Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 14 września 2018 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej

Ustawa określa

1)

środki przymusu bezpośredniego używane lub wykorzystywane przez uprawnionych, o których

mowa w art. 2;

2)

przypadki używania lub wykorzystywania środków przymusu bezpośredniego i broni palnej;

3)

zasady używania lub wykorzystywania środków przymusu bezpośredniego i broni palnej;

4)

postępowanie przed użyciem lub wykorzystaniem środków przymusu bezpośredniego i broni

palnej i po ich użyciu lub wykorzystaniu;

5)

dokumentowanie użycia lub wykorzystania środków przymusu bezpośredniego i broni palnej.

1.

Uprawnieni do używania lub wykorzystywania środków przymusu bezpośredniego i broni

palnej są

1)

funkcjonariusze Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego;

2)

funkcjonariusze Agencji Wywiadu;

3

funkcjonariusze Służby Ochrony Państwa;

4)

funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej;

5)

funkcjonariusze Centralnego Biura Antykorupcyjnego;

6)

(uchylony)

7)

strażnicy Państwowej Straży Łowieckiej;

8)

strażnicy Państwowej Straży Rybackiej;

9)

funkcjonariusze Policji;

10)

funkcjonariusze i żołnierze Służby Kontrwywiadu Wojskowego;

11)

funkcjonariusze Służby Więziennej;

12)

funkcjonariusze i żołnierze Służby Wywiadu Wojskowego;

13)

strażnicy straży gminnych (miejskich);

14)

funkcjonariusze Straży Granicznej;

15)

strażnicy Straży Leśnej;

16

funkcjonariusze Straży Marszałkowskiej;

17)

funkcjonariusze straży ochrony kolei;

18)

funkcjonariusze Straży Parku;

19)

żołnierze Żandarmerii Wojskowej lub wojskowych organów porządkowych;

20)

pracownicy ochrony uprawnieni do użycia lub wykorzystania środków przymusu bezpośredniego

lub broni palnej na podstawie przepisów ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2213 oraz z 2018 r. poz. 138, 650, 1629 i 1669);

21)

inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego.

2.

Uprawnieni do używania lub wykorzystywania środków przymusu bezpośredniego są

1)

członkowie służby porządkowej, o których mowa w ustawie z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1160 oraz z 2018 r. poz. 138 i 310);

2)

pracownicy zakładów poprawczych, schronisk dla nieletnich lub młodzieżowych ośrodków

wychowawczych.

Ustawy nie stosuje się do przymusu bezpośredniego lub zasad użycia lub wykorzystania

broni palnej, o których mowa w

1)

ustawie z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej

Polskiej

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1459 i 1669);

2)

ustawie z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu

alkoholizmowi

(Dz. U. z 2016 r. poz. 487, z 2017 r. poz. 2245 i 2439 oraz z 2018 r. poz. 310, 650 i 1669);

3)

ustawie z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2365, z późn. zm. oraz ustawie z dnia 12 października 1990 r. o ochronie granicy państwowej

(Dz. U. z 2017 r. poz. 660 oraz z 2018 r. poz. 50) - w zakresie działań podejmowanych wobec statków morskich i powietrznych;

4)

ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego

(Dz. U. z 2017 r. poz. 882, 2245 i 2439 oraz z 2018 r. poz. 138);

5)

ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1840 oraz z 2018 r. poz. 650 i 663);

6)

ustawie z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych

u ludzi

(Dz. U. z 2018 r. poz. 151 i 1669);

7)

ustawie z dnia 22 listopada 2013 r. o postępowaniu wobec osób z zaburzeniami psychicznymi

stwarzających zagrożenie życia, zdrowia lub wolności seksualnej innych osób

(Dz. U. z 2014 r. poz. 24, z 2015 r. poz. 396 oraz z 2016 r. poz. 2205).

Ilekroć w ustawie jest mowa o

1)

broni palnej - należy przez to rozumieć broń palną bojową, o której mowa w ustawie z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1839 oraz z 2018 r. poz. 106, 138, 651 i 730);

2)

doprowadzeniu - należy przez to rozumieć czynności podejmowane w celu przemieszczenia

a)

osoby zatrzymanej, ujętej lub przymusowo doprowadzanej do właściwych organów lub instytucji

w trybie i w przypadkach określonych w przepisach odrębnych,

b)

cudzoziemca pobranego ze strzeżonego ośrodka lub aresztu w celu wydalenia,

c)

cudzoziemca do granicy Rzeczypospolitej Polskiej albo od tej granicy do portu lotniczego

albo morskiego państwa, do którego zostaje wydalony, lub państwa, w którym następuje

przekazanie tego cudzoziemca do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, na

podstawie decyzji właściwego organu,

d)

cudzoziemca, któremu odmówiono wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w przypadku

gdy z wnioskiem o zapewnienie doprowadzenia tego cudzoziemca wystąpił przewoźnik;

3)

konwoju - należy przez to rozumieć przemieszczanie osób lub mienia, w tym

a)

osób pobranych z zakładu karnego, aresztu śledczego, zakładu poprawczego, schroniska

dla nieletnich, młodzieżowego ośrodka wychowawczego lub policyjnej izby dziecka,

b)

osób skazanych lub tymczasowo aresztowanych przekazywanych na podstawie umów międzynarodowych,

c)

wartości pieniężnych lub innych przedmiotów wartościowych,

d)

broni, amunicji, materiałów lub środków niebezpiecznych, w tym materiałów wybuchowych,

chemicznych lub radioaktywnych,

e)

uzbrojenia, urządzeń i sprzętu wojskowego,

f)

środków odurzających lub substancji psychotropowych,

g)

dokumentów lub materiałów zawierających informacje niejawne,

oraz zespół czynności realizowanych w związku z tym przemieszczaniem przez uprawnionego

do używania lub wykorzystywania środków przymusu bezpośredniego lub broni palnej;

4)

obezwładnieniu - należy przez to rozumieć pozbawienie swobody ruchów lub spowodowanie

odwracalnej, krótkotrwałej dysfunkcji kończyn lub zmysłów w celu wyeliminowania zagrożenia

ze strony osoby lub zwierzęcia lub przełamania oporu osoby niepodporządkowującej się

poleceniom wydawanym na podstawie prawa;

5)

pododdziale zwartym - należy przez to rozumieć zorganizowaną, jednolicie dowodzoną

grupę funkcjonariuszy Policji, Straży Granicznej, Służby Więziennej lub żołnierzy

Żandarmerii Wojskowej, wykonującą działania prewencyjne w razie zagrożenia lub zakłócenia

bezpieczeństwa albo porządku publicznego;

6)

użyciu środka przymusu bezpośredniego - należy przez to rozumieć zastosowanie środka

przymusu bezpośredniego wobec osoby;

7)

użyciu broni palnej - należy przez to rozumieć oddanie strzału w kierunku osoby z

zastosowaniem amunicji penetracyjnej;

8)

ważnych obiektach, urządzeniach lub obszarach - należy przez to rozumieć podlegające

ochronie

a)

obiekty, urządzenia lub obszary

-

istotne dla bezpieczeństwa lub obronności państwa, nienaruszalności granicy państwowej,

bezpieczeństwa ruchu kolejowego, gospodarki lub kultury narodowej,

-

centralnych organów państwowych, wymiaru sprawiedliwości, Krajowej Administracji Skarbowej,

przedstawicielstw dyplomatycznych i urzędów konsularnych państw obcych albo organizacji

międzynarodowych,

-

ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Służbie Ochrony Państwa

(Dz. U. z 2018 r. poz. 138, 650, 730, 1544, 1562 i 1669) lub ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia,

-

ustawy z dnia 26 stycznia 2018 r. o Straży Marszałkowskiej

(Dz. U. poz. 729 i 1669),

b)

obiekty ujęte w jednolitym wykazie obiektów, instalacji, urządzeń i usług wchodzących

w skład infrastruktury krytycznej, sporządzonym na podstawie art. 5b ust. 7 pkt 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1401 i 1560), oraz wchodzące w ich skład i powiązane z nimi systemy;

9)

wykorzystaniu środka przymusu bezpośredniego - należy przez to rozumieć zastosowanie

środka przymusu bezpośredniego wobec zwierzęcia albo zastosowanie go w celu zatrzymania,

zablokowania lub unieruchomienia pojazdu lub pokonania przeszkody;

10)

wykorzystaniu broni palnej - należy przez to rozumieć oddanie strzału z zastosowaniem

amunicji penetracyjnej w kierunku zwierzęcia, przedmiotu lub w innym kierunku niestwarzającym

zagrożenia dla osoby.

Uprawniony do użycia lub wykorzystania środków przymusu bezpośredniego lub broni palnej,

zwany dalej „uprawnionym”, może użyć środka przymusu bezpośredniego lub broni palnej

lub wykorzystać je do celów określonych w niniejszej ustawie wyłącznie w zakresie

realizacji zadań ustawowych podmiotu, w którym pełni służbę albo w którym jest zatrudniony.

1.

Środków przymusu bezpośredniego używa się lub wykorzystuje się je w sposób niezbędny

do osiągnięcia celów tego użycia lub wykorzystania, proporcjonalnie do stopnia zagrożenia,

wybierając środek o możliwie jak najmniejszej dolegliwości.

2.

Broni palnej używa się lub wykorzystuje się ją wyłącznie, jeżeli użycie lub wykorzystanie

środków przymusu bezpośredniego

1)

okazało się niewystarczające do osiągnięcia celów tego użycia lub wykorzystania lub

2)

nie jest możliwe ze względu na okoliczności zdarzenia.

1.

Środków przymusu bezpośredniego lub broni palnej używa się lub wykorzystuje się je

w sposób wyrządzający możliwie najmniejszą szkodę.

2.

Od użycia lub wykorzystania środków przymusu bezpośredniego lub broni palnej należy

odstąpić, gdy cel ich użycia lub wykorzystania został osiągnięty.

3.

Środków przymusu bezpośredniego używa się lub wykorzystuje się je z zachowaniem szczególnej

ostrożności, uwzględniając ich właściwości, które mogą stanowić zagrożenie życia lub

zdrowia uprawnionego lub innej osoby.

4.

Podejmując decyzję o użyciu lub wykorzystaniu broni palnej, należy postępować ze szczególną

rozwagą i traktować jej użycie jako środek ostateczny.

W przypadku gdy uzasadniają to okoliczności zdarzenia, uprawniony może użyć jednocześnie

więcej niż jednego środka przymusu bezpośredniego lub wykorzystać jednocześnie więcej

niż jeden taki środek, na zasadach określonych w niniejszej ustawie.

1.

Wobec kobiet o widocznej ciąży, osób, których wygląd wskazuje na wiek do 13 lat, oraz

osób o widocznej niepełnosprawności uprawniony może użyć wyłącznie siły fizycznej

w postaci technik obezwładnienia.

2.

W przypadku, gdy zachodzi konieczność odparcia bezpośredniego, bezprawnego zamachu

na życie lub zdrowie uprawnionego lub innej osoby, a użycie siły fizycznej wobec osoby,

o której mowa w ust. 1, jest niewystarczające lub niemożliwe, uprawniony może użyć

innych środków przymusu bezpośredniego lub broni palnej.

3.

Użycie środka przymusu bezpośredniego w przypadku, o którym mowa w ust. 2, następuje

z uwzględnieniem jego właściwości oraz stanu osoby, wobec której ma być użyty.

1.

W przypadku gdy w wyniku użycia lub wykorzystania środków przymusu bezpośredniego

lub broni palnej nastąpiła śmierć osoby bądź nastąpiło zranienie osoby w wyniku użycia

lub wykorzystania broni palnej, właściwy przełożony lub osoba pełniąca służbę dyżurną

- niezależnie od obowiązków, o których mowa w art. 39 ust. 1 - niezwłocznie zapewnia

także uprawnionemu niezbędną pomoc, w szczególności psychologiczną lub prawną.

2.

Pomoc prawna, o której mowa w ust. 1, polega na zwrocie kosztów poniesionych na ochronę

prawną do wysokości wynagrodzenia jednego obrońcy, określonego w przepisach wydanych

na podstawie art. 16 ust. 2 i 3 oraz art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1184, 1467 i 1669), jeżeli postępowanie karne wszczęte przeciwko uprawnionemu o czyn popełniony w związku

z użyciem lub wykorzystaniem środków przymusu bezpośredniego lub broni palnej, którego

następstwem była śmierć osoby bądź zranienie osoby w wyniku użycia lub wykorzystania

broni palnej, zostało zakończone prawomocnym wyrokiem uniewinniającym albo orzeczeniem

o umorzeniu postępowania z powodu niepopełnienia przestępstwa lub braku ustawowych

znamion czynu zabronionego.

Środków przymusu bezpośredniego można użyć lub wykorzystać je w przypadku konieczności

podjęcia co najmniej jednego z następujących działań

1)

wyegzekwowania wymaganego prawem zachowania zgodnie z wydanym przez uprawnionego poleceniem;

2)

odparcia bezpośredniego, bezprawnego zamachu na życie, zdrowie lub wolność uprawnionego

lub innej osoby;

3)

przeciwdziałania czynnościom zmierzającym bezpośrednio do zamachu na życie, zdrowie

lub wolność uprawnionego lub innej osoby;

4)

przeciwdziałania naruszeniu porządku lub bezpieczeństwa publicznego;

5)

przeciwdziałania bezpośredniemu zamachowi na ochraniane przez uprawnionego obszary,

obiekty lub urządzenia;

6)

ochrony porządku lub bezpieczeństwa na obszarach lub w obiektach chronionych przez

uprawnionego;

7)

przeciwdziałania zamachowi na nienaruszalność granicy państwowej w rozumieniu art. 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o ochronie granicy państwowej;

8)

przeciwdziałania niszczeniu mienia;

9)

zapewnienia bezpieczeństwa konwoju lub doprowadzenia;

10)

ujęcia osoby, udaremnienia jej ucieczki lub pościgu za tą osobą;

11)

zatrzymania osoby, udaremnienia jej ucieczki lub pościgu za tą osobą;

12)

pokonania biernego oporu;

13)

pokonania czynnego oporu;

14)

przeciwdziałania czynnościom zmierzającym do autoagresji.

1.

Środkami przymusu bezpośredniego są

1)

siła fizyczna w postaci technik

a)

transportowych,

b)

obrony,

c)

ataku,

d)

obezwładnienia;

2)

kajdanki

a)

zakładane na ręce,

b)

zakładane na nogi,

c)

zespolone;

3)

kaftan bezpieczeństwa;

4)

pas obezwładniający;

5)

siatka obezwładniająca;

6)

kask zabezpieczający;

7)

pałka służbowa;

8)

wodne środki obezwładniające;

9)

pies służbowy;

10)

koń służbowy;

11)

pociski niepenetracyjne;

12)

chemiczne środki obezwładniające w postaci

a)

ręcznych miotaczy substancji obezwładniających,

b)

plecakowych miotaczy substancji obezwładniających,

c)

granatów łzawiących,

d)

innych urządzeń przeznaczonych do miotania środków obezwładniających;

13)

przedmioty przeznaczone do obezwładniania osób za pomocą energii elektrycznej;

14)

cela zabezpieczająca;

15)

izba izolacyjna;

16)

pokój izolacyjny;

17)

kolczatka drogowa i inne środki służące do zatrzymywania oraz unieruchamiania pojazdów

mechanicznych;

18)

pojazdy służbowe;

19)

środki przeznaczone do pokonywania zamknięć budowlanych i innych przeszkód, w tym

materiały wybuchowe;

20)

środki pirotechniczne o właściwościach ogłuszających lub olśniewających.

2.

Środki przymusu bezpośredniego, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b-d, pkt 5, 7,

8 i 11-13, można wykorzystać także wobec zwierzęcia, którego zachowanie zagraża bezpośrednio

życiu lub zdrowiu uprawnionego lub innej osoby.

1.

Środków przymusu bezpośredniego, o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 1 lit. a, pkt

2-4 i 6, można użyć także prewencyjnie w celu zapobieżenia ucieczce osoby ujętej,

doprowadzanej, zatrzymanej, konwojowanej lub umieszczonej w strzeżonym ośrodku, areszcie

w celu wydalenia lub osoby pozbawionej wolności, a także w celu zapobieżenia objawom

agresji lub autoagresji tych osób.

2.

Środków przymusu bezpośredniego prewencyjnie nie mogą użyć uprawnieni, o których mowa

w art. 2 ust. 1 pkt 20 i ust. 2 pkt 1.

1.

Siły fizycznej można użyć lub wykorzystać ją w przypadkach, o których mowa w art.

11.

2.

Używając siły fizycznej lub wykorzystując siłę fizyczną, nie zadaje się uderzeń, chyba

że uprawniony działa w celu odparcia zamachu na życie lub zdrowie własne lub innych

osób albo na mienie lub przeciwdziała ucieczce.

1.

Kajdanek można użyć w przypadkach, o których mowa w art. 11 pkt 1-11, 13 i 14.

2.

Kajdanek można użyć także na polecenie sądu lub prokuratora.

3.

Kajdanek używa się w celu częściowego unieruchomienia kończyn.

4.

Kajdanki zakłada się na ręce trzymane z tyłu.

5.

Kajdanek zespolonych lub kajdanek zakładanych na nogi można użyć wyłącznie wobec osób

1)

agresywnych;

2)

zatrzymanych w związku z podejrzeniem popełnienia przestępstwa z użyciem broni palnej,

materiałów wybuchowych lub innego niebezpiecznego narzędzia lub przestępstwa, o którym

mowa w art. 115 § 20, art. 148 lub art. 258 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1600);

3)

pozbawionych wolności.

6.

W przypadku prewencyjnego użycia kajdanek lub gdy w ocenie uprawnionego prawdopodobieństwo

podjęcia próby ucieczki, stawiania czynnego oporu lub wystąpienia zachowania mogącego

zagrażać życiu, zdrowiu lub mieniu jest nieznaczne, kajdanki można założyć na ręce

trzymane z przodu.

7.

Kajdanek zakładanych na nogi używa się równocześnie z kajdankami zakładanymi na ręce.

1.

Kaftana bezpieczeństwa lub pasa obezwładniającego używa się, jeżeli użycie innych

środków przymusu bezpośredniego jest niemożliwe albo może okazać się nieskuteczne,

w przypadkach, o których mowa w art. 11 pkt 3, 4, 6, 10, 11, 13 i 14.

2.

Kaftana bezpieczeństwa lub pasa obezwładniającego jednoczęściowego używa się w celu

unieruchomienia rąk.

3.

Pasa obezwładniającego wieloczęściowego używa się w celu unieruchomienia osoby.

4.

Użycie kaftana bezpieczeństwa lub pasa obezwładniającego nie może utrudniać oddychania

lub tamować obiegu krwi.

5.

W przypadku użycia kaftana bezpieczeństwa lub pasa obezwładniającego w stosunku do

nieletniego lub kobiety o widocznej ciąży, osobie tej należy niezwłocznie zapewnić

pomoc medyczną, a dalsze użycie tych środków uzależnia się od opinii osoby udzielającej

tej pomocy.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt

10 i 12 oraz art. 5, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2019 r.

1.

Kasku zabezpieczającego można użyć w przypadku, o którym mowa w art. 11 pkt 14.

2.

Kasku zabezpieczającego używa się w celu zapobieżenia samookaleczeniu głowy, po uprzednim

założeniu pasa obezwładniającego jednoczęściowego lub kaftana bezpieczeństwa albo

kajdanek na ręce trzymane z tyłu.

1.

Siatki obezwładniającej można użyć lub ją wykorzystać, jeżeli użycie innych środków

przymusu bezpośredniego jest niemożliwe albo może okazać się nieskuteczne, w przypadkach,

o których mowa w art. 11 pkt 2-5, 7, 10 i 11.

2.

Siatki obezwładniającej używa się w celu unieruchomienia osoby lub wykorzystuje się

ją w celu unieruchomienia zwierzęcia.

3.

Siatkę obezwładniającą miota się z broni palnej albo innych urządzeń albo zarzuca

się ją ręcznie.

1.

Pałki służbowej można użyć lub wykorzystać ją w przypadkach, o których mowa w art.

11 pkt 1-11 i 13.

2.

Pałki służbowej nie stosuje się wobec osób

1)

w stosunku do których użyto środków przymusu bezpośredniego, o których mowa w art.

12 ust. 1 pkt 2-5,

2)

obezwładnionych wskutek użycia środków przymusu bezpośredniego, o których mowa w art.

12 ust. 1 pkt 13

- z wyjątkiem dźwigni transportowych stosowanych przy użyciu pałki służbowej.

3.

Pałki służbowej używa się do obezwładnienia osoby przez zadanie bólu fizycznego lub

do zablokowania kończyn albo wykorzystuje się ją w celu obezwładnienia zwierzęcia.

4.

Pałką służbową nie zadaje się uderzeń i pchnięć w głowę, szyję, brzuch i nieumięśnione

oraz szczególnie wrażliwe części ciała, z wyjątkiem sytuacji gdy zachodzi konieczność

odparcia zamachu stwarzającego bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia uprawnionego

lub innej osoby.

1.

Wodnych środków obezwładniających można użyć lub je wykorzystać przez zastosowanie

urządzeń do tego przeznaczonych, w przypadkach, o których mowa w art. 11 pkt 1, 2,

4, 8, 12 i 13.

2.

Wodnych środków obezwładniających używa się w celu krótkotrwałego obezwładnienia osoby

lub wykorzystuje się je w celu krótkotrwałego obezwładnienia zwierzęcia.

3.

Wodnych środków obezwładniających można użyć także z dodatkiem środka łzawiącego lub

barwiącego.

1.

Psa służbowego można użyć w przypadkach, o których mowa w art. 11 pkt 2, 5-7, 9-11

i 13.

2.

Psa służbowego używa się, gdy ma założony kaganiec, chyba że

1)

został wytresowany do działania bez kagańca;

2)

użycie psa służbowego służy do

a)

odparcia zamachu na życie lub zdrowie uprawnionego lub innej osoby,

b)

wykonywania czynności służbowych wobec osób, w stosunku do których użycie broni palnej

jest dopuszczalne w przypadkach, o których mowa w

-

art. 45 pkt 1 lit. a-c, pkt 2 i 3,

-

art. 45 pkt 1 lit. a-c i pkt 2 - gdy uprawnionym jest pracownik ochrony, o którym

mowa w art. 2 ust. 1 pkt 20.

1.

Konia służbowego można użyć w przypadkach, o których mowa w art. 11 pkt 2, 4, 7, 8,

12 i 13.

2.

Konia służbowego używa się do kontroli przemieszczania się grupy osób, wykorzystując

jego masę.

1.

Pocisków niepenetracyjnych miotanych z broni palnej lub urządzeń do tego przeznaczonych

można użyć lub wykorzystać je w przypadkach, o których mowa w art. 11 pkt 2-5, 7-11

i 13.

2.

W przypadku zbiorowego zakłócenia porządku publicznego użycie pocisków niepenetracyjnych

poprzedza się strzałem ostrzegawczym lub salwą ostrzegawczą w bezpiecznym kierunku,

z wyjątkiem sytuacji, gdy miałoby to nastąpić w pomieszczeniach, obiektach aresztu

śledczego, zakładu karnego, strzeżonego ośrodka lub aresztu w celu wydalenia.

3.

Pocisków niepenetracyjnych używa się w celu obezwładnienia osób lub wykorzystuje się

w celu obezwładnienia zwierzęcia przez zadanie bólu fizycznego, przy czym nie celuje

się w głowę lub szyję.

1.

Chemicznych środków obezwładniających w postaci ręcznych miotaczy substancji obezwładniających,

plecakowych miotaczy substancji obezwładniających, granatów łzawiących oraz innych

urządzeń przeznaczonych do miotania środków obezwładniających można użyć lub wykorzystać

je w przypadkach, o których mowa w art. 11 pkt 1-13.

2.

Chemicznych środków obezwładniających używa się lub wykorzystuje się je w celu krótkotrwałego

zakłócenia orientacji przestrzennej lub obezwładnienia.

3.

Chemicznych środków obezwładniających nie używa się wobec osób, w stosunku do których

użyto środków, o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 2-5 lub 13.

1.

Przedmiotów przeznaczonych do obezwładniania osób za pomocą energii elektrycznej można

użyć lub wykorzystać je w przypadkach, o których mowa w art. 11 pkt 2, 3, 5, 7-11

i 13.

2.

Przedmiotów przeznaczonych do obezwładniania osób za pomocą energii elektrycznej używa

się w celu krótkotrwałego obezwładnienia osoby lub wykorzystuje się w celu krótkotrwałego

obezwładnienia zwierzęcia, jeżeli użycie innych środków przymusu bezpośredniego jest

niemożliwe albo może okazać się nieskuteczne.

3.

Przedmiotów przeznaczonych do obezwładniania osób za pomocą energii elektrycznej nie

używa się wobec osób, w stosunku do których użyto środków, o których mowa w art. 12

ust. 1 pkt 2-5.

4.

Używając przedmiotów przeznaczonych do obezwładniania osób za pomocą energii elektrycznej,

nie celuje się w głowę.

5.

Użycie lub wykorzystanie przedmiotów przeznaczonych do obezwładniania osób za pomocą

energii elektrycznej o średniej wartości prądu w obwodzie przekraczającej 10 mA przez

uprawnionych, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 13, 16, 17, 20 i 21, wymaga dopuszczenia

do posiadania tych przedmiotów, w rozumieniu art. 30 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji.

1.

W celi zabezpieczającej można umieścić osobę pozbawioną wolności w celu jej czasowego

odosobnienia, w przypadkach, o których mowa w art. 11 pkt 1-3, 5, 6, 8, 9 i 12-14.

2.

Osoba pozbawiona wolności nie może być umieszczona w celi zabezpieczającej na okres

dłuższy niż 48 godzin.

3.

W celi zabezpieczającej można umieścić więcej niż jedną osobę pozbawioną wolności

tylko w przypadku, gdy bezpieczne odosobnienie tych osób w innych pomieszczeniach

jest niemożliwe.

4.

W przypadku braku możliwości umieszczenia osoby pozbawionej wolności w celi zabezpieczającej

można tę osobę umieścić w innym pomieszczeniu zapewniającym odosobnienie.

1.

W izbie izolacyjnej można umieścić nieletniego w celu jego czasowego odosobnienia,

w przypadkach, o których mowa w art. 11 pkt 2 i 14.

2.

Nieletni nie może być umieszczony w izbie izolacyjnej na okres dłuższy niż 48 godzin,

a nieletni, który nie ukończył 14 lat, na okres dłuższy niż 12 godzin.

3.

Izba izolacyjna jest pomieszczeniem dźwiękochłonnym i monitorowanym.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia

1)

warunki, jakim powinna odpowiadać cela zabezpieczająca oraz izba izolacyjna, w tym

ich budowę i wyposażenie, minimalną powierzchnię pomieszczeń cel i izb oraz warunki

lokalizacji tych pomieszczeń,

2)

okres przechowywania, sposób archiwizowania lub brakowania dokumentacji dotyczącej

osób umieszczonych w celi zabezpieczającej oraz izbie izolacyjnej, a także formy tej

dokumentacji,

3)

warunki oraz organizację umieszczania w celi zabezpieczającej oraz izbie izolacyjnej

osób

- kierując się potrzebą zapewnienia poszanowania praw osób, które są umieszczane w

celi zabezpieczającej lub izbie izolacyjnej.

1.

W pokoju izolacyjnym można umieścić cudzoziemca przebywającego w strzeżonym ośrodku

w celu czasowego odosobnienia tego cudzoziemca, w przypadkach, o których mowa w art.

11 pkt 3, 4, 6, 8 i 14.

2.

Cudzoziemiec nie może być umieszczony w pokoju izolacyjnym na okres dłuższy niż 48

godzin.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

warunki, jakim powinien odpowiadać pokój izolacyjny, w tym jego budowę i wyposażenie,

minimalną powierzchnię tego pokoju oraz warunki jego lokalizacji,

2)

okres przechowywania, sposób archiwizowania lub brakowania dokumentacji dotyczącej

osób umieszczonych w pokoju izolacyjnym, a także formy tej dokumentacji,

3)

organizację umieszczania cudzoziemca w pokoju izolacyjnym

- kierując się potrzebą zapewnienia poszanowania praw cudzoziemców, którzy są umieszczani

w pokoju izolacyjnym.

1

Kolczatkę drogową i inne środki służące do zatrzymywania oraz unieruchamiania pojazdów

mechanicznych można wykorzystać w przypadkach, o których mowa w art. 11 pkt 6, 7,

10 i 11.

2.

Do środków, o których mowa w ust. 1, nie zalicza się kolczatek drogowych połączonych

z gruntem oraz zintegrowanych ze szlabanem, a także innych przedmiotów umożliwiających

zatrzymywanie pojazdów wykorzystywanych na obszarach i w obiektach podlegających ochronie.

3.

Środki, o których mowa w ust. 1, wykorzystuje umundurowany uprawniony w celu zatrzymania

pojazdu albo unieruchomienia zatrzymanego pojazdu, gdy zachodzi obawa oddalenia się

go z miejsca zatrzymania.

4.

Wykorzystanie środków, o których mowa w ust. 1, w celu zatrzymania pojazdu poprzedza

się

1)

sygnałem do zatrzymania pojazdu danym przez umundurowanego uprawnionego w sposób zrozumiały

i widoczny dla kierującego zatrzymywanym pojazdem;

2)

wstrzymaniem ruchu drogowego w obu kierunkach w odległości nie mniejszej niż 100 m

od środków, o których mowa w ust. 1.

5.

W przypadku blokowania drogi oznakowanym pojazdem służbowym można odstąpić od wstrzymania

ruchu drogowego.

6.

Kolczatki drogowej nie wykorzystuje się w celu zatrzymania pojazdu jednośladowego.

1.

Pojazd służbowy można wykorzystać w przypadkach, o których mowa w art. 11 pkt 2, 3,

7 i 9-11, jeżeli porusza się jako

1)

pojazd uprzywilejowany, w rozumieniu ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1260, z późn. zm.;

2)

pojazd służbowy jadący w kolumnie pojazdów uprzywilejowanych.

2.

Pojazd służbowy wykorzystuje się w celu zatrzymania lub zablokowania innego pojazdu

albo pokonania przeszkody.

1.

Środki przeznaczone do pokonywania zamknięć budowlanych i innych przeszkód, w tym

materiały wybuchowe, można wykorzystać w przypadkach, o których mowa w art. 11 pkt

2, 3, 5, 6, 10, 11 i 14.

2.

Środki przeznaczone do pokonywania zamknięć budowlanych i innych przeszkód wykorzystuje

się w celu umożliwienia uprawnionym wejścia do pomieszczeń lub innych miejsc, jeżeli

1)

użycie lub wykorzystanie innych środków przymusu bezpośredniego mogłoby powodować

zagrożenie życia lub zdrowia uprawnionego lub innej osoby lub

2)

wejście uprawnionych do pomieszczeń lub innych miejsc jest niemożliwe bez wykorzystania

tych środków.

1.

Środków pirotechnicznych o właściwościach ogłuszających lub olśniewających można użyć

w przypadkach, o których mowa w art. 11 pkt 2, 3, 5, 6, 10, 11 i 14.

2.

Do środków pirotechnicznych o właściwościach ogłuszających lub olśniewających zalicza

się w szczególności granaty hukowo-błyskowe, także z zawartością gazu łzawiącego,

petardy oraz granaty dymne.

3.

Środków pirotechnicznych o właściwościach ogłuszających lub olśniewających używa się

w celu poprawy bezpieczeństwa podczas wykonywania ustawowych zadań przez uprawnionego,

w warunkach stwarzających szczególne zagrożenie życia lub zdrowia uprawnionego lub

innej osoby.

4.

Środki pirotechniczne o właściwościach ogłuszających lub olśniewających służą do ograniczania

możliwości działania osób zatrzymywanych przez krótkotrwałe zakłócenie ich orientacji

przestrzennej lub odwrócenie ich uwagi od działań uprawnionego, gdy istnieje podejrzenie,

że osoby te będą stawiać intensywny opór.

1.

Środków przymusu bezpośredniego można użyć po uprzednim bezskutecznym wezwaniu osoby

do zachowania się zgodnego z prawem oraz po uprzedzeniu jej o zamiarze użycia tych

środków.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się, w przypadku gdy

1)

występuje bezpośrednie zagrożenie życia, zdrowia lub wolności uprawnionego lub innej

osoby lub

2)

zwłoka groziłaby niebezpieczeństwem dla dobra chronionego prawem, a środków przymusu

bezpośredniego używa się prewencyjnie.

1.

Decyzję o użyciu lub wykorzystaniu środków przymusu bezpośredniego uprawniony podejmuje

samodzielnie.

2.

Decyzję o użyciu lub wykorzystaniu środków przymusu bezpośredniego przez uprawnionego

będącego funkcjonariuszem Służby Więziennej podejmuje

1)

Dyrektor Generalny Służby Więziennej;

1a

Rektor-Komendant uczelni Służby Więziennej;

2)

właściwy miejscowo dyrektor okręgowy Służby Więziennej;

3)

właściwy miejscowo dyrektor zakładu karnego;

4)

właściwy miejscowo dyrektor aresztu śledczego;

5)

właściwy miejscowo kierownik oddziału podległego podmiotom, o których mowa w pkt 1-4;

6)

właściwy miejscowo komendant ośrodka szkolenia Służby Więziennej;

7)

właściwy miejscowo komendant ośrodka doskonalenia kadr Służby Więziennej;

8)

osoba zastępująca podmioty, o których mowa w pkt 1-7;

9)

funkcjonariusz Służby Więziennej wyznaczony jako dowodzący - w przypadku wykonywania

czynności służbowych poza jednostką organizacyjną Służby Więziennej przez kilku funkcjonariuszy;

10)

funkcjonariusz Służby Więziennej - wyłącznie w przypadku usiłowania bezpośredniego,

bezprawnego zamachu na życie lub zdrowie uprawnionego lub innej osoby, usiłowania

ucieczki przez osobę pozbawioną wolności, a także w pościgu za nią lub osobą, która

dokonała bezpośredniego, bezprawnego zamachu na obiekty zakładu karnego, aresztu śledczego

lub innej jednostki organizacyjnej, w której Służba Więzienna zapewnia porządek i

bezpieczeństwo.

3.

Decyzję o użyciu lub wykorzystaniu środków przymusu bezpośredniego przez uprawnionego

będącego pracownikiem zakładu poprawczego, schroniska dla nieletnich lub młodzieżowego

ośrodka wychowawczego podejmuje

1)

dyrektor zakładu, schroniska lub ośrodka, w których nieletni jest umieszczony, albo

- w razie nieobecności tego dyrektora - zastępujący go pracownik pedagogiczny;

2)

inny pracownik zakładu, schroniska lub ośrodka, w których nieletni jest umieszczony

- w razie bezpośredniego, bezprawnego zamachu na życie lub zdrowie uprawnionego lub

innej osoby.

4.

Decyzję o użyciu lub wykorzystaniu środków przymusu bezpośredniego, o których mowa

w art. 12 ust. 1 pkt 3, 4, 6, 8, pkt 12 lit. b-d oraz pkt 14 i 15, podejmują w przypadku

1)

Policji

a)

kierownik jednostki organizacyjnej Policji albo osoby przez niego upoważnione, a w

razie ich nieobecności - dyżurny jednostki,

b)

podczas konwoju, doprowadzenia lub wykonywania innych zadań służbowych przez grupę

funkcjonariuszy - dowódca konwoju lub grupy funkcjonariuszy wykonującej doprowadzenie

lub inne zadania służbowe,

c

wobec użycia lub wykorzystania środków przymusu bezpośredniego, o których mowa w art.

12 ust. 1 pkt 8 lub pkt 12 lit. b-d, Komendant Główny Policji, Komendant Centralnego

Biura Śledczego Policji, Komendant Biura Spraw Wewnętrznych Policji, właściwy miejscowo

komendant wojewódzki (Stołeczny) Policji albo osoby przez nich upoważnione;

2

Straży Granicznej - Komendant Główny Straży Granicznej, Komendant Biura Spraw Wewnętrznych

Straży Granicznej, właściwy miejscowo komendant oddziału Straży Granicznej, komendant

dywizjonu Straży Granicznej, komendant placówki Straży Granicznej albo osoby przez

nich upoważnione, a w razie ich nieobecności - dyżurny operacyjny lub kierownik zmiany;

3

Służby Ochrony Państwa - szef komórki organizacyjnej albo osoby przez niego upoważnione,

a w razie ich nieobecności - oficer operacyjny Służby Ochrony Państwa;

4)

Żandarmerii Wojskowej - Komendant Główny Żandarmerii Wojskowej, właściwy miejscowo

komendant jednostki organizacyjnej Żandarmerii Wojskowej albo osoby przez nich upoważnione,

a w razie ich nieobecności - oficer dyżurny tej jednostki organizacyjnej;

5)

wojskowych organów porządkowych - właściwy miejscowo dowódca garnizonu, dowódca jednostki

wojskowej albo osoby przez nich upoważnione;

6)

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego - kierownik właściwej jednostki organizacyjnej

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego albo osoby przez niego upoważnione;

7)

Służby Kontrwywiadu Wojskowego - kierownik właściwej jednostki organizacyjnej Służby

Kontrwywiadu Wojskowego albo osoby przez niego upoważnione, a w razie ich nieobecności

- oficer operacyjny Służby Kontrwywiadu Wojskowego;

8)

Straży Marszałkowskiej - Komendant Straży Marszałkowskiej lub zastępca Komendanta

Straży Marszałkowskiej, a w razie ich nieobecności - dowódca zmiany Straży Marszałkowskiej;

9)

kontroli skarbowej - kierownik właściwej miejscowo wyodrębnionej komórki organizacyjnej

kontroli skarbowej, o której mowa w art. 11g ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej

(Dz. U. z 2016 r. poz. 720, 1165 i 2261)

5.

Decyzję o użyciu środka przymusu bezpośredniego, o którym mowa w art. 12 ust. 1 pkt

16, podejmuje Komendant Główny Straży Granicznej, właściwy miejscowo komendant oddziału

Straży Granicznej, komendant dywizjonu Straży Granicznej, komendant placówki Straży

Granicznej, kierownik strzeżonego ośrodka albo osoby przez nich upoważnione, a w razie

ich nieobecności - dyżurny operacyjny lub kierownik zmiany.

6.

Decyzję o użyciu lub wykorzystaniu środków przymusu bezpośredniego, o których mowa

w art. 12 ust. 1 pkt 3 lub 4, przez uprawnionego będącego funkcjonariuszem Centralnego

Biura Antykorupcyjnego podejmuje funkcjonariusz kierujący działaniami, w trakcie których

zachodzi konieczność zastosowania tych środków.

1.

W przypadku gdy w wyniku użycia lub wykorzystania środków przymusu bezpośredniego

nastąpiło zranienie osoby lub wystąpiły inne widoczne objawy zagrożenia życia lub

zdrowia tej osoby, uprawniony udziela jej niezwłocznie pierwszej pomocy, a w razie

potrzeby zapewnia wezwanie kwalifikowanej pierwszej pomocy lub podmiotów świadczących

medyczne czynności ratunkowe.

2.

Uprawniony może odstąpić od udzielenia pierwszej pomocy, w przypadku gdy zachodzi

jedna z następujących okoliczności

1)

udzielenie tej pomocy może zagrozić życiu, zdrowiu lub bezpieczeństwu uprawnionego

lub innej osoby;

2)

udzielenie tej pomocy spowodowałoby konieczność zaniechania przez uprawnionego czynności

ochronnych wobec osób, ważnych obiektów, urządzeń lub obszarów lub w ramach konwoju

lub doprowadzenia;

3)

udzielenie pomocy osobie poszkodowanej zostało zapewnione przez inne osoby lub podmioty

zobowiązane do jej udzielenia.

3.

W przypadku odstąpienia od udzielenia pierwszej pomocy lub gdy osoba poszkodowana

sprzeciwia się udzieleniu tej pomocy uprawniony zapewnia wezwanie kwalifikowanej pierwszej

pomocy lub podmiotów świadczących medyczne czynności ratunkowe.

4.

Uprawniony nie może odstąpić od zapewnienia udzielenia medycznych czynności ratunkowych

kobiecie ciężarnej, wobec której użyto środków przymusu bezpośredniego.

5.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, uprawniony, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt

20 albo ust. 2 pkt 1, nie może odstąpić od udzielenia pierwszej pomocy, chyba że zachodzi

jedna z okoliczności, o których mowa w ust. 2 pkt 1 lub 3.

1.

W przypadku gdy w wyniku użycia lub wykorzystania środków przymusu bezpośredniego

nastąpiło zranienie osoby lub wystąpiły inne widoczne objawy zagrożenia życia lub

zdrowia tej osoby albo nastąpiła jej śmierć, zranienie albo śmierć zwierzęcia albo

zniszczenie mienia, uprawniony

1)

zabezpiecza miejsce zdarzenia, także przed dostępem osób postronnych;

2)

ustala świadków zdarzenia;

3)

powiadamia o zdarzeniu właściwego przełożonego lub osobę pełniącą służbę dyżurną.

2.

Przepisów ust. 1 pkt 1 i 2

1)

nie stosuje się w przypadku zniszczenia mienia na terenie jednostki organizacyjnej

Służby Więziennej;

2)

można nie stosować, w przypadku gdy

a)

zagroziłoby to życiu, zdrowiu lub bezpieczeństwu uprawnionego lub innej osoby,

b)

spowodowałoby to konieczność zaniechania przez uprawnionego czynności ochronnych wobec

osób, ważnych obiektów, urządzeń lub obszarów lub w ramach konwoju lub doprowadzenia

- do czasu ustania tego zagrożenia lub tej konieczności.

1.

W przypadku gdy w wyniku użycia lub wykorzystania środków przymusu bezpośredniego

przez uprawnionego, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 20 albo ust. 2 pkt 1

1)

nastąpiło zranienie osoby,

2)

wystąpiły inne widoczne objawy zagrożenia życia lub zdrowia tej osoby,

3)

nastąpiła śmierć osoby,

4)

nastąpiło zniszczenie mienia,

5)

nastąpiło zranienie lub śmierć zwierzęcia

- uprawniony jest obowiązany do podjęcia czynności, o których mowa w art. 37 ust.

1 pkt 1 i 2, oraz powiadomienia o zdarzeniu właściwej miejscowo jednostki organizacyjnej

Policji.

2.

Uprawniony, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 20 albo ust. 2 pkt 1, może odstąpić

od podjęcia czynności, o których mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 lub 2, w przypadku gdy

ich podjęcie mogłoby zagrozić życiu, zdrowiu lub bezpieczeństwu uprawnionego lub innej

osoby.

1.

W przypadku gdy w wyniku użycia lub wykorzystania środków przymusu bezpośredniego

wystąpiły objawy uzasadniające konieczność udzielenia osobie kwalifikowanej pierwszej

pomocy lub medycznych czynności ratunkowych albo nastąpiła śmierć tej osoby lub wyrządzona

została szkoda w mieniu znacznej wartości, właściwy przełożony lub osoba pełniąca

służbę dyżurną niezwłocznie

1)

zapewnia w razie potrzeby wezwanie kwalifikowanej pierwszej pomocy lub podmiotów świadczących

medyczne czynności ratunkowe osobom poszkodowanym;

2)

zapewnia zabezpieczenie śladów i dowodów użycia lub wykorzystania środków przymusu

bezpośredniego;

3)

informuje o tym zdarzeniu właściwą miejscowo jednostkę organizacyjną Policji, a w

przypadku gdy środków przymusu bezpośredniego użył uprawniony będący żołnierzem właściwą

miejscowo jednostkę organizacyjną Żandarmerii Wojskowej.

2.

Przełożony uprawnionego, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 1, 5, 9, 14 albo 19, lub

osoba pełniąca służbę dyżurną powiadamia o zdarzeniu, o którym mowa w ust. 1, właściwego

miejscowo prokuratora.

3.

Niezależnie od obowiązków, o których mowa w ust. 1, przełożony

1)

ustala, czy użycie lub wykorzystanie środków przymusu bezpośredniego nastąpiło zgodnie

z prawem;

2)

niezwłoczne powiadamia właściwego przełożonego.

1.

O użyciu środków przymusu bezpośredniego wobec nieletniego umieszczonego w młodzieżowym

ośrodku wychowawczym, zakładzie poprawczym albo schronisku dla nieletnich dyrektor

placówki niezwłocznie powiadamia sędziego rodzinnego sprawującego nadzór nad tą placówką,

sąd rodzinny wykonujący środek wychowawczy albo środek poprawczy lub organ, do którego

dyspozycji pozostaje nieletni umieszczony w schronisku dla nieletnich.

2.

O użyciu środków przymusu bezpośredniego wobec nieletniego umieszczonego w policyjnej

izbie dziecka kierownik izby powiadamia sąd rodzinny sprawujący nadzór nad wykonywaniem

czynności, o których mowa w art. 32e-32h ustawy z dnia 26 października 1982 r. o postępowaniu w sprawach nieletnich

(Dz. U. z 2018 r. poz. 969), a w przypadku, o którym mowa w art. 32h tej ustawy, powiadamia również sąd rodzinny,

na obszarze właściwości którego znajduje się policyjna izba dziecka.

Środki przymusu bezpośredniego mogą być użyte lub wykorzystane przez pododdział zwarty.

1.

Zgody na użycie lub wykorzystanie środków przymusu bezpośredniego przez pododdział

zwarty udzielają w przypadku

1)

Policji - Komendant Główny Policji, właściwy miejscowo komendant wojewódzki (Stołeczny)

albo osoby przez nich upoważnione;

2)

Straży Granicznej - Komendant Główny Straży Granicznej, właściwy miejscowo komendant

oddziału Straży Granicznej albo osoby przez nich upoważnione;

3)

Służby Więziennej - Dyrektor Generalny Służby Więziennej, właściwy miejscowo dyrektor

okręgowy Służby Więziennej, właściwy miejscowo dyrektor zakładu karnego albo aresztu

śledczego albo osoby przez nich upoważnione;

4)

Żandarmerii Wojskowej - Komendant Główny Żandarmerii Wojskowej, właściwy miejscowo

komendant oddziału Żandarmerii Wojskowej albo osoby przez nich upoważnione.

2.

Zgody na użycie lub wykorzystanie środków przymusu bezpośredniego przez pododdział

zwarty może udzielić także jego dowódca, gdy zwłoka w użyciu lub wykorzystaniu tych

środków groziłaby bezpośrednim niebezpieczeństwem dla życia lub zdrowia uprawnionego,

innej osoby lub mienia lub niebezpieczeństwem zamachu na ważne obiekty, urządzenia

lub obszary.

1.

Użycie lub wykorzystanie środków przymusu bezpośredniego przez pododdział zwarty następuje

na rozkaz dowódcy tego pododdziału.

2.

Bezpośrednio przed wydaniem rozkazu użycia środków przymusu bezpośredniego przez pododdział

zwarty jego dowódca wzywa do zachowania zgodnego z prawem, w szczególności do porzucenia

broni lub innego niebezpiecznego przedmiotu lub do zaniechania stosowania przemocy,

a następnie uprzedza o możliwości użycia środków przymusu bezpośredniego w przypadku

niepodporządkowania się temu wezwaniu.

3.

W przypadku braku możliwości nawiązania kontaktu z dowódcą lub w sytuacji zagrażającej

życiu lub zdrowiu uprawnionego lub innej osoby uprawniony wchodzący w skład pododdziału

zwartego może użyć środków przymusu bezpośredniego lub wykorzystać te środki na zasadach

określonych w niniejszej ustawie.

4.

Zaprzestanie użycia środków przymusu bezpośredniego przez pododdział zwarty następuje

na rozkaz dowódcy lub niezwłocznie po osiągnięciu zamierzonego celu.

1.

W przypadku gdy w wyniku użycia lub wykorzystania środków przymusu bezpośredniego

przez pododdział zwarty

1)

nastąpiło zranienie osoby,

2)

wystąpiły inne widoczne objawy zagrożenia życia lub zdrowia tej osoby,

3)

nastąpiła śmierć osoby,

4)

nastąpiło zniszczenie mienia,

5)

nastąpiło zranienie lub śmierć zwierzęcia

- stosuje się przepisy art. 39.

2.

O zdarzeniach, o których mowa w ust. 1 pkt 1-4, dowódca niezwłocznie powiadamia organ

lub osobę, która udzieliła zgody na użycie środków przymusu bezpośredniego, albo osobę

pełniącą służbę dyżurną, a w przypadku, o którym mowa w art. 42 ust. 2, dowódca pododdziału

zwartego powiadamia właściwy podmiot, o którym mowa w art. 42 ust. 1.

Broni palnej można użyć, gdy zaistnieje co najmniej jeden z następujących przypadków

1)

konieczność odparcia bezpośredniego, bezprawnego zamachu na

a)

życie, zdrowie lub wolność uprawnionego lub innej osoby albo konieczność przeciwdziałania

czynnościom zmierzającym bezpośrednio do takiego zamachu,

b)

ważne obiekty, urządzenia lub obszary albo konieczność przeciwdziałania czynnościom

zmierzającym bezpośrednio do takiego zamachu,

c)

mienie, który stwarza jednocześnie bezpośrednie zagrożenie życia, zdrowia lub wolności

uprawnionego lub innej osoby, albo konieczność przeciwdziałania czynnościom zmierzającym

bezpośrednio do takiego zamachu,

d)

nienaruszalność granicy państwowej przez osobę, która wymusza przekroczenie granicy

państwowej przy użyciu pojazdu, broni palnej lub innego niebezpiecznego przedmiotu,

e)

bezpieczeństwo konwoju lub doprowadzenia;

2)

konieczność przeciwstawienia się osobie

a)

niepodporządkowującej się wezwaniu do natychmiastowego porzucenia broni, materiału

wybuchowego lub innego niebezpiecznego przedmiotu, którego użycie może zagrozić życiu,

zdrowiu lub wolności uprawnionego lub innej osoby,

b)

która usiłuje bezprawnie odebrać broń palną uprawnionemu lub innej osobie uprawnionej

do jej posiadania;

3)

bezpośredni pościg za osobą, wobec której

a)

użycie broni palnej było dopuszczalne w przypadkach określonych w pkt 1 lit. a-d i

pkt 2,

b)

istnieje uzasadnione podejrzenie, że popełniła przestępstwo, o którym mowa w art. 115 § 20, art. 148, art. 156 § 1, art. 163-165, art. 197, art. 252 i art. 280-282

ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny;

4)

konieczność

a)

ujęcia osoby

-

wobec której użycie broni palnej było dopuszczalne w przypadkach określonych w pkt

1 lit. a-d i pkt 2,

-

wobec której istnieje uzasadnione podejrzenie, że popełniła przestępstwo, o którym

mowa w art. 115 § 20, art. 148, art. 156 § 1, art. 163-165, art. 197, art. 252 i art. 280-282

ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny,

-

dokonującej zamachu, o którym mowa w pkt 1 lit. d lub e,

-

jeżeli schroniła się w miejscu trudno dostępnym, a z okoliczności zdarzenia wynika,

że może użyć broni palnej lub innego niebezpiecznego przedmiotu,

b)

ujęcia lub udaremnienia ucieczki osoby zatrzymanej, tymczasowo aresztowanej lub odbywającej

karę pozbawienia wolności, jeżeli

-

ucieczka tej osoby stwarza zagrożenie życia lub zdrowia uprawnionego lub innej osoby,

- istnieje uzasadnione podejrzenie, że osoba ta może użyć materiałów wybuchowych,

broni palnej lub innego niebezpiecznego przedmiotu,

-

pozbawienie wolności nastąpiło w związku z uzasadnionym podejrzeniem lub stwierdzeniem

popełnienia przestępstwa, o którym mowa w art. 115 § 20, art. 148, art. 156 § 1, art. 163-165, art. 197, art. 252 i art. 280-282

ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny,

c)

ujęcia lub udaremnienia ucieczki osoby zatrzymanej, tymczasowo aresztowanej lub odbywającej

karę pozbawienia wolności w związku z uzasadnionym podejrzeniem lub stwierdzeniem

popełnienia lub przygotowania do popełnienia przestępstwa, o którym mowa w

-

art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego

oraz Agencji Wywiadu

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1920, z późn. zm.,

-

art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1993, z późn. zm.,

-

art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Służbie Kontrwywiadu Wojskowego

oraz Służbie Wywiadu Wojskowego

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1978 i 2405 oraz z 2018 r. poz. 650, 1544 i 1669);

5)

konieczność udaremnienia ucieczki osoby pozbawionej wolności z aresztu śledczego lub

zakładu karnego oraz osoby konwojowanej lub doprowadzanej, a także pościg za tą osobą.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 36 i

art. 40, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia.

1.

Broń palna nie może być użyta lub wykorzystana przez pododdział zwarty.

2.

W sytuacji zagrażającej życiu lub zdrowiu uprawnionego lub innej osoby uprawniony

wchodzący w skład pododdziału zwartego może użyć broni palnej lub wykorzystać ją na

zasadach określonych w niniejszej ustawie.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 20 maja 2018 r., z wyjątkiem

1)

art. 3 pkt 4 i 5, art. 4 pkt 3, 4 i 6, art. 6 pkt 2-5, pkt 6 w zakresie art. 88 ust.

4 pkt 2 oraz pkt 7, art. 8, art. 9, art. 21 pkt 3, 5 i 6, art. 22, art. 23 pkt 2,

art. 25-27, art. 29, art. 35 pkt 10 lit. b tiret drugie w zakresie pkt 4, pkt 12 w

zakresie ust. 2, pkt 16 lit. b i pkt 17 w zakresie art. 35, które wchodzą w życie

po upływie 2 lat od dnia ogłoszenia;

2)

art. 38 i art. 39, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Broń palną można wykorzystać w przypadku konieczności podjęcia co najmniej jednego

z następujących działań

1)

zatrzymanie pojazdu, jeżeli jego działanie zagraża życiu lub zdrowiu uprawnionego

lub innej osoby lub stwarza zagrożenie dla ważnych obiektów, urządzeń lub obszarów;

2)

pokonanie przeszkody

a)

uniemożliwiającej lub utrudniającej ujęcie osoby albo ratowanie życia lub zdrowia

uprawnionego, innej osoby lub ratowanie mienia,

b)

w przypadku naruszenia porządku lub bezpieczeństwa publicznego przez osobę pozbawioną

wolności, zatrzymaną lub umieszczoną w strzeżonym ośrodku albo areszcie w celu wydalenia;

3)

zaalarmowanie lub wezwanie pomocy;

4)

neutralizacja przedmiotów lub urządzeń mogących stwarzać niebezpieczeństwo wybuchu,

powodujących jednocześnie bezpośrednie zagrożenie zdrowia lub życia uprawnionego lub

innej osoby;

5)

unieszkodliwienie zwierzęcia, którego zachowanie zagraża bezpośrednio życiu lub zdrowiu

uprawnionego lub innej osoby;

6)

oddanie strzału ostrzegawczego;

7)

zniszczenia lub unieruchomienia bezzałogowego statku powietrznego, w przypadkach określonych

w ustawie z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1183, 1629 i 1637).

1.

Przed użyciem broni palnej uprawniony podejmuje następujące działania

1)

identyfikuje swoją formację albo służbę okrzykiem przez wskazanie jej pełnej nazwy

lub ustawowego skrótu, a w przypadku uprawnionego, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt

20 - okrzykiem: „Ochrona!”;

2)

wzywa osobę do zachowania zgodnego z prawem, a w szczególności do

a)

natychmiastowego porzucenia broni lub innego niebezpiecznego przedmiotu, którego użycie

może zagrozić życiu, zdrowiu lub wolności uprawnionego lub innej osoby,

b)

zaniechania ucieczki,

c)

odstąpienia od użycia przemocy.

2.

W przypadku niepodporządkowania się wezwaniom, o których mowa w ust. 1 pkt 2, uprawniony

uprzedza o użyciu broni palnej okrzykiem: „Stój, bo strzelam!”, a jeżeli wezwanie

to okaże się nieskuteczne, oddaje strzał ostrzegawczy w bezpiecznym kierunku.

3.

Od procedury, o której mowa w ust. 1 i 2, lub jej poszczególnych elementów, w szczególności

od oddania strzału ostrzegawczego, można odstąpić, jeżeli

1)

ich zrealizowanie groziłoby bezpośrednim niebezpieczeństwem dla życia lub zdrowia

uprawnionego lub innej osoby lub

2)

jest to niezbędne dla zapobieżenia wystąpieniu zdarzenia o charakterze terrorystycznym,

o którym mowa w art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o działaniach antyterrorystycznych

(Dz. U. z 2018 r. poz. 452, 650 i 730), a inne środki ze względu na okoliczności mogłyby okazać się niewystarczające.

4.

Przed rozpoczęciem konwoju lub doprowadzenia uprawniony uprzedza osobę pozbawioną

wolności, w stosunku do której zgodnie z art. 45 pkt 4 lit. b i c możliwe jest użycie

broni palnej, o możliwości użycia w stosunku do niej broni palnej w przypadku podjęcia

przez nią próby ucieczki.

1.

Do postępowania po użyciu lub wykorzystaniu broni palnej stosuje się przepisy art.

36 ust. 1-4, art. 37 ust. 1 i 2 pkt 2, art. 38 oraz art. 39.

2.

W przypadku gdy w wyniku użycia lub wykorzystania broni palnej nastąpiło zranienie

osoby lub wystąpiły inne widoczne objawy zagrożenia życia lub zdrowia tej osoby, uprawniony,

o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 20, może odstąpić od udzielenia pierwszej pomocy,

jeżeli

1)

udzielenie tej pomocy może zagrozić życiu, zdrowiu lub bezpieczeństwu uprawnionego

lub innej osoby;

2)

udzielenie pomocy osobie poszkodowanej zostało zapewnione przez inne osoby lub podmioty

zobowiązane do jej udzielenia.

3.

W przypadku odstąpienia od udzielenia pierwszej pomocy lub gdy osoba poszkodowana

sprzeciwia się udzieleniu tej pomocy uprawniony, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt

20, zapewnia wezwanie kwalifikowanej pierwszej pomocy lub podmiotów świadczących medyczne

czynności ratunkowe.

O każdym przypadku użycia lub wykorzystania broni palnej uprawniony niezwłocznie powiadamia

przełożonego lub osobę pełniącą służbę dyżurną, a uprawniony, o którym mowa w art.

2 ust. 1 pkt 20, także właściwą miejscowo jednostkę organizacyjną Policji.

1.

Uprawniony dokumentuje w notatce użycie i wykorzystanie środków przymusu bezpośredniego

i broni palnej.

2.

Uprawniony przekazuje notatkę przełożonemu w przypadku użycia lub wykorzystania

1)

środków przymusu bezpośredniego - gdy skutkiem tego użycia lub wykorzystania było

zranienie osoby lub wystąpienie innych widocznych objawów zagrożenia życia lub zdrowia

tej osoby albo jej śmierć, zranienie albo śmierć zwierzęcia albo zniszczenie mienia;

2)

broni palnej - niezależnie od skutku tego użycia lub wykorzystania.

3.

W przypadku użycia środka przymusu bezpośredniego wobec nieletniego umieszczonego

w zakładzie poprawczym, schronisku dla nieletnich, młodzieżowym ośrodku wychowawczym

lub policyjnej izbie dziecka uprawniony każdorazowo przekazuje przełożonemu notatkę,

niezależnie od rodzaju i skutku użycia środka przymusu bezpośredniego.

4.

Uprawniony może dokumentować w notatniku służbowym użycie i wykorzystanie środków

przymusu bezpośredniego i broni palnej, gdy nie nastąpiły skutki, o których mowa w

ust. 2 pkt 1.

1.

Uprawniony, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 11, nie dokumentuje prewencyjnego użycia

lub wykorzystania środków przymusu bezpośredniego, chyba że skutkowało to zranieniem

osoby lub wystąpieniem innych widocznych objawów zagrożenia życia lub zdrowia tej

osoby albo jej śmiercią lub szkodą w mieniu.

2.

Użycie i wykorzystanie środków przymusu bezpośredniego przez pododdział zwarty jego

dowódca dokumentuje niezwłocznie po zakończeniu działań tego pododdziału, w trakcie

których nastąpiło to użycie lub wykorzystanie, sporządzając notatkę, którą przekazuje

organowi lub osobie, która udzieliła zgody na użycie tych środków.

3.

Uprawniony, o którym mowa w art. 46 ust. 2, dokumentuje użycie broni palnej na zasadach

określonych w niniejszej ustawie.

Po sporządzeniu notatki uprawniony, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 20, przekazuje

ją w celu umieszczenia w ewidencji, o której mowa w art. 36 ust. 2 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia.

1.

W przypadku użycia lub wykorzystania środków przymusu bezpośredniego, którego skutkiem

było zranienie osoby lub wystąpienie innych widocznych objawów zagrożenia życia lub

zdrowia tej osoby albo jej śmierć, zranienie albo śmierć zwierzęcia albo zniszczenie

mienia, notatka zawiera

1)

służbowe dane identyfikacyjne uprawnionego;

2)

określenie czasu i miejsca użycia lub wykorzystania środków przymusu bezpośredniego;

3)

następujące dane osoby, wobec której użyto środków przymusu bezpośredniego

a)

imię i nazwisko,

b)

serię i numer dokumentu tożsamości,

c)

datę urodzenia,

d)

w przypadku osoby osadzonej w zakładzie karnym albo areszcie śledczym - dane, o których

mowa w lit. a i c, oraz imię ojca;

4)

określenie celu użycia lub wykorzystania środków przymusu bezpośredniego;

5)

informację o przyczynie użycia lub wykorzystania środków przymusu bezpośredniego;

6)

określenie użytych lub wykorzystanych środków przymusu bezpośredniego i sposób ich

użycia;

7)

opis czynności zrealizowanych przed użyciem lub wykorzystaniem środków przymusu bezpośredniego

i po użyciu lub wykorzystaniu tych środków;

8)

opis skutków użycia lub wykorzystania środków przymusu bezpośredniego;

9)

informację o udzieleniu pierwszej pomocy i jej zakresie lub zapewnieniu wezwania kwalifikowanej

pierwszej pomocy lub podmiotów świadczących medyczne czynności ratunkowe;

10)

następujące dane ustalonych świadków zdarzenia

a)

imię i nazwisko oraz serię i numer dokumentu tożsamości albo

b)

służbowe dane identyfikacyjne, jeżeli świadkiem zdarzenia był uprawniony;

11)

podpis uprawnionego.

2.

Jeżeli uzyskanie danych, o których mowa w ust. 1 pkt 3, było niemożliwe, w notatce

podaje się przyczyny ich nieumieszczenia.

3.

W przypadku gdy w wyniku użycia lub wykorzystania środków przymusu bezpośredniego

nie nastąpiły skutki, o których mowa w ust. 1, notatka zawiera tylko informacje, o

których mowa w ust. 1 pkt 1-6 i 11 oraz ust. 2.

1.

W przypadku broni palnej do treści notatki stosuje się przepisy

1)

art. 54 ust. 1 i 2, jeżeli notatka dokumentuje użycie broni palnej;

2)

art. 54 ust. 1 pkt 1, 2, 5, 7 i 11, jeżeli notatka dokumentuje wykorzystanie broni

palnej.

2.

Notatka dokumentująca użycie lub wykorzystanie broni palnej zawiera także określenie

nazwy, typu i numeru seryjnego użytej lub wykorzystanej broni palnej oraz rodzaju

i ilości użytej amunicji.

W przypadku użycia lub wykorzystania środków przymusu bezpośredniego przez pododdział

zwarty do treści notatki sporządzanej przez jego dowódcę stosuje się przepisy art.

54 ust. 1 pkt 1-3, 5, 6, 8, 10 i 11 oraz uwzględnia się w niej

1)

informację o organie lub osobie, która udzieliła zgody na użycie tych środków;

2)

opis postępowania poprzedzającego użycie lub wykorzystanie tych środków;

3)

określenie sposobu realizacji działań podjętych w sytuacji, gdy wszelka zwłoka w użyciu

lub wykorzystaniu środków przymusu bezpośredniego groziłaby bezpośrednim niebezpieczeństwem

dla życia lub zdrowia uprawnionego lub innej osoby, mienia lub niebezpieczeństwem

dokonania zamachu na ważne obiekty, urządzenia lub obszary;

4)

informację o liczebności pododdziału zwartego.

(pominięty)

(pominięty)

(pominięty)

(pominięty)

(pominięty)

(pominięty)

(pominięty)

(pominięty)

(pominięty)

(pominięty)

(pominięty)

(pominięty)

(pominięty)

(pominięty)

(pominięty)

(pominięty)

(pominięty)

(pominięty)

(pominięty)

(pominięty)

(pominięty)

(pominięty)

(pominięty)

(pominięty)

Postępowania wszczęte na podstawie art. 61 ustawy zmienianej w art. 73 i niezakończone

przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy prowadzi się w dalszym ciągu na podstawie

dotychczasowych przepisów.

Zaświadczenia o ukończeniu szkolenia z zakresu znajomości pokładu statku powietrznego,

procedur obowiązujących na pokładzie statku powietrznego, skutków użycia broni palnej

lub broni gazowej na pokładzie statku powietrznego, sposobów unieszkodliwienia osoby

niebezpiecznej bez użycia broni palnej lub gazowej, wydane na podstawie dotychczasowych

przepisów, zachowują ważność na okres, na który zostały wydane.

Przepisy wykonawcze wydane na podstawie

1)

art. 23a ust. 10 ustawy zmienianej w art. 58 zachowują moc do dnia wejścia w życie

przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 23a ust. 10 ustawy zmienianej w

art. 58, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,

2)

art. 18 ust. 8 ustawy zmienianej w art. 59 zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów

wykonawczych wydanych na podstawie art. 18 ust. 8 ustawy zmienianej w art. 59, w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą,

3)

art. 49 ust. 3 ustawy zmienianej w art. 62 zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów

wykonawczych wydanych na podstawie art. 49 ust. 3 ustawy zmienianej w art. 62, w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą,

4)

art. 41 ust. 3 ustawy zmienianej w art. 63 zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów

wykonawczych wydanych na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy zmienianej w art. 63, w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą,

5)

art. 14h i art. 18 ust. 4 ustawy zmienianej w art. 66 zachowują moc do dnia wejścia

w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 14h i art. 18 ust. 4 ustawy

zmienianej w art. 66, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,

6)

art. 129 ust. 4 ustawy zmienianej w art. 67 zachowują moc do dnia wejścia w życie

przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 129 ust. 4 ustawy zmienianej w art.

67, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,

7)

art. 26a ust. 3 ustawy zmienianej w art. 68 zachowują moc do dnia wejścia w życie

przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 26a ust. 3 ustawy zmienianej w art.

68, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,

8)

art. 116 ust. 8 ustawy zmienianej w art. 72 zachowują moc do dnia wejścia w życie

przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 116 ust. 5 ustawy zmienianej w art.

72, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,

9)

art. 62 ust. 6 ustawy zmienianej w art. 73 zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów

wykonawczych wydanych na podstawie art. 62 ust. 6 ustawy zmienianej w art. 73, w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą,

10)

art. 67 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 79 zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów

wykonawczych wydanych na podstawie art. 67 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 79, w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą

- nie dłużej jednak niż przez 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

(pominięty)

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, po upływie 12 miesięcy od dnia wejścia w

życie niniejszej ustawy, przedstawi Sejmowi i Senatowi ocenę jej funkcjonowania, w

szczególności w zakresie zasadności i skuteczności rozwiązań w niej przewidzianych.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 5 czerwca 2013 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lutego 2018 r., z wyjątkiem art. 346, który wchodzi

w życie z dniem ogłoszenia.