Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 października 2018 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o lasach

Ustawa określa

1)

zasady zachowania, ochrony i powiększania zasobów leśnych oraz zasady gospodarki leśnej

w powiązaniu z innymi elementami środowiska i z gospodarką narodową;

2)

zasady odpowiedzialności za naruszenie przepisów

a)

rozporządzenia Rady (WE) nr 2173/2005 z dnia 20 grudnia 2005 r. w sprawie ustanowienia

systemu zezwoleń na przywóz drewna do Wspólnoty Europejskiej FLEGT

(Dz. Urz. UE L 347 z 30.12.2005, str. 1, z późn. zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem nr 2173/2005”,

b)

rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 995/2010 z dnia 20 października

2010 r. ustanawiającego obowiązki podmiotów wprowadzających do obrotu drewno i produkty

z drewna

(Dz. Urz. UE L 295 z 12.11.2010, str. 23), zwanego dalej „rozporządzeniem nr 995/2010”.

Sprawy dotyczące

1)

przywozu drewna do Unii Europejskiej określają przepisy rozporządzenia nr 2173/2005;

2)

wprowadzania do obrotu drewna i produktów z drewna oraz zbywania i nabywania drewna

i produktów z drewna wprowadzonych do obrotu, w tym przez jednostki organizacyjne

nieposiadające osobowości prawnej, określają przepisy rozporządzenia nr 995/2010.

Przepisy ustawy stosuje się do lasów, bez względu na formę ich własności.

Lasem w rozumieniu ustawy jest grunt

1)

o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi)

- drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub przejściowo jej pozbawiony

a)

przeznaczony do produkcji leśnej lub

b)

stanowiący rezerwat przyrody lub wchodzący w skład parku narodowego albo

c)

wpisany do rejestru zabytków;

2)

związany z gospodarką leśną, zajęty pod wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej

budynki i budowle, urządzenia melioracji wodnych, linie podziału przestrzennego lasu,

drogi leśne, tereny pod liniami energetycznymi, szkółki leśne, miejsca składowania

drewna, a także wykorzystywany na parkingi leśne i urządzenia turystyczne.

1.

Lasami stanowiącymi własność Skarbu Państwa zarządza Państwowe Gospodarstwo Leśne

Lasy Państwowe, zwane dalej „Lasami Państwowymi”.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do lasów

1)

będących w użytkowaniu wieczystym parków narodowych;

2)

wchodzących w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa;

3)

będących w użytkowaniu wieczystym na mocy odrębnych przepisów.

3.

W ramach sprawowanego zarządu Lasy Państwowe prowadzą gospodarkę leśną, gospodarują

gruntami i innymi nieruchomościami oraz ruchomościami związanymi z gospodarką leśną,

a także prowadzą ewidencję majątku Skarbu Państwa oraz ustalają jego wartość.

4.

Nadzór nad Lasami Państwowymi sprawuje minister właściwy do spraw środowiska.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Nadzór nad gospodarką leśną sprawują

1)

minister właściwy do spraw środowiska - w lasach stanowiących własność Skarbu Państwa;

2)

starosta - w lasach niestanowiących własności Skarbu Państwa.

1a.

(uchylony)

2.

W lasach, przez które przebiega granica powiatów, nadzór nad gospodarką leśną sprawuje

starosta, na którego terenie znajduje się większa część obszaru lasu.

3.

Starosta może, w drodze porozumienia, powierzyć prowadzenie w jego imieniu spraw z

zakresu nadzoru, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, w tym wydawanie decyzji administracyjnych

w pierwszej instancji, nadleśniczemu Lasów Państwowych, zwanemu dalej „nadleśniczym”.

3a.

W przypadku powierzenia zadania, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, starosta przekazuje

środki na realizację tego zadania.

4.

Nadleśniczy prowadzi powierzone przez starostę sprawy, o których mowa w ust. 2 i 3,

po zapewnieniu przez powierzającego środków finansowych na te cele.

5.

Zadania starosty, o których mowa w art. 13 ust. 3 pkt 2, art. 16 ust. 1a, art. 22

ust. 2 i art. 38a ust. 2, są zadaniami z zakresu administracji rządowej.

Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska może powierzyć, w drodze porozumienia, dyrektorowi

regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych wykonywanie zadań poza terenami jego działania,

związanych z realizacją planu zadań ochronnych lub planu ochrony obszaru Natura 2000.

Minister właściwy do spraw środowiska może podjąć działania zmierzające do opracowania

narodowego programu leśnego, jako strategicznego programu rozwoju leśnictwa w Polsce.

1.

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

gospodarka leśna - działalność leśną w zakresie urządzania, ochrony i zagospodarowania

lasu, utrzymania i powiększania zasobów i upraw leśnych, gospodarowania zwierzyną,

pozyskiwania - z wyjątkiem skupu - drewna, żywicy, choinek, karpiny, kory, igliwia,

zwierzyny oraz płodów runa leśnego, a także sprzedaż tych produktów oraz realizację

pozaprodukcyjnych funkcji lasu;

1a)

trwale zrównoważona gospodarka leśna - działalność zmierzającą do ukształtowania struktury

lasów i ich wykorzystania w sposób i tempie zapewniającym trwałe zachowanie ich bogactwa

biologicznego, wysokiej produkcyjności oraz potencjału regeneracyjnego, żywotności

i zdolności do wypełniania, teraz i w przyszłości, wszystkich ważnych ochronnych,

gospodarczych i socjalnych funkcji na poziomie lokalnym, narodowym i globalnym, bez

szkody dla innych ekosystemów;

2)

klasa bonitacji drzewostanu - wskaźnik możliwości produkcyjnej siedliska leśnego i

drzewostanu;

3)

właściciel lasu - osobę fizyczną lub prawną będącą właścicielem albo użytkownikiem

wieczystym lasu oraz osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną nieposiadającą

osobowości prawnej będącą posiadaczem samoistnym, użytkownikiem, zarządcą lub dzierżawcą

lasu;

4)

zagrożenie trwałości - stan lasu wywołany czynnikami zewnętrznymi lub nieprawidłową

gospodarką leśną, wymagający zabiegów zwalczających i ochronnych albo jego przebudowy;

5)

(uchylony)

6)

plan urządzenia lasu - podstawowy dokument gospodarki leśnej opracowywany dla określonego

obiektu, zawierający opis i ocenę stanu lasu oraz cele, zadania i sposoby prowadzenia

gospodarki leśnej;

7)

uproszczony plan urządzenia lasu - plan opracowywany dla lasu o obszarze co najmniej

10 ha, stanowiącego zwarty kompleks leśny, zawierający skrócony opis lasu i gruntów

przeznaczonych do zalesienia oraz podstawowe zadania dotyczące gospodarki leśnej;

8)

drogi leśne - drogi położone w lasach niebędące drogami publicznymi w rozumieniu przepisów

o drogach publicznych;

9)

etat cięć - ilość drewna do pozyskania określoną w planie urządzenia lasu lub uproszczonym

planie urządzenia lasu, wynikającą z potrzeb odnowienia, pielęgnowania i ochrony lasu

oraz zasady trwałości i ciągłości użytkowania;

10)

rozmiar pozyskania drewna - wielkość (miąższość) drewna do pozyskania wynikającą z

planów gospodarczo-finansowych;

11)

program ochrony przyrody - część planu urządzenia lasu zawierającą kompleksowy opis

stanu przyrody, zadania z zakresu jej ochrony i metody ich realizacji, obejmującą

zasięg terytorialny nadleśnictwa.

2.

(uchylony)

3.

W lasach, o których mowa w art. 4 ust. 2 pkt 2, będących w użytkowaniu wieczystym,

określone w ustawie prawa i obowiązki Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa wykonuje

użytkownik wieczysty.

1.

Trwale zrównoważoną gospodarkę leśną prowadzi się według planu urządzenia lasu lub

uproszczonego planu urządzenia lasu, z uwzględnieniem w szczególności następujących

celów

1)

zachowania lasów i korzystnego ich wpływu na klimat, powietrze, wodę, glebę, warunki

życia i zdrowia człowieka oraz na równowagę przyrodniczą;

2)

ochrony lasów, zwłaszcza lasów i ekosystemów leśnych stanowiących naturalne fragmenty

rodzimej przyrody lub lasów szczególnie cennych ze względu na

a)

zachowanie różnorodności przyrodniczej,

b)

zachowanie leśnych zasobów genetycznych,

c)

walory krajobrazowe,

d)

potrzeby nauki;

3)

ochrony gleb i terenów szczególnie narażonych na zanieczyszczenie lub uszkodzenie

oraz o specjalnym znaczeniu społecznym;

4)

ochrony wód powierzchniowych i głębinowych, retencji zlewni, w szczególności na obszarach

wododziałów i na obszarach zasilania zbiorników wód podziemnych;

5)

produkcji, na zasadzie racjonalnej gospodarki, drewna oraz surowców i produktów ubocznego

użytkowania lasu.

2.

Gospodarka leśna w lasach stanowiących rezerwaty przyrody oraz wchodzących w skład

parków narodowych uwzględnia zasady określone w przepisach o ochronie przyrody.

3.

Gospodarka leśna w lasach wpisanych do rejestru zabytków i w lasach, na terenie których

znajdują się zabytki archeologiczne wpisane do rejestru zabytków, prowadzona jest

w uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków, z uwzględnieniem przepisów o ochronie

zabytków i opiece nad zabytkami.

4.

Udzielanie zamówień publicznych na usługi z zakresu leśnictwa, o których mowa w art. 4d ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1986) odbywa się w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji oraz przestrzeganie

zasad przejrzystości i równego traktowania.

5.

Podmiot prowadzący gospodarkę leśną, udzielając zamówienia, o którym mowa w ust. 4,

zamieszcza informację o udzielanym zamówieniu na swojej stronie podmiotowej Biuletynu

Informacji Publicznej.

6.

Podmiot prowadzący gospodarkę leśną zamieszcza niezwłocznie na swojej stronie podmiotowej

Biuletynu Informacji Publicznej informację o udzieleniu zamówienia, o którym mowa

w ust. 4, podając nazwę albo imię i nazwisko wykonawcy, z którym zawarł umowę o wykonanie

zamówienia, albo informację o nieudzieleniu tego zamówienia.

Gospodarkę leśną prowadzi się według następujących zasad

1)

powszechnej ochrony lasów;

2)

trwałości utrzymania lasów;

3)

ciągłości i zrównoważonego wykorzystania wszystkich funkcji lasów;

4)

powiększania zasobów leśnych.

1.

W celu zapewnienia powszechnej ochrony lasów właściciele lasów są obowiązani do kształtowania

równowagi w ekosystemach leśnych, podnoszenia naturalnej odporności drzewostanów,

a w szczególności do

1)

wykonywania zabiegów profilaktycznych i ochronnych zapobiegających powstawaniu i rozprzestrzenianiu

się pożarów;

2)

zapobiegania, wykrywania i zwalczania nadmiernie pojawiających i rozprzestrzeniających

się organizmów szkodliwych;

3)

ochrony gleby i wód leśnych.

2.

W przypadku niewykonania obowiązków, o których mowa w ust. 1, w lasach niestanowiących

własności Skarbu Państwa zadania właścicieli lasów określa, w drodze decyzji, starosta.

3.

Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady zabezpieczenia przeciwpożarowego

lasów.

1.

W razie wystąpienia organizmów szkodliwych w stopniu zagrażającym trwałości lasów

1)

nadleśniczy, z zastrzeżeniem pkt 2, wykonuje zabiegi zwalczające i ochronne;

2)

starosta, z urzędu lub na wniosek nadleśniczego, zarządza wykonanie zabiegów zwalczających

i ochronnych w lasach zagrożonych, niestanowiących własności Skarbu Państwa, na koszt

właściwych nadleśnictw.

2.

(uchylony)

3.

W razie konieczności wykonania zabiegów zwalczających i ochronnych na obszarze dwóch

lub więcej nadleśnictw - wykonanie zabiegów, o których mowa w ust. 1 pkt 1, zarządza

dyrektor regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych.

Jednostka organizacyjna, osoba fizyczna lub prawna odpowiedzialna za powstanie szkody

w lasach jest obowiązana do jej naprawienia według zasad określonych w Kodeksie cywilnym.

1.

W przypadku braku możliwości ustalenia sprawcy szkody w lasach, powstałej w wyniku

oddziaływania gazów i pyłów przemysłowych, oraz w przypadku pożarów lub innych klęsk

żywiołowych spowodowanych czynnikami biotycznymi albo abiotycznymi, zagrażających

trwałości lasów, koszty zagospodarowania i ochrony związane z odnowieniem lub przebudową

drzewostanu finansowane są z budżetu państwa.

2.

Decyzje w sprawie przyznania środków na pokrycie kosztów, o których mowa w ust. 1,

wydają

1)

minister właściwy do spraw środowiska, na wniosek Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych,

zwanego dalej „Dyrektorem Generalnym” - w odniesieniu do lasów pozostających w zarządzie

Lasów Państwowych, będących w użytkowaniu wieczystym oraz lasów przekazanych w użytkowanie

na mocy art. 40;

2)

starosta, na wniosek właściciela lasu, po zaopiniowaniu przez nadleśniczego - w odniesieniu

do pozostałych lasów, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej.

1.

Właściciele lasów są obowiązani do trwałego utrzymywania lasów i zapewnienia ciągłości

ich użytkowania, a w szczególności do

1)

zachowania w lasach roślinności leśnej (upraw leśnych) oraz naturalnych bagien i torfowisk;

2)

ponownego wprowadzania roślinności leśnej (upraw leśnych) w lasach w okresie do 5

lat od usunięcia drzewostanu;

3)

pielęgnowania i ochrony lasu, w tym również ochrony przeciwpożarowej;

4)

przebudowy drzewostanu, który nie zapewnia osiągnięcia celów gospodarki leśnej, zawartych

w planie urządzenia lasu, uproszczonym planie urządzenia lasu lub decyzji, o której

mowa w art. 19 ust. 3;

5)

racjonalnego użytkowania lasu w sposób trwale zapewniający optymalną realizację wszystkich

jego funkcji przez

a)

pozyskiwanie drewna w granicach nieprzekraczających możliwości produkcyjnych lasu,

b)

pozyskiwanie surowców i produktów ubocznego użytkowania lasu w sposób zapewniający

możliwość ich biologicznego odtwarzania, a także ochronę runa leśnego.

2.

Zmiana lasu na użytek rolny jest dopuszczalna w przypadkach szczególnie uzasadnionych

potrzeb właścicieli lasów.

3.

W sprawach, o których mowa w ust. 2

1)

w stosunku do lasów stanowiących własność Skarbu Państwa decyzję wydaje dyrektor regionalnej

dyrekcji Lasów Państwowych, na wniosek nadleśniczego;

2)

w stosunku do lasów niestanowiących własności Skarbu Państwa decyzję wydaje starosta

na wniosek właściciela lasu.

1.

W celu realizacji trwale zrównoważonej gospodarki leśnej Lasy Państwowe obowiązane

są w szczególności do

1)

inicjowania, koordynowania i prowadzenia okresowej oceny stanu lasów i zasobów leśnych

oraz prognozowania zmian w ekosystemach leśnych;

2)

sporządzania okresowych wielkoobszarowych inwentaryzacji stanu lasów oraz aktualizacji

stanu zasobów leśnych;

3)

prowadzenia banku danych o zasobach leśnych i stanie lasów.

2.

Zadania określone w ust. 1 pkt 2 i 3 realizowane są bez względu na formę własności

lasów.

1.

W celu promocji trwale zrównoważonej gospodarki leśnej oraz ochrony zasobów przyrody

w lasach Dyrektor Generalny może, w drodze zarządzenia, ustanawiać leśne kompleksy

promocyjne.

2.

W skład leśnych kompleksów promocyjnych wchodzą lasy będące w zarządzie Lasów Państwowych.

Do leśnych kompleksów promocyjnych mogą być włączane lasy innych właścicieli, na ich

wniosek.

3.

Leśne kompleksy promocyjne są obszarami funkcjonalnymi o znaczeniu ekologicznym, edukacyjnym

i społecznym, dla których działalność określa jednolity program gospodarczo-ochronny,

opracowywany przez właściwego dyrektora regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych.

4.

Dla każdego leśnego kompleksu promocyjnego Dyrektor Generalny powołuje radę naukowo-społeczną,

do której należy inicjowanie oraz ocena realizacji działań podejmowanych w leśnym

kompleksie promocyjnym.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 2018 r.

1.

Powiększanie zasobów leśnych następuje w wyniku zalesienia gruntów oraz podwyższania

produkcyjności lasu w sposób określony w planie urządzenia lasu.

2.

Do zalesienia mogą być przeznaczone nieużytki, grunty rolne nieprzydatne do produkcji

rolnej i grunty rolne nieużytkowane rolniczo oraz inne grunty nadające się do zalesienia,

a w szczególności

1)

grunty położone przy źródliskach rzek lub potoków, na wododziałach, wzdłuż brzegów

rzek oraz na obrzeżach jezior i zbiorników wodnych;

2)

lotne piaski i wydmy piaszczyste;

3)

strome stoki, zbocza, urwiska i zapadliska;

4)

hałdy i tereny po wyeksploatowanym piasku, żwirze, torfie i glinie.

2a.

Wielkość zalesień, ich rozmieszczenie oraz sposób realizacji określa krajowy program

zwiększania lesistości opracowany przez ministra właściwego do spraw środowiska, zatwierdzony

przez Radę Ministrów.

3.

Grunty przeznaczone do zalesienia określa miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego

lub decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

4.

Obowiązek zalesiania gruntów ciąży na nadleśniczych w odniesieniu do gruntów w zarządzie

Lasów Państwowych oraz na właścicielach lub użytkownikach wieczystych pozostałych

gruntów.

5.

Właściciele lub użytkownicy wieczyści gruntów mogą otrzymać dotacje z budżetu państwa

przeznaczone na całkowite lub częściowe pokrycie kosztów zalesienia gruntów, o których

mowa w ust. 3. Decyzję w sprawie przyznania środków na pokrycie tych kosztów wydaje

starosta na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego, po zaopiniowaniu przez

wójta (burmistrza, prezydenta miasta), z uwzględnieniem przepisów dotyczących pomocy

publicznej.

6.

(uchylony)

7.

Starosta właściwy ze względu na położenie gruntu objętego zalesieniem dokonuje oceny

udatności upraw leśnych najpóźniej w piątym roku od zalesienia gruntu oraz przekwalifikuje

z urzędu zalesiony grunt na leśny, jeżeli zalesienia gruntu dokonano na podstawie

przepisów o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji

Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej lub na podstawie przepisów

o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu

Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich

na lata 2007-2013, lub na podstawie przepisów o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich

z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich

w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020.

8.

Starosta może powierzyć, w drodze porozumienia, dokonanie oceny udatności upraw nadleśniczemu.

1.

Drewno pozyskane w lasach podlega ocechowaniu.

2.

Obowiązek cechowania drewna spoczywa na właścicielach lasów, z zastrzeżeniem ust.

3.

3.

Drewno pozyskane w lasach niestanowiących własności Skarbu Państwa cechuje starosta,

który wystawia właścicielowi lasu dokument stwierdzający legalność pozyskania drewna.

4.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

zasady cechowania drewna, wzory urządzeń do cechowania i zasady ich stosowania oraz

wzór dokumentu stwierdzającego legalność pozyskania drewna.

1.

Właściciele lasów realizują cele i zasady gospodarki leśnej wskazane w ustawie, w

szczególności wypełniają obowiązki, o których mowa w art. 9 ust. 1, art. 13 ust. 1

i art. 14 ust. 4, w sposób przez siebie określony, chyba że sposób wypełniania danego

obowiązku został ustalony przez przepisy prawa.

2.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, wymagania

dobrej praktyki w zakresie gospodarki leśnej, uwzględniając

1)

cele określone w art. 7 ust. 1, w tym potrzebę zachowania wszystkich zasobów, tworów

i składników przyrody w odpowiednim stanie, w szczególności gatunków, które są przedmiotem

zainteresowania Unii Europejskiej;

2)

uwarunkowania gospodarcze, społeczne i kulturowe oraz cechy lokalne.

3.

Gospodarka leśna wykonywana zgodnie z wymaganiami dobrej praktyki w zakresie gospodarki

leśnej nie narusza przepisów o ochronie poszczególnych zasobów, tworów i składników

przyrody, w szczególności przepisów art. 51 i art. 52 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1614).

Za lasy szczególnie chronione, zwane dalej „lasami ochronnymi”, mogą być uznane lasy,

które

1)

chronią glebę przed zmywaniem lub wyjałowieniem, powstrzymują usuwanie się ziemi,

obrywanie się skał lub lawin;

2)

chronią zasoby wód powierzchniowych i podziemnych, regulują stosunki hydrologiczne

w zlewni oraz na obszarach wododziałów;

3)

ograniczają powstawanie lub rozprzestrzenianie się lotnych piasków;

4)

są trwale uszkodzone na skutek działalności przemysłu;

5)

stanowią drzewostany nasienne lub ostoje zwierząt i stanowiska roślin podlegających

ochronie gatunkowej;

6)

mają szczególne znaczenie przyrodniczo-naukowe lub dla obronności i bezpieczeństwa

Państwa;

7)

są położone

a)

w granicach administracyjnych miast i w odległości do 10 km od granic administracyjnych

miast liczących ponad 50 tys. mieszkańców,

b)

w strefach ochronnych uzdrowisk i obszarów ochrony uzdrowiskowej w rozumieniu ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach

ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1056),

c)

w strefie górnej granicy lasów.

1.

Minister właściwy do spraw środowiska, w drodze decyzji, uznaje las za ochronny lub

pozbawia go tego charakteru, na wniosek Dyrektora Generalnego, zaopiniowany przez

radę gminy - w odniesieniu do lasów stanowiących własność Skarbu Państwa.

1a.

Starosta, po uzgodnieniu z właścicielem lasu i po zasięgnięciu opinii rady gminy,

w drodze decyzji, uznaje las za ochronny lub pozbawia go tego charakteru - w odniesieniu

do pozostałych lasów.

2.

Rada gminy powinna wyrazić opinię w ciągu dwóch miesięcy od dnia otrzymania wystąpienia

o jej wyrażenie. W razie upływu tego terminu uważa się, że rada gminy nie zgłasza

zastrzeżeń.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

zasady i tryb uznawania lasów za ochronne oraz szczegółowe zasady prowadzenia w nich

gospodarki leśnej.

1.

Plan urządzenia lasu sporządza się, z zastrzeżeniem ust. 2, na 10 lat, z uwzględnieniem

1)

przyrodniczych i ekonomicznych warunków gospodarki leśnej;

2)

celów i zasad gospodarki leśnej oraz sposobów ich realizacji, określonych dla każdego

drzewostanu i urządzanego obiektu, z uwzględnieniem lasów ochronnych.

2.

W przypadkach uzasadnionych stanem lasów, a w szczególności wystąpieniem szkód lub

klęsk żywiołowych, plan urządzenia lasu może być opracowany na okresy krótsze niż

10 lat.

3.

Zmiana okresu, o którym mowa w ust. 1 i 2, wymaga zgody organu zatwierdzającego plan

urządzenia lasu.

4.

Plan urządzenia lasu powinien zawierać w szczególności

1)

opis lasów i gruntów przeznaczonych do zalesienia, w tym

a)

zestawienie powierzchni lasów, gruntów przeznaczonych do zalesienia oraz lasów ochronnych,

b)

zestawienie powierzchni lasów z roślinnością leśną (uprawami leśnymi) według gatunków

drzew w drzewostanie, klas wieku, klas bonitacji drzewostanów oraz funkcji lasów;

2)

analizę gospodarki leśnej w minionym okresie;

2a)

program ochrony przyrody;

3)

określenie zadań, w tym w szczególności dotyczących

a)

ilości przewidzianego do pozyskania drewna, określonego oddzielnie jako etat miąższościowy

użytków rębnych oraz etat powierzchniowy użytków przedrębnych,

b)

zalesień i odnowień,

c)

pielęgnowania i ochrony lasu, w tym również ochrony przeciwpożarowej,

d)

gospodarki łowieckiej,

e)

potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej.

1.

Plany urządzenia lasu sporządza się dla lasów stanowiących własność Skarbu Państwa,

z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Uproszczone plany urządzenia lasu, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4, sporządza się dla lasów

niestanowiących własności Skarbu Państwa oraz dla lasów wchodzących w skład Zasobu

Własności Rolnej Skarbu Państwa.

3.

Dla lasów rozdrobnionych o powierzchni do 10 ha, niestanowiących własności Skarbu

Państwa, zadania z zakresu gospodarki leśnej określa decyzja starosty wydana na podstawie

inwentaryzacji stanu lasów.

4.

Dla lasów rozdrobnionych o powierzchni do 10 ha, wchodzących w skład Zasobu Własności

Rolnej Skarbu Państwa, zadania z zakresu gospodarki leśnej na podstawie inwentaryzacji

stanu lasów określa nadleśniczy.

5.

Plany urządzenia lasu oraz uproszczone plany urządzenia lasu sporządzają specjalistyczne

jednostki lub inne podmioty wykonawstwa urządzeniowego.

(uchylony)

(uchylony)

Wykonywanie planów urządzenia lasu może być prowadzone przez przedsiębiorcę, w tym

usługodawcę z państwa członkowskiego w rozumieniu art. 3 pkt 10 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców

zagranicznych i innych osób zagranicznych w obrocie gospodarczym na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej

(Dz. U. poz. 649 i 1293), który dysponuje wyposażeniem technicznym oraz zatrudnia osoby posiadające odpowiednie

kwalifikacje niezbędne do terminowego i prawidłowego sporządzania planów urządzenia

lasu.

1.

W miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego uwzględnia się ustalenia planów

urządzenia lasu dotyczące granic i powierzchni lasów, w tym lasów ochronnych.

2.

W ewidencji gruntów i budynków uwzględnia się ustalenia planów urządzenia lasu i uproszczonych

planów urządzenia lasu dotyczące granic i powierzchni lasu.

1.

Plan urządzenia lasu lub uproszczony plan urządzenia lasu sporządzany jest

1)

dla lasów będących w zarządzie Lasów Państwowych - na zlecenie i koszt Lasów Państwowych;

2)

dla lasów niestanowiących własności Skarbu Państwa, należących do osób fizycznych

i wspólnot gruntowych - na zlecenie starosty;

3)

dla pozostałych lasów - na zlecenie i koszt właścicieli.

2.

Inwentaryzację stanu lasów, o której mowa w art. 19 ust. 3, przeprowadza się na zlecenie

starosty.

3.

Inwentaryzację stanu lasu, o której mowa w art. 19 ust. 4, przeprowadza się na koszt

Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa.

4.

Projekt uproszczonego planu urządzenia lasu wykłada się do publicznego wglądu na okres

60 dni w siedzibie urzędu gminy. O wyłożeniu projektu uproszczonego planu urządzenia

lasu wójt (burmistrz, prezydent miasta) informuje pisemnie właścicieli lasów, z zaznaczeniem,

że uproszczony plan urządzenia lasu będzie podstawą naliczenia podatku leśnego.

5.

W terminie 30 dni od daty wyłożenia projektu uproszczonego planu urządzenia lasu zainteresowani

właściciele lasów mogą składać zastrzeżenia i wnioski w sprawie planu. Starosta wydaje

decyzje w sprawie uznania lub nieuznania zastrzeżeń lub wniosków.

1.

Wykonywanie prac z zakresu

1)

okresowych wielkoobszarowych inwentaryzacji stanu lasów,

2)

aktualizacji stanu zasobów leśnych,

3)

prowadzenia banku danych o zasobach leśnych i stanie lasów

4)

(utracił moc)

- powierza się przedsiębiorstwu państwowemu pod nazwą Biuro Urządzania Lasu i Geodezji

Leśnej.

2.

Do przedsiębiorstwa państwowego pod nazwą Biuro Urządzania Lasu i Geodezji Leśnej

z siedzibą w Warszawie nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i niektórych uprawnieniach pracowników

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1055 oraz z 2018 r. poz. 702).

1.

Minister właściwy do spraw środowiska zatwierdza plan urządzenia lasu dla lasów stanowiących

własność Skarbu Państwa oraz uproszczone plany urządzenia lasu dla lasów wchodzących

w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa.

2.

Starosta, po uzyskaniu opinii właściwego terytorialnie nadleśniczego, zatwierdza uproszczony

plan urządzenia lasu.

3.

W terminie 30 dni od dnia otrzymania projektu uproszczonego planu urządzenia lasu

nadleśniczy może zgłosić zastrzeżenia. W razie upływu tego terminu uważa się, że nadleśniczy

nie zgłasza zastrzeżeń.

4.

Minister właściwy w sprawach środowiska nadzoruje wykonanie planów urządzenia lasu

dla lasów stanowiących własność Skarbu Państwa oraz wykonanie uproszczonych planów

urządzenia lasu dla lasów wchodzących w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa.

5.

Starosta nadzoruje wykonanie zatwierdzonych uproszczonych planów urządzenia lasów

niestanowiących własności Skarbu Państwa.

Do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy prowadzonych

na podstawie przepisów ustaw zmienianych w art. 2 oraz w art. 4-13 w brzmieniu dotychczasowym

dotyczących wymierzenia kar pieniężnych stosuje się przepisy dotychczasowe.

1.

Zmiana planu urządzenia lasu lub uproszczonego planu urządzenia lasu może być dokonana

aneksem, z zastrzeżeniem ust. 2 i 4 oraz zachowaniem przepisów art. 22.

2.

Zwiększenie rozmiaru pozyskania drewna w nadleśnictwie ponad wielkość określoną w

planie urządzenia lasu etatem miąższościowym użytków rębnych może nastąpić tylko w

związku ze szkodą lub klęską żywiołową.

3.

W razie braku możliwości utrzymania przewidzianego w planie urządzenia lasu etatu

cięć użytków rębnych z przyczyn wymienionych w ust. 2, dokonuje się zmiany planu urządzenia

lasu w trybie określonym w ust. 1.

4.

Pozyskanie drewna w lasach niestanowiących własności Skarbu Państwa, niezgodnie z

uproszczonym planem urządzania lasu lub decyzją, o której mowa w art. 19 ust. 3, jest

możliwe wyłącznie w przypadkach losowych; decyzje w tej sprawie, na wniosek właściciela

lasu, wydaje starosta.

Jeżeli właściciel lasu niestanowiącego własności Skarbu Państwa nie wykonuje obowiązków

określonych w art. 13 albo nie wykonuje zadań zawartych w uproszczonym planie urządzenia

lasu lub decyzji, o której mowa w art. 19 ust. 3, w szczególności w zakresie

1)

ponownego wprowadzenia roślinności leśnej (upraw leśnych),

2)

przebudowy drzewostanu,

3)

pielęgnowania i ochrony lasu, w tym

a)

usuwania drzew opanowanych przez organizmy szkodliwe, a także złomów i wywrotów,

b)

zabiegów pielęgnacyjnych roślinności leśnej (upraw leśnych) w wieku do 10 lat,

c)

zabiegów w zakresie ochrony przeciwpożarowej

- starosta nakazuje wykonanie tych obowiązków i zadań w drodze decyzji.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe warunki i tryb sporządzania planu urządzenia lasu, uproszczonego planu

urządzenia lasu oraz inwentaryzacji stanu lasu, o której mowa w art. 19 ust. 3,

2)

szczegółowe wymagania w zakresie wyposażenia technicznego i wielkości potencjału kadrowego

niezbędnego do należytego i terminowego wykonywania prac urządzeniowych, z uwzględnieniem

wykształcenia, stażu pracy i wykonywanych czynności

- mając na uwadze zapewnienie terminowego i prawidłowego sporządzania planów urządzenia

lasu.

1.

Lasy stanowiące własność Skarbu Państwa, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, są udostępniane

dla ludności.

2.

Stałym zakazem wstępu objęte są lasy stanowiące

1)

uprawy leśne do 4 m wysokości;

2)

powierzchnie doświadczalne i drzewostany nasienne;

3)

ostoje zwierząt;

4)

źródliska rzek i potoków;

5)

obszary zagrożone erozją.

3.

Nadleśniczy wprowadza okresowy zakaz wstępu do lasu stanowiącego własność Skarbu Państwa,

w razie gdy

1)

wystąpiło zniszczenie albo znaczne uszkodzenie drzewostanów lub degradacja runa leśnego;

2)

występuje duże zagrożenie pożarowe;

3)

wykonywane są zabiegi gospodarcze związane z hodowlą, ochroną lasu lub pozyskaniem

drewna.

4.

Lasy objęte stałym lub okresowym zakazem wstępu, z wyjątkiem przypadków określonych

w ust. 2 pkt 1, oznacza się tablicami z napisem „zakaz wstępu” oraz wskazaniem przyczyny

i terminu obowiązywania zakazu. Obowiązek ustawiania i utrzymywania znaków ciąży na

nadleśniczym w stosunku do lasów będących w zarządzie Lasów Państwowych oraz na właścicielach

pozostałych lasów.

5.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, wzór znaku

zakazu wstępu do lasu oraz zasady jego umieszczania.

1.

Lasy stanowiące własność Skarbu Państwa są udostępniane, z uwzględnieniem zakazów

zawartych w art. 26 i art. 30, do zbioru płodów runa leśnego

1)

na potrzeby własne;

2)

dla celów przemysłowych, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3.

2.

Zbiór płodów runa leśnego dla celów przemysłowych wymaga zawarcia umowy z nadleśnictwem.

3.

Nadleśniczy odmawia zawarcia umowy, w przypadku gdy zbiór runa leśnego zagraża środowisku

leśnemu.

4.

Lokalizowanie pasiek w lasach stanowiących własność Skarbu Państwa jest nieodpłatne.

5.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

zasady ochrony i zbioru płodów runa leśnego oraz zasady lokalizowania pasiek na obszarach

leśnych.

Właściciel lasu niestanowiącego własności Skarbu Państwa może zakazać wstępu do lasu,

oznaczając ten las tablicą z odpowiednim napisem.

1.

Ruch pojazdem silnikowym, zaprzęgowym i motorowerem w lesie dozwolony jest jedynie

drogami publicznymi, natomiast drogami leśnymi jest dozwolony tylko wtedy, gdy są

one oznakowane drogowskazami dopuszczającymi ruch po tych drogach. Nie dotyczy to

inwalidów poruszających się pojazdami przystosowanymi do ich potrzeb.

1a.

Jazda konna w lesie dopuszczalna jest tylko drogami leśnymi wyznaczonymi przez nadleśniczego.

2.

Postój pojazdów, o których mowa w ust. 1, na drogach leśnych jest dozwolony wyłącznie

w miejscach oznakowanych.

3.

Przepisy ust. 1 oraz art. 26 ust. 2 i 3, a także art. 28, nie dotyczą wykonujących

czynności służbowe lub gospodarcze

1)

pracowników nadleśnictw;

2)

osób nadzorujących gospodarkę leśną oraz kontrolujących jednostki organizacyjne Lasów

Państwowych;

3)

osób zwalczających pożary oraz ratujących życie lub zdrowie ludzkie;

4)

funkcjonariuszy Straży Granicznej chroniących granicę państwową oraz funkcjonariuszy

innych organów odpowiedzialnych za bezpieczeństwo i porządek publiczny;

5)

osób wykonujących czynności z zakresu gospodarki łowieckiej oraz właścicieli pasiek

zlokalizowanych na obszarach leśnych;

6)

właścicieli lasów we własnych lasach;

7)

osób użytkujących grunty rolne położone wśród lasów;

8

pracowników podmiotów, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-8 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie

wyższym i nauce

(Dz. U. poz. 1668), w związku z wykonywaniem badań naukowych i doświadczeń z zakresu leśnictwa i ochrony

przyrody;

8a

osób biorących udział w kształceniu kadr dla leśnictwa, w związku z prowadzeniem zajęć

szkoleniowych;

9)

wojewódzkich konserwatorów przyrody oraz pracowników Służb Parków Krajobrazowych;

10)

osób sporządzających plany urządzenia lasu, uproszczone plany urządzenia lasu lub

inwentaryzację stanu lasu, o której mowa w art. 19 ust. 3.

4.

Imprezy sportowe oraz inne imprezy o charakterze masowym organizowane w lesie wymagają

zgody właściciela lasu.

1.

W lasach zabrania się

1)

zanieczyszczania gleby i wód;

2)

zaśmiecania;

3)

rozkopywania gruntu;

4)

niszczenia grzybów oraz grzybni;

5)

niszczenia lub uszkadzania drzew, krzewów lub innych roślin;

6)

niszczenia urządzeń i obiektów gospodarczych, turystycznych i technicznych oraz znaków

i tablic;

7)

zbierania płodów runa leśnego w oznakowanych miejscach zabronionych;

8)

rozgarniania i zbierania ściółki;

9)

wypasu zwierząt gospodarskich;

10)

biwakowania poza miejscami wyznaczonymi przez właściciela lasu lub nadleśniczego;

11)

wybierania jaj i piskląt, niszczenia lęgowisk i gniazd ptasich, a także niszczenia

legowisk, nor i mrowisk;

12)

płoszenia, ścigania, chwytania i zabijania dziko żyjących zwierząt;

13)

puszczania psów luzem;

14)

hałasowania oraz używania sygnałów dźwiękowych, z wyjątkiem przypadków wymagających

wszczęcia alarmu.

2.

Przepisy ust. 1 pkt 3 i 5 nie dotyczą czynności związanych z gospodarką leśną, a pkt

12-14 nie dotyczą polowań.

3.

W lasach oraz na terenach śródleśnych, jak również w odległości do 100 m od granicy

lasu, zabrania się działań i czynności mogących wywołać niebezpieczeństwo, a w szczególności

1)

rozniecania ognia poza miejscami wyznaczonymi do tego celu przez właściciela lasu

lub nadleśniczego;

2)

korzystania z otwartego płomienia;

3)

wypalania wierzchniej warstwy gleby i pozostałości roślinnych.

4.

Przepisy ust. 3 nie dotyczą działań i czynności związanych z gospodarką leśną pod

warunkiem, że czynności te nie stanowią zagrożenia pożarowego.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2019 r., z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 8 w zakresie art. 9b ust. 5, art. 19 ust. 2, art. 27 ust. 1 i art. 30,

które wchodzą w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia;

2)

art. 1 pkt 1 lit. b i c, pkt 2 lit. a tiret pierwsze, pkt 7-15 i 26, art. 3, art.

9, art. 15, art. 19 ust. 7, art. 20 oraz art. 22, które wchodzą w życie po upływie

14 dni od dnia ogłoszenia;

3)

art. 11 pkt 1 w zakresie art. 49 pkt 6, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2020 r.

W przypadku lasu będącego w użytkowaniu wieczystym na podstawie odrębnych przepisów

lub wchodzącego w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa zadania i kompetencje

określone w art. 10 ust. 1 pkt 1, art. 13 ust. 3 pkt 1, art. 26 ust. 3 i 4 oraz art.

30 ust. 1 pkt 10 i ust. 3 pkt 1 wykonują odpowiednio użytkownik wieczysty albo Krajowy

Ośrodek Wsparcia Rolnictwa. Ilekroć w tych przepisach jest mowa o

1)

nadleśnictwie - należy przez to rozumieć jednostkę organizacyjną użytkownika wieczystego

albo Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa powołaną do prowadzenia gospodarki leśnej;

2)

nadleśniczym - należy przez to rozumieć kierownika jednostki organizacyjnej, o której

mowa w pkt 1.

1.

Lasy Państwowe jako państwowa jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej

reprezentują Skarb Państwa w zakresie zarządzanego mienia.

2.

W skład Lasów Państwowych wchodzą następujące jednostki organizacyjne

1)

Dyrekcja Generalna Lasów Państwowych;

2)

regionalne dyrekcje Lasów Państwowych;

3)

nadleśnictwa;

4)

inne jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej.

3.

Jednostki organizacyjne

1)

o których mowa w ust. 2 pkt 2, tworzy, łączy, dzieli, likwiduje oraz określa ich zasięg

terytorialny, w drodze rozporządzenia, minister właściwy do spraw środowiska, na wniosek

Dyrektora Generalnego;

2)

o których mowa w ust. 2 pkt 3, tworzy, łączy, dzieli, likwiduje oraz określa ich zasięg

terytorialny Dyrektor Generalny, na wniosek dyrektora regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych.

4.

(uchylony)

1.

Lasami Państwowymi kieruje Dyrektor Generalny przy pomocy dyrektorów regionalnych

dyrekcji Lasów Państwowych.

2.

Dyrektora Generalnego powołuje i odwołuje minister właściwy do spraw środowiska.

3.

Dyrektor Generalny w szczególności

1)

reprezentuje Skarb Państwa w stosunkach cywilnoprawnych, w zakresie swojego działania;

1a)

inicjuje, koordynuje oraz nadzoruje działalność dyrektorów regionalnych dyrekcji Lasów

Państwowych oraz kierowników innych jednostek organizacyjnych Lasów Państwowych o

zasięgu krajowym;

1b)

zarządza gruntami i innymi nieruchomościami nabytymi lub wydzielonymi z bezpośredniego

zarządu nadleśnictwa na potrzeby Dyrekcji Generalnej Lasów Państwowych lub wspólnych

przedsięwzięć jednostek organizacyjnych Lasów Państwowych;

2)

tworzy, łączy, dzieli i likwiduje jednostki organizacyjne o zasięgu krajowym, o których

mowa w art. 32 ust. 2 pkt 4;

3)

inicjuje, organizuje oraz koordynuje przedsięwzięcia na rzecz ochrony lasów, racjonalnej

gospodarki leśnej i rozwoju leśnictwa;

4)

organizuje planowanie urządzeniowe w lasach i prognozowanie w leśnictwie;

5)

nadzoruje i koordynuje zadania w zakresie kształcenia kadr dla leśnictwa oraz popularyzacji

wiedzy leśnej;

6)

inicjuje, popiera i finansuje badania w zakresie leśnictwa oraz nadzoruje wykorzystanie

wyników tych badań;

7)

wyrównuje niedobory środków finansowych w nadleśnictwach i regionalnych dyrekcjach

Lasów Państwowych, wynikające ze zróżnicowanych warunków gospodarki leśnej;

8)

organizuje wspólne przedsięwzięcia jednostek organizacyjnych Lasów Państwowych;

9)

powołuje i odwołuje

a)

zastępców Dyrektora Generalnego, w uzgodnieniu z ministrem właściwym do spraw środowiska,

b)

Głównego Inspektora Straży Leśnej,

c)

dyrektorów regionalnych dyrekcji Lasów Państwowych,

d)

kierowników jednostek organizacyjnych, o których mowa w pkt 2.

Dyrektor regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych w szczególności

1)

reprezentuje Skarb Państwa w stosunkach cywilnoprawnych, w zakresie swojego działania;

2)

tworzy, za zgodą Dyrektora Generalnego, a także łączy, dzieli i likwiduje jednostki

organizacyjne o zasięgu regionalnym, o których mowa w art. 32 ust. 2 pkt 4;

2a)

zarządza gruntami i innymi nieruchomościami nabytymi lub wydzielonymi z bezpośredniego

zarządu nadleśnictwa, na potrzeby regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych;

2b)

powołuje i odwołuje

a)

zastępców dyrektora regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych, w uzgodnieniu z Dyrektorem

Generalnym,

b)

nadleśniczych,

c)

kierowników jednostek organizacyjnych, o których mowa w pkt 2;

2c)

inicjuje, koordynuje oraz nadzoruje działalność nadleśniczych i kierowników jednostek

organizacyjnych o zasięgu regionalnym;

3)

organizuje wspólne przedsięwzięcia nadzorowanych jednostek organizacyjnych w zakresie

ochrony lasu i racjonalnej gospodarki leśnej;

4)

dysponuje środkami finansowymi, wydzielonymi na wyrównywanie niedoborów środków w

poszczególnych nadleśnictwach, wynikających ze zróżnicowanych warunków gospodarki

leśnej;

5)

prowadzi szkolenie i doradztwo zawodowe w zakresie leśnictwa;

6)

(uchylony)

7)

prowadzi działalność usługową w zakresie leśnictwa na rzecz nadzorowanych jednostek

i innych przedsiębiorców;

8)

reprezentuje Skarb Państwa w sprawach wynikających z postępowania regulacyjnego określonego

w ustawach o stosunku Państwa do kościołów i innych związków wyznaniowych w Rzeczypospolitej

Polskiej.

1.

Nadleśniczy prowadzi samodzielnie gospodarkę leśną w nadleśnictwie na podstawie planu

urządzenia lasu oraz odpowiada za stan lasu. W szczególności nadleśniczy

1)

reprezentuje Skarb Państwa w stosunkach cywilnoprawnych, w zakresie swojego działania;

2)

kieruje nadleśnictwem jako podstawową jednostką organizacyjną Lasów Państwowych;

2a)

bezpośrednio zarządza lasami, gruntami i innymi nieruchomościami Skarbu Państwa, pozostającymi

w zarządzie Lasów Państwowych;

2b)

(uchylony)

2c)

inicjuje, koordynuje oraz nadzoruje działalność pracowników nadleśnictwa;

3)

ustala organizację nadleśnictwa, w tym podział na leśnictwa zapewniający leśniczym

prawidłowe wykonywanie zadań gospodarczych, oraz zatrudnia i zwalnia pracowników nadleśnictwa;

4)

organizuje ochronę mienia i zwalczanie szkodnictwa leśnego.

2.

Nadleśniczy udziela właścicielowi lasu niestanowiącego własności Skarbu Państwa pomocy,

na jego wniosek, poprzez

1)

doradztwo w zakresie zalesiania i gospodarki leśnej;

2)

(uchylony)

3)

odpłatne udostępnienie sadzonek drzew i krzewów leśnych oraz specjalistycznego sprzętu

leśnego.

3.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach, na wniosek właściciela lasu niestanowiącego

własności Skarbu Państwa, poparty opinią wójta (burmistrza, prezydenta miasta), nadleśniczy

może udostępnić nieodpłatnie sadzonki drzew i krzewów leśnych na ponowne wprowadzenie

roślinności leśnej (upraw leśnych) - zgodnie z uproszczonym planem urządzenia lasu

lub decyzją, o której mowa w art. 19 ust. 3.

4.

Nadleśniczy może, na podstawie umowy z właścicielem lasu, organizować wykonywanie

zadań gospodarczych w lesie, łącznie ze sprzedażą drewna.

5.

Nadleśniczy, na wniosek właściciela gruntu przeznaczonego do zalesienia, sporządza

plan zalesienia i potwierdza wykonanie zalesienia zgodnie z planem zalesienia w przypadku

zalesienia objętego przepisami o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków

pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej

lub przepisami o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego

Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów

Wiejskich na lata 2007-2013, lub przepisami o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich

z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich

w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020.

1.

Pracownicy Lasów Państwowych uprawnieni są do noszenia munduru leśnika.

2.

Uprawnienie do noszenia munduru leśnika przysługuje również

1)

pracownikom Ministerstwa Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa

2)

pracownikom starostw bezpośrednio zajmującym się nadzorem nad gospodarką leśną w lasach

niestanowiących własności Skarbu Państwa;

3)

dyrektorom, nauczycielom i uczniom średnich leśnych szkół zawodowych;

4)

pracownikom leśnych zakładów doświadczalnych szkół wyższych oraz pracownikom instytutów

badawczych statutowo działających na rzecz leśnictwa.

3.

Osoby, o których mowa w ust. 1 i 2, ponoszą koszty umundurowania, z zastrzeżeniem

art. 46 ust. 1 pkt 1.

4.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, wzory mundurów

leśnika i oznak dla osób uprawnionych do ich noszenia.

1.

W zarząd Lasów Państwowych (nadleśnictw) przekazuje się stanowiące własność Skarbu

Państwa grunty przeznaczone do zalesienia w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego

lub w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

2.

Decyzję w sprawie określonej w ust. 1 wydaje starosta.

1.

Kierownik jednostki organizacyjnej Lasów Państwowych, z wyjątkiem kierownika jednostki

organizacyjnej, o której mowa w art. 32 ust. 2 pkt 4, za zgodą Dyrektora Generalnego,

może nabywać stanowiące własność osób fizycznych, osób prawnych lub jednostek organizacyjnych

nieposiadających osobowości prawnej, którym ustawa przyznaje zdolność prawną, lasy,

grunty przeznaczone do zalesienia lub inne grunty lub nieruchomości, jeżeli jest to

uzasadnione potrzebami gospodarki leśnej i nie narusza interesu Skarbu Państwa.

2.

Las lub grunt przeznaczony do zalesienia może być nabyty w szczególności w przypadku

1)

jego bezpośredniej przyległości do gruntu pozostającego w zarządzie Lasów Państwowych;

2)

zniesienia współwłasności lasu, gruntu przeznaczonego do zalesienia lub innego gruntu

lub nieruchomości;

3)

regulacji przebiegu granicy polno-leśnej.

3.

Nabycie lasu, gruntu przeznaczonego do zalesienia lub innego gruntu lub nieruchomości

może nastąpić po uzyskaniu pisemnej zgody Dyrektora Generalnego, wyrażonej na pisemny

wniosek kierownika jednostki organizacyjnej Lasów Państwowych.

4.

Wniosek zawiera

1)

uzasadnienie nabycia;

2)

oznaczenie lasu, gruntu przeznaczonego do zalesienia lub innego gruntu lub nieruchomości

według danych z ewidencji gruntów i budynków;

3)

oznaczenie księgi wieczystej prowadzonej dla lasu, gruntu przeznaczonego do zalesienia

lub innego gruntu lub nieruchomości;

4)

aktualny opis stanu prawnego lasu, gruntu przeznaczonego do zalesienia lub innego

gruntu lub nieruchomości, a w szczególności obciążeń i sporów granicznych;

5)

informację o częściach składowych oraz przynależnościach;

6)

informację o przeznaczeniu gruntu lub nieruchomości w miejscowym planie zagospodarowania

przestrzennego lub informację o braku takiego planu.

5.

Las, grunt przeznaczony do zalesienia lub inny grunt lub nieruchomość mogą być nabyte

za cenę nie wyższą od wartości określonej przez rzeczoznawcę majątkowego.

1.

W przypadku sprzedaży przez osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną

nieposiadającą osobowości prawnej, której ustawa przyznaje zdolność prawną, niestanowiącego

własności Skarbu Państwa gruntu

1)

oznaczonego jako las w ewidencji gruntów i budynków lub

2)

przeznaczonego do zalesienia określonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego

albo w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, lub

3)

o którym mowa w art. 3, objętego uproszczonym planem urządzenia lasu lub decyzją,

o której mowa w art. 19 ust. 3

- Skarbowi Państwa, reprezentowanemu przez Lasy Państwowe, przysługuje z mocy prawa

prawo pierwokupu tego gruntu.

2.

Jeżeli nabycie gruntu, o którym mowa w ust. 1, następuje w wyniku

1)

zawarcia umowy innej niż umowa sprzedaży lub

2)

jednostronnej czynności prawnej

- Lasy Państwowe reprezentujące Skarb Państwa mogą złożyć oświadczenie o nabyciu tego

gruntu za zapłatą równowartości pieniężnej.

3.

Jeżeli równowartość pieniężna, o której mowa w ust. 2, nie wynika z treści czynności

prawnej, Lasy Państwowe reprezentowane przez nadleśniczego ustalają ją w oparciu o

wartość nieruchomości określoną zgodnie z przepisami o gospodarce nieruchomościami.

Jeżeli podmiot, który dokonuje zbycia gruntów w przypadkach, o których mowa w ust.

2, nie zgadza się na równowartość pieniężną ustaloną przez Lasy Państwowe reprezentowane

przez nadleśniczego w oparciu o wartość nieruchomości określoną zgodnie z przepisami

o gospodarce nieruchomościami, może, w terminie 14 dni od dnia doręczenia oświadczenia,

o którym mowa w art. 37d, wystąpić do sądu o jej ustalenie. Sąd ustala równowartość

pieniężną w oparciu o wartość nieruchomości określoną zgodnie z przepisami o gospodarce

nieruchomościami.

4.

Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się

1)

jeżeli nabywcami są

a)

małżonek zbywcy,

b)

krewni lub powinowaci zbywcy w linii prostej bez ograniczenia stopnia,

c)

krewni lub powinowaci zbywcy w linii bocznej do trzeciego stopnia,

d)

osoba związana ze zbywcą z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli,

e)

jednostka samorządu terytorialnego;

2)

w przypadku dziedziczenia;

3)

w przypadku zbycia gospodarstwa rolnego, o którym mowa w ustawie z dnia 11 kwietnia 2003 r. o kształtowaniu ustroju rolnego

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1405, 1496 i 1637).

5.

W przypadku gdy prawo pierwokupu gruntu, o którym mowa w ust. 1, z mocy prawa przysługuje

kilku podmiotom, pierwszeństwo w wykonaniu prawa pierwokupu przysługuje Lasom Państwowym.

6.

Przepisu ust. 5 nie stosuje się w przypadku, o którym mowa w art. 10 ust. 5i ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody.

1.

O treści umowy sprzedaży lub umowy, o której mowa w art. 37a ust. 2 pkt 1, notariusz

niezwłocznie zawiadamia nadleśniczego właściwego ze względu na miejsce położenia gruntu.

2.

W przypadku, o którym mowa w art. 37a ust. 2 pkt 2, niezwłocznego zawiadomienia dokonuje

zbywca.

Prawo pierwokupu oraz uprawnienie, o którym mowa w art. 37a ust. 2, może być wykonane

w terminie miesiąca od dnia otrzymania przez nadleśniczego odpowiednio zawiadomienia

o treści umowy lub zawiadomienia o treści jednostronnej czynności prawnej.

1.

Lasy Państwowe wykonują prawo pierwokupu oraz uprawnienie, o którym mowa w art. 37a

ust. 2 pkt 1, przez złożenie oświadczenia w formie aktu notarialnego u notariusza,

o którym mowa w art. 37b, z zastrzeżeniem ust. 3. W przypadku gdyby złożenie oświadczenia

u tego notariusza było niemożliwe lub napotykało poważne trudności, może być ono złożone

u innego notariusza.

2.

Notariusz doręcza oświadczenie sprzedawcy albo stronie dokonującej przeniesienia własności,

o którym mowa w art. 37a ust. 2 pkt 1.

3.

W przypadku, o którym mowa w art. 37a ust. 2 pkt 2, oświadczenie składa się u dowolnego

notariusza. Nadleśniczy doręcza oświadczenie zbywcy.

1.

Jeżeli nadleśniczy, o którym mowa w art. 37b, stwierdzi zasadność nabycia gruntu,

o którym mowa w art. 37a ust. 1, kieruje do Dyrektora Generalnego, za pośrednictwem

właściwego dyrektora regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych, pisemny wniosek o wyrażenie

zgody na nabycie tego gruntu.

2.

Przed wystąpieniem z wnioskiem nadleśniczy może zlecić określenie wartości tego gruntu

przez rzeczoznawcę majątkowego.

3.

Wniosek kieruje się w terminie 10 dni od dnia otrzymania zawiadomienia, o którym mowa

w art. 37b.

4.

Wniosek zawiera

1)

uzasadnienie nabycia gruntu;

2)

opis stanu prawnego gruntu;

3)

oznaczenie gruntu w ewidencji gruntów i budynków;

4)

oznaczenie księgi wieczystej, jeżeli jest prowadzona;

5)

informację o przeznaczeniu gruntu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego;

6)

informację o częściach składowych oraz przynależnościach;

7)

dokumentację zawierającą określenie wartości gruntu przez rzeczoznawcę majątkowego

- w przypadku, o którym mowa w ust. 2.

Dyrektor Generalny wyraża, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wniosku, o którym mowa

w art. 37e ust. 1, pisemną zgodę na nabycie gruntu na rzecz Skarbu Państwa lub odmawia

wyrażenia takiej zgody. Zgoda jest podstawą do złożenia odpowiedniego oświadczenia,

o którym mowa w art. 37d.

1.

Jeżeli nadleśniczy uzna, że cena określona w umowie sprzedaży lub odpowiednio w umowie,

o której mowa w art. 37a ust. 2 pkt 1, lub jednostronnej czynności prawnej, o której

mowa w art. 37a ust. 2 pkt 2, rażąco odbiega od wartości rynkowej gruntu, w szczególności

przekracza jej wartość określoną przez rzeczoznawcę majątkowego, o której mowa w art.

37e ust. 2, może w terminie 14 dni od dnia złożenia oświadczenia, o którym mowa w

art. 37d, wystąpić do sądu o ustalenie ceny tego gruntu.

2.

Sąd ustala cenę w oparciu o wartość nieruchomości określoną zgodnie z przepisami o

gospodarce nieruchomościami.

Czynność prawna dokonana niezgodnie z art. 37a lub art. 37b, w szczególności bez zawiadomienia

nadleśniczego, właściwego ze względu na miejsce położenia gruntu, jest nieważna.

Dyrektor Generalny ogłasza w Biuletynie Informacji Publicznej informacje o wykonaniu

przez Lasy Państwowe prawa pierwokupu lub uprawnienia, o którym mowa w art. 37a ust.

2, wraz z podaniem danych dotyczących nabytego gruntu (województwo, powiat, gmina,

nazwa oraz numer obrębu ewidencyjnego, a także numer działki ewidencyjnej), odpowiednio

ceny lub równowartości pieniężnej, za jaką nastąpiło nabycie, oraz oznaczenia księgi

wieczystej, jeżeli jest prowadzona.

Gruntami, o których mowa w art. 37a ust. 1, nabytymi na rzecz Skarbu Państwa w wykonaniu

prawa pierwokupu lub uprawnienia, o którym mowa w art. 37a ust. 2, zarządzają Lasy

Państwowe.

1.

W sprawach nieuregulowanych w art. 37a-37h dotyczących wykonywania prawa pierwokupu

stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego dotyczące prawa pierwokupu.

2.

W sprawach nieuregulowanych w art. 37a-37h dotyczących wykonywania uprawnienia, o

którym mowa w art. 37a ust. 2, stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego dotyczące prawa pierwokupu.

1.

Sprzedaż lasów, gruntów i innych nieruchomości Skarbu Państwa znajdujących się w zarządzie

Lasów Państwowych, z zastrzeżeniem art. 40a, może następować w przypadkach

1)

zbywania udziałów lasów stanowiących własność Skarbu Państwa we współwłasnościach;

2)

regulacji granicy polno-leśnej;

3)

stwierdzenia przez nadleśniczego nieprzydatności gruntów, budynków i budowli na potrzeby

gospodarki leśnej;

4)

zmiany przeznaczenia na cele nieleśne i nierolnicze;

5)

podyktowanych ważnymi względami gospodarczymi lub społecznymi, o ile nie narusza to

interesu Skarbu Państwa.

2.

Sprzedaż, o której mowa w ust. 1 pkt 1-4, wymaga zgody Dyrektora Generalnego, z zastrzeżeniem

ust. 3, a sprzedaż, o której mowa w ust. 1 pkt 5, może nastąpić na wniosek Dyrektora

Generalnego za zgodą ministra właściwego do spraw środowiska.

3.

Nadleśniczy może samodzielnie sprzedać grunty leśne i nieleśne o powierzchni do 1

ha, jeśli stanowią enklawę wśród gruntów innej formy własności.

4.

Sprzedaż lasów, gruntów i innych nieruchomości znajdujących się w zarządzie Lasów

Państwowych następuje w drodze przetargu publicznego. W przypadku gdy dwukrotnie przeprowadzony

przetarg zakończy się wynikiem negatywnym wówczas przedmiot sprzedaży można zbyć w

drodze negocjacji cenowej.

5.

W razie sprzedaży położonych w granicach administracyjnych miasta lasów, gruntów i

innych nieruchomości, o których mowa w ust. 4, gminie służy prawo pierwokupu.

6.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

warunki i tryb przeprowadzania przetargu publicznego oraz sposób i warunki przeprowadzania

negocjacji cenowej w przypadku sprzedaży lasów, gruntów i innych nieruchomości znajdujących

się w zarządzie Lasów Państwowych, uwzględniając przejrzystość i sprawność zastosowanych

procedur.

1.

Nieruchomości przeznaczone na drogi krajowe, stanowiące własność Skarbu Państwa, zarządzane

przez Lasy Państwowe, stają się nieodpłatnie, z mocy prawa, przedmiotem trwałego zarządu

ustanowionego na rzecz Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad z dniem, w którym

decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej stała się ostateczna.

2.

Ustanowienie trwałego zarządu stwierdza starosta w drodze decyzji.

3.

Decyzja, o której mowa w ust. 2, stanowi podstawę wpisu do księgi wieczystej.

4.

Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio do nieruchomości objętej decyzją o

1)

zezwoleniu na realizację inwestycji w zakresie lotniska użytku publicznego w rozumieniu

przepisów ustawy z dnia 12 lutego 2009 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji

inwestycji w zakresie lotnisk użytku publicznego

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1380) wydaną na rzecz podmiotu, o którym mowa w art. 28 ust. 1 tej ustawy z tym, że ustanowienie

trwałego zarządu stwierdza wojewoda w drodze decyzji;

2)

pozwoleniu na realizację inwestycji w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 8 lipca 2010 r. o szczególnych zasadach przygotowania do realizacji

inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych

(Dz. U. z 2018 r. poz. 433 i 1722) wydaną na rzecz podmiotu, o którym mowa w art. 2 pkt 2 tej ustawy z tym, że ustanowienie

trwałego zarządu stwierdza wojewoda w drodze decyzji.

Lasy Państwowe mogą, w drodze umowy zawartej z Krajowym Ośrodkiem Wsparcia Rolnictwa,

przekazywać nieodpłatnie Krajowemu Ośrodkowi Wsparcia Rolnictwa lasy i grunty, na

których nie jest możliwe prowadzenie racjonalnej gospodarki, stanowiące w szczególności

enklawy i półenklawy wśród gruntów wchodzących do Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa.

1.

W razie zmiany przeznaczenia gruntów leśnych lub rolnych znajdujących się w zarządzie

Lasów Państwowych na cele nieleśne lub nierolnicze, dokonanej w trybie przepisów o

ochronie gruntów rolnych i leśnych, w związku z potrzebami innej jednostki organizacyjnej

nieposiadającej osobowości prawnej, przekazanie tych gruntów następuje nieodpłatnie,

w drodze umowy o przeniesienie zarządu pomiędzy kierownikiem jednostki organizacyjnej

a

1)

nadleśniczym - w przypadku gruntów pochodzących z obszaru jednego nadleśnictwa;

2)

dyrektorem regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych - w przypadku gruntów pochodzących

z obszaru więcej niż jednego nadleśnictwa.

2.

Do przejmowania w zarząd Lasów Państwowych lasów, gruntów i innych nieruchomości stanowiących

własność Skarbu Państwa, będących w zarządzie innych jednostek organizacyjnych nieposiadających

osobowości prawnej, bądź przekazywania przez Lasy Państwowe w zarząd innych jednostek

organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej zarządzających mieniem Skarbu

Państwa takich nieruchomości, bez zmiany ich przeznaczenia, ust. 1 stosuje się odpowiednio.

1.

Na wniosek starosty, wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej, grunty,

o których mowa w art. 38c ust. 1, oraz nieprzydatne dla potrzeb gospodarki leśnej

budynki i budowle, wraz z gruntem niezbędnym do korzystania z nich, mogą być przekazane

przez Lasy Państwowe w użytkowanie wieczyste osobie prawnej lub użytkowanie innej

jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej.

2.

(uchylony)

1.

Lasy, grunty i inne nieruchomości Skarbu Państwa pozostające w zarządzie Lasów Państwowych

mogą być przedmiotem zamiany na lasy, grunty i inne nieruchomości w przypadkach uzasadnionych

potrzebami i celami gospodarki leśnej, po ich wycenie przez osoby posiadające uprawnienia

z zakresu szacowania nieruchomości.

2.

Zamiana dokonywana przez

1)

nadleśniczego - wymaga zgody dyrektora regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych;

2)

dyrektora regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych - wymaga zgody Dyrektora Generalnego.

Lasy, o których mowa w art. 3 pkt 1 lit. a oraz pkt 2, pozostające w zarządzie Lasów

Państwowych, mogą być za zgodą dyrektora regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych wydzierżawione

przez nadleśniczego, z zachowaniem celów i zadań gospodarki leśnej określonych w planie

urządzenia lasu. Inne nieruchomości, o których mowa w art. 4 ust. 3, pozostające w

zarządzie Lasów Państwowych mogą być wydzierżawiane i wynajmowane przez nadleśniczego

za zgodą dyrektora regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych.

1.

Nadleśniczy może za zgodą dyrektora regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych obciążyć,

za wynagrodzeniem, nieruchomości pozostające w zarządzie Lasów Państwowych służebnością

drogową lub służebnością przesyłu, z uwzględnieniem zasad gospodarki leśnej. Wynagrodzenie

to stanowi własny przychód Lasów Państwowych.

2.

Wynagrodzenie za ustanowienie służebności przesyłu na rzecz przedsiębiorstwa energetycznego

zajmującego się przesyłaniem lub dystrybucją energii elektrycznej ustala się w wysokości

odpowiadającej wartości podatków i opłat ponoszonych przez Lasy Państwowe od części

nieruchomości, z której korzystanie jest ograniczone w związku z obciążeniem tą służebnością.

3.

Przedsiębiorca, na rzecz którego ustanowiono służebność przesyłu, jest obowiązany

do usuwania drzew, krzewów lub gałęzi zagrażających funkcjonowaniu urządzeń, o których

mowa w art. 49 § 1 Kodeksu cywilnego.

1.

Nadleśniczy określa warunki zapewnienia dostępu, o którym mowa w art. 30 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci

telekomunikacyjnych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2062 oraz z 2018 r. poz. 1118), oraz umieszczania na nieruchomości obiektów i urządzeń, o którym mowa w art. 33

ust. 1 tej ustawy, z uwzględnieniem zasad gospodarki leśnej, a następnie przekazuje

informację w tym zakresie dyrektorowi regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych.

2.

Dyrektor regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych zamieszcza na swojej stronie internetowej

aktualne warunki zapewnienia dostępu, o którym mowa w art. 30 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci

telekomunikacyjnych, oraz umieszczania na nieruchomości obiektów i urządzeń, o którym mowa w art. 33

ust. 1 tej ustawy, w terminie 7 dni od dnia przekazania informacji w tym zakresie

przez nadleśniczego.

3.

Dyrektor regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych przekazuje Prezesowi Urzędu Komunikacji

Elektronicznej informacje o adresie swojej strony internetowej, w terminie 7 dni od

dnia zamieszczenia na niej warunków zapewnienia dostępu, o którym mowa w art. 30 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci

telekomunikacyjnych, oraz umieszczania na nieruchomości obiektów i urządzeń, o którym mowa w art. 33

ust. 1 tej ustawy. Informacja jest udostępniana przez punkt informacyjny, o którym

mowa w art. 29a ust. 1 tej ustawy.

4.

W przypadku gdy warunki dostępu zostały określone w decyzji, o której mowa w art. 35a ust. 3 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, nadleśniczy jest obowiązany do zawierania umów o dostęp, o którym mowa w art. 30

ust. 1 i 3 tej ustawy, oraz umów w sprawie umieszczenia na nieruchomości obiektów

i urządzeń, o którym mowa w art. 33 ust. 1 tej ustawy, na warunkach nie gorszych niż

określone w decyzji.

1.

Dyrektor Generalny, na wniosek zainteresowanego ministra lub organu wykonawczego jednostki

samorządu terytorialnego, może przekazać w użytkowanie wskazanej przez wnioskodawcę

jednostce organizacyjnej lub Agencji Mienia Wojskowego lasy, grunty oraz inne nieruchomości,

bez zmiany ich dotychczasowego przeznaczenia, jeżeli za tym przemawiają względy

1)

obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony granicy państwowej;

2)

nauki lub dydaktyki;

3)

ochrony przyrody;

4)

ochrony ujęć wodnych;

5)

przeciwdziałania niebezpieczeństwu powodzi;

6)

ochrony wybrzeża morskiego;

7)

lecznictwa;

8)

opieki nad zabytkami;

9)

wypoczynku ludności;

10)

gospodarki rolnej.

2.

Przekazania w użytkowanie wskazanej jednostce organizacyjnej dokonuje Dyrektor Generalny,

w drodze umowy, w której określa się termin i warunki użytkowania oraz jednostkę sprawującą

nadzór nad gospodarką leśną.

3.

W przypadku ustania potrzeb, dla których lasy, grunty oraz inne nieruchomości określone

w ust. 1 zostały oddane w użytkowanie, a także w przypadku wykorzystywania ich niezgodnie

z celami, dla których zostały oddane w użytkowanie, lub prowadzenia gospodarki leśnej

w sposób niezgodny z planem urządzenia lasu Dyrektor Generalny, na wniosek dyrektora

regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych, pozbawia jednostkę prawa użytkowania.

4.

W przypadkach uzasadnionych potrzebami obronności państwa lasy, na wniosek Ministra

Obrony Narodowej, za zgodą ministra właściwego do spraw środowiska, mogą być przez

Dyrektora Generalnego wyłączone z zarządu Lasów Państwowych i przekazane w zarząd

jednostce organizacyjnej podległej Ministrowi Obrony Narodowej.

1.

Lasy Państwowe mogą sprzedawać nieruchomości zabudowane budynkami mieszkalnymi i samodzielne

lokale mieszkalne, zwane dalej „lokalami”, oraz grunty z budynkami mieszkalnymi w

budowie, nieprzydatne Lasom Państwowym.

2.

Ustalenie ceny nieruchomości przy sprzedaży, o której mowa w ust. 1, następuje na

zasadach określonych w przepisach o gospodarce nieruchomościami.

3.

Łącznie z lokalami sprzedaje się grunty wraz z przynależnościami, niezbędne do korzystania

z lokali. Grunty pod budynkami oraz grunty z budynkami związane, będące przedmiotem

sprzedaży, uważa się za grunty wyłączone z produkcji rolnej i leśnej w rozumieniu

przepisów o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Grunty te podlegają z urzędu ujawnieniu

w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz ewidencji gruntów i budynków

jako grunty zabudowane.

4.

Pracownicy i byli pracownicy Lasów Państwowych mający co najmniej trzyletni okres

zatrudnienia w Lasach Państwowych, z wyjątkiem osób, z którymi stosunek pracy rozwiązany

został bez wypowiedzenia z winy pracownika, posiadają pierwszeństwo nabycia lokali,

których są najemcami i w których mieszkają. Cena sprzedaży lokalu podlega łącznemu

obniżeniu o 6% za każdy rok zatrudnienia w jednostkach organizacyjnych Lasów Państwowych

i o 3% za każdy rok najmu tego lokalu, nie więcej jednak niż o 95%, a spłata należności

może zostać rozłożona na 60 rat miesięcznych, przy czym oprocentowanie nie może przekraczać

w stosunku rocznym stopy referencyjnej, określającej minimalne oprocentowanie podstawowych

operacji otwartego rynku prowadzonych przez Narodowy Bank Polski, powiększonej o 2

punkty procentowe. Jeżeli osobą uprawnioną jest emeryt lub rencista, cena nabycia

lokalu ustalona jest na 5% jego wartości.

5.

Przepis ust. 4 stosuje się również do osób bliskich, pozostałych po pracownikach,

które w dniu ich śmierci zamieszkiwały razem z nimi. Przez osoby bliskie rozumie się

małżonków oraz wstępnych i zstępnych, a także osoby przysposobione. W razie zbiegu

uprawnień do obniżenia należności osób prowadzących wspólne gospodarstwo domowe, okresy

zatrudnienia tych osób mogą być sumowane, przy czym łączna obniżka nie może przekraczać

95% ceny sprzedaży lokalu. Uprawnienie to przysługuje tylko przy nabyciu jednego lokalu.

5a.

Uprawnienie, o którym mowa w ust. 5, przysługuje osobom bliskim również w stosunku

do lokalu, którego prawo najmu osoby te uzyskały w zamian za lokal dotychczas zajmowany

w dniu śmierci pracownika lub byłego pracownika Lasów Państwowych. Uprawnienie to

przysługuje tylko jednej osobie bliskiej i tylko przy nabyciu jednego lokalu.

5b.

Lasy Państwowe żądają zwrotu kwoty równej udzielonej bonifikacie po jej waloryzacji,

jeżeli nabywca lokalu, o którym mowa w ust. 4, 5 i 5a, przed upływem 5 lat od dnia

jego nabycia zbył ten lokal lub wykorzystał na inne cele niż mieszkalne. Nie dotyczy

to zbycia na rzecz osoby bliskiej.

5c.

Waloryzacji, o której mowa w ust. 5b, dokonuje się według zasad określonych w przepisach

o gospodarce nieruchomościami.

6.

Przepisy ust. 4-5b stosuje się odpowiednio do osób, które są lub były zatrudnione

w szkołach leśnych, zakładowych przychodniach i poradniach lekarskich oraz innych

jednostkach organizacyjnych leśnictwa.

7.

Najemcy nieposiadający uprawnień, o których mowa w ust. 4, 5 i 6, mogą nabywać przeznaczone

do sprzedaży lokale, które zajmują co najmniej od trzech lat, na podstawie umowy najmu,

zawartej na czas nieoznaczony, za cenę obniżoną za każdy rok najmu o 3%, nie więcej

jednak niż o 45%. Wymogu zajmowania lokalu przez okres co najmniej trzech lat nie

stosuje się do najemców będących organizacjami pozarządowymi, które uzyskały status

organizacji pożytku publicznego i prowadzą działalność zgodnie z ustawą z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie

(Dz. U. z 2018 r. poz. 450, 650, 723 i 1365).

8.

Wykazy lokali oraz gruntów z budynkami mieszkalnymi w budowie przeznaczonych do sprzedaży

sporządzają dyrektorzy regionalnych dyrekcji Lasów Państwowych. Wykazy są przedmiotem

opinii związków zawodowych. Sprzedaż może być dokonana po zatwierdzeniu wykazu przez

Dyrektora Generalnego i ogłoszeniu wykazu w Biuletynie Informacyjnym Lasów Państwowych

oraz w prasie. Ogłoszeniu w prasie nie podlega wykaz lokali zasiedlonych. O przeznaczeniu

do sprzedaży lokali oraz o terminie do skorzystania z pierwszeństwa nabycia zawiadamia

się najemców, o których mowa w ust. 4-5a, 6 i 7.

9.

Pracownicy i byli pracownicy Lasów Państwowych niebędący najemcami lokali przeznaczonych

do sprzedaży, pozostających w zarządzie Lasów Państwowych, mają pierwszeństwo nabycia

lokali wolnych (pustostanów) lub gruntów z budynkami mieszkalnymi w budowie na warunkach

określonych w ust. 4.

10.

Jeżeli osoby wymienione w ust. 4-7 nie skorzystają z prawa do nabycia lokalu, w którym

mieszkają, w terminie sześciu miesięcy od daty ogłoszenia oferty sprzedaży lokalu

w sposób określony w ust. 8, lokal można przekazać nieodpłatnie gminie, łącznie z

gruntami i przynależnościami niezbędnymi do korzystania z lokalu, na zasadach określonych

w przepisach o przekazywaniu zakładowych budynków mieszkalnych przez przedsiębiorstwa

państwowe.

11.

Jeżeli ofertę kupna lokalu wolnego (pustostanu) lub gruntu z budynkiem mieszkalnym

w budowie zgłosi więcej niż jedna osoba, sprzedaż następuje w drodze przetargu ograniczonego,

w którym uczestniczyć mogą jedynie osoby uprawnione na podstawie ust. 9. Przy zapłacie

ceny ustalonej w przetargu ograniczonym ust. 4 stosuje się odpowiednio.

12.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

zasady i tryb sprzedaży lokali i gruntów z budynkami mieszkalnymi w budowie oraz kryteria

kwalifikowania ich jako nieprzydatne Lasom Państwowym, a także tryb przeprowadzania

przetargu ograniczonego.

1.

Dyrektor Generalny, dyrektor regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych oraz nadleśniczy

mogą, w imieniu Skarbu Państwa, zaciągać kredyty bankowe lub pożyczki z Narodowego

Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej oraz z wojewódzkich funduszy ochrony

środowiska i gospodarki wodnej.

2.

Suma zaciągniętych przez Dyrektora Generalnego, dyrektorów regionalnych dyrekcji Lasów

Państwowych i nadleśniczych kredytów na dany rok nie może przekraczać 30% wartości

sprzedaży Lasów Państwowych roku poprzedniego.

1.

Dyrektor Generalny może, w imieniu Skarbu Państwa, tworzyć jednoosobowe spółki Skarbu

Państwa bądź przystępować do spółek z ograniczoną odpowiedzialnością lub spółek akcyjnych.

2.

Lasy stanowiące własność Skarbu Państwa znajdujące się w zarządzie Lasów Państwowych

nie mogą stanowić przedmiotu wkładu niepieniężnego do spółek, o których mowa w ust.

1.

3.

Dyrektor Generalny wykonuje uprawnienia wynikające z praw majątkowych Skarbu Państwa

w zakresie posiadanych przez Lasy Państwowe akcji i udziałów w spółkach.

Dyrekcja Generalna Lasów Państwowych, regionalne dyrekcje Lasów Państwowych i nadleśnictwa

używają pieczęci okrągłej z wizerunkiem orła, ustalonym dla godła Rzeczypospolitej

Polskiej, oraz nazwy „LASY PAŃSTWOWE” i nazwy jednostki organizacyjnej w otoku.

Minister właściwy do spraw środowiska, w drodze zarządzenia, nadaje statut Lasom Państwowym,

określając w nim w szczególności zasady i tryb działania oraz organy wewnętrzne, mając

na uwadze stworzenie optymalnych warunków organizacyjnych do prawidłowej realizacji

zadań przez Lasy Państwowe.

1.

W Lasach Państwowych tworzy się Służbę Leśną. Do Służby Leśnej zalicza się pracowników

zajmujących się

1)

sprawami zarządu lasami będącymi w zarządzie Lasów Państwowych;

2)

prowadzeniem gospodarki leśnej i ochroną lasów;

3)

zwalczaniem przestępstw i wykroczeń w zakresie szkodnictwa leśnego i ochrony przyrody

oraz wykonywaniem innych zadań w zakresie ochrony mienia;

4)

sprawami nadzoru, o którym mowa w art. 5, w razie powierzenia takiego nadzoru.

2.

Pracownikiem Służby Leśnej może być osoba, która

1)

jest obywatelem polskim;

2)

ukończyła 21 lat;

3)

ma pełnię praw cywilnych i obywatelskich;

4)

posiada odpowiednie kwalifikacje zawodowe;

5)

cieszy się nienaganną opinią;

6)

zatrudniona jest w pełnym wymiarze czasu pracy;

7)

posiada odpowiedni stan zdrowia;

8)

nie była karana sądownie za przestępstwo z chęci zysku lub z innych niskich pobudek.

1.

Pracownicy Służby Leśnej przy wykonywaniu czynności służbowych korzystają z ochrony

prawnej, przewidzianej w przepisach prawa karnego dla funkcjonariuszy publicznych,

a ponadto mają prawo do

1)

otrzymywania bezpłatnego umundurowania i oznak służbowych, z obowiązkiem ich noszenia

w czasie pełnienia obowiązków służbowych;

2)

bezpłatnego mieszkania, jeżeli stanowisko oraz charakter pracy związane są z koniecznością

zamieszkania w miejscu jej wykonywania;

3)

płatnego urlopu dla poratowania zdrowia w wymiarze nieprzekraczającym jednorazowo

sześciu miesięcy, jeżeli przepracowali w Lasach Państwowych w pełnym wymiarze czasu

pracy przez okres nie krótszy niż trzy lata;

4)

(uchylony)

5)

jednorazowej odprawy, przy przejściu na emeryturę lub rentę inwalidzką

2.

(uchylony)

3.

W razie braku mieszkań będących w zarządzie Lasów Państwowych na potrzeby, o których

mowa w ust. 1 pkt 2, pracownikowi przysługuje równoważnik pieniężny.

4.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, stanowiska

w Służbie Leśnej, na których zatrudnionym pracownikom przysługuje bezpłatne mieszkanie

albo równoważnik pieniężny, o którym mowa w ust. 3, oraz sposób i tryb przyznawania

i zwalniania tych mieszkań, ustalania i wypłaty równoważnika pieniężnego, mając na

uwadze właściwe wykonywanie zadań przypisanych pracownikom Służby Leśnej.

Pracownikom Służby Leśnej, w tym również strażnikom leśnym, używającym własnych pojazdów,

do celów służbowych, w jazdach lokalnych, może być przyznane prawo do zwrotu kosztów

związanych z używaniem tych pojazdów - do wysokości miesięcznego ryczałtu pieniężnego

lub do wysokości nieprzekraczającej stawek za 1 kilometr przebiegu pojazdu, określonych

w odrębnych przepisach wydanych przez właściwego ministra, jeżeli przebieg pojazdu,

z wyłączeniem ryczałtu pieniężnego, jest udokumentowany w ewidencji przebiegu pojazdu

prowadzonej przez pracownika.

1.

W Lasach Państwowych tworzy się Straż Leśną. Zadania, o których mowa w art. 45 ust.

1 pkt 3, wykonywane są przez strażników leśnych zaliczanych do Służby Leśnej.

1a.

Strażą Leśną kieruje Główny Inspektor Straży Leśnej podporządkowany Dyrektorowi Generalnemu.

1b.

Jednostki Straży Leśnej w Lasach Państwowych stanowią

1)

posterunki w nadleśnictwach podporządkowane nadleśniczemu;

2)

grupy interwencyjne w regionalnych dyrekcjach Lasów Państwowych podporządkowane dyrektorowi

regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych.

1c.

Dyrektor Generalny określa

1)

organizację i zakres działania posterunków i grup interwencyjnych, o których mowa

w ust. 1b;

2)

szczegółowe zasady szkolenia strażników leśnych.

2.

Strażnicy leśni przy wykonywaniu zadań określonych w ust. 1 mają prawo do

1)

legitymowania osób podejrzanych o popełnienie przestępstwa lub wykroczenia, jak również

świadków przestępstwa lub wykroczenia, w celu ustalenia ich tożsamości;

2)

nakładania oraz pobierania grzywien, w drodze mandatu karnego, w sprawach i w zakresie

określonych odrębnymi przepisami;

3)

zatrzymywania i dokonywania kontroli środków transportu na obszarach leśnych oraz

w ich bezpośrednim sąsiedztwie, w celu sprawdzenia ładunku oraz przeglądania zawartości

bagaży, w razie zaistnienia uzasadnionego podejrzenia popełnienia czynu zabronionego

pod groźbą kary;

4)

przeszukiwania pomieszczeń i innych miejsc, w przypadkach uzasadnionego podejrzenia

o popełnienie przestępstwa, na zasadach określonych w Kodeksie postępowania karnego;

5)

ujęcia na gorącym uczynku sprawcy przestępstwa lub wykroczenia albo w pościgu podjętym

bezpośrednio po popełnieniu przestępstwa oraz jego doprowadzenia do Policji;

6)

odbierania za pokwitowaniem przedmiotów pochodzących z przestępstwa lub wykroczenia

oraz narzędzi i środków służących do ich popełnienia;

7)

prowadzenia dochodzeń oraz wnoszenia i popierania aktów oskarżenia, jeżeli przedmiotem

przestępstwa jest drzewo lub drewno pochodzące z lasów stanowiących własność Skarbu

Państwa, w trybie i na zasadach określonych w Kodeksie postępowania karnego;

8)

prowadzenia postępowania w sprawach o wykroczenia oraz udziału w rozprawach przed

kolegium do spraw wykroczeń kolegium

9)

noszenia broni palnej długiej i krótkiej, kajdanek zakładanych na ręce, pałki służbowej,

ręcznego miotacza substancji obezwładniających oraz przedmiotów przeznaczonych do

obezwładniania osób za pomocą energii elektrycznej;

10)

żądania niezbędnej pomocy od instytucji państwowych, zwracania się o taką pomoc do

jednostek gospodarczych, organizacji społecznych, jak również w nagłych przypadkach

do każdego obywatela o udzielenie doraźnej pomocy, na zasadach określonych w ustawie o Policji.

2a.

Odebrane przedmioty, narzędzia i środki, o których mowa w ust. 2 pkt 6, należy przechowywać

pod zamknięciem w sposób zabezpieczający je przed utratą lub uszkodzeniem.

2b.

Strażnicy leśni są uprawnieni do dokonywania kontroli podmiotów gospodarczych zajmujących

się obrotem i przetwarzaniem drewna i innych produktów leśnych, w celu sprawdzania

legalności pochodzenia surowców drzewnych i innych produktów leśnych.

3.

W przypadkach, o których mowa w art. 11 pkt 1-3, 8 i 10-14 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego

i broni palnej

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1834), strażnik leśny może użyć środków przymusu bezpośredniego, o których mowa w art.

12 ust. 1 pkt 1, pkt 2 lit. a, pkt 7, 9, pkt 12 lit. a i pkt 13 tej ustawy, lub wykorzystać

te środki.

3a.

(uchylony)

3b.

Na sposób przeprowadzenia czynności, o których mowa w ust. 3, przysługuje zażalenie

do prokuratora.

4.

W przypadkach, o których mowa w art. 45 pkt 1 lit. a i pkt 2 oraz w art. 47 pkt 1, 3, 5 i 6 ustawy z dnia 24 maja

2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej, strażnik leśny może użyć broni palnej lub ją wykorzystać.

5.

Użycie i wykorzystanie środków przymusu bezpośredniego i broni palnej oraz dokumentowanie

tego użycia i wykorzystania odbywa się na zasadach określonych w ustawie z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej.

6.

(uchylony)

7.

Do wykonywania przez strażnika leśnego czynności, o których mowa w ust. 2 pkt 1 i

3, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy o Policji.

8.

Strażnikowi leśnemu wykonującemu obowiązki służbowe na gruntach stanowiących własność

Skarbu Państwa zarządzanych przez Lasy Państwowe przysługują uprawnienia określone

odrębnymi przepisami odnoszącymi się do

1)

Państwowej Straży Łowieckiej - w zakresie zwalczania kłusownictwa;

2)

Straży Ochrony Przyrody

3)

Państwowej Straży Rybackiej - w zakresie kontroli legalności dokonywania połowu.

Uprawnienia strażnika leśnego w zakresie zwalczania szkodnictwa leśnego, o których

mowa w art. 47 ust. 2 pkt 1-8 i 10 oraz w ust. 8, przysługują nadleśniczemu, zastępcy

nadleśniczego oraz inżynierowi nadzoru, leśniczemu i podleśniczemu.

Dyrektor Generalny Lasów Państwowych, dyrektorzy regionalnych dyrekcji Lasów Państwowych,

nadleśniczowie oraz Główny Inspektor Straży Leśnej współpracują z Szefem Krajowego

Centrum Informacji Kryminalnych w zakresie niezbędnym do realizacji jego zadań ustawowych.

1.

Straż Leśna może współpracować z Wojskami Obrony Terytorialnej w zakresie niezbędnym

do realizacji ich zadań.

2.

Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej,

może określić, w drodze rozporządzenia, formy współdziałania Straży Leśnej z Wojskami

Obrony Terytorialnej, sprawy wymagające współdziałania, sposób wymiany informacji

dotyczących spraw wymagających współdziałania oraz formy koordynacji wspólnych przedsięwzięć,

uwzględniając potrzebę sprawnej realizacji tej współpracy.

1.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia

1)

stanowiska i wymagania kwalifikacyjne, szczegółowe zasady wynagradzania i stopnie

służbowe Służby Leśnej oraz szczegółowy tryb nadawania, obniżania i pozbawiania stopni

służbowych, uwzględniając właściwe proporcje między wymaganiami kwalifikacyjnymi,

stanowiskami i odpowiadającymi im składnikami wynagrodzenia, które pozwolą na właściwe

zatrudnienie w Lasach Państwowych.

2)

(uchylony)

2.

(uchylony)

3.

Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady

1)

współdziałania Lasów Państwowych z Policją - mając na względzie ustawowe zadania tych

podmiotów oraz konieczność zapewnienia poprawnej i skutecznej współpracy;

2)

przydziału, ewidencjonowania i przechowywania w regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych

i nadleśnictwie broni i amunicji, środków przymusu bezpośredniego w postaci kajdanek

zakładanych na ręce, pałki służbowej, ręcznych miotaczy substancji obezwładniających

i przedmiotów przeznaczonych do obezwładniania osób za pomocą energii elektrycznej

- mając na względzie konieczność uniemożliwienia dostępu do broni, amunicji i środków

przymusu bezpośredniego osobom trzecim, potrzebę ochrony ewidencji przed uszkodzeniem,

zniszczeniem lub utratą.

1.

Lasy Państwowe prowadzą działalność na zasadzie samodzielności finansowej i pokrywają

koszty działalności z własnych przychodów.

2.

Dyrektor Generalny Lasów Państwowych ustala dla wszystkich jednostek organizacyjnych

Lasów Państwowych zasady (politykę) rachunkowości.

3.

Lasy Państwowe prowadzą rachunkowość według zasad określonych w ustawie z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości

(Dz. U. z 2018 r. poz. 395, 398, 650 i 1629).

Rokiem obrachunkowym w Lasach Państwowych jest rok kalendarzowy.

1.

Lasy Państwowe sporządzają corocznie raport o stanie lasów oraz sprawozdanie finansowo-gospodarcze

z działalności Lasów Państwowych.

2.

Rada Ministrów przedkłada Sejmowi informację o stanie lasów oraz o realizacji krajowego

programu zwiększania lesistości.

1.

Koszty utrzymania Dyrekcji Generalnej Lasów Państwowych oraz dyrekcji regionalnych

Lasów Państwowych finansowane są z wpłat obciążających koszty działalności nadleśnictw.

2.

Minister właściwy do spraw środowiska określa, w drodze decyzji, wysokość obciążeń,

o których mowa w ust. 1.

Lasy Państwowe otrzymują dotacje celowe z budżetu państwa na zadania zlecone przez

administrację rządową, a w szczególności na

1)

wykup lasów i gruntów do zalesień oraz ich rekultywację, a także wykup innych gruntów

w celu zachowania ich przyrodniczego charakteru;

2)

wykonywanie krajowego programu zwiększania lesistości, o którym mowa w art. 14 ust.

2a, oraz pielęgnację i ochronę upraw i młodników powstałych w ramach realizacji tego

programu;

3)

zagospodarowanie i ochronę lasów w przypadku zagrożenia ich trwałości, o którym mowa

w art. 12 ust. 1;

4)

sporządzanie okresowych, wielkoobszarowych inwentaryzacji stanu lasów, aktualizacji

stanu zasobów leśnych oraz prowadzenie banku danych o zasobach leśnych i stanie lasów,

o których mowa w art. 13a ust. 1 pkt 2 i 3;

5)

opracowanie planów ochrony dla rezerwatów przyrody znajdujących się w zarządzie Lasów

Państwowych, ich realizację, ochronę gatunkową roślin i zwierząt oraz sprawowanie

nadzoru nad obszarami wchodzącymi w skład sieci Natura 2000;

6)

finansowanie edukacji leśnej społeczeństwa, w szczególności poprzez tworzenie i prowadzenie

leśnych kompleksów promocyjnych, zakładanie ścieżek przyrodniczo-leśnych;

7)

na sporządzanie planów zalesienia, o których mowa w art. 35 ust. 5;

8)

pełnienie zadań związanych z realizacją programów współfinansowanych ze źródeł zagranicznych.

Dyrektor Generalny, dyrektorzy regionalnych dyrekcji Lasów Państwowych i nadleśniczowie

są dysponentami środków budżetowych w zakresie dotacji celowych na zadania zlecone,

o których mowa w art. 54, zgodnie z przepisami o finansach publicznych.

1.

W Lasach Państwowych tworzy się fundusz leśny stanowiący formę gospodarowania środkami

na cele wskazane w ustawie.

2.

Środkami funduszu leśnego dysponuje Dyrektor Generalny.

1.

Środki funduszu leśnego stanowią

1)

odpis podstawowy liczony od wartości sprzedaży drewna, obciążający koszty działalności

nadleśnictw;

2)

należności, kary i opłaty związane z wyłączeniem z produkcji gruntów leśnych;

3)

należności wynikające z odszkodowań

a)

cywilnoprawnych za szkody powstałe w wyniku oddziaływania gazów i pyłów przemysłowych,

a także z innych tytułów,

b)

z tytułu przedwczesnego wyrębu drzewostanów na podstawie przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych,

c)

za szkody powstałe w wyniku pożarów, prac górniczych i geologicznych;

4)

dochody wynikające z udziału lub uzyskane ze sprzedaży akcji i udziałów w spółkach,

o których mowa w art. 42;

5)

dotacje budżetowe, z wyłączeniem dotacji celowych, o których mowa w art. 54;

6)

inne dochody uzyskane na rzecz tego funduszu.

2.

Środki, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i pkt 3 lit. b, związane z wyłączeniem z produkcji

lasów niestanowiących własności Skarbu Państwa oraz lasów znajdujących się w użytkowaniu

wieczystym parków narodowych, gromadzi się na odrębnym rachunku bankowym Dyrekcji

Generalnej.

3.

Środki funduszu leśnego niewykorzystane w danym roku kalendarzowym stanowią dochód

tego funduszu w następnym roku kalendarzowym.

4.

Minister właściwy do spraw środowiska, na wniosek Dyrektora Generalnego, w drodze

decyzji, ustala corocznie Lasom Państwowym wielkość odpisu, o którym mowa w ust. 1

pkt 1. Dyrektor Generalny może ustalać wielkość odpisu dla poszczególnych dyrekcji

regionalnych, a dyrektor regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych - dla poszczególnych

nadleśnictw.

1.

Środki funduszu leśnego przeznacza się dla nadleśnictw na wyrównywanie niedoborów

powstających przy realizacji zadań

1)

gospodarki leśnej;

2)

dotyczących administracji publicznej w zakresie leśnictwa.

2.

Środki funduszu leśnego mogą być przeznaczone również na

1)

wspólne przedsięwzięcia jednostek organizacyjnych Lasów Państwowych, w szczególności

w zakresie gospodarki leśnej;

2)

badania naukowe;

3)

tworzenie infrastruktury niezbędnej do prowadzenia gospodarki leśnej;

4)

sporządzanie planów urządzenia lasu;

5)

prace związane z oceną i prognozowaniem stanu lasów i zasobów leśnych;

5a)

ochronę przyrody w lasach realizowaną metodami gospodarki leśnej;

5b)

nabywanie przez Skarb Państwa gruntów, o których mowa w art. 37a, oraz lasów lub gruntów

przeznaczonych do zalesiania, o których mowa w art. 37;

5c

organizację szkoleń w zakresie szacowania szkód łowieckich, o których mowa w art. 46g ustawy z dnia 13 października 1995 r. - Prawo łowieckie

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1295 oraz z 2018 r. poz. 50, 650, 651 i 1507);

6)

inne zadania z zakresu gospodarki leśnej w lasach.

3.

Środki funduszu leśnego, o których mowa w art. 57 ust. 2, przeznacza się na

1)

zalesianie gruntów niestanowiących własności Skarbu Państwa;

2)

realizację zadrzewień na gruntach niestanowiących własności Skarbu Państwa;

3)

inne prace związane z usuwaniem skutków klęsk i prowadzeniem gospodarki w lasach niepaństwowych;

4)

(uchylony)

5)

cele określone w art. 13a ust. 1;

6

zwrot zryczałtowanych kosztów udziału przedstawicieli wojewódzkich ośrodków doradztwa

rolniczego w szacowaniu szkód łowieckich, a także ustalaniu wysokości odszkodowania

za te szkody zgodnie z przepisami ustawy z dnia 13 października 1995 r. - Prawo łowieckie.

3a.

Środki funduszu leśnego, o których mowa w art. 57 ust. 2, mogą być przeznaczone na

1)

działania niezbędne do ochrony przyrody realizowanej metodami gospodarki leśnej polegające

na

a)

wykupie przez parki narodowe na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości położonych w granicach

parku,

b)

tworzeniu infrastruktury;

1a

cele określone w ust. 2 pkt 2, 3, 5a i 6 w lasach znajdujących się w użytkowaniu wieczystym

parków narodowych;

2)

sporządzanie uproszczonych planów urządzenia lasu dla lasów niestanowiących własności

Skarbu Państwa, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 2.

4.

Dyrektor Generalny może, z wydzielonej części środków funduszu leśnego, utworzyć fundusz

stabilizacji, który zostanie przeznaczony na usuwanie nadzwyczajnych zagrożeń dla

lasów w ramach długookresowego cyklu produkcji leśnej.

5.

Nadleśnictwa zasięgają opinii właściwych organów administracji samorządowej w zakresie

rocznego planu zalesiania gruntów niestanowiących własności Skarbu Państwa.

6

Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

rozwoju wsi określi, w drodze rozporządzenia, wysokość zryczałtowanych kosztów, o

których mowa w ust. 3 pkt 6, mając na względzie zakres czynności podejmowanych w ramach

udziału w szacowaniu szkód łowieckich oraz sposób ich realizacji przez przedstawicieli

wojewódzkich ośrodków doradztwa rolniczego.

1.

Dyrekcja Generalna Lasów Państwowych dokonuje wpłaty na rachunek ministra właściwego

do spraw środowiska w wysokości stanowiącej równowartość 2% przychodów uzyskanych

przez Lasy Państwowe ze sprzedaży drewna, zwanej dalej „wpłatą”.

2.

Wpłaty dokonuje się za każdy kwartał kalendarzowy w terminie do trzydziestego dnia

miesiąca następującego po tym kwartale.

3.

Wpłata stanowi dochód budżetu państwa. W sprawach dotyczących wpłaty właściwy jest

minister właściwy do spraw środowiska.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady gospodarki finansowej

w Lasach Państwowych.

Kto, wbrew zakazowi określonemu w art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 2173/2005, dokonuje

przywozu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej produktów z drewna wywiezionych z

państw partnerskich, w przypadku gdy ich dostawa nie jest objęta zezwoleniem FLEGT,

podlega administracyjnej karze pieniężnej w wysokości dwukrotnej wartości celnej tych

produktów.

Kto, wbrew zakazowi określonemu w art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 995/2010, wprowadza

do obrotu nielegalnie pozyskane drewno lub produkty z drewna, podlega administracyjnej

karze pieniężnej w wysokości od 20 000 zł do 200 000 zł.

Kto, wbrew zakazowi określonemu w art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 995/2010, wprowadza

do obrotu nielegalnie pozyskane drewno lub produkty z drewna, podlega administracyjnej

karze pieniężnej w wysokości od 20 000 zł do 500 000 zł.

Kto, wbrew przepisowi art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 995/2010, wprowadzając do obrotu

drewno lub produkty z drewna, nie stosuje

1)

środków i procedur zapewniających dostęp do informacji, o których mowa w art. 6 ust.

1 lit. a rozporządzenia nr 995/2010, lub

2)

procedur oceny ryzyka, o których mowa w art. 6 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 995/2010,

lub

3)

procedur ograniczania ryzyka, o których mowa w art. 6 ust. 1 lit. c rozporządzenia

nr 995/2010

- podlega administracyjnej karze pieniężnej w wysokości od 500 zł do 200 000 zł.

Kto, wbrew przepisowi art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 995/2010, wprowadzając do obrotu

drewno lub produkty z drewna, nie stosuje

1)

środków i procedur zapewniających dostęp do informacji, o których mowa w art. 6 ust.

1 lit. a rozporządzenia nr 995/2010, lub

2)

procedur oceny ryzyka, o których mowa w art. 6 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 995/2010,

lub

3)

procedur ograniczania ryzyka, o których mowa w art. 6 ust. 1 lit. c rozporządzenia

nr 995/2010

- podlega administracyjnej karze pieniężnej w wysokości od 5000 zł do 500 000 zł.

Kto, wbrew przepisowi art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 995/2010, nie utrzymuje lub

nie ocenia regularnie stosowanych przez siebie

1)

środków i procedur zapewniających dostęp do informacji, o których mowa w art. 6 ust.

1 lit. a rozporządzenia nr 995/2010, lub

2)

procedur oceny ryzyka, o których mowa w art. 6 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 995/2010,

lub

3)

procedur ograniczania ryzyka, o których mowa w art. 6 ust. 1 lit. c rozporządzenia

nr 995/2010

- podlega administracyjnej karze pieniężnej w wysokości od 500 zł do 20 000 zł.

Kto, wbrew przepisowi art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 995/2010, nie utrzymuje lub

nie ocenia regularnie stosowanych przez siebie

1)

środków i procedur zapewniających dostęp do informacji, o których mowa w art. 6 ust.

1 lit. a rozporządzenia nr 995/2010, lub

2)

procedur oceny ryzyka, o których mowa w art. 6 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 995/2010,

lub

3)

procedur ograniczania ryzyka, o których mowa w art. 6 ust. 1 lit. c rozporządzenia

nr 995/2010

- podlega administracyjnej karze pieniężnej w wysokości od 5000 zł do 500 000 zł.

1

Kto, wbrew przepisom art. 5 rozporządzenia nr 995/2010, nie przechowuje przez co najmniej

5 lat informacji pozwalających zidentyfikować operatorów lub podmioty handlowe, którzy

dostarczyli mu drewno lub produkty z drewna, oraz podmioty handlowe, którym dostarczył

drewno lub produkty z drewna, podlega administracyjnej karze pieniężnej w wysokości

od 500 zł do 2000 zł.

1

Kto, wbrew przepisom art. 5 rozporządzenia nr 995/2010, nie przechowuje przez co najmniej

5 lat informacji pozwalających zidentyfikować operatorów lub podmioty handlowe, którzy

dostarczyli mu drewno lub produkty z drewna, oraz podmioty handlowe, którym dostarczył

drewno lub produkty z drewna, podlega administracyjnej karze pieniężnej w wysokości

od 5000 zł do 20 000 zł.

2.

Tej samej karze podlega kto, wbrew przepisom art. 5 rozporządzenia nr 995/2010, nie

przekazuje właściwym organom Inspekcji Ochrony Środowiska, na ich wniosek, informacji,

o których mowa w ust. 1.

1.

Administracyjną karę pieniężną, o której mowa w

1)

art. 66a - wymierza, w drodze decyzji, właściwy naczelnik urzędu celno-skarbowego;

2)

art. 66b-66e - wymierza, w drodze decyzji, właściwy wojewódzki inspektor ochrony środowiska.

2.

Przy ustalaniu wysokości administracyjnych kar pieniężnych, o których mowa w art.

66b-66e, uwzględnia się rodzaj i zakres naruszenia, w tym jego wpływ na środowisko,

wartość drewna lub produktów z drewna, dotychczasową działalność podmiotu, który popełnił

naruszenie, w zakresie objętym przepisami rozporządzenia nr 995/2010 oraz skutki naruszenia.

3.

Jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że do naruszenia doszło wskutek zdarzeń

lub okoliczności, którym podmiot popełniający naruszenie nie mógł zapobiec, właściwy

organ odstępuje od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej i umarza postępowanie.

4.

Nie można nałożyć administracyjnej kary pieniężnej, jeżeli od dnia popełnienia naruszenia

upłynęły 3 lata.

1.

Administracyjną karę pieniężną uiszcza się w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja

o wymierzeniu administracyjnej kary pieniężnej stała się ostateczna, odpowiednio,

na odrębny rachunek bankowy

1)

właściwego wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska;

2)

wskazany w decyzji naczelnika urzędu celno-skarbowego o wymierzeniu administracyjnej

kary pieniężnej.

2.

Wpływy z tytułu administracyjnych kar pieniężnych stanowią dochód budżetu państwa.

W sprawach dotyczących administracyjnych kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy

działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

(Dz. U. z 2018 r. poz. 800, z późn. zm., z tym że uprawnienia organu podatkowego przysługują organom wymierzającym administracyjne

kary pieniężne.

1.

Szef Krajowej Administracji Skarbowej sporządza i przedkłada Głównemu Inspektorowi

Ochrony Środowiska, w terminie do 15 dnia miesiąca następującego po upływie każdego

kwartału, informację o podmiotach importujących drewno i produkty z drewna, o których

mowa w rozporządzeniu nr 995/2010.

2.

Informacja, o której mowa w ust. 1, zawiera

1)

imię i nazwisko albo nazwę oraz adres zamieszkania albo siedziby podmiotu importującego

drewno i produkty z drewna;

2)

rodzaj drewna i produktów z drewna, w tym kod CN towaru, oraz ich ilość;

3)

kraj pochodzenia drewna i produktów z drewna oraz kraj, z którego drewno i produkty

z drewna są importowane, jeżeli jest on inny niż kraj pochodzenia drewna i produktów

z drewna;

4)

szacunkową wartość drewna i produktów z drewna.

(pominięte)

1.

Lasy państwowe stanowiące własność Skarbu Państwa, niebędące w zarządzie Lasów Państwowych

1)

pozostające pod zarządem innych ministrów i nieprzekazane z państwowego gospodarstwa

leśnego w trybie art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 20 grudnia 1949 r. o państwowym gospodarstwie leśnym

(Dz. U. poz. 494, z 1950 r. poz. 448, z 1971 r. poz. 249, z 1974 r. poz. 142, z 1982 r. poz. 54 oraz z 1989 r. poz. 192),

2)

wyłączone z państwowego gospodarstwa leśnego w trybie art. 14 ust. 1 ustawy, o której

mowa w pkt 1, i przekazane pod zarząd innych ministrów,

w okresie jednego roku od wejścia w życie ustawy przechodzą, z zastrzeżeniem ust.

2, w zarząd Lasów Państwowych.

2.

Lasy, o których mowa w ust. 1, mogą być użytkowane przez dotychczasowe jednostki organizacyjne

sprawujące zarząd, na podstawie umowy zawartej zgodnie z zasadami określonymi w art.

40 ust. 1.

3.

Lasy i grunty przeznaczone do zalesienia, znajdujące się w zasobach Państwowego Funduszu

Ziemi, przechodzą w zarząd Lasów Państwowych.

1.

Okręgowe zarządy lasów państwowych, utworzone na podstawie art. 6 ust. 2 lit. a ustawy z dnia 20 grudnia 1949 r. o państwowym gospodarstwie leśnym, stają się regionalnymi dyrekcjami Lasów Państwowych, a nadleśnictwa - nadleśnictwami,

w rozumieniu ustawy.

2.

Mienie okręgowych zarządów lasów państwowych staje się odpowiednio mieniem zarządzanym

przez regionalne dyrekcje Lasów Państwowych i nadleśnictwa.

3.

Zakłady produkcyjno-usługowe okręgowych zarządów lasów państwowych stają się innymi

jednostkami organizacyjnymi Lasów Państwowych, wymienionymi w art. 32 ust.4.

Prawa i zobowiązania, należące na podstawie dotychczasowych przepisów do organizacji

gospodarczej skupiającej przedsiębiorstwa lasów państwowych pod nazwą Lasy Państwowe,

stają się odpowiednio prawami i zobowiązaniami jednostek organizacyjnych Lasów Państwowych,

o których mowa w art. 32 ust. 2.

Lasy, zaliczone do lasów ochronnych na podstawie przepisów o ochronie gruntów rolnych

i leśnych, stają się lasami ochronnymi w rozumieniu ustawy.

Do spraw wszczętych, a niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie

ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

(pominięty)

(uchylony)

Tracą moc

1)

dekret z dnia 5 lipca 1946 r. o Straży Leśnej

(Dz. U. poz. 238 oraz z 1949 r. poz. 110);

2)

ustawa z dnia 20 grudnia 1949 r. o państwowym gospodarstwie leśnym

(Dz. U. poz. 494, z 1950 r. poz. 448, z 1971 r. poz. 249, z 1974 r. poz. 142, z 1982 r. poz. 54 oraz z 1989 r. poz. 192);

3)

ustawa z dnia 22 listopada 1973 r. o zagospodarowaniu lasów niestanowiących własności

Państwa

(Dz. U. poz. 283, z 1982 r. poz. 79 oraz z 1990 r. poz. 198 i 321).

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1992 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 184, który wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2018 r.;

2)

art. 185, który wchodzi w życie z dniem 11 lipca 2019 r.;

3)

art. 188, który wchodzi w życie z dniem 1 października 2018 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 października 2018 r., z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 1, art. 42 pkt 2 lit. b oraz art. 334 ust. 2, które wchodzą w życie z dniem

następującym po dniu ogłoszenia;

2)

art. 19 pkt 3 lit. b w zakresie dodawanego w art. 21 w ust. 1 pkt 39c, art. 120 pkt

1, art. 127 pkt 33-36 i 39 oraz art. 167, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia

2019 r.