Rozporządzenie Ministra Przedsiębiorczości i Technologii z dnia 20 września 2018 r. w sprawie szczegółowego przeznaczenia oraz szczegółowych warunków udzielania pomocy finansowej w ramach programów w obszarze innowacyjności gospodarki

Rozporządzenie określa szczegółowe przeznaczenie oraz szczegółowe warunki udzielania

pomocy finansowej, o której mowa w art. 21b ustawy z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności

innowacyjnej, zwanej dalej „ustawą”.

1.

Minister właściwy do spraw gospodarki może udzielać pomocy finansowej, o której mowa

w art. 21b ustawy, stanowiącej pomoc publiczną lub pomoc de minimis , a także niestanowiącej pomocy publicznej ani pomocy de minimis .

2.

Pomoc finansowa stanowiąca pomoc publiczną udzielana jest zgodnie z warunkami określonymi

w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającym niektóre

rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu

(Dz. Urz. UE L 187 z 26.06.2014, str. 1, z późn.zm.)

3.

Pomoc finansowa stanowiąca pomoc de minimis udzielana jest zgodnie z warunkami określonymi w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania

art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis

(Dz. Urz. UE L 352 z 24.12.2013, str. 1), zwanym dalej „rozporządzeniem Komisji nr 1407/2013”.

Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o

1)

innowacjach organizacyjnych - należy przez to rozumieć innowacje organizacyjne w rozumieniu

art. 2 pkt 96 rozporządzenia Komisji nr 651/2014;

2)

innowacjach procesowych - należy przez to rozumieć innowacje w obrębie procesu w rozumieniu

art. 2 pkt 97 rozporządzenia Komisji nr 651/2014;

3)

intensywności pomocy - należy przez to rozumieć intensywność pomocy w rozumieniu art.

2 pkt 26 rozporządzenia Komisji nr 651/2014;

4)

przedsiębiorcy innowacyjnym - należy przez to rozumieć przedsiębiorstwo innowacyjne

w rozumieniu art. 2 pkt 80 rozporządzenia Komisji nr 651/2014;

5)

przedsiębiorcy z sektora MŚP - należy przez to rozumieć odpowiednio mikroprzedsiębiorcę

lub małego przedsiębiorcę, lub średniego przedsiębiorcę, o których mowa w art. 2 ust.

1 pkt 7, 8 i 13 ustawy;

6)

usługach doradczych w zakresie innowacji - należy przez to rozumieć usługi doradcze

w zakresie innowacji w rozumieniu art. 2 pkt 94 rozporządzenia Komisji nr 651/2014;

7)

usługach wsparcia innowacji - należy przez to rozumieć usługi wsparcia innowacji w

rozumieniu art. 2 pkt 95 rozporządzenia Komisji nr 651/2014.

1.

Pomoc publiczna nie może być udzielona w przypadkach wskazanych w art. 1 ust. 2, ust.

3 lit. a-d i ust. 5 oraz w art. 13 rozporządzenia Komisji nr 651/2014.

2.

Pomoc publiczna, z wyjątkiem pomocy publicznej, o której mowa w rozdziale 9, nie może

być udzielona przedsiębiorcy znajdującemu się w trudnej sytuacji w rozumieniu art.

2 pkt 18 rozporządzenia Komisji nr 651/2014.

3.

Pomoc de minimis nie może być udzielona w przypadkach wskazanych w art. 1 ust. 1 rozporządzenia Komisji

nr 1407/2013.

4.

Pomoc finansowa nie może być udzielona na działalność w zakresie

1)

wytwarzania, przetwórstwa lub wprowadzania do obrotu tytoniu i wyrobów tytoniowych;

2)

produkcji lub wprowadzania do obrotu napojów alkoholowych;

3)

produkcji lub wprowadzania do obrotu treści pornograficznych;

4)

obrotu materiałami wybuchowymi, bronią i amunicją;

5)

gier hazardowych;

6)

produkcji lub wprowadzania do obrotu środków odurzających, substancji psychotropowych

lub prekursorów.

5.

Pomoc publiczna nie może zostać udzielona ani wypłacona przedsiębiorcy, na którym

ciąży obowiązek zwrotu pomocy publicznej wynikający z decyzji Komisji Europejskiej

uznającej taką pomoc publiczną przyznaną przez Rzeczpospolitą Polską za niezgodną

z rynkiem wewnętrznym.

6.

W przypadku przedsiębiorcy pomoc finansowa może być udzielona pod warunkiem, że przedsiębiorca

prowadzi działalność gospodarczą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej potwierdzoną

wpisem do odpowiedniego rejestru.

1.

Pomoc finansowa wywołuje efekt zachęty, co oznacza, że jest udzielana przedsiębiorcy

pod warunkiem złożenia wniosku o jej udzielenie przed rozpoczęciem prac nad projektem.

2.

W przypadku pomocy publicznej dla przedsiębiorców rozpoczynających działalność, o

której mowa w rozdziale 9, nie obowiązuje wymóg wywoływania efektu zachęty lub uznaje

się, że pomoc ta wywołuje taki efekt.

3.

Za rozpoczęcie prac nad projektem nie uważa się poniesienia kosztów, o których mowa

w § 29 pkt 4, 12 i 20.

1.

Kosztami kwalifikowalnymi są koszty dokonane w sposób przejrzysty, racjonalny, efektywny

i adekwatny do zaplanowanych przez wnioskodawcę działań i celów projektu oraz celów

określonych dla działania, poniesione po dniu złożenia wniosku o udzielenie pomocy

publicznej lub pomocy de minimis i do dnia wskazanego w umowie o udzielenie pomocy, z wyłączeniem kosztów, o których

mowa w § 29 pkt 4, 12 i 20.

2.

Koszty, o których mowa w § 29 pkt 4, 12 i 20, uważa się za kwalifikowalne, jeżeli

zostały poniesione nie wcześniej niż 12 miesięcy przed dniem złożenia wniosku o udzielenie

pomocy.

1.

Pomoc publiczna i pomoc de minimis , w przypadku której można wyodrębnić koszty kwalifikowalne, podlega sumowaniu z inną

pomocą, udzieloną danemu przedsiębiorcy, w odniesieniu do tych samych kosztów kwalifikowalnych,

bez względu na jej formę i źródło pochodzenia i nie może przekroczyć maksymalnej kwoty

lub maksymalnej intensywności pomocy publicznej lub pomocy de minimis dla danego przeznaczenia pomocy.

2.

Pomoc publiczną i pomoc de minimis , w przypadku których nie można wyodrębnić kosztów kwalifikowalnych, można łączyć

z każdą inną pomocą, w przypadku której można wyodrębnić koszty kwalifikowalne.

3.

Pomoc publiczną i pomoc de minimis , której nie przyznano w odniesieniu do konkretnych kosztów kwalifikowalnych lub której

nie można przypisać do takich kosztów, można łączyć z inną pomocą, w przypadku której

nie można wyodrębnić kosztów kwalifikowalnych, do najwyższego łącznego progu finansowania

ustalonego zgodnie z rozporządzeniem Komisji nr 651/2014 lub zgodnie z decyzją przyjętą

przez Komisję Europejską.

4.

Pomoc de minimis może być udzielana pod warunkiem, że łącznie z inną pomocą de minimis lub pomocą de minimis w rolnictwie i rybołówstwie, otrzymaną w danym roku podatkowym oraz w ciągu 2 poprzedzających

lat podatkowych z różnych źródeł i w różnych formach, nie przekroczy kwoty 200 000

euro dla jednego przedsiębiorcy, a w przypadku przedsiębiorcy prowadzącego działalność

w sektorze transportu drogowego towarów - kwoty 100 000 euro dla jednego przedsiębiorcy.

5.

Do celów ustalenia dopuszczalnego pułapu pomocy de minimis przez jednego przedsiębiorcę rozumie się jedno przedsiębiorstwo, o którym mowa w

art. 2 ust. 2 rozporządzenia Komisji nr 1407/2013.

Pomoc publiczna podlega indywidualnej notyfikacji Komisji Europejskiej, jeżeli jej

wartość przekroczy progi określone w art. 4 ust. 1 pkt d, e, h-n rozporządzenia Komisji

nr 651/2014.

1.

Pomoc publiczna jest udzielana do końca okresu dostosowawczego, o którym mowa w art.

58 ust. 4 rozporządzenia Komisji nr 651/2014.

2.

Pomoc de minimis jest udzielana do końca sześciomiesięcznego okresu, o którym mowa w art. 7 ust. 4

rozporządzenia Komisji nr 1407/2013.

3.

Pomoc finansowa niestanowiąca pomocy publicznej ani pomocy de minimis jest udzielana do końca okresu kwalifikowalności, o którym mowa w art. 65 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z

dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu

Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego

Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego

i Rybackiego oraz ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu

Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego

Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006

(Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 320, z późn. zm.)

1.

Pomoc dla przedsiębiorców na projekty badawczo-rozwojowe stanowi pomoc publiczną,

która jest udzielana przedsiębiorcom.

2.

Do kosztów kwalifikowalnych w ramach pomocy publicznej na projekty badawczo-rozwojowe

zalicza się koszty

1)

zakupu, najmu, amortyzacji budynków i gruntów w zakresie i przez okres, w jakim są

one wykorzystywane na potrzeby projektów badawczo-rozwojowych;

2)

wynagrodzeń wraz z pozapłacowymi kosztami pracy, w tym składkami na ubezpieczenia

społeczne i zdrowotne, osób zatrudnionych przy realizacji projektu w części, w jakiej

wynagrodzenia te są bezpośrednio związane z jego realizacją;

3)

sprzętu i aparatury w zakresie i przez okres, w jakim są one wykorzystywane przy realizacji

projektu, przy czym jeżeli sprzęt i aparatura nie są wykorzystywane na potrzeby realizacji

projektu przez całkowity okres ich użytkowania, do kosztów kwalifikowalnych zalicza

się wyłącznie koszty amortyzacji odpowiadające okresowi realizacji projektu, obliczone

na podstawie przepisów o rachunkowości;

4)

badań wykonywanych na podstawie umowy, wiedzy i patentów zakupionych lub użytkowanych

na podstawie licencji udzielonej przez podmioty zewnętrzne na warunkach pełnej konkurencji

oraz usług doradczych i usług równorzędnych wykorzystywanych wyłącznie na potrzeby

związane z realizacją projektu;

5)

operacyjne, w tym koszty materiałów, środków eksploatacyjnych i podobnych produktów,

ponoszone bezpośrednio w wyniku realizacji projektu;

6)

ogólne, ponoszone bezpośrednio w wyniku realizacji projektu.

3.

W przypadku projektu obejmującego studium wykonalności do kosztów kwalifikowalnych

zalicza się koszty jego opracowania.

1.

Intensywność pomocy publicznej na projekty badawczo-rozwojowe nie może przekroczyć

1)

w przypadku badań podstawowych - 100% kosztów kwalifikowalnych;

2)

w przypadku badań przemysłowych - 50% kosztów kwalifikowalnych;

3)

w przypadku prac rozwojowych - 25% kosztów kwalifikowalnych.

2.

W przypadku badań przemysłowych i prac rozwojowych intensywność pomocy publicznej

ulega zwiększeniu, do maksymalnie 80% kosztów kwalifikowalnych, o

1)

10 punktów procentowych - w przypadku średnich przedsiębiorców;

2)

20 punktów procentowych - w przypadku mikroprzedsiębiorców i małych przedsiębiorców;

3)

15 punktów procentowych - jeżeli zostanie spełniony co najmniej jeden z następujących

warunków

a)

projekt obejmuje skuteczną współpracę w rozumieniu art. 2 pkt 90 rozporządzenia Komisji

nr 651/2014 pomiędzy

-

przedsiębiorcami, z których co najmniej jeden jest mikroprzedsiębiorcą, małym lub

średnim przedsiębiorcą, lub projekt jest realizowany w co najmniej dwóch państwach

członkowskich Unii Europejskiej lub w państwie członkowskim Unii Europejskiej i w

państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie

umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym i żaden z przedsiębiorców nie ponosi więcej

niż 70% kosztów kwalifikowalnych lub

-

przedsiębiorcą a co najmniej jedną jednostką naukową będącą organizacją prowadzącą

badania i upowszechniającą wiedzę, która ponosi co najmniej 10% kosztów kwalifikowalnych

i ma prawo do publikowania wyników projektu w zakresie, w jakim pochodzą one z prowadzonych

przez nią badań,

b)

wyniki projektu są szeroko rozpowszechniane

-

podczas konferencji technicznych lub naukowych lub

-

w formie publikacji w czasopismach naukowych lub technicznych, lub

-

za pośrednictwem powszechnie dostępnych baz danych zapewniających swobodny dostęp

do uzyskanych wyników badań, lub

-

za pośrednictwem oprogramowania bezpłatnego lub oprogramowania z licencją otwartego

dostępu.

3.

Intensywność pomocy publicznej na studium wykonalności nie może przekroczyć 50% kosztów

kwalifikowalnych.

4.

Intensywność pomocy publicznej na studium wykonalności zwiększa się o

1)

10 punktów procentowych dla średnich przedsiębiorców;

2)

20 punktów procentowych dla mikroprzedsiębiorców i małych przedsiębiorców.

1.

Wspieranie innowacji procesowych i organizacyjnych prowadzonych przez przedsiębiorców

stanowi pomoc publiczną, która jest udzielana przedsiębiorcom.

2.

Do kosztów kwalifikowalnych w ramach pomocy publicznej na innowacje procesowe i organizacyjne

zalicza się koszty

1)

zakupu lub najmu, lub amortyzacji budynków i gruntów w zakresie i przez okres, w jakim

są one wykorzystywane na potrzeby wspieranego projektu;

2)

wynagrodzeń wraz z pozapłacowymi kosztami pracy, w tym składkami na ubezpieczenia

społeczne i zdrowotne, osób zatrudnionych przy realizacji projektu w części, w jakiej

wynagrodzenia te są bezpośrednio związane z jego realizacją;

3)

sprzętu i aparatury w zakresie i przez okres, w jakim są one wykorzystywane przy realizacji

projektu, przy czym jeżeli sprzęt i aparatura nie są wykorzystywane na potrzeby realizacji

projektu przez całkowity okres ich użytkowania, do kosztów kwalifikowalnych zalicza

się wyłącznie koszty amortyzacji odpowiadające okresowi realizacji projektu, obliczone

na podstawie przepisów o rachunkowości;

4)

badań wykonywanych na podstawie umowy, wiedzy i patentów zakupionych lub użytkowanych

na podstawie licencji udzielonej przez podmioty zewnętrzne na warunkach pełnej konkurencji;

5)

operacyjne, w tym koszty materiałów i podobnych produktów, ponoszone bezpośrednio

w wyniku realizacji projektu;

6)

ogólne, ponoszone bezpośrednio w wyniku realizacji projektu.

Pomoc publiczna na innowacje procesowe i organizacyjne dla przedsiębiorców innych

niż mikroprzedsiębiorcy lub mali, lub średni przedsiębiorcy może być udzielona pod

warunkiem, że skutecznie współpracują oni z przedsiębiorcą lub przedsiębiorcami z

sektora MŚP w zakresie projektu objętego pomocą publiczną, a współpracujący przedsiębiorcy

z sektora MŚP ponoszą przynajmniej 30% kosztów kwalifikowalnych projektu.

Intensywność pomocy publicznej nie przekracza

1)

15% kosztów kwalifikowalnych w przypadku przedsiębiorców innych niż przedsiębiorcy

z sektora MŚP;

2)

50% kosztów kwalifikowalnych w przypadku przedsiębiorców z sektora MŚP.

1.

Wspieranie innowacyjności stanowi pomoc publiczną, która jest udzielana przedsiębiorcom

z sektora MŚP.

2.

Do kosztów kwalifikowalnych w ramach pomocy publicznej dla przedsiębiorców z sektora

MŚP na wspieranie innowacyjności zalicza się koszty

1)

uzyskania, walidacji i obrony patentów i innych wartości niematerialnych i prawnych;

2)

usług doradczych w zakresie innowacji i usług wsparcia innowacji;

3)

oddelegowania wysoko wykwalifikowanego personelu organizacji prowadzącej badania i

upowszechniającej wyniki tych badań lub przedsiębiorcy innego niż przedsiębiorca z

sektora MŚP, który to personel zajmuje się działalnością badawczą, rozwojową i innowacyjną

na nowo utworzonych u beneficjenta stanowiskach i nie zastępuje innego personelu.

1.

Intensywność pomocy publicznej dla przedsiębiorców z sektora MŚP na wspieranie innowacyjności

nie przekracza 50% kosztów kwalifikowalnych.

2.

W przypadku usług, o których mowa w § 15 ust. 2 pkt 2, intensywność pomocy publicznej

może być zwiększona do 100% kosztów kwalifikowalnych, z zastrzeżeniem że całkowita

kwota pomocy publicznej na te usługi nie przekracza 200 000 euro dla jednego przedsiębiorcy

w dowolnym trzyletnim okresie.

1.

Wspieranie klastrów innowacyjnych stanowi pomoc publiczną, która jest udzielana zarządzającemu

klastrem.

2.

Pomoc publiczna dla klastrów innowacyjnych jest udzielana jako pomoc publiczna operacyjna

na prowadzenie działalności klastra innowacyjnego, której czas trwania nie przekracza

dziesięciu lat od dnia jej udzielenia, lub pomoc publiczna inwestycyjna na utworzenie

lub modernizację klastra innowacyjnego.

1.

Do kosztów kwalifikowalnych w ramach pomocy publicznej operacyjnej zalicza się koszty

wynagrodzeń wraz z pozapłacowymi kosztami pracy, w tym składkami na ubezpieczenia

społeczne i zdrowotne, personelu zarządzającego klastrem zatrudnionego przy realizacji

projektu w części, w jakiej wynagrodzenia te są bezpośrednio związane z jego realizacją,

i koszty administracyjne, w tym koszty ogólne, bezpośrednio związane z realizacją

projektu, dotyczące

1)

aktywizacji klastra w celu ułatwienia współpracy, dzielenia się informacjami oraz

świadczenia lub kierowania specjalistycznych i dopasowanych usług wsparcia dla biznesu;

2)

marketingu klastra w celu zwiększenia udziału nowych przedsiębiorstw lub organizacji

oraz zwiększenia rozpoznawalności klastra;

3)

zarządzania zapleczem klastra, organizacji programów szkoleniowych, warsztatów i konferencji

w celu wsparcia dzielenia się wiedzą, tworzenia sieci kontaktów i współpracy transnarodowej.

2.

Intensywność pomocy publicznej operacyjnej dla klastrów innowacyjnych nie przekracza

50% łącznych kosztów kwalifikowalnych w okresie, na który przyznawana jest ta pomoc.

1.

Do kosztów kwalifikowalnych w ramach pomocy publicznej inwestycyjnej zalicza się koszty

inwestycji w rzeczowe aktywa trwałe i wartości niematerialne i prawne.

2.

Intensywność pomocy publicznej inwestycyjnej dla klastrów innowacyjnych nie przekracza

65% kosztów, o których mowa w ust. 1, w przypadku klastrów innowacyjnych usytuowanych

na obszarach objętych pomocą publiczną, które spełniają warunki określone w art. 107

ust. 3 lit. a Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

3.

Intensywność pomocy publicznej inwestycyjnej dla klastrów innowacyjnych nie przekracza

55% kosztów, o których mowa w ust. 1, w przypadku klastrów innowacyjnych usytuowanych

na obszarach objętych pomocą publiczną, które spełniają warunki określone w art. 107

ust. 3 lit. c Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

Warunkiem udzielenia pomocy publicznej, o której mowa w § 17-19, jest

1)

zapewnienie przez zarządzającego klastrem dostępu do działań klastra członkom klastra

na przejrzystych i niedyskryminacyjnych zasadach;

2)

pobieranie przez zarządzającego klastrem opłat za korzystanie z zaplecza klastra i

za udział w działaniach klastra w kwocie nie niższej niż koszty poniesione przez klaster

na udostępnienie zaplecza lub prowadzenie działań.

1.

Wspieranie usług doradczych stanowi pomoc publiczną, która jest udzielana przedsiębiorcom

z sektora MŚP.

2.

Kosztami kwalifikowalnymi w ramach pomocy publicznej na usługi doradcze dla przedsiębiorców

z sektora MŚP są koszty usług doradczych świadczonych przez doradców zewnętrznych

na ich rzecz.

3.

Usługi doradcze nie mogą mieć charakteru ciągłego ani okresowego oraz nie mogą być

związane z bieżącą działalnością operacyjną przedsiębiorców z sektora MŚP, w szczególności

w zakresie doradztwa podatkowego, stałej obsługi prawnej lub reklamy.

Intensywność pomocy publicznej na usługi doradcze dla przedsiębiorców z sektora MŚP

nie przekracza 50% kosztów kwalifikowalnych.

1.

Wspieranie udziału przedsiębiorców w targach i misjach gospodarczych stanowi pomoc

publiczną, która jest udzielana przedsiębiorcom z sektora MŚP.

2.

Do kosztów kwalifikowalnych w ramach pomocy publicznej na udział przedsiębiorców z

sektora MŚP w targach i misjach gospodarczych zalicza się koszty wynajmu, budowy i

obsługi stoiska wystawowego podczas uczestnictwa przedsiębiorców z sektora MŚP w danych

targach lub danej wystawie.

Intensywność pomocy publicznej na udział przedsiębiorców z sektora MŚP w targach i

misjach gospodarczych nie przekracza 50% kosztów kwalifikowalnych.

1.

Pomoc szkoleniowa dla przedsiębiorców stanowi pomoc publiczną, która jest udzielana

przedsiębiorcom.

2.

Pomoc publiczna szkoleniowa nie może być udzielana na szkolenia, których obowiązek

przeprowadzenia wynika z przepisów prawa.

3.

Do kosztów kwalifikowalnych w ramach pomocy publicznej szkoleniowej zalicza się koszty

1)

zatrudnienia wykładowców poniesione za godziny, podczas których wykładowcy uczestniczą

w szkoleniu;

2)

operacyjne wykładowców i uczestników szkolenia bezpośrednio związane z danym szkoleniem,

takie jak koszty podróży, zakwaterowania, materiałów bezpośrednio związanych ze szkoleniem,

amortyzacji narzędzi i wyposażenia w zakresie, w jakim są wykorzystywane wyłącznie

na potrzeby danego szkolenia;

3)

osobowe uczestników szkolenia i koszty ogólne poniesione za czas, w którym uczestnicy

szkolenia biorą udział w szkoleniu;

4)

usług doradczych związanych z danym szkoleniem.

1.

Intensywność pomocy publicznej szkoleniowej nie przekracza 50% kosztów kwalifikowalnych.

2.

Intensywność pomocy publicznej, o której mowa w ust. 1, zwiększa się o

1)

10 punktów procentowych w przypadku pomocy publicznej na rzecz średniego przedsiębiorcy

i 20 punktów procentowych w przypadku pomocy publicznej na rzecz mikroprzedsiębiorcy

i małego przedsiębiorcy,

2)

10 punktów procentowych w przypadku szkoleń dla pracowników niepełnosprawnych, o których

mowa w art. 2 pkt 3 rozporządzenia Komisji nr 651/2014, lub szkoleń dla pracowników

znajdujących się w szczególnie niekorzystnej sytuacji, o których mowa w art. 2 pkt

4 rozporządzenia Komisji nr 651/2014

- przy czym łącznie intensywność pomocy publicznej nie może przekroczyć 70% kosztów

kwalifikowalnych.

1.

Pomoc dla małych przedsiębiorców rozpoczynających działalność stanowi pomoc publiczną,

która jest udzielana przedsiębiorcom rozpoczynającym działalność.

2.

Za przedsiębiorców kwalifikowalnych w ramach pomocy publicznej dla przedsiębiorców

rozpoczynających działalność uznaje się mikroprzedsiębiorców lub małych przedsiębiorców,

nienotowanych na giełdzie w okresie do 5 lat od dnia ich rejestracji w odpowiednim

rejestrze, którzy spełniają następujące warunki

1)

nie dokonali jeszcze podziału zysku;

2)

nie przejęli działalności innego przedsiębiorcy;

3)

nie zostali utworzeni w wyniku połączenia.

3.

Za przedsiębiorców kwalifikowalnych w ramach pomocy publicznej dla przedsiębiorców

rozpoczynających działalność gospodarczą uznaje się przedsiębiorców, którzy zostali

utworzeni w wyniku połączenia przedsiębiorców kwalifikujących się do pomocy publicznej

dla przedsiębiorców rozpoczynających działalność, w okresie 5 lat od dnia rejestracji

najdłużej prowadzącego działalność przedsiębiorcy uczestniczącego w połączeniu.

1.

Pomoc publiczna dla przedsiębiorców kwalifikowalnych może być udzielana w formie dotacji

stanowiącej równowartość ekwiwalentu dotacji brutto w kwocie nie większej niż

1)

600 000 euro dla przedsiębiorców kwalifikowalnych mających siedzibę albo miejsce zamieszkania

na obszarach objętych pomocą publiczną, które spełniają warunki określone w art. 107

ust. 3 lit. c Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

2)

800 000 euro dla przedsiębiorców kwalifikowalnych mających siedzibę albo miejsce zamieszkania

na obszarach objętych pomocą publiczną, które spełniają warunki określone w art. 107

ust. 3 lit. a Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

2.

Pomoc publiczna dla przedsiębiorców kwalifikowalnych może być udzielana w formie pożyczek

o stopach procentowych korzystniejszych niż rynkowe, udzielanych na okres

1)

10 lat - o maksymalnej kwocie nominalnej stanowiącej równowartość ekwiwalentu dotacji

brutto

a)

1 500 000 euro dla przedsiębiorców kwalifikowalnych mających siedzibę albo miejsce

zamieszkania na obszarach objętych pomocą publiczną, które spełniają warunki określone

w art. 107 ust. 3 lit. c Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

b)

2 000 000 euro dla przedsiębiorców kwalifikowalnych mających siedzibę albo miejsce

zamieszkania na obszarach objętych pomocą publiczną, które spełniają warunki określone

w art. 107 ust. 3 lit. a Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

2)

od 5 do 10 lat - o maksymalnej kwocie nominalnej stanowiącej równowartość ekwiwalentu

dotacji brutto, ustalanej przez pomnożenie kwot wskazanych w pkt 1 lit. a i b przez

iloraz 10 lat i okresu, na jaki pożyczka została udzielona;

3)

poniżej 5 lat - o maksymalnej kwocie nominalnej stanowiącej równowartość ekwiwalentu

dotacji brutto, określonej jak dla pożyczek udzielanych na okres 5 lat.

3.

W przypadku kwalifikowalnych przedsiębiorców, którzy są przedsiębiorcami innowacyjnymi,

określone w ust. 1 i 2 maksymalne kwoty nominalne mogą zostać podwojone.

Pomoc finansowa z przeznaczeniem, o którym mowa w art. 21b ustawy, może być udzielana

jako pomoc de minimis , w przypadku gdy kosztami kwalifikowalnymi są następujące koszty

1)

usługi polegającej na opracowaniu dla przedsiębiorców z sektora MŚP nowego lub znacząco

ulepszonego wyrobu, usługi, technologii lub nowego projektu wzorniczego;

2)

usługi dotyczącej innowacji nietechnologicznej, jeżeli usługa ta dotyczy opracowania

dla przedsiębiorców z sektora MŚP nowego lub znacząco ulepszonego wyrobu, usługi,

technologii lub nowego projektu wzorniczego, o których mowa w pkt 1;

3)

materiałów, pod warunkiem że są niezbędne do realizacji usługi, o której mowa w pkt

1;

4)

wstępnego orzeczenia rzecznika patentowego o zdolności patentowej wynalazku lub zdolności

ochronnej wzoru użytkowego;

5)

uzyskania, walidacji i obrony patentów i innych wartości niematerialnych i prawnych;

6)

dostępu do zagranicznej infrastruktury badawczo-rozwojowej;

7)

usługi doradczej dotyczącej umiędzynarodowienia przedsiębiorcy;

8)

szkolenia w zakresie umiędzynarodowienia przedsiębiorcy;

9)

usługi niezbędnej do aktywizacji przedsiębiorcy będącego członkiem klastra na arenie

międzynarodowej;

10)

podróży służbowych pracowników przedsiębiorcy uczestniczącego w targach, misjach gospodarczych

lub programie wspierającym rozwój na rynkach zagranicznych w zakresie i według stawek

określonych w przepisach w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu

w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej

poza granicami kraju;

11)

transportu i ubezpieczenia osób i eksponatów w związku z udziałem w targach i misjach

gospodarczych;

12)

rezerwacji miejsca wystawowego na targach, opłaty rejestracyjnej za udział w targach

oraz wpisu do katalogu targowego;

13)

organizacji stoiska wystawowego na targach lub wystawie;

14)

reklamy w mediach targowych;

15)

udziału w seminariach, kongresach i konferencjach;

16)

organizacji pokazów, prezentacji i degustacji produktów w zakresie promocji marki

produktowej;

17)

informacyjno-promocyjne projektu;

18)

ustanowienia i utrzymania zabezpieczenia w formie, o której mowa w art. 131 ust. 4

lit. a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1303/2013, dla zaliczki wypłaconej

na rzecz przedsiębiorców z sektora MŚP;

19)

opracowania studium wykonalności;

20)

usług doradczych związanych z opracowaniem nowego lub znacząco ulepszonego wyrobu

lub usługi lub nowego projektu wzorniczego.

Pomoc de minimis nie może przekroczyć 85% wartości kosztów kwalifikowalnych, o których mowa w § 29.

1.

Pomoc finansowa z przeznaczeniem, o którym mowa w art. 21b ustawy, może być udzielana

jako pomoc niestanowiąca pomocy publicznej, pod warunkiem że nie zostanie spełniona

którakolwiek z przesłanek określonych w art. 107 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu

Unii Europejskiej.

2.

Pomoc finansowa, o której mowa w ust. 1, może być udzielana na

1)

realizację zadań w zakresie wypracowania i testowania instrumentów wspierających działalność

innowacyjną podmiotów, o których mowa w art. 21c ustawy;

2)

opracowanie prototypów usług lub narzędzi docelowo przeznaczonych do powszechnego

stosowania przez podmioty, o których mowa w art. 21c ustawy;

3)

zapewnienie podmiotom, o których mowa w art. 21c ustawy, dostępu do usług niezbędnych

do weryfikacji komercyjnej przydatności pomysłu oraz przygotowania kompleksowej oferty

dla inwestora w zakresie wdrożenia pomysłu do produkcji;

4)

realizację projektów badawczo-rozwojowych w trybie zamówień przedkomercyjnych.

3.

Przez zamówienia przedkomercyjne, o których mowa w ust. 2 pkt 4, należy rozumieć zamówienia,

których przedmiotem są usługi badawczo-rozwojowe, w których zamawiający nie przejmuje

wszystkich wyników i korzyści zamówienia na wyłączność do wykorzystania w ramach prowadzenia

własnej działalności, ale dzieli je z wykonawcami na warunkach rynkowych.

Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.