Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 14 września 2018 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy - Prawo prasowe

Prasa, zgodnie z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, korzysta z wolności wypowiedzi i urzeczywistnia prawo obywateli do ich rzetelnego

informowania, jawności życia publicznego oraz kontroli i krytyki społecznej.

1.

Działalność prasowa, prowadzona w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy na podstawie

zezwoleń wydanych przed jej wejściem w życie, podlega rejestracji z urzędu, prowadzonej

według przepisów tej ustawy.

2.

Do czasu rejestracji, o której mowa w ust. 1, zachowują moc dotychczasowe zezwolenia

na prowadzenie działalności prasowej.

1.

Znosi się Główny Urząd Kontroli Publikacji i Widowisk oraz okręgowe urzędy kontroli

publikacji i widowisk.

2.

Postępowania w sprawach przed organami, o których mowa w ust. 1, umarza się. Postępowania

ze skarg w sprawach z zakresu kontroli publikacji i widowisk, toczące się przed Naczelnym

Sądem Administracyjnym, podlegają umorzeniu.

3.

Rejestr dzienników i czasopism, prowadzony dotychczas w Głównym Urzędzie Kontroli

Publikacji i Widowisk, zostanie przekazany w ciągu 30 dni od dnia wejścia w życie

niniejszej ustawy właściwym sądom wojewódzkim.

4.

Dzienniki i czasopisma zarejestrowane do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy uważa

się za zarejestrowane w rozumieniu jej przepisów.

5.

Postępowania w sprawach rejestracji dzienników lub czasopism, toczące się w dniu wejścia

w życie niniejszej ustawy w Głównym Urzędzie Kontroli Publikacji i Widowisk, oraz

postępowania ze skarg w tych sprawach, toczące się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym,

będą prowadzić właściwe sądy.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Uprawnienie do wystąpienia z wnioskiem o opublikowanie sprostowania na podstawie przepisów

ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, przysługuje także

w przypadku, w którym

1)

utrata mocy art. 31 ustawy zmienianej w art. 1 nastąpiła w trakcie biegu terminu,

o którym mowa w art. 33 ust. 2 pkt 4 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu obowiązującym

przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, a uprawniony nie złożył wniosku o opublikowanie

sprostowania,

2)

wniosek lub roszczenie o opublikowanie sprostowania nie zostało uwzględnione w związku

z utratą mocy przez art. 31 ustawy zmienianej w art. 1,

3)

materiał prasowy zawierający wiadomości nieścisłe lub nieprawdziwe ukazał się po dniu

13 czerwca 2012 r., a przed wejściem w życie niniejszej ustawy

- z tym że termin określony w art. 31a ust. 3 biegnie od dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy.

2.

Terminy określone w art. 52 ust. 1 i 6 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym

niniejszą ustawą, biegną od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, jeżeli odpowiednio

pozew lub apelacja zostały wniesione przed tym dniem.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Do autoryzacji dosłownie cytowanej wypowiedzi udzielonej przed dniem wejścia w życie

niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Organy państwowe zgodnie z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej stwarzają prasie warunki niezbędne do wykonywania jej funkcji i zadań, w tym również

umożliwiające działalność redakcjom dzienników i czasopism zróżnicowanych pod względem

programu, zakresu tematycznego i prezentowanych postaw.

Sprawy wydawania zezwoleń na wykonywanie rzemiosła w zakresie małej poligrafii dla

celów handlowych i reklamowych oraz rejestrowania i kontroli zakładów usługowych i

znajdujących się w nich urządzeń określają przepisy Prawa prasowego; w pozostałym zakresie do działalności tych zakładów stosuje się przepisy niniejszej

ustawy.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Pracownik poligrafii oraz kolportażu nie może ograniczać ani w jakikolwiek inny sposób

utrudniać drukowania i nabywania przyjętych przez przedsiębiorstwo do druku i rozpowszechniania

dzienników, czasopism lub innych publikacji prasowych z powodu ich linii programowej

albo treści.

W zakresie prawa dostępu prasy do informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1330 i 1669).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.

1

Przedsiębiorcy i podmioty niezaliczone do sektora finansów publicznych oraz niedziałające

w celu osiągnięcia zysku są obowiązane do udzielenia prasie informacji o swojej działalności,

o ile na podstawie odrębnych przepisów informacja nie jest objęta tajemnicą lub nie

narusza prawa do prywatności.

2.

(uchylony)

3

W przypadku odmowy udzielenia informacji, na żądanie redaktora naczelnego, odmowę

doręcza się zainteresowanej redakcji w formie pisemnej, w terminie trzech dni; odmowa

powinna zawierać oznaczenie organu, jednostki organizacyjnej lub osoby, od której

pochodzi, datę jej udzielenia, redakcję, której dotyczy, oznaczenie informacji będącej

jej przedmiotem oraz powody odmowy.

4

Odmowę, o której mowa w ust. 3, lub niezachowanie wymogów określonych w tym przepisie,

można zaskarżyć do sądu administracyjnego w terminie 30 dni; w postępowaniu przed

sądem stosuje się odpowiednio przepisy o zaskarżaniu do sądu decyzji administracyjnych.

5.

(uchylony)

6.

(uchylony)

1

Każdy, zgodnie z zasadą wolności słowa i prawem do krytyki, może udzielać informacji

prasie.

2.

Nikt nie może być narażony na uszczerbek lub zarzut z powodu udzielenia informacji

prasie, jeżeli działał w granicach prawem dozwolonych.

1

Prasa jest zobowiązana do prawdziwego przedstawiania omawianych zjawisk.

2.

Organy państwowe, przedsiębiorstwa państwowe i inne państwowe jednostki organizacyjne

oraz organizacje spółdzielcze są obowiązane do udzielenia odpowiedzi na przekazaną

im krytykę prasową bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu miesiąca.

3.

Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio do związków zawodowych, organizacji samorządowych

i innych organizacji społecznych w zakresie prowadzonej przez nie działalności publicznej.

4.

Nie wolno utrudniać prasie zbierania materiałów krytycznych ani w inny sposób tłumić

krytyki.

1.

Ustawa reguluje prasową działalność wydawniczą i dziennikarską.

2.

W rozumieniu ustawy

1)

prasa oznacza publikacje periodyczne, które nie tworzą zamkniętej, jednorodnej całości,

ukazujące się nie rzadziej niż raz do roku, opatrzone stałym tytułem albo nazwą, numerem

bieżącym i datą, a w szczególności: dzienniki i czasopisma, serwisy agencyjne, stałe

przekazy teleksowe, biuletyny, programy radiowe i telewizyjne oraz kroniki filmowe;

prasą są także wszelkie istniejące i powstające w wyniku postępu technicznego środki

masowego przekazywania, w tym także rozgłośnie oraz tele- i radiowęzły zakładowe,

upowszechniające publikacje periodyczne za pomocą druku, wizji, fonii lub innej techniki

rozpowszechniania; prasa obejmuje również zespoły ludzi i poszczególne osoby zajmujące

się działalnością dziennikarską;

2)

dziennikiem jest ogólnoinformacyjny druk periodyczny lub przekaz za pomocą dźwięku

oraz dźwięku i obrazu, ukazujący się częściej niż raz w tygodniu;

3)

czasopismem jest druk periodyczny ukazujący się nie częściej niż raz w tygodniu, a

nie rzadziej niż raz w roku; przepis ten stosuje się odpowiednio do przekazu za pomocą

dźwięku oraz dźwięku i obrazu innego niż określony w pkt 2;

4)

materiałem prasowym jest każdy opublikowany lub przekazany do opublikowania w prasie

tekst albo obraz o charakterze informacyjnym, publicystycznym, dokumentalnym lub innym,

niezależnie od środków przekazu, rodzaju, formy, przeznaczenia czy autorstwa;

5)

dziennikarzem jest osoba zajmująca się redagowaniem, tworzeniem lub przygotowywaniem

materiałów prasowych, pozostająca w stosunku pracy z redakcją albo zajmująca się taką

działalnością na rzecz i z upoważnienia redakcji;

6)

redaktorem jest dziennikarz decydujący lub współdecydujący o publikacji materiałów

prasowych;

7)

redaktorem naczelnym jest osoba posiadająca uprawnienia do decydowania o całokształcie

działalności redakcji;

8)

redakcją jest jednostka organizująca proces przygotowywania (zbierania, oceniania

i opracowywania) materiałów do publikacji w prasie.

1.

Wydawcą może być osoba prawna, fizyczna lub inna jednostka organizacyjna, choćby nie

posiadała osobowości prawnej. W szczególności wydawcą może być organ państwowy, przedsiębiorstwo

państwowe, organizacja polityczna, związek zawodowy, organizacja spółdzielcza, samorządowa

i inna organizacja społeczna oraz kościół i inny związek wyznaniowy.

2.

Organizacja polityczna, związek zawodowy, przedsiębiorstwo państwowe, organizacja

spółdzielcza, samorządowa i inna organizacja społeczna oraz kościół i inny związek

wyznaniowy może realizować uprawnienia wydawnicze bezpośrednio lub za pośrednictwem

wydawnictw własnych, jak również innych wydawnictw, działających jako nakładca.

Przepisów niniejszej ustawy nie stosuje się do

1

Dziennika Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennika Urzędowego Rzeczypospolitej Polskiej

„Monitor Polski” oraz innych urzędowych organów publikacyjnych;

2

Diariusza Sejmowego i własnych sprawozdań z działalności Sejmu i jego organów, a także

wewnętrznych wydawnictw organów stanowiących jednostek samorządu terytorialnego;

3

orzecznictwa sądów, oraz innych urzędowych publikacji o tym charakterze;

4)

wydawnictw prasowych obcych przedstawicielstw dyplomatycznych, urzędów konsularnych

i organizacji międzynarodowych, które na podstawie ustaw, umów i zwyczajów międzynarodowych

korzystają z prawa prowadzenia działalności wydawniczej.

1.

Zadaniem dziennikarza jest służba społeczeństwu i państwu. Dziennikarz ma obowiązek

działania zgodnie z etyką zawodową i zasadami współżycia społecznego, w granicach

określonych przepisami prawa.

2

Dziennikarz ma prawo odmówić wykonania polecenia służbowego, jeżeli oczekuje się od

niego publikacji, która łamie zasady rzetelności, obiektywizmu i staranności zawodowej,

o których mowa w art. 12 ust. 1.

3

Dziennikarz może nie zgodzić się na publikację materiału prasowego, jeżeli wprowadzono

do niego zmiany wypaczające sens i wymowę jego wersji.

§ 1.

Grzywny przewidziane w ustawach szczególnych wymierza się według zasad przewidzianych

w Kodeksie karnym.

§ 2.

Przepis § 1 nie dotyczy ustawy karnej skarbowej, a także wypadków, w których ustawa szczególna określa grzywnę kwotowo.

§ 3.

Grzywnę, którą ustawa szczególna określa kwotowo, wymierza się z uwzględnieniem dochodów

sprawcy, jego warunków osobistych, rodzinnych, stosunków majątkowych i możliwości

zarobkowych.

§ 4.

Ilekroć ustawa szczególna nie określa dolnej granicy ustawowego zagrożenia grzywną

określoną kwotowo, granicę tę ustala się na 100 złotych.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 13, który wchodzi w życie z pierwszym dniem kwartału następującego po dniu

wejścia w życie ustawy;

2)

art. 1 pkt 8 i 20, które wchodzą w życie z dniem 1 lipca 2011 r.;

3)

art. 1 pkt 11, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2012 r.

1.

Dziennikarz jest uprawniony do uzyskiwania informacji w zakresie, o którym mowa w

art. 4.

2.

Informacji w imieniu jednostek organizacyjnych są obowiązani udzielać kierownicy tych

jednostek, ich zastępcy, rzecznicy prasowi lub inne upoważnione osoby, w granicach

obowiązków powierzonych im w tym zakresie.

3.

Kierownicy jednostek organizacyjnych są obowiązani umożliwiać dziennikarzom nawiązanie

kontaktu z pracownikami oraz swobodne zbieranie wśród nich informacji i opinii.

4

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa organizację i zadania rzeczników

prasowych w urzędach organów administracji rządowej.

1.

Dziennikarz jest obowiązany

1)

zachować szczególną staranność i rzetelność przy zbieraniu i wykorzystaniu materiałów

prasowych, zwłaszcza sprawdzić zgodność z prawdą uzyskanych wiadomości lub podać ich

źródło;

2

chronić dobra osobiste, a ponadto interesy działających w dobrej wierze informatorów

i innych osób, które okazują mu zaufanie;

3

dbać o poprawność języka i unikać używania wulgaryzmów.

2.

Dziennikarzowi nie wolno prowadzić ukrytej działalności reklamowej wiążącej się z

uzyskaniem korzyści majątkowej bądź osobistej od osoby lub jednostki organizacyjnej

zainteresowanej reklamą.

Przy stosowaniu utrzymanych w mocy przepisów karnych

1)

zamiast przewidzianej kary śmierci orzeka się karę dożywotniego pozbawienia wolności,

2)

wszystkie kary orzeka się w granicach i na zasadach przewidzianych w Kodeksie karnym, z uwzględnieniem zasady, o której mowa w art. 11,

3)

zamiast kar dodatkowych stosuje się odpowiednie środki karne.

1.

Nie wolno wypowiadać w prasie opinii co do rozstrzygnięcia w postępowaniu sądowym

przed wydaniem orzeczenia w I instancji.

2

Nie wolno publikować w prasie wizerunku i innych danych osobowych osób, przeciwko

którym toczy się postępowanie przygotowawcze lub sądowe, jak również wizerunku i innych

danych osobowych świadków, pokrzywdzonych i poszkodowanych, chyba że osoby te wyrażą

na to zgodę.

3

Ograniczenie, o którym mowa w ust. 2, nie narusza przepisów innych ustaw. Właściwy

prokurator lub sąd może zezwolić, ze względu na ważny interes społeczny, na ujawnienie

wizerunku i innych danych osobowych osób, przeciwko którym toczy się postępowanie

przygotowawcze lub sądowe.

4

Na postanowienie w przedmiocie ujawnienia wizerunku i innych danych osobowych osób,

przeciwko którym toczy się postępowanie przygotowawcze lub sądowe przysługuje zażalenie.

Zażalenie na postanowienie prokuratora rozpoznaje sąd rejonowy, w którego okręgu toczy

się postępowanie. Postanowienie wydane w toku postępowania przygotowawczego staje

się wykonalne z chwilą uprawomocnienia.

W sprawach zakończonych prawomocnym wyrokiem, w których kara nie została wykonana

1)

orzeczoną karę śmierci zamienia się na karę dożywotniego pozbawienia wolności,

2)

grzywnę i karę ograniczenia wolności wykonuje się według zasad dotychczasowych,

3)

do osób, którym wykonanie kary warunkowo zawieszono, stosuje się odpowiednio przepisy

Kodeksu karnego o warunkowym zawieszeniu wykonania kary,

4)

do osób warunkowo zwolnionych, jak również do osób odbywających kary pozbawienia wolności

stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu karnego o warunkowym zwolnieniu.

1.

Publikowanie lub rozpowszechnianie w inny sposób informacji utrwalonych za pomocą

zapisów fonicznych i wizualnych wymaga zgody osób udzielających informacji.

2.

(uchylony)

3.

Osoba udzielająca informacji może z ważnych powodów społecznych lub osobistych zastrzec

termin i zakres jej opublikowania.

4

Udzielenia informacji nie można uzależniać, z zastrzeżeniem wynikającym z art. 14a,

od sposobu jej skomentowania lub uzgodnienia tekstu wypowiedzi dziennikarskiej.

5

Dziennikarz nie może opublikować informacji, jeżeli osoba udzielająca jej zastrzegła

to ze względu na tajemnicę zawodową.

6

Nie wolno bez zgody osoby zainteresowanej publikować informacji oraz danych dotyczących

prywatnej sfery życia, chyba że wiąże się to bezpośrednio z działalnością publiczną

danej osoby.

1.

Dziennikarz nie może odmówić osobie udzielającej informacji autoryzacji dosłownie

cytowanej wypowiedzi, o ile nie była ona uprzednio publikowana lub była wygłoszona

publicznie.

2.

Dziennikarz informuje osobę udzielającą informacji przed jej udzieleniem o prawie

do autoryzacji dosłownie cytowanej wypowiedzi.

3.

Osoba udzielająca informacji niezwłocznie po uzyskaniu od dziennikarza informacji,

o której mowa w ust. 2, zgłasza mu żądanie autoryzacji dosłownie cytowanej wypowiedzi.

4.

Osoba udzielająca informacji dokonuje autoryzacji dosłownie cytowanej wypowiedzi niezwłocznie,

nie później jednak niż w ciągu

1)

6 godzin - w odniesieniu do dzienników,

2)

24 godzin - w odniesieniu do czasopism

- chyba że strony umówią się inaczej.

5.

Bieg terminów, o których mowa w ust. 4, rozpoczyna się od momentu przekazania w sposób

wzajemnie uzgodniony tekstu dosłownie cytowanej wypowiedzi przewidzianego do publikacji

w prasie osobie udzielającej informacji lub osobie przez nią upoważnionej, tak aby

osoba ta mogła się zapoznać z treścią tego tekstu.

6.

Nie stanowi autoryzacji zaproponowanie przez osobę udzielającą informacji nowych pytań,

przekazanie nowych informacji lub odpowiedzi ani zmiana kolejności wypowiedzi w autoryzowanym

tekście materiału przewidzianego do publikacji w prasie.

7.

W przypadku niedokonania lub odmowy dokonania autoryzacji w terminach określonych

w ust. 4 uznaje się, że dosłownie cytowana wypowiedź została autoryzowana bez zastrzeżeń.

Do czynów popełnionych przed wejściem w życie Kodeksu karnego stosuje się przepisy tego kodeksu o przedawnieniu i zatarciu skazania, chyba że termin

przedawnienia już upłynął.

1.

Autorowi materiału prasowego przysługuje prawo zachowania w tajemnicy swego nazwiska.

2.

Dziennikarz ma obowiązek zachowania w tajemnicy

1)

danych umożliwiających identyfikację autora materiału prasowego, listu do redakcji

lub innego materiału o tym charakterze, jak również innych osób udzielających informacji

opublikowanych albo przekazanych do opublikowania, jeżeli osoby te zastrzegły nieujawnianie

powyższych danych;

2)

wszelkich informacji, których ujawnienie mogłoby naruszać chronione prawem interesy

osób trzecich.

3.

Obowiązek, o którym mowa w ust. 2, dotyczy również innych osób zatrudnionych w redakcjach,

wydawnictwach prasowych i innych prasowych jednostkach organizacyjnych.

W sprawach określonych w art. 14, jeżeli postępowanie nie jest uregulowane innymi

przepisami, orzeka na posiedzeniu sąd właściwy do wykonania kary; na postanowienie

przysługuje zażalenie.

1

Dziennikarz jest zwolniony od zachowania tajemnicy zawodowej, o której mowa w art.

15 ust. 2, w razie gdy informacja, materiał prasowy, list do redakcji lub inny materiał

o tym charakterze dotyczy przestępstwa określonego w art. 240 § 1 Kodeksu karnego albo autor lub osoba przekazująca taki materiał wyłącznie do wiadomości dziennikarza

wyrazi zgodę na ujawnienie jej nazwiska lub tego materiału.

2.

Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy również innych osób zatrudnionych w redakcjach,

wydawnictwach prasowych i innych prasowych jednostkach organizacyjnych.

3.

Redaktor naczelny powinien być w niezbędnych granicach poinformowany o sprawach związanych

z tajemnicą zawodową dziennikarza; powierzoną mu informację albo inny materiał może

ujawnić jedynie w wypadkach określonych w ust. 1.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września 1998 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia.

(uchylony)

1

Wydawanie dziennika lub czasopisma wymaga rejestracji w sądzie okręgowym właściwym

miejscowo dla siedziby wydawcy, zwanym dalej „organem rejestracyjnym”. Do postępowania

w tych sprawach stosuje się przepisy Kodeksu postępowania cywilnego o postępowaniu nieprocesowym, ze zmianami wynikającymi z niniejszej ustawy.

2.

Wniosek o rejestrację, o której mowa w ust. 1, powinien zawierać

1)

tytuł dziennika lub czasopisma oraz siedzibę i dokładny adres redakcji;

2)

dane osobowe redaktora naczelnego;

3)

określenie wydawcy, jego siedzibę i dokładny adres;

4)

częstotliwość ukazywania się dziennika lub czasopisma.

3.

Postanowienia zarządzające wpis do rejestru sąd uzasadnia tylko na wniosek.

4.

Wydawanie dziennika lub czasopisma można rozpocząć, jeżeli organ rejestracyjny nie

rozstrzygnął wniosku o rejestrację w ciągu 30 dni od jego zgłoszenia.

5.

O zmianie danych, o których mowa w ust. 2, należy zawiadomić niezwłocznie organ rejestracyjny.

Organ rejestracyjny odmówi rejestracji, jeżeli wniosek nie zawiera danych, o których

mowa w art. 20 ust. 2, lub jej udzielenie stanowiłoby naruszenie prawa do ochrony

nazwy istniejącego już tytułu prasowego.

Organ rejestracyjny może zawiesić wydawanie dziennika lub czasopisma na czas określony,

nie dłuższy niż rok, jeżeli w ciągu roku co najmniej trzykrotnie w tym dzienniku lub

czasopiśmie zostało popełnione przestępstwo.

Rejestracja dziennika lub czasopisma traci ważność w razie niewydania dziennika lub

czasopisma przez okres roku od dnia nabycia uprawnień do ich wydawania na czas nieoznaczony

lub przerwy w ich wydawaniu przez okres roku, jeżeli redakcja nie wystąpiła o zachowanie

rejestracji.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wzór i sposób prowadzenia

rejestru dzienników i czasopism.

Przepisy dotyczące rejestracji działalności prasowej nie mają zastosowania do działalności

dostawców usług medialnych w rozumieniu ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1414 i 2111 oraz z 2018 r. poz. 650, 915 i 1717) oraz do działalności Polskiej Agencji Prasowej, których działalność regulują odrębne

przepisy.

1.

Do spraw z zakresu dostępu do informacji publicznej, niezakończonych w dniu wejścia

w życie ustawy ostatecznym albo prawomocnym rozstrzygnięciem, stosuje się przepisy

niniejszej ustawy.

2.

Podmioty są obowiązane w sprawach, o których mowa w ust. 1, w terminie 14 dni od dnia

wejścia w życie ustawy, udostępnić informację publiczną albo wydać decyzję o odmowie

udostępnienia informacji.

1.

Redakcją kieruje redaktor naczelny.

2.

Redaktorem naczelnym dziennika lub czasopisma może być osoba, która ma pełną zdolność

do czynności prawnych, posiada obywatelstwo polskie i nie jest pozbawiona praw publicznych.

3

Redaktorem naczelnym dziennika lub czasopisma nie może być osoba skazana za zbrodnię

wymienioną w rozdziale XVII ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1600), jeżeli nie upłynął okres 10 lat od zakończenia odbywania kary, oraz osoba skazana

za występek tego samego rodzaju, jeżeli nie upłynął okres 3 lat od zakończenia odbywania

kary, osoba skazana za przestępstwo popełnione w wyniku motywacji zasługującej na

szczególne potępienie, a także osoba, która co najmniej trzykrotnie była karana za

przestępstwa określone w niniejszej ustawie. Organ rejestracyjny w uzgodnieniu z ministrem

właściwym do spraw zagranicznych może zwolnić redaktora naczelnego od wymogu posiadania

obywatelstwa polskiego.

4.

Redaktor naczelny odpowiada za treść przygotowywanych przez redakcję materiałów prasowych

oraz za sprawy redakcyjne i finansowe redakcji w granicach określonych w statucie

lub właściwych przepisach. Jest również obowiązany do dbania o poprawność języka materiałów

prasowych oraz przeciwdziałania jego wulgaryzacji.

4a

W wypadku gdy redaktor naczelny uzyskuje immunitet procesowy, obowiązany jest wskazać

redaktora, który ponosi odpowiedzialność określoną w art. 49a.

5.

Redaktora naczelnego powołuje i odwołuje wydawca, organ założycielski wydawnictwa

lub inny właściwy organ.

6.

Przy redakcji działa kolegium redakcyjne, jeżeli statut redakcji lub właściwe przepisy

tak stanowią.

7.

Przy redakcji może też działać rada redakcyjna (programowa, naukowa), jako organ opiniodawczo-doradczy

redaktora naczelnego.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r., z wyjątkiem przepisu art. 8 ust.

3, który odnośnie do nałożonego obowiązku udostępniania w Biuletynie Informacji Publicznej

informacji publicznych w zakresie, o którym mowa w

1)

art. 6 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 lit. e oraz pkt 4 lit. a tiret drugie, lit. c i d - wchodzi

w życie po upływie 24 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy;

2)

art. 6 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 lit. a-d i lit. f - wchodzi w życie po upływie 18 miesięcy

od dnia wejścia w życie ustawy;

3)

art. 6 ust. 1 pkt 5 - wchodzi w życie po upływie 36 miesięcy od dnia wejścia w życie

ustawy.

(uchylony)

1.

Na każdym egzemplarzu druków periodycznych, serwisów agencyjnych oraz innych podobnych

druków prasowych należy w widocznym i zwyczajowo przyjętym miejscu podać

1)

nazwę i adres wydawcy lub innego właściwego organu;

2)

adres redakcji oraz imię i nazwisko redaktora naczelnego;

3)

miejsce i datę wydania;

4)

nazwę zakładu wykonującego dany druk prasowy;

5)

(uchylony)

6)

międzynarodowy znak informacyjny;

7)

bieżącą numerację.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do nagrań radiowych i telewizyjnych oraz kronik

filmowych.

(uchylone)

(utracił moc)

1.

Na wniosek zainteresowanej osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej

niebędącej osobą prawną, redaktor naczelny właściwego dziennika lub czasopisma jest

obowiązany opublikować bezpłatnie rzeczowe i odnoszące się do faktów sprostowanie

nieścisłej lub nieprawdziwej wiadomości zawartej w materiale prasowym.

2.

Uprawnienie do wystąpienia z wnioskiem, o którym mowa w ust. 1, przysługuje także

osobie najbliższej zmarłego, w rozumieniu art. 115 § 11 Kodeksu karnego, oraz następcy prawnemu osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej, o której mowa

w ust. 1.

3.

Sprostowanie powinno zostać nadane w placówce pocztowej operatora pocztowego lub złożone

w siedzibie odpowiedniej redakcji, na piśmie w terminie nie dłuższym niż 21 dni od

dnia opublikowania materiału prasowego.

4.

Sprostowanie powinno zawierać podpis wnioskodawcy, jego imię i nazwisko lub nazwę

oraz adres korespondencyjny.

5.

Adres korespondencyjny wnioskodawcy może zostać zastrzeżony tylko do wiadomości redakcji,

a w przypadku gdy materiał prasowy będący przedmiotem sprostowania dotyczy działalności

związanej z używanym przez osobę fizyczną pseudonimem, może ona zastrzec także imię

i nazwisko tylko do wiadomości redakcji.

6.

Tekst sprostowania nie może przekraczać dwukrotnej objętości fragmentu materiału prasowego,

którego dotyczy, ani zajmować więcej niż dwukrotność czasu antenowego, jaki zajmował

dany fragment przekazu.

7.

Sprostowanie powinno być sporządzone w języku polskim lub w języku, w którym opublikowany

został materiał prasowy będący przedmiotem sprostowania.

1.

Redaktor naczelny ma obowiązek opublikować sprostowanie

1)

w elektronicznej formie dziennika lub czasopisma, w której zamieszczono materiał prasowy

będący przedmiotem sprostowania - w terminie 3 dni roboczych od dnia otrzymania sprostowania;

2)

w dzienniku - w najbliższym przygotowywanym do druku numerze, a w przypadku braku

możliwości technicznych w numerze następnym, nie później jednak niż w terminie 7 dni

od dnia otrzymania sprostowania;

3)

w czasopiśmie - w najbliższym od dnia otrzymania sprostowania lub następnym po nim

przygotowywanym do opublikowania numerze;

4)

w innym niż dziennik przekazie za pomocą dźwięku lub obrazu i dźwięku - w najbliższym

analogicznym przekazie.

2.

Gdy możliwy termin opublikowania sprostowania przekracza 6 miesięcy, na żądanie wnioskodawcy

sprostowanie należy dodatkowo opublikować w ciągu miesiąca od dnia otrzymania sprostowania

w odpowiednim ze względu na krąg odbiorców dzienniku. Koszty publikacji pokrywa wydawca

prasy, w której ukazał się materiał prasowy będący przedmiotem sprostowania.

3.

Terminy określone w ust. 1 i 2 nie mają zastosowania, jeżeli strony na piśmie umówiły

się inaczej.

4.

Sprostowanie w drukach periodycznych powinno być opublikowane w tym samym dziale i

taką samą czcionką, co materiał prasowy, którego dotyczy, pod widocznym tytułem „Sprostowanie”.

W przypadku przekazu za pomocą dźwięku lub obrazu i dźwięku sprostowanie powinno być

wyraźnie zapowiedziane oraz nastąpić w przekazie tego samego rodzaju i o tej samej

porze.

5.

W tekście nadesłanego sprostowania nie wolno bez zgody wnioskodawcy dokonywać skrótów

ani innych zmian.

6.

Tekst sprostowania nie może być komentowany w tym samym numerze, przekazie lub w elektronicznej

formie dziennika lub czasopisma, tego samego dnia. Nie wyklucza to jednak prostej

zapowiedzi polemiki lub wyjaśnień.

1.

Redaktor naczelny odmawia opublikowania sprostowania, jeżeli sprostowanie

1)

jest nierzeczowe lub nie odnosi się do faktów;

2)

zostało nadane lub złożone po upływie terminu, o którym mowa w art. 31a ust. 3, lub

nie zostało podpisane;

3)

nie odpowiada wymaganiom określonym w art. 31a ust. 4-7;

4)

zawiera treść karalną;

5)

podważa fakty stwierdzone prawomocnym orzeczeniem dotyczącym osoby dochodzącej publikacji

sprostowania.

2.

Redaktor naczelny może odmówić opublikowania sprostowania, jeżeli sprostowanie

1)

odnosi się do wiadomości poprzednio sprostowanej;

2)

jest wystosowane przez osobę, której nie dotyczą fakty przytoczone w prostowanym materiale,

za wyjątkiem sytuacji określonych w art. 31a ust. 2;

3)

zawiera sformułowania powszechnie uznawane za wulgarne lub obelżywe.

3.

Odmawiając opublikowania sprostowania, redaktor naczelny jest obowiązany niezwłocznie,

nie później jednak niż w terminie 7 dni od dnia otrzymania sprostowania, przekazać

wnioskodawcy pisemne zawiadomienie o odmowie i jej przyczynach. Jeżeli odmowa nastąpiła

z przyczyn określonych w ust. 1 pkt 1, 4 i 5, należy wskazać fragmenty sprostowania,

które nie nadają się do publikacji.

4.

Redaktor naczelny nie może odmówić opublikowania sprostowania, jeżeli zastosowano

się do jego wskazań. W przypadku nadesłania poprawionego sprostowania termin określony

w art. 31a ust. 3 liczy się od dnia doręczenia wnioskodawcy zawiadomienia o odmowie

i jej przyczynach.

1.

Redaktor naczelny jest obowiązany opublikować nieodpłatnie, w miejscu i w czasie właściwym

ze względu na tematykę i charakter publikacji, komunikat urzędowy pochodzący od naczelnych

i centralnych organów państwowych, w tym pochodzący od naczelnych i centralnych organów

administracji państwowej, jeżeli został nadesłany przez rzecznika prasowego rządu

ze wskazaniem, że publikacja jest obowiązkowa.

2

Obowiązek określony w ust. 1 dotyczy również

1)

wydanych na podstawie ustaw obwieszczeń, uchwał lub zarządzeń pochodzących od organów

administracji rządowej w województwie, nadesłanych w formie zwięzłych komunikatów

w celu ogłoszenia w dzienniku lub odpowiednim czasopiśmie na terenie jego działania;

2)

komunikatów przekazywanych przez organy administracji rządowej i samorządu terytorialnego

w zakresie sytuacji kryzysowych, o których mowa w ustawie z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1401 i 1560).

3.

Komunikaty, o których mowa w ust. 1 i 2, należy opublikować, w uzgodnionym terminie,

bez dokonywania zmian, zamieszczania uwag i zaprzeczeń, a w razie braku uzgodnienia

terminu - w najbliższym przygotowywanym wydaniu.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art.

33, który wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Redaktor naczelny dziennika jest obowiązany opublikować odpłatnie we wskazanym lub

uzgodnionym terminie

1)

prawomocny wyrok sądu lub inne orzeczenie zawierające klauzulę o opublikowaniu;

2)

ogłoszenie sądu lub innego organu państwowego.

2.

Redaktor naczelny dziennika jest obowiązany opublikować nieodpłatnie, we wskazanym

lub uzgodnionym terminie, list gończy.

1.

Prasa może zamieszczać odpłatne ogłoszenia i reklamy.

2.

Ogłoszenia i reklamy nie mogą być sprzeczne z prawem lub zasadami współżycia społecznego.

3.

Ogłoszenia i reklamy muszą być oznaczone w sposób niebudzący wątpliwości, iż nie stanowią

one materiału redakcyjnego.

4.

Wydawca i redaktor mają prawo odmówić zamieszczenia ogłoszenia i reklamy, jeżeli ich

treść lub forma jest sprzeczna z linią programową bądź charakterem publikacji.

5

Na żądanie organów upoważnionych do tego na podstawie odrębnych przepisów wydawca

lub redaktor są obowiązani do ujawnienia posiadanych nazw i adresów przedsiębiorców

lub osób fizycznych, zamieszczających odpłatne ogłoszenia lub reklamy w sprawach działalności

gospodarczej. W tym wypadku art. 15 ust. 1 i 2 nie stosuje się.

Do odpowiedzialności za naruszenie prawa spowodowane opublikowaniem materiału prasowego

stosuje się zasady ogólne, chyba że ustawa stanowi inaczej.

W razie skazania za przestępstwo popełnione przez opublikowanie materiału prasowego,

sąd może orzec przepadek materiału prasowego.

Sąd przekazuje właściwemu organowi rejestracyjnemu zawiadomienie o wyroku skazującym

za przestępstwa, o których mowa w niniejszym rozdziale, niezwłocznie po uprawomocnieniu.

1.

Odpowiedzialność cywilną za naruszenie prawa spowodowane opublikowaniem materiału

prasowego ponoszą autor, redaktor lub inna osoba, którzy spowodowali opublikowanie

tego materiału; nie wyłącza to odpowiedzialności wydawcy. W zakresie odpowiedzialności

majątkowej odpowiedzialność tych osób jest solidarna.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do odpowiedzialności cywilnej za naruszenie

prawa spowodowane ujawnieniem materiału prasowego przed jego publikacją.

1.

Jeżeli redaktor naczelny odmówił opublikowania sprostowania albo sprostowanie nie

ukazało się w terminie określonym w art. 32 ust. 1-3 lub ukazało się z naruszeniem

art. 32 ust. 4 lub 5, zainteresowany podmiot, o którym mowa w art. 31a ust. 1 lub

2, może wytoczyć powództwo o opublikowanie sprostowania.

2.

Roszczenie, o którym mowa w ust. 1, wygasa, jeżeli nie będzie dochodzone w ciągu roku

od dnia opublikowania materiału prasowego.

(uchylony)

Publikowanie zgodnych z prawdą i rzetelnych sprawozdań z jawnych posiedzeń Sejmu,

Senatu i organów stanowiących jednostek samorządu terytorialnego oraz ich organów,

a także publikowanie rzetelnych, zgodnych z zasadami współżycia społecznego ujemnych

ocen dzieł naukowych lub artystycznych albo innej działalności twórczej, zawodowej

lub publicznej służy realizacji zadań określonych w art. 1 i pozostaje pod ochroną

prawa; przepis ten stosuje się odpowiednio do satyry i karykatury.

1.

Redaktor nie ponosi odpowiedzialności za treść publikacji nadesłanych przez Polską

Agencję Prasową oraz za treść komunikatów urzędowych, o których mowa w art. 34, jak

również za treść orzeczeń i ogłoszeń, o których mowa w art. 35.

2.

Wydawca i redaktor nie ponosi odpowiedzialności za treść ogłoszeń i reklam opublikowanych

zgodnie z art. 36.

Kto używa przemocy lub groźby bezprawnej w celu zmuszenia dziennikarza do opublikowania

lub zaniechania opublikowania materiału prasowego albo do podjęcia lub zaniechania

interwencji prasowej

-

podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

1

Kto utrudnia lub tłumi krytykę prasową

-

podlega grzywnie albo karze ograniczenia wolności.

2.

Tej samej karze podlega, kto nadużywając swego stanowiska lub funkcji działa na szkodę

innej osoby z powodu krytyki prasowej, opublikowanej w społecznie uzasadnionym interesie.

Kto wydaje dziennik lub czasopismo bez rejestracji albo zawieszone

-

podlega karze grzywny.

1.

(utracił moc)

2.

(uchylony)

Kto wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 34 i 35 uchyla się od opublikowania komunikatu

urzędowego, ogłoszenia sądu lub innego organu państwowego, jak również listu gończego

-

podlega grzywnie albo karze ograniczenia wolności.

Kto rozpowszechnia materiał prasowy objęty przepadkiem lub prasę zabezpieczoną jako

dowód rzeczowy

-

podlega grzywnie albo karze ograniczenia wolności.

Kto narusza przepisy art. 3, 11 ust. 2, art. 14, 15 ust. 2 i art. 27

-

podlega grzywnie albo karze ograniczenia wolności.

Redaktor, który nieumyślnie dopuścił do opublikowania materiału prasowego zawierającego

znamiona przestępstwa, o którym mowa w art. 37a

-

podlega grzywnie albo karze ograniczenia wolności.

1.

Kto publikuje dosłownie cytowaną wypowiedź bez umożliwienia osobie udzielającej informacji

dokonania autoryzacji na zasadach określonych w art. 14a

-

podlega karze grzywny.

2.

Karze, o której mowa w ust. 1, nie podlega, kto publikuje wypowiedź identyczną z udzieloną

przez osobę udzielającą informacji.

Postępowanie w sprawach wynikających z niniejszej ustawy prowadzi się na zasadach

określonych w odrębnych przepisach, chyba że ustawa stanowi inaczej.

(uchylony)

1.

Sprawy, o których mowa w art. 39 ust. 1, rozpoznaje sąd okręgowy właściwy ze względu na siedzibę odpowiedniej

redakcji, najpóźniej w ciągu 30 dni od dnia wniesienia pozwu niedotkniętego brakami

formalnymi. Przepisu art. 126 § 2 Kodeksu postępowania cywilnego, w zakresie dotyczącym obowiązku wskazania miejsca zamieszkania pozwanego, nie stosuje

się.

2.

Pozwany może wnieść odpowiedź na pozew w terminie 7 dni od dnia doręczenia pozwu.

3.

Niestawiennictwo stron nie tamuje rozpoznania sprawy. Przepisów Kodeksu postępowania cywilnego o wyroku zaocznym nie stosuje się.

4.

Wydany wyrok wraz z uzasadnieniem sąd doręcza niezwłocznie, z urzędu, obu stronom.

5.

Od wyroku sądu pierwszej instancji przysługuje apelacja, którą wnosi się w terminie

7 dni od dnia doręczenia stronie skarżącej wyroku z uzasadnieniem.

6.

Sąd drugiej instancji rozpoznaje apelację najpóźniej w terminie 30 dni od dnia wniesienia

apelacji niedotkniętej brakami formalnymi.

7.

Strona przeciwna może wnieść odpowiedź na apelację w terminie 7 dni od dnia doręczenia

apelacji.

1

Sprawy o przestępstwa określone w art. 43 i art. 44 podlegają rozpoznaniu przez sąd

okręgowy, a określone w art. 47-49a oraz o przestępstwa popełnione w prasie - przez

sąd rejonowy.

2

Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Sądownictwa, może wyznaczyć,

w drodze rozporządzenia, sądy rejonowe właściwe do rozpoznawania spraw o przestępstwa,

o których mowa w art. 47-49a, oraz o przestępstwa popełnione w prasie na obszarze

właściwości danego sądu okręgowego, uwzględniając liczbę spraw tego

rodzaju i zakres obciążenia poszczególnych sądów rejonowych oraz potrzebę zapewnienia

racjonalnej organizacji sądownictwa, ekonomię postępowania sądowego, a także konieczność

zagwarantowania realizacji prawa obywatela do rozpoznania jego sprawy w rozsądnym

terminie.

3

W sprawach o przestępstwa popełnione przez opublikowanie materiału prasowego lub przestępstwa

określone w niniejszej ustawie właściwość miejscową sądu ustala się według siedziby

redakcji, a następnie wydawnictwa, a gdy ta siedziba nie jest znana lub znajduje się

za granicą - według miejsca ujawnienia lub rozpowszechniania materiału prasowego.

Jeżeli w tej samej sprawie wszczęto postępowanie w kilku sądach, właściwy jest ten

sąd, w którym najpierw wszczęto postępowanie.

W razie odmowy wszczęcia postępowania karnego przeciwko dziennikarzowi o przestępstwo

określone w ustawie oraz o przestępstwo popełnione w prasie lub inny czyn związany

z wykonywaniem zawodu dziennikarskiego albo umorzenia takiego postępowania, sąd lub

prokurator może przekazać sprawę do rozpoznania jedynie właściwemu sądowi dziennikarskiemu.

W razie uniewinnienia lub umorzenia postępowania z powodu braku w czynie popełnionym

znamion czynu zabronionego, przysługuje od Skarbu Państwa odszkodowanie w wysokości

rzeczywiście poniesionych strat.

Przepisy o odpowiedzialności prawnej i postępowaniu w sprawach prasowych stosuje się

odpowiednio do naruszeń prawa związanych z przekazywaniem myśli ludzkiej za pomocą

innych niż prasa środków przeznaczonych do rozpowszechniania, niezależnie od techniki

przekazu, w szczególności publikacji nieperiodycznych oraz innych wytworów druku,

wizji i fonii.

Orzekanie w sprawach o czyny, o których mowa w art. 45 i art. 49b, następuje na podstawie

przepisów ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia

(Dz. U. z 2018 r. poz. 475, 1039, 1387, 1467 i 1481).

W ustawie z dnia 8 czerwca 1972 r. o wykonywaniu i organizacji rzemiosła

(Dz. U. z 1983 r. Nr 7, poz. 40) w rozdziale 1 po art. 3 dodaje się art. 3

„

Art. 3

Sprawy wydawania zezwoleń na wykonywanie rzemiosła w zakresie małej poligrafii dla

celów handlowych i reklamowych oraz rejestrowania i kontroli zakładów usługowych i

znajdujących się w nich urządzeń określają przepisy Prawa prasowego; w pozostałym zakresie do działalności tych zakładów stosuje się przepisy niniejszej

ustawy.

”

(pominięty)

W ustawie z dnia 18 lipca 1974 r. o wykonywaniu handlu oraz niektórych innych rodzajów

działalności przez jednostki gospodarki nie uspołecznionej

(Dz. U. z 1983 r. Nr 43, poz. 193) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 3

a)

w ust. 4 wyrazy „sztuki, przedsiębiorstw fonografii i poligrafii” zastępuje się wyrazami

„sztuki i przedsiębiorstw fonografii”,

b)

dodaje się ust. 6 w brzmieniu

„

6.

Sprawy wydawania uprawnień do prowadzenia działalności w zakresie poligrafii oraz

rejestrowania i kontroli przedsiębiorstw i urządzeń poligraficznych określają przepisy

Prawa prasowego; w pozostałym zakresie do działalności tych przedsiębiorstw stosuje się przepisy

niniejszej ustawy.

”

,

2)

w art. 4 w ust. 1 w pkt 3 wyrazy „i poligrafii” skreśla się.

(pominięty)

W ustawie z dnia 31 lipca 1981 r. o kontroli publikacji i widowisk

(Dz. U. Nr 20, poz. 99 i z 1983 r. Nr 44, poz. 204) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 2 skreśla się pkt 7;

2)

w art. 3 dodaje się ust. 3 i 4 w brzmieniu

„

3.

Do właściwości Głównego Urzędu należą także sprawy udzielania i cofania zezwoleń na

prowadzenie prasowej działalności wydawniczej lub nakładczej oraz na wydawanie dzienników

i czasopism w zakresie i na zasadach określonych w Prawie prasowym.

4.

W sprawach, o których mowa w ust. 3, Główny Urząd współdziała z Narodową Radą Kultury,

Radą Prasową, Polską Akademią Nauk, właściwymi ministrami, kierownikami urzędów centralnych,

z centralnymi organami organizacji politycznych, związków zawodowych, organizacji

spółdzielczych, samorządowych i innych organizacji społecznych oraz kościołów i innych

związków wyznaniowych.

”

;

3)

w art. 20 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Sprawy zastrzeżone w przepisach szczególnych do właściwości Głównego Urzędu Kontroli

Publikacji i Widowisk i jego organów terenowych przechodzą odpowiednio do właściwości

Głównego Urzędu oraz okręgowych urzędów.

”

;

4)

w art. 23 końcowe wyrazy „z wyjątkiem przepisów dotyczących udzielania zezwoleń na

wydawanie czasopism, jak również rejestracji i kontroli zakładów poligraficznych,

zakładów wytwarzających pieczątki, zakładów wytwarzających publikacje i ilustracje

sposobem światłoczułym oraz aparatów do powielania” skreśla się.

(pominięty)

1.

Postępowanie w sprawach wynikających z niniejszej ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2,

wszczęte przed dniem wejścia w życie ustawy i do tego czasu niezakończone, toczy się

do zakończenia w danej instancji według przepisów dotychczasowych.

2.

Sprawy dotyczące wydawania zezwoleń na prowadzenie działalności usługowej w zakresie

małej poligrafii, w których postępowanie wszczęte przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy nie zostało do tego czasu zakończone, podlegają przekazaniu do dalszego postępowania

organowi właściwemu w myśl tej ustawy; postępowanie toczy się z uwzględnieniem jej

przepisów.

3.

(uchylony)

1.

Działający w dniu wejścia w życie ustawy wydawcy dzienników i czasopism zachowują

dotychczasowe uprawnienia, jeżeli w terminie 6 miesięcy od dnia jej wejścia w życie

oświadczą w Głównym Urzędzie Kontroli Publikacji i Widowisk gotowość prowadzenia tej

działalności oraz wskażą dane określone w art. 19 ust. 3.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do zezwoleń na wydawanie określonego dziennika

lub czasopisma, z tym że wskazanie dotyczy danych określonych w art. 20 ust. 2.

3.

Wydane do dnia wejścia w życie ustawy zezwolenia na prowadzenie działalności poligraficznej

oraz usługowej w zakresie małej poligrafii zachowują ważność, jeżeli w terminie 6

miesięcy od dnia jej wejścia w życie osoby prowadzące taką działalność oświadczą Ministrowi

Kultury i Sztuki gotowość prowadzenia tej działalności oraz wskażą dane określone

w przepisach wydanych na podstawie art. 30 ust. 6.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art.

8 ust. 2 i 3, art. 9 ust. 3, art. 10, art. 40 i art. 57 ust. 1, które wchodzą w życie

z dniem ogłoszenia.

(pominięty)

Z dniem wejścia w życie ustawy tracą moc wszelkie przepisy dotyczące przedmiotów w

niej unormowanych, a w szczególności traci moc dekret Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 21 listopada 1938 r. - Prawo prasowe

(Dz. U. poz. 608).

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1984 r.

§ 1.

Sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed

dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu

przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

§ 2.

W sprawach, o których mowa w § 1, stosuje się dotychczasowe przepisy o wpisie i innych

kosztach sądowych.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2001 r., z tym że przepisy art. 12-98 wchodzą

w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydanym przed

dniem 1 stycznia 2004 r., z zastrzeżeniem art. 100, wiąże w sprawie wojewódzki sąd

administracyjny oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia.

Ocena prawna wyrażona w wydanych przed dniem 1 stycznia 2004 r. uchwałach Naczelnego

Sądu Administracyjnego nie wiąże wojewódzkiego sądu administracyjnego rozpoznającego

sprawę, o której mowa w art. 97 § 1.

W sprawach zakończonych prawomocnym orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego

przed dniem 1 stycznia 2004 r., w których nie upłynął termin do wniesienia rewizji

nadzwyczajnej do Sądu Najwyższego, strona może, w terminie do dnia 31 marca 2004 r.,

wnieść skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego na podstawie przepisów

ustawy, o której mowa w art. 2.

§ 1.

Sąd Najwyższy umorzy postępowanie w sprawach, w których wniesiono rewizje nadzwyczajne

od orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego, nierozpoznane do dnia 1 stycznia 2004 r.

§ 2.

W sprawach, o których mowa w § 1, strona może, w terminie 30 dni od dnia doręczenia

postanowienia Sądu Najwyższego o umorzeniu postępowania, wnieść skargę kasacyjną do

Naczelnego Sądu Administracyjnego na podstawie przepisów ustawy, o której mowa w art.

2.

W sprawie o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem Naczelnego

Sądu Administracyjnego wydanym przed dniem 1 stycznia 2004 r. orzeka właściwy wojewódzki

sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy, o której mowa w art. 2.

Naczelny Sąd Administracyjny umorzy nierozpoznane do dnia 1 stycznia 2004 r. postępowania

prowadzone na podstawie art. 18 ust. 2 oraz art. 49 ust. 2 ustawy, o której mowa w

art. 3.

Akta spraw zakończonych prawomocnym orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego

przed dniem 1 stycznia 2004 r. przechowuje się, zgodnie z właściwymi przepisami, w

odpowiednich wojewódzkich sądach administracyjnych.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2004 r., z wyjątkiem przepisów art. 8 pkt

1 i 2, art. 10 pkt 2 i 3, art. 84 pkt 1, art. 86 § 1, art. 87 § 2, art. 88, art. 90

§ 1, art. 91 i art. 92, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia z wyjątkiem art. 131,

który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2013 r.