Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 3 października 2018 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym

1.

Ustawa określa zasady finansowania budowy autostrad płatnych, zwanych dalej „autostradami”,

zasady zawierania umów o budowę i eksploatację albo wyłącznie eksploatację autostrad

oraz pobierania opłat za przejazd autostradami, a także organy właściwe w tych sprawach.

1a.

Ustawa określa także zasady finansowania dróg krajowych, w tym autostrad, ze środków

Krajowego Funduszu Drogowego, zwanego dalej „Funduszem”, z wyłączeniem dróg krajowych

w miastach na prawach powiatu, finansowanych z budżetów tych miast.

2.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, autostrady lub ich odcinki, które

będą budowane i eksploatowane albo wyłącznie eksploatowane jako płatne.

3.

Na zasadach określonych w ustawie mogą być budowane i eksploatowane albo wyłącznie

eksploatowane, jako płatne, drogi ekspresowe.

4.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, drogi ekspresowe, które mogą być

budowane i eksploatowane albo wyłącznie eksploatowane jako płatne.

5.

Określenie autostrad i dróg ekspresowych w przepisach, o których mowa w ust. 2 i 4,

może nastąpić, jeżeli będzie możliwość korzystania z innej, ogólnodostępnej drogi

publicznej.

1.

Autostrady, o których mowa w art. 1, mogą być budowane i eksploatowane przez

1)

Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad;

2)

drogową spółkę specjalnego przeznaczenia na warunkach określonych w umowie, o której

mowa w art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 2007 r. o drogowych spółkach specjalnego przeznaczenia

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2093 oraz z 2018 r. poz. 12 i 1693).

2.

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad lub drogowa spółka specjalnego przeznaczenia

może, w drodze umowy, powierzyć budowę i eksploatację albo wyłącznie eksploatację

autostrady innemu podmiotowi, zwanemu dalej „spółką”.

3.

Do wyboru spółki stosuje się przepisy ustawy z dnia 21 października 2016 r. o umowie koncesji na roboty budowlane lub usługi

(Dz. U. poz. 1920 oraz z 2018 r. poz. 1669 i 1693) albo przepisy ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1579 i 2018 oraz z 2018 r. poz. 1560, 1603, 1669 i 1693).

3a

Jeżeli budowa i eksploatacja albo wyłącznie eksploatacja autostrady ma następować

w ramach partnerstwa publiczno-prywatnego, w postępowaniu w sprawie wyboru spółki

uwzględnia się także przepisy ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o partnerstwie publiczno-prywatnym

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1834 oraz z 2018 r. poz. 1693).

4.

Spółka jest związana ofertą do upływu terminu określonego w opisie warunków koncesji,

w ogłoszeniu o zamówieniu w przypadku przetargu nieograniczonego, albo w zaproszeniu

do składania ofert, w przypadku pozostałych trybów udzielania zamówień publicznych.

5

Do zawarcia umowy o budowę i eksploatację albo wyłącznie eksploatację autostrady stosuje

się odpowiednio, w zakresie nieuregulowanym w ustawie, przepisy ustaw, o których mowa

w ust. 3 i 3a.

1.

Minister właściwy do spraw transportu jest naczelnym organem administracji państwowej

właściwym w sprawach przygotowania budowy i eksploatacji autostrad działającym przy

pomocy Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad. Przepis ten nie narusza uprawnień

ministra właściwego do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego

oraz mieszkalnictwa, określonych przepisami prawa budowlanego.

2.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, przepisy techniczno-budowlane

dotyczące autostrad, uwzględniając w szczególności warunki projektowania i budowy

autostrad, ich połączeń z innymi drogami, wyposażenia technicznego autostrad, nośności

i stateczności budowli ziemnych oraz konstrukcji nawierzchni autostrad, bezpieczeństwa

użytkowania, a także ochrony środowiska.

(uchylony)

(uchylony)

1.

Główny Inspektor Transportu Drogowego podejmuje wszelkie czynności faktyczne i prawne

mające na celu przygotowanie, budowę, wdrożenie, przejęcie lub eksploatację elektronicznego

systemu poboru opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy zmienianej w art.

1, oraz systemu poboru opłat za przejazd autostradą, o których mowa w art. 37a ust.

1a pkt 1 ustawy zmienianej w art. 3, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

2.

Główny Inspektor Transportu Drogowego może powierzyć, w drodze porozumienia, wykonywanie

w jego imieniu niektórych czynności, o których mowa w ust. 1

1)

organom administracji rządowej;

2)

Bankowi Gospodarstwa Krajowego;

3)

instytutom badawczym w rozumieniu ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o instytutach badawczych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1158, 1452 i 2201);

4)

instytucjom gospodarki budżetowej;

5)

innym podmiotom, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1-3a ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1579 i 2018), którym wyłączne prawo do wykonywania tych czynności przyznano w drodze ustawy lub

innego aktu normatywnego, który podlega publikacji.

3.

W porozumieniu, o którym mowa w ust. 2, reguluje się w szczególności wzajemne rozliczenia

finansowe.

4.

Główny Inspektor Transportu Drogowego może zlecić wykonywanie niektórych czynności,

o których mowa w ust. 1, podmiotom innym niż wskazane w ust. 2 wyłącznie w zakresie

1)

produkcji, dostawy, serwisu i wymiany urządzeń, o których mowa w art. 13i ust. 3 ustawy

zmienianej w art. 1;

2)

produkcji, dostawy, instalacji, usuwania, a także utrzymania, serwisu i wymiany urządzeń

służących do poboru lub kontroli prawidłowości uiszczenia opłaty elektronicznej lub

do poboru opłat za przejazd autostradą;

3)

produkcji, dostawy, utrzymania, serwisu i wymiany pojazdów służących do kontroli prawidłowości

uiszczenia opłaty elektronicznej;

4)

świadczenia usług telekomunikacyjnych zapewniających wymianę danych pomiędzy urządzeniami

i elementami elektronicznego systemu poboru opłat lub systemu poboru opłat za przejazd

autostradą, a także innych usług towarzyszących, umożliwiających pobór opłaty elektronicznej,

kontrolę prawidłowości jej uiszczenia lub pobór opłaty za przejazd autostradą;

5)

produkcji, dostawy, instalacji oraz wdrożenia urządzeń i elementów elektronicznego

systemu poboru opłat, w tym infrastruktury teleinformatycznej oraz oprogramowania,

lub systemu poboru opłat za przejazd autostradą, a także ich serwisu i utrzymania;

6)

obsługi, w tym w zakresie udostępniania urządzeń, o których mowa w art. 13i ust. 3

ustawy zmienianej w art. 1, oraz wnoszenia opłaty elektronicznej lub opłaty za przejazd

autostradą, użytkowników elektronicznego systemu poboru opłaty elektronicznej lub

systemu poboru opłat za przejazd autostradą, w przypadku gdy pobór tej opłaty odbywa

się z wykorzystaniem systemu elektronicznego poboru opłat, o którym mowa w art. 13i

ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1.

5.

Czynności, o których mowa w ust. 4 pkt 6, Główny Inspektor Transportu Drogowego może

zlecić w szczególności

1)

przedsiębiorcom prowadzącym stacje benzynowe;

2)

organizacjom zrzeszającym przewoźników drogowych o zasięgu ogólnokrajowym;

3)

operatorom pocztowym, o których mowa w art. 3 pkt 12 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1481).

6.

Wykonywanie czynności, o których mowa w ust. 4 pkt 6, odbywa się na zasadach określonych

w porozumieniu, które określa w szczególności sposób zabezpieczenia środków z tytułu

wnoszonej opłaty elektronicznej.

7.

W przypadku gdy do zamówienia, o którym mowa w ust. 4, nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych albo ustawy z dnia 21 października 2016 r. o umowie koncesji na roboty budowlane lub usługi

(Dz. U. poz. 1920), zastosowanie mają przepisy ust. 8-11.

8.

Główny Inspektor Transportu Drogowego, udzielając zamówienia, o którym mowa w ust.

4, zamieszcza w Biuletynie Informacji Publicznej na swojej stronie podmiotowej ogłoszenie

o udzielanym zamówieniu.

9.

Zamówienie, o którym mowa w ust. 4, jest udzielane w sposób zapewniający przejrzystość,

równe traktowanie podmiotów zainteresowanych wykonaniem zamówienia oraz z uwzględnieniem

okoliczności mogących mieć wpływ na jego udzielenie.

10.

Główny Inspektor Transportu Drogowego nie udostępnia informacji związanych z zamówieniem,

o którym mowa w ust. 4, stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu przepisów

ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji

(Dz. U. z 2003 r. poz. 1503, z późn. zm., jeżeli podmiot zainteresowany wykonaniem zamówienia, nie później niż przed zleceniem,

o którym mowa w ust. 4, albo zawarciem porozumienia, o którym mowa w ust. 6, zastrzegł,

że nie mogą być one udostępniane.

11.

Główny Inspektor Transportu Drogowego niezwłocznie podaje do publicznej wiadomości,

w Biuletynie Informacji Publicznej na swojej stronie podmiotowej, informację o udzieleniu

zamówienia, o którym mowa w ust. 4, podając nazwę (firmę) albo imię i nazwisko podmiotu,

któremu zlecono wykonywanie czynności, o których mowa w ust. 4, lub z którym zawarł

porozumienie, o którym mowa w ust. 6, albo informację o nieudzieleniu tego zamówienia.

12.

Główny Inspektor Transportu Drogowego może upoważnić wojewódzkiego inspektora transportu

drogowego do wykonywania w jego imieniu niektórych czynności, o których mowa w ust.

1.

13.

W przypadku udzielenia upoważnienia, o którym mowa w ust. 12, Główny Inspektor Transportu

Drogowego może przekazać wojewódzkiemu inspektorowi transportu drogowego środki finansowe

na pokrycie kosztów powierzonych czynności.

14.

Koszty czynności, o których mowa w ust. 1, w tym koszty usług doradczych związanych

z podejmowaniem tych czynności, są finansowane do dnia 2 listopada 2018 r. z Krajowego

Funduszu Drogowego.

15.

Bank Gospodarstwa Krajowego, na wniosek Głównego Inspektora Transportu Drogowego,

dokonuje wypłat ze środków Krajowego Funduszu Drogowego na pokrycie kosztów, o których

mowa w ust. 14.

1.

Z dniem 3 listopada 2018 r. pracownicy Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad,

obsługujący Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w zakresie realizacji

zadań, o których mowa w art. 18 ust. 2 pkt 8-9 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu

dotychczasowym, zajmujący się eksploatacją i obsługą księgową systemu poboru opłat,

o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy zmienianej w art. 1, oraz systemu poboru

opłat za przejazd autostradą, o których mowa w art. 37a ust. 1a pkt 1 ustawy zmienianej

w art. 3, w brzmieniu dotychczasowym, stają się pracownikami Głównego Inspektoratu

Transportu Drogowego. Pozostali pracownicy Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad,

obsługujący Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w zakresie realizacji

zadań, o których mowa w art. 18 ust. 2 pkt 8-9 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu

dotychczasowym, stają się pracownikami Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego

z dniem następującym po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia niniejszej ustawy.

2.

Dyrektor generalny Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad jest obowiązany

w terminie 5 dni od dnia ogłoszenia niniejszej ustawy zawiadomić na piśmie pracowników,

o których mowa w ust. 1, o zmianach, jakie mają nastąpić w ich stosunku pracy, w tym

o terminach, w których stają się pracownikami Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego.

3.

Dyrektor generalny Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego składa pracownikom,

o których mowa w ust. 1, w terminie 2 dni roboczych po upływie terminów, o których

mowa w ust. 1, pisemną propozycję pracy określającą nowe warunki zatrudnienia, która

uwzględnia posiadane kwalifikacje i przebieg dotychczasowej pracy.

4.

W razie odmowy przyjęcia nowych warunków zatrudnienia w terminie nie dłuższym niż

14 dni od dnia przedłożenia pisemnej propozycji pracy określającej nowe warunki zatrudnienia

stosunek pracy pracowników, o których mowa w ust. 1, wygasa po upływie 3 miesięcy

od dnia odmowy.

1.

Bank Gospodarstwa Krajowego opracowuje na rok 2018 projekt zmiany planu finansowego

Krajowego Funduszu Drogowego, o którym mowa w art. 39n ustawy zmienianej w art. 3,

uwzględniając konieczność zapewnienia dla Głównego Inspektora Transportu Drogowego

środków na pokrycie kosztów działalności Głównego Inspektora Transportu Drogowego

w związku z realizacją ustawowych zadań, o których mowa w art. 50 pkt 3a-3c ustawy

zmienianej w art. 4, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz kosztów wykonywania

czynności, o których mowa w art. 6 niniejszej ustawy.

2.

Bank Gospodarstwa Krajowego w terminie 30 dni od dnia ogłoszenia niniejszej ustawy

opracowuje projekt zmiany planu, o którym mowa w ust. 1, i przedstawia go do uzgodnienia

1)

ministrowi właściwemu do spraw transportu;

2)

ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych w zakresie finansowym.

3.

Uzgodnienie, o którym mowa w ust. 2, następuje w terminie 15 dni od dnia przedstawienia

projektu zmiany planu.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 3 listopada 2018 r., z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 8 i 9, art. 2, art. 3 pkt 6 lit. a w zakresie art. 39f ust. 1 pkt 6 lit.

a i c ustawy zmienianej w art. 3, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, lit. b i d

oraz pkt 7 lit. a, art. 6, art. 8 ust. 3, art. 9, art. 12-15, które wchodzą w życie

z dniem następującym po dniu ogłoszenia;

2)

art. 3 pkt 3 oraz art. 4 pkt 4, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia;

3)

art. 1 pkt 3 oraz art. 4 pkt 7-9, które wchodzą w życie po upływie 6 miesięcy od dnia

ogłoszenia;

4)

art. 4 pkt 6, który wchodzi w życie z dniem 25 maja 2018 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 3 i

art. 25, które wchodzą w życie po upływie 12 miesięcy od dnia ogłoszenia.

1.

Za przejazd autostradą, po dostosowaniu jej do poboru opłat, pobierane są opłaty za

przejazd.

1a.

Opłaty za przejazd autostradą może pobierać

1

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad;

1

Główny Inspektor Transportu Drogowego;

2)

drogowa spółka specjalnego przeznaczenia na warunkach określonych w umowie, o której

mowa w art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 2007 r. o drogowych spółkach specjalnego przeznaczenia lub wykonawca, o którym mowa w art. 9 ust. 3 tej ustawy;

3)

spółka, z którą Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad albo drogowa spółka

specjalnego przeznaczenia zawarli umowę o budowę i eksploatację albo wyłącznie eksploatację

autostrady, na warunkach określonych w tej umowie.

2.

(uchylony)

3.

(uchylony)

4.

(uchylony)

4a.

Podmioty, o których mowa w ust. 1a, są obowiązane podejmować działania zapewniające

bezpieczeństwo ruchu drogowego, w tym w szczególności w przypadku zwiększenia natężenia

ruchu drogowego. W przypadku zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub wystąpienia

zdarzenia zmniejszającego stopień tego bezpieczeństwa podmioty, o których mowa w ust.

1a, mogą odstąpić od poboru opłat za przejazd autostradą lub jej odcinkiem.

4b.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, w odniesieniu

do podmiotu, o którym mowa w ust. 1a pkt 1, sposób ustalania wystąpienia zagrożenia

bezpieczeństwa ruchu drogowego lub wystąpienia zdarzenia zmniejszającego stopień tego

bezpieczeństwa, biorąc pod uwagę porę dnia, kategorię dnia, porę roku i płynność ruchu.

5.

Opłatę za przejazd autostradą ustala się jako iloczyn liczby kilometrów przejazdu

i stawki opłaty za kilometr dla danej kategorii pojazdu.

5a.

Kwotę opłaty za przejazd autostradą, o której mowa w ust. 5, zaokrągla się w ten sposób,

że końcówkę kwoty wynoszącą mniej niż 5 groszy pomija się a końcówkę kwoty wynoszącą

5 i więcej groszy podwyższa się do pełnych dziesiątek groszy.

6.

Ustala się następujące kategorie pojazdów w celu określenia stawek opłat za przejazd

autostradą

1)

kategoria 1 - motocykle;

2)

kategoria 2 - pojazdy samochodowe o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej

3,5 tony;

3)

kategoria 3 - pojazdy samochodowe o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony

i poniżej 12 ton;

4)

kategoria 4 - pojazdy samochodowe o dopuszczalnej masie całkowitej co najmniej 12

ton;

5)

kategoria 5 - autobusy.

1.

Opłaty za przejazd autostradą pobrane przez spółkę stanowią jej przychód, z zastrzeżeniem

ust. 2-4.

2.

W przypadku, w którym opłaty za przejazd autostradą stanowią przychód spółki, umowa

o budowę i eksploatację albo wyłącznie eksploatację autostrady określi warunki i zakres

podziału zysku pomiędzy spółką a Funduszem.

3.

W przypadku finansowania budowy autostrady środkami z obligacji przychodowych wyemitowanych

przez spółkę, część przychodów z opłat za przejazd autostradą określona w umowie o

budowę i eksploatację albo wyłącznie eksploatację autostrady stanowi przychód spółki

przeznaczony wyłącznie na pokrycie zobowiązań wobec obligatariuszy z tytułu tych obligacji.

4.

Umowa o budowę i eksploatację albo wyłącznie eksploatację autostrady może stanowić,

że opłaty za przejazd autostradą stanowią przychód Funduszu.

Opłaty za przejazd autostradą pobrane przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i

Autostrad stanowią przychód Funduszu, a opłaty pobrane przez drogową spółkę specjalnego

przeznaczenia mogą stanowić przychód tej spółki, jeżeli umowa, o której mowa w art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 2007 r. o drogowych spółkach specjalnego przeznaczenia, tak stanowi.

Opłaty za przejazd autostradą pobrane przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego

stanowią przychód Funduszu, a opłaty pobrane przez drogową spółkę specjalnego przeznaczenia

mogą stanowić przychód tej spółki, jeżeli umowa, o której mowa w art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 2007 r. o drogowych spółkach specjalnego przeznaczenia, tak stanowi.

1.

Stawki opłat, o których mowa w art. 37a ust. 1a pkt 3, warunki zmian tych stawek oraz

sposób ich wprowadzenia ustala umowa o budowę i eksploatację albo wyłącznie eksploatację

autostrady.

2.

Stawki, o których mowa w ust. 1, nie mogą być wyższe niż stawki obliczone zgodnie

z przepisami wydanymi na podstawie art. 13ha ust. 5 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2222, z późn. zm..

3.

Spółka ogłasza w prasie o zasięgu lokalnym i ogólnokrajowym oraz w punktach poboru

opłat informację o wysokości opłat za przejazd autostradą lub ich zmianie, w terminie

co najmniej czternastu dni przed dniem rozpoczęcia pobierania tych opłat.

1.

Stawki opłat, o których mowa w art. 37a ust. 1a pkt 1 i 2, za przejazd kilometra autostradą,

niezależnie od kategorii pojazdu, o której mowa w art. 37a ust. 6, nie mogą być wyższe

niż 2 zł oraz nie mogą przekroczyć stawek opłat za przejazd obliczonych zgodnie z

przepisami, wydanymi na podstawie art. 13ha ust. 5 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych.

2.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, stawki opłat

za przejazd autostradą, o których mowa w art. 37a ust. 1a pkt 1 i 2, z uwzględnieniem

ust. 1, mając na uwadze potrzeby utrzymania i ochrony dróg istotnych dla rozwoju sieci

drogowej.

3.

Minister właściwy do spraw transportu w rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 2, może

1)

zróżnicować stawki opłat za przejazd autostradą ze względu na liczbę osi, emisję spalin

pojazdu samochodowego, porę dnia, kategorię dnia i porę roku, mając na uwadze zapewnienie

potrzeb ochrony środowiska, płynności ruchu, ochronę dróg publicznych, optymalizację

wykorzystania infrastruktury transportu lądowego, a także propagowanie bezpieczeństwa

ruchu drogowego;

2)

wprowadzić stawki abonamentowe dla niektórych użytkowników autostrady w wysokości

nie mniejszej niż 87% stawki opłaty za przejazd autostradą, z zachowaniem zasady przejrzystości

i niedyskryminacji.

(uchylony)

Od opłat za przejazd autostradą są zwolnione

1

pojazdy Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, a także sił zbrojnych państw obcych,

jeżeli umowa międzynarodowa, której Rzeczpospolita Polska jest stroną, tak stanowi,

pojazdy jednostek ochrony przeciwpożarowej, zespołów ratownictwa medycznego, służb

ratownictwa górniczego, Morskiej Służby Poszukiwania i Ratownictwa, Straży Granicznej,

Służby Ochrony Państwa, Służby Więziennej, Inspekcji Transportu Drogowego, Krajowej

Administracji Skarbowej wykorzystywane przez Służbę Celno-Skarbową, Policji, Agencji

Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby

Wywiadu Wojskowego oraz Centralnego Biura Antykorupcyjnego;

1a

pojazdy, o których mowa w art. 53 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1260, z późn. zm., poruszające się jako pojazdy uprzywilejowane i uczestniczące w akcji ratowania życia

lub zdrowia ludzkiego;

2)

pojazdy Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad;

3)

pojazdy drogowej spółki specjalnego przeznaczenia podczas wykonywania jej zadań spółki

jako zarządcy autostrady;

4)

pojazdy spółki, z którą zawarto umowę o budowę i eksploatację, bądź wyłącznie eksploatację

autostrady podczas wykonywania zadań spółki jako zarządcy autostrady.

Zasady poboru opłat w systemie elektronicznym określają przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych.

1.

Główny Inspektor Transportu Drogowego może powierzyć, w drodze porozumienia, wykonywanie

w jego imieniu niektórych czynności związanych z poborem opłaty za przejazd autostradą,

w tym przygotowanie, wdrożenie, budowę lub eksploatację systemu poboru tej opłaty

1)

organom administracji rządowej;

2)

Bankowi Gospodarstwa Krajowego;

3)

instytutom badawczym w rozumieniu ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o instytutach badawczych

(Dz. U. z 2018 r. poz. 736 i 1669);

4)

instytucjom gospodarki budżetowej;

5)

innym podmiotom, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1-3a ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych, którym wyłączne prawo do wykonywania tych czynności przyznano w drodze ustawy lub

innego aktu normatywnego, który podlega publikacji.

2.

W porozumieniu, o którym mowa w ust. 1, reguluje się w szczególności wzajemne rozliczenia

finansowe.

3.

Główny Inspektor Transportu Drogowego w związku z poborem opłat za przejazd autostradą

może zlecić podmiotom innym niż wskazane w ust. 1 wyłącznie

1)

produkcję, dostawę, serwis i wymianę urządzeń, o których mowa w art. 13i ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych;

2)

produkcję, dostawę, instalację, usuwanie, a także utrzymanie, serwis i wymianę urządzeń,

o których mowa w art. 13o ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, służących do poboru opłaty za przejazd autostradą;

3)

świadczenie usług telekomunikacyjnych zapewniających wymianę danych pomiędzy urządzeniami

i elementami systemu poboru opłat za przejazd autostradą, a także innych usług towarzyszących,

umożliwiających pobór opłaty za przejazd autostradą;

4)

produkcję, dostawę, instalację oraz wdrożenie urządzeń i elementów składowych systemu

poboru opłat za przejazd autostradą, a także ich serwis i utrzymanie;

5)

obsługę użytkowników autostrady w zakresie wnoszenia opłat za przejazd autostradą.

4.

W przypadku gdy pobór opłaty za przejazd autostradą, o której mowa w art. 37a ust.

1a pkt 1, odbywa się z wykorzystaniem systemu elektronicznego poboru opłat, o którym

mowa w art. 13i ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, obsługę użytkowników autostrady płatnej, w tym w zakresie udostępniania urządzeń,

o których mowa w art. 13i ust. 3, oraz wnoszenia opłaty za przejazd autostradą, Główny

Inspektor Transportu Drogowego może zlecić w szczególności

1)

przedsiębiorcom prowadzącym stacje benzynowe;

2)

organizacjom zrzeszającym przewoźników drogowych o zasięgu ogólnokrajowym;

3)

operatorom pocztowym, o których mowa w art. 3 pkt 12 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1481 oraz z 2018 r. poz. 106, 138, 650, 1118 i 1629).

5.

Wykonywanie czynności, o których mowa w ust. 4, odbywa się na zasadach określonych

w porozumieniu, które określa w szczególności sposób zabezpieczenia środków z tytułu

wnoszonej opłaty za przejazd autostradą.

6.

W przypadku gdy do zamówienia, o którym mowa w ust. 3 i 4, nie stosuje się przepisów

ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych albo ustawy z dnia 21 października 2016 r. o umowie koncesji na roboty budowlane lub usługi, zastosowanie mają przepisy ust. 7-10.

7.

Główny Inspektor Transportu Drogowego, udzielając zamówienia, o którym mowa w ust.

6, zamieszcza w Biuletynie Informacji Publicznej na swojej stronie podmiotowej ogłoszenie

o udzielanym zamówieniu.

8.

Zamówienie, o którym mowa w ust. 6, jest udzielane w sposób zapewniający przejrzystość,

równe traktowanie podmiotów zainteresowanych wykonaniem zamówienia oraz z uwzględnieniem

okoliczności mogących mieć wpływ na jego udzielenie.

9.

Główny Inspektor Transportu Drogowego nie udostępnia informacji związanych z zamówieniem,

o którym mowa w ust. 6, stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu przepisów

ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji

(Dz. U. z 2018 r. poz. 419 i 1637), jeżeli podmiot zainteresowany wykonaniem zamówienia, nie później niż przed zleceniem,

o którym mowa w ust. 3, albo zawarciem porozumienia, o którym mowa w ust. 5, zastrzegł,

że nie mogą być one udostępniane.

10.

Główny Inspektor Transportu Drogowego niezwłocznie podaje do publicznej wiadomości,

w Biuletynie Informacji Publicznej na swojej stronie podmiotowej, informację o udzieleniu

zamówienia, o którym mowa w ust. 6, podając nazwę (firmę) albo imię i nazwisko podmiotu,

któremu zlecono wykonywanie czynności, o których mowa w ust. 3, lub z którym zawarto

porozumienie, o którym mowa w ust. 5, albo informację o nieudzieleniu tego zamówienia.

1.

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad użycza Głównemu Inspektorowi Transportu

Drogowego grunty na cele związane z realizacją zadania, o którym mowa w art. 37a ust.

1a pkt 1, wraz z wzniesionymi na nich budynkami, budowlami i innymi urządzeniami.

2.

Warunki korzystania z gruntów, o których mowa w ust. 1, oraz wzniesionych na nich

budynków, budowli i innych urządzeń określa umowa pomiędzy Głównym Inspektorem Transportu

Drogowego oraz Generalnym Dyrektorem Dróg Krajowych i Autostrad.

1.

Wprowadzanie na rynek krajowy paliw silnikowych oraz gazu, wykorzystywanych do napędu

silników spalinowych, podlega opłacie, zwanej dalej „opłatą paliwową”.

2.

Przez wprowadzenie na rynek krajowy paliw silnikowych oraz gazu, o których mowa w

ust. 1, rozumie się czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, których

przedmiotem są te paliwa silnikowe oraz gaz.

3.

Biokomponentami są biokomponenty w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o biokomponentach i biopaliwach ciekłych

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1344, 1356 i 1629).

4.

Paliwami silnikowymi lub gazem, o których mowa w ust. 1, są następujące produkty

1)

benzyny silnikowe o kodach: CN 2710 11 45 lub CN 2710 11 49 oraz wyroby powstałe ze

zmieszania tych benzyn z biokomponentami, spełniające wymagania jakościowe określone

w odrębnych przepisach;

2)

oleje napędowe o kodzie CN 2710 19 41 oraz wyroby powstałe ze zmieszania tych olejów

z biokomponentami, spełniające wymagania jakościowe określone w odrębnych przepisach;

3)

biokomponenty stanowiące samoistne paliwa, spełniające wymagania jakościowe określone

w odrębnych przepisach, przeznaczone do napędu silników spalinowych, bez względu na

kod CN;

4)

gaz ziemny (mokry) i pozostałe węglowodory gazowe oraz gazowe węglowodory alifatyczne

skroplone i w stanie gazowym, przeznaczone do napędu silników spalinowych, o kodach

CN 2711 i CN 2901;

5)

wyroby inne niż określone w pkt 1-4, przeznaczone do użycia, oferowane na sprzedaż

lub używane do napędu silników spalinowych, bez względu na kod CN.

1.

Opłata paliwowa stanowi przychód Krajowego Funduszu Drogowego i Funduszu Kolejowego,

o którym mowa w ustawie z dnia 16 grudnia 2005 r. o Funduszu Kolejowym

(Dz. U. z 2017 r. poz. 510), z tym że kwota stanowiąca 80% opłaty paliwowej stanowi przychód Krajowego Funduszu

Drogowego, a kwota stanowiąca 20% tej opłaty - przychód Funduszu Kolejowego.

2.

W 2009 r. przychód Funduszu Kolejowego stanowi kwota, o której mowa w ust. 1, powiększona

o kwotę 200 mln zł, o którą pomniejsza się przychód z opłaty paliwowej Krajowego Funduszu

Drogowego w danym roku. Kwota ta zostanie przekazana przez Bank Gospodarstwa Krajowego

z bieżących wpływów z opłaty paliwowej na rachunek Funduszu Kolejowego do dnia 15

grudnia 2009 r.

3.

W latach 2010-2014 przychód Funduszu Kolejowego stanowi kwota, o której mowa w ust.

1, powiększona corocznie o kwotę 100 mln zł, o którą pomniejsza się przychód z opłaty

paliwowej Krajowego Funduszu Drogowego w danym roku.

3a.

W 2015 r. przychód Funduszu Kolejowego stanowi kwota, o której mowa w ust. 1, powiększona

o kwotę 500 mln zł, o którą pomniejsza się przychód z opłaty paliwowej Krajowego Funduszu

Drogowego w tym roku.

3b.

W latach 2016-2019 przychód Funduszu Kolejowego stanowi kwota, o której mowa w ust.

1, powiększona corocznie o kwotę 400 mln zł, o którą pomniejsza się przychód z opłaty

paliwowej Krajowego Funduszu Drogowego w danym roku.

4.

Sposób i terminy przekazania kwoty 200 mln zł, o której mowa w ust. 2, oraz kwoty

100 mln zł, o której mowa w ust. 3, zostaną określone w umowie, o której mowa w art. 12 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o Funduszu Kolejowym.

5.

Sposób i terminy przekazania kwoty 500 mln zł, o której mowa w ust. 3a, oraz kwoty

400 mln zł, o której mowa w ust. 3b, zostaną określone w umowie, o której mowa w art. 12 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o Funduszu Kolejowym.

1.

Obowiązek zapłaty opłaty paliwowej od paliw silnikowych oraz gazu, o których mowa

w art. 37h, ciąży na

1)

producencie paliw silnikowych lub gazu albo

2)

importerze paliw silnikowych lub gazu, albo

3)

podmiocie dokonującym nabycia wewnątrzwspólnotowego w rozumieniu przepisów o podatku

akcyzowym paliw silnikowych lub gazu, albo

4)

innym podmiocie podlegającym na podstawie przepisów o podatku akcyzowym obowiązkowi

podatkowemu w zakresie podatku akcyzowego od paliw silnikowych lub gazu.

2.

Podmioty, o których mowa w ust. 1, są zwolnione z obowiązku uiszczania opłaty paliwowej,

gdy to wynika z umów międzynarodowych dotyczących międzynarodowego transportu drogowego.

3.

Minister właściwy do spraw transportu ogłosi, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku

Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, wykaz umów, o których mowa w

ust. 2.

1.

Obowiązek zapłaty opłaty paliwowej powstaje z dniem powstania zobowiązania podatkowego

w podatku akcyzowym od paliw silnikowych oraz gazu, o których mowa w art. 37h.

1a.

Opłata paliwowa podlega zabezpieczeniu zabezpieczeniem akcyzowym na zasadach określonych

w ustawie z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1114, 1039, 1356, 1629 i 1697), w celu zagwarantowania wykonania powstałego albo mogącego powstać obowiązku jej

zapłaty.

2.

W przypadku poddania danej ilości paliwa silnikowego, od której zapłacono opłatę paliwową,

dalszym procesom, w wyniku których nastąpiło zwiększenie ilości tego paliwa, opłacie

paliwowej podlega uzyskana nadwyżka tego paliwa.

1.

Podstawą obliczenia wysokości opłaty paliwowej jest ilość paliw silnikowych lub gazu,

o których mowa w art. 37h, od jakich podmioty, o których mowa w art. 37j ust. 1, są

obowiązane zapłacić podatek akcyzowy.

2.

Opłata paliwowa nie zwiększa podstawy opodatkowania podatkiem akcyzowym z tytułu importu

wyrobów akcyzowych.

1.

Stawka opłaty paliwowej wynosi

1)

95,19

2)

239,84

3)

122,82

2.

Stawki opłaty paliwowej, o których mowa w ust. 1, ulegają podwyższeniu na następny

rok w stopniu odpowiadającym wskaźnikowi wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych

w okresie pierwszych trzech kwartałów roku, w którym stawki ulegają zmianie, w stosunku

do analogicznego okresu roku poprzedniego.

3.

Wskaźnik wzrostu cen, o którym mowa w ust. 2, ustala się na podstawie komunikatu Prezesa

Głównego Urzędu Statystycznego ogłoszonego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej

Polskiej „Monitor Polski”, w terminie 15 dni po upływie trzeciego kwartału, każdego

roku.

3a.

W latach 2015-2019 stawki opłaty paliwowej, o których mowa w ust. 1, obliczone z uwzględnieniem

zasady, o której mowa w ust. 2, są podwyższone odpowiednio o 25,00 zł za 1000 I albo

o 25,00 zł za 1000 kg. Kwota 25,00 zł nie podlega podwyższeniu zgodnie z ust. 2.

4.

Minister właściwy do spraw transportu ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku

Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, stawki opłaty paliwowej obliczone

z uwzględnieniem zasady, o której mowa w ust. 2, zaokrąglając je w górę do pełnych

groszy.

5.

Minister właściwy do spraw transportu ogłaszając, zgodnie z ust. 4, stawki opłaty

paliwowej na lata 2015-2019, uwzględnia kwotę 25,00 zł, o której mowa w ust. 3a.

1.

Organami właściwymi w sprawie opłaty paliwowej są naczelnicy urzędów skarbowych, naczelnicy

urzędów celno-skarbowych oraz dyrektorzy izb administracji skarbowej.

2.

Organami właściwymi miejscowo w sprawach opłaty paliwowej są odpowiednio

1)

naczelnik urzędu skarbowego właściwy miejscowo w sprawach podatku akcyzowego oraz

dyrektor izby administracji skarbowej właściwy dla tego naczelnika - w przypadkach,

o których mowa w art. 37j ust. 1 pkt 1, 3 i 4;

2)

naczelnik urzędu celno-skarbowego właściwy ze względu na miejsce powstania długu celnego

oraz dyrektor izby administracji skarbowej właściwy dla tego naczelnika - w przypadku,

o którym mowa w art. 37j ust. 1 pkt 2.

1.

Podmioty, o których mowa w art. 37j ust. 1, są obowiązane składać informację o opłacie

paliwowej odpowiednio właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego albo naczelnikowi

urzędu celno-skarbowego oraz obliczać i wpłacać opłatę paliwową w terminie

1)

do 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek zapłaty

- w przypadkach, o których mowa w art. 37j ust. 1 pkt 1, 3 i 4,

2)

określonym dla należności celnych - w przypadku, o którym mowa w art. 37j ust. 1 pkt

2

- na wyodrębniony rachunek bankowy urzędu skarbowego właściwego dla dokonywania wpłat

kwot z tytułu zapłaty podatku akcyzowego.

2.

W razie powstania nadpłaty w opłacie paliwowej Bank Gospodarstwa Krajowego dokonuje

zwrotu tej nadpłaty ze środków należnych Krajowemu Funduszowi Drogowemu i Funduszowi

Kolejowemu.

3.

Obowiązek zapłaty opłaty paliwowej przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca

roku kalendarzowego, w którym zapłata powinna nastąpić.

4.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, wzór informacji

w sprawie opłaty paliwowej, o której mowa w ust. 1, mając na uwadze zapewnienie jednolitości

informacji składanych przez podmioty, o których mowa w art. 37j, oraz zapewnienie

możliwości kontroli wysokości dokonywanych wpłat.

1.

Naczelnik urzędu skarbowego, o którym mowa w art. 37o ust. 1, przekazuje kwoty pobranej

opłaty paliwowej na wyodrębniony rachunek w Banku Gospodarstwa Krajowego, w terminie

14 dni od dnia jej pobrania.

2.

Bank Gospodarstwa Krajowego przekazuje środki, o których mowa w ust. 1, w terminie

7 dni od dnia wpływu na rachunek w Banku Gospodarstwa Krajowego, w wysokości określonej

w art. 37i, na rachunek Krajowego Funduszu Drogowego oraz na rachunek Funduszu Kolejowego,

chyba że zachodzi przypadek, o którym mowa w art. 37o ust. 2.

Do opłaty paliwowej stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

(Dz. U. z 2018 r. poz. 800, z późn. zm., z zastrzeżeniem art. 37o ust. 3.

1.

Budowę autostrad, z zastrzeżeniem ust. 2, finansuje się

1)

ze środków własnych spółek oraz uzyskanych przez nie kredytów bankowych i pożyczek,

a także ze środków pochodzących z emisji obligacji, w tym obligacji przychodowych;

2)

ze środków pochodzących z budżetu państwa ustalanych corocznie w ustawie budżetowej;

3)

ze środków Funduszu;

4)

z innych źródeł.

2.

W przypadku gdy przewiduje się zawarcie umowy wyłącznie na eksploatację autostrady

lub jej odcinka, budowę tej autostrady lub jej odcinka finansuje się na zasadach dotyczących

finansowania i budowy dróg publicznych określonych w odrębnych przepisach oraz ze

środków Funduszu.

3.

Spółce mogą być udzielone przez Skarb Państwa gwarancje i poręczenia zgodnie z przepisami

ustawy z dnia 8 maja 1997 r. o poręczeniach i gwarancjach udzielanych przez Skarb

Państwa oraz niektóre osoby prawne

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2022 i 2433).

W Banku Gospodarstwa Krajowego tworzy się Fundusz.

Fundusz

1)

gromadzi środki finansowe na budowę i przebudowę dróg krajowych;

1a)

gromadzi środki finansowe na przygotowanie, wdrożenie, budowę lub eksploatację systemów

poboru opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, oraz opłat za przejazd autostradą;

2)

finansuje realizację zadań, o których mowa w pkt 1 i 1a.

3)

(uchylony)

1.

Środki Funduszu pochodzą z

1)

opłaty paliwowej, w wysokości określonej w art. 37i;

2)

odsetek z tytułu oprocentowania środków Funduszu oraz odsetek od lokat okresowo wolnych

środków Funduszu w bankach;

3)

(uchylony)

4)

(uchylony)

5

środków pochodzących z opłat za przejazdy autostradą, pobieranych przez Generalnego

Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad;

5

środków pochodzących z opłat za przejazdy autostradą, pobieranych przez Głównego Inspektora

Transportu Drogowego;

5a)

środków pochodzących z opłat za przejazdy autostradą, pobieranych przez drogową spółkę

specjalnego przeznaczenia, jeżeli umowa, o której mowa w art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 2007 r. o drogowych spółkach specjalnego przeznaczenia, nie stanowi inaczej;

5b)

środków pochodzących z opłat za przejazd autostradą, pobieranych przez spółkę, jeżeli

umowa, o której mowa w art. 37b ust. 4, tak stanowi;

5c)

środków pochodzących z opłat elektronicznych, o których mowa w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych;

5d

środków pochodzących z opłat, o których mowa w art. 16x ust. 6 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, pobieranych przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad;

5d

środków pochodzących z opłat, o których mowa w art. 16x ust. 6 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, pobieranych przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego;

5e)

odsetek, o których mowa w art. 16j ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, w przypadku gdy opłaty, od których nalicza się odsetki, stanowią przychód Funduszu;

5f

środków z tytułu zajęcia pasa drogowego, pochodzących z umów i decyzji, o których

mowa w art. 38 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i

realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących

(Dz. U. poz. 1496);

6)

płatności dokonywanych przez spółki, zgodnie z warunkami umowy o budowę i eksploatację

albo wyłącznie eksploatację autostrady, w tym przewidzianych na rzecz Generalnego

Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad;

7)

wpływów uzyskanych przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z tytułu

odpłatnego udostępniania nieruchomości nabytych na cele budowy dróg;

8)

środków pochodzących ze źródeł zagranicznych niepodlegających zwrotowi;

9)

wpływów uzyskanych przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z tytułu

a)

opłat za specyfikacje istotnych warunków zamówienia, o których mowa w art. 42 ust. 2 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych,

b)

zatrzymania wadium wraz z odsetkami, w przypadku o którym mowa w art. 46 ust. 4a i 5 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych,

c)

zatrzymania wraz z odsetkami zabezpieczenia należytego wykonania umowy, o którym mowa

w art. 147 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych,

d)

kar umownych;

10)

środków z kredytów lub pożyczek zaciągniętych na rzecz Funduszu przez Bank Gospodarstwa

Krajowego;

11)

wpływów z obligacji emitowanych na rzecz Funduszu przez Bank Gospodarstwa Krajowego;

11a)

inwestycji środków Funduszu w jednostki uczestnictwa funduszy rynku pieniężnego, o

których mowa w art. 178 ustawy z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych i zarządzaniu alternatywnymi

funduszami inwestycyjnymi

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1355);

11b)

innych wpływów z opłat i kar określonych w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, wpływów z opłat i kar określonych w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym oraz wpływów z opłat określonych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, z zastrzeżeniem ust. 3;

11c)

dotacji z budżetu państwa;

11d)

pożyczek z budżetu państwa;

11e)

wpływów z grzywien nałożonych przez Inspekcję Transportu Drogowego za naruszenia przepisów

ruchu drogowego ujawnione za pomocą urządzeń rejestrujących, o których mowa w art. 20d ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych;

12)

darowizn i zapisów;

13)

wpływów z innych środków publicznych;

14)

wpływów z innych tytułów.

2.

Wpływy z grzywien, opłat i kar, o których mowa w ust. 1 pkt 11b i 11e, Bank Gospodarstwa

Krajowego wyodrębnia w ramach środków finansowych gromadzonych na Funduszu.

3.

Wpływy z opłat, o których mowa w art. 13 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, mogą stanowić przychód drogowej spółki specjalnego przeznaczenia na mocy umowy,

o której mowa w art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 2007 r. o drogowych spółkach specjalnego przeznaczenia, jeżeli umowa tak stanowi.

(uchylony)

1.

Bank Gospodarstwa Krajowego może zaciągać kredyty, pożyczki lub emitować obligacje

w kraju i za granicą na rzecz Funduszu i z przeznaczeniem na

1)

finansowanie inwestycji realizowanych w ramach programów wieloletnich ustanawianych

przez Radę Ministrów zgodnie z przepisami ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2077 oraz z 2018 r. poz. 62, 1000, 1366, 1669 i 1693) oraz inwestycji realizowanych z udziałem środków, o których mowa w art. 5 ust. 1

pkt 2 i 3 tej ustawy, a także zadań wynikających z planu finansowego Funduszu;

2)

spłatę zobowiązań z tytułu zaciągniętych kredytów i pożyczek oraz wyemitowanych obligacji.

2.

Za zobowiązania Banku Gospodarstwa Krajowego, o których mowa w ust. 1, z tytułu zaciągniętych

kredytów i pożyczek oraz wyemitowanych obligacji mogą być udzielane przez Skarb Państwa

gwarancje i poręczenia, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 8 maja 1997 r. o poręczeniach i gwarancjach udzielanych przez Skarb

Państwa oraz niektóre osoby prawne, z tym że wymogu, o którym mowa w art. 7 ust. 2 pkt 2 tej ustawy, w zakresie, w jakim

wymaga się, aby środki przeznaczone na spłatę kredytu pochodziły ze źródeł innych

niż budżet państwa, nie stosuje się.

3.

Gwarancje i poręczenia, o których mowa w ust. 2, są zwolnione z opłat prowizyjnych.

4.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych wykonuje czynności zmierzające do

odzyskania kwot zapłaconych z tytułu wykonania umowy poręczenia lub gwarancji na zasadach

określonych przepisami ustawy z dnia 8 maja 1997 r. o poręczeniach i gwarancjach udzielanych przez Skarb

Państwa oraz niektóre osoby prawne, z wyłączeniem art. 43 tej ustawy.

5.

Jeżeli odzyskanie wierzytelności Skarbu Państwa, powstałych z tytułu udzielonego poręczenia

lub gwarancji, nie jest możliwe, Rada Ministrów, na wniosek ministra właściwego do

spraw finansów publicznych, może umorzyć wierzytelność w całości lub części.

1.

Okresowo wolne środki Funduszu, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, Bank Gospodarstwa Krajowego może lokować

1)

w innych bankach;

2)

w papiery wartościowe emitowane lub gwarantowane przez Skarb Państwa;

3)

w papiery wartościowe emitowane przez Narodowy Bank Polski.

2.

Suma lokat, o których mowa w ust. 1 pkt 1, w jednym banku lub grupie banków powiązanych

ze sobą kapitałowo lub organizacyjnie, nie może przekroczyć 25% okresowo wolnych środków

Funduszu.

3.

(uchylony)

1.

Środki Funduszu mogą być przeznaczone na

1)

finansowanie budowy i przebudowy dróg krajowych, realizowanych przez Generalnego Dyrektora

Dróg Krajowych i Autostrad;

2)

płatności na rzecz spółek z tytułu realizacji przez nie obowiązków wynikających z

umowy o budowę i eksploatację albo wyłącznie eksploatację autostrady, obejmujące w

szczególności

a)

zwrot kosztów ponoszonych z tytułu zachowania nieprzerwanej dostępności autostrady,

jej utrzymania i przejezdności,

b)

zmienne kwoty uzależnione od spełnienia przez spółkę wymogów określonych w umowie

o budowę i eksploatację albo wyłącznie eksploatację autostrady,

c)

dopłaty udzielane spółkom na pokrycie całości lub części niedoborów bieżących przychodów

z tytułu eksploatacji autostrady, w celu zapewnienia płynności wydatków związanych

z bieżącą obsługą i spłatą kredytów lub pożyczek bądź obligacji wyemitowanych w związku

z budową autostrady;

3)

finansowanie przedsięwzięć drogowych powierzonych drogowej spółce specjalnego przeznaczenia;

4)

finansowanie kosztów utworzenia drogowej spółki specjalnego przeznaczenia, w tym środków

na pokrycie kapitału zakładowego i kosztów podjęcia działalności spółki, finansowanie

kosztów podwyższenia kapitału zakładowego drogowej spółki specjalnego przeznaczenia

oraz wypłatę wynagrodzenia dla tej spółki;

5

przygotowanie, wdrożenie, budowę lub eksploatację systemów poboru opłat, o których

mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, oraz opłat za przejazd autostradą, pobieranych odpowiednio przez Generalnego Dyrektora

Dróg Krajowych i Autostrad, drogową spółkę specjalnego przeznaczenia lub wykonawcę,

o którym mowa w art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 2007 r. o drogowych spółkach specjalnego przeznaczenia;

5

przygotowanie, wdrożenie, budowę lub eksploatację systemów poboru opłat, o których

mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, oraz opłat za przejazd autostradą, pobieranych przez Głównego Inspektora Transportu

Drogowego;

5a)

wynagrodzenie dla dostawcy EETS, o którym mowa w art. 16t ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, oraz koszty postępowania przed Komisją, o której mowa w art. 16z ust. 1 tej ustawy;

6

finansowanie kosztów usług doradczych

a)

związanych z budową i przebudową dróg krajowych, w tym autostrad,

b)

związanych z przygotowaniem, wdrożeniem, budową lub eksploatacją systemów poboru opłat,

o których mowa w pkt 5,

c)

niezbędnych do prawidłowego wykonywania przez ministra właściwego do spraw transportu

ustawowych zadań z zakresu funkcjonowania oraz rozwoju infrastruktury dróg publicznych.

2

Ze środków Funduszu dokonuje się

1)

pokrycia kosztów emisji i wykupu obligacji, o których mowa w art. 39d ust. 1;

2)

spłaty

a)

kredytów i pożyczek wraz z odsetkami i innymi kosztami obsługi kredytów i pożyczek,

o których mowa w art. 39d ust. 1,

b)

zobowiązań wynikających z wykonania przez Skarb Państwa obowiązków z tytułu gwarancji

i poręczeń, o których mowa w art. 39d ust. 2,

c)

udzielonego przez Bank Gospodarstwa Krajowego finansowania, o którym mowa w ust. 6,

wraz z kosztami tego finansowania.

3.

Ze środków Funduszu dokonuje się wypłaty wynagrodzenia prowizyjnego przysługującego

Bankowi Gospodarstwa Krajowego oraz dokonuje zwrotu nadpłaty, o której mowa w art.

37o ust. 2.

4.

Wpływy z opłat i kar, o których mowa w art. 39b ust. 1 pkt 11b, przeznacza się na

cele, o których mowa w ustawach, na podstawie których pobierane są te opłaty i kary.

4a.

Środki, o których mowa w art. 39b ust. 1 pkt 11c, przeznacza się na finansowanie inwestycji

realizowanych w ramach programów wieloletnich ustanawianych przez Radę Ministrów zgodnie

z przepisami ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych oraz inwestycji realizowanych z udziałem środków, o których mowa w art. 5 ust. 1

pkt 2 i 3 tej ustawy, a także innych zadań wynikających z planu finansowego Funduszu

oraz na pokrycie wydatków, o których mowa w ust. 2.

4b.

Wpływy z grzywien, o których mowa w art. 39b ust. 1 pkt 11e, przeznacza się na cele

wymienione w art. 20d ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych.

5

Ze środków Funduszu dokonuje się wypłaty wynagrodzenia operatora, o którym mowa w

art. 13hd ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych.

5.

(uchylony)

6

W przypadku niedoboru na rachunku Funduszu środków niezbędnych do terminowej obsługi

zadań, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 3 oraz w ust. 2 pkt 1 i 2 lit. a, Bank Gospodarstwa

Krajowego, w uzgodnieniu z ministrem właściwym do spraw transportu i ministrem właściwym

do spraw finansów publicznych, może finansować ich realizację ze środków własnych.

(uchylony)

(uchylony)

Warunki finansowania ze środków Funduszu w odniesieniu do

1)

projektów przewidzianych do realizacji przez spółki - są określone w umowach o budowę

i eksploatację albo wyłącznie eksploatację autostrady;

2)

projektów przewidzianych do realizacji przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych

i Autostrad - są określone w umowach zawieranych z wykonawcami robót;

3)

przedsięwzięć drogowych powierzonych drogowej spółce specjalnego przeznaczenia - są

określone w umowie, o której mowa w art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 2007 r. o drogowych spółkach specjalnego przeznaczenia.

1.

Wypłaty ze środków Funduszu wynikające z umowy o budowę i eksploatację albo wyłącznie

eksploatację autostrady mogą być gwarantowane i poręczane przez Skarb Państwa.

2.

Do gwarancji i poręczeń, o których mowa w ust. 1, nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 8 maja 1997 r. o poręczeniach i gwarancjach udzielanych przez Skarb

Państwa oraz niektóre osoby prawne, z wyjątkiem art. 2a ust. 1, art. 2b, art. 31, art. 44, art. 44a, art. 44b, art.

46 i art. 47.

3.

Gwarancje i poręczenia, o których mowa w ust. 1, są udzielane przez Radę Ministrów

na wniosek ministra właściwego do spraw finansów publicznych uzgodniony z ministrem

właściwym do spraw transportu.

4.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych wykonuje czynności zmierzające do

odzyskania kwot zapłaconych z tytułu wykonania umów poręczenia lub gwarancji, o których

mowa w ust. 1, oraz dochodzi spłaty tych kwot ze środków Funduszu, z zastrzeżeniem

ust. 5.

5.

Jeżeli odzyskanie wierzytelności Skarbu Państwa, powstałych z tytułu udzielonego poręczenia

lub gwarancji, nie jest możliwe, Rada Ministrów, na wniosek ministra właściwego do

spraw finansów publicznych, może umorzyć wierzytelność w całości lub części.

1

Bank Gospodarstwa Krajowego, na wniosek Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad,

dokonuje wypłat ze środków Funduszu odpowiednio na rzecz spółek lub wykonawców robót

w wysokości i terminach wynikających z umów, o których mowa w art. 39i pkt 1 i 2,

a na wniosek ministra właściwego do spraw transportu dokonuje wypłat, o których mowa

w art. 39f ust. 1 pkt 4 i 6 lit. c.

2.

Bank Gospodarstwa Krajowego, na wniosek drogowych spółek specjalnego przeznaczenia,

dokonuje wypłat ze środków Funduszu na rzecz wykonawców przygotowania lub realizacji

przedsięwzięć drogowych.

3

Bank Gospodarstwa Krajowego, na wniosek odpowiednio Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych

i Autostrad albo drogowej spółki specjalnego przeznaczenia, wypłaca ze środków Funduszu

wynagrodzenie operatorowi, o którym mowa w art. 13hd ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych.

3.

(uchylony)

4

Bank Gospodarstwa Krajowego, na wniosek Głównego Inspektora Transportu Drogowego,

dokonuje wypłat ze środków Funduszu na cele, o których mowa w art. 39f ust. 1 pkt

5 i 6 lit. b.

Minister właściwy do spraw transportu zawiera z Bankiem Gospodarstwa Krajowego porozumienie

określające

1)

szczegółowy sposób i terminy dokonywania wypłat ze środków Funduszu;

2)

sposób i terminy dokonywania przez Bank Gospodarstwa Krajowego lokat, o których mowa

w art. 39e ust. 1;

3)

sposób i termin zwrotu nadpłaty opłaty paliwowej, o której mowa w art. 37o ust. 2;

4

sposób i tryb przekazywania przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad

przychodów z opłat za przejazdy autostradami;

4

sposób i tryb przekazywania przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego przychodów

z opłat za przejazd autostradą;

5)

sposób gromadzenia w ramach Funduszu środków, o których mowa w art. 39n ust. 2 pkt

2, oraz wpływów, o których mowa w art. 39b ust. 1 pkt 11b i 11e;

6)

tryb przekazywania do Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad albo drogowej

spółki specjalnego przeznaczenia środków finansowych na realizację zadań;

7)

zasady udzielania finansowania, o którym mowa w art. 39f ust. 6.

Nadzór nad gospodarowaniem środkami Funduszu sprawuje Rada Nadzorcza Banku Gospodarstwa

Krajowego.

1.

Bank Gospodarstwa Krajowego wyodrębnia w swoim planie finansowym plan finansowy Funduszu.

2.

Plan finansowy Funduszu określa w szczególności

1)

przeznaczenie środków Funduszu zgodnie z art. 39f ust. 1-3 i 5;

2)

przewidywaną sumę środków przeznaczonych do refundacji dla inwestycji realizowanych

w ramach programów operacyjnych ujętych w wykazie, o którym mowa w art. 122 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, przekazywanych z budżetu państwa;

3)

przewidywaną kwotę finansowania, o którym mowa w art. 39f ust. 6;

4)

maksymalną kwotę oraz termin obowiązywania poręczeń i gwarancji, o których mowa w

art. 39j.

3.

Bank Gospodarstwa Krajowego, nie później niż do dnia 15 czerwca roku poprzedzającego

rok, w którym plan finansowy Funduszu ma obowiązywać, przedstawia projekt tego planu

do

1)

uzgodnienia

a)

ministrowi właściwemu do spraw transportu,

b)

ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych w zakresie finansowym;

2)

zaopiniowania ministrowi właściwemu do spraw rozwoju regionalnego w zakresie środków

przeznaczonych na realizację inwestycji finansowanych z programów operacyjnych ujętych

w wykazie, o którym mowa w art. 122 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych.

4.

Uzgodnienie oraz opinia, o których mowa w ust. 3, następuje do dnia 31 lipca roku

poprzedzającego rok, w którym plan finansowy Funduszu ma obowiązywać.

5.

Plan finansowy Funduszu stanowi podstawę dokonywania wypłat ze środków Funduszu oraz

podstawę do zaciągnięcia kredytów i pożyczek oraz przeprowadzenia emisji obligacji,

o których mowa w art. 39d ust. 1.

6.

Bank Gospodarstwa Krajowego

1)

sporządza dla Funduszu odrębny bilans oraz rachunek zysków i strat, wchodzące w skład

sprawozdania finansowego tego banku;

2)

składa ministrom, o których mowa w ust. 3, w terminie do końca miesiąca następującego

po każdym kwartale, informację o realizacji planu finansowego Funduszu.

1.

Bank Gospodarstwa Krajowego pobiera wynagrodzenie prowizyjne z tytułu prowadzenia

Funduszu.

2.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wysokość wynagrodzenia, o którym

mowa w ust. 1, oraz sposób i terminy jego wypłaty, uwzględniając koszty Banku Gospodarstwa

Krajowego ponoszone w związku z prowadzeniem Funduszu.

1.

Obligacje emitowane przez Bank Gospodarstwa Krajowego na rzecz Funduszu i poręczane

lub gwarantowane przez Skarb Państwa są papierami wartościowymi, w których Bank Gospodarstwa

Krajowego stwierdza, że jest dłużnikiem właściciela takiego papieru i zobowiązuje

się wobec niego do spełnienia określonego świadczenia pieniężnego.

2.

Dokonanie przez Bank Gospodarstwa Krajowego emisji obligacji, o których mowa w ust.

1, wymaga uprzedniej akceptacji warunków emisji ministra właściwego do spraw budżetu.

3.

Obligacje są oprocentowane w postaci dyskonta lub odsetek.

3a.

Obligacje mogą być emitowane jako obligacje imienne lub na okaziciela.

4.

Obligacje mogą być emitowane w formie zdematerializowanej lub w formie dokumentu,

jeżeli jest to dopuszczalne na danym rynku.

4a.

Obligacje mogą być emitowane na rynku krajowym lub na rynkach zagranicznych.

4b.

Obligacje są nominowane w walutach krajów należących do Organizacji Współpracy Gospodarczej

i Rozwoju.

5.

Obligacje emitowane na rynku krajowym są dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym,

o ile emitent nie postanowi inaczej w warunkach emisji.

6.

Prawa z obligacji niemających formy dokumentu, powstają z chwilą dokonania zapisu

w ewidencji i przysługują osobie w niej wskazanej jako posiadacz tych obligacji.

7.

Podmiotami uprawnionymi do prowadzenia ewidencji obligacji są

1)

Krajowy Depozyt Papierów Wartościowych S.A.;

2)

firma inwestycyjna;

3)

bank;

4)

zagraniczna instytucja rozliczeniowa, która prowadzi działalność w zakresie rejestrowania

papierów wartościowych, rozliczania lub rozrachunku transakcji zawieranych w obrocie

papierami wartościowymi.

8.

Obligacje emitowane na rynku krajowym, które zostały dopuszczone do obrotu na rynku

regulowanym lub wprowadzone do alternatywnego systemu obrotu, są rejestrowane w depozycie

papierów wartościowych prowadzonym przez Krajowy Depozyt Papierów Wartościowych S.A.

1.

Bank Gospodarstwa Krajowego określi przez wydanie listu emisyjnego warunki emisji

obligacji dotyczące treści świadczeń wynikających z obligacji i sposób ich realizacji.

2.

List emisyjny zawiera w szczególności

1)

datę emisji;

2)

powołanie podstawy prawnej emisji;

2a)

walutę, w której następuje emisja obligacji;

3)

wartość nominalną jednej obligacji;

4)

wielkość emisji;

5)

cenę emisyjną lub sposób jej ustalenia;

6)

stopę procentową lub sposób jej obliczania;

7)

terminy, sposoby i warunki sprzedaży;

8)

określenie sposobu i terminów wypłaty należności głównej oraz należności ubocznych;

9)

datę, od której nalicza się oprocentowanie obligacji danej emisji;

10)

termin i warunki wykupu oraz zastrzeżenia w przedmiocie możliwości wcześniejszego

wykupu;

11)

informację o zabezpieczeniu obligacji poręczeniem lub gwarancją Skarbu Państwa.

3.

Bank Gospodarstwa Krajowego podaje do publicznej wiadomości warunki danej emisji poprzez

ich opublikowanie na stronach internetowych Banku Gospodarstwa Krajowego lub w innych

środkach masowego przekazu o zasięgu ogólnopolskim, w szczególności w elektronicznych

systemach informacyjnych.

4.

Podanie do publicznej wiadomości listu emisyjnego, w sposób określony w ust. 3, jest

warunkiem dojścia emisji do skutku.

5.

Emisja następuje z dniem rozliczenia zaoferowanych do nabycia obligacji oraz w kwocie

równej wartości nominalnej zbytych obligacji.

Sprzedaż obligacji może być dokonywana w trybie

1)

oferty publicznej, o której mowa w art. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania

instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych

(Dz. U. z 2018 r. poz. 512 i 685);

2)

oferty publicznej, o której mowa w art. 3 ustawy, o której mowa w pkt 1, obligacji,

do których nie stosuje się przepisów tej ustawy;

3)

przetargów organizowanych przez Bank Gospodarstwa Krajowego albo inny podmiot na podstawie

umowy zawartej przez Bank Gospodarstwa Krajowego z tym podmiotem;

4)

proponowania nabycia obligacji w inny sposób niż określony w pkt 1-3.

1.

W przetargach, o których mowa w art. 39r pkt 3, mogą brać udział wyłącznie banki,

instytucje kredytowe lub instytucje finansowe, w rozumieniu ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1876, z późn. zm., a także ich oddziały, z którymi minister właściwy do spraw budżetu zawarł umowę

przyznającą im prawo do składania ofert na przetargach obligacji skarbowych.

2.

Uczestnicy przetargu nabywają obligacje we własnym imieniu i na własny rachunek.

1.

Z chwilą wykupu obligacje podlegają umorzeniu.

2.

Bank Gospodarstwa Krajowego może nabywać własne obligacje jedynie w celu ich umorzenia.

Jeżeli dzień, w którym na podstawie listu emisyjnego powstaje obowiązek wykonania

czynności, przypada na dzień ustawowo wolny od pracy lub sobotę, termin wykonania

tej czynności upływa w pierwszym dniu roboczym po tym dniu.

Do obligacji, o których mowa w art. 39p, nie stosuje się

1)

art. 163 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1768, z późn. zm.;

2)

art. 94 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania

instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych;

3)

ustawy z dnia 15 stycznia 2015 r. o obligacjach

(Dz. U. z 2018 r. poz. 483), z wyjątkiem art. 78-86 i art. 98, które stosuje się w przypadku, gdy obligacje nie

zostaną zarejestrowane w Krajowym Depozycie Papierów Wartościowych S.A. lub zagranicznej

instytucji rozliczeniowej, która prowadzi działalność w zakresie rejestrowania papierów

wartościowych, rozliczania lub rozrachunku transakcji zawieranych w obrocie papierami

wartościowymi;

4)

art. 17 ustawy z dnia 8 maja 1997 r. o poręczeniach i gwarancjach udzielanych przez

Skarb Państwa oraz niektóre osoby prawne, o ile rejestracja obligacji jest dokonywana w Krajowym Depozycie Papierów Wartościowych

S.A. lub zagranicznej instytucji rozliczeniowej, która prowadzi działalność w zakresie

rejestrowania papierów wartościowych, rozliczania lub rozrachunku transakcji zawieranych

w obrocie papierami wartościowymi.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 42 i art. 48, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia;

2)

art. 39, art. 50 i art. 52, które wchodzą w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad albo drogowa spółka specjalnego przeznaczenia

zawiera ze spółką umowę o budowę i eksploatację albo wyłącznie eksploatację autostrady.

2.

Przed ogłoszeniem postępowania w sprawie wyboru spółki Generalny Dyrektor Dróg Krajowych

i Autostrad albo drogowa spółka specjalnego przeznaczenia uzgadnia

1)

warunki przetargu z ministrem właściwym do spraw transportu;

2)

planowane zobowiązania finansowe Skarbu Państwa z ministrem właściwym do spraw transportu

oraz ministrem właściwym do spraw finansów publicznych.

3.

Uzgodnienie, o którym mowa w ust. 2, następuje w terminie 60 dni.

(uchylony)

Umowa o budowę i eksploatację albo wyłącznie eksploatację autostrady powinna określać

w szczególności

1)

termin rozpoczęcia i zakończenia budowy;

2)

okres eksploatacji autostrady i stawki opłat za przejazd autostradą w chwili rozpoczęcia

eksploatacji;

3)

warunki i zakres podziału zysku pomiędzy spółkę a Fundusz;

4)

sposób, terminy i zasady odpłatności z tytułu udostępnienia spółce przez Generalną

Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad lub drogową spółkę specjalnego przeznaczenia w

przypadku zawarcia umowy o eksploatację autostrady gruntów pod budowę autostrady oraz

warunki zagospodarowania znajdujących się na nich budynków, budowli, urządzeń, drzewostanu

i upraw;

5)

prawa spółki do korzystania z gruntu i wzniesionych przez nią budynków, budowli i

innych urządzeń;

6)

zobowiązania spółki do

a)

zgromadzenia środków finansowych na budowę i eksploatację autostrady,

b)

budowy i eksploatacji autostrady zgodnie z obowiązującymi przepisami, w tym przygotowania

dokumentacji technicznej wymaganej do podjęcia budowy autostrady, uzyskania decyzji,

pozwoleń i uzgodnień wymaganych odrębnymi przepisami,

c)

terminowej realizacji procesu inwestycyjnego,

d)

zachowania nieprzerwanej dostępności do autostrady i jej przejezdności,

e)

zapewnienia bezpieczeństwa użytkowników,

f)

(uchylona)

g)

zapewnienia Policji oraz Inspekcji Transportu Drogowego pomieszczeń w zakresie przewidzianym

w przepisach techniczno-budowlanych dotyczących autostrad płatnych, umożliwiających

skuteczne realizowanie przez nie zadań w zakresie czuwania nad bezpieczeństwem i porządkiem

w ruchu drogowym oraz jego kontrolowania na obszarze autostrad płatnych;

7)

zasady współpracy spółki z administracją drogową, Policją, Inspekcją Transportu Drogowego,

pogotowiem ratunkowym oraz jednostkami systemu ratowniczo-gaśniczego;

8)

szczegółowy zakres uprawnień spółki jako zarządcy autostrady;

9)

zasady zagospodarowania miejsc obsługi podróżnych, pojazdów i przesyłek, uwzględniające

konkurencję;

10)

termin i sposób zwrotu autostrady i dotyczącej jej dokumentacji po zakończeniu okresu

eksploatacji;

11)

sposób rozstrzygania sporów wynikłych na tle realizacji umowy o budowę i eksploatację

albo wyłącznie eksploatację autostrady;

12)

warunki rozwiązania i wypowiedzenia umowy o budowę i eksploatację albo wyłącznie eksploatację

autostrady;

13)

zasady wzajemnych rozliczeń w razie rozwiązania i wypowiedzenia umowy o budowę i eksploatację

albo wyłącznie eksploatację autostrady.

Rada Ministrów, na wniosek ministra właściwego do spraw transportu, określi, w drodze

rozporządzenia, ogólne kierunki współpracy spółki z administracją drogową, Policją,

pogotowiem ratunkowym oraz jednostkami systemu ratowniczo-gaśniczego, z uwzględnieniem

realizacji ich zadań ustawowych, przy zachowaniu nieprzerwanego dostępu do autostrady

i jej przejezdności.

1.

Spółka jest obowiązana do utrzymania, przebudowy, remontu i ochrony autostrady wraz

z nawierzchnią drogową i obiektami mostowymi w jej pasie drogowym oraz urządzeniami

bezpieczeństwa i organizacji ruchu, związanymi z funkcjonowaniem tej autostrady, z

zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Utrzymanie wchodzących w skład pasa drogowego autostrady przejazdów z przecinającymi

ją drogami i innymi liniami komunikacyjnymi w części drogowej i mostowej obejmującej

skarpy nasypów i wykopów, urządzenia odwadniające, nawierzchnie, torowiska, chodniki,

pobocza, poręcze oraz urządzenia organizacji i bezpieczeństwa ruchu należy do zarządców

właściwych dla tych dróg lub linii komunikacyjnych, w których ciągu są one zlokalizowane.

(uchylony)

1.

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad lub drogowa spółka specjalnego przeznaczenia

są uprawnieni do kontroli budowy i eksploatacji autostrady w zakresie przestrzegania

warunków umowy o budowę i eksploatację albo wyłącznie eksploatację autostrady.

2.

Osoby upoważnione przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad lub drogową

spółkę specjalnego przeznaczenia do dokonywania kontroli są uprawnione w szczególności

do

1)

wstępu na teren nieruchomości, na której jest prowadzona budowa lub eksploatacja autostrady;

2)

żądania pisemnych lub ustnych wyjaśnień, okazania dokumentów lub innych informacji

oraz udostępnienia danych mających związek z przedmiotem kontroli.

3.

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad lub drogowa spółka specjalnego przeznaczenia

mogą wezwać spółkę do usunięcia, w wyznaczonym terminie, stwierdzonych nieprawidłowości.

4.

W przypadku gdy spółka nie usunęła nieprawidłowości w terminie, o którym mowa w ust.

3, umowa o budowę i eksploatację autostrady albo wyłącznie eksploatację autostrady

może być wypowiedziana.

(uchylony)

(pominięte)

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lutego 2018 r., z wyjątkiem art. 346, który wchodzi

w życie z dniem ogłoszenia.