany sprawdzić autentyczność

i prawidłowość formalną dokumentu stanowiącego podstawę do wypłaty oraz tożsamość

osoby dającej zlecenie.

Banki są obowiązane przyjmować wpłaty gotówkowe na rachunki bankowe oraz przeliczać

i sortować banknoty i monety pochodzące z tych wpłat.

Skarb Państwa lub banki wspólnie z bankowymi izbami gospodarczymi mogą tworzyć izby

rozliczeniowe w formie spółek handlowych w celu wymiany zleceń płatniczych oraz ustalania

wzajemnych wierzytelności wynikających z tych zleceń. Udziałowcem lub akcjonariuszem

izby rozliczeniowej może być Skarb Państwa. Dla zabezpieczenia przeprowadzania rozrachunku

izba rozliczeniowa może tworzyć ze środków banków fundusz gwarancyjny; środki tego

funduszu nie podlegają egzekucji z majątku banku.

Środki pieniężne zgromadzone na rachunku rozliczeniowym banku w rozumieniu ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. o ostateczności rozrachunku w systemach płatności

i systemach rozrachunku papierów wartościowych oraz zasadach nadzoru nad tymi systemami

(Dz. U. z 2018 r. poz. 145, 650 i 1075) są wolne od zajęcia na podstawie sądowego lub administracyjnego tytułu wykonawczego

do wysokości niezbędnej do wykonania obowiązków, wynikających z uczestnictwa banku

w systemie płatności lub systemie rozrachunku papierów wartościowych, powstałych przed

momentem dokonania zajęcia.

Prezes Narodowego Banku Polskiego określa, w drodze zarządzenia

1)

sposób przeprowadzania rozliczeń międzybankowych i rozrachunków międzybankowych, mając

na względzie zapewnienie sprawnego i bezpiecznego dokonywania rozliczeń pieniężnych

oraz funkcjonowania systemów płatności;

2)

sposób i tryb przeliczania, sortowania, pakowania i oznaczania opakowań banknotów

i monet oraz wykonywania czynności związanych z zaopatrywaniem banków w te znaki;

3)

sposób numeracji banków i ich jednostek organizacyjnych;

4)

sposób numeracji rachunków bankowych prowadzonych w bankach;

5)

szczegółowy zakres oraz sposób przekazywania informacji związanych z numeracją banków

i ich jednostek organizacyjnych.

1.

Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas

oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca

zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty

wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty

prowizji od udzielonego kredytu.

2.

Umowa kredytu powinna być zawarta na piśmie i określać w szczególności

1)

strony umowy;

2)

kwotę i walutę kredytu;

3)

cel, na który kredyt został udzielony;

4)

zasady i termin spłaty kredytu;

4a)

w przypadku umowy o kredyt denominowany lub indeksowany do waluty innej niż waluta

polska, szczegółowe zasady określania sposobów i terminów ustalania kursu wymiany

walut, na podstawie którego w szczególności wyliczana jest kwota kredytu, jego transz

i rat kapitałowo-odsetkowych oraz zasad przeliczania na walutę wypłaty albo spłaty

kredytu;

5)

wysokość oprocentowania kredytu i warunki jego zmiany;

6)

sposób zabezpieczenia spłaty kredytu;

7)

zakres uprawnień banku związanych z kontrolą wykorzystania i spłaty kredytu;

8)

terminy i sposób postawienia do dyspozycji kredytobiorcy środków pieniężnych;

9)

wysokość prowizji, jeżeli umowa ją przewiduje;

10)

warunki dokonywania zmian i rozwiązania umowy.

3.

W przypadku umowy o kredyt denominowany lub indeksowany do waluty innej niż waluta

polska, kredytobiorca może dokonywać spłaty rat kapitałowo-odsetkowych oraz dokonać

przedterminowej spłaty pełnej lub częściowej kwoty kredytu bezpośrednio w tej walucie.

W tym przypadku w umowie o kredyt określa się także zasady otwarcia i prowadzenia

rachunku służącego do gromadzenia środków przeznaczonych na spłatę kredytu oraz zasady

dokonywania spłaty za pośrednictwem tego rachunku.

1.

Bank uzależnia przyznanie kredytu od zdolności kredytowej kredytobiorcy. Przez zdolność

kredytową rozumie się zdolność do spłaty zaciągniętego kredytu wraz z odsetkami w

terminach określonych w umowie. Kredytobiorca jest obowiązany przedłożyć na żądanie

banku dokumenty i informacje niezbędne do dokonania oceny tej zdolności.

2.

Osobie fizycznej, prawnej lub jednostce organizacyjnej niemającej osobowości prawnej,

o ile posiada zdolność prawną, które nie mają zdolności kredytowej, bank może udzielić

kredytu pod warunkiem

1)

ustanowienia szczególnego sposobu zabezpieczenia spłaty kredytu;

2)

przedstawienia niezależnie od zabezpieczenia spłaty kredytu programu naprawy gospodarki

podmiotu, którego realizacja zapewni - według oceny banku - uzyskanie zdolności kredytowej

w określonym czasie, przy czym programem naprawy gospodarki podmiotu, o którym mowa

powyżej, może być w szczególności układ przyjęty w ramach postępowania restrukturyzacyjnego

prowadzonego zgodnie z ustawą z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1508 oraz z 2018 r. poz. 149, 398, 1544 i 1629).

3.

Kredytobiorca jest obowiązany umożliwić podejmowanie przez bank czynności związanych

z oceną sytuacji finansowej i gospodarczej oraz kontrolę wykorzystania i spłaty kredytu.

4.

Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio przy udzielaniu kredytu nowoutworzonemu przedsiębiorcy,

osobie prawnej lub jednostce organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, o ile posiada

zdolność prawną.

5.

Na wniosek ubiegającego się o kredyt przedsiębiorcy, bank przekazuje, w formie pisemnej,

wyjaśnienie dotyczące dokonanej przez siebie oceny zdolności kredytowej. Opłata za

sporządzenie takiego wyjaśnienia powinna być odpowiednia do wysokości kredytu.

6.

Przepis ust. 5 stosuje się odpowiednio do przedsiębiorcy ubiegającego się o pożyczkę

pieniężną.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, po zasięgnięciu opinii Komisji

Nadzoru Finansowego, może określić, w drodze rozporządzenia, rodzaje ekspozycji wymienionych

w art. 400 ust. 2 i art. 493 ust. 3 rozporządzenia nr 575/2013, wobec których nie

stosuje się przepisu art. 395 ust. 1 tego rozporządzenia, kierując się potrzebą odzwierciedlenia

faktycznego obciążenia funduszy własnych banku ryzykiem prowadzonej działalności,

wynikającym z koncentracji ekspozycji.

(uchylony)

1.

Banki w celu wspólnego udzielenia kredytu mogą zawrzeć umowę o utworzeniu konsorcjum

bankowego.

2.

W umowie, o której mowa w ust. 1, banki ustalają warunki udzielenia kredytu i jego

zabezpieczenia oraz wyznaczają bank umocowany do zawarcia umowy kredytu.

3.

Banki, o których mowa w ust. 1, ponoszą ryzyko związane z udzielonym kredytem proporcjonalnie

do wysokości wniesionych środków finansowych do wspólnie udzielonego kredytu.

W czasie obowiązywania umowy kredytu kredytobiorca jest obowiązany przedstawić - na

żądanie banku - informacje i dokumenty niezbędne do oceny jego sytuacji finansowej

i gospodarczej oraz umożliwiające kontrolę wykorzystania i spłaty kredytu.

1.

W przypadku niedotrzymania przez kredytobiorcę warunków udzielenia kredytu albo w

przypadku utraty przez kredytobiorcę zdolności kredytowej bank może obniżyć kwotę

przyznanego kredytu albo wypowiedzieć umowę kredytu, o ile ustawa z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne nie stanowi inaczej.

2.

Termin wypowiedzenia, o którym mowa w ust. 1, o ile strony nie określą w umowie dłuższego

terminu, wynosi 30 dni, a w razie zagrożenia upadłością kredytobiorcy - 7 dni.

3.

Wypowiedzenie umowy kredytu z powodu utraty przez kredytobiorcę zdolności kredytowej

lub zagrożenia jego upadłością nie może nastąpić, jeżeli bank zgodził się na realizację

przez kredytobiorcę programu naprawczego.

4.

Przepis ust. 3 stosuje się przez cały okres realizacji programu naprawczego, chyba

że bank stwierdzi, iż program naprawczy nie jest w sposób należyty realizowany.

1.

O ile umowa kredytu nie stanowi inaczej, termin spłaty kredytu jest terminem zastrzeżonym

na rzecz obu stron.

2.

W przypadku gdy strony ustaliły termin spłaty kredytu dłuższy niż rok, kredytobiorca

może wypowiedzieć umowę z zachowaniem terminu trzymiesięcznego.

1.

Wykonanie uprawnienia, o którym mowa w art. 69 ust. 3, nie może wiązać się z poniesieniem

przez kredytobiorcę dodatkowych kosztów.

2.

Bank nie może uzależnić wykonania przez kredytobiorcę uprawnienia, o którym mowa w

art. 69 ust. 3, od wprowadzenia dodatkowych ograniczeń, w szczególności nie może zobowiązać

kredytobiorcy do nabywania waluty przeznaczonej na spłatę rat kredytu, jego całości

lub części, od określonego podmiotu.

3.

Otwarcie i prowadzenie rachunku, o którym mowa w art. 69 ust. 3, jest wolne od opłat

w przypadku, gdy kredytobiorcą jest konsument w rozumieniu ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny.

4.

Przepisy ust. 1-3, art. 69 ust. 2 pkt 4a oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio do umów

pożyczek pieniężnych.

1.

Jeżeli kredytobiorca opóźnia się ze spłatą zobowiązania z tytułu udzielonego kredytu,

bank wzywa go do dokonania spłaty, wyznaczając termin nie krótszy niż 14 dni roboczych.

2.

W wezwaniu, o którym mowa w ust. 1, bank informuje kredytobiorcę o możliwości złożenia,

w terminie 14 dni roboczych od dnia otrzymania wezwania, wniosku o restrukturyzację

zadłużenia.

3.

Bank powinien, na wniosek kredytobiorcy, umożliwić restrukturyzację zadłużenia poprzez

zmianę określonych w umowie warunków lub terminów spłaty kredytu, jeżeli jest uzasadniona

dokonaną przez bank oceną sytuacji finansowej i gospodarczej kredytobiorcy.

4.

Restrukturyzacja, o której mowa w ust. 1, dokonywana jest na warunkach uzgodnionych

przez bank i kredytobiorcę.

5.

Bank, w przypadku odrzucenia wniosku kredytobiorcy o restrukturyzację zadłużenia,

przekazuje kredytobiorcy, bez zbędnej zwłoki, szczegółowe wyjaśnienia, w formie pisemnej,

dotyczące przyczyny odrzucenia wniosku o restrukturyzację.

6.

Przepisy ust. 1-5 stosuje się odpowiednio do umów pożyczek pieniężnych.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2018 r.

Zasady oprocentowania kredytu określa umowa kredytu, z tym że w razie stosowania stopy

zmiennej należy

1)

określić w umowie kredytowej warunki zmiany stopy procentowej kredytu;

2)

powiadomić w sposób określony w umowie kredytobiorcę, poręczyciela oraz, jeżeli umowa

nie stanowi inaczej, inne osoby będące dłużnikami banku z tytułu zabezpieczenia kredytu

o każdej zmianie stopy jego oprocentowania.

Bank jest obowiązany niezwłocznie powiadomić, w sposób określony w umowie, osoby będące

dłużnikami banku z tytułu zabezpieczenia kredytu, jeżeli kredytobiorca opóźnia się

z jego spłatą.

Umowa kredytu może określać, że od kredytu postawionego do dyspozycji kredytobiorcy

i przez niego niewykorzystanego przysługuje bankowi odrębna prowizja.

Bank może przyjąć zlecenie udzielenia kredytu osobie trzeciej. Zlecenie powinno być

złożone w formie pisemnej pod rygorem nieważności. W takim przypadku, jeśli umowa

nie stanowi inaczej, dający zlecenie staje się poręczycielem za dług przyszły.

Do umów pożyczek pieniężnych zawieranych przez bank stosuje się odpowiednio przepisy

dotyczące zabezpieczenia spłaty i oprocentowania kredytu.

Przepisy ustawy stosuje się do umów kredytu i pożyczki pieniężnej, zawieranych przez

bank zgodnie z przepisami ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie.

1.

Bank nie może stosować korzystniejszych warunków, a w szczególności korzystniejszych

stóp oprocentowania niż stosowane przez bank dla danego rodzaju umowy przy prowadzeniu

rachunków bankowych oraz przy udzielaniu kredytów, pożyczek pieniężnych, gwarancji

bankowych, poręczeń

1)

podmiotom dominującym lub zależnym od banku;

2)

podmiotom działającym w tym samym co bank holdingu;

3)

jednostkom zależnym i stowarzyszonym z bankiem w rozumieniu ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości;

4)

swoim akcjonariuszom albo członkom;

5)

osobom zatrudnionym w banku, członkom zarządu i członkom rady nadzorczej;

6)

osobom zatrudnionym w podmiocie dominującym, członkom zarządu i członkom rady nadzorczej

podmiotu dominującego;

7)

podmiotom powiązanym kapitałowo lub organizacyjnie z

a)

akcjonariuszem i członkiem,

b)

członkiem zarządu, rady nadzorczej lub osobą zajmującą stanowisko kierownicze w banku.

2.

Bank ustala w formie regulaminu warunki udzielenia kredytów, pożyczek pieniężnych,

gwarancji bankowych i poręczeń, o których mowa w ust. 1, oraz prowadzi ich osobną

ewidencję.

1.

Udzielenie kredytu, pożyczki pieniężnej, gwarancji bankowej lub poręczenia członkowi

zarządu albo rady nadzorczej banku lub osobie zajmującej stanowisko kierownicze w

banku następuje zgodnie z regulaminem uchwalonym przez radę nadzorczą.

2.

Udzielenie kredytu, pożyczki pieniężnej, gwarancji bankowej lub poręczenia członkowi

zarządu albo członkowi rady nadzorczej banku w kwocie łącznego zobowiązania przekraczającej

10 000 euro, obliczonej w złotych według kursu średniego ogłoszonego przez Narodowy

Bank Polski na dzień udzielenia kredytu, pożyczki pieniężnej, gwarancji bankowej lub

poręczenia, wymaga zgody wyrażonej w uchwale zarządu oraz uchwale rady nadzorczej

banku. Uchwały te zapadają bez udziału zainteresowanej osoby, w głosowaniu tajnym,

większością co najmniej 2/3 głosów w obecności co najmniej połowy składu organu.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do udzielenia kredytu, pożyczki pieniężnej,

gwarancji bankowej lub poręczenia podmiotowi powiązanemu kapitałowo lub organizacyjnie

z członkiem zarządu albo rady nadzorczej lub osobą zajmującą stanowisko kierownicze

w banku.

4.

Suma kredytów, pożyczek pieniężnych, gwarancji bankowych i poręczeń, o których mowa

w ust. 1 i 3, nie może przekroczyć

1)

w banku w formie spółki akcyjnej i w banku państwowym - 10% kapitału podstawowego

Tier I, o którym mowa w art. 50 rozporządzenia nr 575/2013,

2)

w banku spółdzielczym - 25% kapitału podstawowego Tier I, o którym mowa w art. 50

rozporządzenia nr 575/2013

- przy czym wartość kredytów, pożyczek pieniężnych, gwarancji bankowych i poręczeń

jest ustalana w sposób, w jaki bank oblicza wartość ekspozycji, o której mowa w art.

395 rozporządzenia nr 575/2013.

5.

Przez osobę zajmującą stanowisko kierownicze w banku rozumie się osobę zatrudnioną

podległą bezpośrednio członkowi zarządu, dyrektora oddziału i jego zastępcę oraz głównego

księgowego.

1.

Bank powiadamia Komisję Nadzoru Finansowego o fakcie udzielenia kredytu, pożyczki

pieniężnej, gwarancji bankowej lub poręczenia członkowi zarządu albo rady nadzorczej,

osobie zajmującej stanowisko kierownicze w banku, akcjonariuszowi banku i członkowi

banku spółdzielczego oraz podmiotowi powiązanemu z nimi kapitałowo lub organizacyjnie,

jeżeli w pojedynczym przypadku wartość zobowiązania przekracza równowartość 30 000

euro, obliczoną w złotych według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski

na dzień udzielenia kredytu, pożyczki pieniężnej, gwarancji bankowej lub poręczenia.

2.

Przepis ust. 1 nie ma zastosowania do akcjonariusza posiadającego wyłącznie akcje

dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym w ilości uprawniającej do wykonywania nie

więcej niż 5% głosów na walnym zgromadzeniu.

Przepisy art. 79a i 79b stosuje się także do innych niż gwarancje bankowe i poręczenia

zobowiązań pozabilansowych udzielanych osobom, o których mowa w art. 79 ust. 1, lub

na ich zlecenie.

Banki mogą na zlecenie udzielać i potwierdzać gwarancje bankowe, poręczenia, a także

otwierać i potwierdzać akredytywy.

1.

Gwarancją bankową jest jednostronne zobowiązanie banku-gwaranta, że po spełnieniu

przez podmiot uprawniony (beneficjenta gwarancji) określonych warunków zapłaty, które

mogą być stwierdzone określonymi w tym zapewnieniu dokumentami, jakie beneficjent

załączy do sporządzonego we wskazanej formie żądania zapłaty, bank ten wykona świadczenie

pieniężne na rzecz beneficjenta gwarancji - bezpośrednio albo za pośrednictwem innego

banku.

2.

Udzielenie i potwierdzenie gwarancji bankowej następuje na piśmie pod rygorem nieważności.

Przelewu wierzytelności z gwarancji bankowej można dokonać wraz z przeniesieniem wierzytelności

zabezpieczonej gwarancją.

1.

Bank może potwierdzić zobowiązanie innego banku wynikające z gwarancji bankowej; w

przypadku tym roszczenia z gwarancji można kierować do banku, który jej udzielił,

lub do banku, który ją potwierdził, albo do obu tych banków łącznie, aż do zupełnego

zaspokojenia roszczeń wierzyciela.

2.

Przepisy ust. 1 stosuje się odpowiednio przy potwierdzaniu przez bank zobowiązań wynikających

z poręczenia udzielonego przez inny bank.

Do gwarancji bankowych i poręczeń udzielanych przez bank stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego, z tym że zobowiązanie banku jest zawsze zobowiązaniem pieniężnym.

1.

Bank, działając na zlecenie klienta, ale we własnym imieniu (bank otwierający akredytywę),

może zobowiązać się pisemnie wobec osoby trzeciej (beneficjenta), że dokona zapłaty

beneficjentowi akredytywy ustalonej kwoty pieniężnej, po spełnieniu przez beneficjenta

wszystkich warunków określonych w akredytywie (akredytywa dokumentowa).

2.

Akredytywa dokumentowa musi w szczególności zawierać: nazwę i adres zleceniodawcy

i beneficjenta, kwotę i walutę akredytywy, termin ważności akredytywy oraz opis dokumentów,

po których przedstawieniu beneficjent jest uprawniony do żądania wypłaty w ramach

akredytywy.

3.

Zobowiązanie banku otwierającego staje się wymagalne z chwilą przedstawienia przez

beneficjenta dokumentów zgodnie z warunkami akredytywy.

4.

Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio do akredytyw zabezpieczających.

1.

Bank, działając na zlecenie klienta, ale we własnym imieniu (bank otwierający), może

zobowiązać się pisemnie wobec innego banku, że dokona zwrotu kwot wypłaconych beneficjentowi

lub skupi weksle trasowane ciągnione przez beneficjenta na wskazany bank (akredytywa

pieniężna).

2.

Akredytywa pieniężna musi w szczególności zawierać: nazwę i adres osoby upoważnionej

do dokonywania wypłat, kwotę i walutę akredytywy oraz termin jej ważności.

3.

Zobowiązania banku otwierającego stają się wymagalne z chwilą wypłaty dokonanej beneficjentowi

na zasadach określonych w akredytywie, pod warunkiem przedstawienia przez beneficjenta

dokumentu tożsamości.

4.

Jeżeli w akredytywie pieniężnej uzależniono wypłatę od spełnienia przez beneficjenta

innych warunków niż określone w ust. 3, wypłata może nastąpić wyłącznie po łącznym

spełnieniu tych warunków.

Przepisy art. 82-86 mają zastosowanie, jeżeli strony umowy nie postanowią inaczej.

1.

Roszczenia z tytułu gwarancji bankowych, poręczeń udzielanych przez banki oraz akredytyw,

które stały się wymagalne, przedawniają się z upływem 6 lat.

2.

Bieg przedawnienia roszczeń z tytułu gwarancji i akredytyw rozpoczyna się od daty

przedłożenia skutecznego żądania zapłaty i w tym okresie roszczenie jest wymagalne,

choćby zobowiązanie, z którym gwarancja bądź akredytywa była związana, już wygasło.

(uchylony)

W zakresie wykonywania czynności, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, których przedmiotem

są lokaty strukturyzowane, oraz czynności, o których mowa w art. 5 ust. 2 pkt 11 i

12 (usługi w odniesieniu do lokat strukturyzowanych), bank, oprócz przepisów niniejszego

rozdziału, stosuje bezpośrednio stosowane przepisy prawa Unii Europejskiej, w zakresie,

w jakim mają one zastosowanie do zawierania umów lokaty strukturyzowanej, pośrednictwa

w zawieraniu umów lokaty strukturyzowanej oraz doradztwa w odniesieniu do lokat strukturyzowanych.

1.

Bank, na pisemne żądanie podmiotu innego niż określony w art. 3 pkt 39b lit. a-m ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi i w zakresie określonym w takim żądaniu, może traktować go jak klienta profesjonalnego,

pod warunkiem że posiada on wiedzę i doświadczenie pozwalające na podejmowanie właściwych

decyzji w zakresie lokat strukturyzowanych, jak również na właściwą ocenę ryzyka związanego

z tymi decyzjami. Bank przed uwzględnieniem żądania jest obowiązany ustalić wiedzę

klienta o zasadach traktowania klientów profesjonalnych przy świadczeniu usług w odniesieniu

do lokat strukturyzowanych, których żądanie dotyczy.

2.

Bank może, zgodnie z art. 45 ust. 3 lit. b rozporządzenia 2017/565, w zakresie usług

w odniesieniu do lokat strukturyzowanych traktować klienta profesjonalnego jak klienta

detalicznego.

3.

Bank może, zgodnie z art. 45 ust. 3 lit. a rozporządzenia 2017/565 i na zasadach określonych

w art. 71 ust. 2-4 tego rozporządzenia, w zakresie usług w odniesieniu do lokat strukturyzowanych

traktować uprawnionego kontrahenta jak klienta detalicznego albo klienta profesjonalnego.

4.

Bank, w zakresie usług w odniesieniu do lokat strukturyzowanych, dokonuje podziału

klientów na kategorie, zaliczając ich odpowiednio do kategorii klientów detalicznych,

klientów profesjonalnych lub uprawnionych kontrahentów.

1.

Bank, świadcząc usługi w odniesieniu do lokat strukturyzowanych, jest obowiązany działać

w sposób rzetelny i profesjonalny, zgodnie z zasadami uczciwego obrotu oraz zgodnie

z najlepiej pojętymi interesami jego klientów. Bank jest obowiązany stosować rozwiązania

i procedury zapewniające niezwłoczne, uczciwe i należyte wykonywanie usług w odniesieniu

do lokat strukturyzowanych.

2.

Informacje kierowane przez bank do klientów lub potencjalnych klientów, w tym informacje

upowszechniane przez bank w celu reklamy lub promocji usług w odniesieniu do lokat

strukturyzowanych, powinny być rzetelne, nie mogą budzić wątpliwości i wprowadzać

w błąd. Informacje upowszechniane w celu reklamy lub promocji usług w odniesieniu

do lokat strukturyzowanych świadczonych przez bank są oznaczane, w sposób niebudzący

wątpliwości, jako informacje upowszechniane w tych celach. Uznaje się, że upowszechnianie

informacji w sposób rzetelny, niebudzący wątpliwości i niewprowadzający w błąd jest

zachowane w przypadku spełnienia przez bank warunków, o których mowa w art. 44 rozporządzenia

2017/565.

3.

Treść i forma informacji, o których mowa w ust. 2, są prezentowane w taki sposób,

aby klient lub potencjalny klient, do którego jest kierowana informacja lub który

może się z taką informacją zapoznać, mógł zrozumieć charakter danej usługi oraz ryzyko

z nią związane, a także podjąć świadomą decyzję.

4.

Bank przekazuje, z uwzględnieniem art. 45-51 i art. 61 rozporządzenia 2017/565, w

odpowiednim czasie adekwatne i odpowiednie informacje dotyczące

1)

banku oraz usług w odniesieniu do lokat strukturyzowanych świadczonych przez ten bank;

2)

kosztów i opłat związanych ze świadczeniem usług w odniesieniu do lokat strukturyzowanych

świadczonych przez ten bank.

5.

W przypadku wykonywania czynności, o której mowa w art. 5 ust. 2 pkt 12, bank, zgodnie

z art. 52 rozporządzenia 2017/565, przekazuje również informację o

1)

zależnym lub niezależnym charakterze wykonywanej czynności;

2)

zakresie lokat strukturyzowanych będących przedmiotem analizy na potrzeby udzielenia

rekomendacji, w szczególności informację, w jakim stopniu zakres analizy dotyczy lokat

strukturyzowanych oferowanych przez podmioty pozostające w bliskich powiązaniach z

bankiem lub przez podmioty, które pozostają z nim w takich stosunkach prawnych, osobistych

lub majątkowych, które mogłyby stwarzać ryzyko naruszenia niezależnego charakteru

wykonywanej czynności;

3)

częstotliwości dokonywania okresowej oceny odpowiedniości lokat strukturyzowanych,

jeżeli bank zobowiązał się do dokonywania takiej oceny.

6.

W przypadku gdy czynność, o której mowa w art. 5 ust. 2 pkt 12, jest wykonywana w

sposób niezależny, bank, z uwzględnieniem art. 53 rozporządzenia 2017/565

1)

jest obowiązany objąć zakresem analizy wystarczający rodzaj dostępnych lokat strukturyzowanych

i ich liczbę w sposób odpowiednio zróżnicowany w celu zapewnienia, że rekomendacja

jest adekwatna i we właściwy sposób realizuje cele inwestycyjne;

2)

nie może objąć zakresem analizy wyłącznie lokat strukturyzowanych oferowanych przez

podmioty pozostające w bliskich powiązaniach z bankiem lub przez podmioty, które pozostają

z nim w takich stosunkach prawnych, osobistych lub majątkowych, które mogłyby stwarzać

ryzyko naruszenia niezależnego charakteru wykonywanej czynności.

7.

Przepisów ust. 2-5 nie stosuje się, w przypadku gdy usługi w odniesieniu do lokat

strukturyzowanych są elementem innych usług uregulowanych w ustawie z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim

(Dz. U. z 2018 r. poz. 993 i 1075), ustawie z dnia 23 marca 2017 r. o kredycie hipotecznym oraz o nadzorze nad pośrednikami

kredytu hipotecznego i agentami

(Dz. U. poz. 819) lub w odrębnych przepisach określających obowiązki informacyjne wobec klientów lub

potencjalnych klientów.

1.

Bank, w związku ze świadczeniem usług w odniesieniu do lokat strukturyzowanych, nie

może przyjmować ani przekazywać jakichkolwiek świadczeń pieniężnych, w tym opłat i

prowizji, ani jakichkolwiek świadczeń niepieniężnych, z wyłączeniem

1)

świadczeń pieniężnych lub niepieniężnych przyjmowanych od klienta lub od osoby działającej

w jego imieniu oraz świadczeń pieniężnych lub niepieniężnych przekazywanych klientowi

lub osobie działającej w jego imieniu;

2)

świadczeń pieniężnych lub niepieniężnych przyjmowanych lub przekazywanych osobie trzeciej,

które są niezbędne do wykonywania danej usługi w odniesieniu do lokat strukturyzowanych

na rzecz klienta, w szczególności

a)

kosztów z tytułu przechowywania środków pieniężnych powierzonych przez klienta,

b)

opłat na rzecz organu nadzoru,

c)

podatków, należności publicznoprawnych oraz innych opłat, których obowiązek zapłaty

wynika z przepisów prawa,

d)

opłat związanych z wymianą walutową;

3)

świadczeń pieniężnych i świadczeń niepieniężnych innych niż określone w pkt 1 i 2,

jeżeli

a)

są one przyjmowane albo przekazywane w celu poprawienia jakości danej usługi w odniesieniu

do lokat strukturyzowanych świadczonej przez bank na rzecz klienta,

b)

ich przyjęcie lub przekazanie nie ma negatywnego wpływu na działanie przez bank w

sposób rzetelny i profesjonalny, zgodnie z zasadami uczciwego obrotu oraz zgodnie

z najlepiej pojętymi interesami jego klienta,

c)

informacja o świadczeniach, w tym o ich istocie i wysokości, a w przypadku gdy wysokość

takich świadczeń nie może zostać oszacowana - o sposobie ustalania ich wysokości,

została przekazana klientowi lub potencjalnemu klientowi w sposób rzetelny, dokładny

i zrozumiały przed rozpoczęciem świadczenia danej usługi w odniesieniu do lokat strukturyzowanych,

przy czym warunek ten uznaje się za spełniony również w przypadku przekazania klientowi

lub potencjalnemu klientowi informacji sporządzonej w formie ujednoliconej.

2.

W przypadku wykonywania czynności, o której mowa w art. 5 ust. 2 pkt 12, w sposób

niezależny, bank nie może przyjmować świadczeń pieniężnych ani świadczeń niepieniężnych

od podmiotu trzeciego w związku z wykonywaniem tej czynności.

3.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się do drobnych świadczeń niepieniężnych przyjmowanych

przez bank, jeżeli

1)

świadczenia te mogą poprawić jakość wykonywanej na rzecz klienta czynności, o której

mowa w art. 5 ust. 2 pkt 12;

2)

łączna wielkość i charakter tych świadczeń nie wpływałyby negatywnie na przestrzeganie

przez bank obowiązku działania zgodnie z najlepiej pojętymi interesami klienta;

3)

informacja o świadczeniach, w tym o ich istocie i wysokości, a w przypadku gdy wysokość

takich świadczeń nie może zostać oszacowana - o sposobie ustalania ich wysokości,

została przekazana klientowi lub potencjalnemu klientowi w sposób rzetelny, dokładny

i zrozumiały przed rozpoczęciem wykonywania czynności, o której mowa w art. 5 ust.

2 pkt 12, przy czym świadczenia te mogą być opisane w sposób ogólny.

4.

Bank informuje klienta o zmianach w zakresie informacji przekazanych zgodnie z ust.

1 pkt 3 lit. c i ust. 3 pkt 3, jeżeli zmiany te mają związek z usługami w odniesieniu

do lokat strukturyzowanych świadczonymi na rzecz klienta.

1.

Bank świadczący usługi w odniesieniu do lokat strukturyzowanych zapewnia, aby sposób

wynagradzania osób zaangażowanych oraz oceny pracy świadczonej przez te osoby na rzecz

banku nie powodował ich działania w sposób nierzetelny i nieprofesjonalny, niezgodnie

z najlepiej pojętymi interesami jego klientów. W tym celu bank opracowuje, wdraża

oraz stosuje politykę wynagrodzeń i praktyki, stosując odpowiednio przepis art. 27

rozporządzenia 2017/565.

2.

W przypadku wykonywania czynności, o której mowa w art. 5 ust. 2 pkt 12, sposób wynagradzania

oraz oceny pracy nie mogą zachęcać do udzielania rekomendacji mających za przedmiot

daną lokatę strukturyzowaną, w przypadku gdy inna lokata strukturyzowana byłaby bardziej

adekwatna i lepiej realizowała cele klienta.

3.

Sposób wynagradzania, o którym mowa w ust. 1 i 2, dotyczy przyznawania wynagrodzenia

w postaci jakichkolwiek korzyści pieniężnych lub niepieniężnych przekazywanych przez

bank bezpośrednio lub pośrednio osobom zaangażowanym przy świadczeniu usług na rzecz

klientów.

1.

W przypadku gdy

1)

usługa w odniesieniu do lokat strukturyzowanych ma być świadczona w ramach jednej

umowy łącznie z inną usługą, bank informuje klienta przed zawarciem umowy, czy jest

możliwe oddzielne zawarcie umowy o świadczenie usługi w odniesieniu do lokat strukturyzowanych

oraz umowy o świadczenie innych usług, a jeżeli jest to możliwe, przekazuje klientowi

odrębne zestawienie kosztów i opłat związanych z poszczególnymi umowami;

2)

zawarcie umowy o świadczenie usługi w odniesieniu do lokat strukturyzowanych jest

warunkiem zawarcia umowy o świadczenie innej usługi albo zawarcie umowy o świadczenie

innej usługi jest warunkiem zawarcia umowy o świadczenie usługi w odniesieniu do lokat

strukturyzowanych, bank informuje klienta przed zawarciem umowy, czy jest możliwe

zawarcie wyłącznie jednej z tych umów, a jeżeli jest to możliwe, przekazuje klientowi

odrębne zestawienie kosztów i opłat związanych z poszczególnymi umowami.

2.

W przypadku gdy ryzyko wynikające z

1)

zawarcia z klientem detalicznym umowy, w ramach której usługa w odniesieniu do lokat

strukturyzowanych ma być świadczona łącznie z inną usługą, może różnić się od ryzyka

wynikającego z zawarcia oddzielnej umowy o świadczenie usługi w odniesieniu do lokat

strukturyzowanych, bank informuje o tym klienta i przedstawia opis ryzyka wynikającego

z poszczególnych usług świadczonych w ramach umowy oraz sposób, w jaki jednoczesne

występowanie tych usług zmienia poziom ryzyka;

2)

zawarcia z klientem detalicznym umowy o świadczenie usługi w odniesieniu do lokat

strukturyzowanych, jako warunku zawarcia umowy o świadczenie innej usługi, albo zawarcia

z klientem detalicznym umowy o świadczenie innej usługi, jako warunku zawarcia umowy

o świadczenie usługi w odniesieniu do lokat strukturyzowanych, może różnić się od

ryzyka wynikającego z zawarcia umowy o świadczenie usługi w odniesieniu do lokat strukturyzowanych

bez takich warunków, bank informuje o tym klienta i przedstawia opis ryzyka wynikającego

z poszczególnych usług oraz sposób, w jaki jednoczesne występowanie tych usług zmienia

poziom ryzyka.

1.

Bank wykonujący czynność, o której mowa w art. 5 ust. 2 pkt 12, uzyskuje od klienta

lub potencjalnego klienta adekwatne informacje dotyczące jego

1)

wiedzy i doświadczenia w zakresie inwestowania na rynku finansowym;

2)

sytuacji finansowej, w tym zdolności do ponoszenia strat;

3)

celów inwestycyjnych, w tym poziomu akceptowanego ryzyka.

2.

Informacje, o których mowa w ust. 1, są uzyskiwane od klienta lub potencjalnego klienta

w celu umożliwienia udzielania przez bank rekomendacji, które są dla niego odpowiednie

ze względu na jego osobistą sytuację lub potrzeby inwestycyjne, w szczególności zdolność

do ponoszenia strat oraz poziom akceptowanego ryzyka.

3.

Bank wykonujący czynność, o której mowa w art. 5 ust. 2 pkt 12, przekazuje klientowi

detalicznemu, na trwałym nośniku, raport zawierający potwierdzenie odpowiedniości

rekomendacji z wyjaśnieniem przyczyn, dla których rekomendacja jest dla niego odpowiednia.

4.

Bank, stosując odpowiednio przepisy art. 54 i art. 55 rozporządzenia 2017/565, na

podstawie informacji, o których mowa w ust. 1, dokonuje oceny odpowiedniości lokaty

strukturyzowanej oraz sporządza raport, o którym mowa w ust. 3.

1.

Bank świadczący usługi w odniesieniu do lokat strukturyzowanych, których konstrukcja

utrudnia klientowi lub potencjalnemu klientowi zrozumienie ryzyka związanego ze stopą

zwrotu lub zrozumienie kosztów rozwiązania umowy lokaty strukturyzowanej przed terminem,

uzyskuje od klienta lub potencjalnego klienta adekwatne informacje dotyczące jego

wiedzy i doświadczenia w zakresie inwestowania na rynku finansowym, w celu oceny,

czy usługa ta jest dla niego odpowiednia. W przypadkach, o których mowa w art. 88f

ust. 1, ocenie podlega, czy umowa zawierana w okolicznościach określonych w art. 88f

ust. 1 jest dla klienta lub potencjalnego klienta odpowiednia.

2.

W przypadku gdy na podstawie informacji, o których mowa w ust. 1, bank stwierdzi,

że usługa w odniesieniu do lokat strukturyzowanych nie jest odpowiednia dla klienta

lub potencjalnego klienta, niezwłocznie informuje o tym klienta lub potencjalnego

klienta.

3.

W przypadku gdy klient lub potencjalny klient nie przedstawi informacji, o których

mowa w ust. 1, albo przedstawi informacje niewystarczające, bank informuje go, że

brak tych informacji uniemożliwia mu dokonanie oceny, czy usługa w odniesieniu do

lokat strukturyzowanych jest odpowiednia dla tego klienta lub potencjalnego klienta.

4.

Bank uzyskuje informacje, o których mowa w ust. 1, dokonuje oceny odpowiedniości usługi

w odniesieniu do lokat strukturyzowanych oraz przechowuje informacje dotyczące przeprowadzonej

oceny, stosując odpowiednio przepisy art. 55 i art. 56 rozporządzenia 2017/565.

5.

Przepisów ust. 1-4 nie stosuje się do banku świadczącego usługi w odniesieniu do lokat

strukturyzowanych, w przypadku gdy

1)

umowa jest zawierana z inicjatywy klienta lub potencjalnego klienta oraz

2)

klient lub potencjalny klient został poinformowany przez bank, że zawarcie umowy nie

jest związane z obowiązkiem, o którym mowa w ust. 1, oraz że nie będzie on korzystał

z ochrony, jaką zapewniałoby mu wykonanie przez bank takiego obowiązku, oraz

3)

bank spełnia wymogi związane z zarządzaniem konfliktami interesów.

6.

Jeżeli do zawarcia umowy dochodzi w wyniku skierowania do klienta lub potencjalnego

klienta zindywidualizowanych informacji o banku, lokacie strukturyzowanej lub usłudze

w odniesieniu do lokat strukturyzowanych, przyjmuje się, że nie została ona zawarta

w sposób określony w ust. 5 pkt 1.

1.

Bank, który, świadcząc na rzecz klienta usługi w odniesieniu do lokat strukturyzowanych,

korzysta z pośrednictwa innego banku, instytucji kredytowej, firmy inwestycyjnej lub

zagranicznej firmy inwestycyjnej, może dokonywać oceny, o której mowa w art. 88g i

art. 88h, na podstawie informacji dotyczących klienta lub potencjalnego klienta, otrzymywanych

od tych podmiotów, oraz uznać za prawidłową ocenę dokonaną przez te podmioty.

2.

Bank, który pośredniczy w świadczeniu usługi w odniesieniu do lokat strukturyzowanych

przez inny bank, instytucję kredytową, firmę inwestycyjną lub zagraniczną firmę inwestycyjną

i przekazuje im informacje dotyczące klienta lub potencjalnego klienta, zapewnia kompletność

i rzetelność tych informacji oraz prawidłowość oceny dokonanej zgodnie z art. 88g

i art. 88h.

1.

Przy świadczeniu usługi w odniesieniu do lokat strukturyzowanych bank jest obowiązany

przekazywać klientowi detalicznemu lub klientowi profesjonalnemu, na trwałym nośniku,

regularne sprawozdania związane z wykonywaniem umowy o świadczenie usług w odniesieniu

do lokat strukturyzowanych, uwzględniające rodzaj i złożoność lokat strukturyzowanych

będących przedmiotem świadczonej usługi, charakter świadczonej usługi w odniesieniu

do lokat strukturyzowanych oraz koszty związane z tymi usługami świadczonymi na rzecz

klienta.

2.

W przypadku gdy bank, wykonując czynność, o której mowa w art. 5 ust. 2 pkt 12, na

rzecz klienta detalicznego, udzielił mu rekomendacji i zobowiązał się w ramach umowy

do przeprowadzania okresowej oceny jej odpowiedniości, jest obowiązany przekazywać

klientowi regularnie ocenę tej rekomendacji, wskazując, czy jest ona nadal odpowiednia

dla tego klienta.

1.

Bank jest obowiązany utrzymywać organizację przedsiębiorstwa w sposób zapewniający

1)

odpowiednią liczbę osób świadczących pracę na jego rzecz, wymaganą do prawidłowego

świadczenia usług w odniesieniu do lokat strukturyzowanych, oraz

2)

posiadanie przez osoby, o których mowa w pkt 1, odpowiedniej wiedzy, kompetencji i

doświadczenia w zakresie powierzonych obowiązków oraz utrzymywanie i doskonalenie

przez te osoby takiej wiedzy i takich kompetencji.

2.

Bank opracowuje, wdraża i stosuje procedury oraz inne regulacje wewnętrzne w zakresie

niezbędnym do prawidłowego świadczenia usług w odniesieniu do lokat strukturyzowanych.

W przypadku świadczenia usług w odniesieniu do lokat strukturyzowanych dla klientów

detalicznych bank opracowuje, wdraża i stosuje regulaminy świadczenia usług w odniesieniu

do lokat strukturyzowanych.

3.

W przypadku gdy konstrukcja lokaty strukturyzowanej uniemożliwia uregulowanie praw

i obowiązków związanych ze świadczeniem usług w odniesieniu do lokat strukturyzowanych

w sposób jednolity dla wszystkich klientów, na rzecz których świadczone są takie usługi,

wymogu opracowania regulaminu, o którym mowa w ust. 2, nie stosuje się.

4.

Przy wykonywaniu obowiązków, o których mowa w ust. 1 i 2, bank uwzględnia zakres,

skalę i złożoność prowadzonej działalności w zakresie lokat strukturyzowanych.

5.

Bank opracowuje, wdraża i stosuje politykę w zakresie świadczenia usług w odniesieniu

do lokat strukturyzowanych, uwzględniającą charakterystykę oraz potrzeby klientów

lub potencjalnych klientów oraz akceptowany przez klientów lub potencjalnych klientów

poziom ryzyka.

6.

Bank, stosując odpowiednio przepisy art. 72-76 rozporządzenia 2017/565

1)

rejestruje, przechowuje i archiwizuje dokumenty, nagrania oraz inne nośniki informacji

sporządzane lub otrzymywane w związku ze świadczonymi usługami w odniesieniu do lokat

strukturyzowanych;

2)

sporządza na trwałym nośniku protokoły, notatki lub nagrania z rozmów przeprowadzonych

w bezpośredniej obecności klienta lub potencjalnego klienta.

7.

Z zastrzeżeniem art. 76 ust. 11 rozporządzenia 2017/565, obowiązek przechowywania

i archiwizowania, o którym mowa w ust. 6, wygasa z upływem 5 lat, licząc od pierwszego

dnia roku następującego po roku, w którym dokumenty lub nośniki informacji zostały

sporządzone lub otrzymane, a w przypadku regulaminów, procedur oraz innych regulacji

wewnętrznych - z upływem 5 lat, licząc od pierwszego dnia roku następującego po roku,

w którym przestały one obowiązywać. Komisja Nadzoru Finansowego może zażądać od banku

przechowywania i archiwizowania takich danych lub dokumentów po upływie tego terminu,

nie dłużej jednak niż przez 7 lat, licząc od pierwszego dnia roku następującego po

roku, w którym zostały one sporządzone lub otrzymane, lub przestały obowiązywać.

8.

Obowiązek, o którym mowa w ust. 6, obejmuje również nagrywanie rozmów telefonicznych

i zapisywanie korespondencji elektronicznej związanych z czynnościami, które mogłyby

skutkować świadczeniem jednej z usług w odniesieniu do lokat strukturyzowanych, nawet

jeżeli w wyniku prowadzenia tych rozmów lub korespondencji nie dochodziłoby do świadczenia

usługi. Obowiązek nagrywania rozmów telefonicznych i zapisywania korespondencji elektronicznej

obejmuje urządzenia banku oraz, pod warunkiem zatwierdzenia do używania przez bank

prywatnych urządzeń osób zatrudnionych w banku, takie prywatne urządzenia.

9.

Bank informuje klientów lub potencjalnych klientów o nagrywaniu rozmów telefonicznych

oraz zapisywaniu korespondencji elektronicznej, związanych z czynnościami, w wyniku

których dochodziłoby lub mogłoby dojść do świadczenia usługi w odniesieniu do lokat

strukturyzowanych, przed rozpoczęciem takiego nagrania lub zapisu. Bank nie może prowadzić

rozmów telefonicznych lub korespondencji elektronicznej, jeżeli nie poinformował klienta

lub potencjalnego klienta o nagrywaniu rozmów oraz zapisywaniu korespondencji.

10.

Bank podejmuje działania zapobiegające prowadzeniu przez osoby zatrudnione w banku

rozmów telefonicznych lub korespondencji elektronicznej z wykorzystaniem zatwierdzonych

do używania przez bank prywatnych urządzeń tych osób, jeżeli nie jest w stanie nagrywać

tych rozmów lub zapisywać tej korespondencji.

1.

Bank jest obowiązany zatrudniać osoby posiadające odpowiednią wiedzę i kompetencje

w zakresie

1)

przekazywania klientom lub potencjalnym klientom informacji o usługach w odniesieniu

do lokat strukturyzowanych;

2)

wykonywania czynności, o których mowa w art. 5 ust. 2 pkt 12.

2.

Bank zapewnia utrzymywanie i doskonalenie przez osoby, o których mowa w ust. 1, wiedzy

i kompetencji niezbędnych do należytego wykonywania powierzonych obowiązków.

3.

Ustanowiony w banku system wynagradzania osób świadczących pracę na jego rzecz, uczestniczących

w świadczeniu usług w odniesieniu do lokat strukturyzowanych, w szczególności obsługujących

klienta lub potencjalnego klienta, powinien wspierać wykonanie obowiązków, o których

mowa w art. 88c ust. 1, oraz być środkiem ograniczającym ryzyko wystąpienia konfliktu

interesów.

1.

Przy opracowywaniu, wdrażaniu i stosowaniu rozwiązań technicznych i organizacyjnych

w zakresie świadczenia usług w odniesieniu do lokat strukturyzowanych bank uwzględnia

zasady określone w art. 21 rozporządzenia 2017/565.

2.

Bank opracowuje, wdraża i stosuje politykę w celu zapewnienia zgodności działalności

banku z przepisami prawa regulującymi świadczenie usług w odniesieniu do lokat strukturyzowanych

oraz adekwatne i skuteczne rozwiązania techniczne i organizacyjne w tym zakresie,

w tym zasady regulujące zawieranie transakcji przez osoby zaangażowane.

3.

Bank wykonuje obowiązek, o którym mowa w ust. 2, stosując odpowiednio przepisy art.

22, art. 25, art. 26, art. 28 i art. 29 rozporządzenia 2017/565.

4.

Bank opracowuje, wdraża i stosuje odpowiednie środki oraz procedury zarządzania konfliktami

interesów w rozumieniu art. 33 rozporządzenia 2017/565, z uwzględnieniem art. 34 i

art. 35 tego rozporządzenia.

5.

Bank, który opracowuje lokatę strukturyzowaną, opracowuje, wdraża, stosuje oraz poddaje

przeglądowi rozwiązania związane z procesem opracowywania lokaty strukturyzowanej

zapewniające, że lokata strukturyzowana oraz strategia dystrybucji tej lokaty będą

odpowiednie dla grupy docelowej.

6.

Przez grupę docelową, o której mowa w ust. 5, rozumie się określoną grupę osób, do

których kierowana jest bezpośrednio lub za pośrednictwem innych podmiotów propozycja

zawarcia umowy lokaty strukturyzowanej, z których potrzebami, cechami lub celami lokata

strukturyzowana jest zgodna.

7.

Przez strategię dystrybucji, o której mowa w ust. 5, rozumie się zamierzony sposób,

w jaki może zostać zawarta umowa lokaty strukturyzowanej z osobą należącą do grupy

docelowej.

8.

Rozwiązania, o których mowa w ust. 5, obejmują w szczególności

1)

określenie grupy docelowej lokaty strukturyzowanej z uwzględnieniem podziału klientów

na kategorie zgodnie z art. 88b ust. 4;

2)

identyfikację istotnych ryzyk związanych z potencjalnym zawarciem umowy lokaty strukturyzowanej

przez grupę docelową w celu dokonania oceny, czy lokata strukturyzowana byłaby odpowiednia

dla tej grupy docelowej;

3)

określenie strategii dystrybucji lokaty strukturyzowanej, w przypadku gdy rekomendowanie,

oferowanie, zawieranie lub umożliwianie zawarcia umowy lokaty strukturyzowanej będzie

wykonywane zarówno przez bank samodzielnie, jak i przez uprawnione do takich czynności

podmioty, przy czym strategia dystrybucji powinna być odpowiednia dla określonej grupy

docelowej;

4)

sprawdzenie przed opracowaniem lokaty strukturyzowanej, czy lokata strukturyzowana

pozostaje zgodna z potrzebami określonej grupy docelowej oraz czy zamierzona strategia

dystrybucji tej lokaty jest odpowiednia dla tej grupy docelowej;

5)

regularny przegląd, dokonywany z uwzględnieniem zdarzeń, które mogłyby wpłynąć na

powstanie ryzyk dla grupy docelowej, czy lokata strukturyzowana pozostaje zgodna z

potrzebami określonej grupy docelowej oraz czy zamierzona strategia dystrybucji tej

lokaty jest odpowiednia dla tej grupy docelowej.

9.

Bank, który rekomenduje, oferuje albo w inny sposób umożliwia otwarcie lokaty strukturyzowanej

przez osoby należące do grupy docelowej, opracowuje, wdraża, stosuje oraz poddaje

przeglądowi rozwiązania związane z procesem wykonywania tych czynności zapewniające,

że lokata strukturyzowana oraz strategia dystrybucji będą odpowiednie dla grupy docelowej.

10.

Rozwiązania, o których mowa w ust. 9, obejmują w szczególności

1)

określenie grupy docelowej lokaty strukturyzowanej, także w przypadku gdy podmiot

opracowujący lokatę strukturyzowaną nie określił grupy docelowej lokaty strukturyzowanej;

2)

określenie strategii dystrybucji lokaty strukturyzowanej odpowiedniej dla określonej

grupy docelowej;

3)

regularny przegląd, dokonywany z uwzględnieniem zdarzeń, które mogłyby wpłynąć na

powstanie ryzyk dla grupy docelowej, czy lokata strukturyzowana pozostaje zgodna z

potrzebami określonej grupy docelowej oraz czy zamierzona strategia dystrybucji tej

lokaty jest odpowiednia dla tej grupy docelowej.

11.

W przypadku zamiaru dokonania istotnych zmian cech lokaty strukturyzowanej, grupy

docelowej lub strategii dystrybucji lokaty strukturyzowanej, bank jest obowiązany

dokonać oceny planowanych zmian. Przepisy ust. 5 i 8 stosuje się odpowiednio.

12.

W przypadku gdy strategia dystrybucji lokaty strukturyzowanej przewiduje wykorzystanie

uprawnionych podmiotów trzecich, bank, który opracowuje lokatę strukturyzowaną, udostępnia

tym podmiotom informacje dotyczące tej lokaty strukturyzowanej, sposobu określenia

grupy docelowej oraz strategii dystrybucji tej lokaty strukturyzowanej.

13.

Bank, który rekomenduje, oferuje, zawiera lub umożliwia zawarcie umowy lokaty strukturyzowanej,

uzyskuje od banku, który opracowuje lokatę strukturyzowaną, informacje o rozwiązaniach

określonych w ust. 8 oraz inne informacje pozwalające na zrozumienie cech lokaty strukturyzowanej

oraz określonej grupy docelowej.

14.

Bank, który rekomenduje, oferuje, zawiera lub umożliwia zawarcie umowy lokaty strukturyzowanej,

nie jest obowiązany do ponownego określenia grupy docelowej oraz strategii dystrybucji,

jeżeli określił grupę docelową lub strategię dystrybucji w związku z opracowaniem

lokaty strukturyzowanej.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze rozporządzenia

1)

tryb i warunki postępowania banków świadczących usługi w odniesieniu do lokat strukturyzowanych

w zakresie

a)

traktowania klientów jak klientów profesjonalnych lub klientów detalicznych zgodnie

z art. 88b ust. 1 i 2,

b)

świadczenia usług w odniesieniu do lokat strukturyzowanych, w tym w zakresie świadczenia

usług na rzecz kategorii klientów, o których mowa w art. 88b ust. 4,

c)

przyjmowania lub przekazywania jakichkolwiek świadczeń pieniężnych lub niepieniężnych

w związku z prowadzeniem usług w odniesieniu do lokat strukturyzowanych,

d)

przekazywania sprawozdań, o których mowa w art. 88j ust. 1, w tym treści tych sprawozdań

oraz terminów ich przekazywania klientowi,

e)

opracowywania, rekomendowania, oferowania, zawierania lub umożliwiania zawarcia umowy

lokaty strukturyzowanej,

2)

szczegółowe kryteria w zakresie spełniania przez osoby, o których mowa w art. 88k

ust. 1, wymogów posiadania odpowiedniej wiedzy, kompetencji i doświadczenia,

3)

szczegółowe kryteria w zakresie spełniania przez osoby, o których mowa w art. 88l

ust. 1, wymogów posiadania odpowiedniej wiedzy i kompetencji,

4)

tryb i warunki postępowania banków świadczących usługi w odniesieniu do lokat strukturyzowanych

przy dokonywaniu oceny oraz weryfikacji spełniania przez osoby, o których mowa w pkt

2 i 3, stosowanych wobec nich odpowiednich wymogów w zakresie posiadania odpowiedniej

wiedzy, kompetencji i doświadczenia, oraz tryb i warunki postępowania w zakresie utrzymywania

i doskonalenia wiedzy i kompetencji tych osób

- w odniesieniu do wykonywania przez banki świadczące usługi w odniesieniu do lokat

strukturyzowanych czynności, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt

11 i 12, przy zapewnieniu należytej staranności oraz ochrony klienta, z uwzględnieniem

konieczności zapewnienia profesjonalnego, rzetelnego, bezpiecznego i sprawnego świadczenia

tych usług przez banki oraz z uwzględnieniem wytycznych w zakresie zasad uznawania

posiadania odpowiedniej wiedzy i kompetencji przez osoby wykonujące usługi maklerskie,

wydanych przez Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych.

1.

Banki mogą emitować bankowe papiery wartościowe na warunkach podawanych do publicznej

wiadomości.

2.

Bank informuje Komisję Nadzoru Finansowego o zamierzonym programie emisji papierów

wartościowych na 30 dni przed terminem emisji, wskazując warunki i wartość programu

emisji.

3.

(uchylony)

1.

Bankowy papier wartościowy służy gromadzeniu przez banki środków pieniężnych w złotych

lub w innej walucie wymienialnej i zawiera w nazwie wyrazy „bankowy papier wartościowy”,

a jego treść obejmuje

1)

wartość nominalną;

2)

zobowiązanie banku do

a)

naliczenia określonego oprocentowania według ustalonej stopy procentowej,

b)

dokonania wypłaty oznaczonej kwoty osobie uprawnionej, w określonych terminach; osoba

uprawniona nie może żądać od banku wykupu papieru przed upływem terminu, o ile treść

papieru nie stanowi inaczej;

3)

oznaczenie posiadacza papieru wartościowego, jeżeli jest to papier imienny, lub adnotację,

że jest to papier wartościowy na okaziciela;

4)

zasady przenoszenia praw wynikających z papieru wartościowego;

5)

numer papieru wartościowego i datę emisji;

6)

podpisy osób upoważnionych do składania oświadczeń w zakresie praw i obowiązków majątkowych

banku.

2.

Podpisy, o których mowa w ust. 1 pkt 6, mogą być odtwarzane mechanicznie.

3.

W treści bankowego papieru wartościowego, jak również w podanej przez emitenta do

publicznej wiadomości informacji o warunkach emisji, nie mogą być zamieszczane porównania

z warunkami emisji papierów wartościowych innych emitentów.

4.

Banki mogą emitować bankowe papiery wartościowe, niemające formy dokumentu, które

są rejestrowane w depozycie prowadzonym przez bank emitujący te papiery, Krajowy Depozyt

Papierów Wartościowych S.A., spółkę, której Krajowy Depozyt Papierów Wartościowych

S.A. przekazał wykonywanie czynności z zakresu zadań, o których mowa w art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi, lub firmę inwestycyjną. 5. Jeżeli bankowy papier wartościowy nie ma formy dokumentu,

wszystkie dane określone w ust. 1 powinny być zamieszczone w treści świadectwa depozytowego

albo innego dokumentu wydanego przez bank osobie uprawnionej. 6. Prawa z bankowych

papierów wartościowych niemających formy dokumentu powstają z chwilą zapisania ich

po raz pierwszy na rachunku bankowych papierów wartościowych i przysługują posiadaczowi

tego rachunku. 7. Przeniesienie praw z bankowego papieru wartościowego emitowanego

niemającego formy dokumentu następuje z chwilą dokonania odpowiedniego zapisu na rachunku

bankowych papierów wartościowych w wyniku zawarcia umowy. Pożytki z bankowych papierów

wartościowych uzyskane przed dokonaniem zapisu przypadają nabywcy, chyba że umowa

stanowi inaczej. 8. Bankowe papiery wartościowe w formie zdematerializowanej mogą

być również rejestrowane, na podstawie umowy zawartej przez bank z Krajowym Depozytem

Papierów Wartościowych S.A. albo spółką, której Krajowy Depozyt Papierów Wartościowych

S.A. przekazał wykonywanie czynności z zakresu zadań, o których mowa w art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi, w depozycie papierów wartościowych prowadzonym zgodnie z przepisami tej ustawy.

W takim przypadku do powstawania oraz przenoszenia praw z bankowych papierów wartościowych

stosuje się przepisy tej ustawy dotyczące praw ze zdematerializowanych papierów wartościowych.

Art. 91. Bank nie może udzielać kredytu lub pożyczki pieniężnej na kupno bankowych papierów

wartościowych emitowanych przez siebie. Art. 92. Do bankowych papierów wartościowych nie stosuje się przepisów ustawy, o której mowa

w art. 4 ust. 1 pkt 8.

1.

Bank może zawrzeć z towarzystwem funduszy inwestycyjnych tworzącym fundusz sekurytyzacyjny

albo z funduszem sekurytyzacyjnym

1)

umowę przelewu wierzytelności;

2)

umowę o subpartycypację.

2.

Umowa, o której mowa w ust. 1 pkt 2, nie może zwiększać ryzyka niewypłacalności lub

pogarszać płynności banku.

3.

Bank może także przenieść w drodze umowy wierzytelności na, niebędącą towarzystwem

funduszy inwestycyjnych tworzącym fundusz sekurytyzacyjny albo funduszem sekurytyzacyjnym,

spółkę kapitałową (podmiot emisyjny) w celu emisji przez ten podmiot papierów wartościowych,

których zabezpieczenie stanowią sekurytyzowane wierzytelności.

4.

Podmiot emisyjny, na rzecz którego nastąpiło przeniesienie wierzytelności, nie może

być powiązany kapitałowo lub organizacyjnie z bankiem przenoszącym wierzytelności,

a przedmiotem jego działalności może być wyłącznie nabywanie wierzytelności i emisja

papierów wartościowych, o której mowa w ust. 3, a także wykonywanie czynności z tym

związanych.

5.

(uchylony)

6.

(uchylony)

1.

Bank prowadzi rejestr wierzytelności, wymienionych w umowie, o której mowa w art.

92a ust. 1 pkt 2.

2.

Wierzytelności, o których mowa w ust. 1, podlegają wpisowi do rejestru z chwilą, w

której zobowiązanie wynikające z umowy, o której mowa w art. 92a ust. 1 pkt 2, stało

się skuteczne.

3.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze rozporządzenia,

sposób prowadzenia oraz wzór rejestru wierzytelności wymienionych w umowie, o której

mowa w art. 92a ust. 1 pkt 2, uwzględniając zakres danych wynikających z tej umowy

oraz konieczność zapewnienia Komisji Nadzoru Finansowego dostępu do danych niezbędnych

do prawidłowego sprawowania nadzoru.

1.

Bank jest obowiązany udzielić posiadaczowi rachunku bankowego, będącemu osobą fizyczną,

oraz osobie, która uzyskała tytuł prawny do spadku po posiadaczu rachunku, zbiorczej

informacji o:Bank jest obowiązany udzielić posiadaczowi rachunku bankowego, będącemu osobą fizyczną,

osobie, która uzyskała tytuł prawny do spadku po posiadaczu rachunku, oraz zarządcy

sukcesyjnemu, zbiorczej informacji o

1)

rachunkach bankowych posiadacza, w tym rachunkach wspólnych - bez wskazania danych

współposiadacza;

2)

umowach rachunku bankowego posiadacza rozwiązanych albo wygasłych z przyczyn, o których

mowa w art. 59a ust. 1-3;

3)

rachunkach posiadacza rachunku bankowego prowadzonych w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej,

w tym rachunkach wspólnych - bez wskazania danych współposiadacza;

4)

umowach rachunków posiadacza rachunku bankowego prowadzonych w spółdzielczej kasie

oszczędnościowo-kredytowej rozwiązanych albo wygasłych z przyczyn, o których mowa

w art. 13a ust. 1-3 ustawy z dnia 5 listopada 2009 r. o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2065, z późn. zm..

2.

W zbiorczej informacji wskazuje się podmiot, który prowadzi albo prowadził rachunek,

numery rachunków wynikające z umowy rachunku oraz informację, czy rachunki są nadal

prowadzone.

3.

Bank jest obowiązany udzielić dostawcy, o którym mowa w art. 4 ust. 2 pkt 1-3 i 9 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych, z wyłączeniem Krajowej Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo-Kredytowej, informacji

o

1)

rachunkach bankowych posiadacza, w tym rachunkach wspólnych - bez wskazania danych

współposiadacza;

2)

rachunkach posiadacza rachunku bankowego prowadzonych w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej,

w tym rachunkach wspólnych - bez wskazania danych współposiadacza.

4.

W informacji, o której mowa w ust. 3, wskazuje się podmiot, który prowadzi rachunki.

1.

Banki są obowiązane prowadzić centralną informację o rachunkach, zwaną dalej „Centralną

informacją”. Banki mogą utworzyć w tym celu spółkę handlową.

2.

Centralną informację może prowadzić izba rozliczeniowa, o której mowa w art. 67.

1.

Zbiorczą informację oraz informację, o której mowa w art. 92ba ust. 3, bank jest obowiązany

pozyskać z Centralnej informacji niezwłocznie po otrzymaniu pisemnego żądania od osoby,

o której mowa w art. 92ba ust. 1, i zweryfikowaniu jej tytułu prawnego lub od dostawcy,

o którym mowa w art. 4 ust. 2 pkt 1-3 i 9 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych, z wyłączeniem Krajowej Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo-Kredytowej. Zbiorczą informację

oraz informację, o której mowa w art. 92ba ust. 3, bank jest obowiązany dostarczyć

osobie, która wystąpiła z żądaniem, lub dostawcy, o którym mowa w art. 4 ust. 2 pkt 1-3 i 9 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych, z wyłączeniem Krajowej Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo-Kredytowej, niezwłocznie

po jej pozyskaniu z Centralnej informacji.

2.

Zbiorcza informacja oraz informacja, o której mowa w art. 92ba ust. 3, może być dostarczona

odpłatnie, przy czym opłata nie może być wyższa niż koszt wygenerowania takiej informacji.

1.

Bank prowadzący rachunek bankowy jest obowiązany nieodpłatnie udzielić informacji,

o których mowa w art. 92ba ust. 1 i 3, Centralnej informacji. Bank spółdzielczy może

udzielić informacji za pośrednictwem banku zrzeszającego.

2.

Informacji, o których mowa w art. 92ba ust. 1 i 3, bank udziela niezwłocznie, ale

nie później niż w terminie 3 dni roboczych od dnia otrzymania zapytania od Centralnej

informacji.

(uchylony)

Bank może zawrzeć umowę o kredytowy instrument pochodny lub inną umowę niż wymieniona

w art. 92a ust. 1 i 3, na podstawie których następuje przeniesienie całości lub części

ryzyka związanego z wierzytelnościami tego banku.

1.

W celu zabezpieczenia wierzytelności, które wynikają z czynności bankowych, bank może

żądać zabezpieczenia przewidzianego w Kodeksie cywilnym i prawie wekslowym oraz zwyczajami przyjętymi w obrocie krajowym i zagranicznym.

2.

Bank może potrącić ze swego długu wierzytelność, której termin wymagalności jeszcze

nie nadszedł, jeżeli podmiot będący dłużnikiem został postawiony w stan likwidacji,

oraz we wszystkich tych przypadkach, gdy służy bankowi prawo ściągnięcia swych wierzytelności

przed nadejściem terminu płatności. Potrącenie nie może być dokonane w zakresie, w

jakim wierzytelność z rachunku bankowego została zajęta jako przedmiot egzekucji należności

z tytułu zobowiązań podatkowych.

1.

W umowie zawartej ze spółkami tworzącymi podatkową grupę kapitałową w rozumieniu przepisów

o podatku dochodowym od osób prawnych, reprezentowanymi przez spółkę dominującą w

tej grupie, bank może określić wysokość skonsolidowanego oprocentowania dla środków

zgromadzonych na rachunkach bankowych tych spółek oraz udzielonych im kredytów i pożyczek

pieniężnych.

2.

Skonsolidowane oprocentowanie, o którym mowa w ust. 1, obliczane jest od kwoty, którą

stanowi różnica pomiędzy sumą stanów na rachunkach bankowych spółek tworzących podatkową

grupę kapitałową a sumą wierzytelności z tytułu udzielonych tym spółkom kredytów i

pożyczek pieniężnych.

3.

O ile umowa, o której mowa w ust. 1, nie stanowi inaczej, środki pieniężne zgromadzone

na rachunkach bankowych oraz kredyty i pożyczki pieniężne, dla których określone zostało

skonsolidowane oprocentowanie, nie są oprocentowane.

(uchylony)

1.

Księgi rachunkowe banków i sporządzone na ich podstawie wyciągi oraz inne oświadczenia

podpisane przez osoby upoważnione do składania oświadczeń w zakresie praw i obowiązków

majątkowych banków i opatrzone pieczęcią banku, jak również sporządzone w ten sposób

pokwitowania odbioru należności mają moc prawną dokumentów urzędowych w odniesieniu

do praw i obowiązków wynikających z czynności bankowych oraz ustanowionych na rzecz

banku zabezpieczeń i mogą stanowić podstawę do dokonania wpisów w księgach wieczystych.

1a.

Moc prawna dokumentów urzędowych, o której mowa w ust. 1, nie obowiązuje w odniesieniu

do dokumentów wymienionych w tym przepisie w postępowaniu cywilnym.

2.

Czynność bankowa lub czynność zabezpieczająca wierzytelność banku stwierdzona dokumentem,

o którym mowa w ust. 1, ma datę pewną od daty tego dokumentu.

3.

Dokumenty, o których mowa w ust. 1, są podstawą wpisu hipoteki do księgi wieczystej

nieruchomości stanowiącej własność dłużnika banku lub innej osoby ustanawiającej hipotekę

na rzecz banku w celu zabezpieczenia wierzytelności dłużnika banku. Jeżeli nieruchomość

nie posiada księgi wieczystej, zabezpieczenie może być dokonane przez złożenie tych

dokumentów do zbioru dokumentów.

4.

Do ustanowienia hipoteki, o której mowa w ust. 3, jest wymagane złożenie przez właściciela

nieruchomości oświadczenia o ustanowieniu hipoteki na rzecz banku z zachowaniem formy

pisemnej pod rygorem nieważności.

5.

Przepisy ust. 1-4 stosuje się odpowiednio do ujawnienia w księdze wieczystej zmiany

treści hipoteki i przeniesienia hipoteki w związku ze zbyciem wierzytelności bankowej

oraz do dokonania wpisu hipoteki obciążającej użytkowanie wieczyste, spółdzielcze

własnościowe prawo do lokalu oraz wierzytelność hipoteczną.

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

1.

Zabezpieczenie wierzytelności banku może być dokonane w drodze przeniesienia na bank

przez dłużnika lub osobę trzecią, do czasu spłaty zadłużenia wraz z należnymi odsetkami

i prowizją, prawa własności rzeczy ruchomej lub papierów wartościowych.

2.

W przypadku gdy przeniesiona została własność rzeczy określonej co do gatunku lub

zbioru rzeczy, dłużnik lub osoba trzecia obowiązani są wyodrębnić i oznaczyć rzecz

lub zbiór rzeczy oraz - jeżeli umowa nie stanowi inaczej - prowadzić ewidencję zmian

w zakresie przedmiotu przewłaszczenia.

1.

W celu zabezpieczenia wierzytelności banku dłużnik lub osoba trzecia może przenieść

określoną kwotę w złotych lub w innej walucie wymienialnej na własność banku. Bank

jest zobowiązany do zwrotu tej kwoty po uzyskaniu spłaty zadłużenia wraz z należnymi

odsetkami i prowizją.

2.

Bank nie ma obowiązku zwrotu części kwoty przyjętej na własność, równej niespłaconej

sumie zadłużenia wobec banku, odsetek i prowizji oraz innych kosztów poniesionych

przez bank w związku z odzyskaniem wierzytelności.

3.

Bank może wypłacić dłużnikowi lub osobie trzeciej, o których mowa w ust. 1, wynagrodzenie

za okres korzystania z przejętej kwoty.

(uchylony)

1.

Bank, osoby w nim zatrudnione oraz osoby, za których pośrednictwem bank wykonuje czynności

bankowe, są obowiązane zachować tajemnicę bankową, która obejmuje wszystkie informacje

dotyczące czynności bankowej, uzyskane w czasie negocjacji, w trakcie zawierania i

realizacji umowy, na podstawie której bank tę czynność wykonuje.

2.

Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy przypadków, w których

1)

bez ujawnienia informacji objętej tajemnicą bankową - ze względu na istotę i charakter

czynności bankowej lub obowiązujące przepisy - nie jest możliwe należyte wykonanie

umowy, na podstawie której jest wykonywana ta czynność bankowa lub należyte wykonanie

czynności pozostających w związku z zawarciem i wykonaniem tej umowy;

2)

następuje ujawnienie informacji objętych tajemnicą bankową przedsiębiorcom lub przedsiębiorcom

zagranicznym

a)

którym bank, zgodnie z art. 6a ust. 1 i art. 6b-6d, powierzył wykonywanie, stale lub

okresowo, czynności związanych z działalnością bankową,

b)

którym powierzono wykonywanie czynności zgodnie z art. 6a ust. 7,

c)

którym powierzono wykonywanie czynności zgodnie z art. 149 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie

gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji

- w zakresie niezbędnym do należytego wykonywania tych czynności;

3)

następuje udzielenie informacji objętych tajemnicą bankową adwokatom lub radcom prawnym

w związku ze świadczeniem przez nich pomocy prawnej na rzecz banku;

4)

udzielenie informacji objętych tajemnicą bankową jest niezbędne do zawarcia i wykonywania

umów sprzedaży wierzytelności zaklasyfikowanych zgodnie z odrębnymi przepisami do

kategorii straconych;

5)

udzielenie informacji objętych tajemnicą bankową jest niezbędne do zawarcia i wykonania

umów, o których mowa w art. 92a ust. 1, oraz związanych z nimi umów

a)

o nadanie oceny inwestycyjnej (rating) sekurytyzowanym wierzytelnościom,

b)

ubezpieczenia od ryzyka niewypłacalności dłużników sekurytyzowanych wierzytelności;

6)

udzielenie informacji objętych tajemnicą bankową jest niezbędne do zawarcia i wykonania

umów, o których mowa w art. 92a ust. 3 i art. 92d, oraz związanych z nimi umów o

a)

nadanie oceny inwestycyjnej (rating) sekurytyzowanym wierzytelnościom,

b)

obsługę sekurytyzowanych wierzytelności,

c)

organizację i przeprowadzenie emisji papierów wartościowych,

d)

ubezpieczenie od ryzyka niewypłacalności dłużników sekurytyzowanych wierzytelności;

7)

udzielenie informacji innym bankom, instytucjom kredytowym lub instytucjom finansowym

należącym do tego samego holdingu finansowego jest niezbędne do należytego wykonywania,

określonych w przepisach prawa, obowiązków w zakresie przeciwdziałania praniu pieniędzy

oraz finansowaniu terroryzmu;

8)

ujawnienie informacji objętych tajemnicą bankową jest niezbędne do wykonywania umów

odwróconego kredytu hipotecznego, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 października 2014 r. o odwróconym kredycie hipotecznym

(Dz. U. z 2016 r. poz. 786);

9)

udzielenie informacji objętej tajemnicą bankową przez zrzeszony bank spółdzielczy

bankowi zrzeszającemu jest niezbędne do wykonywania czynności kontroli wewnętrznej

oraz czynności określonych w art. 19 ust. 1 ustawy o funkcjonowaniu banków spółdzielczych, ich zrzeszaniu się i

bankach zrzeszających;

10)

udzielenie informacji objętej tajemnicą bankową przez bank będący uczestnikiem systemu

ochrony, o którym mowa w art. 22b ust. 1 ustawy o funkcjonowaniu banków spółdzielczych, ich zrzeszaniu się

i bankach zrzeszających, właściwemu organowi systemu ochrony lub innemu uczestnikowi tego systemu jest niezbędne

do

a)

kontroli ryzyka utraty płynności oraz ryzyka niewypłacalności uczestnika systemu ochrony

i jest dokonywane na podstawie i w granicach określonych w ustawie o funkcjonowaniu banków spółdzielczych, ich zrzeszaniu się i bankach zrzeszających oraz w umowie systemu ochrony,

b)

wykonywania czynności kontroli wewnętrznej,

c)

podjęcia przez właściwy organ systemu ochrony lub wskazanego przez niego uczestnika

systemu ochrony działań niezbędnych do zapewnienia uczestnikowi objętemu obowiązkiem

tajemnicy bankowej ochrony przed niewypłacalnością lub utratą płynności na zasadach

określonych w ustawie o funkcjonowaniu banków spółdzielczych, ich zrzeszaniu się i bankach zrzeszających oraz w umowie systemu ochrony;

11)

udzielenie informacji objętych tajemnicą bankową jest niezbędne do przeprowadzenia

przymusowej restrukturyzacji, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania

depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji.

3

Banku nie obowiązuje, z zastrzeżeniem ust. 4 i 4a, zachowanie tajemnicy bankowej wobec

osoby, której dotyczą informacje objęte tajemnicą. Osobom trzecim informacje te mogą

być ujawnione, z zastrzeżeniem art. 105, art. 106a i art. 106b, wyłącznie gdy osoba,

której informacje te dotyczą, na piśmie upoważni bank do przekazania określonych informacji

wskazanej przez siebie osobie lub jednostce organizacyjnej. Upoważnienie może być

także wyrażone w postaci elektronicznej. W takim przypadku bank obowiązany jest do

utrwalenia wyrażonego w ten sposób upoważnienia na informatycznym nośniku danych w

rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów

realizujących zadania publiczne.

4.

Bank, osoby w nim zatrudnione oraz osoby, za których pośrednictwem bank wykonuje czynności

bankowe, są obowiązane zachować w tajemnicy informacje dotyczące udzielania Policji

informacji na zasadach określonych w art. 20 ust. 4-10 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2067, z późn. zm. oraz dotyczące zawiadomienia, o którym mowa w art. 20 ust. 13 tej ustawy. Zachowanie

tajemnicy obowiązuje wobec stron umowy, innych osób, których dotyczą informacje, oraz

osób trzecich.

4a

Przepis ust. 4 stosuje się odpowiednio do informacji udzielonych organom Krajowej

Administracji Skarbowej na zasadach określonych w art. 127a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej

(Dz. U. z 2018 r. poz. 508, z późn. zm. oraz do zawiadomienia, o którym mowa w art. 127a ust. 12 tej ustawy.

5.

Podmioty, oraz osoby w nich zatrudnione, którym, zgodnie z przepisem ust. 2 pkt 1,

2 oraz pkt 4-6, udzielono lub ujawniono informacje objęte tajemnicą bankową, mogą

wykorzystać te informacje wyłącznie w celu zawarcia i wykonania umów, o których mowa

w ust. 2 pkt 1, 2 oraz 4-6.

6.

Przepis ust. 5 stosuje się odpowiednio do adwokatów i radców prawnych, którym udzielono

informacji objętych tajemnicą bankową w związku ze świadczeniem przez nich pomocy

prawnej na rzecz banku.

1.

Bank ma obowiązek udzielenia informacji stanowiących tajemnicę bankową wyłącznie

1)

innym bankom i instytucjom kredytowym w zakresie, w jakim informacje te są niezbędne

w związku z wykonywaniem czynności bankowych oraz nabywaniem i zbywaniem wierzytelności;

1a)

na zasadzie wzajemności - innym instytucjom ustawowo upoważnionym do udzielania kredytów

- o wierzytelnościach oraz o obrotach i stanach rachunków bankowych w zakresie, w

jakim informacje te są niezbędne w związku z udzielaniem kredytów, pożyczek pieniężnych,

gwarancji bankowych i poręczeń;

1b)

innym bankom, instytucjom kredytowym lub instytucjom finansowym, w zakresie niezbędnym

dla

a)

wykonywania obowiązujących je przepisów dotyczących nadzoru skonsolidowanego, w tym

w szczególności dla sporządzania skonsolidowanych sprawozdań finansowych, obejmujących

także bank,

b)

zarządzania ryzykiem dużych zaangażowań,

c)

stosowania metod wewnętrznych oraz innych metod i modeli, o których mowa w przepisach

części trzeciej rozporządzenia nr 575/2013;

1c)

instytucjom, o których mowa w ust. 4, w zakresie niezbędnym do stosowania metod wewnętrznych

oraz innych metod i modeli, o których mowa w przepisach części trzeciej rozporządzenia

nr 575/2013;

1d)

innym bankom, spółdzielczym kasom oszczędnościowo-kredytowym, Krajowej Spółdzielczej

Kasie Oszczędnościowo-Kredytowej oraz izbie rozliczeniowej, o której mowa w art. 67,

albo spółce handlowej, o której mowa w art. 92bb ust. 1, w zakresie niezbędnym do

udzielania zbiorczej informacji, o której mowa w art. 92ba ust. 1, lub zbiorczej informacji,

o której mowa w art. 105c;

1e)

innym bankom, spółdzielczym kasom oszczędnościowo-kredytowym oraz izbie rozliczeniowej,

o której mowa w art. 67, albo spółce handlowej, o której mowa w art. 92bb ust. 1,

w zakresie niezbędnym do udzielania informacji, o której mowa w art. 92ba ust. 3;

1f

Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej oraz izbie rozliczeniowej, o której mowa

w art. 67, w zakresie niezbędnym do wykonywania odpowiednio zadań i obowiązków, o

których mowa w dziale IIIB ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa;

1g

dostawcom świadczącym usługę inicjowania transakcji płatniczej, o których mowa w art. 2 pkt 4d ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych, w zakresie niezbędnym do świadczenia usługi inicjowania transakcji płatniczej;

1h

dostawcom świadczącym usługę dostępu do informacji o rachunku, o których mowa w art. 2 pkt 4e ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych, w zakresie niezbędnym do świadczenia usługi dostępu do informacji o rachunku;

1i

dostawcom usług płatniczych w rozumieniu ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych, w zakresie niezbędnym do wykonania obowiązków określonych w art. 143a ust. 1 pkt

2, art. 143b ust. 2 i art. 143c ust. 2 i 5 tej ustawy;

2)

na żądanie

a)

Komisji Nadzoru Finansowego w zakresie nadzoru sprawowanego na podstawie niniejszej

ustawy i ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym, pracowników Urzędu Komisji Nadzoru Finansowego w zakresie, o którym mowa w art.

139 ust. 1 pkt 2, oraz osób upoważnionych uchwałą Komisji Nadzoru Finansowego w zakresie

określonym w tym upoważnieniu,

b)

sądu lub prokuratora w związku z toczącym się postępowaniem o przestępstwo lub przestępstwo

skarbowe

-

przeciwko osobie fizycznej będącej stroną umowy zawartej z bankiem, w zakresie informacji

dotyczących tej osoby fizycznej,

-

popełnione w związku z działaniem osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej

osobowości prawnej, w zakresie informacji dotyczących tej osoby prawnej lub jednostki

organizacyjnej,

-

określone w art. 165a lub art. 299 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1600), zwanej dalej „Kodeksem karnym”,

-

w zakresie zawarcia z osobą fizyczną, prawną lub jednostką organizacyjną nieposiadającą

osobowości prawnej umowy o wykonywanie czynności bankowych, w celu weryfikacji zawarcia

takich umów i czasu ich obowiązywania,

c)

sądu lub prokuratora w związku z wykonaniem wniosku o udzielenie pomocy prawnej, pochodzącego

z państwa obcego, które na mocy ratyfikowanej umowy międzynarodowej wiążącej Rzeczpospolitą

Polską ma prawo występować o udzielenie informacji objętych tajemnicą bankową,

d)

sądu w związku z prowadzonym postępowaniem spadkowym lub o podział majątku między

małżonkami albo prowadzoną przeciwko osobie fizycznej będącej stroną umowy sprawą

o alimenty lub o rentę o charakterze alimentacyjnym,

e

Szefa Krajowej Administracji Skarbowej albo naczelnika urzędu celno-skarbowego na

zasadach i w trybie określonych w przepisach ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej

-

w związku z toczącym się postępowaniem karnym lub postępowaniem w sprawach o przestępstwa

skarbowe przeciwko osobie fizycznej będącej stroną umowy zawartej z bankiem,

-

w związku z toczącym się postępowaniem karnym lub postępowaniem w sprawach o przestępstwa

skarbowe popełnione w zakresie działalności osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej

niemającej osobowości prawnej, która jest posiadaczem rachunku,

-

jeżeli jest to konieczne do skutecznego zapobieżenia przestępstwom lub przestępstwom

skarbowym, ich wykrycia albo ustalenia ich sprawców i uzyskania dowodów ich popełnienia,

a także wykrycia i identyfikacji przedmiotów i innych korzyści majątkowych pochodzących

z przestępstwa lub przestępstwa skarbowego albo ich równowartości - w zakresie, o

którym mowa w art. 127a ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej,

f)

Prezesa Najwyższej Izby Kontroli w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia postępowania

kontrolnego określonego w ustawie z dnia 23 grudnia 1994 r. o Najwyższej Izbie Kontroli

(Dz. U. z 2017 r. poz. 524 oraz z 2018 r. poz. 1000),

g)

(uchylona)

h)

Bankowego Funduszu Gwarancyjnego w zakresie określonym ustawą z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania

depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji oraz upoważnionych pracowników Bankowego Funduszu Gwarancyjnego w zakresie określonym

upoważnieniem,

i)

biegłego rewidenta upoważnionego do badania sprawozdań finansowych banku na podstawie

zawartej z bankiem umowy,

j)

(uchylona)

k

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Agencji Wywiadu,

Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Policji, Żandarmerii

Wojskowej, Straży Granicznej, Służby Więziennej, Służby Ochrony Państwa i ich posiadających

pisemne upoważnienie funkcjonariuszy lub żołnierzy w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia

postępowania sprawdzającego na podstawie przepisów o ochronie informacji niejawnych,

l)

Policji, jeżeli jest to konieczne dla skutecznego zapobieżenia przestępstwom, ich

wykrycia albo ustalenia sprawców i uzyskania dowodów, a także wykrycia i identyfikacji

przedmiotów i innych korzyści majątkowych pochodzących z przestępstwa albo ich równowartości,

na zasadach i w trybie określonych w art. 20 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji,

la) Żandarmerii Wojskowej, jeżeli jest to konieczne dla skutecznego zapobieżenia przestępstwom,

ich wykrycia albo ustalenia sprawców i uzyskania dowodów, a także wykrycia i identyfikacji

przedmiotów i innych korzyści majątkowych pochodzących z przestępstwa albo ich równowartości,

na zasadach i w trybie określonych w art. 40b ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. o Żandarmerii Wojskowej i wojskowych organach

porządkowych

(Dz. U. z 2018 r. poz. 430, 650 i 1544),

ł)

komornika sądowego w zakresie rachunków bankowych lub pełnomocnictw do dysponowania

rachunkami bankowymi, liczby tych rachunków lub pełnomocnictw, obrotów i stanów tych

rachunków, z podaniem wpływów, obciążeń rachunków i ich tytułów oraz odpowiednio ich

nadawców i odbiorców, w zakresie niezbędnym do prawidłowego prowadzenia postępowania

egzekucyjnego, postępowania zabezpieczającego oraz wykonywania innych czynności wynikających

z jego ustawowych zadań,

ła) Ministra Sprawiedliwości w zakresie niezbędnym do wykonywania zadań organu do

spraw informacji zgodnie z art. 14 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 655/2014 z dnia 15

maja 2014 r. ustanawiającego procedurę europejskiego nakazu zabezpieczenia na rachunku

bankowym w celu ułatwienia transgranicznego dochodzenia wierzytelności w sprawach

cywilnych i handlowych

(Dz. Urz. UE L 189 z 27.06.2014, str. 59),

m)

wydawców instrumentów płatniczych niebędących bankami, w zakresie określonym ustawą z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych,

ma)ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych, w zakresie określonym w art. 143b oraz art. 143c ust. 6 tej ustawy,

n

Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych w zakresie niezbędnym do realizacji ustawowych

zadań,

o)

koordynatora w związku z wykonywaniem przez niego nadzoru uzupełniającego nad konglomeratem

finansowym w rozumieniu ustawy o nadzorze uzupełniającym,

p)

Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego, w trybie i na zasadach określonych w art. 23 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1993, z późn. zm.,

q)

właściwej władzy nadzorczej, jeżeli jest to niezbędne dla wykonywania przez tę władzę

nadzoru skonsolidowanego nad bankiem, przy czym w przypadku właściwej władzy nadzorczej

z państwa niebędącego państwem członkowskim - jeżeli Komisja Nadzoru Finansowego zawarła

z tą władzą porozumienie, o którym mowa w art. 141f ust. 3,

r)

Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów

-

w zakresie określonym ustawą z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej

(Dz. U. z 2018 r. poz. 362),

-

w związku z toczącym się postępowaniem przed Prezesem Urzędu Ochrony Konkurencji i

Konsumentów prowadzonym na podstawie przepisów ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów

(Dz. U. z 2018 r. poz. 798, 650, 1637 i 1669),

s)

prokuratora, Policji i innych organów uprawnionych do prowadzenia postępowania przygotowawczego

w sprawach o przestępstwa lub czynności wyjaśniających w sprawach o wykroczenia -

w zakresie określonym w art. 78 ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1990),

t)

(uchylona)

u)

podmiotu, o którym mowa w art. 42 ust. 4 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym,

systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji, w zakresie niezbędnym do zapewnienia prawidłowej realizacji wypłat środków gwarantowanych,

v)

administracyjnego organu egzekucyjnego oraz centralnego biura łącznikowego, o którym

mowa w art. 9 ustawy z dnia 11 października 2013 r. o wzajemnej pomocy przy dochodzeniu podatków,

należności celnych i innych należności pieniężnych

(Dz. U. z 2018 r. poz. 425), w zakresie

-

posiadanych przez dany podmiot

-

- rachunków bankowych lub pełnomocnictw do dysponowania rachunkami bankowymi, liczby

tych rachunków lub pełnomocnictw, obrotów i stanów tych rachunków, z podaniem wpływów,

obciążeń rachunków i ich tytułów oraz odpowiednio ich nadawców i odbiorców,

-

- rachunków pieniężnych, rachunków papierów wartościowych lub posiadanych pełnomocnictw

do dysponowania takimi rachunkami, liczby tych rachunków, a także obrotów i stanów

tych rachunków,

-

zawartych przez dany podmiot umów

-

- kredytowych lub umów pożyczki, z podaniem wysokości zobowiązań wynikających z tych

kredytów lub pożyczek, celów, na jakie zostały udzielone, i sposobu zabezpieczenia

ich spłaty,

-

- depozytowych,

-

- udostępniania skrytek sejfowych,

-

nabytych przez dany podmiot, za pośrednictwem banków, akcji Skarbu Państwa lub obligacji

Skarbu Państwa, a także obrotu tymi papierami wartościowymi,

-

obrotu przez dany podmiot wydawanymi przez banki certyfikatami depozytowymi lub innymi

papierami wartościowymi

-

w związku z prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym, postępowaniem zabezpieczającym

oraz wykonywaniem innych czynności wynikających z ustawowych zadań tych organów.

w)

krajowego administratora, o którym mowa w art. 3 pkt 22 rozporządzenia Komisji (UE) nr 389/2013 z dnia 2 maja 2013 r. ustanawiającego

rejestr Unii zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, decyzjami

nr 280/2004/WE i nr 406/2009/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylającego

rozporządzenia Komisji (UE) nr 920/2010 i nr 1193/2011

(Dz. Urz. UE L 122 z 03.05.2013, str. 1), w zakresie swoich kompetencji,

wa) Rzecznika Finansowego, o którym mowa w art. 11 ustawy z dnia 5 sierpnia 2015 r. o rozpatrywaniu reklamacji przez podmioty

rynku finansowego i o Rzeczniku Finansowym

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2270 i 2486 oraz z 2018 r. poz. 1075, 1637 i 1669) w zakresie niezbędnym do realizacji przez niego ustawowych zadań;

x)

Komisji Nadzoru Finansowego w przypadku otrzymania wniosku o przekazanie informacji

niezbędnych do prawidłowego wykonywania zadań w zakresie sprawowanego nadzoru nad

rynkiem kapitałowym oraz w sprawach związanych z wykonywaniem tego nadzoru, pochodzącego

od organu nadzoru nad rynkiem kapitałowym z siedzibą w państwie członkowskim, albo

od organu nadzoru nad rynkiem kapitałowym z siedzibą w innym państwie, jeżeli Komisja

Nadzoru Finansowego zawarła z tym organem porozumienie, o którym mowa w art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o nadzorze nad rynkiem kapitałowym

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1417),

y)

lustratorów związków rewizyjnych zrzeszających banki spółdzielcze na podstawie umowy

zawartej z bankiem spółdzielczym,

z)

Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, w trybie i na zasadach określonych w art. 34a ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz

Agencji Wywiadu

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1920, z późn. zm.,

za

Inspektora Nadzoru Wewnętrznego, jeżeli jest to konieczne dla skutecznego zapobieżenia

przestępstwom lub wykrycia ich sprawców i uzyskania dowodów, a także wykrycia i identyfikacji

przedmiotów i innych korzyści majątkowych pochodzących z przestępstwa albo ich równowartości,

na zasadach i w trybie określonych w art. 11p ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o szczególnych formach sprawowania nadzoru

przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych

(Dz. U. poz. 491, z późn. zm.,

zb

marszałka województwa w zakresie niezbędnym do realizacji ustawowych zadań, o których

mowa w art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach turystycznych i powiązanych

usługach turystycznych

(Dz. U. poz. 2361 oraz z 2018 r. poz. 650 i 1629) w związku z turystycznym rachunkiem powierniczym posiadanym przez organizatorów turystyki

lub przedsiębiorców ułatwiających nabywanie powiązanych usług turystycznych;

3)

Narodowemu Bankowi Polskiemu, w związku z wykonywaniem kontroli oraz zbieraniem danych

niezbędnych do sporządzania bilansu płatniczego oraz międzynarodowej pozycji inwestycyjnej,

a także innym bankom uprawnionym do pośredniczenia w dokonywaniu przez rezydentów

przekazów pieniężnych za granicę oraz rozliczeń w kraju z nierezydentami, w zakresie

określonym w ustawie z dnia 27 lipca 2002 r. - Prawo dewizowe

(Dz. U. z 2017 r. poz. 679 oraz z 2018 r. poz. 650 i 1629).

2.

Zakres oraz zasady udzielania informacji przez banki organom podatkowym, organom Krajowej

Administracji Skarbowej oraz powiernikowi i jego zastępcy w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o listach zastawnych i bankach hipotecznych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1771), regulują odrębne ustawy.

2a.

Banki, na pisemne żądanie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, są obowiązane do sporządzania

i przekazywania informacji dotyczących numerów rachunków bankowych płatników składek

oraz przekazywania danych umożliwiających identyfikację posiadaczy tych rachunków.

2b.

Banki, na pisemne żądanie organu wypłacającego świadczenie z ubezpieczenia społecznego

lub zaopatrzenia emerytalnego albo uposażenie w stanie spoczynku, są obowiązane do

sporządzania i przekazywania danych umożliwiających identyfikację współposiadacza

(współposiadaczy) rachunku wspólnego, na który zostały przekazane świadczenia lub

uposażenia za okres po śmierci świadczeniobiorcy.

3.

Banki, inne instytucje ustawowo upoważnione do udzielania kredytów, organy państwowe

i osoby, którym ujawniono wiadomości stanowiące tajemnicę bankową, są obowiązane wykorzystać

te wiadomości wyłącznie w granicach upoważnienia określonego w ust. 1.

4.

Banki mogą, wspólnie z bankowymi izbami gospodarczymi, utworzyć instytucje upoważnione

do gromadzenia, przetwarzania i udostępniania

1)

bankom - informacji stanowiących tajemnicę bankową w zakresie, w jakim informacje

te są potrzebne w związku z wykonywaniem czynności bankowych oraz w związku ze stosowaniem

metod wewnętrznych oraz innych metod i modeli, o których mowa w części trzeciej rozporządzenia

nr 575/2013;

2)

innym instytucjom ustawowo upoważnionym do udzielania kredytów - informacji stanowiących

tajemnicę bankową w zakresie, w jakim informacje te są niezbędne w związku z udzielaniem

kredytów, pożyczek pieniężnych, gwarancji bankowych i poręczeń;

3)

instytucjom kredytowym - informacji stanowiących tajemnicę bankową w zakresie niezbędnym

do oceny zdolności kredytowej konsumenta, o której mowa w art. 9 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim;

4)

instytucjom pożyczkowym i podmiotom, o których mowa w art. 59d ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim - na zasadzie wzajemności, informacji stanowiących odpowiednio tajemnicę bankową

oraz informacje udostępnione przez instytucje pożyczkowe oraz podmioty, o których

mowa w art. 59d ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, w zakresie niezbędnym do oceny zdolności kredytowej konsumenta, o której mowa w

art. 9 tej ustawy, i analizy ryzyka kredytowego.

4a.

Instytucje utworzone na podstawie ust. 4 mogą udostępniać, z zastrzeżeniem ust. 4austawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o udostępnianiu informacji gospodarczych i wymianie

danych gospodarczych

(Dz. U. z 2018 r. poz. 470, z późn. zm. dane w drodze teletransmisji.

4a

Udostępnianie danych na podstawie ust. 4a może nastąpić, jeżeli wierzyciel występujący

o udostępnienie tych danych uzyskał pisemne upoważnienie osoby, której dotyczą te

dane. Upoważnienie określa zakres danych przeznaczonych do udostępnienia.

4a

Sposób udostępniania danych określa umowa o współpracy między instytucją utworzoną

na podstawie ust. 4 a biurem informacji gospodarczej. Umowa zawiera wzór upoważnienia,

o którym mowa w ust. 4a

4b.

Banki mogą udostępniać biurom, o których mowa w ust. 4a, dane o zobowiązaniach powstałych

z tytułu umów związanych z dokonywaniem czynności bankowych, jeżeli umowy te zawierają

klauzule informujące o możliwości przekazania danych do tych biur.

4c.

Klauzule, o których mowa w ust. 4b, zawierają informacje o warunkach, na jakich banki

przekazują dane, o których mowa w art. 14 ust. 1 i art. 15 ust. 1 ustawy, o której

mowa w ust. 4a.

4d.

Instytucje, utworzone zgodnie z ust. 4, mogą udostępniać instytucjom finansowym, będącym

podmiotami zależnymi od banków, informacje o zobowiązaniach powstałych z tytułu umów

związanych z wykonywaniem czynności bankowych, jeżeli umowy te zawierają klauzule

informujące o możliwości przekazania danych do tych instytucji finansowych.

4e.

Instytucje utworzone na podstawie ust. 4 mogą udostępniać instytucjom pożyczkowym i podmiotom, o których mowa w art.

59d ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, informacje stanowiące tajemnicę bankową pod warunkiem wyrażenia pisemnej zgody na

przekazanie tych informacji przez osobę, której one dotyczą.

4f.

Zgoda konsumenta może być także wyrażona w postaci elektronicznej. W takim przypadku

instytucja pożyczkowa lub podmiot, o którym mowa w art. 59d ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, obowiązane są do utrwalania wyrażonej w ten sposób zgody na informatycznym nośniku

danych w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów

realizujących zadania publiczne.

4g.

Przed udostępnieniem informacji na podstawie ust. 4e instytucje utworzone na podstawie

ust. 4 sprawdzają, czy konsument wyraził zgodę na udostępnienie tych informacji, w

formie, o której mowa w ust. 4e lub 4f.

4h.

Wymianie pomiędzy instytucjami utworzonymi na podstawie ust. 4 a instytucjami pożyczkowymi i podmiotami, o których mowa w art. 59d ustawy

z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, podlegają dane umożliwiające identyfikację konsumenta, w tym jego dane teleadresowe,

oraz dane dotyczące zobowiązania konsumenta.

4i.

Banki i instytucje, o których mowa w ust. 4 pkt 2 i 3, obowiązane są do informowania

instytucji utworzonych na podstawie ust. 4 o całkowitej spłacie zobowiązań, ich wygaśnięciu,

stwierdzeniu nieistnienia zobowiązania, korekcie jego wysokości oraz o nowo powstałych

zobowiązaniach i ich aktualizacji, w terminie 7 dni od wystąpienia okoliczności uzasadniających

przekazanie informacji. Instytucja utworzona na podstawie ust. 4 obowiązana jest wprowadzić

informacje, o których mowa w zdaniu poprzedzającym, do zbioru, w którym są one przetwarzane,

w terminie nie dłuższym niż 7 dni od dnia ich otrzymania.

5.

Bank ponosi odpowiedzialność za szkody wynikające z ujawnienia tajemnicy bankowej

i wykorzystania jej niezgodnie z przeznaczeniem.

6.

Bank nie ponosi odpowiedzialności za szkodę wynikającą z ujawnienia tajemnicy bankowej

przez osoby i instytucje upoważnione przez ustawę do żądania od banków udzielania

informacji stanowiących tajemnicę bankową.

7.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, po zasięgnięciu opinii Komisji

Nadzoru Finansowego, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres danych podlegających

wymianie, o których mowa w ust. 4h, uwzględniając właściwą ochronę praw osób, których

informacje dotyczą, oraz zapewnienie możliwości dokonania oceny zdolności kredytowej

konsumenta i analizy ryzyka kredytowego.

1.

Przetwarzanie przez banki, inne instytucje ustawowo upoważnione do udzielania kredytów,

instytucje pożyczkowe oraz podmioty, o których mowa w art. 59d ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, a także instytucje utworzone na podstawie art. 105 ust. 4, informacji stanowiących

tajemnicę bankową i informacji udostępnionych przez instytucje pożyczkowe oraz podmioty,

o których mowa w art. 59d ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, w zakresie dotyczącym osób fizycznych może być wykonywane, z zastrzeżeniem art.

104, art. 105 i art. 106-106d, w celu oceny zdolności kredytowej i analizy ryzyka

kredytowego.

2.

Z zastrzeżeniem ust. 3, instytucje, o których mowa w ust. 1, mogą przetwarzać informacje

stanowiące tajemnicę bankową oraz informacje udostępnione przez instytucje pożyczkowe

oraz podmioty, o których mowa w art. 59d ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, w zakresie dotyczącym osób fizycznych po wygaśnięciu zobowiązania wynikającego z

umowy zawartej z bankiem, inną instytucją ustawowo upoważnioną do udzielania kredytów,

instytucją pożyczkową lub podmiotem, o którym mowa w art. 59d ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, pod warunkiem uzyskania pisemnej zgody osoby, której informacje te dotyczą, z zastrzeżeniem

ust. 2a. Zgoda ta może być w każdym czasie odwołana.

2a.

Zgoda osoby może być także wyrażona w postaci elektronicznej. W takim przypadku banki,

instytucje oraz podmioty, o których mowa w ust. 1, obowiązane są do utrwalania wyrażonej

w ten sposób zgody na informatycznym nośniku danych w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów

realizujących zadania publiczne.

3.

Banki, instytucje oraz podmioty, o których mowa w ust. 1, mogą przetwarzać informacje

stanowiące tajemnicę bankową i informacje udostępnione przez instytucje pożyczkowe

oraz podmioty, o których mowa w art. 59d ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, dotyczące osób fizycznych po wygaśnięciu zobowiązania wynikającego z umowy zawartej

z bankiem, inną instytucją ustawowo upoważnioną do udzielania kredytów, instytucją

pożyczkową lub podmiotem, o którym mowa w art. 59d ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, bez zgody osoby, której informacje dotyczą, gdy osoba ta nie wykonała zobowiązania

lub dopuściła się zwłoki powyżej 60 dni w spełnieniu świadczenia wynikającego z umowy

zawartej z bankiem, inną instytucją ustawowo upoważnioną do udzielania kredytów, instytucją

pożyczkową lub podmiotem, o którym mowa w art. 59d ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, a po zaistnieniu tych okoliczności upłynęło co najmniej 30 dni od poinformowania

tej osoby przez bank, inną instytucję ustawowo upoważnioną do udzielania kredytów,

instytucję pożyczkową albo podmiot, o którym mowa w art. 59d ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, o zamiarze przetwarzania dotyczących jej tych informacji, bez jej zgody.

4.

Banki oraz instytucje, o których mowa w art. 105 ust. 4, mogą przetwarzać stanowiące

tajemnicę bankową informacje dotyczące osoby fizycznej po wygaśnięciu zobowiązania

wynikającego z umowy zawartej z bankiem lub inną instytucją ustawowo upoważnioną do udzielania kredytów bez zgody osoby, której informacje dotyczą, do

celów stosowania metod wewnętrznych oraz innych metod i modeli, o których mowa w części

trzeciej rozporządzenia nr 575/2013.

5.

Przetwarzanie informacji stanowiących tajemnicę bankową w przypadkach, o których mowa

w ust. 3, może być wykonywane przez okres nie dłuższy niż 5 lat od dnia wygaśnięcia

zobowiązania, a w przypadku, o którym mowa w ust. 4, przez okres 12 lat od dnia wygaśnięcia

zobowiązania.

6.

Zakres przetwarzanych informacji, o których mowa w ust. 3 i 4, może obejmować dane

dotyczące osoby fizycznej lub dane dotyczące zobowiązania.

7.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, po zasięgnięciu opinii właściwych

nadzorów, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres przetwarzanych informacji,

o których mowa w ust. 6, oraz tryb ich usuwania, uwzględniając właściwą ochronę praw

osób, których informacje dotyczą, oraz konieczność zapewnienia bezpieczeństwa środków

zgromadzonych w bankach i innych instytucjach ustawowo upoważnionych do udzielania

kredytów.

Podmioty, o których mowa w art. 105 ust. 1 pkt 2 lit. a-h, k-ł, p, s oraz v, w granicach

uprawnień wynikających z tych przepisów, a także gmina, po uzyskaniu informacji, o

której mowa w art. 111c, z której wynika, że posiadacz rachunku zmarł, są uprawnione

do uzyskania zbiorczej informacji, o której mowa w art. 92ba ust. 1, w dowolnym banku.

Podmiot, o którym mowa w art. 105 ust. 1 pkt 2 lit. ła, w granicach uprawnień wynikających

z tego przepisu, jest uprawniony do uzyskania z Centralnej informacji zbiorczej informacji,

o której mowa w art. 92ba ust. 1, z tym że zbiorcza informacja może dotyczyć także

rachunków posiadacza niebędącego osobą fizyczną.

1.

Bank jest obowiązany przeciwdziałać wykorzystywaniu swojej działalności dla celów

mających związek z przestępstwem, o którym mowa w art. 165a lub art. 299 Kodeksu karnego.

2.

Tryb postępowania banku w razie zaistnienia okoliczności, o których mowa w ust. 1,

określa odrębna ustawa.

3.

(uchylony)

4.

(uchylony)

5.

(uchylony)

1.

W razie zaistnienia uzasadnionego podejrzenia, że działalność banku jest wykorzystywana

w celu ukrycia działań przestępczych lub dla celów mających związek z przestępstwem

skarbowym lub innym przestępstwem niż przestępstwo, o którym mowa w art. 165a lub art. 299 Kodeksu karnego - bank zawiadamia o tym prokuratora, Policję albo inny właściwy organ uprawniony

do prowadzenia postępowania przygotowawczego.

2.

Prokurator, Policja albo inny właściwy organ uprawniony do prowadzenia postępowania

przygotowawczego, który otrzymał zawiadomienie, o którym mowa w ust. 1, może żądać

uzupełnienia informacji, także w toku czynności podejmowanych na podstawie art. 307 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1987).

3

W przypadku powzięcia uzasadnionego podejrzenia, że zgromadzone na rachunku bankowym

środki, w całości lub w części pochodzą lub mają związek z przestępstwem skarbowym

lub przestępstwem innym niż przestępstwo, o którym mowa w art. 165a lub art. 299 Kodeksu karnego, bank jest uprawniony do dokonania blokady środków na tym rachunku. Blokada może

nastąpić wyłącznie do wysokości zgromadzonych na rachunku środków, co do których zachodzi

takie podejrzenie.

3a

W przypadku uzasadnionego podejrzenia popełnienia przestępstwa, o którym mowa w art. 165a lub art. 299 Kodeksu karnego, lub wykorzystywania działalności banku w celu ukrycia działań przestępczych lub

dla celów mających związek z przestępstwem lub przestępstwem skarbowym prokurator

może, w drodze postanowienia, wstrzymać określoną transakcję lub dokonać blokady środków

na rachunku bankowym na czas oznaczony, nie dłuższy niż 6 miesięcy, również pomimo

braku zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1. W postanowieniu określa się zakres, sposób

i termin wstrzymania transakcji lub blokady środków na rachunku.

4.

Blokada środków na rachunku, dokonana w okolicznościach, o których mowa w ust. 3,

nie może trwać dłużej niż 72 godziny.

5.

Niezwłocznie po dokonaniu blokady, o której mowa w ust. 3, bank zawiadamia prokuratora.

6.

W terminie określonym w ust. 4, prokurator wydaje postanowienie o wszczęciu lub odmowie

wszczęcia postępowania, o którym niezwłocznie zawiadamia właściwy bank. Terminu określonego

w art. 307 § 1 Kodeksu postępowania karnego nie stosuje się. W razie wszczęcia postępowania prokurator może, w drodze postanowienia,

wstrzymać określoną transakcję lub dokonać blokady środków na rachunku na czas oznaczony,

nie dłuższy niż 3 miesiące od otrzymania zawiadomienia, o którym mowa w ust. 5. W

postanowieniu określa się zakres, sposób i termin wstrzymania transakcji lub blokady

środków na rachunku.

7.

Na postanowienie prokuratora w przedmiocie stosowania blokady środków na rachunku

przysługuje zażalenie do sądu właściwego do rozpoznania sprawy.

8.

Wstrzymanie transakcji lub blokada środków na rachunku upada, jeżeli przed upływem

3 miesięcy od wydania postanowienia, o którym mowa w ust. 3a, lub otrzymania zawiadomienia,

o którym mowa w ust. 5, nie zostanie wydane postanowienie o zabezpieczeniu majątkowym

lub postanowienie w przedmiocie dowodów rzeczowych.

9.

W kwestiach dotyczących blokady środków na rachunku, nieuregulowanych w ustawie, stosuje

się przepisy Kodeksu postępowania karnego.

10.

Bank nie ponosi odpowiedzialności za szkodę, która może wyniknąć z wykonania w dobrej

wierze obowiązków określonych w ust. 3-5. W takim przypadku, jeżeli okoliczności,

o których mowa w ust. 3-5, nie miały związku z przestępstwem lub ukrywaniem działań

przestępczych, o których mowa w ust. 1, odpowiedzialność za szkodę wynikłą z dokonania

blokady środków na rachunku ponosi Skarb Państwa.

11.

(uchylony)

1.

Poza przypadkami określonymi w art. 105 i art. 106a, prokurator prowadzący postępowanie

o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe może żądać od banku, osób zatrudnionych w

banku oraz osób, za pośrednictwem których bank wykonuje czynności bankowe, udzielenia

informacji stanowiących tajemnicę bankową jedynie na podstawie postanowienia wydanego

na jego wniosek przez właściwy miejscowo sąd okręgowy.

2.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, powinien zawierać

1)

numer lub sygnaturę sprawy;

2)

opis przestępstwa wraz z kwalifikacją prawną, którego dotyczy postępowanie przygotowawcze;

3)

okoliczności uzasadniające potrzebę udostępnienia informacji;

4)

wskazanie osoby lub jednostki organizacyjnej, której dotyczą informacje;

5)

podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji i danych;

6)

rodzaj i zakres informacji.

3.

Po rozpatrzeniu wniosku sąd, w drodze postanowienia, wyraża zgodę na udostępnienie

informacji, określając ich rodzaj i zakres, osobę lub jednostkę organizacyjną, których

dotyczą, oraz podmiot zobowiązany do ich udostępnienia, albo odmawia udzielenia zgody

na udostępnienie informacji.

4.

Na postanowienie sądu, o którym mowa w ust. 3, przysługuje zażalenie prokuratorowi

wnioskującemu o wydanie postanowienia.

5.

Uprawniony przez sąd prokurator pisemnie informuje podmiot zobowiązany do udostępnienia

informacji o treści postanowienia sądu, osobie lub jednostce, której mają dotyczyć

informacje, rodzaju i zakresie tych informacji.

Prokurator prowadzący postępowanie, w przypadkach określonych w art. 105 ust. 1 pkt

2 lit. b i c, może - na podstawie postanowienia wydanego na jego wniosek przez właściwy

miejscowo sąd okręgowy - żądać udzielenia informacji stanowiących tajemnicę bankową

od podmiotów, którym bank ujawnił informacje stanowiące tajemnicę bankową. Przepisy

art. 106b ust. 2-5 stosuje się odpowiednio.

Banki, inne instytucje ustawowo upoważnione do udzielania kredytów, instytucje utworzone

na mocy art. 105 ust. 4, instytucje pożyczkowe, instytucje finansowe, o których mowa

w art. 4 ust. 1 pkt 7 lit. c, oraz podmioty, o których mowa w art. 59d ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, mogą przetwarzać i wzajemnie udostępniać informacje, w tym informacje objęte tajemnicą

bankową, w przypadkach

1)

uzasadnionych podejrzeń, o których mowa w art. 106a ust. 3;

2)

przestępstw lub uzasadnionych podejrzeń popełnienia przestępstw dokonywanych na szkodę

banków, innych instytucji ustawowo upoważnionych do udzielania kredytów, instytucji

kredytowych, instytucji finansowych, instytucji pożyczkowych oraz podmiotów, o których

mowa w art. 59d ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, i ich klientów, w celu i zakresie niezbędnym do zapobiegania tym przestępstwom.

Pracownik banku, który wbrew swoim obowiązkom nie zawiadamia o okolicznościach wymienionych

w art. 106 ust. 1, ponosi odpowiedzialność porządkową, co nie wyłącza odpowiedzialności

karnej, jeżeli czyn wypełnia znamiona przestępstwa.

Bank nie ponosi odpowiedzialności za szkodę, która może wyniknąć z wykonania w dobrej

wierze obowiązków określonych w art. 106 ust. 1. W takim przypadku, jeżeli okoliczności,

o których mowa w art. 106 ust. 1, nie miały związku z przestępstwem lub ukrywaniem

działań przestępczych, odpowiedzialność za szkodę wynikłą ze wstrzymania czynności

bankowych ponosi Skarb Państwa.

1.

Bank w zakresie swojej działalności może wydawać ogólne warunki umów lub regulaminy

określające

1)

warunki otwierania i prowadzenia rachunków bankowych;

2)

rodzaje udzielanych kredytów oraz warunki umów kredytu i umów pożyczki;

3)

warunki udostępniania skrytek sejfowych;

4)

warunki wykonywania innych czynności usługowych banku.

2.

Postanowienia ogólnych warunków umów oraz regulaminów, o których mowa w ust. 1, są

dla stron wiążące, o ile strony w umowie nie ustalą odmiennie swych praw i obowiązków.

Bank może pobierać przewidziane w umowie prowizje i opłaty z tytułu wykonywanych czynności

bankowych oraz opłaty za wykonywanie innych czynności, w tym także opłaty za przygotowanie,

sporządzenie i przekazanie informacji stanowiących tajemnicę bankową uprawnionym przez

ustawę osobom, organom i instytucjom, z wyłączeniem przypadków, gdy udzielenie informacji

następuje na żądanie

1)

sądu lub prokuratora w toku postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo

skarbowe;

2)

prokuratora w sprawach dotyczących wykorzystywania działalności banków do celów mających

związek z przestępstwem, o którym mowa w art. 299 Kodeksu karnego;

3)

osób upoważnionych uchwałą Komisji Nadzoru Finansowego oraz inspektora nadzoru bankowego;

4)

organu Krajowej Administracji Skarbowej w zakresie uregulowanym w odrębnych ustawach;

5)

Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w sprawach dotyczących numerów rachunków bankowych

płatników składek oraz danych umożliwiających identyfikację posiadaczy tych rachunków;

6

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Agencji Wywiadu,

Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Policji, Żandarmerii

Wojskowej, Straży Granicznej, Służby Więziennej, Służby Ochrony Państwa w związku

z postępowaniami sprawdzającymi prowadzonymi na podstawie przepisów o ochronie informacji

niejawnych;

7)

prokuratora, Policji i innych organów uprawnionych do prowadzenia postępowania przygotowawczego

w sprawach o przestępstwa lub czynności wyjaśniających w sprawach o wykroczenia -

w zakresie informacji przekazywanych na potrzeby tych postępowań.

8)

(uchylony)

1.

Bank obowiązany jest ogłaszać w miejscu wykonywania czynności, w sposób ogólnie dostępny

1)

stosowane stawki oprocentowania środków na rachunkach bankowych, kredytów i pożyczek;

2)

stosowane stawki prowizji i wysokość pobieranych opłat;

3)

terminy kapitalizacji odsetek;

4)

stosowane kursy walutowe;

5)

bilans ze sprawozdaniem z badania za ostatni okres podlegający badaniu;

6)

skład zarządu i rady nadzorczej banku;

7)

(uchylony)

8)

nazwiska osób upoważnionych do zaciągania zobowiązań w imieniu banku albo jednostki

organizacyjnej banku.

9)

(uchylony)

2.

Banki spółdzielcze są obowiązane oprócz informacji, o których mowa w ust. 1, podać

także obszar swojego działania oraz bank zrzeszający.

1.

Bank podaje w sprawozdaniu z działalności jednostki, o którym mowa w ustawie z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości, dodatkowo

1)

informacje o jego działalności w podziale na poszczególne państwa członkowskie i państwa

trzecie, w których posiada podmioty zależne, na zasadzie skonsolidowanej w rozumieniu

art. 4 ust. 1 pkt 48 rozporządzenia nr 575/2013 za dany rok obrotowy;

2)

informację o stopie zwrotu z aktywów obliczonej jako iloraz zysku netto i sumy bilansowej;

3)

informację o zawarciu umowy, o której mowa w art. 141t ust. 1, stronach umowy, jej

przedmiocie oraz kosztach, o ile działa w jednym z holdingów, o których mowa w art.

141f ust. 1, albo o braku takiej umowy.

2.

Informacje, o których mowa w ust. 1 pkt 1, zawierają

1)

nazwę, charakter i lokalizację geograficzną działalności;

2)

obrót w danym roku wykazywany w sprawozdaniu finansowym;

3)

liczbę pracowników w przeliczeniu na pełne etaty;

4)

zysk lub stratę przed opodatkowaniem;

5)

podatek dochodowy;

6)

otrzymane finansowe wsparcie pochodzące ze środków publicznych, w szczególności na

podstawie ustawy z dnia 12 lutego 2009 r. o udzielaniu przez Skarb Państwa wsparcia instytucjom

finansowym

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1436).

3.

Informacje, o których mowa w ust. 2, podlegają badaniu przez biegłego rewidenta.

4.

Bank jest obowiązany ogłaszać, w sposób ogólnie dostępny, opis systemu zarządzania,

w tym systemu zarządzania ryzykiem i systemu kontroli wewnętrznej oraz polityki wynagrodzeń,

informację o powołaniu komitetu do spraw wynagrodzeń, a także informację o spełnianiu

przez członków rady nadzorczej i zarządu wymogów określonych w art. 22aa.

5.

Bank prowadzący stronę internetową jest obowiązany ogłaszać na niej informacje, o

których mowa w ust. 1 i 4.

6.

Komisja Nadzoru Finansowego może, w uzasadnionych przypadkach, nakazać bankowi zwiększenie

częstotliwości ogłaszania oraz stosowanie określonych środków przekazu i miejsc ogłaszania

informacji, o których mowa w art. 431-455 rozporządzenia nr 575/2013, a także wyznaczyć

bankowi terminy, w jakich będzie obowiązany ogłaszać te informacje.

7.

Komisja Nadzoru Finansowego może nakazać podmiotowi dominującemu banku krajowego coroczne

ogłaszanie, w sposób ogólnie dostępny, wskazany przez Komisję, w pełnej formie lub

przez zamieszczenie odniesień do równoważnych informacji, opisu struktury prawnej

oraz struktury zarządzania i struktury organizacyjnej grupy, w szczególności

1)

informacji o istnieniu bliskich powiązań między podmiotami wchodzącymi w skład grupy;

2)

opisu systemu zarządzania podmiotów wchodzących w skład grupy, w tym systemu zarządzania

ryzykiem i systemu kontroli wewnętrznej oraz polityki wynagrodzeń.

1.

Bank obowiązany jest ogłaszać w sposób ogólnie dostępny informacje o przedsiębiorcach

lub przedsiębiorcach zagranicznych, o których mowa w art. 6a ust. 1 i 7, o ile przy

wykonywaniu na rzecz jednostki organizacyjnej banku albo innego przedsiębiorcy lub

przedsiębiorcy zagranicznego czynności, o których mowa w tych przepisach, uzyskują

dostęp do informacji chronionych tajemnicą bankową.

2.

Informacje, o których mowa w ust. 1, bank obowiązany jest również udostępnić nieodpłatnie,

na żądanie zainteresowanej osoby, w miejscu wykonywania czynności, o którym mowa w

art. 111 ust. 1.

W przypadku rozwiązania albo wygaśnięcia umowy rachunku bankowego z przyczyn, o których

mowa w art. 59a ust. 1-3, bank jest obowiązany pisemnie poinformować gminę ostatniego

miejsca zamieszkania posiadacza rachunku bankowego o

1)

dacie powzięcia przez bank informacji o śmierci posiadacza rachunku bankowego,

2)

dacie wydania przez posiadacza rachunku bankowego ostatniej dyspozycji dotyczącej

tego rachunku, a w przypadku gdy umowa przewidywała prowadzenie więcej niż jednego

rachunku - tych rachunków,

3)

wysokości środków pieniężnych zgromadzonych na rachunku, a w przypadku gdy umowa przewidywała

prowadzenie więcej niż jednego rachunku - na rachunkach,

4)

kwotach i tytułach wypłat dokonanych z rachunku, a w przypadku gdy umowa przewidywała

prowadzenie więcej niż jednego rachunku - z rachunków,

5)

możliwości nabycia przez nią prawa do środków pieniężnych, o których mowa w pkt 3,

zgodnie z art. 935 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny

- wskazując źródło i podstawę ustaleń.

Sprawy sporne wynikające ze stosunków między Narodowym Bankiem Polskim a innymi bankami

na tle

1)

rezerwy obowiązkowej,

2)

rozrachunków międzybankowych,

3)

obrotu papierami wartościowymi

- rozpoznaje Sąd Wojewódzki

(uchylony)

Banki mogą przetwarzać dla celów prowadzonej działalności bankowej informacje zawarte

w dokumentach tożsamości osób fizycznych.

1.

Banki prowadzą system teleinformatyczny obsługujący zajęcie wierzytelności z rachunku

bankowego.

2.

System teleinformatyczny, o którym mowa w ust. 1, może być prowadzony przez izbę rozliczeniową,

o której mowa w art. 67, lub instytucję, o której mowa w art. 105 ust. 4.

1.

Zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego dłużnika, bank wykonuje za pośrednictwem

systemu teleinformatycznego, o którym mowa w art. 112c.

2.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw gospodarki oraz ministrem właściwym do spraw informatyzacji określi, w drodze

rozporządzenia, szczegółowe wymagania dotyczące identyfikacji banku w systemie teleinformatycznym,

o którym mowa w art. 112c, sposób posługiwania się podpisem elektronicznym na potrzeby

autoryzacji treści przesyłanych w tym systemie oraz wymagania w zakresie doręczania

korespondencji za jego pośrednictwem, mając na względzie bezpieczeństwo posługiwania

się dokumentami w postaci elektronicznej oraz sprawne zajęcie wierzytelności z rachunku

bankowego.

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

1.

Banki mogą zrzeszać się w bankowe izby gospodarcze.

2.

Do bankowych izb gospodarczych mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 30 maja 1989 r. o izbach gospodarczych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1218 oraz z 2018 r. poz. 650).

1.

Banki mogą na podstawie umowy zrzeszać się z innymi bankami.

2.

Prawa i obowiązki uczestników zrzeszenia określa umowa.

3.

Utworzenie zrzeszenia podlega zgłoszeniu Komisji Nadzoru Finansowego, której przekazywana

jest także umowa zrzeszenia.

1.

Prezesi zarządów banków tworzą radę zrzeszenia.

2.

Zakres i tryb działania rady zrzeszonych banków oraz wykonywania jej uchwał określa

umowa.

1.

Bank może połączyć się tylko z innym bankiem albo instytucją kredytową, po uzyskaniu

zezwolenia Komisji Nadzoru Finansowego.

2.

Komisja Nadzoru Finansowego odmawia wydania zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, jeżeli

połączenie prowadziłoby do naruszenia przepisów prawa, interesów klientów banku biorącego

udział w połączeniu lub zagrażałoby bezpieczeństwu środków gromadzonych w tym banku.

3.

W przypadku gdy przejmującym jest bank krajowy połączenie może być dokonane wyłącznie

przez przeniesienie całego majątku banku przejmowanego albo przejmowanej instytucji

kredytowej na bank przejmujący, za udziały albo akcje, które bank przejmujący wydaje

członkom albo akcjonariuszom banku przejmowanego albo przejmowanej instytucji kredytowej.

Udziałów albo akcji nie wydaje się w przypadku, o którym mowa w art. 514 Kodeksu spółek handlowych.

Nabycie przedsiębiorstwa bankowego lub jego zorganizowanej części przez bank wymaga

zezwolenia Komisji Nadzoru Finansowego.

Banki spółdzielcze nie podlegają podziałowi, o którym mowa w przepisach części I tytułu

I działu XI ustawy - Prawo spółdzielcze.

1.

Banki w formie spółki akcyjnej podlegają podziałowi jedynie w sposób określony w art. 529 § 1 pkt 4 Kodeksu spółek handlowych z zastrzeżeniem, że przeniesienie części majątku banku dzielonego nastąpi na spółkę

akcyjną będącą bankiem krajowym lub instytucją kredytową.

2.

Podział banku, o którym mowa w ust. 1, wymaga zezwolenia Komisji Nadzoru Finansowego.

Komisja Nadzoru Finansowego odmawia zezwolenia, jeżeli podział może okazać się niekorzystny

dla ostrożnego i stabilnego zarządzania bankiem dzielonym lub bankami, na które zostaje

przeniesiony majątek banku dzielonego lub jeżeli podział może spowodować poważne szkody

dla gospodarki narodowej lub dla ważnych interesów Państwa.

1.

W przypadku łączenia się banków, przejęcia banku lub nabycia przedsiębiorstwa banku,

bank informuje podmiot, o którym mowa w art. 20 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie

gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji, o połączeniu, przejęciu lub nabyciu co najmniej na miesiąc przed planowanym połączeniem,

przejęciem lub nabyciem. Komisja Nadzoru Finansowego może wyznaczyć krótszy termin

powiadomienia w celu ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa lub stabilności finansowej.

2.

W przypadku gdy środki, o których mowa w art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym,

systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji, zgromadzone w banku powstałym w wyniku zdarzenia, o którym mowa w ust. 1, przekraczają

wartość określoną w art. 24 ust. 1 tej ustawy, mogą być wypłacone w terminie 3 miesięcy

od dnia powiadomienia, o którym mowa w ust. 1, w kwocie przekraczającej wartość środków

gwarantowanych, bez utraty naliczonych odsetek oraz ponoszenia opłat z tego tytułu.

(uchylony)

Banki są obowiązane posiadać fundusze własne w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 118 rozporządzenia

nr 575/2013, dostosowane do rozmiaru prowadzonej działalności.

1.

Instrumenty kapitałowe i pożyczki podporządkowane kwalifikuje się jako instrumenty

dodatkowe w Tier I, o których mowa w art. 52 rozporządzenia nr 575/2013, oraz instrumenty

w Tier II, o których mowa w art. 63 rozporządzenia nr 575/2013, po uzyskaniu zgody

Komisji Nadzoru Finansowego.

2.

Komisja Nadzoru Finansowego udziela zgody, o której mowa w ust. 1, jeżeli są spełnione

warunki, o których mowa w

1)

art. 52 rozporządzenia nr 575/2013 - w odniesieniu do instrumentów dodatkowych w Tier

I;

2)

art. 63 rozporządzenia nr 575/2013 - w odniesieniu do instrumentów w Tier II.

1.

Bank jest obowiązany utrzymywać sumę funduszy własnych na poziomie nie niższym niż

wyższa z następujących wartości

1)

wartość wynikająca ze spełnienia wymogów w zakresie funduszy własnych, o których mowa

w art. 92 rozporządzenia nr 575/2013;

2)

oszacowana przez bank kwota, niezbędna do pokrycia wszystkich zidentyfikowanych, istotnych

rodzajów ryzyka występujących w działalności banku oraz zmian otoczenia gospodarczego,

uwzględniająca przewidywany poziom ryzyka (kapitał wewnętrzny).

1a.

Bank opracowuje i wdraża strategie i procedury szacowania i stałego utrzymywania kapitału

wewnętrznego.

1b.

Strategie i procedury, o których mowa w ust. 1a, powinny być skuteczne, kompleksowe

i adekwatne do charakteru, skali i złożoności działalności banku.

2.

Bank dokonuje regularnych przeglądów strategii i procedur, o których mowa w ust. 1a.

2a.

Bank przeciwdziała ryzyku nadmiernej dźwigni w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 94 rozporządzenia

nr 575/2013, uwzględniając potencjalny wzrost tego ryzyka spowodowany obniżeniem funduszy

własnych w związku z oczekiwanymi lub zrealizowanymi stratami.

3.

(uchylony)

3a.

Komisja Nadzoru Finansowego, uwzględniając charakter, skalę i złożoność działalności

banku, monitoruje spełnianie przez bank wymogów w zakresie wykorzystania ratingów

kredytowych przy przeprowadzaniu oceny wiarygodności kredytowej podmiotu lub instrumentu

finansowego, o których mowa w art. 5a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1060/2009 z dnia 16

września 2009 r. w sprawie agencji ratingowych

(Dz. Urz. UE L 302 z 17.11.2009, str. 1, z późn. zm.).

3b.

Bank, który uzyskał zezwolenie na stosowanie metody wewnętrznej, przekazuje Komisji

Nadzoru Finansowego i Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Bankowego, co najmniej raz w

roku, wyniki obliczeń wymogów w zakresie funduszy własnych na podstawie stosowanej

metody wewnętrznej, wraz z objaśnieniem tej metody.

3c.

Komisja Nadzoru Finansowego może, w drodze konsultacji z Europejskim Urzędem Nadzoru

Bankowego, opracować portfele odniesienia, dla których bank będzie obowiązany obliczać

hipotetyczne wymogi w zakresie funduszy własnych, stosując metodę wewnętrzną, na którą

uzyskał zezwolenie. W odniesieniu do wyników obliczeń przepis ust. 3b stosuje się

odpowiednio.

3d.

Bank przekazuje informacje, o których mowa w ust. 3b i 3c, zgodnie z wzorem opracowanym

przez Europejski Urząd Nadzoru Bankowego, przyjętym przez Komisję Europejską w drodze

wykonawczego standardu technicznego na podstawie art. 15 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 z dnia 24

listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego

Urzędu Nadzoru Bankowego), zmiany decyzji nr 716/2009/WE oraz uchylenia decyzji Komisji

2009/78/WE

(Dz. Urz. UE L 331 z 15.12.2010, str. 12, z późn. zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem nr 1093/2010”. Jeżeli Komisja Nadzoru Finansowego

opracuje portfele, o których mowa w ust. 3c, bank przekazuje jednocześnie wyniki obliczeń,

o których mowa w ust. 3b i 3c.

3e.

Na podstawie informacji, o których mowa w ust. 3b i 3c, Komisja Nadzoru Finansowego

monitoruje wartości wymogów w zakresie funduszy własnych, obliczonych przez banki

z zastosowaniem metod wewnętrznych. Co najmniej raz w roku Komisja Nadzoru Finansowego

dokonuje oceny jakości tych metod z uwzględnieniem metod

1)

których zastosowanie skutkuje znaczącymi różnicami w wymogach w zakresie funduszy

własnych w odniesieniu do takiej samej ekspozycji;

2)

w przypadku których rozbieżność jest wyjątkowo duża lub mała, a także w przypadku

których obserwuje się znaczące i systematyczne niedoszacowanie wymogów w zakresie

funduszy własnych.

3f.

Jeżeli z oceny, o której mowa w ust. 3e, wynikają znaczące różnice pomiędzy wynikami

obliczeń wymogów w zakresie funduszy własnych, przekazanymi przez dany bank zgodnie

z ust. 3b i 3c, a wynikami grupy banków charakteryzujących się podobnym profilem ryzyka

portfela w zakresie ryzyka kredytowego lub grupy banków charakteryzujących się podobnym

poziomem ryzyka bazowego portfela w zakresie ryzyka rynkowego lub gdy metody wewnętrzne

stosowane przez ten bank wykazują niewiele cech wspólnych z metodami wewnętrznymi

stosowanymi przez grupę banków charakteryzujących się podobnym profilem ryzyka portfela

w zakresie ryzyka kredytowego lub grupę banków charakteryzujących się podobnym poziomem

ryzyka bazowego portfela w zakresie ryzyka rynkowego, co prowadzi do znacznej rozbieżności

wyników, Komisja Nadzoru Finansowego bada przyczyny takiej sytuacji, a jeżeli jest

możliwe jednoznaczne stwierdzenie, że metoda stosowana przez bank prowadzi do niedoszacowania

wymogów w zakresie funduszy własnych, niewynikającego z różnic w ryzyku związanym

z ekspozycjami lub transakcjami w portfelu odniesienia, Komisja może zastosować środek,

o którym mowa w art. 138d ust. 1, oraz zalecić bankowi weryfikację stosowanej metody

wewnętrznej i wprowadzenie w niej zmian.

3g.

Przepisów ust. 3b-3f nie stosuje się do metody zaawansowanego pomiaru, o której mowa

w art. 312 ust. 2 rozporządzenia nr 575/2013.

4.

(uchylony)

5.

(uchylony)

6.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowy sposób szacowania kapitału wewnętrznego i dokonywania przez bank przeglądów

strategii i procedur, o których mowa w ust. 1a, uwzględniając potrzebę zapewnienia

należytego podejścia do podejmowanego ryzyka w zakresie prowadzonej działalności,

adekwatności strategii i procedur szacowania kapitału wewnętrznego do charakteru,

skali i złożoności działalności banku, w tym dostosowania do nowych rodzajów ryzyka,

znaczących zmian w strategii i planach działania oraz środowisku zewnętrznym, w którym

działa bank.

6a.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, po zasięgnięciu opinii Komisji

Nadzoru Finansowego, może określić, w drodze rozporządzenia

1)

sposób traktowania przez banki znacznych pakietów akcji podmiotów spoza sektora finansowego,

o których mowa w art. 89 ust. 3 rozporządzenia nr 575/2013,

2)

wyższą wagę ryzyka dla ekspozycji zabezpieczonych hipotekami na nieruchomościach,

o której mowa w art. 124 ust. 2 rozporządzenia nr 575/2013,

2a

wyższą wartość minimalną wskazanej w art. 164 ust. 4 rozporządzenia nr 575/2013 średniej

wartości straty z tytułu niewykonania zobowiązania ważonej ekspozycją,

3)

podejścia lub wymogi w zakresie funduszy własnych, o których mowa w art. 327 ust.

2 rozporządzenia nr 575/2013,

4)

limit wartości ekspozycji wobec klienta lub grupy powiązanych klientów niższy niż

150 000 000 euro, o którym mowa w art. 395 ust. 1 rozporządzenia nr 575/2013,

5)

wyższy wymóg dotyczący pokrycia płynności, o którym mowa w art. 412 ust. 5 zdanie

drugie rozporządzenia nr 575/2013

- w zakresie odnoszącym się do działalności banków, uwzględniając konieczność utrzymywania

przez banki odpowiedniego poziomu funduszy własnych i płynności oraz potrzebę zapewnienia

stabilności, bezpieczeństwa i prawidłowego funkcjonowania rynku finansowego.

7.

W przypadku niespełnienia wymogów, o których mowa w ust. 1, bank jest obowiązany niezwłocznie

powiadomić Komisję Nadzoru Finansowego.

8.

(uchylony)

9.

(uchylony)

10.

(uchylony)

Bank jest obowiązany udzielić na żądanie Komisji Nadzoru Finansowego informacji dotyczących

struktury funduszy własnych, o których mowa w art. 126, oraz spełnienia wymogów i

norm określonych w art. 128 i przepisach rozporządzenia nr 575/2013.

1.

(uchylony)

2.

Komisja Nadzoru Finansowego może, na wniosek banku państwowego, wydać zezwolenie na

powierzenie innemu bankowi dokonywania oceny zdolności do spłaty zobowiązania i analizy

ryzyka wypłaty zobowiązania w przypadku

1)

udzielenia temu bankowi przez bank państwowy gwarancji lub poręczeń portfela kredytowego

rozumianego jako zbiór pojedynczych kredytów, udzielonych przez ten bank, dla którego

łączną kwotę limitu gwarancji lub poręczeń na określony czas ustala umowa między tym

bankiem a bankiem państwowym;

2)

udzielenia poręczenia lub gwarancji portfela należytego wykonania innych zobowiązań

rozumianego jako zbiór pojedynczych umów cywilnoprawnych, dla którego łączną kwotę

limitu poręczeń lub gwarancji określa umowa między bankiem a bankiem państwowym.

Bank jest obowiązany zgłosić do Komisji Nadzoru Finansowego z 30-dniowym wyprzedzeniem

zamiar nabycia pakietu akcji lub udziałów, którego wartość będzie przekraczała 5%

funduszy własnych banku.

(uchylony)

1.

Banki prowadzą samodzielnie gospodarkę finansową na podstawie planu finansowego w

sposób zapewniający pokrycie z uzyskanych przychodów kosztów działalności oraz zobowiązań.

2.

Tworzenie z odpisów z zysku netto funduszy oraz ich przeznaczenie, a także zasady

pokrywania strat określa statut banku.

3.

Przeznaczenie do podziału między akcjonariuszy kwoty przekraczającej zysk za ostatni

rok obrotowy, pomniejszony o niepokryte straty, akcje własne oraz o kwoty, które nie

mogą być przeznaczone na wypłatę dywidendy, wymaga zgody Komisji Nadzoru Finansowego.

1.

Banki mogą tworzyć w ciężar kosztów rezerwę na ryzyko ogólne, służącą pokryciu niezidentyfikowanego

ryzyka związanego z prowadzeniem działalności bankowej. Banki tworzą i rozwiązują

tę rezerwę na podstawie oceny tego ryzyka, uwzględniającej w szczególności wielkość

należności oraz udzielonych zobowiązań pozabilansowych.

2.

Wielkość rocznego odpisu na rezerwę na ryzyko ogólne, o której mowa w ust. 1, wynosi

1)

co najwyżej 1,5% niespłaconej kwoty kredytów i pożyczek pieniężnych pomniejszonej

o kwotę kredytów i pożyczek pieniężnych, zaklasyfikowanych zgodnie z odrębnymi przepisami

do kategorii straconych według stanu na koniec poprzedniego roku obrotowego;

2)

nie więcej niż kwota odpisu dokonanego w bieżącym roku obrotowym z zysku za rok poprzedni

na fundusz ogólnego ryzyka, o którym mowa w art. 26 ust. 1 lit. f rozporządzenia nr

575/2013.

3.

Odpis, o którym mowa w ust. 2, może być dokonywany nie częściej niż raz w miesiącu

w równych kwotach. Do czasu dokonania odpisu na fundusz ogólnego ryzyka w bieżącym

roku obrotowym podstawą wyznaczania kwot mogą być przewidywania lub propozycje tego

odpisu zawarte w planie finansowym.

4.

Bank rozwiązuje rezerwę na ryzyko ogólne, jeżeli w ocenie banku ustały okoliczności

uzasadniające dalsze jej utrzymywanie.

1.

Uchwała o warunkowym podwyższeniu kapitału zakładowego banku może zostać podjęta w

celu dokonania konwersji zobowiązań banku z instrumentów finansowych, które przewidują

konwersję zobowiązania na akcje w przypadku zdarzenia powiązanego z sytuacją finansową,

wypłacalnością, pozycją kapitałową lub poziomem funduszy własnych banku (instrumenty

przymusowo zamienne), na kapitał zakładowy.

2.

Konwersja zobowiązań z instrumentów przymusowo zamiennych na akcje banku następuje

w chwili wystąpienia zdarzeń wskazanych w warunkach emisji jako podstawa konwersji.

3.

Niezwłocznie po stwierdzeniu wystąpienia zdarzeń wskazanych w warunkach emisji jako

podstawa konwersji zarząd banku zgłasza do sądu rejestrowego objęcie akcji w wyniku

konwersji zobowiązań z instrumentów przymusowo zamiennych.

1.

Działalność banków, oddziałów i przedstawicielstw banków zagranicznych, oddziałów

i przedstawicielstw instytucji kredytowych podlega nadzorowi bankowemu sprawowanemu

przez Komisję Nadzoru Finansowego w zakresie i na zasadach określonych w niniejszej

ustawie i w ustawie z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym.

2.

Nadzór nad działalnością oddziału lub przedstawicielstwa banku zagranicznego w kraju

oraz oddziału lub przedstawicielstwa banku krajowego za granicą, w tym zakres i tryb

dokonywania czynności kontrolnych, może być wykonywany w zakresie uzgodnionym w porozumieniu

Komisji Nadzoru Finansowego z właściwymi władzami nadzorczymi.

3.

Komisja Nadzoru Finansowego może, stosownie do postanowień porozumienia, o którym

mowa w ust. 2, udzielić informacji dotyczących banku organowi nadzoru bankowego innego

kraju, jeżeli

1)

wskutek tego nie zostanie naruszony interes gospodarczy Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

zapewnione jest wykorzystanie udzielonych informacji tylko na potrzeby nadzoru bankowego;

3)

zagwarantowane jest, że przekazywanie udzielonych informacji poza organ nadzoru bankowego

możliwe jest wyłącznie po uprzednim uzyskaniu zgody Komisji Nadzoru Finansowego.

3a.

Jeżeli właściwa władza nadzorcza odmawia zawarcia porozumienia, o którym mowa w ust.

2, albo pomimo jego zawarcia nie stosuje się do jego postanowień, w tym nie udziela

w wyznaczonym terminie informacji, o których udzielenie wnioskowała Komisja Nadzoru

Finansowego, lub odmawia udzielenia takich informacji, Komisja Nadzoru Finansowego

może powiadomić o tym Europejski Urząd Nadzoru Bankowego.

4.

(uchylony)

5.

(uchylony)

6.

(uchylony)

7.

(uchylony)

1.

Banki są obowiązane do wnoszenia wpłat z tytułu nadzoru bankowego, stanowiących iloczyn

sumy aktywów bilansowych banków i stawki nieprzekraczającej 0,024%.

1a.

Wpłaty wnoszone przez bank będący uczestnikiem systemu ochrony, o którym mowa w art. 22b ust. 1 ustawy o funkcjonowaniu banków spółdzielczych, ich zrzeszaniu się

i bankach zrzeszających, wynoszą 80% kwot, do których uiszczenia byłby on obowiązany w przypadku nieuczestniczenia

w takim systemie.

1b.

Z wpłat, o których mowa w ust. 1, pokrywa się także 16,5% wartości kosztów, o których

mowa w art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o nadzorze nad rynkiem kapitałowym.

2.

Należności z tytułu wpłat na finansowanie kosztów nadzoru, o których mowa w ust. 1,

podlegają egzekucji w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

3.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, terminy uiszczania, wysokość

i sposób obliczania wpłat, o których mowa w ust. 1, oraz sposób pokrywania z wpłat,

o których mowa w ust. 1, kosztów nadzoru bankowego i udziału w kosztach, o których

mowa w ust. 1b, mając na względzie zapewnienie skuteczności sprawowanego nadzoru.

4.

(uchylony)

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych może wystąpić do Komisji Nadzoru

Finansowego o podjęcie czynności lub środków w ramach nadzoru, o których mowa w art.

133 i art. 138.

1.

Celem nadzoru jest zapewnienie

1)

bezpieczeństwa środków pieniężnych gromadzonych na rachunkach bankowych;

2)

zgodności działalności banków z przepisami ustawy, rozporządzenia nr 575/2013, ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o Narodowym Banku Polskim, statutem oraz decyzją o wydaniu zezwolenia na utworzenie banku;

3

zgodności działalności prowadzonej przez banki zgodnie z art. 70 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi z przepisami tej ustawy, niniejszej ustawy, rozporządzenia 596/2014, aktami delegowanymi

wydanymi na podstawie tego rozporządzenia oraz ze statutem;

1a.

Przy wykonywaniu swoich zadań Komisja Nadzoru Finansowego uwzględnia wytyczne i zalecenia

Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego. W przypadku nieuwzględnienia wytycznych lub

zaleceń Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego Komisja Nadzoru Finansowego podaje

powody ich nieuwzględnienia.

2.

Czynności podejmowane w ramach nadzoru bankowego polegają w szczególności na

1)

dokonywaniu oceny sytuacji finansowej banków, w tym badaniu wypłacalności, jakości

aktywów, płynności płatniczej, wyniku finansowego banków;

2)

badaniu jakości systemu zarządzania bankiem, w szczególności systemu zarządzania ryzykiem

oraz systemu kontroli wewnętrznej;

3)

badaniu zgodności udzielanych kredytów, pożyczek pieniężnych, akredytyw, gwarancji

bankowych i poręczeń oraz emitowanych bankowych papierów wartościowych z obowiązującymi

w tym zakresie przepisami;

4)

badaniu zabezpieczenia i terminowości spłaty kredytów i pożyczek pieniężnych;

5)

badaniu przestrzegania limitów, o których mowa w art. 79a, oraz limitów, o których

mowa w art. 395 rozporządzenia nr 575/2013, oraz ocenie procesu identyfikacji, monitorowania

i kontroli koncentracji ekspozycji, w tym dużych ekspozycji;

6)

badaniu przestrzegania przez bank, określonych przez Komisję Nadzoru Finansowego norm

dopuszczalnego ryzyka w działalności banków, zarządzania ryzykiem prowadzonej działalności,

w tym dostosowania do rodzaju i skali działalności banku procesu identyfikacji i monitorowania

ryzyka oraz sprawozdawania o ryzyku;

7)

dokonywaniu oceny szacowania, utrzymywania i przeglądu kapitału wewnętrznego;

8)

badaniu wykonywania przez banki obowiązków, o których mowa w art. 56a, art. 59a, art.

59b, art. 92ba-92bd i art. 111c.

2a.

Czynności, o których mowa w ust. 2, mogą być wykonywane także w sposób określony w

art. 138c ust. 2 pkt 3.

3.

Czynności kontrolne podejmowane przez pracowników Urzędu Komisji Nadzoru Finansowego

są wykonywane po okazaniu legitymacji służbowej oraz doręczeniu upoważnienia wydanego

przez Przewodniczącego Komisji Nadzoru Finansowego.