Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 14 września 2018 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o dodatkowym wynagrodzeniu rocznym dla pracowników jednostek sfery budżetowej

1.

Ustawa określa zasady nabywania prawa oraz ustalania wysokości i wypłacania dodatkowego

wynagrodzenia rocznego dla pracowników jednostek sfery budżetowej, zwanego dalej „wynagrodzeniem

rocznym”.

2.

Przez użyte w ust. 1 określenie „pracownicy jednostek sfery budżetowej” rozumie się

pracowników

1)

państwowych jednostek sfery budżetowej, dla których środki na wynagrodzenia są kształtowane

na podstawie odrębnej ustawy;

2)

zatrudnionych w urzędach organów władzy publicznej, kontroli, ochrony prawa oraz sądach

i trybunałach, wymienionych w art. 139 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2077 oraz z 2018 r. poz. 62, 1000, 1366, 1669 i 1693);

3)

samorządowych jednostek budżetowych i samorządowych zakładów budżetowych prowadzących

gospodarkę finansową na zasadach określonych w ustawie wymienionej w pkt 2;

4)

biur poselskich, senatorskich lub poselsko-senatorskich oraz klubów, kół albo zespołów

parlamentarnych.

3.

Przepisów ustawy nie stosuje się do

1)

osób, o których mowa w

a)

art. 2 ustawy z dnia 31 lipca 1981 r. o wynagrodzeniu osób zajmujących kierownicze

stanowiska państwowe

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1998 oraz z 2018 r. poz. 650 i 1000);

b)

(utraciła moc)

2

żołnierzy oraz funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji

Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura

Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Celno-Skarbowej,

Państwowej Straży Pożarnej, Służby Więziennej oraz Służby Ochrony Państwa.

1.

Pracownik nabywa prawo do wynagrodzenia rocznego w pełnej wysokości po przepracowaniu

u danego pracodawcy całego roku kalendarzowego.

2.

Pracownik, który nie przepracował u danego pracodawcy całego roku kalendarzowego,

nabywa prawo do wynagrodzenia rocznego w wysokości proporcjonalnej do okresu przepracowanego,

pod warunkiem, że okres ten wynosi co najmniej 6 miesięcy.

3.

Przepracowanie co najmniej 6 miesięcy warunkujących nabycie prawa do wynagrodzenia

rocznego nie jest wymagane w przypadkach

1)

nawiązania stosunku pracy w trakcie roku kalendarzowego z nauczycielem i nauczycielem

akademickim zgodnie z organizacją pracy szkoły (szkoły wyższej);

2)

zatrudnienia pracownika do pracy sezonowej, jeżeli umowa o pracę została zawarta na

sezon trwający nie krócej niż trzy miesiące;

3)

powołania pracownika do czynnej służby wojskowej albo skierowania do odbycia służby

zastępczej;

4)

rozwiązania stosunku pracy w związku z

a)

przejściem na emeryturę, rentę szkoleniową albo rentę z tytułu niezdolności do pracy

lub świadczenie rehabilitacyjne,

b)

przeniesieniem służbowym, powołaniem lub wyborem,

c)

likwidacją pracodawcy albo zmniejszeniem zatrudnienia z przyczyn dotyczących pracodawcy,

d)

likwidacją jednostki organizacyjnej pracodawcy lub jej reorganizacją;

5)

podjęcia zatrudnienia

a)

w wyniku przeniesienia służbowego,

b)

na podstawie powołania lub wyboru,

c)

w związku z likwidacją poprzedniego pracodawcy albo ze zmniejszeniem zatrudnienia

z przyczyn dotyczących tego pracodawcy,

d)

w związku z likwidacją jednostki organizacyjnej poprzedniego pracodawcy lub jej reorganizacją,

e)

po zwolnieniu z czynnej służby wojskowej albo po odbyciu służby zastępczej;

6)

korzystania

a)

z urlopu wychowawczego,

aa)

z urlopu macierzyńskiego,

ab) (uchylona)

ac) z urlopu ojcowskiego,

ad) z urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego,

ae) (uchylona)

b)

z urlopu dla poratowania zdrowia,

c)

przez nauczyciela lub nauczyciela akademickiego z urlopu do celów naukowych, artystycznych

lub kształcenia zawodowego;

6a)

korzystania z urlopu rodzicielskiego;

7)

wygaśnięcia stosunku pracy w związku ze śmiercią pracownika.

Pracownik nie nabywa prawa do wynagrodzenia rocznego w przypadkach

1)

nieusprawiedliwionej nieobecności w pracy trwającej dłużej niż dwa dni;

2)

stawienia się do pracy lub przebywania w pracy w stanie nietrzeźwości;

3)

wymierzenia pracownikowi kary dyscyplinarnej wydalenia z pracy lub ze służby;

4)

rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika.

1.

Wynagrodzenie roczne ustala się w wysokości 8,5% sumy wynagrodzenia za pracę otrzymanego

przez pracownika w ciągu roku kalendarzowego, za który przysługuje to wynagrodzenie,

uwzględniając wynagrodzenie i inne świadczenia ze stosunku pracy przyjmowane do obliczenia

ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy, a także wynagrodzenie za urlop wypoczynkowy

oraz wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy przysługujące pracownikowi, który

podjął pracę w wyniku przywrócenia do pracy.

2.

W przypadkach, o których mowa w art. 2 ust. 3, wysokość wynagrodzenia rocznego ustala

się proporcjonalnie do okresu przepracowanego u danego pracodawcy.

1.

Wynagrodzenie roczne jest wypłacane z wyodrębnionych na ten cel środków na wynagrodzenia.

2.

Wynagrodzenie roczne wypłaca się, z zastrzeżeniem ust. 3, nie później niż w ciągu

pierwszych trzech miesięcy roku kalendarzowego następującego po roku, za który przysługuje

to wynagrodzenie.

3.

Pracownikowi, z którym rozwiązano stosunek pracy w związku z likwidacją pracodawcy,

wynagrodzenie roczne wypłaca się w dniu rozwiązania stosunku pracy.

Ilekroć w przepisach prawa jest mowa o „nagrodzie z zakładowego funduszu nagród” dla

pracowników wymienionych w art. 1 ust. 2, oznacza to „dodatkowe wynagrodzenie roczne

dla pracowników jednostek sfery budżetowej”.

(pominięty)

(pominięty)

Traci moc ustawa z dnia 10 lipca 1985 r. o rocznych nagrodach z zakładowego funduszu nagród

w państwowych jednostkach organizacyjnych nie będących przedsiębiorstwami państwowymi

(Dz. U. poz. 141, z 1989 r. poz. 192 oraz z 1991 r. poz. 450).

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1998 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 20 maja 2018 r., z wyjątkiem

1)

art. 3 pkt 4 i 5, art. 4 pkt 3, 4 i 6, art. 6 pkt 2-5, pkt 6 w zakresie art. 88 ust.

4 pkt 2 oraz pkt 7, art. 8, art. 9, art. 21 pkt 3, 5 i 6, art. 22, art. 23 pkt 2,

art. 25-27, art. 29, art. 35 pkt 10 lit. b tiret drugie w zakresie pkt 4, pkt 12 w

zakresie ust. 2, pkt 16 lit. b i pkt 17 w zakresie art. 35, które wchodzą w życie

po upływie 2 lat od dnia ogłoszenia;

2)

art. 38 i art. 39, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.