Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 3 października 2018 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o publicznym transporcie zbiorowym

1.

Ustawa określa zasady organizacji i funkcjonowania regularnego przewozu osób w publicznym

transporcie zbiorowym realizowanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz w

strefie transgranicznej, w transporcie drogowym, kolejowym, innym szynowym, linowym,

linowo-terenowym, morskim oraz w żegludze śródlądowej.

2.

Ustawa określa także zasady finansowania regularnego przewozu osób w publicznym transporcie

zbiorowym, w zakresie przewozów o charakterze użyteczności publicznej, realizowanego

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w transporcie, o którym mowa w ust. 1.

1.

W okresie od dnia 3 grudnia 2019 r. do dnia 24 grudnia 2023 r. dopuszcza się zawieranie

umów o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego w transporcie

kolejowym w trybie określonym w art. 5 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia

23 października 2007 r. dotyczącego usług publicznych w zakresie kolejowego i drogowego

transportu pasażerskiego oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 1191/69 i

(EWG) nr 1107/70

(Dz. Urz. UE L 315 z 03.12.2007, str. 1, z późn. zm.)

2.

Do umów o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego w transporcie

kolejowym obejmujących wojewódzkie przewozy pasażerskie zawartych do dnia 12 grudnia

2020 r. dopuszcza się również stosowanie przepisów art. 5 ust. 2, 4 i 4a rozporządzenia,

o którym mowa w ust. 1.

Przepisów ustawy nie stosuje się do regularnego przewozu osób realizowanego w

1)

międzynarodowym transporcie drogowym;

2)

międzynarodowym transporcie morskim;

3)

międzynarodowej żegludze śródlądowej;

4)

celach turystycznych.

Umowy o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego zawarte przed

dniem wejścia w życie niniejszej ustawy obowiązują do dnia ich wygaśnięcia albo rozwiązania.

1.

Przepisy ustawy stosuje się z uwzględnieniem przepisów

1)

rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października

2007 r. dotyczącego usług publicznych w zakresie kolejowego i drogowego transportu

pasażerskiego oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 1191/69 i (EWG) nr 1107/70

(Dz. Urz. UE L 315 z 03.12.2007, str. 1), zwanego dalej „rozporządzeniem (WE) nr 1370/2007”;

2)

rozporządzenia (WE) nr 1371/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października

2007 r. dotyczącego praw i obowiązków pasażerów w ruchu kolejowym

(Dz. Urz. UE L 315 z 03.12.2007, str. 14, z późn. zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem (WE) nr 1371/2007”;

3)

rozporządzenia Rady (WE) nr 12/98 z dnia 11 grudnia 1997 r. ustanawiającego warunki

dostępu przewoźników niemających stałej siedziby w Państwie Członkowskim do transportu

drogowego osób w Państwie Członkowskim

(Dz. Urz. UE L 4 z 08.01.1998, str. 10, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 7, t. 3, str. 10);

4)

rozporządzenia Rady (EWG) nr 3577/92 z dnia 7 grudnia 1992 r. dotyczącego stosowania

zasady swobody świadczenia usług w transporcie morskim w obrębie Państw Członkowskich

(kabotaż morski)

(Dz. Urz. WE L 364 z 12.12.1992, str. 7; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 6, t. 2, str. 10);

5)

rozporządzenia Rady (EWG) nr 3921/91 z dnia 16 grudnia 1991 r. ustanawiającego warunki,

zgodnie z którymi przewoźnicy niemający stałej siedziby w Państwie Członkowskim mogą

dokonywać transportu rzeczy lub osób żeglugą śródlądową w Państwie Członkowskim

(Dz. Urz. WE L 373 z 31.12.1991, str. 1; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 7, t. 1, str. 345);

6)

rozporządzenia Rady (EWG) nr 684/92 z dnia 16 marca 1992 r. w sprawie wspólnych zasad

międzynarodowego przewozu osób autokarem i autobusem

(Dz. Urz. WE L 74 z 20.03.1992, str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 6, t. 1, str. 306), zwanego dalej „rozporządzeniem (EWG) nr 684/92”;

7)

rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1073/2009 z dnia 21 października

2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych

i autobusowych i zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006

(Dz. Urz. UE L 300 z 14.11.2009, str. 88);

8)

rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 181/2011 z dnia 16 lutego 2011 r.

dotyczącego praw pasażerów w transporcie autobusowym i autokarowym i zmieniającego

rozporządzenie (WE) nr 2006/2004

(Dz. Urz. UE L 55 z 28.02.2011, str. 1).

2.

W zakresie regularnego przewozu osób realizowanego w strefie transgranicznej, przepisy

ustawy stosuje się z uwzględnieniem przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2200, z późn. zm. oraz rozporządzenia (EWG) nr 684/92 w zakresie międzynarodowego transportu drogowego.

1.

Do postępowań dotyczących udzielenia zamówienia na wykonywanie publicznego transportu

zbiorowego oraz bezpośredniego zawarcia umowy o świadczenie usług w zakresie publicznego

transportu zbiorowego, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą.

2.

Ogłoszenia, o których mowa w art. 23 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, opublikowane

przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy zachowują ważność i nie wymagają dostosowania.

1.

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

decyzja o przyznaniu otwartego dostępu - uprawnienie przewoźnika do wykonywania regularnego

przewozu osób w ramach otwartego dostępu w transporcie kolejowym, określonego w ustawie z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2117 i 2361 oraz z 2018 r. poz. 650, 927, 1338 i 1629);

2)

dworzec - miejsce przeznaczone do odprawy pasażerów, w którym znajdują się w szczególności

przystanki komunikacyjne, punkt sprzedaży biletów oraz punkt informacji dla podróżnych;

3)

gminne przewozy pasażerskie - przewóz osób w ramach publicznego transportu zbiorowego

wykonywany w granicach administracyjnych jednej gminy lub gmin sąsiadujących, które

zawarły stosowne porozumienie lub które utworzyły związek międzygminny; inne niż przewozy

powiatowe, powiatowo-gminne, metropolitalne, wojewódzkie i międzywojewódzkie;

4)

komunikacja miejska - gminne przewozy pasażerskie wykonywane w granicach administracyjnych

miasta albo

a)

miasta i gminy,

b)

miast, albo

c)

miast i gmin sąsiadujących

- jeżeli zostało zawarte porozumienie lub został utworzony związek międzygminny w

celu wspólnej realizacji publicznego transportu zbiorowego, a także metropolitalne

przewozy pasażerskie;

5)

linia komunikacyjna - połączenie komunikacyjne na

a)

sieci dróg publicznych albo

b)

liniach kolejowych, innych szynowych, linowych, linowo-terenowych, albo

c)

akwenach morskich lub wodach śródlądowych

- wraz z oznaczonymi miejscami do wsiadania i wysiadania pasażerów na liniach komunikacyjnych,

po których odbywa się publiczny transport zbiorowy;

5a)

metropolitalne przewozy pasażerskie - przewóz osób w ramach publicznego transportu

zbiorowego wykonywany w granicach związku metropolitalnego; inne niż gminne, powiatowe,

powiatowo-gminne, wojewódzkie i międzywojewódzkie;

6)

międzynarodowe przewozy pasażerskie - przewóz osób w ramach publicznego transportu

zbiorowego wykonywany z przekroczeniem granicy Rzeczypospolitej Polskiej, z wyłączeniem

przewozów realizowanych w strefie transgranicznej;

7)

międzywojewódzkie przewozy pasażerskie - przewóz osób w ramach publicznego transportu

zbiorowego wykonywany z przekroczeniem granicy województwa; inne niż przewozy gminne,

powiatowe, powiatowo-gminne, metropolitalne i wojewódzkie;

8)

operator publicznego transportu zbiorowego - samorządowy zakład budżetowy oraz przedsiębiorca

uprawniony do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób, który

zawarł z organizatorem publicznego transportu zbiorowego umowę o świadczenie usług

w zakresie publicznego transportu zbiorowego, na linii komunikacyjnej określonej w

umowie;

9)

organizator publicznego transportu zbiorowego - właściwa jednostka samorządu terytorialnego

albo minister właściwy do spraw transportu, zapewniający funkcjonowanie publicznego

transportu zbiorowego na danym obszarze; organizator publicznego transportu zbiorowego

jest „właściwym organem”, o którym mowa w przepisach rozporządzenia (WE) nr 1370/2007;

9a

autobus zeroemisyjny - autobus zeroemisyjny w rozumieniu art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych

(Dz. U. poz. 317 i 1356);

10)

powiatowe przewozy pasażerskie - przewóz osób w ramach publicznego transportu zbiorowego

wykonywany w granicach administracyjnych co najmniej dwóch gmin i niewykraczający

poza granice jednego powiatu albo w granicach administracyjnych powiatów sąsiadujących,

które zawarły stosowne porozumienie lub które utworzyły związek powiatów; inne niż

przewozy gminne, powiatowo-gminne, metropolitalne, wojewódzkie i międzywojewódzkie;

10a)

powiatowo-gminne przewozy pasażerskie - przewóz osób w ramach publicznego transportu

zbiorowego wykonywany w granicach administracyjnych gmin i powiatów, które utworzyły

związek powiatowo-gminny; inne niż przewozy gminne, powiatowe, metropolitalne, wojewódzkie

i międzywojewódzkie;

11)

przewoźnik - przedsiębiorca uprawniony do prowadzenia działalności gospodarczej w

zakresie przewozu osób na podstawie potwierdzenia zgłoszenia przewozu, a w transporcie

kolejowym - na podstawie decyzji o przyznaniu otwartego dostępu;

12)

przewóz o charakterze użyteczności publicznej - powszechnie dostępna usługa w zakresie

publicznego transportu zbiorowego wykonywana przez operatora publicznego transportu

zbiorowego w celu bieżącego i nieprzerwanego zaspokajania potrzeb przewozowych społeczności

na danym obszarze;

13)

przystanek komunikacyjny - miejsce przeznaczone do wsiadania lub wysiadania pasażerów

na danej linii komunikacyjnej, w którym umieszcza się informacje dotyczące w szczególności

godzin odjazdów środków transportu, a ponadto, w transporcie drogowym, oznaczone zgodnie

z przepisami ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1260, z późn. zm.;

14)

publiczny transport zbiorowy - powszechnie dostępny regularny przewóz osób wykonywany

w określonych odstępach czasu i po określonej linii komunikacyjnej, liniach komunikacyjnych

lub sieci komunikacyjnej;

15)

rekompensata - środki pieniężne lub inne korzyści majątkowe przyznane operatorowi

publicznego transportu zbiorowego w związku ze świadczeniem usług w zakresie publicznego

transportu zbiorowego;

16)

sieć komunikacyjna - układ linii komunikacyjnych obejmujących obszar działania organizatora

publicznego transportu zbiorowego lub część tego obszaru;

17)

strefa transgraniczna - obszar co najmniej jednej gminy, powiatu lub co najmniej jednego

województwa, na którym operator publicznego transportu zbiorowego świadczy usługi

w zakresie publicznego transportu zbiorowego, położony bezpośrednio przy granicy Rzeczypospolitej

Polskiej i obszar odpowiedniej jednostki administracyjnej położonej poza granicą Rzeczypospolitej

Polskiej na terytorium sąsiedniego państwa;

18)

transport drogowy - transport w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym;

19

transport inny szynowy - przewóz osób środkiem transportu poruszającym się po szynach

lub torach kolejowych, w tym tramwajem lub metrem, lub przewóz osób środkiem transportu

poruszającym się po jednej szynie lub na poduszkach powietrznych lub magnetycznych,

inny niż transport kolejowy i transport linowo-terenowy;

20

transport kolejowy - przewóz osób środkiem transportu poruszającym się po torach kolejowych,

z wyłączeniem środków, które służą do przewozu osób w transporcie innym szynowym;

21)

transport linowy - przewóz osób środkiem transportu poruszającym się za pomocą napowietrznej

liny ciągnącej;

22

transport linowo-terenowy - przewóz osób środkiem transportu poruszającym się po szynach

lub po jednej szynie za pomocą liny napędowej;

23)

transport morski - przewóz osób środkiem transportu morskiego po morskich wodach wewnętrznych

lub po morzu terytorialnym;

24)

umowa o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego - umowa między

organizatorem publicznego transportu zbiorowego a operatorem publicznego transportu

zbiorowego, która przyznaje temu operatorowi prawo i zobowiązuje go do wykonywania

określonych usług związanych z wykonywaniem przewozu o charakterze użyteczności publicznej;

25)

wojewódzkie przewozy pasażerskie - przewóz osób w ramach publicznego transportu zbiorowego

wykonywany w granicach administracyjnych co najmniej dwóch powiatów i niewykraczający

poza granice jednego województwa, a w przypadku linii komunikacyjnych w transporcie

kolejowym także przewóz do najbliższej stacji w województwie sąsiednim, umożliwiający

przesiadki w celu odbycia dalszej podróży lub techniczne odwrócenie biegu pociągu,

oraz przewóz powrotny; inne niż przewozy gminne, powiatowe, powiatowo-gminne, metropolitalne

i międzywojewódzkie;

26)

zintegrowany system taryfowo-biletowy - rozwiązanie polegające na umożliwieniu wykorzystywania

przez pasażera biletu, uprawniającego do korzystania z różnych środków transportu

na obszarze właściwości organizatora publicznego transportu zbiorowego;

27)

zintegrowany węzeł przesiadkowy - miejsce umożliwiające dogodną zmianę środka transportu

wyposażone w niezbędną dla obsługi podróżnych infrastrukturę, w szczególności: miejsca

postojowe, przystanki komunikacyjne, punkty sprzedaży biletów, systemy informacyjne

umożliwiające zapoznanie się zwłaszcza z rozkładem jazdy, linią komunikacyjną lub

siecią komunikacyjną;

28)

zrównoważony rozwój publicznego transportu zbiorowego - proces rozwoju transportu

uwzględniający oczekiwania społeczne dotyczące zapewnienia powszechnej dostępności

do usług publicznego transportu zbiorowego, zmierzający do wykorzystywania różnych

środków transportu, a także promujący przyjazne dla środowiska i wyposażone w nowoczesne

rozwiązania techniczne środki transportu;

29)

żegluga śródlądowa - przewóz osób środkiem transportu wodnego śródlądowego po wodach

śródlądowych.

2.

Ilekroć w ustawie jest mowa o

1)

jednostce samorządu terytorialnego - należy przez to rozumieć również związek międzygminny,

związek powiatów, związek powiatowo-gminny lub związek metropolitalny;

2)

rozkładzie jazdy - należy przez to rozumieć również rozkład rejsu w transporcie morskim

oraz w żegludze śródlądowej;

3)

przystanku komunikacyjnym - należy przez to rozumieć również port lub przystań usytuowane

na wodach morskich lub wodach śródlądowych;

4)

umowie o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego - należy przez

to rozumieć również akt wewnętrzny określający warunki wykonywania usług w zakresie

publicznego transportu zbiorowego przez samorządowy zakład budżetowy.

1.

Organizatorzy publicznego transportu zbiorowego, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt

1-4, przekażą marszałkom województw nie później niż do dnia 31 sierpnia 2018 r. informacje,

o których mowa w art. 49 ust. 1 pkt 6 i 7 ustawy zmienianej w art. 1, dotyczące roku

2017.

2.

Marszałkowie województw przekażą ministrowi właściwemu do spraw transportu nie później

niż do dnia 31 października 2018 r. informacje, o których mowa w art. 49 ust. 1 pkt

6 i 7 ustawy zmienianej w art. 1, dotyczące roku 2017.

1.

Publiczny transport zbiorowy odbywa się na zasadach konkurencji regulowanej, o której

mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1370/2007, zgodnie z zasadami określonymi w ustawie

oraz z uwzględnieniem potrzeb zrównoważonego rozwoju publicznego transportu zbiorowego.

2.

Publiczny transport zbiorowy może odbywać się na podstawie

1)

umowy o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego;

2)

potwierdzenia zgłoszenia przewozu;

3)

decyzji o przyznaniu otwartego dostępu.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt

3 i 4, które wchodzą w życie z dniem 3 grudnia 2019 r.

1.

Publiczny transport zbiorowy może być wykonywany przez operatora publicznego transportu

zbiorowego, zwanego dalej „operatorem”, lub przewoźnika spełniających warunki do podejmowania

i wykonywania działalności w zakresie przewozu osób określone odpowiednio w

1)

ustawie z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim

(Dz. U. z 2018 r. poz. 181, 1137 i 1669);

2)

ustawie z dnia 21 grudnia 2000 r. o żegludze śródlądowej

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2128 oraz z 2018 r. poz. 1137 i 1694);

3)

ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym;

4)

ustawie z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym;

5

ustawie z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców

(Dz. U. poz. 646, 1479, 1629 i 1633);

6)

ustawie z dnia 18 września 2001 r. - Kodeks morski

(Dz. U. z 2016 r. poz. 66 oraz z 2018 r. poz. 650 i 1137).

2.

Jeżeli wykonywanie przewozu osób wymaga posiadania odpowiednich kwalifikacji, w szczególności

do kierowania środkami transportu, wynikających z odrębnych przepisów, posiadanie

tych kwalifikacji jest również niezbędne do wykonywania publicznego transportu zbiorowego.

1.

Organizatorem publicznego transportu zbiorowego, zwanym dalej „organizatorem”, właściwym

ze względu na obszar działania lub zasięg przewozów, jest

1)

gmina

a)

na linii komunikacyjnej albo sieci komunikacyjnej w gminnych przewozach pasażerskich,

b)

której powierzono zadanie organizacji publicznego transportu zbiorowego na mocy porozumienia

między gminami - na linii komunikacyjnej albo sieci komunikacyjnej w gminnych przewozach

pasażerskich, na obszarze gmin, które zawarły porozumienie;

2)

związek międzygminny - na linii komunikacyjnej albo sieci komunikacyjnej w gminnych

przewozach pasażerskich, na obszarze gmin tworzących związek międzygminny;

3)

powiat

a)

na linii komunikacyjnej albo sieci komunikacyjnej w powiatowych przewozach pasażerskich,

b)

któremu powierzono zadanie organizacji publicznego transportu zbiorowego na mocy porozumienia

między powiatami - na linii komunikacyjnej albo sieci komunikacyjnej w powiatowych

przewozach pasażerskich, na obszarze powiatów, które zawarły porozumienie;

4)

związek powiatów - na linii komunikacyjnej albo sieci komunikacyjnej w powiatowych

przewozach pasażerskich, na obszarze powiatów tworzących związek powiatów;

4a)

związek powiatowo-gminny na linii komunikacyjnej albo sieci komunikacyjnej w powiatowo-gminnych

przewozach pasażerskich na obszarze gmin lub powiatów tworzących związek powiatowo-gminny;

4b)

związek metropolitalny

a)

na linii komunikacyjnej albo sieci komunikacyjnej w metropolitalnych przewozach pasażerskich,

b)

któremu powierzono zadanie organizacji publicznego transportu zbiorowego na mocy porozumienia

z jednostką samorządu terytorialnego;

5)

województwo

a)

na linii komunikacyjnej albo sieci komunikacyjnej w wojewódzkich przewozach pasażerskich

oraz w transporcie morskim,

b)

właściwe ze względu na najdłuższy odcinek planowanego przebiegu linii komunikacyjnej,

w uzgodnieniu z województwami właściwymi ze względu na przebieg tej linii komunikacyjnej

albo sieci komunikacyjnej - na linii komunikacyjnej albo sieci komunikacyjnej w międzywojewódzkich

przewozach pasażerskich,

c)

któremu powierzono zadanie organizacji publicznego transportu zbiorowego na mocy porozumienia

między województwami właściwymi ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej

albo sieci komunikacyjnej - na linii komunikacyjnej albo sieci komunikacyjnej w wojewódzkich

przewozach pasażerskich, na obszarze województw, które zawarły porozumienie;

6)

minister właściwy do spraw transportu - na linii komunikacyjnej albo sieci komunikacyjnej

w międzywojewódzkich i międzynarodowych przewozach pasażerskich w transporcie kolejowym.

2.

Jeżeli inny organizator byłby właściwy ze względu na obszar działania, a inny ze względu

na zasięg przewozów, to właściwym organizatorem jest organizator, o którym mowa w

ust. 1 pkt 1 lit. b, pkt 2, pkt 3 lit. b, pkt 4, 4a albo 4b.

3.

Organizator, o którym mowa w ust. 1 pkt 1-5, jest organizatorem publicznego transportu

zbiorowego realizowanego w strefie transgranicznej.

4.

Określone w ustawie zadania organizatora, o którym mowa w ust. 1 pkt 1-5, wykonuje,

w przypadku

1)

gminy - wójt, burmistrz albo prezydent miasta;

2)

związku międzygminnego - zarząd związku międzygminnego;

3)

miasta na prawach powiatu - prezydent miasta na prawach powiatu;

4)

powiatu - starosta;

5)

związku powiatów - zarząd związku powiatów;

5a)

związku powiatowo-gminnego - zarząd związku powiatowo-gminnego;

5b)

związku metropolitalnego - zarząd związku metropolitalnego;

6)

województwa - marszałek województwa.

Do zadań organizatora należy

1)

planowanie rozwoju transportu;

2)

organizowanie publicznego transportu zbiorowego;

3)

zarządzanie publicznym transportem zbiorowym.

1.

Plan zrównoważonego rozwoju publicznego transportu zbiorowego, zwany dalej „planem

transportowym”, w przypadku planowanego organizowania przewozów o charakterze użyteczności

publicznej, opracowuje

1)

gmina

a)

licząca co najmniej 50 000 mieszkańców - w zakresie linii komunikacyjnej albo sieci

komunikacyjnej w gminnych przewozach pasażerskich,

b)

której powierzono zadanie organizacji publicznego transportu zbiorowego na mocy porozumienia

między gminami, których obszar liczy łącznie co najmniej 80 000 mieszkańców - w zakresie

linii komunikacyjnej albo sieci komunikacyjnej na danym obszarze;

2)

związek międzygminny obejmujący obszar liczący co najmniej 80 000 mieszkańców - w

zakresie linii komunikacyjnej albo sieci komunikacyjnej na obszarze gmin tworzących

związek międzygminny;

3)

powiat

a)

liczący co najmniej 80 000 mieszkańców - w zakresie linii komunikacyjnej albo sieci

komunikacyjnej w powiatowych przewozach pasażerskich,

b)

któremu powierzono zadanie organizacji publicznego transportu zbiorowego na mocy porozumienia

między powiatami, których obszar liczy łącznie co najmniej 120 000 mieszkańców - w

zakresie linii komunikacyjnej albo sieci komunikacyjnej na danym obszarze;

4)

związek powiatów obejmujący obszar liczący co najmniej 120 000 mieszkańców - w zakresie

linii komunikacyjnej albo sieci komunikacyjnej na obszarze powiatów tworzących związek

powiatów;

4a)

związek powiatowo-gminny obejmujący obszar liczący co najmniej 80 000 mieszkańców

- w zakresie linii komunikacyjnej albo sieci komunikacyjnej na obszarze gmin lub powiatów

tworzących związek powiatowo-gminny;

4b)

związek metropolitalny

a)

w zakresie linii komunikacyjnej albo sieci komunikacyjnej w metropolitalnych przewozach

pasażerskich,

b)

któremu powierzono zadanie organizacji publicznego transportu zbiorowego na mocy porozumienia

z jednostką samorządu terytorialnego - w zakresie linii komunikacyjnej albo sieci

komunikacyjnej na danym obszarze,

c)

w zakresie linii komunikacyjnej albo sieci komunikacyjnej na obszarze gmin wchodzących

w skład związku metropolitalnego;

5)

województwo

a)

w zakresie linii komunikacyjnej albo sieci komunikacyjnej w wojewódzkich przewozach

pasażerskich,

b)

któremu powierzono zadanie organizacji publicznego transportu zbiorowego na mocy porozumienia

między województwami właściwymi ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej

albo sieci komunikacyjnej - w zakresie linii komunikacyjnej albo sieci komunikacyjnej

na danym obszarze;

6)

minister właściwy do spraw transportu - w zakresie linii komunikacyjnej albo sieci

komunikacyjnej w międzywojewódzkich i międzynarodowych przewozach pasażerskich w transporcie

kolejowym.

2.

Plan transportowy może być opracowany przez właściwego organizatora na obszarze liczącym

mniejszą liczbę mieszkańców niż określona w ust. 1 pkt 1-4.

3.

Plan transportowy uchwalony przez właściwe organy jednostek samorządu terytorialnego

stanowi akt prawa miejscowego.

W przypadku opracowania planu transportowego przez związek metropolitalny

1)

gminy, związki międzygminne, powiaty lub związki powiatów, których obszar jest objęty

związkiem metropolitalnym i które wchodzą w skład związku metropolitalnego, nie opracowują

planów transportowych;

2)

z dniem wejścia w życie tego planu tracą moc plany transportowe opracowane przez gminy,

związki międzygminne, powiaty lub związki powiatów, których obszar jest objęty związkiem

metropolitalnym i które wchodzą w skład związku metropolitalnego.

1.

Informację o opracowanym projekcie planu transportowego ogłasza się w miejscowej prasie,

w Biuletynie Informacji Publicznej oraz w sposób zwyczajowo przyjęty, określając miejsce

wyłożenia projektu planu transportowego oraz formę, miejsce i termin składania opinii

dotyczących tego projektu, nie krótszy jednak niż 21 dni od dnia ogłoszenia.

2.

Organizator rozpatruje opinie, o których mowa w ust. 1, a w przypadku uznania za zasadne

wniosków w nich zawartych, dokonuje stosownych zmian w projekcie planu transportowego.

1.

W projekcie planu transportowego opracowanym przez

1)

marszałka województwa - uwzględnia się ogłoszony plan transportowy opracowany przez

ministra właściwego do spraw transportu,

2)

starostę, zarząd związku powiatów, zarząd związku powiatowo-gminnego, zarząd związku

metropolitalnego - uwzględnia się ogłoszony plan transportowy opracowany przez marszałka

województwa,

3)

wójta, burmistrza, prezydenta miasta, zarząd związku międzygminnego - uwzględnia się

ogłoszony plan transportowy opracowany przez starostę, zarząd związku powiatów, zarząd

związku powiatowo-gminnego, o ile jest utworzony, lub marszałka województwa

- w zakresie linii komunikacyjnych, na których jest planowane wykonywanie przewozów

o charakterze użyteczności publicznej.

2.

Plan transportowy może być, w zależności od uzasadnionych potrzeb, poddawany aktualizacji.

1.

Plan transportowy określa w szczególności

1)

sieć komunikacyjną, na której jest planowane wykonywanie przewozów o charakterze użyteczności

publicznej;

2)

ocenę i prognozy potrzeb przewozowych;

3)

przewidywane finansowanie usług przewozowych;

4)

preferencje dotyczące wyboru rodzaju środków transportu;

5)

zasady organizacji rynku przewozów;

6)

pożądany standard usług przewozowych w przewozach o charakterze użyteczności publicznej;

7)

przewidywany sposób organizowania systemu informacji dla pasażera;

8

linie komunikacyjne, na których przewidywane jest wykorzystanie pojazdów elektrycznych

lub pojazdów napędzanych gazem ziemnym, oraz planowany termin rozpoczęcia ich użytkowania.

1a

Jeżeli plan transportowy przewiduje wykorzystanie autobusów zeroemisyjnych lub autobusów

napędzanych gazem ziemnym, określa także

1)

geograficzne położenie stacji gazu ziemnego;

2)

geograficzne położenie infrastruktury ładowania drogowego transportu publicznego w

rozumieniu art. 2 pkt 3 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych, zwanej dalej „infrastrukturą ładowania”;

3)

miejsce przyłączenia do

a)

sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej - planowanej infrastruktury ładowania lub

b)

sieci dystrybucyjnej gazowej - planowanej stacji gazu ziemnego, lub

c)

magazynu energii, o którym mowa w art. 3 pkt 10k ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne

(Dz. U. z 2018 r. poz. 755, z późn. zm..

2.

Przy opracowywaniu planu transportowego należy uwzględnić w szczególności

1)

stan zagospodarowania przestrzennego oraz ustalenia odpowiednio

a)

koncepcji przestrzennego zagospodarowania kraju,

b)

planu zagospodarowania przestrzennego województwa,

c)

studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy,

d)

miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;

2)

sytuację społeczno-gospodarczą danego obszaru;

3)

wpływ transportu na środowisko;

4)

potrzeby zrównoważonego rozwoju publicznego transportu zbiorowego, w szczególności

potrzeby osób niepełnosprawnych i osób o ograniczonej zdolności ruchowej, w zakresie

usług przewozowych;

5)

potrzeby wynikające z kierunku polityki państwa, w zakresie linii komunikacyjnych

w międzywojewódzkich i międzynarodowych przewozach pasażerskich;

6)

rentowność linii komunikacyjnych;

7)

w zakresie transportu kolejowego - dane dotyczące przepustowości infrastruktury oraz

standard jakości dostępu otrzymane od zarządcy infrastruktury kolejowej.

2a

Przy opracowywaniu planu transportowego gminy należy uwzględnić również wyniki analizy,

o której mowa w art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych, sporządzonej przez tę gminę.

2b

Jeżeli wyniki analizy, o której mowa w art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych, sporządzonej przez gminę wskazują na zasadność wykorzystania w publicznym transporcie

zbiorowym autobusów zeroemisyjnych, projekt planu transportowego, w zakresie wykorzystania

tych autobusów, podlega konsultacjom odpowiednio z operatorem systemu dystrybucyjnego

elektroenergetycznego oraz operatorem systemu dystrybucyjnego gazowego, w rozumieniu

przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne.

2c

W toku konsultacji, o których mowa w ust. 2b

1)

operator systemu dystrybucyjnego elektroenergetycznego przedstawia ocenę technicznych

i ekonomicznych warunków przyłączenia do sieci infrastruktury ładowania w miejscach

wskazanych w projekcie planu transportowego jako jej lokalizacje oraz możliwości dostawy

energii elektrycznej do sieci z magazynu energii stanowiącego część tej infrastruktury;

2)

operator systemu dystrybucyjnego gazowego przedstawia ocenę technicznych i ekonomicznych

warunków przyłączenia do sieci stacji gazu ziemnego w miejscach wskazanych w projekcie

planu transportowego jako lokalizacje instalacji służących do zaopatrywania pojazdów

publicznego transportu zbiorowego.

3.

W przypadku opracowywania planu transportowego w zakresie transportu kolejowego organizator

występuje do zarządcy infrastruktury kolejowej z wnioskiem o przedstawienie informacji

niezbędnych do opracowania projektu planu transportowego.

4.

Do planu transportowego opracowywanego przez ministra właściwego do spraw transportu

nie mają zastosowania przepisy ust. 1 pkt 4 oraz ust. 2 pkt 1 lit. b-d.

5.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy

zakres planu transportowego z podziałem na część tekstową i graficzną, uwzględniając

skalę opracowań kartograficznych, stosowane oznaczenia i nazewnictwo oraz rodzaj transportu,

którym będzie wykonywany przewóz.

1.

Marszałek województwa przedstawia sejmikowi województwa do uchwalenia projekt planu

transportowego

1)

uzgodniony z marszałkami sąsiednich województw,

2)

zaopiniowany przez zarząd związku metropolitalnego położonego na terenie województwa,

o ile jest utworzony,

3)

zaopiniowany przez zarząd sąsiedniego związku powiatów lub związku powiatowo-gminnego,

o ile jest utworzony

- w zakresie linii komunikacyjnych przebiegających na obszarach ich właściwości.

1a.

Zarząd związku metropolitalnego przedstawia zgromadzeniu związku metropolitalnego

do uchwalenia projekt planu transportowego

1)

zaopiniowany przez marszałka właściwego województwa;

2)

uzgodniony ze starostą sąsiadujących powiatów, zarządem sąsiedniego związku powiatów

lub związku powiatowo-gminnego, o ile jest utworzony w zakresie linii komunikacyjnych

przebiegających na obszarze ich właściwości.

2.

Starosta, zarząd związku powiatów lub zarząd związku powiatowo-gminnego, o ile jest

utworzony, przedstawia odpowiednio radzie powiatu albo zgromadzeniu związku powiatów

albo zgromadzeniu związku powiatowo-gminnego do uchwalenia projekt planu transportowego

1)

uzgodniony ze starostą sąsiedniego powiatu, zarządem sąsiedniego związku metropolitalnego

lub związku powiatów lub związku powiatowo-gminnego, o ile jest utworzony,

2)

zaopiniowany przez zarząd sąsiedniego związku międzygminnego, o ile jest utworzony

- w zakresie linii komunikacyjnych przebiegających na obszarach ich właściwości.

3.

Wójt, burmistrz, prezydent miasta lub zarząd związku międzygminnego przedstawia odpowiednio

radzie gminy albo zgromadzeniu związku międzygminnego do uchwalenia projekt planu

transportowego uzgodniony z właściwymi organami sąsiednich gmin, zarządem sąsiadującego

związku metropolitalnego, związku międzygminnego lub zarządem sąsiedniego związku

powiatowo-gminnego, o ile jest utworzony, w zakresie linii komunikacyjnych przebiegających

na obszarach ich właściwości.

4.

Gmina licząca mniej niż 50 000 osób, może zgłosić potrzeby transportowe dotyczące

linii komunikacyjnych wykraczających poza obszar swojej właściwości, bezpośrednio

do starosty albo marszałka województwa właściwego ze względu na przebieg tych linii

komunikacyjnych.

5.

Plan transportowy jest podawany do publicznej wiadomości przez jego ogłoszenie we

właściwym dla organizatora dzienniku urzędowym, a w przypadku gdy organizatorem jest

związek międzygminny, związek powiatów, związek powiatowo-gminny albo związek metropolitalny

- w sposób zwyczajowo przyjęty na obszarach gmin albo powiatów tworzących te związki

oraz w dzienniku urzędowym województwa, na którego obszarze działa związek międzygminny,

związek powiatów, związek powiatowo-gminny albo związek metropolitalny.

6.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, plan transportowy

w zakresie linii komunikacyjnej lub sieci komunikacyjnej w międzywojewódzkich i międzynarodowych

przewozach pasażerskich w transporcie kolejowym, uwzględniając zakres niezbędnych

danych, które powinny zostać określone w tym planie.

Do aktualizacji planu transportowego, o której mowa w art. 11 ust. 2, stosuje się

odpowiednio przepisy art. 10, art. 11 ust. 1, art. 12 ust. 1-4 oraz art. 13.

1.

Organizowanie publicznego transportu zbiorowego polega w szczególności na

1)

badaniu i analizie potrzeb przewozowych w publicznym transporcie zbiorowym, z uwzględnieniem

potrzeb osób niepełnosprawnych i osób o ograniczonej zdolności ruchowej;

2)

podejmowaniu działań zmierzających do realizacji istniejącego planu transportowego

albo do aktualizacji tego planu;

3)

zapewnieniu odpowiednich warunków funkcjonowania publicznego transportu zbiorowego,

w szczególności w zakresie

a)

standardów dotyczących przystanków komunikacyjnych oraz dworców,

b)

korzystania z przystanków komunikacyjnych oraz dworców,

c)

funkcjonowania zintegrowanych węzłów przesiadkowych,

d)

funkcjonowania zintegrowanego systemu taryfowo-biletowego,

e)

systemu informacji dla pasażera;

4)

określaniu sposobu oznakowania środków transportu wykorzystywanych w przewozach o

charakterze użyteczności publicznej;

5)

ustalaniu stawek opłat za korzystanie przez operatorów i przewoźników z przystanków

komunikacyjnych i dworców, których właścicielem albo zarządzającym nie jest jednostka

samorządu terytorialnego, zlokalizowanych na liniach komunikacyjnych na obszarze właściwości

organizatora;

6)

określaniu przystanków komunikacyjnych i dworców, których właścicielem lub zarządzającym

jest jednostka samorządu terytorialnego, udostępnionych dla operatorów i przewoźników

oraz warunków i zasad korzystania z tych obiektów;

7)

określaniu przystanków komunikacyjnych i dworców, których właścicielem lub zarządzającym

nie jest jednostka samorządu terytorialnego, udostępnionych dla wszystkich operatorów

i przewoźników oraz informowaniu o stawce opłat za korzystanie z tych obiektów;

8)

przygotowaniu i przeprowadzeniu postępowania prowadzącego do zawarcia umowy o świadczenie

usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego;

9)

zawieraniu umowy o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego;

10)

ustalaniu opłat za przewóz oraz innych opłat, o których mowa w ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1983), za usługę świadczoną przez operatora w zakresie publicznego transportu zbiorowego;

11)

ustalaniu sposobu dystrybucji biletów za usługę świadczoną przez operatora w zakresie

publicznego transportu zbiorowego;

12)

wykonywaniu zadań, o których mowa w art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1370/2007.

2.

Określenie przystanków komunikacyjnych i dworców oraz warunków i zasad korzystania,

o których mowa w ust. 1 pkt 6, następuje w drodze uchwały podjętej przez właściwy

organ danej jednostki samorządu terytorialnego.

1.

Związek metropolitalny ustanawia zintegrowany system taryfowo-biletowy obowiązujący

w jego granicach.

2.

Organizatorzy gminnych i powiatowych przewozów pasażerskich na terenie związku metropolitalnego

są obowiązani do uczestnictwa w systemie taryfowo-biletowym, o którym mowa w ust.

1.

3.

Wzajemne rozliczenia z tytułu uczestnictwa organizatorów gminnych i powiatowych przewozów

pasażerskich w zintegrowanym systemie taryfowo-biletowym na terenie związku metropolitalnego

określa porozumienie zawarte przez związek metropolitalny i odpowiednią jednostkę

samorządu terytorialnego.

1.

W transporcie drogowym za korzystanie przez operatora i przewoźnika z przystanków

komunikacyjnych lub dworców mogą być pobierane opłaty.

2.

Stawki opłat za korzystanie przez operatora i przewoźnika z przystanków komunikacyjnych

lub dworców oraz standardy, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 3 lit. a, są ustalane

w drodze negocjacji między gminą, na obszarze której jest usytuowany przystanek komunikacyjny

lub dworzec, i właścicielem albo zarządzającym przystankiem komunikacyjnym lub dworcem.

3.

Stawki opłat, o których mowa w ust. 2, powinny być ustalane z uwzględnieniem niedyskryminujących

zasad dla wszystkich operatorów i przewoźników wykonujących publiczny transport zbiorowy

na obszarze właściwości organizatora.

4.

Za korzystanie przez operatora i przewoźnika z przystanków komunikacyjnych lub dworców,

których właścicielem albo zarządzającym jest jednostka samorządu terytorialnego, mogą

być pobierane opłaty. Stawka opłaty jest ustalana w drodze uchwały podjętej przez

właściwy organ danej jednostki samorządu terytorialnego, z uwzględnieniem niedyskryminujących

zasad.

5.

Stawka opłaty, o której mowa w ust. 4, nie może być wyższa niż

1)

0,05 zł za jedno zatrzymanie środka transportu na przystanku komunikacyjnym;

2)

1 zł za jedno zatrzymanie środka transportu na dworcu;

3)

2 zł za jedno zatrzymanie środka transportu na dworcu wyznaczonym zgodnie z art. 47h ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym do udzielania pomocy osobom niepełnosprawnym i osobom o ograniczonej sprawności ruchowej

w zakresie określonym w załączniku I lit. a do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 181/2011 z dnia 16

lutego 2011 r. dotyczącego praw pasażerów w transporcie autobusowym i autokarowym

i zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 2006/2004.

6.

Stawka opłaty, o której mowa w ust. 5, ulega zmianie w stopniu odpowiadającym planowanemu

średniorocznemu wskaźnikowi cen towarów i usług konsumpcyjnych, ustalonemu w ustawie

budżetowej na dany rok. Zmiana następuje od pierwszego dnia miesiąca następującego

po miesiącu, w którym została ogłoszona ustawa budżetowa.

7.

Opłaty, o których mowa w ust. 4, stanowią dochód właściwej jednostki samorządu terytorialnego,

z przeznaczeniem na

1)

utrzymanie przystanków komunikacyjnych oraz dworców, o których mowa w ust. 4, oraz

2)

realizację zadań określonych w art. 18 - w przypadku gdy organizatorem jest gmina.

1.

Do ustalania stawek opłat za korzystanie przez operatora i przewoźnika z przystanków

komunikacyjnych lub dworców, standardów, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 3 lit.

a, oraz zasad korzystania z tych obiektów w transporcie kolejowym stosuje się przepisy

o transporcie kolejowym.

2.

W transporcie innym szynowym, linowym, linowo-terenowym, morskim i w żegludze śródlądowej,

stawki opłat za korzystanie przez operatora i przewoźnika z przystanków komunikacyjnych

lub dworców, standardy, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 3 lit. a, oraz zasady

korzystania z tych obiektów ustalane są przez operatora lub przewoźnika z właścicielem

albo zarządzającym przystankiem komunikacyjnym lub dworcem.

Do zadań własnych gminy w zakresie publicznego transportu zbiorowego należą budowa,

przebudowa i remont

1)

przystanków komunikacyjnych oraz dworców, których właścicielem lub zarządzającym jest

gmina;

2)

wiat przystankowych lub innych budynków służących pasażerom, posadowionych na miejscu

przeznaczonym do wsiadania i wysiadania pasażerów lub przylegających do tego miejsca,

usytuowanych w pasie drogowym dróg publicznych bez względu na kategorię tych dróg.

1.

Organizator dokonuje wyboru operatora w trybie

1)

ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1579 i 2018 oraz z 2018 r. poz. 1560, 1603, 1669 i 1693) albo

2)

ustawy z dnia 21 października 2016 r. o umowie koncesji na roboty budowlane lub usługi

(Dz. U. poz. 1920 oraz z 2018 r. poz. 1669 i 1693) albo

3)

art. 22 ust. 1.

2.

Organizator może realizować przewozy w ramach publicznego transportu zbiorowego w

formie samorządowego zakładu budżetowego.

Operatorowi nie przyznaje się prawa wyłącznego, o którym mowa w rozporządzeniu (WE)

nr 1370/2007.

Organizator, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 6, może zawrzeć z tym samym operatorem

jedną umowę o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego w transporcie

kolejowym obejmującą międzywojewódzkie przewozy pasażerskie i międzynarodowe przewozy

pasażerskie.

1.

Przy udzielaniu zamówienia publicznego na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego,

w specyfikacji istotnych warunków zamówienia można uwzględnić w szczególności normy

jakości i powszechną dostępność świadczonych usług, w tym

1)

liczbę i rodzaj środków transportu, niezbędnych do realizacji usług wraz z odpowiednim

personelem oraz zapleczem technicznym, zabezpieczającym ich obsługę, które przedsiębiorca

posiada w chwili składania oferty lub w których posiadaniu będzie najpóźniej w chwili

rozpoczęcia świadczenia usług;

2)

rozwiązania techniczne zastosowane w środkach transportu służące zwłaszcza zapewnieniu

ochrony środowiska oraz dogodnej obsługi pasażerów, w tym osób niepełnosprawnych i

osób o ograniczonej zdolności ruchowej;

3)

standard wyposażenia środków transportu.

2.

Organizator może określić w specyfikacji istotnych warunków zamówienia, o której mowa

w ust. 1, iż świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego na danej

linii komunikacyjnej, liniach komunikacyjnych lub sieci komunikacyjnej, które są nierentowne,

będzie wiązało się ze świadczeniem takich usług przez tego samego operatora na innej

linii komunikacyjnej, liniach komunikacyjnych lub sieci komunikacyjnej, które są rentowne.

3.

Do specyfikacji istotnych warunków zamówienia dołącza się projekt umowy, o której

mowa w art. 25.

1.

Organizator może bezpośrednio zawrzeć umowę o świadczenie usług w zakresie publicznego

transportu zbiorowego, w przypadku gdy

1)

średnia wartość roczna przedmiotu umowy jest mniejsza niż 1 000 000 euro lub świadczenie

usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego dotyczy świadczenia tych usług

w wymiarze mniejszym niż 300 000 kilometrów rocznie albo

2)

świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego ma być wykonywane przez

podmiot wewnętrzny, w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 1370/2007, powołany do świadczenia

usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego albo

3

świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego ma być wykonywane w

transporcie kolejowym albo

3

świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego ma być wykonywane w

transporcie kolejowym, przy zastosowaniu jednego z trybów, o których mowa w art. 5

ust. 2, 3a i 4-6 rozporządzenia (WE) nr 1370/2007, z zastrzeżeniem art. 22a, albo

4)

wystąpi zakłócenie w świadczeniu usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego

lub bezpośrednie ryzyko powstania takiej sytuacji zarówno z przyczyn zależnych, jak

i niezależnych od operatora, o ile nie można zachować terminów określonych dla innych

trybów zawarcia umowy o świadczenie publicznego transportu zbiorowego, o których mowa

w art. 19 ust. 1 pkt 1 i 2.

2

Jeżeli bezpośrednio zawarta umowa o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu

zbiorowego dotyczy małego lub średniego przedsiębiorcy eksploatującego nie więcej

niż 23 środki transportu, progi, o których mowa w ust. 1 pkt 1, mogą zostać podwyższone

do średniej wartości rocznej przedmiotu umowy nie wyższej niż 2 000 000 euro lub świadczenia

usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego w wymiarze mniejszym niż 600 000

kilometrów rocznie.

2

Jeżeli bezpośrednio zawarta umowa o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu

zbiorowego dotyczy małego lub średniego przedsiębiorcy eksploatującego nie więcej

niż 23 środki transportu, którymi będzie wykonywany publiczny transport zbiorowy w

transporcie drogowym, progi, o których mowa w ust. 1 pkt 1, mogą zostać podwyższone

do średniej wartości rocznej przedmiotu umowy mniejszej niż 2 000 000 euro lub świadczenia

usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego w wymiarze mniejszym niż 600 000

kilometrów rocznie.

3.

Do umowy o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego zawieranej

na podstawie ust. 1 stosuje się odpowiednio przepisy art. 24-29.

4.

W przypadku, gdy przedmiotem umowy o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu

zbiorowego, zawartej w trybie, o którym mowa w ust. 1, ma być świadczenie usług przewozowych

w komunikacji miejskiej, umowa powinna przyjąć formę koncesji na usługi. Przepisu

nie stosuje się w przypadku bezpośredniego zawarcia umowy z podmiotem wewnętrznym,

w którym jednostka samorządu terytorialnego samodzielnie lub wspólnie z inną jednostką

samorządu terytorialnego posiada 100% udziałów lub akcji tego podmiotu wewnętrznego.

5.

W przypadku podmiotu wewnętrznego, w którym jednostka samorządu terytorialnego samodzielnie

lub wspólnie z inną jednostką samorządu terytorialnego nie posiada 100% udziałów lub

akcji tego podmiotu wewnętrznego, umowa o świadczenie usług w zakresie publicznego

transportu zbiorowego zawarta w trybie, o którym mowa w ust. 1, powinna przyjąć formę

koncesji na usługi.

6.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, stosuje się art. 5 ust. 2 rozporządzenia

(WE) nr 1370/2007.

7

Umowa o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego zawierana w

przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, powinna odpowiadać warunkom określonym w

art. 5 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1370/2007.

7.

(uchylony)

8.

Umowa o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego zawierana w

przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 4, może być zawarta na okres 12 miesięcy i w

uzasadnionych przypadkach może ulec przedłużeniu, z tym że łączny okres obowiązywania

przedłużonej umowy nie może przekroczyć 2 lat.

9.

Do bezpośredniego zawarcia umowy, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się przepisów

1)

ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych, z wyłączeniem art. 35, oraz

2)

ustawy z dnia 21 października 2016 r. o umowie koncesji na roboty budowlane lub usługi

Przepisów art. 5 ust. 2, 4, 4a i 6 rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 nie stosuje się

do umów o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego w transporcie

kolejowym obejmujących wojewódzkie przewozy pasażerskie.

W przypadku dokonywania wyboru operatora mającego świadczyć usługi w zakresie publicznego

transportu zbiorowego w transporcie kolejowym w trybach, o których mowa w art. 19

ust. 1 pkt 1 i 2, organizator może podjąć negocjacje z podmiotem, który jako jedyny

wyraził zainteresowanie udziałem w postępowaniu, pod warunkiem spełnienia wymogów

określonych w art. 5 ust. 3b rozporządzenia (WE) nr 1370/2007.

1.

Organizator publikuje ogłoszenie o zamiarze przeprowadzenia postępowania o udzielenie

zamówienia w trybie, o którym mowa w art. 19 ust. 1 pkt 1 i 2, lub bezpośredniego

zawarcia umowy, o którym mowa w art. 22 ust. 1 pkt 1-3, w terminie nie krótszym niż

1)

jeden rok;

2)

sześć miesięcy - w przypadku gdy umowa o świadczenie usług w zakresie publicznego

transportu zbiorowego ma dotyczyć świadczenia tych usług w wymiarze mniejszym niż

50 000 kilometrów rocznie.

2.

Organizator zamieszcza ogłoszenie, o którym mowa w ust. 1, w Biuletynie Informacji

Publicznej.

3.

Niezwłocznie po zamieszczeniu ogłoszenia, o którym mowa w ust. 1, organizator zamieszcza

także odpowiednie ogłoszenie w miejscu powszechnie dostępnym w swojej siedzibie oraz

na swojej stronie internetowej.

4.

Ogłoszenie, o którym mowa w ust. 1, zawiera w szczególności

1)

nazwę i adres właściwego organizatora;

2)

określenie przewidywanego trybu udzielenia zamówienia;

3)

określenie rodzaju transportu oraz linii komunikacyjnej, linii komunikacyjnych lub

sieci komunikacyjnej, na których będą wykonywane przewozy;

4)

przewidywaną datę rozpoczęcia postępowania o udzielenie zamówienia w trybie, o którym

mowa w art. 19 ust. 1 pkt 1 i 2, lub bezpośredniego zawarcia umowy, o którym mowa

w art. 22 ust. 1 pkt 1-3;

5

przewidywany czas trwania umowy o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu

zbiorowego.

5.

W przypadku zmiany informacji, o których mowa w ust. 4 pkt 1-3 i 5, organizator niezwłocznie

zamieszcza ogłoszenie o tej zmianie.

6

Zmiana informacji, o których mowa w ust. 4 pkt 1-3 i 5, nie może nastąpić później

niż do połowy okresów określonych w ust. 1.

1.

Umowa o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego może dotyczyć

1)

linii komunikacyjnej albo

2)

linii komunikacyjnych albo

3)

sieci komunikacyjnej.

2.

W przypadku, gdy organizator w celu organizowania przewozów o charakterze użyteczności

publicznej ma obowiązek opracowania planu transportowego, umowa o świadczenie usług

w zakresie publicznego transportu zbiorowego może dotyczyć linii komunikacyjnej, linii

komunikacyjnych albo sieci komunikacyjnej ujętych w planie transportowym obowiązującym

na obszarze właściwości danego organizatora.

3.

Przepis ust. 2 nie dotyczy umowy o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu

zbiorowego zawieranej w przypadku, o którym mowa w art. 22 ust. 1 pkt 4.

1.

Organizator, po wybraniu najkorzystniejszej oferty na podstawie warunków i kryteriów

określonych w specyfikacji istotnych warunków zamówienia, w terminie 30 dni od dnia

przekazania zawiadomienia o wyborze oferty, zawiera z przedsiębiorcą umowę o świadczenie

usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego.

2.

Umowa, o której mowa w ust. 1, jest zawierana na czas oznaczony, nie dłuższy niż

1)

10 lat - w transporcie drogowym;

2

15 lat - w transporcie kolejowym, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 5

ust. 3a i 4a-5 oraz art. 8 ust. 2 i 2a rozporządzenia (WE) nr 1370/2007;

3)

15 lat - w transporcie innym szynowym, linowym, linowo-terenowym, morskim i w żegludze

śródlądowej.

3.

W umowie, o której mowa w ust. 1, określa się w szczególności

1)

opis usług wynikających z zamówienia;

2)

linię komunikacyjną, linie komunikacyjne lub sieć komunikacyjną, których dotyczy umowa;

3)

czas trwania umowy;

4)

warunki dotyczące norm jakości oraz podnoszenia jakości usług świadczonych w zakresie

publicznego transportu zbiorowego;

5)

wymagania w stosunku do środków transportu, w tym dotyczące wprowadzania nowoczesnych

rozwiązań technicznych, a także ich dostosowania do potrzeb osób niepełnosprawnych

oraz osób o ograniczonej zdolności ruchowej;

6)

warunki zmiany opłat za przewóz oraz innych opłat, o których mowa w ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe, za usługę świadczoną w zakresie publicznego transportu zbiorowego, jeżeli stroną

umowy, której przysługują wpływy z tych opłat, jest operator;

7)

warunki, na jakich jest dopuszczalne podwykonawstwo w realizacji usług świadczonych

w zakresie publicznego transportu zbiorowego;

8)

sposób rozpatrywania przez operatora skarg i reklamacji składanych przez pasażerów

oraz przyznawania ewentualnych odszkodowań wynikających z realizacji usług świadczonych

w zakresie publicznego transportu zbiorowego;

9)

częstotliwość składania sprawozdań z realizacji usług świadczonych w zakresie publicznego

transportu zbiorowego, w tym informacji dotyczących liczby pasażerów na danej linii

komunikacyjnej;

10)

zasady rozliczeń, w szczególności zasady podziału kosztów za realizację usług w zakresie

publicznego transportu zbiorowego, z uwzględnieniem stosowania przez operatora ulg

ustawowych oraz ulg ustanowionych na obszarze właściwości danego organizatora;

11)

zasady rozliczeń za realizację usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego,

w przypadku wystąpienia okoliczności uniemożliwiających wykonywanie tych usług z przyczyn

niezależnych od operatora;

12)

stronę umowy, której przysługują wpływy z opłat, o których mowa w pkt 6;

13)

stronę umowy, która jest zobowiązana do wykonania obowiązku, o którym mowa w art.

46 ust. 1 pkt 3, 6 oraz 9;

14)

sposób dystrybucji biletów;

15)

sposób, w jaki jest obliczana rekompensata;

16)

stronę umowy, która obowiązana jest uzgodnić zasady korzystania z przystanków komunikacyjnych

i dworców z ich właścicielami lub zarządzającymi;

17)

warunki korzystania ze środków transportu organizatora, jeżeli są udostępnione operatorowi;

18)

warunki wykorzystywania środków transportu w zależności od natężenia ruchu pasażerów;

19)

warunki zakupu przez operatora środków transportu drogowego niezbędnych do realizacji

usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego;

20)

zasady współpracy przy tworzeniu i aktualizacji rozkładów jazdy w celu poprawy funkcjonowania

przewozów;

21)

w transporcie kolejowym - zakres korzystania z infrastruktury, w szczególności zakres

przepustowości trasy oraz standard jakości dostępu będące przedmiotem umowy;

22)

kary umowne;

23)

warunki zmiany oraz rozwiązania umowy;

24

informacje, o których mowa w art. 4 ust. 8 zdanie trzecie rozporządzenia (WE) nr 1370/2007,

które operator jest obowiązany przekazywać organizatorowi w celu udzielenia zamówienia

w trybach, o których mowa w art. 19 ust. 1 pkt 1 i 2.

4.

Sposób, o którym mowa w ust. 3 pkt 15, powinien odpowiadać wymaganiom określonym w

załączniku do rozporządzenia (WE) nr 1370/2007.

5.

Do uzgodnienia zasad korzystania z przystanków komunikacyjnych i dworców, o którym

mowa w ust. 3 pkt 16, przepisy art. 32 stosuje się odpowiednio.

1.

W przypadku wystąpienia zagrożenia utraty płynności finansowej operator jest obowiązany

niezwłocznie poinformować o tym organizatora.

2.

W przypadku nieprzekazania informacji, o której mowa w ust. 1, lub utraty płynności

finansowej organizator może rozwiązać umowę o świadczenie usług w zakresie publicznego

transportu zbiorowego bez wypowiedzenia.

1.

Organizator może zawrzeć umowę o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu

zbiorowego lub przedłużyć okres jej obowiązywania na zasadach określonych w art. 4

ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1370/2007.

2.

Organizator ponosi odpowiedzialność za pogorszenie warunków realizowania umowy o świadczenie

usług publicznych w zakresie publicznego transportu zbiorowego oraz szkody poniesione

przez operatora spowodowane zmianami w planie transportowym.

1.

Po zawarciu umowy o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego

organizator wydaje operatorowi zaświadczenie, o ile jest wymagane.

2.

Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1, powinno zawierać

1)

oznaczenie przedsiębiorcy, jego siedziby (miejsca zamieszkania) i adresu;

2)

numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym, o ile przedsiębiorca

taki numer posiada, oraz numer identyfikacji podatkowej (NIP);

3)

określenie rodzaju i zakresu wykonywanych przewozów;

4)

określenie rodzaju i liczby środków transportu;

5)

określenie przebiegu linii komunikacyjnej, na której będzie wykonywany przewóz.

3.

Załącznikiem do zaświadczenia, o którym mowa w ust. 1, jest rozkład jazdy.

4.

Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1, potwierdza posiadanie przez operatora uprawnień

do wykonywania publicznego transportu zbiorowego na danej linii komunikacyjnej, liniach

komunikacyjnych lub sieci komunikacyjnej. Zaświadczenie oraz aktualny rozkład jazdy

powinny znajdować się w środku transportu, w którym wykonywany jest publiczny transport

zbiorowy w transporcie drogowym i powinny być okazywane na żądanie uprawnionego organu

kontroli.

5.

Właściwy organizator wydaje zaświadczenia w liczbie odpowiadającej liczbie środków

transportu, którymi będzie wykonywany publiczny transport zbiorowy w transporcie drogowym.

6.

Operator jest obowiązany wystąpić do właściwego organizatora z wnioskiem o zmianę

treści zaświadczenia, o którym mowa w ust. 1, w przypadku wystąpienia zmiany danych,

o których mowa w ust. 2 pkt 1 i 2, nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich wystąpienia.

7.

Do wniosku o zmianę zaświadczenia, o którym mowa w ust. 6, dołącza się poświadczoną

przez operatora za zgodność z oryginałem kserokopię odpisu z rejestru przedsiębiorców

w Krajowym Rejestrze Sądowym.

8.

Za wydanie zaświadczenia, wtórnika zaświadczenia oraz za zmianę zaświadczenia, właściwy

organizator pobiera opłaty.

9.

Opłaty, o których mowa w ust. 8, stanowią dochód właściwego organizatora, z przeznaczeniem

na realizację zadań

1)

wynikających z organizacji publicznego transportu zbiorowego;

2)

określonych w art. 18 - w przypadku gdy organizatorem jest gmina.

W przypadku śmierci osoby fizycznej, z którą zawarto umowę o świadczenie usług w zakresie

publicznego transportu zbiorowego, dopuszcza się wykonywanie przewozu przez osobę,

która złożyła wniosek o stwierdzenie nabycia spadku tej osoby, przez okres nie dłuższy

niż 18 miesięcy od dnia jej śmierci.

1.

Przewóz osób w zakresie publicznego transportu zbiorowego niebędący przewozem o charakterze

użyteczności publicznej może być wykonywany przez przedsiębiorcę po dokonaniu zgłoszenia

o zamiarze wykonywania takiego przewozu do organizatora właściwego ze względu na obszar

lub zasięg przewozów i wydaniu przez tego organizatora potwierdzenia zgłoszenia przewozu,

z zastrzeżeniem art. 31.

2.

Zgłoszenie, o którym mowa w ust. 1, zawiera

1

imię i nazwisko oraz miejsce zamieszkania, a w przypadku osoby prawnej nazwę i siedzibę

przedsiębiorcy oraz numer identyfikacji podatkowej (NIP);

2)

określenie proponowanej linii komunikacyjnej, na której ma odbywać się przewóz, oraz

długości tej linii w kilometrach;

3)

wskazanie zamierzonego okresu wykonywania przewozu.

3.

Do zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, dołącza się

1)

proponowany rozkład jazdy zawierający przystanki komunikacyjne lub dworce

a)

o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 7,

b)

wskazane w uchwale, o której mowa w art. 15 ust. 2;

2)

informację o środkach transportu, którymi przedsiębiorca zamierza wykonywać przewóz;

3)

potwierdzenie uzgodnienia zasad korzystania z przystanków komunikacyjnych położonych

w granicach administracyjnych miast i dworców dokonane z ich właścicielami lub zarządzającymi;

4)

kserokopię dokumentów potwierdzających posiadanie uprawnień do prowadzenia działalności

w zakresie przewozu osób, odpowiednio do rodzaju przewozu, zgodnie z art. 6;

5)

odpis z rejestru przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym.

W transporcie kolejowym przewóz osób w zakresie publicznego transportu zbiorowego

niebędący przewozem o charakterze użyteczności publicznej może być wykonywany przez

przedsiębiorcę na podstawie decyzji o przyznaniu otwartego dostępu.

1.

Przed dokonaniem zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 ust. 1, przedsiębiorca powinien

uzgodnić zasady korzystania z przystanków komunikacyjnych położonych w granicach administracyjnych

miast i dworców z właścicielem tych obiektów lub ich zarządzającym.

2.

Do wniosku o uzgodnienie zasad korzystania z przystanków komunikacyjnych i dworców,

o których mowa w ust. 1, przedsiębiorca dołącza w szczególności proponowany rozkład

jazdy oraz schemat połączeń komunikacyjnych z zaznaczoną linią komunikacyjną i przystankami

komunikacyjnymi.

3.

Właściciel przystanku komunikacyjnego położonego w granicach administracyjnych miast

lub dworca albo zarządzający tymi obiektami, uzgadnia zasady korzystania z tych obiektów

w przypadku, gdy proponowany rozkład jazdy

1)

zawiera przystanki komunikacyjne lub dworce

a)

o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 7,

b)

wskazane w uchwale, o której mowa w art. 15 ust. 2;

2)

nie ograniczy przepustowości przystanków komunikacyjnych lub dworców;

3)

nie spowoduje zagrożenia dla organizacji lub bezpieczeństwa ruchu.

4.

Po uzyskaniu potwierdzenia zgłoszenia przewozu przewoźnik jest obowiązany niezwłocznie,

jednak nie później niż w terminie 3 miesięcy od dnia uzgodnienia zasad korzystania

z przystanków komunikacyjnych i dworców, przekazać właścicielowi przystanku komunikacyjnego

lub dworca, lub zarządzającemu tymi obiektami, kserokopię potwierdzenia.

5.

W przypadku nieprzekazania kserokopii potwierdzenia zgłoszenia przewozu w terminie,

o którym mowa w ust. 4, uzgodnienie traci ważność.

6.

Po uzyskaniu potwierdzenia zgłoszenia przewozów, obejmującego przystanki położone

poza granicami administracyjnymi miast, przewoźnik jest obowiązany niezwłocznie poinformować

właściwe gminy, na obszarze których położone są przystanki, o uzyskaniu potwierdzenia

zgłoszenia przewozu i przed rozpoczęciem przewozów doręczyć rozkład jazdy oraz schemat

połączeń komunikacyjnych z zaznaczoną linią komunikacyjną i przystankami komunikacyjnymi,

a następnie informować o dokonywanych zmianach.

Organizator odmawia wydania, w drodze decyzji administracyjnej, potwierdzenia zgłoszenia

przewozu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, jeżeli zaistnieją okoliczności, o których

mowa w art. 35 ust. 5.

1.

Jeżeli nie zachodzą przesłanki do odmowy wydania potwierdzenia zgłoszenia przewozu,

organizator, na podstawie danych i informacji, o których mowa w art. 30 ust. 2 i 3,

w terminie 30 dni od dnia dokonania zgłoszenia, wydaje przedsiębiorcy, w drodze decyzji

administracyjnej, potwierdzenie zgłoszenia przewozu oraz wypis z tego potwierdzenia,

o ile jest wymagany.

2.

W uzasadnionych przypadkach termin, o którym mowa w ust. 1, może zostać przedłużony

o 30 dni.

3.

Potwierdzenie, o którym mowa w ust. 1, powinno zawierać

1)

oznaczenie przedsiębiorcy, jego siedziby (miejsca zamieszkania) i adresu;

2)

numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym, o ile przedsiębiorca

taki numer posiada, oraz numer identyfikacji podatkowej (NIP);

3)

określenie rodzaju i zakresu wykonywanych przewozów;

4)

określenie rodzaju i liczby środków transportu;

5)

określenie przebiegu linii komunikacyjnej, na której będzie wykonywany przewóz.

4.

Załącznikiem do potwierdzenia zgłoszenia przewozu jest rozkład jazdy.

5.

Potwierdzenie, o którym mowa w ust. 1, wydaje się na okres do 5 lat.

6.

Za wydanie potwierdzenia zgłoszenia przewozu, wtórnika potwierdzenia, wypisu z potwierdzenia

oraz za zmianę potwierdzenia właściwy organizator pobiera opłaty.

7.

Opłaty, o których mowa w ust. 6, stanowią dochód właściwego organizatora, z przeznaczeniem

na realizację zadań

1)

wynikających z organizacji publicznego transportu zbiorowego oraz

2)

określonych w art. 18 - w przypadku gdy organizatorem jest gmina.

8.

Jeżeli organizator w terminie określonym w ust. 1 lub w ust. 2, nie wyda przedsiębiorcy

potwierdzenia zgłoszenia przewozu, przedsiębiorca ma prawo rozpocząć wykonywanie przewozu

zgodnie ze zgłoszeniem o zamiarze wykonywania przewozu.

9.

W przypadku, o którym mowa w ust. 8, w transporcie drogowym w środku transportu, którym

ma być wykonywany publiczny transport zbiorowy powinna się znajdować potwierdzona

przez przedsiębiorcę za zgodność z oryginałem kserokopia złożonego wniosku wraz z

rozkładem jazdy.

1.

Potwierdzenie, o którym mowa w art. 30 ust. 1, uprawnia do wykonywania publicznego

transportu zbiorowego na określonej linii komunikacyjnej. Potwierdzenie zgłoszenia

przewozu lub wypis z potwierdzenia oraz aktualny rozkład jazdy powinny znajdować się

w środku transportu, którym wykonywany jest publiczny transport zbiorowy w transporcie

drogowym, i powinny być okazywane na żądanie uprawnionego organu kontroli.

2.

Przewoźnik, który nie wykonuje publicznego transportu zbiorowego na skutek okoliczności

zależnych od niego co najmniej przez 14 dni, jest obowiązany niezwłocznie poinformować

właściwego organizatora o

1)

zrzeczeniu się wykonywania przewozu albo

2)

zawieszeniu wykonywania przewozu, wskazując termin podjęcia jego wykonywania.

3.

Przewoźnik jest obowiązany niezwłocznie poinformować właściwego organizatora o podjęciu

wykonywania przewozu we wskazanym przez siebie terminie w przypadku, o którym mowa

w ust. 2 pkt 2.

4.

Organizator, w drodze decyzji administracyjnej, cofa potwierdzenie zgłoszenia przewozu

w przypadku

1)

rażącego naruszenia przez przewoźnika zasad funkcjonowania publicznego transportu

zbiorowego, o których mowa w art. 46;

2)

rażącego naruszenia warunków wykonywania przewozu określonych w potwierdzeniu zgłoszenia

przewozu, w tym w rozkładzie jazdy;

3)

rażącego naruszenia zasad korzystania z przystanków;

4)

odstąpienia potwierdzenia osobie trzeciej, przy czym nie jest odstąpieniem potwierdzenia

powierzenie wykonania przewozu innemu przewoźnikowi, o którym mowa w art. 5 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe;

5)

niewykonywania przez przedsiębiorcę przewozu, na skutek okoliczności zależnych od

niego, jeżeli

a)

przewoźnik nie wykona obowiązku, o którym mowa w ust. 2,

b)

przewoźnik, mimo wykonania obowiązku, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, nie podjął wykonywania

przewozu we wskazanym terminie.

5.

W przypadkach, o których mowa w ust. 4, ponowne zgłoszenie tego samego przedsiębiorcy

o zamiarze wykonywania jakiegokolwiek przewozu nie może być rozpatrzone wcześniej

niż po upływie 2 lat od dnia wydania ostatecznej decyzji o cofnięciu potwierdzenia

zgłoszenia przewozu.

6.

Przewoźnik jest obowiązany wystąpić do organizatora, który wydał potwierdzenie zgłoszenia

przewozu, z wnioskiem o zmianę treści tego potwierdzenia, w przypadku wystąpienia

zmian danych, o których mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1 i 2, nie później niż w terminie

14 dni od dnia ich powstania.

7.

Potwierdzenie zgłoszenia przewozu wygasa w przypadku

1)

cofnięcia uprawnienia do podejmowania i wykonywania działalności w zakresie transportu;

2)

zrzeczenia się wykonywania przewozu przez przedsiębiorcę, któremu potwierdzenie zostało

wydane, i wydania decyzji o jego wygaśnięciu;

3)

śmierci osoby fizycznej, będącej przedsiębiorcą, któremu potwierdzenie zostało wydane,

z zastrzeżeniem art. 36;

4)

likwidacji albo ogłoszenia upadłości przedsiębiorcy, któremu potwierdzenie zostało

wydane;

5)

upływu okresu, na jaki zostało wydane.

8.

Przewoźnik nie może zrzec się potwierdzenia zgłoszenia przewozu w przypadku wszczęcia

postępowania o cofnięcie tego potwierdzenia.

9.

Przewoźnik jest obowiązany zwrócić dokumenty, o których mowa w art. 34 ust. 1, organizatorowi,

który wydał potwierdzenie zgłoszenia przewozu

1)

niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja o

cofnięciu potwierdzenia stała się ostateczna, w przypadkach, o których mowa w ust.

4;

2)

wraz z wnioskiem o stwierdzenie wygaśnięcia potwierdzenia zgłoszenia przewozu, w przypadkach,

o których mowa w ust. 7 pkt 2.

W przypadku śmierci osoby fizycznej, której wydano potwierdzenie zgłoszenia przewozu,

przepis art. 29 stosuje się odpowiednio.

1.

W przypadku wygaśnięcia porozumienia zawartego między jednostkami samorządu terytorialnego

lub rozwiązania związku międzygminnego, związku powiatów albo związku powiatowo-gminnego,

potwierdzenie zgłoszenia przewozu wydane przez takiego organizatora zachowuje ważność

przez okres, na jaki zostało wydane.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, właściwym organizatorem w sprawach potwierdzenia

zgłoszenia przewozu jest organizator właściwy ze względu na zasięg przewozu.

1.

Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

gospodarki morskiej oraz ministrem właściwym do spraw żeglugi śródlądowej określi,

w drodze rozporządzenia

1)

wzór zaświadczenia, o którym mowa w art. 28 ust. 1, wysokość opłaty za wydanie zaświadczenia,

wtórnika zaświadczenia oraz zmianę zaświadczenia, która nie może być wyższa niż 1000

zł za wydanie tych dokumentów;

2)

wzór potwierdzenia oraz wypisu z potwierdzenia, o których mowa w art. 34 ust. 1, wysokość

opłaty za wydanie potwierdzenia, wtórnika potwierdzenia, wypisu z potwierdzenia oraz

zmianę potwierdzenia, która nie może być wyższa niż odpowiednio 1000 zł za wydanie

potwierdzenia, wtórnika potwierdzenia i zmianę potwierdzenia oraz 10 zł za wydanie

wypisu z potwierdzenia.

2.

Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, minister będzie kierował się

1)

zakresem danych niezbędnych do wydania dokumentów, o których mowa w ust. 1;

2)

potrzebą zabezpieczenia dokumentów, o których mowa w ust. 1;

3)

potrzebą zróżnicowania wysokości opłat za wydanie dokumentów, o których mowa w ust.

1, w zależności od

a)

wysokości kosztów za czynności administracyjne związane z wydaniem tych dokumentów,

b)

wysokości kosztów związanych z organizacją publicznego transportu zbiorowego,

c)

rodzaju transportu - w przypadku dokumentów, o których mowa w ust. 1 pkt 2,

d)

okresu ważności dokumentów, o których mowa w ust. 1 pkt 2,

e)

zasięgu wykonywanego przewozu - w przypadku dokumentów, o których mowa w ust. 1 pkt

2.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2018 r.

1.

Tworzy się Centralną Ewidencję Przewoźników, zwaną dalej „ewidencją”.

2.

W ewidencji gromadzi się dane o przedsiębiorcach, względem których została wydana

ostateczna decyzja o cofnięciu potwierdzenia zgłoszenia przewozu, o której mowa w

art. 35 ust. 4.

3.

Ewidencję prowadzi, w systemie teleinformatycznym, minister właściwy do spraw transportu,

który jest administratorem danych zgromadzonych w ewidencji.

1.

W ewidencji gromadzi się

1)

dane o przedsiębiorcy

a)

oznaczenie przedsiębiorcy,

b)

siedzibę (miejsce zamieszkania) i adres przedsiębiorcy,

c)

numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym, o ile przedsiębiorca

taki numer posiada, oraz numer identyfikacji podatkowej (NIP);

2)

rodzaj i zakres przewozu, na wykonywanie którego zostało wydane potwierdzenie zgłoszenia

przewozu, oraz przebieg linii komunikacyjnej określonej w tym potwierdzeniu;

3)

dane dotyczące potwierdzenia zgłoszenia przewozu, o którym mowa w pkt 2

a)

datę wydania potwierdzenia,

b)

numer potwierdzenia,

c)

nazwę organizatora, który wydał potwierdzenie;

4)

dane dotyczące decyzji o cofnięciu potwierdzenia, o którym mowa w pkt 2

a)

datę wydania,

b)

podstawę prawną,

c)

nazwę organizatora, który wydał decyzję o cofnięciu potwierdzenia.

2.

Organizator, który wydał decyzję, o której mowa w art. 35 ust. 4, niezwłocznie przekazuje

do ewidencji

1)

dane, o których mowa w ust. 1 - w przypadku gdy decyzja o cofnięciu potwierdzenia

zgłoszenia przewozu stała się ostateczna,

2)

informację o uchyleniu lub unieważnieniu decyzji o cofnięciu potwierdzenia zgłoszenia

przewozu

- w formie elektronicznej w drodze przekazu teleinformatycznego.

1.

Dane zawarte w ewidencji są jawne, chyba że ich jawność jest wyłączona bądź ograniczona

na podstawie przepisów o ochronie informacji niejawnych lub o ochronie innych tajemnic

ustawowo chronionych.

2.

Dane zawarte w ewidencji są udostępniane na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji

Publicznej prowadzonej przez ministra właściwego do spraw transportu.

Dane zawarte w ewidencji zostają usunięte

1)

po upływie 2 lat od dnia wydania ostatecznej decyzji o cofnięciu potwierdzenia zgłoszenia

przewozu;

2)

niezwłocznie po uzyskaniu informacji, o której mowa w art. 40 ust. 2 pkt 2.

1.

Zarządzanie publicznym transportem zbiorowym przez organizatora polega w szczególności

na

1)

negocjowaniu i zatwierdzaniu zmian do umowy z operatorem;

2)

ocenie i kontroli realizacji przez operatora i przewoźnika usług w zakresie publicznego

transportu zbiorowego;

3)

kontroli nad przestrzeganiem przez operatora i przewoźnika zasad funkcjonowania publicznego

transportu zbiorowego, o których mowa w art. 46;

4)

współpracy przy aktualizacji rozkładów jazdy w celu poprawy funkcjonowania przewozów

o charakterze użyteczności publicznej;

5)

analizie realizacji zaspokajania potrzeb przewozowych wynikających z wykonywania przewozów

na podstawie umowy o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego;

6)

dokonywaniu zmian w przebiegu istniejących linii komunikacyjnych;

7)

zatwierdzaniu rozkładów jazdy oraz dokonywaniu ich aktualizacji w przypadku przewozów

wykonywanych na podstawie potwierdzenia zgłoszenia przewozu;

8)

administrowaniu systemem informacji dla pasażera;

9)

wykonywaniu zadań, o których mowa w art. 7 ust. 1 i 3 rozporządzenia (WE) nr 1370/2007;

10)

wykonywaniu zadań, o których mowa w art. 82b ust. 2 pkt 1 i 3, art. 82e, art. 82f ust. 1 i art. 95b ust. 2 ustawy z dnia

6 września 2001 r. o transporcie drogowym.

2.

Zarządzanie publicznym transportem zbiorowym przez organizatora w zakresie linii komunikacyjnych

oraz rozkładów jazdy w ramach transportu kolejowego odbywa się we współpracy z zarządcą

infrastruktury kolejowej w zakresie określonym przepisami ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym.

3.

Zarządca infrastruktury kolejowej, o którym mowa w ust. 2, uwzględnia potrzeby przewozowe

wynikające z realizacji przewozów przez operatora, ujęte w planie transportowym obowiązującym

na obszarze właściwości organizatora.

1.

W przypadku wystąpienia okoliczności uniemożliwiających wykonywanie publicznego transportu

zbiorowego zgodnie z warunkami zawartej umowy, o której mowa w art. 25, w szczególności w zakresie przebiegu linii komunikacyjnej lub sieci komunikacyjnej,

organizator wyraża zgodę na ograniczenie świadczenia usługi w zakresie publicznego

transportu zbiorowego oraz określa warunki, na jakich może być ona wykonywana w tych

okolicznościach, na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 15 listopada 1984 r.

- Prawo przewozowe, a w transporcie morskim - na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 18 września 2001 r. - Kodeks morski.

2.

Warunków określonych w potwierdzeniu zgłoszenia przewozu nie stosuje się w przypadku

wystąpienia niezależnych od przewoźnika okoliczności uniemożliwiających wykonywanie

przewozu zgodnie z określonym w potwierdzeniu zgłoszenia przewozu przebiegiem linii

komunikacyjnej, w szczególności awarii sieci, robót drogowych lub blokad drogowych.

3.

W przypadku gdy okoliczności, o których mowa w ust. 2, trwają dłużej niż 14 dni, właściwy

organizator, na wniosek przewoźnika, wydaje decyzję w sprawie odstępstwa od warunków

określonych w potwierdzeniu zgłoszenia przewozu.

4.

Decyzja, o której mowa w ust. 3, nie może być wydana na okres dłuższy niż okres ważności

potwierdzenia zgłoszenia przewozu.

5.

Podczas wykonywania przewozu w transporcie drogowym w każdym środku transportu powinien

znajdować się oryginał albo poświadczona za zgodność z oryginałem przez organizatora

kserokopia decyzji, o której mowa w ust. 3, które powinny być okazywane na żądanie

uprawnionego organu kontroli.

6.

Przepisy art. 30 ust. 2 i ust. 3 pkt 1 stosuje się odpowiednio.

1.

Do kontroli dokumentów związanych z wykonywaniem publicznego transportu zbiorowego,

o których mowa w art. 28 ust. 1 i art. 34 ust. 1, oraz warunków realizacji przewozów

w nich określonych są uprawnieni

1)

organizator właściwy ze względu na miejsce kontroli lub osoba przez niego upoważniona;

2)

organy, o których mowa w art. 89 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.

2.

Do kontroli dokumentów, o której mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio art. 89 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie

drogowym.

3.

Organizator właściwy ze względu na miejsce kontroli lub osoba przez niego upoważniona

może dokonywać kontroli biletów. Przepis art. 33a ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe stosuje się odpowiednio.

1.

Funkcjonowanie publicznego transportu zbiorowego odbywa się zgodnie z następującymi

zasadami

1)

przewóz osób odbywa się środkami transportu przystosowanymi do przewozu osób, odpowiadającymi

wymaganym ze względu na rodzaj przewozu warunkom technicznym;

2)

środki transportu, którymi są wykonywane usługi w zakresie publicznego transportu

zbiorowego, powinny być oznakowane w sposób widoczny dla pasażera, a w transporcie

drogowym dodatkowo w tablice kierunkowe oraz nazwę przewoźnika albo organizatora;

3)

rozkłady jazdy środków transportu poszczególnych operatorów i przewoźników są podawane

do publicznej wiadomości na wszystkich wymienionych w rozkładzie jazdy przystankach

komunikacyjnych oraz dworcach z wyłączeniem przystanków komunikacyjnych przeznaczonych

wyłącznie dla wysiadających pasażerów;

4)

w transporcie drogowym w rozkładzie jazdy mogą być uwzględnione wyłącznie przystanki

komunikacyjne i dworce określone przez organizatora;

5)

rozkłady jazdy są poddawane aktualizacji, o której mowa w ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe;

6)

cennik opłat lub taryfa są podawane do publicznej wiadomości na dworcu, a w każdym

środku transportu wykonującym przewozy w ramach komunikacji miejskiej oraz w transporcie

drogowym znajduje się wyciąg z cennika opłat lub taryfy, przy czym cennik opłat w

przewozach o charakterze użyteczności publicznej powinien także zawierać ceny biletów

ulgowych

a)

ustalonych na podstawie odrębnych przepisów, w szczególności

-

ustawy z dnia 20 czerwca 1992 r. o uprawnieniach do ulgowych przejazdów środkami publicznego

transportu zbiorowego

(Dz. U. z 2018 r. poz. 295),

-

ustawy z dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz

ich rodzin

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2193),

-

ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących

ofiarami represji wojennych i okresu powojennego

(Dz. U. z 2018 r. poz. 276),

-

ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe

(Dz. U. z 2018 r. poz. 996, 1000, 1290 i 1669) oraz ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1457, 1560 i 1669),

-

ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2183, z późn. zm.,

-

ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce

(Dz. U. poz. 1668),

-

ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o świadczeniu pieniężnym i uprawnieniach przysługujących

cywilnym niewidomym ofiarom działań wojennych

(Dz. U. poz. 1824, z 2010 r. poz. 1465 oraz z 2011 r. poz. 696),

-

ustawy z dnia 7 września 2007 r. o Karcie Polaka

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1272 i 1669),

b)

wynikających z uprawnień pasażerów do innych ulgowych przejazdów, ustanowionych na

obszarze właściwości danego organizatora;

7)

wsiadanie i wysiadanie pasażerów odbywa się tylko na przystankach komunikacyjnych

lub dworcach określonych w rozkładzie jazdy;

8)

w międzynarodowych przewozach pasażerskich w transporcie kolejowym podróż może się

rozpocząć i zakończyć na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

9)

na dworcu znajduje się dostępny do wglądu pasażera regulamin przewozu osób w publicznym

transporcie zbiorowym opracowany przez

a)

organizatora,

b)

operatora lub grupę operatorów i zatwierdzony przez organizatora,

c)

przewoźnika, o którym mowa w art. 30 i 31

- a w środkach transportu znajduje się wyciąg z tego regulaminu;

10)

operator uwzględnia uprawnienia pasażerów do ulgowych przejazdów określone w pkt 6;

11)

w przewozach o charakterze użyteczności publicznej mogą być ustanawiane przez operatora

uprawnienia do ulgowych przejazdów w uzgodnieniu z organizatorem;

12)

środki transportu udostępnione operatorowi przez organizatora mogą być wykorzystywane

wyłącznie do realizacji przewozów na podstawie zawartej z organizatorem umowy o świadczenie

usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego;

13)

w przypadku gdy wartość zamówienia publicznego albo przedmiotu umowy o świadczenie

usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego przekracza wyrażoną w złotych równowartość

kwoty 30 000 euro, przy zakupie środków transportu drogowego operator powinien uwzględniać

czynnik energetyczny i oddziaływania na środowisko podczas całego cyklu użytkowania

środków transportu;

14)

przewóz osób realizowany w strefie transgranicznej w transporcie drogowym nie zwalnia

z obowiązku uzyskania zezwolenia, o którym mowa w rozporządzeniu (EWG) nr 684/92.

2.

Podmiot, któremu organizator zlecił realizację części lub całości zadań z zakresu

organizacji publicznego transportu zbiorowego, nie może być jednocześnie operatorem

ani podmiotem powiązanym z operatorem w sposób uniemożliwiający bezstronną realizację

zadań.

3.

Minister właściwy do spraw transportu może określić, w drodze rozporządzenia, wzór

i sposób oznakowania środków transportu, którymi są wykonywane przewozy o charakterze

użyteczności publicznej, w zakresie transportu drogowego, kolejowego, innego szynowego,

linowego i linowo-terenowego, uwzględniając konieczność ujednolicenia oznakowania

środków transportu w tych przewozach i zapewnienia możliwości identyfikowania tych

przewozów.

4.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej oraz minister właściwy do spraw żeglugi

śródlądowej w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu mogą określić,

w drodze rozporządzenia, wzór i sposób oznakowania środków transportu, którymi są

wykonywane przewozy o charakterze użyteczności publicznej, w zakresie transportu morskiego

oraz żeglugi śródlądowej, uwzględniając konieczność ujednolicenia oznakowania środków

transportu w tych przewozach i zapewnienia możliwości identyfikowania tych przewozów.

W regulaminie przewozu osób w publicznym transporcie zbiorowym, o którym mowa w art.

46 ust. 1 pkt 9, określa się w szczególności warunki obsługi podróżnych, warunki odprawy

oraz przewozu osób i bagażu, a także wskazuje się podmiot właściwy do przyjmowania

skarg i reklamacji wynikających z realizacji usług w zakresie publicznego transportu

zbiorowego oraz terminy rozpatrywania skarg i reklamacji.

1.

Operator i przewoźnik jest obowiązany przekazywać organizatorowi, w terminie do dnia

31 marca każdego roku, informację o liczbie i sposobie załatwienia skarg i reklamacji

składanych przez pasażerów w związku z realizacją usług w zakresie publicznego transportu

zbiorowego oraz informację o liczbie i wysokości przyznanych odszkodowań.

2.

Informacja, o której mowa w ust. 1, jest wykorzystywana przy ocenie i kontroli realizacji

usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego.

3.

Niezależnie od uprawnień wynikających z przepisów ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe oraz ustawy z dnia 18 września 2001 r. - Kodeks morski, pasażerom przysługuje prawo składania bezpośrednio do właściwego organizatora skarg

i reklamacji w związku z realizacją przewozów przez operatora.

1.

Organizator, o którym mowa odpowiednio w art. 7 ust. 1 pkt 1-5, w zakresie swojej

właściwości, przekazuje, w terminie do dnia 31 stycznia każdego roku, właściwemu marszałkowi

województwa informacje dotyczące publicznego transportu zbiorowego, w szczególności

1)

liczbę linii komunikacyjnych, na których jest wykonywany publiczny transport zbiorowy

przez operatora wybranego w jednym z trybów, o których mowa w art. 19 ust. 1, operatora

będącego samorządowym zakładem budżetowym oraz przewoźnika;

2)

liczbę operatorów wykonujących publiczny transport zbiorowy, wybranych w jednym z

trybów, o których mowa w art. 19 ust. 1;

3)

liczbę przewoźników wykonujących publiczny transport zbiorowy;

4

łączną liczbę przewiezionych pasażerów w publicznym transporcie zbiorowym oraz łączny

przebieg na wszystkich liniach komunikacyjnych;

5

liczbę dworców i przystanków na liniach komunikacyjnych, na których jest wykonywany

publiczny transport zbiorowy;

6

czas trwania umów o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego;

7

kwoty rekompensat, które otrzymali operatorzy.

2

Marszałek województwa, na podstawie otrzymanych informacji, przygotowuje zbiorczą

informację dotyczącą publicznego transportu zbiorowego na całym obszarze objętym swoją

właściwością, z podziałem na transport autobusowy i kolejowy.

3.

W terminie do dnia 31 marca każdego roku, marszałek województwa przekazuje zbiorczą

informację ministrowi właściwemu do spraw transportu.

3a

Minister właściwy do spraw transportu udostępnia zbiorcze informacje otrzymane od

marszałków województw w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej obsługującego

go urzędu.

4.

Informacje, o których mowa w ust. 1 i 2, są przekazywane na formularzu zgodnym ze

wzorem określonym przez ministra właściwego do spraw transportu.

5

Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

gospodarki morskiej oraz ministrem właściwym do spraw żeglugi śródlądowej określi,

w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres informacji dotyczących publicznego transportu

zbiorowego, o których mowa w ust. 1 i 2, oraz wzory formularzy do przekazywania tych

informacji, uwzględniając konieczność zapewnienia monitorowania i oceny funkcjonowania

jakości i finansowania publicznego transportu zbiorowego.

1.

Finansowanie przewozów o charakterze użyteczności publicznej może polegać w szczególności

na

1)

pobieraniu przez operatora lub organizatora opłat w związku z realizacją usług świadczonych

w zakresie publicznego transportu zbiorowego, lub

2)

przekazaniu operatorowi rekompensaty z tytułu

a)

utraconych przychodów w związku ze stosowaniem ustawowych uprawnień do ulgowych przejazdów

w publicznym transporcie zbiorowym, lub

b)

utraconych przychodów w związku ze stosowaniem uprawnień do ulgowych przejazdów w

publicznym transporcie zbiorowym ustanowionych na obszarze właściwości danego organizatora,

o ile zostały ustanowione, lub

c)

poniesionych kosztów w związku ze świadczeniem przez operatora usług w zakresie publicznego

transportu zbiorowego, lub

3)

udostępnianiu operatorowi przez organizatora środków transportu na realizację przewozów

w zakresie publicznego transportu zbiorowego.

2.

W przypadku operatora wybranego w trybie, o którym mowa w art. 19 ust. 1 pkt 2, przekazanie

rekompensaty z tytułu poniesionych kosztów w związku ze świadczeniem usług w zakresie

publicznego transportu zbiorowego nie może prowadzić do odzyskania całości poniesionych

kosztów.

3.

Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio do operatora wybranego w trybie, o którym mowa

w art. 19 ust. 1 pkt 3, jeżeli umowa o świadczenie usług publicznych przyjmie formę

koncesji na usługi.

4.

W przypadku operatora wybranego w trybie, o którym mowa w art. 19 ust. 1 pkt 2

1)

pobieranie opłat, o których mowa w ust. 1 pkt 1, stanowi prawo do korzystania z usługi,

2)

udostępnianie środków transportu, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, oraz przekazanie rekompensaty

stanowi płatność zamawiającego

- w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 października 2016 r. o umowie koncesji na roboty budowlane lub usługi.

1.

Rada gminy może ustalać ceny za usługi przewozowe w publicznym transporcie zbiorowym

w zakresie zadania o charakterze użyteczności publicznej w gminnych przewozach pasażerskich.

W mieście stołecznym Warszawie uprawnienia te przysługują Radzie Warszawy.

2.

Rada powiatu może ustalać ceny za usługi przewozowe w publicznym transporcie zbiorowym

w zakresie zadania o charakterze użyteczności publicznej w powiatowych przewozach

pasażerskich.

3.

Sejmik województwa może ustalać ceny za usługi przewozowe w publicznym transporcie

zbiorowym w zakresie zadania o charakterze użyteczności publicznej w wojewódzkich

przewozach pasażerskich.

Ceny, o których mowa w art. 50a, mają charakter cen maksymalnych.

1.

Źródłem finansowania przewozów o charakterze użyteczności publicznej mogą być w szczególności

1)

środki własne jednostki samorządu terytorialnego będącej organizatorem;

2)

środki z budżetu państwa.

2.

Do źródeł finansowania, o których mowa w ust. 1, należą również wpływy ze sprzedaży

biletów oraz wpływy z opłat dodatkowych pobieranych od pasażerów, zgodnie z przepisami

ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe.

1.

Operatorowi przysługuje rekompensata, jeżeli wykaże, że podstawą poniesionej straty

z tytułu realizacji usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego są utracone

przychody i poniesione koszty, o których mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2, proporcjonalnie

do poniesionej straty.

2.

W ramach rekompensaty, w części, o której mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2 lit. c, operatorowi

przysługuje rozsądny zysk, o którym mowa w załączniku do rozporządzenia (WE) nr 1370/2007.

3.

Przepis ust. 2 nie dotyczy operatora

1)

wybranego w trybie, o którym mowa w art. 19 ust. 1

a)

pkt 2,

b)

pkt 3, jeżeli umowa o świadczenie usług publicznych przyjmie formę koncesji na usługi;

2)

będącego samorządowym zakładem budżetowym.

4.

(uchylony)

1.

Właściwy organizator przekazuje operatorowi rekompensatę, o której mowa w art. 50

ust. 1 pkt 2, jeżeli operator poniósł stratę i złożył wniosek o rekompensatę w trybie

określonym w umowie o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego.

2.

We wniosku, o którym mowa w ust. 1, określa się wysokość utraconych przychodów i poniesionych

kosztów, o których mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2, obliczoną zgodnie z załącznikiem do

rozporządzenia (WE) nr 1370/2007.

3.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, dołącza się dokumenty potwierdzające wysokość

utraconych przychodów i poniesionych kosztów, o których mowa w art. 50 ust. 1 pkt

2.

1.

Właściwy organizator weryfikuje wniosek i dokumenty przedstawione przez operatora,

stanowiące podstawę obliczenia rekompensaty.

2.

W przypadku pozytywnego wyniku weryfikacji, o której mowa w ust. 1, organizator

1)

występuje do właściwego marszałka województwa z wnioskiem o przekazanie rekompensaty

w części stanowiącej zwrot utraconych przychodów z tytułu stosowania ustawowych uprawnień

do ulgowych przejazdów w publicznym transporcie zbiorowym do wysokości poniesionej

z tego tytułu straty;

2)

wypłaca przyznaną operatorowi rekompensatę w zakresie poniesionej straty z tytułu

a)

realizacji usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego,

b)

utraconych przychodów w związku ze stosowaniem uprawnień do ulgowych przejazdów w

publicznym transporcie zbiorowym ustanowionych na obszarze właściwości danego organizatora.

3.

Przepisu ust. 2 pkt 1 nie stosuje się, w przypadku gdy organizatorem jest marszałek

województwa lub minister właściwy do spraw transportu.

1.

Operator realizujący usługi w zakresie publicznego transportu zbiorowego w transporcie

kolejowym w międzywojewódzkich przewozach pasażerskich otrzymuje rekompensatę w części,

o której mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2 lit. c, w postaci dotacji z budżetu państwa.

2.

Operator realizujący usługi w zakresie publicznego transportu zbiorowego w transporcie

kolejowym w międzynarodowych przewozach pasażerskich może otrzymać rekompensatę w

części, o której mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2 lit. c, w postaci dotacji z budżetu państwa.

1.

Na wyrównanie straty z tytułu utraconych przychodów w związku ze stosowaniem ustawowych

uprawnień do ulgowych przejazdów w publicznym transporcie zbiorowym, operatorowi przysługuje

rekompensata w części, o której mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2 lit. a, w postaci dotacji.

2.

Wydatki na sfinansowanie straty, o której mowa w ust. 1, są pokrywane z budżetu państwa,

z wyłączeniem wydatków na sfinansowanie straty wynikającej z uprawnień do ulgowych

przejazdów w komunikacji miejskiej.

1.

Uprawnienie do otrzymywania rekompensaty w części, o której mowa w art. 50 ust. 1

pkt 2 lit. a, nabywa operator, który stosuje kasy rejestrujące posiadające pozytywną

opinię ministra właściwego do spraw finansów publicznych, które umożliwiają określenie

kwoty dopłat do przewozów w podziale na poszczególne kategorie ulg ustawowych.

2.

Zmiany w programach kas rejestrujących, uwzględniających zasady określone w ust. 1,

wymagają uzyskania pozytywnej opinii ministra właściwego do spraw finansów publicznych.

Operator, który poza świadczeniem usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego

prowadzi inną działalność gospodarczą, jest obowiązany do prowadzenia oddzielnej rachunkowości

dla usług świadczonych w zakresie publicznego transportu zbiorowego, związanych z

wykonywaniem przewozu o charakterze użyteczności publicznej.

1.

Operator, który poza świadczeniem usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego

w transporcie kolejowym prowadzi inną działalność gospodarczą, sporządza oddzielny

bilans oraz rachunek zysków i strat dla tych usług, a także wyodrębnia w księgach

rachunkowych operacje związane z wykonywaniem przewozu o charakterze użyteczności

publicznej.

2.

Operator, o którym mowa w ust. 1, nie może przenosić środków publicznych przeznaczonych

na działalność związaną z usługami w zakresie publicznego transportu zbiorowego w

transporcie kolejowym na inną działalność.

3.

Sprawozdanie finansowe operatora, o którym mowa w ust. 1, publikowane na podstawie

przepisów o rachunkowości, zawiera dodatkowo oddzielny bilans oraz rachunek zysków

i strat dla działalności związanej z usługami w zakresie publicznego transportu zbiorowego

w transporcie kolejowym.

4.

Wyodrębniona rachunkowość jest prowadzona w sposób umożliwiający monitorowanie zakazu

przenoszenia środków publicznych, o którym mowa w ust. 2.

1.

W przypadku ogłoszenia zamiaru bezpośredniego zawarcia umowy, o którym mowa w art.

23 ust. 1, podmiotowi, który jest lub był zainteresowany zawarciem danej umowy i któremu

grozi powstanie szkody w wyniku zarzucanego naruszenia przepisów prawa Unii Europejskiej

lub ustawy, przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

2.

W postępowaniu toczącym się wskutek wniesienia skargi, o której mowa w ust. 1, stosuje

się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, 1467, 1544 i 1629), jeżeli przepisy niniejszego rozdziału nie stanowią inaczej.

1.

Skargę wnosi się do wojewódzkiego sądu administracyjnego właściwego dla organizatora,

który ogłosił zamiar bezpośredniego zawarcia umowy w terminie 30 dni od dnia, w którym

skarżący powziął lub przy zachowaniu należytej staranności mógł powziąć informację

o czynności podjętej przez organizatora w sprawie.

2.

Od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym pobiera się wpis

stały w wysokości określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 233 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

3.

Skargę do sądu wnosi się za pośrednictwem organizatora, którego czynność jest przedmiotem

skargi.

1.

Sąd nie może orzekać co do zarzutów i wniosków, które nie były zawarte w skardze.

2.

Sąd, uwzględniając skargę, uchyla czynności podjęte przez organizatora, jeżeli stwierdzi

naruszenie przepisów prawa Unii Europejskiej lub ustawy.

1.

Kto wykonuje regularny przewóz osób, w określonych odstępach czasu i po określonej

linii komunikacyjnej w transporcie drogowym, naruszając obowiązki lub warunki wynikające

z przepisów ustawy, podlega karze pieniężnej w wysokości określonej w załączniku do

ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.

2.

Nakładanie kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, następuje w trybie przepisów

ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.

1.

Kto wykonuje regularny przewóz osób, w określonych odstępach czasu i po określonej

linii komunikacyjnej w transporcie kolejowym, innym szynowym, linowym, linowo-terenowym,

morskim lub w żegludze śródlądowej, bez umowy o świadczenie usług w zakresie publicznego

transportu zbiorowego albo bez potwierdzenia zgłoszenia przewozu, podlega karze pieniężnej

w wysokości 10 000 zł.

2.

Kary pieniężne, o których mowa w ust. 1, nakłada, w drodze decyzji administracyjnej,

organizator właściwy ze względu na miejsce przeprowadzonej kontroli.

1.

Operator lub przewoźnik, który

1)

nie wystąpił do właściwego organizatora z wnioskiem o zmianę treści zaświadczenia,

o którym mowa w art. 28 ust. 1, lub potwierdzenia, o którym mowa w art. 30 ust. 1,

w przypadku wszelkich zmian dotyczących: oznaczenia przedsiębiorcy, jego siedziby

(miejsca zamieszkania) lub adresu, numeru w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze

Sądowym, o ile operator lub przewoźnik taki numer posiada, numeru identyfikacji podatkowej

(NIP), nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania,

2)

nie zgłosił na piśmie właściwemu organizatorowi zmiany dotyczącej rozkładu jazdy w

terminach określonych w ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe, lub

3)

nie przekazał organizatorowi, w terminie do dnia 31 marca każdego roku, informacji

o liczbie i sposobie załatwienia skarg i reklamacji składanych przez pasażerów w związku

z realizacją usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego oraz informacji o

liczbie i wysokości przyznanych odszkodowań

- podlega karze pieniężnej w wysokości 1000 zł.

2.

Przewoźnik, który nie zwrócił dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 1, organizatorowi,

który wydał potwierdzenie zgłoszenia przewozu

1)

niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja o

cofnięciu potwierdzenia stała się ostateczna, w przypadkach, o których mowa w art.

35 ust. 4, albo

2)

wraz z wnioskiem o stwierdzenie wygaśnięcia potwierdzenia zgłoszenia przewozów, w

przypadku, o którym mowa w art. 35 ust. 7 pkt 2

- podlega karze pieniężnej w wysokości 1000 zł.

3.

Przewoźnik, który nie poinformował właściwego organizatora o podjęciu wykonywania

przewozu we wskazanym przez siebie terminie w przypadku zawieszenia jego wykonywania,

podlega karze pieniężnej w wysokości 1000 zł.

4.

Kary pieniężne, o których mowa w ust. 1-3, nakłada, w drodze decyzji administracyjnej,

właściwy organizator.

Kary pieniężne, o których mowa w art. 62 ust. 1, art. 63 ust. 1 oraz art. 64 ust.

1-3, stanowią dochód właściwego organizatora, z przeznaczeniem na realizację zadań

1)

wynikających z organizacji publicznego transportu zbiorowego oraz

2)

określonych w art. 18 - w przypadku gdy organizatorem jest gmina.

(pominięte)

Ilekroć w odrębnych przepisach jest mowa o „przewoźniku”, rozumie się przez to również

operatora publicznego transportu zbiorowego.

1

Podmioty prowadzące działalność w zakresie regularnego przewozu osób w krajowym transporcie

drogowym, kolejowym, innym szynowym, linowym, linowo-terenowym, morskim i w żegludze

śródlądowej mogą ją nadal wykonywać na podstawie posiadanych uprawnień, jednak nie

dłużej niż do dnia 31 grudnia 2018 r.

2.

Zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym,

których termin ważności upływa w dniu 31 grudnia 2016 r., wydane na podstawie przepisów

dotychczasowych, zachowują ważność do dnia 31 grudnia 2017 r.

3

Zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym,

których termin ważności upływa w dniu 31 grudnia 2017 r., wydane na podstawie przepisów

dotychczasowych, zachowują ważność do dnia 31 grudnia 2018 r.

1

Działalność w zakresie krajowego regularnego przewozu osób może być podejmowana i

wykonywana na podstawie przepisów dotychczasowych, jednak nie dłużej niż do dnia 31

grudnia 2018 r., w krajowym transporcie drogowym. Do dnia 31 grudnia 2018 r. przepisy

art. 30-37 nie mają zastosowania do regularnego przewozu osób w krajowym transporcie

drogowym.

2

Zezwolenia na podejmowanie i wykonywanie działalności w zakresie krajowego regularnego

przewozu osób w transporcie drogowym mogą być wydawane na okres nie dłuższy niż do

dnia 31 grudnia 2018 r.

3.

Organ właściwy w sprawach zezwoleń na wykonywanie krajowych regularnych przewozów

osób w transporcie drogowym w okresie, o którym mowa w ust. 2, może odmówić wydania

nowego zezwolenia, zmiany zezwolenia lub przedłużenia zezwolenia, jeżeli na podstawie

uchwalonego planu transportowego na usługę objętą zezwoleniem została podpisana umowa

o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego z operatorem publicznego

transportu zbiorowego.

4.

Do umów, na podstawie których może być wykonywana dotychczasowa działalność w zakresie

krajowego regularnego przewozu osób, stosuje się przepisy art. 8 ust. 3 rozporządzenia

(WE) nr 1370/2007.

Plan zrównoważonego rozwoju publicznego transportu zbiorowego, o którym mowa w art.

9 ustawy zmienianej w art. 59, podmiot obowiązany do jego opracowania aktualizuje

w celu uwzględnienia wymagań, o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 8 oraz ust. 1a i

2a-2c ustawy zmienianej w art. 59, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, w terminie

roku od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

Do dnia 31 grudnia 2018 r. na sfinansowanie utraconych przychodów z tytułu stosowania

ustawowych uprawnień do ulgowych przejazdów w transporcie kolejowym operatorowi przysługuje

rekompensata, o której mowa w art. 56 ust. 1, w postaci dotacji przedmiotowej z budżetu

państwa.

Operator publicznego transportu zbiorowego wykonujący przewozy w transporcie kolejowym

stosuje kasy rejestrujące, o których mowa w art. 57 ust. 1, od dnia 1 stycznia 2019 r.

1.

Organizator publicznego transportu zbiorowego wydaje zaświadczenie na wykonywanie

publicznego transportu zbiorowego podmiotowi, który zawarł umowę na wykonywanie regularnych

przewozów osób w krajowym transporcie drogowym przed dniem wejścia w życie ustawy.

Zaświadczenie wydaje się przed dniem wygaśnięcia zezwolenia na wykonywanie regularnych

przewozów osób w krajowym transporcie drogowym, na okres ważności umowy.

2

Operator publicznego transportu zbiorowego, który w okresie od dnia wejścia w życie

ustawy do dnia 31 grudnia 2018 r. zawarł umowę o świadczenie usług w zakresie publicznego

transportu zbiorowego w transporcie drogowym, zwolniony jest z obowiązku posiadania

zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowych transporcie drogowym,

o którym mowa w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.

Rozkłady jazdy uzgodnione przed dniem wejścia w życie ustawy zachowują ważność przez

okres, którego dotyczą, albo do czasu wprowadzenia w nich zmian przez przewoźnika.

1.

Rozporządzenie ministra właściwego do spraw transportu określające pierwszy plan zrównoważonego

rozwoju publicznego transportu zbiorowego powinno zostać wydane w okresie 18 miesięcy

od dnia wejścia w życie ustawy.

2.

Do czasu uchwalenia pierwszego planu transportowego, jednak nie dłużej niż w okresie

1)

18 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy - w przypadku planu transportowego opracowanego

przez ministra właściwego do spraw transportu,

2)

3 lat od dnia wejścia w życie ustawy - w przypadku planu transportowego opracowanego

przez właściwą jednostkę samorządu terytorialnego

- może być zawarta umowa o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego

na okres nie dłuższy niż 3 lata.

1.

Przedsiębiorca może dokonać zgłoszenia o zamiarze wykonywania przewozu w zakresie

publicznego transportu zbiorowego w transporcie drogowym do organizatora publicznego

transportu zbiorowego, właściwego ze względu na zasięg przewozów, od dnia 1 lipca

2016 r.

2

Potwierdzenie zgłoszenia przewozu wydane na podstawie zgłoszenia, o którym mowa w

ust. 1, uprawnia przedsiębiorcę do wykonywania przewozu w ramach publicznego transportu

zbiorowego na określonej w tym potwierdzeniu linii komunikacyjnej od dnia 1 stycznia

2019 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 3 ust. 1 pkt 8, który wchodzi w życie z dniem 1 września 2018 r.;

2)

art. 24, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2026 r.;

3)

art. 34 i art. 35, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2025 r.;

4)

art. 36, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2028 r.;

5)

art. 39 ust. 2, który wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie

ustawy;

6)

art. 41 ust. 1, który wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie

ustawy;

7)

art. 42 i art. 69, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2019 r.;

8)

art. 49 pkt 6, który wchodzi w życie z dniem 3 listopada 2018 r.;

9)

art. 55

a)

pkt 1 w zakresie dodawanego art. 65l ust. 4 pkt 3, który wchodzi w życie z dniem 1

lipca 2019 r.,

b)

pkt 2, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2020 r.

1.

Pierwsze informacje, o których mowa w art. 48, zostaną przekazane w terminie do dnia

31 marca 2013 r.

2.

Pierwsze informacje, o których mowa w art. 49 ust. 1 i 2, zostaną przekazane w terminie

odpowiednio do dnia 31 stycznia 2013 r. i do dnia 31 marca 2013 r.

1

W terminie do dnia 31 grudnia 2018 r. podmioty prowadzące działalność w zakresie krajowego

regularnego przewozu osób są obowiązane uwzględniać uprawnienia pasażerów do ulgowych

przejazdów środkami publicznego transportu zbiorowego w transporcie drogowym i kolejowym,

zgodnie z dotychczasowymi przepisami.

2.

W terminie, o którym mowa w ust. 1, finansowanie ulgowych przejazdów środkami publicznego

transportu zbiorowego odbywa się na zasadach określonych w przepisach dotychczasowych.

3

Umowy określające zasady przekazywania przewoźnikom dopłat do utraconych przychodów

z tytułu stosowania ulg ustawowych, zawarte na podstawie art. 8a ust. 4 pkt 3 ustawy,

o której mowa w art. 68, zachowują ważność przez okres, na który zostały zawarte,

jednak nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2018 r.

W terminie do dnia 31 maja 2015 r. minister właściwy do spraw transportu przekaże

Komisji Europejskiej sprawozdanie, o którym mowa w art. 8 ust. 2 rozporządzenia (WE)

nr 1370/2007.

(pominięty)

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 marca 2011 r., z wyjątkiem art. 46 ust. 1 pkt 1,

art. 68 pkt 2 i 3 oraz art. 73 pkt 1 lit. a, pkt 2-8, pkt 10 lit. a i pkt 11 lit.

a, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2019 r.

1.

Do postępowań w sprawach przedsiębiorców wszczętych na podstawie przepisów dotychczasowych

i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy, o której mowa w art. 1 ust.

1, stosuje się przepisy dotychczasowe.

2.

Do wniosków o wydanie interpretacji, o których mowa w art. 10 ust. 1 ustawy uchylanej

w art. 192, w stosunku do których nie wydano interpretacji przed dniem wejścia w życie

ustawy, o której mowa w art. 1 ust. 1, stosuje się przepisy dotychczasowe.

3.

Do wniosków przedsiębiorców, o których mowa w art. 11 ustawy uchylanej w art. 192,

nierozpatrzonych przed dniem wejścia w życie ustawy, o której mowa w art. 1 ust. 1,

stosuje się przepisy dotychczasowe.

4.

Do spraw, o których mowa w ust. 1-3, stosuje się także przepisy art. 2, art. 8, art.

10-12, art. 14, art. 15, art. 27 oraz art. 28 ustawy, o której mowa w art. 1 ust.

1.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 184, który wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2018 r.;

2)

art. 185, który wchodzi w życie z dniem 11 lipca 2019 r.;

3)

art. 188, który wchodzi w życie z dniem 1 października 2018 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 października 2018 r., z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 1, art. 42 pkt 2 lit. b oraz art. 334 ust. 2, które wchodzą w życie z dniem

następującym po dniu ogłoszenia;

2)

art. 19 pkt 3 lit. b w zakresie dodawanego w art. 21 w ust. 1 pkt 39c, art. 120 pkt

1, art. 127 pkt 33-36 i 39 oraz art. 167, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia

2019 r.