Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 24 listopada 2017 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych

Ustawa określa

1)

zasady powoływania do zawodowej służby wojskowej;

2)

przebieg służby wojskowej żołnierzy zawodowych;

3)

podstawowe uprawnienia i obowiązki służbowe żołnierzy zawodowych, w tym uprawnienia

w zakresie działalności publicznej;

4)

zasady otrzymywania uposażenia i innych należności pieniężnych przez żołnierzy zawodowych;

5)

zasady zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej;

6)

przebieg służby wojskowej kandydatów na żołnierzy zawodowych;

7)

przebieg służby wojskowej żołnierzy zawodowych i kandydatów na żołnierzy zawodowych

w razie ogłoszenia mobilizacji, stanu wojennego i w czasie wojny.

Żołnierzem zawodowym może być osoba posiadająca obywatelstwo polskie, o nieposzlakowanej

opinii, której wierność dla Rzeczypospolitej Polskiej nie budzi wątpliwości, posiadająca

odpowiednie kwalifikacje oraz zdolność fizyczną i psychiczną do pełnienia zawodowej

służby wojskowej.

1.

Żołnierze zawodowi są żołnierzami w czynnej służbie wojskowej.

1a.

Żołnierze zawodowi pełnią czynną służbę wojskową jako służbę stałą albo służbę kontraktową.

2.

Żołnierze zawodowi pełnią zawodową służbę wojskową dla dobra Rzeczypospolitej Polskiej.

Służba ta wymaga zdyscyplinowania, lojalności i poświęcenia.

3.

Państwo zapewnia żołnierzom zawodowym godne warunki życia, umożliwiające oddanie się

służbie Narodowi i Ojczyźnie, rekompensując odpowiednio trud, ograniczenia i wyrzeczenia

związane z pełnieniem zawodowej służby wojskowej.

1.

Żołnierze zawodowi stanowią kadrę zawodową Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej,

zwanych dalej „Siłami Zbrojnymi”.

2.

Kadra zawodowa Sił Zbrojnych dzieli się na

1)

korpus oficerów zawodowych, do którego zalicza się

a)

oficerów młodszych,

b)

oficerów starszych,

c)

generałów i admirałów;

2)

korpus podoficerów zawodowych, do którego zalicza się

a)

podoficerów młodszych,

b)

podoficerów,

c)

podoficerów starszych;

3)

korpus szeregowych zawodowych.

3.

Korpusy oficerów zawodowych, podoficerów zawodowych i szeregowych zawodowych dzielą

się na korpusy osobowe. Korpusy osobowe dzielą się na grupy osobowe, w których występuje

podział na specjalności wojskowe.

4.

(uchylony)

5.

Minister Obrony Narodowej, w drodze rozporządzenia, tworzy i znosi korpusy osobowe,

ustala ich podział na grupy osobowe i specjalności wojskowe, zapewniając zaspokojenie

potrzeb Sił Zbrojnych.

6.

(uchylony)

1.

Zdolność fizyczną i psychiczną do pełnienia zawodowej służby wojskowej ustala wojskowa

komisja lekarska, która wydaje w tej sprawie orzeczenie. Orzeczenie wojskowej komisji

lekarskiej jest decyzją.

1a.

Od orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej przysługuje odwołanie do wojskowej komisji

lekarskiej wyższego stopnia.

1b.

Członek składu orzekającego wojskowej komisji lekarskiej może zgłosić na piśmie sprzeciw

wobec projektu orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej.

2.

Do wojskowej komisji lekarskiej kieruje się

1)

żołnierza zawodowego - z urzędu albo na jego wniosek;

2)

żołnierza i inną osobę, która zgłosiła chęć pełnienia zawodowej służby wojskowej -

z urzędu.

3.

Do wojskowej komisji lekarskiej kieruje się z urzędu żołnierzy zawodowych

1)

gdy nie wykonują zadań służbowych z powodu choroby trwającej nieprzerwanie przez trzy

miesiące;

2)

jeżeli w ich stanie zdrowia nastąpiło pogorszenie uniemożliwiające lub utrudniające

wykonywanie zadań służbowych;

3)

gdy ulegli wypadkom pozostającym w związku z pełnieniem zawodowej służby wojskowej

lub u których została stwierdzona choroba powstała w związku ze szczególnymi właściwościami

lub warunkami służby wojskowej;

4)

w celu przeprowadzenia okresowych lub okolicznościowych badań lekarskich - jeżeli

zaliczeni zostali do określonych grup osobowych;

5)

przed skierowaniem do pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami państwa

oraz po powrocie do kraju;

6)

jeżeli orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej jest niezbędne w postępowaniu karnym

lub w sprawach o wykroczenia.

7)

(uchylony)

3a.

Przepisu ust. 3 pkt 1 nie stosuje się do żołnierzy - kobiet ciężarnych.

4.

Do wojskowej komisji lekarskiej można skierować z urzędu żołnierza zawodowego również

w innych niż wymienione w ust. 3 przypadkach uzasadnionych potrzebami Sił Zbrojnych,

w tym w szczególności

1)

przed wyznaczeniem na stanowisko służbowe;

2)

w związku z przeniesieniem do innego korpusu osobowego albo innej grupy osobowej;

3)

przed zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej z przyczyn innych niż ze względu na

stan zdrowia;

4)

gdy nie przystąpił w nakazanym terminie do sprawdzianu sprawności fizycznej lub gdy

otrzymał ze sprawdzianu sprawności fizycznej ocenę niedostateczną;

5)

w celu sprawdzenia prawidłowości orzekania o jego czasowej niezdolności do służby

z powodu choroby lub prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego.

5.

Do wojskowej komisji lekarskiej kierują

1)

wojskowy komendant uzupełnień - żołnierzy i inne osoby ubiegające się o powołanie

do zawodowej służby wojskowej;

2)

dowódca jednostki wojskowej - w przypadkach wymienionych w ust. 2 pkt 1, ust. 3 pkt

1-4 oraz ust. 4 pkt 3-5, a także, po uzgodnieniu z organem właściwym do wyznaczenia

żołnierza zawodowego na stanowisko służbowe, w przypadkach wymienionych w ust. 3 pkt

5 oraz ust. 4 pkt 1 i 2;

3)

sąd, prokurator, komendant jednostki organizacyjnej Żandarmerii Wojskowej oraz inny

organ, przed którym toczy się postępowanie w sprawach o przestępstwo lub wykroczenie

- w przypadku wymienionym w ust. 3 pkt 6;

4)

Minister Obrony Narodowej - wszystkich żołnierzy zawodowych.

6.

Ustala się następujące kategorie zdolności fizycznej i psychicznej do zawodowej służby

wojskowej

1)

kategoria Z - zdolny do zawodowej służby wojskowej, co oznacza zdolność do pełnienia

zawodowej służby wojskowej oraz służby w charakterze kandydata na żołnierza zawodowego;

1a)

kategoria Z/O - zdolny do zawodowej służby wojskowej z ograniczeniami, co oznacza

ograniczoną zdolność do dalszego pełnienia zawodowej służby wojskowej w poszczególnych

rodzajach Sił Zbrojnych i rodzajach wojsk oraz na określonych stanowiskach służbowych;

2)

kategoria N - trwale lub czasowo niezdolny do zawodowej służby wojskowej oraz niezdolny

do służby w charakterze kandydata na żołnierza zawodowego.

6a.

Żołnierz zawodowy jest obowiązany poddać się badaniom zleconym przez wojskową komisję

lekarską, w tym również badaniom specjalistycznym, psychologicznym i dodatkowym.

6b.

W przypadku gdy przeprowadzone badania i zgromadzona dokumentacja nie pozwalają na

wydanie orzeczenia, żołnierz zawodowy może zostać skierowany na obserwację w podmiocie

leczniczym, jeżeli wyraża na to zgodę.

6c.

W przypadku odmowy żołnierza zawodowego poddania się obserwacji w podmiocie leczniczym,

wojskowa komisja lekarska może wydać orzeczenie na podstawie posiadanych dokumentów

i oceny stanu zdrowia żołnierza zawodowego.

7.

Orzeczenie o zaliczeniu danego żołnierza lub innej osoby do jednej z kategorii, o

których mowa w ust. 6, właściwe wojskowe komisje lekarskie wydają na podstawie badania

lekarskiego fizycznej i psychicznej zdolności tej osoby do służby w poszczególnych

rodzajach Sił Zbrojnych i rodzajach wojsk oraz na poszczególnych stanowiskach służbowych,

z uwzględnieniem wyników badań specjalistycznych, a w razie potrzeby również obserwacji

w podmiocie leczniczym.

7a.

Kategorię Z/O orzeka się w stosunku do żołnierzy zawodowych, którzy wskutek wypadku

pozostającego w związku z pełnieniem czynnej służby wojskowej albo chorobą powstałą

w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej, doznali stałego

lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu.

7b.

Orzekając o zaliczeniu żołnierza zawodowego do kategorii Z/O właściwe wojskowe komisje

lekarskie uwzględniają zdolność do pełnienia zawodowej służby wojskowej na stanowisku

służbowym wskazanym przez organ właściwy do wyznaczania na to stanowisko. Stanowisko

służbowe wskazuje się w uzgodnieniu z żołnierzem zawodowym.

8.

Minister Obrony Narodowej, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia,

określi, w drodze rozporządzenia

1)

wykaz chorób i ułomności uwzględniany przy orzekaniu o zdolności do zawodowej służby

wojskowej oraz do służby poza granicami państwa wraz ze wskazaniem kategorii zdolności

do zawodowej służby wojskowej;

2)

wykaz chorób i ułomności uwzględniany przy orzekaniu o zdolności do pełnienia służby

w poszczególnych rodzajach Sił Zbrojnych i rodzajach wojsk oraz na poszczególnych

stanowiskach służbowych wymagających szczególnych predyspozycji zdrowotnych wraz ze

wskazaniem kategorii zdolności do zawodowej służby wojskowej;

3)

wykaz chorób i ułomności uwzględniany przy orzekaniu o ograniczonej zdolności do pełnienia

zawodowej służby wojskowej w poszczególnych rodzajach Sił Zbrojnych i rodzajach wojsk

oraz na określonych stanowiskach służbowych wraz ze wskazaniem kategorii zdolności

do zawodowej służby wojskowej;

4)

właściwość i tryb postępowania wojskowych komisji lekarskich;

5)

tryb kierowania do wojskowych komisji lekarskich żołnierzy zawodowych i osób ubiegających

się o powołanie do zawodowej służby wojskowej;

6)

szczegółowe warunki orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej;

7)

szczegółowe warunki orzekania o ograniczonej zdolności do zawodowej służby wojskowej;

8)

szczegółowe warunki orzekania o zdolności do służby wojskowej poza granicami państwa;

8a)

tryb rozpatrywania sprzeciwów wobec projektów orzeczeń wojskowych komisji lekarskich

oraz uchylania orzeczeń w trybie nadzoru;

9)

sposób ustalania związku chorób oraz śmierci ze służbą wojskową;

10)

wzór skierowania do wojskowych komisji lekarskich;

11)

wzory orzeczeń wydawanych przez wojskowe komisje lekarskie.

9.

Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 8, Minister Obrony Narodowej kierować

się będzie koniecznością zapewnienia ochrony danych osobowych w procesie orzeczniczym,

a także tym, aby do zawodowej służby wojskowej były powoływane i pełniły ją osoby

posiadające stan zdrowia odpowiadający warunkom zawodowej służby wojskowej uzależnionym

od rodzaju Sił Zbrojnych i rodzaju wojsk oraz od poszczególnych stanowisk służbowych.

1.

Osobę, która zgłosiła chęć pełnienia zawodowej służby wojskowej, wojskowy komendant

uzupełnień kieruje do wojskowej pracowni psychologicznej w celu przeprowadzenia badań

psychologicznych oraz wydania orzeczenia psychologicznego o istnieniu lub braku przeciwwskazań

do pełnienia tej służby.

2.

O skierowaniu osoby, o której mowa w ust. 1, do wojskowej pracowni psychologicznej

wojskowy komendant uzupełnień informuje kierownika tej pracowni.

3.

Kierownik wojskowej pracowni psychologicznej informuje wojskowego komendanta uzupełnień

o fakcie niestawienia się osoby, o której mowa w ust. 1, do wojskowej pracowni psychologicznej.

4.

Orzeczenie psychologiczne wojskowej pracowni psychologicznej wydaje psycholog tej

pracowni uprawniony do przeprowadzenia badań psychologicznych.

5.

Orzeczenie psychologiczne wojskowej pracowni psychologicznej doręcza się na piśmie

osobie, o której mowa w ust. 1, oraz wojskowemu komendantowi uzupełnień.

6.

Od orzeczenia psychologicznego wojskowej pracowni psychologicznej przysługuje osobie,

o której mowa w ust. 1, oraz wojskowemu komendantowi uzupełnień odwołanie do wojskowej

pracowni psychologicznej będącej organem wyższego stopnia.

7.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia

1)

tryb kierowania do wojskowych pracowni psychologicznych oraz sposób i tryb wydawania

orzeczeń psychologicznych,

2)

zakres badań psychologicznych, którym jest poddawana osoba, która zgłosiła chęć pełnienia

zawodowej służby wojskowej,

3)

tryb odwoływania się od orzeczeń psychologicznych,

4)

sposób postępowania z dokumentacją związaną z badaniami psychologicznymi oraz wzory

stosowanych dokumentów i orzeczeń

- mając na uwadze właściwość terytorialną wojskowych pracowni psychologicznych oraz

ich właściwość do wykonywania badań i wydawania orzeczeń w trybie odwoławczym, a także

konieczność zawarcia we wzorze orzeczenia informacji o możliwości i trybie odwołania

od orzeczenia.

1.

W rozumieniu ustawy następujące określenia oznaczają

1)

żołnierze zawodowi - żołnierzy pełniących stałą albo kontraktową zawodową służbę wojskową;

2)

potrzeby Sił Zbrojnych - celowość

a)

powołania do zawodowej służby wojskowej,

b)

wyznaczenia na stanowisko służbowe,

c)

zwolnienia ze stanowiska służbowego,

d)

przeniesienia do rezerwy kadrowej lub dyspozycji albo do innego korpusu osobowego,

e)

zwolnienia żołnierza zawodowego z zawodowej służby wojskowej

- w ramach liczby stanowisk w poszczególnych korpusach kadry zawodowej Sił Zbrojnych;

3)

stanowisko służbowe - usytuowanie żołnierza zawodowego w hierarchii służbowej jednostki

organizacyjnej, z określonymi dla tego stanowiska

a)

nazwą,

b)

stopniem etatowym, dla którego określono jeden lub kilka stopni wojskowych,

c)

grupą lub grupami uposażenia,

d)

korpusem osobowym,

e)

grupą osobową,

f)

specjalnością wojskową;

4)

stopień etatowy - dla danego stanowiska służbowego

a)

szeregowych zawodowych - określone dwa stopnie wojskowe,

b)

podoficerów młodszych, podoficerów i podoficerów starszych - określone po trzy stopnie

wojskowe,

c)

oficerów zawodowych - określony stopień wojskowy, a w odniesieniu do oficerów młodszych

- określone dwa stopnie wojskowe;

5)

wyższe stanowisko służbowe - stanowisko służbowe, którego stopień etatowy jest wyższy

od stopnia etatowego poprzednio zajmowanego stanowiska służbowego;

6)

równorzędne stanowisko służbowe - stanowisko służbowe, którego stopień etatowy jest

równy stopniowi etatowemu poprzednio zajmowanego stanowiska służbowego, a w przypadku

oficerów młodszych - stopniowi wojskowemu posiadanemu przez oficera;

7)

(uchylony)

8)

(uchylony)

9)

(uchylony)

10)

(uchylony)

11)

(uchylony)

11a)

(uchylony)

12)

kadencja na stanowisku służbowym - okres pełnienia służby na stanowisku służbowym

przez oficera zawodowego w służbie stałej;

13)

kontrakt - pisemną umowę zawartą między osobą zgłaszającą chęć pełnienia zawodowej

służby wojskowej jako służby kontraktowej a organem właściwym do zawarcia takiej umowy;

14)

modele przebiegu służby wojskowej - przewidzianą dla poszczególnych korpusów kadry

zawodowej Sił Zbrojnych kolejność zajmowania poszczególnych stanowisk służbowych,

na podstawie której planuje się rozwój służbowy żołnierzy zawodowych;

15)

sędziowie sądów wojskowych - żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową

na stanowiskach sędziów w sądach wojskowych;

16)

prokuratorzy do spraw wojskowych - prokuratorów powszechnych jednostek organizacyjnych

prokuratury pełniących czynności w Departamencie do Spraw Wojskowych w Prokuraturze

Krajowej, w wydziałach do spraw wojskowych prokuratur okręgowych i w działach do spraw

wojskowych prokuratur rejonowych;

17)

objęcie stanowiska służbowego - określony w rozkazie dziennym dowódcy jednostki wojskowej

dzień przystąpienia żołnierza zawodowego do wykonywania obowiązków służbowych na stanowisku

służbowym, na które żołnierz ten został wyznaczony decyzją uprawnionego organu;

18)

adres zameldowania - adres miejsca zameldowania żołnierza zawodowego na pobyt stały;

19)

(uchylony)

20)

dzieci pozostające na utrzymaniu żołnierza zawodowego - dzieci własne żołnierza zawodowego,

dzieci jego małżonka, dzieci przysposobione i dzieci przyjęte na wychowanie, do czasu

zawarcia przez nie związku małżeńskiego, które

a)

nie przekroczyły osiemnastego roku życia, a w razie uczęszczania do szkoły lub odbywania

studiów w szkole wyższej dwudziestego piątego roku życia, albo

b)

stały się całkowicie niezdolne do pracy lub niezdolne do samodzielnej egzystencji

przed osiągnięciem wieku określonego w lit. a;

21)

przydział mobilizacyjny - imienne wyznaczenie żołnierza zawodowego lub żołnierza pełniącego

służbę kandydacką na stanowisko służbowe określone etatem czasu wojennego, zgodnie

z wymaganiami kwalifikacyjnymi oraz innymi predyspozycjami określonymi dla tego stanowiska;

22)

droga służbowa - wnoszenie wystąpień (wniosków, skarg, próśb, zażaleń i pytań) za

pośrednictwem kolejnych przełożonych, aż do właściwego, który sprawę rozpatrzy.

2.

Ilekroć w niniejszej ustawie jest mowa o

1)

jednostce wojskowej - należy przez to rozumieć jednostkę organizacyjną Sił Zbrojnych

funkcjonującą na podstawie nadanego przez Ministra Obrony Narodowej etatu określającego

jej strukturę wewnętrzną, liczbę, rodzaje i rangę wszystkich stanowisk służbowych

występujących w tej jednostce, jak również liczbę i rodzaje uzbrojenia, środków transportu

i innego wyposażenia należnego jednostce, oraz posługującą się pieczęcią urzędową

z godłem Rzeczypospolitej Polskiej i nazwą (numerem) jednostki, a także jednostkę

organizacyjną podległą Ministrowi Obrony Narodowej lub przez niego nadzorowaną, przedsiębiorstwo

państwowe, dla którego jest on organem założycielskim, oraz komórkę organizacyjną

Ministerstwa Obrony Narodowej;

2)

decyzji - należy przez to rozumieć również rozkaz personalny. Decyzje i rozkazy personalne

wydaje się w formie indywidualnej lub zbiorowej. W przypadku sporządzenia decyzji

lub rozkazu personalnego w formie zbiorowej, wyciąg z tej decyzji lub rozkazu jest

z nimi równoznaczny;

3)

dowódcy jednostki wojskowej - należy przez to rozumieć osobę kierującą lub dowodzącą

jednostką wojskową, w której żołnierz zawodowy zajmuje stanowisko służbowe lub do

której został skierowany w ramach pełnienia zawodowej służby wojskowej w rezerwie

kadrowej albo w dyspozycji.

1.

Przewidziane w ustawie uprawnienia i obowiązki dowódców jednostek wojskowych w stosunku

do żołnierzy zawodowych

1)

pełniących zawodową służbę wojskową w jednostkach organizacyjnych podległych Ministrowi

Obrony Narodowej lub przez niego nadzorowanych, przedsiębiorstwach państwowych, dla

których jest on organem założycielskim, oraz komórkach organizacyjnych Ministerstwa

Obrony Narodowej - przysługuje odpowiednio dyrektorom (szefom, komendantom, kierownikom,

prezesom) tych jednostek i komórek organizacyjnych;

2)

zajmujących stanowiska dowódców jednostek wojskowych (dyrektorów, szefów, komendantów,

kierowników, prezesów) - przysługują ich bezpośrednim przełożonym.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do kierowników instytucji cywilnych, o których

mowa w art. 22 ust. 1.

1.

Od decyzji wydanych przez właściwe organy w sprawach określonych w ustawie żołnierz

zawodowy może wnieść odwołanie do organu wyższego stopnia, na zasadach określonych

w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1257), i, z zastrzeżeniem ust. 2, skargę do właściwego sądu administracyjnego, na zasadach

określonych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 i 1370).

2.

Skarga do właściwego sądu administracyjnego nie może być wniesiona na decyzje w sprawach

1)

wyznaczenia, przeniesienia i zwolnienia ze stanowiska służbowego oraz przeniesienia

do rezerwy kadrowej lub do dyspozycji;

2)

mianowania na stopień wojskowy;

3)

przeniesienia do innego korpusu osobowego lub do innej grupy osobowej;

4)

skierowania do wykonywania zadań służbowych poza jednostką wojskową.

3.

Wystąpienia w sprawach wynikających ze stosunku służbowego, z wyjątkiem spraw wymienionych

w ust. 1 oraz przypadków określonych w ustawie, żołnierz zawodowy może wnosić tylko

drogą służbową.

1.

Roszczenia wynikające z przepisów ustawy przedawniają się z upływem trzech lat od

dnia, w którym stały się wymagalne.

2.

Przerwanie biegu przedawnienia roszczenia następuje na zasadach określonych w ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny

(Dz. U. z 2017 r. poz. 459, 933 i 1132).

1.

Powołanie do zawodowej służby wojskowej następuje

1)

do służby stałej - na czas nieokreślony;

2)

do służby kontraktowej - na czas określony w kontrakcie.

2.

Powołanie do zawodowej służby wojskowej może nastąpić, jeżeli przemawiają za tym potrzeby

Sił Zbrojnych.

3.

Powołanie do zawodowej służby wojskowej następuje

1)

do służby stałej - w korpusach oficerów zawodowych i podoficerów zawodowych;

2)

do służby kontraktowej - w korpusach oficerów zawodowych, podoficerów zawodowych i

szeregowych zawodowych.

4.

Stosunek służbowy żołnierza służby stałej powstaje w drodze powołania na podstawie

dobrowolnego zgłoszenia się do tej służby.

5.

Stosunek służbowy żołnierza służby kontraktowej powstaje w drodze powołania na podstawie

kontraktu zawartego między osobą, która dobrowolnie zgłosiła się do tej służby, a

właściwym organem.

6.

Termin rozpoczęcia pełnienia zawodowej służby wojskowej oraz stanowisko służbowe,

na jakim będzie pełniona ta służba, określa rozkaz personalny, a w przypadku żołnierzy

kontraktowych - kontrakt, z zastrzeżeniem art. 14 ust. 3 i 3a.

Rozkazy personalne o powołaniu do zawodowej służby wojskowej wydają, w odniesieniu

do stanowisk służbowych

1)

o stopniach etatowych pułkownika (komandora) i generałów (admirałów) - Minister Obrony

Narodowej;

2)

w korpusie oficerów zawodowych, o stopniach etatowych niewymienionych w pkt 1, oraz

w korpusach podoficerów zawodowych i szeregowych zawodowych w jednostkach wojskowych

niewymienionych w pkt 3 i 4 - dyrektor departamentu Ministerstwa Obrony Narodowej

właściwego do spraw kadr;

3

w korpusach podoficerów zawodowych i szeregowych zawodowych - Szef Sztabu Generalnego

Wojska Polskiego, Dowódca Generalny Rodzajów Sił Zbrojnych, Dowódca Operacyjny Rodzajów

Sił Zbrojnych, Dowódca Wojsk Obrony Terytorialnej, Szef Inspektoratu Wsparcia Sił

Zbrojnych, Komendant Główny Żandarmerii Wojskowej i Dowódca Garnizonu Warszawa, w

podległych jednostkach wojskowych;

4)

w korpusie szeregowych zawodowych - dowódca jednostki wojskowej zajmujący stanowisko

służbowe zaszeregowane do stopnia etatowego co najmniej pułkownika (komandora), w

podległych jednostkach wojskowych.

1.

Do służby stałej w korpusie oficerów zawodowych powołuje się żołnierza służby kandydackiej

po ukończeniu studiów w uczelni wojskowej oraz osobę, o której mowa w art. 124a ust.

1 pkt 2, mianowanych na stopień wojskowy podporucznika (podporucznika marynarki),

po uzyskaniu przez niego tytułu zawodowego magistra lub równorzędnego.

2.

Do służby stałej można powołać

1)

w korpusie oficerów zawodowych

a)

oficera służby kontraktowej, który posiada tytuł zawodowy magistra lub równorzędny,

stopień wojskowy równy lub bezpośrednio niższy od stopnia etatowego stanowiska służbowego,

na jakie ma być wyznaczony, a w przypadku gdy stanowisko etatowe jest określone dwoma

stopniami wojskowymi posiada stopień wojskowy równy lub bezpośrednio niższy od stopnia

wojskowego, do którego ma być zaszeregowany po powołaniu do służby stałej, oraz posiada

co najmniej dobrą ogólną ocenę w ostatniej opinii służbowej,

b)

oficera rezerwy, który spełnia łącznie następujące warunki

-

posiada tytuł zawodowy magistra lub równorzędny,

-

posiada stopień wojskowy równy lub bezpośrednio niższy od stopnia etatowego stanowiska

służbowego, na jakie ma być wyznaczony, a w przypadku gdy stanowisko etatowe jest

określone dwoma stopniami wojskowymi posiada stopień wojskowy równy lub bezpośrednio

niższy od stopnia wojskowego, do którego ma być zaszeregowany po powołaniu do zawodowej

służby wojskowej,

-

pełnił przed zwolnieniem ze służby i przeniesieniem do rezerwy stałą lub kontraktową

zawodową służbę wojskową;

2)

w korpusie podoficerów zawodowych

a)

podoficera służby kontraktowej, który posiada stopień wojskowy równy lub bezpośrednio

niższy od stopnia wojskowego stanowiska etatowego, do którego ma być zaszeregowany

po powołaniu do służby stałej, oraz co najmniej dobrą ogólną ocenę w ostatniej opinii

służbowej,

b)

podoficera rezerwy, który spełnia łącznie następujące warunki

-

-

posiada stopień wojskowy równy lub bezpośrednio niższy od stopnia wojskowego stanowiska

etatowego, do którego ma być zaszeregowany po powołaniu do zawodowej służby wojskowej,

-

pełnił przed zwolnieniem ze służby i przeniesieniem do rezerwy stałą lub kontraktową

zawodową służbę wojskową.

1.

Do służby kontraktowej powołuje się

1)

w korpusie oficerów zawodowych - żołnierza służby kandydackiej, posiadającego tytuł

zawodowy magistra lub równorzędny, mianowanego na stopień wojskowy podporucznika (podporucznika

marynarki), po ukończeniu szkolenia w uczelni wojskowej;

2

w korpusie podoficerów zawodowych - żołnierza służby kandydackiej, posiadającego wykształcenie

średnie lub średnie branżowe, mianowanego na stopień wojskowy kaprala (mata), po ukończeniu

przez niego nauki w szkole podoficerskiej;

3

w korpusie szeregowych zawodowych - żołnierza służby kandydackiej, posiadającego wykształcenie

gimnazjalne, zasadnicze zawodowe lub zasadnicze branżowe, po odbyciu przez niego szkolenia

wojskowego w ośrodku szkolenia.

2.

Do służby kontraktowej można powołać

1)

w korpusie oficerów zawodowych - oficera rezerwy, który posiada tytuł zawodowy magistra

lub równorzędny oraz stopień wojskowy równy lub bezpośrednio niższy od stopnia etatowego

stanowiska służbowego, na jakie ma być wyznaczony, a w przypadku gdy stanowisko etatowe

jest określone dwoma stopniami wojskowymi posiada stopień wojskowy równy lub bezpośrednio

niższy od stopnia wojskowego, do którego ma być zaszeregowany po powołaniu do zawodowej

służby wojskowej;

2

w korpusie podoficerów zawodowych - podoficera rezerwy, który posiada wykształcenie

średnie lub średnie branżowe oraz stopień wojskowy równy lub bezpośrednio niższy od

stopnia wojskowego stanowiska etatowego, do którego ma być zaszeregowany po powołaniu

do zawodowej służby wojskowej;

3

w korpusie szeregowych zawodowych - żołnierza rezerwy, który odbył czynną służbę wojskową

oraz posiada wykształcenie gimnazjalne, zasadnicze zawodowe lub zasadnicze branżowe

i posiada przygotowanie zawodowe lub kwalifikacje albo umiejętności przydatne w korpusie

osobowym, w jakim ma pełnić zawodową służbę wojskową, oraz stopień wojskowy szeregowego

(marynarza) lub starszego szeregowego (starszego marynarza).

1.

(uchylony)

2.

Powołanie żołnierza do służby kontraktowej może nastąpić jednorazowo na okres od dwóch

do sześciu lat.

3.

Pierwszy kontrakt na pełnienie służby kontraktowej zawiera się na okres dwóch lat.

1.

Właściwym do zawierania kontraktów na pełnienie służby kontraktowej jest organ uprawniony

do wyznaczenia żołnierza na stanowisko służbowe, na którym żołnierz będzie pełnił

zawodową służbę wojskową.

2.

Organ właściwy do wyznaczenia żołnierza służby kontraktowej na pierwsze stanowisko

służbowe w korpusie kadry zawodowej Sił Zbrojnych sporządza dla celów ewidencyjnych

rozkaz personalny o wyznaczeniu na to stanowisko, a następnie w kontrakcie zamieszcza

nazwę tego stanowiska.

3.

Wyznaczenie żołnierza służby kontraktowej na inne niż określone w kontrakcie stanowisko

służbowe nie wymaga sporządzenia aneksu do kontraktu, o ile żołnierz wyrazi zgodę

na objęcie tego stanowiska.

3a.

Zgoda, o której mowa w ust. 3, nie jest wymagana, gdy wyznaczenie żołnierza służby

kontraktowej na inne niż określone w kontrakcie stanowisko służbowe następuje z przyczyn,

o których mowa w art. 45 ust. 1 pkt 1, 2 i 4.

4.

W przypadku, o którym mowa w ust. 3, właściwy organ wydaje rozkaz personalny o wyznaczeniu

żołnierza na nowe stanowisko służbowe.

1.

Żołnierz służby kontraktowej najpóźniej na trzy miesiące przed dniem upływu okresu,

na jaki został zawarty kontrakt, może wystąpić z wnioskiem o zawarcie kolejnego kontraktu

lub powołanie do służby stałej.

2.

Z inicjatywą zawarcia kolejnego kontraktu albo powołania do służby stałej może wystąpić

również dowódca jednostki wojskowej, w której żołnierz służby kontraktowej pełni kontraktową

służbę wojskową.

3.

Warunkiem zawarcia kolejnego kontraktu z żołnierzem jest posiadanie przez niego ogólnej

oceny co najmniej dobrej w ostatniej opinii służbowej.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe warunki, tryb i sposób powoływania do zawodowej służby wojskowej oraz

nadawania pierwszych stopni wojskowych osobom, o których mowa w art. 11 ust. 1 i art.

12 ust. 1, oraz nadawania stopni wojskowych w przypadku powołania do zawodowej służby

wojskowej żołnierza posiadającego bezpośrednio niższy stopień od stopnia etatowego

stanowiska służbowego, na jakie ma być wyznaczony po powołaniu do zawodowej służby

wojskowej;

2)

szczegółowy tryb zawierania kontraktu i wzór kontraktu.

Rozporządzenie powinno zapewniać sprawność procesu powoływania i ustalania w jego

toku przydatności do zawodowej służby wojskowej osób ubiegających się o powołanie

do tej służby. Wzór kontraktu powinien zawierać w szczególności oznaczenie stron,

datę i miejsce podpisania kontraktu, określenie dnia rozpoczęcia służby kontraktowej

oraz dnia, do którego kontrakt obowiązuje, określenie pierwszego stanowiska służbowego

i stopnia wojskowego, oświadczenie żołnierza lub innej osoby powoływanej do kontraktowej

służby wojskowej, że znane są im zasady pełnienia tej służby i podpisy stron.

1.

Przepisów art. 9, art. 11 ust. 1 i art. 12-15 nie stosuje się w przypadku powołania

do zawodowej służby wojskowej sędziów w sądach wojskowych.

2.

Powołanie do zawodowej służby wojskowej sędziów w sądach wojskowych reguluje ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. - Prawo o ustroju sądów wojskowych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 358, 2103 i 2261 oraz z 2017 r. poz. 1452).

1.

Osobę posiadającą stopień policyjny, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej

Straży Pożarnej, Służby Więziennej, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu,

Służby Wywiadu Wojskowego, Służby Kontrwywiadu Wojskowego lub Urzędu Ochrony Państwa,

jeżeli przemawiają za tym potrzeby Sił Zbrojnych, można powołać do służby kontraktowej,

a w szczególnie uzasadnionych przypadkach, za zgodą Ministra Obrony Narodowej, do

służby stałej, na stanowisko służbowe zaszeregowane do stopnia wojskowego równorzędnego

ze stopniem posiadanym w odpowiedniej służbie.

2.

Osobę, o której mowa w ust. 1, powołaną do zawodowej służby wojskowej mianuje się

na odpowiedni stopień wojskowy na zasadach określonych w art. 32. Mianowanie następuje

z dniem objęcia stanowiska służbowego.

3.

Przed objęciem stanowiska służbowego żołnierz powołany w trybie ust. 1 i 2 składa

przysięgę wojskową oraz może być poddany szkoleniu wojskowemu.

4.

Okresy służby w formacjach, o których mowa w ust. 1, zalicza się do okresów, od których

są uzależnione uprawnienia wymienione w art. 62 ust. 4 i art. 80 ust. 1 pkt 3.

5.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, jakie stopnie policyjne, Straży Granicznej,

Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Więziennej, Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Wywiadu Wojskowego, Służby Kontrwywiadu Wojskowego

lub Urzędu Ochrony Państwa odpowiadają poszczególnym stopniom wojskowym. Rozporządzenie

powinno uwzględniać równorzędność pierwszych stopni w poszczególnych korpusach.

1.

Pracownik powołany do zawodowej służby wojskowej zachowuje prawo do ostatnio pobieranego

wynagrodzenia od pracodawcy do końca miesiąca kalendarzowego, w którym jest obowiązany

stawić się do pełnienia tej służby.

2.

Stosunek pracy z pracownikiem powołanym do zawodowej służby wojskowej wygasa z dniem

stawienia się do tej służby.

1.

Żołnierz zawodowy pełni zawodową służbę wojskową

1)

na stanowisku służbowym w jednostce wojskowej, z zastrzeżeniem art. 22 ust. 1 i art.

24 ust. 1;

2)

w rezerwie kadrowej;

3)

w dyspozycji.

2.

(uchylony)

1.

Żołnierz zawodowy zwolniony z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego może być

przeniesiony do rezerwy kadrowej organu określonego w ust. 3, jeżeli przewiduje się

wyznaczenie go na inne stanowisko służbowe.

1a.

Jeżeli przemawiają za tym potrzeby Sił Zbrojnych, żołnierz zawodowy w służbie stałej

może być przeniesiony do rezerwy kadrowej w związku z podjęciem przez niego pracy

poza granicami państwa w strukturach organizacji międzynarodowych lub międzynarodowych

strukturach wojskowych, na podstawie umowy zawartej między tym żołnierzem a taką organizacją.

2.

Okres pozostawania żołnierza zawodowego w rezerwie kadrowej nie może być jednorazowo

dłuższy niż dwa lata dla żołnierza służby stałej i sześć miesięcy dla żołnierza służby

kontraktowej.

3.

Organem wojskowym właściwym do przeniesienia żołnierza zawodowego do rezerwy kadrowej

jest

1)

Minister Obrony Narodowej - w przypadku żołnierza zawodowego zwolnionego ze stanowiska

służbowego przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, Prezesa Rady Ministrów i Ministra

Obrony Narodowej oraz w przypadku, o którym mowa w ust. 1a;

2)

dyrektor departamentu Ministerstwa Obrony Narodowej właściwego do spraw kadr - w pozostałych

przypadkach.

4.

Jeżeli przeniesienie do rezerwy kadrowej następuje w związku

1)

ze skierowaniem żołnierza zawodowego na studia, kursy i szkolenie, czas pozostawania

w rezerwie kadrowej obejmuje okres tych studiów oraz kursów i szkoleń;

2)

z podjęciem przez żołnierza zawodowego pracy, o której mowa w ust. 1a, czas pozostawania

w rezerwie kadrowej nie może być dłuższy niż sześć lat w okresie zawodowej służby

wojskowej;

3)

z udzieleniem żołnierzowi zawodowemu urlopu wychowawczego, o którym mowa w art. 65a

ust. 5, czas pozostawania w rezerwie kadrowej nie może być dłuższy od udzielonego

urlopu wychowawczego, a w odniesieniu do żołnierza zawodowego służby kontraktowej

nie dłuższy również niż okres na jaki został zawarty kontrakt.

5.

W przypadku przeniesienia żołnierza zawodowego do rezerwy kadrowej na podstawie ust.

1a żołnierz zawodowy

1)

nie wykonuje zadań służbowych;

2)

nie otrzymuje uposażenia i innych należności pieniężnych oraz nie nabywa prawa do

świadczeń w naturze, z wyjątkiem należności i świadczeń, o których mowa w art. 83,

85 i 94-101, oraz świadczeń w naturze, określonych w przepisach wydanych na podstawie

art.50 ust. 3 ;

3)

nie nabywa prawa do urlopu wypoczynkowego i dodatkowego urlopu wypoczynkowego za ten

okres.

1.

Żołnierz zawodowy, w stosunku do którego została wydana decyzja o zwolnieniu z zawodowej

służby wojskowej, może być na okres do dnia zwolnienia z tej służby przeniesiony do

dyspozycji.

2.

Żołnierza zawodowego z dniem przeniesienia do dyspozycji zwalnia się z dotychczas

zajmowanego stanowiska służbowego.

3.

Organem uprawnionym do przeniesienia żołnierza zawodowego do dyspozycji jest organ,

który wydał decyzję o zwolnieniu żołnierza z zawodowej służby wojskowej, pozostawiając

tego żołnierza na zaopatrzeniu w dotychczasowej lub innej jednostce wojskowej.

4.

Żołnierza zawodowego przeniesionego do dyspozycji właściwy dowódca może zwolnić z

wykonywania zadań służbowych.

1.

Żołnierz zawodowy, za jego pisemną zgodą, może pełnić zawodową służbę wojskową na

stanowiskach służbowych w

1)

Służbie Kontrwywiadu Wojskowego oraz w Służbie Wywiadu Wojskowego,

2)

Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, Kancelarii Prezesa Rady Ministrów,

Biurze Bezpieczeństwa Narodowego, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu

oraz powszechnej jednostce organizacyjnej prokuratury,

3)

innych instytucjach i podmiotach realizujących szczególne zadania na rzecz obronności

i bezpieczeństwa Państwa

- zwanych dalej „instytucjami cywilnymi”.

1a.

Zgoda żołnierza zawodowego na pełnienie służby na stanowisku służbowym prokuratora

do spraw wojskowych albo w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego nie jest wymagana.

2.

Stanowiska służbowe, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, ujmuje się w wykazie prowadzonym

przez Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego.

3.

Żołnierza zawodowego, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, wyznacza się na stanowisko służbowe

na zasadach i w trybie określonym w ustawie z dnia 9 czerwca 2006 r. o Służbie Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służbie Wywiadu

Wojskowego

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1978).

4.

Żołnierza zawodowego, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, wyznacza na wskazane stanowisko

służbowe kierownik instytucji cywilnej lub inny uprawniony organ, w formie przewidzianej

dla tego stanowiska.

5.

Żołnierzowi zawodowemu pełniącemu zawodową służbę wojskową w instytucji cywilnej,

o której mowa w ust. 1 przysługują uprawnienia i świadczenia, w tym uposażenie i inne

należności pieniężne, określone w przepisach dla żołnierzy zawodowych pełniących służbę

w jednostkach wojskowych, z zastrzeżeniem ust. 6 i 7.

6.

Uprawnienia i obowiązki żołnierzy wyznaczonych na stanowiska służbowe w Służbie Kontrwywiadu

Wojskowego i Służbie Wywiadu Wojskowego określa również ustawa z dnia 9 czerwca 2006 r. o Służbie Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służbie Wywiadu

Wojskowego.

7.

Do żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową w instytucjach cywilnych,

o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, stosuje się odpowiednio obowiązujące na zajmowanych

przez nich stanowiskach służbowych przepisy prawa pracy lub przepisy dotyczące stosunku

służbowego, odnoszące się do obowiązków pracodawcy i pracownika, regulaminów pracy,

wyróżnień niezwiązanych z przebiegiem zawodowej służby wojskowej, odpowiedzialności

materialnej pracowników, rozkładu czasu pracy oraz bezpieczeństwa i higieny pracy,

jak również tworzenia funduszu nagród, a także przyznawania nagród innych niż wynikające

z przepisów ustawy z dnia 9 października 2009 r. o dyscyplinie wojskowej

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2024).

7a.

Do prokuratorów do spraw wojskowych będących żołnierzami zawodowymi stosuje się również

przepisy ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. - Prawo o prokuraturze

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1767).

8.

Minister Obrony Narodowej sprawuje nadzór w zakresie pełnienia czynnej służby wojskowej

nad żołnierzem zawodowym, o którym mowa w ust. 1.

9.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

organy wyznaczające na stanowiska służbowe w instytucjach cywilnych i odwołujące z

tych stanowisk, z wyłączeniem stanowisk służbowych prokuratorów do spraw wojskowych;

2)

szczegółowy tryb postępowania przy wyznaczaniu żołnierzy zawodowych na stanowiska

służbowe w instytucjach cywilnych, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, i odwoływania

z tych stanowisk;

3)

tryb postępowania przy kierowaniu żołnierzy zawodowych w celu wyznaczenia na stanowiska

służbowe w instytucjach cywilnych, o których mowa w ust. 1 pkt 1, i odwoływania ich

z tej służby;

4)

sposób wykonywania przez Ministra Obrony Narodowej nadzoru, o którym mowa w ust. 8;

5)

warunki i tryb opiniowania żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową

w instytucjach cywilnych, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, a także przełożonych

uprawnionych do sporządzenia opinii, z wyłączeniem opiniowania prokuratorów do spraw

wojskowych oraz określenia przełożonych prokuratorów wojskowych uprawnionych do sporządzania

opinii.

10.

Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 9, powinno w szczególności określić dane, jakie

powinien zawierać wniosek o wyznaczenie żołnierza zawodowego na stanowisko służbowe

w instytucji cywilnej, czynności realizowane przez organy wyznaczające na stanowiska

służbowe w instytucjach cywilnych i odwołujące z tych stanowisk, jak również czynności

realizowane przez organy przy kierowaniu do służby w celu wyznaczenia na stanowisko

służbowe w Służbie Kontrwywiadu Wojskowego i Służbie Wywiadu Wojskowego oraz odwoływania

z tej służby, a także wskazywać zagadnienia podlegające nadzorowi wykonywanemu przez

Ministra Obrony Narodowej, jak również formę sprawowania nadzoru oraz uwzględniać

specyfikę służby w instytucjach cywilnych przy opiniowaniu służbowym żołnierzy zawodowych

wyznaczonych na stanowiska służbowe w instytucjach cywilnych.

Żołnierz zawodowy może pełnić zawodową służbę wojskową na stanowiskach służbowych

w spółkach kapitałowych wykonujących działalność leczniczą, utworzonych przez Ministra

Obrony Narodowej oraz w podmiotach leczniczych niebędących przedsiębiorcami, dla których

Minister Obrony Narodowej jest podmiotem tworzącym w rozumieniu przepisów o działalności

leczniczej.

Tryb postępowania i warunki, których spełnienie jest wymagane przy wyznaczaniu żołnierzy

zawodowych na stanowiska sędziów w sądach wojskowych oraz stanowiska prokuratorów

do spraw wojskowych i odwoływaniu z tych stanowisk określają przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. - Prawo o ustroju sądów wojskowych oraz ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. - Prawo o prokuraturze.

1.

Żołnierz zawodowy może być wyznaczony lub skierowany do pełnienia zawodowej służby

wojskowej poza granicami państwa.

2.

Do pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami państwa wyznacza

1)

Minister Obrony Narodowej - żołnierzy zawodowych na stanowiska służbowe o stopniach

etatowych od stopnia pułkownika (komandora) do stopnia generała (admirała) oraz na

które wyznacza na podstawie przepisów odrębnych ustaw;

2)

dyrektor departamentu Ministerstwa Obrony Narodowej właściwego do spraw kadr - pozostałych

żołnierzy zawodowych.

3.

Do pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami państwa kieruje Szef Sztabu

Generalnego Wojska Polskiego.

4.

W czasie pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami państwa żołnierz zawodowy

podlega organowi, który wyznaczył lub skierował go do tej służby, albo organowi wskazanemu

przez Ministra Obrony Narodowej w przepisach określających bezpośrednie podporządkowanie

jednostek organizacyjnych. Podczas wykonywania zadań służbowych poza granicami państwa

żołnierz zawodowy może podlegać odpowiednio, w zależności od miejsca pełnienia zawodowej

służby wojskowej

1)

przełożonemu kierującemu działalnością misji organizacji międzynarodowej lub sił wielonarodowych;

2)

kierownikowi placówki zagranicznej, w której został wyznaczony do pełnienia zawodowej

służby wojskowej;

3)

polskiemu przedstawicielowi wojskowemu - w przypadku pełnienia służby na stanowisku

w polskim przedstawicielstwie wojskowym przy organizacji międzynarodowej lub przy

międzynarodowej strukturze wojskowej, przy siłach zbrojnych albo przy innych strukturach

obronnych państw obcych;

4)

przełożonemu określonemu przez organizację międzynarodową albo międzynarodową strukturę

wojskową - w przypadku pełnienia służby na stanowisku bezpośrednio w strukturach organizacji

międzynarodowych albo międzynarodowych strukturach wojskowych, a w sprawach narodowych

- starszemu oficerowi narodowemu;

5)

przełożonemu określonemu przez właściwy organ sił zbrojnych albo innych struktur obronnych

państwa obcego - przy którego siłach lub strukturach żołnierz pełni służbę wojskową.

5.

Żołnierzom zawodowym wyznaczonym do pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami

państwa przysługują w szczególności następujące uprawnienia i świadczenia

1)

prawo przebywania w miejscu pełnienia służby wraz z małżonkiem i dziećmi;

2)

prawo do nieodpłatnego zakwaterowania w lokalu mieszkalnym, wraz z niezbędnym umeblowaniem

i wyposażeniem albo prawo do równoważnika pieniężnego na wynajęcie lokalu mieszkalnego,

odpowiednio do zajmowanego stanowiska służbowego oraz liczby uprawnionych i przesiedlonych

członków rodziny;

3)

prawo do ryczałtu na pokrycie niektórych świadczeń związanych z użytkowaniem lokalu

mieszkalnego;

4

zwrot opłat związanych z nauką dzieci w szkole podstawowej i ponadpodstawowej;

5)

zwrot niezbędnych, udokumentowanych kosztów leczenia w państwie, w którym pełni służbę,

oraz kosztów leczenia uprawnionych i przesiedlonych członków rodziny.

6.

Niezależnie od świadczeń, o których mowa w ust. 5, żołnierzom zawodowym udającym się

poza granice państwa w celu objęcia stanowiska służbowego oraz żołnierzom pełniącym

służbę poza granicami państwa wyznaczonym na kolejne stanowisko za granicą w innym

państwie niż dotychczas, a także żołnierzom powracającym do kraju po zakończeniu pełnienia

służby poza granicami państwa przysługuje zwrot kosztów

1)

podróży żołnierza i przebywających z nim członków rodziny;

2)

przewozu rzeczy osobistego użytku i przedmiotów gospodarstwa domowego;

3)

przejazdu do miejsca pełnienia służby za granicą i z powrotem do kraju członków rodziny

nieprzebywających z nim za granicą

a)

raz na dwa lata, jeżeli członek rodziny żołnierza nie przesiedlał się za granicę do

miejsca pełnienia służby żołnierza,

b)

jeden raz, jeżeli członek rodziny przebywał z żołnierzem za granicą i żołnierzowi

pokryto koszty jego podróży, po upływie nie mniej niż jednego roku po przesiedleniu.

7.

Żołnierzom zawodowym skierowanym do pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami

państwa przysługują, w szczególności, następujące uprawnienia i świadczenia

1)

bezpłatne zakwaterowanie i wyżywienie;

2)

bezpłatne świadczenia zdrowotne oraz bezpłatne zaopatrzenie w produkty lecznicze i

wyroby medyczne, oraz wyposażenie wyrobów medycznych, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 maja 2010 r. o wyrobach medycznych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 211);

3)

bezpłatny przewóz

a)

z kraju do miejsca pełnienia służby i z powrotem, w związku z rozpoczęciem i zakończeniem

pełnienia służby poza granicami państwa,

b)

z miejsca pełnienia służby do kraju i z powrotem, w razie śmierci członka najbliższej

rodziny;

4)

(uchylony)

5)

indywidualne i zbiorowe ubezpieczenie od następstw nieszczęśliwych wypadków zaistniałych

w czasie pełnienia służby poza granicami państwa, wskutek których nastąpiło uszkodzenie

ciała, rozstrój zdrowia lub śmierć żołnierza.

8.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

przypadki, w których następuje wyznaczenie, a w których skierowanie do pełnienia zawodowej

służby wojskowej poza granicami państwa, z uwzględnieniem jednostek lub struktur organizacyjnych,

w których następuje wyznaczenie do pełnienia służby wojskowej, oraz charakteru służby

wojskowej poza granicami państwa;

2)

szczegółowy tryb postępowania przy wyznaczaniu lub kierowaniu żołnierzy zawodowych

do pełnienia służby poza granicami państwa, a także odwoływania do kraju z tej służby,

mając na uwadze konieczność uzyskania przez kandydata orzeczenia lekarskiego stwierdzającego

brak przeciwwskazań zdrowotnych do pełnienia tej służby oraz odpowiedniego poświadczenia

bezpieczeństwa, zgodnie z przepisami o ochronie informacji niejawnych;

3)

warunki pełnienia przez żołnierzy służby poza granicami państwa, z uwzględnieniem

podległości, o której mowa w ust. 4;

4)

warunki przyznawania świadczeń żołnierzom wyznaczonym lub skierowanym do pełnienia

służby poza granicami państwa oraz świadczeń przysługujących żołnierzom w związku

z wyznaczeniem lub skierowaniem do pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami

państwa, mając na uwadze świadczenia przysługujące członkom rodzin żołnierzy przebywającym

z nimi za granicą, z uwzględnieniem specyfiki wykonywanych zadań, zagrożeń dla zdrowia

lub życia tych żołnierzy, a także istniejących w danym państwie warunków miejscowych,

jak również zachowanie wszystkich uprawnień i świadczeń, jakie przysługują na podstawie

przepisów obowiązujących wobec żołnierzy pełniących czynną służbę wojskową w kraju,

oraz uwzględniając powstałe w tym czasie zmiany mające wpływ na te uprawnienia, z

wyjątkiem świadczeń określonych w art. 68 ust. 1 i 2.

1.

Dowódca jednostki wojskowej, w której żołnierz zawodowy jest wyznaczony na stanowisko

służbowe, może dodatkowo powierzyć żołnierzowi czasowe pełnienie obowiązków służbowych

w tej jednostce na stanowisku nieobsadzonym lub obsadzonym, na którym wyznaczony żołnierz

czasowo nie wykonuje zadań służbowych. Nie dotyczy to sędziów sądów wojskowych i prokuratorów

do spraw wojskowych.

1a.

Minister Obrony Narodowej w przypadkach, o których mowa w ust. 1, może, uwzględniając

potrzeby Sił Zbrojnych, powierzyć także żołnierzowi zawodowemu pozostającemu w rezerwie

kadrowej lub w dyspozycji czasowe pełnienie obowiązków służbowych w każdej jednostce

wojskowej. Nie dotyczy to sędziów sądów wojskowych i prokuratorów do spraw wojskowych.

2.

Okres, o którym mowa w ust. 1, nie może być jednorazowo dłuższy niż piętnaście miesięcy.

3.

W wyjątkowych przypadkach podoficerowi zawodowemu można dodatkowo powierzyć czasowe

pełnienie obowiązków służbowych na stanowisku służbowym przewidzianym dla oficera

zawodowego zaszeregowanym do stopnia etatowego kapitana (kapitana marynarki) włącznie,

jeżeli nie wiąże się z tym powierzeniem stosunek przełożeństwa nad oficerami.

4.

Żołnierza zawodowego, któremu dodatkowo powierzono czasowe pełnienie obowiązków służbowych

na innym stanowisku służbowym, nie zwalnia się ze stanowiska dotychczas zajmowanego.

5.

Przepisy ust. 1-4 mają zastosowanie również w przypadku czasowego powierzenia żołnierzowi

zawodowemu obowiązków pracownika wojska, z tym że w takim przypadku okres, o którym

mowa w ust. 2, nie może być jednorazowo dłuższy niż sześć miesięcy.

1.

Żołnierzom zawodowym będącym nauczycielami akademickimi mogą być powierzane funkcje

organu jednoosobowego uczelni wojskowej lub jego zastępcy albo kierownika jednostki

organizacyjnej tej uczelni lub jego zastępcy.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do żołnierzy zawodowych pełniących służbę w

instytutach badawczych.

1.

Żołnierz zawodowy podlega corocznemu opiniowaniu służbowemu.

2.

Opiniowanie służbowe przeprowadza się w okresie od dnia 15 sierpnia do dnia 15 października.

3.

Opiniowaniem służbowym obejmuje się również żołnierza zawodowego skierowanego do pełnienia

służby poza granicami państwa - za okres pełnienia tej służby. Opinię tę uwzględnia

się przy opiniowaniu, o którym mowa w ust. 1.

4.

Żołnierz zawodowy wyznaczony na stanowisko służbowe poza granicami państwa podlega

opiniowaniu służbowemu według trybu obowiązującego w miejscu pełnienia służby.

5.

Opiniowanie służbowe żołnierza zawodowego ma

1)

ocenić jego wywiązywanie się z obowiązków na stanowisku służbowym;

2)

oceniać jego kompetencje i predyspozycje;

3)

wyznaczać kierunki rozwoju zawodowego i określać potrzeby szkoleniowe opiniowanego

żołnierza.

6.

Opinię służbową sporządza osobiście bezpośredni przełożony żołnierza zawodowego. Przy

ocenie predyspozycji przełożony sporządzający tę opinię może zasięgnąć opinii psychologa

jednostki wojskowej.

7.

Na podstawie ocen, o których mowa w ust. 5, bezpośredni przełożony wystawia ogólną

ocenę opiniowanego żołnierza zawodowego, wyrażoną przy zastosowaniu następującej skali

ocen

1)

wzorowa (6);

2)

bardzo dobra (5);

3)

dobra (4);

4)

dostateczna (3);

5)

niedostateczna (2).

8.

W przypadku uzyskania przez opiniowanego żołnierza zawodowego oceny niedostatecznej

ze sprawdzianu sprawności fizycznej lub nieprzystąpienia do tego sprawdzianu, chyba

że został zwolniony ze sprawdzianu na podstawie art. 50a ust. 3, ocena ogólna nie

może być wyższa niż dostateczna.

9.

Przełożony jest obowiązany doręczyć, za pokwitowaniem, potwierdzoną kopię opinii służbowej

żołnierzowi zawodowemu, którego ona dotyczy, w terminie czternastu dni od dnia jej

sporządzenia. W opinii służbowej zamieszcza się pouczenie o przysługującym żołnierzowi

zawodowemu prawie wniesienia odwołania od opinii.

10.

W przypadku odmowy przyjęcia opinii służbowej przez opiniowanego żołnierza zawodowego

na równi z doręczeniem, o którym mowa w ust. 9, uznaje się zapoznanie opiniowanego

z treścią opinii przez jej odczytanie. Przełożony poucza opiniowanego o przysługującym

mu prawie do wniesienia odwołania od opinii i dokonuje o tym fakcie adnotacji w arkuszu

opinii służbowej.

11.

Żołnierzowi zawodowemu przysługuje prawo wniesienia odwołania od opinii służbowej

do wyższego przełożonego w terminie czternastu dni od dnia jej doręczenia. Odwołanie

wniesione po terminie nie podlega rozpoznaniu.

12.

Wyższy przełożony, w terminie trzydziestu dni od dnia otrzymania odwołania, może zaskarżoną

opinię służbową

1)

utrzymać w mocy;

2)

zmienić lub uzupełnić;

3)

uchylić i wydać nową;

4)

uchylić, jeżeli brak było podstaw prawnych do jej sporządzenia.

13.

Opinia służbowa wydana wskutek odwołania jest ostateczna.

14.

Żołnierz zawodowy, który w ostatecznej opinii służbowej uzyskał ogólną ocenę niedostateczną,

może wystąpić do dowódcy jednostki wojskowej z wnioskiem o zweryfikowanie tej opinii.

15.

Dowódca jednostki wojskowej w przypadku wystąpienia z wnioskiem, o którym mowa w ust.

14, może powołać komisję w celu zbadania zasadności wniosku i po zapoznaniu się z

opinią komisji, w terminie trzydziestu dni od dnia otrzymania wniosku, może ostateczną

opinię

1)

utrzymać w mocy;

2)

zmienić ją lub uzupełnić;

3)

uchylić i wydać nową;

4)

uchylić, jeżeli brak było podstaw prawnych do jej sporządzenia.

16.

Za przygotowanie i przebieg procesu opiniowania służbowego żołnierza zawodowego pełniącego

zawodową służbę wojskową

1)

w jednostce wojskowej - odpowiada dowódca jednostki wojskowej;

2)

poza granicami państwa - odpowiada krajowy przełożony, któremu żołnierz w tym czasie

podlega.

17.

Opinię służbową o żołnierzu zawodowym udostępnia się w przypadku wystąpienia o nią

przez sąd, prokuratora, Żandarmerię Wojskową, Służbę Kontrwywiadu Wojskowego, Służbę

Wywiadu Wojskowego, Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Policję, Agencję Wywiadu,

Centralne Biuro Antykorupcyjne, Straż Graniczną, rzecznika dyscyplinarnego lub rzecznika

dyscypliny finansów publicznych - w przypadku gdy podmioty te prowadzą postępowanie

dotyczące tego żołnierza.

18.

Przepisów ust. 1-17 nie stosuje się do żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę

wojskową na stanowiskach służbowych sędziów sądów wojskowych oraz prokuratorów do

spraw wojskowych.

19.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowy tryb opiniowania służbowego oraz sposób oceniania żołnierza zawodowego,

doręczania mu i zapoznawania go z treścią opinii służbowej, wnoszenia i rozpatrywania

od niej odwołania oraz weryfikowania opinii ostatecznych;

2)

tryb udostępniania opinii służbowej podmiotom, o których mowa w ust. 17;

3)

wzór arkusza opinii służbowej.

Rozporządzenie powinno zapewnić, aby sporządzana opinia służbowa jednoznacznie wskazywała

na przydatność lub brak przydatności żołnierza zawodowego na zajmowanym stanowisku

służbowym, poziom i rzetelność wykonywania zadań służbowych oraz predyspozycje do

zajmowania wyższych stanowisk służbowych, a wzór arkusza opinii służbowej zawierał

wszystkie dane niezbędne do jej sporządzenia, w tym dotyczące oceny ze sprawdzianu

sprawności fizycznej, oraz umożliwiał opiniowanemu wypowiedzenie się w sprawie dalszego

przebiegu służby, a także aby opiniowanie było oparte na zasadzie jawności dla opiniowanego.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie

1)

art. 14 ust. 6, art. 30a ust. 4, art. 59a ust. 7 i art. 134a ust. 12 ustawy zmienianej

w art. 1 zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na

podstawie art. 14 ust. 6, art. 30a ust. 4, art. 59a ust. 7 i art. 134a ust. 12 ustawy

zmienianej w art. 1,

2)

art. 67 ust. 4 pkt 4 ustawy zmienianej w art. 1 zachowują moc do dnia wejścia w życie

przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 67 ust. 4 pkt 4 ustawy zmienianej

w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,

3)

art. 45 ustawy zmienianej w art. 6 zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów

wykonawczych wydanych na podstawie art. 34b ustawy zmienianej w art. 6, w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą,

4)

art. 67 ust. 7 ustawy zmienianej w art. 21 zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów

wykonawczych wydanych na podstawie art. 67 ust. 7 ustawy zmienianej w art. 21, w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą,

5)

art. 10 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 24 zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów

wykonawczych wydanych na podstawie art. 10 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 24, w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą

- nie dłużej jednak niż przez 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

1.

Stopniami wojskowymi żołnierzy zawodowych są stopnie ustanowione w ustawie z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej

Polskiej

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1430).

2.

Nadanie żołnierzowi zawodowemu pierwszego i kolejnych stopni wojskowych następuje

w drodze mianowania.

3.

Pierwszym stopniem wojskowym jest

1)

w korpusie oficerów zawodowych - stopień wojskowy podporucznika (podporucznika marynarki);

2)

w korpusie podoficerów zawodowych - stopień wojskowy kaprala (mata);

3)

w korpusie szeregowych zawodowych - stopień wojskowy szeregowego (marynarza).

4

Żołnierzom zawodowym można nadać tytuł żołnierza zawodowego inny niż stopień wojskowy.

5

Minister Obrony Narodowej może, w drodze rozporządzenia, wprowadzić tytuły żołnierza

zawodowego inne niż stopnie wojskowe, biorąc pod uwagę kwalifikacje uzyskane w odpowiednich

formach kształcenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2017 r.

Jeżeli przemawiają za tym potrzeby Sił Zbrojnych, na stopień wojskowy podporucznika

(podporucznika marynarki) może być mianowany, po odbyciu szkolenia wojskowego i zdaniu

egzaminu na oficera, podoficer zawodowy lub szeregowy zawodowy, który posiada tytuł

zawodowy magistra lub równorzędny oraz wzorową ogólną ocenę w ostatniej opinii służbowej.

Jeżeli przemawiają za tym potrzeby Sił Zbrojnych, na stopień wojskowy kaprala (mata)

może być mianowany, po zdaniu egzaminu na podoficera, szeregowy zawodowy, który posiada

wykształcenie średnie lub średnie branżowe i co najmniej bardzo dobrą ogólną ocenę

w ostatniej opinii służbowej.

(uchylony)

1.

Żołnierza zawodowego mianuje się na stopień wojskowy, który odpowiada stopniowi etatowemu

stanowiska służbowego, na jakie żołnierz ma być wyznaczony, z dniem objęcia stanowiska

służbowego albo na stopień wojskowy, do którego ma być zaszeregowany w ramach zajmowanego

przez niego stanowiska służbowego, z dniem określonym w rozkazie o mianowaniu.

2.

Warunkiem wydania decyzji o wyznaczeniu żołnierza zawodowego na bezpośrednio wyższe

stanowisko służbowe oraz objęcia obowiązków na tym stanowisku lub zaszeregowaniu do

bezpośrednio wyższego stopnia wojskowego w ramach dotychczasowego stanowiska służbowego

jest uprzednie wydanie decyzji o mianowaniu tego żołnierza, przez uprawniony organ,

na wyższy stopień wojskowy.

3.

Mianowania, o którym mowa w ust. 1 i 2, nie stosuje się do żołnierzy zawodowych wyznaczanych

na stanowiska służbowe zaszeregowane do stopni generałów (admirałów) oraz żołnierzy

zawodowych, o których mowa w art. 42b-42d.

1.

Na stopnie wojskowe w korpusie oficerów zawodowych, z wyjątkiem stopnia wojskowego

podporucznika (podporucznika marynarki) i stopni wojskowych generałów (admirałów),

mianuje Minister Obrony Narodowej.

2.

Mianowanie żołnierzy zawodowych na stopień wojskowy podporucznika (podporucznika marynarki)

i stopnie wojskowe generałów (admirałów) następuje z uwzględnieniem zasad określonych

w ustawie z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej

Polskiej.

2a.

Mianowanie na stopień wojskowy odpowiadający stopniowi etatowemu stanowiska służbowego

kandydatów na sędziów sądów wojskowych spełniających wymagania określone w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. - Prawo o ustroju sądów wojskowych albo stopniowi etatowemu stanowiska służbowego kandydatów na prokuratorów do spraw

wojskowych spełniających wymagania określone w ustawie z dnia 28 stycznia 2016 r. - Prawo o prokuraturze następuje według zasad określonych dla mianowania żołnierzy zawodowych na stopień

wojskowy podporucznika (podporucznika marynarki).

3.

Na stopnie wojskowe w korpusach podoficerów zawodowych i szeregowych zawodowych mianuje

organ właściwy do wyznaczenia żołnierza zawodowego na stanowisko służbowe, z zastrzeżeniem

ust. 4.

4.

Na pierwszy stopień wojskowy w korpusie podoficerów zawodowych mianuje organ, któremu

podlega szkoła podoficerska.

Utrata stopnia wojskowego oraz degradacja następują na zasadach określonych w ustawie z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej

Polskiej i w ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1137, z późn. zm..

1.

Żołnierza zawodowego zalicza do określonego korpusu osobowego, grupy osobowej i specjalności

wojskowej właściwy organ, o którym mowa w art. 10, w rozkazie personalnym o powołaniu

do zawodowej służby wojskowej.

2.

Żołnierz zawodowy może być przeniesiony do innego korpusu osobowego, innej grupy osobowej

lub innej specjalności wojskowej przez organ właściwy do wyznaczenia go na stanowisko

służbowe, decyzją o wyznaczeniu na stanowisko służbowe.

3.

Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się do żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę

wojskową na stanowiskach służbowych sędziów sądów wojskowych oraz prokuratorów do

spraw wojskowych.

1.

Żołnierza zawodowego wyznacza się na stanowisko służbowe, w drodze decyzji, stosownie

do potrzeb Sił Zbrojnych, w zależności od wymaganych kwalifikacji zawodowych, posiadanej

oceny w opinii służbowej oraz modelu przebiegu służby w poszczególnych korpusach osobowych

(grupach osobowych).

2.

(uchylony)

3.

Modele przebiegu służby w poszczególnych korpusach osobowych (grupach osobowych) opracowują

i uaktualniają, wskazane przez Ministra Obrony Narodowej, osoby posiadające kwalifikacje

właściwe dla danego korpusu osobowego (grupy osobowej).

1.

Minimalne wymagania w zakresie wykształcenia niezbędne do wyznaczenia na pierwsze

stanowisko służbowe w korpusach kadry zawodowej Sił Zbrojnych są następujące w stosunku

do

1

szeregowych zawodowych - posiadanie wykształcenia gimnazjalnego, zasadniczego zawodowego

lub zasadniczego branżowego;

2

podoficerów zawodowych - posiadanie wykształcenia średniego lub średniego branżowego;

3)

oficerów zawodowych - posiadanie tytułu zawodowego magistra lub równorzędnego.

2.

Wyznaczenie na kolejne stanowisko służbowe jest uzależnione od ukończenia kursu, szkolenia,

stażu lub specjalizacji, w zależności od wymaganych kwalifikacji, a także w odniesieniu

do oficerów

1)

od stopnia etatowego majora (komandora podporucznika) - ukończenie studiów podyplomowych

w uczelni wojskowej lub posiadanie stopnia naukowego doktora;

2)

od stopnia etatowego generała brygady (kontradmirała) - ukończenie podyplomowych studiów

polityki obronnej.

3.

Do celów określonych w ust. 2 na równi ze świadectwem lub dyplomem uczelni wojskowej

są traktowane świadectwa lub dyplomy zagranicznych oraz krajowych szkół i uczelni.

4.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się przy wyznaczaniu żołnierzy zawodowych na stanowiska

służbowe, których zajmowanie jest uzależnione od posiadania kwalifikacji lub spełnienia

wymagań określonych w innych ustawach, które warunkują możliwość wykonywania niektórych

zawodów, a także na stanowiska w uczelniach wojskowych oraz instytutach badawczych.

1.

Oficer zawodowy w służbie stałej pełni zawodową służbę wojskową przez czas określony

kadencjami na stanowisku służbowym.

2.

Kadencja na stanowisku służbowym trwa od dwóch do trzech lat.

2a.

W przypadku gdy okres pozostający do osiągnięcia przez żołnierza zawodowego wieku,

o którym mowa w art. 111 pkt 5 lub art. 111b ust. 2, jest krótszy niż dwa lata, można

określić dla takiego żołnierza kadencję, której okres kończy się z dniem osiągnięcia

przez niego wieku określonego w ustawie.

3.

Kadencja na stanowisku służbowym, jeżeli jest to uzasadnione potrzebami Sił Zbrojnych,

może być przedłużona przez organ właściwy do wyznaczenia na stanowisko służbowe.

4.

Okres przedłużenia kadencji na stanowisku służbowym nie może być dłuższy niż dwanaście

miesięcy.

5.

Okres kadencji na stanowisku służbowym określa organ właściwy do wyznaczania na stanowisko

służbowe w decyzji o wyznaczeniu oficera zawodowego na to stanowisko albo w rozkazie

o zmianie zaszeregowania oficera młodszego do wyższego stopnia wojskowego zajmowanego

stanowiska służbowego.

6.

Oficer zawodowy, o którym mowa w ust. 1, może powtarzać kadencję na tym samym stanowisku

służbowym, z zastrzeżeniem art. 43 ust. 2.

7.

(uchylony)

8.

Przepisów ust. 1-6 nie stosuje się do żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę

wojskową na stanowiskach służbowych sędziów sądów wojskowych, prokuratorów do spraw

wojskowych lub w instytucjach cywilnych.

(uchylony)

(uchylony)

1.

Wyznaczenie oficera zawodowego na kolejne wyższe stanowisko służbowe może nastąpić

w zależności od wolnych stanowisk, a także od ogólnej oceny co najmniej bardzo dobrej

w ostatniej opinii służbowej.

2.

Okres zajmowania stanowiska służbowego o tym samym stopniu wojskowym wynosi co najmniej

trzy lata. Jeżeli przemawiają za tym potrzeby Sił Zbrojnych, okres ten może być krótszy,

nie mniej jednak niż dwa lata.

3.

Zmiana zaszeregowania oficera młodszego do kolejnego wyższego stopnia wojskowego może

nastąpić po upływie co najmniej trzech lat zajmowania stanowiska w posiadanym stopniu

wojskowym oraz uzyskaniu ogólnej oceny co najmniej bardzo dobrej w ostatniej opinii

służbowej. Jeżeli przemawiają za tym potrzeby Sił Zbrojnych, okres służby na stanowisku

służbowym w posiadanym stopniu wojskowym może być krótszy, nie mniej jednak niż dwa

lata.

4.

Zmiany zaszeregowania, o której mowa w ust. 3, dokonuje organ właściwy do wyznaczenia

żołnierza zawodowego na stanowisko służbowe rozkazem personalnym.

5.

W przypadku uzyskania przez oficera zawodowego pełniącego zawodową służbę wojskową

w opinii służbowej ogólnej oceny dobrej przy wyznaczaniu na kolejne stanowisko służbowe

1)

wyznacza się go na to samo lub równorzędne stanowisko służbowe;

2)

nie zaszeregowuje się go do wyższego stopnia wojskowego na zajmowanym przez niego

stanowisku służbowym.

6.

W przypadku uzyskania przez oficera zawodowego pełniącego zawodową służbę wojskową

w opinii służbowej ogólnej oceny dostatecznej przy wyznaczaniu na kolejne stanowisko

służbowe

1)

wyznacza się go na to samo lub równorzędne stanowisko służbowe;

2)

nie zaszeregowuje się go do wyższego stopnia wojskowego na zajmowanym przez niego

stanowisku służbowym;

3)

może być on zwolniony z zawodowej służby wojskowej.

7.

Przepisów ust. 1-6 nie stosuje się do żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę

wojskową na stanowiskach służbowych sędziów sądów wojskowych oraz prokuratorów do

spraw wojskowych.

1.

Wyznaczenie podoficera zawodowego na kolejne wyższe stanowisko służbowe może nastąpić

w zależności od

1)

wolnych stanowisk;

2)

co najmniej trzyletniego okresu służby na stanowisku służbowym w posiadanym stopniu

wojskowym;

3)

ogólnej oceny co najmniej bardzo dobrej w ostatniej opinii służbowej.

Jeżeli przemawiają za tym potrzeby Sił Zbrojnych, okres służby na stanowisku służbowym

w posiadanym stopniu wojskowym może być krótszy, nie mniej jednak niż dwa lata.

2.

Zmiana zaszeregowania podoficera zawodowego do kolejnego wyższego stopnia wojskowego

może nastąpić po upływie co najmniej trzech lat zajmowania stanowiska w posiadanym

stopniu wojskowym oraz uzyskaniu ogólnej oceny co najmniej bardzo dobrej w ostatniej

opinii służbowej. Jeżeli przemawiają za tym potrzeby Sił Zbrojnych, okres służby na

stanowisku służbowym w posiadanym stopniu wojskowym może być krótszy, nie mniej jednak

niż dwa lata.

3.

Zmiany zaszeregowania, o której mowa w ust. 2, dokonuje organ właściwy do wyznaczenia

żołnierza zawodowego na stanowisko służbowe rozkazem personalnym.

4.

W przypadku uzyskania przez podoficera zawodowego w opinii służbowej ogólnej oceny

dobrej przy wyznaczaniu na kolejne stanowisko służbowe

1)

wyznacza się go na to samo lub równorzędne stanowisko służbowe, z dotychczasowym zaszeregowaniem

do stopnia wojskowego;

2)

nie zaszeregowuje się go do wyższego stopnia wojskowego na zajmowanym przez niego

stanowisku służbowym.

5.

W przypadku uzyskania przez podoficera zawodowego w opinii służbowej ogólnej oceny

dostatecznej przy wyznaczaniu na kolejne stanowisko służbowe

1)

wyznacza się go na to samo lub równorzędne stanowisko służbowe, z dotychczasowym zaszeregowaniem

do stopnia wojskowego;

2)

nie zaszeregowuje się go do wyższego stopnia wojskowego na zajmowanym przez niego

stanowisku służbowym;

3)

może być on zwolniony z zawodowej służby wojskowej.

1.

Zmiana zaszeregowania szeregowego zawodowego do kolejnego wyższego stopnia wojskowego

może nastąpić co najmniej po pięciu latach służby na stanowisku służbowym w posiadanym

stopniu wojskowym oraz uzyskaniu ogólnej oceny co najmniej bardzo dobrej w ostatniej

opinii służbowej. Jeżeli przemawiają za tym potrzeby Sił Zbrojnych, okres służby na

stanowisku służbowym w posiadanym stopniu wojskowym może być krótszy, nie mniej jednak

niż trzy lata.

2.

Zmiany zaszeregowania, o której mowa w ust. 1, dokonuje organ właściwy do wyznaczenia

żołnierza zawodowego na stanowisko służbowe rozkazem personalnym.

3.

W przypadku uzyskania przez szeregowego zawodowego w opinii służbowej ogólnej oceny

dobrej przy wyznaczaniu na kolejne stanowisko służbowe

1)

wyznacza się go na to samo lub równorzędne stanowisko służbowe, z dotychczasowym zaszeregowaniem

do stopnia wojskowego;

2)

nie zaszeregowuje się go do wyższego stopnia wojskowego na zajmowanym przez niego

stanowisku służbowym.

4.

W przypadku uzyskania przez szeregowego zawodowego w opinii służbowej ogólnej oceny

dostatecznej przy wyznaczaniu na kolejne stanowisko służbowe

1)

wyznacza się go na to samo lub równorzędne stanowisko służbowe, z dotychczasowym zaszeregowaniem

do stopnia wojskowego;

2)

nie zaszeregowuje się go do wyższego stopnia wojskowego na zajmowanym przez niego

stanowisku służbowym;

3)

może być on zwolniony z zawodowej służby wojskowej.

Zmiana zaszeregowania, o której mowa w art. 40 ust. 3, art. 41 ust. 2 i art. 42 ust.

1, może nastąpić w ramach limitu awansowego określanego corocznie przez Ministra Obrony

Narodowej.

1.

Wyznaczenie żołnierza zawodowego na niższe stanowisko służbowe może nastąpić, za pisemną

zgodą żołnierza, w przypadku zaistnienia przesłanek uzasadniających wypowiedzenie

żołnierzowi zawodowemu stosunku służbowego przez właściwy organ, o których mowa w

art. 114 ust. 2, lub w odniesieniu do żołnierza pełniącego służbę w rezerwie kadrowej.

2.

Wyznaczenie, o którym mowa w ust. 1, może nastąpić na stanowisko służbowe zaszeregowane

do bezpośrednio niższego stopnia etatowego od zajmowanego przez żołnierza zawodowego

stanowiska.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 i 2, przepisu art. 31 ust. 1 nie stosuje się.

1.

Żołnierza zawodowego, który dokonał czynów o charakterze bohaterskim spełnionych w

szczególnie niebezpiecznych warunkach, z wykazaniem wyjątkowej odwagi, z narażeniem

życia lub zdrowia w obronie prawa, nietykalności granic państwowych, życia, mienia

i bezpieczeństwa obywateli, Minister Obrony Narodowej może mianować na wyższy stopień

wojskowy.

2.

Żołnierza zawodowego mianowanego w trybie określonym w ust. 1

1)

zaszeregowuje się w ramach zajmowanego stanowiska służbowego do stopnia wojskowego,

na który został mianowany albo

2)

wyznacza się na stanowisko służbowe odpowiadające stopniowi wojskowemu, na który został

mianowany.

3.

W przypadku braku możliwości wyznaczenia żołnierza zawodowego w sposób, o którym mowa

w ust. 2, tworzy się dla niego stanowisko służbowe o stopniu etatowym odpowiadającym

stopniowi wojskowemu, na który został mianowany.

1.

Minister Obrony Narodowej, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, może wyznaczyć

żołnierza zawodowego na stanowisko służbowe wyższe o dwa stopnie wojskowe i więcej,

bez mianowania na wyższy stopień wojskowy.

2.

Mianowanie na kolejne stopnie wojskowe odbywa się na zasadach określonych w art. 40

ust. 2.

1.

Wyznaczenie na stanowiska służbowe Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Dowódcy

Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych, Dowódcy Operacyjnego Rodzajów Sił Zbrojnych i

Dowódcy Wojsk Obrony Terytorialnej następuje z uwzględnieniem odrębnych przepisów.

2.

Kadencja na stanowiskach służbowych Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Dowódcy

Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych, Dowódcy Operacyjnego Rodzajów Sił Zbrojnych i

Dowódcy Wojsk Obrony Terytorialnej wynosi trzy lata, z możliwością wyznaczenia na

ponowną kadencję, z zastrzeżeniem ust. 3.

3.

Żołnierz zawodowy zajmujący stanowisko służbowe Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego,

Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych, Dowódcy Operacyjnego Rodzajów Sił Zbrojnych

i Dowódcy Wojsk Obrony Terytorialnej może być zwolniony z zajmowanego stanowiska przed

upływem kadencji przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w porozumieniu z Ministrem

Obrony Narodowej lub na jego wniosek, jeżeli przemawiają za tym uzasadnione potrzeby

Sił Zbrojnych.

(uchylony)

1.

Organami właściwymi do wyznaczania na stanowiska służbowe i zwalniania z tych stanowisk

żołnierzy zawodowych są

1)

Minister Obrony Narodowej - w odniesieniu do stanowisk służbowych o stopniach etatowych

pułkownika (komandora) i generała (admirała) oraz na które wyznacza na podstawie przepisów

odrębnych ustaw;

2

Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Dowódca Generalny Rodzajów Sił Zbrojnych,

Dowódca Operacyjny Rodzajów Sił Zbrojnych, Dowódca Wojsk Obrony Terytorialnej, Szef

Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych, Komendant Główny Żandarmerii Wojskowej i szef

jednostki organizacyjnej właściwej do spraw uzbrojenia podległej Ministrowi Obrony

Narodowej - w odniesieniu do stanowisk służbowych do stopnia etatowego podpułkownika

(komandora porucznika) włącznie w podległych jednostkach wojskowych, z zastrzeżeniem

pkt 3 i 4;

3)

dowódca korpusu, rektor - komendant wojskowej uczelni akademickiej, dowódca dywizji,

dowódca flotylli, Dowódca Garnizonu Warszawa - w odniesieniu do stanowisk służbowych

do stopnia etatowego majora (komandora podporucznika) włącznie w podległych jednostkach

wojskowych, z zastrzeżeniem pkt 4;

4)

dowódca brygady, szef wojewódzkiego sztabu wojskowego, dowódca skrzydła, rektor -

komendant wojskowej uczelni zawodowej, dowódca pułku, dowódca batalionu oraz dowódca

zajmujący stanowisko służbowe zaszeregowane do stopnia etatowego co najmniej podpułkownika

(komandora porucznika) - w odniesieniu do stanowisk służbowych do stopnia etatowego

kapitana (kapitana marynarki) włącznie w podległych jednostkach wojskowych, z zastrzeżeniem

pkt 5;

5)

dyrektor departamentu Ministerstwa Obrony Narodowej właściwego do spraw kadr - w odniesieniu

do stanowisk służbowych do stopnia etatowego podpułkownika (komandora porucznika)

włącznie w pozostałych, niewymienionych w pkt 2-4, jednostkach wojskowych, a także

jednostkach wojskowych podległych Dowódcy Garnizonu Warszawa, z zastrzeżeniem pkt

3.

2.

Zwolnienia żołnierza zawodowego z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego w jednostce

wojskowej, w której zajmował to stanowisko, i wyznaczenia na stanowisko służbowe w

innej jednostce wojskowej dokonuje właściwy organ, któremu podlegają obie te jednostki,

przy zachowaniu posiadanych uprawnień do wyznaczania na stanowiska służbowe, z zastrzeżeniem

ust. 3.

3.

Zwolnienie żołnierza zawodowego z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego w jednostce

wojskowej, w której zajmował to stanowisko, i wyznaczenie na stanowisko służbowe w

innej jednostce wojskowej może nastąpić również na podstawie porozumienia organu,

który zwalnia ze stanowiska, oraz organu, który wyznacza na stanowisko, jeżeli posiadają

równorzędne uprawnienia do wyznaczania i zwalniania ze stanowisk służbowych.

Organy, o których mowa w art. 44 ust. 1, dokonują corocznie oceny sytuacji kadrowej.

1.

Żołnierza zawodowego zwalnia się z zajmowanego stanowiska służbowego

1)

jeżeli wojskowa komisja lekarska orzekła jego niezdolność do pełnienia zawodowej służby

wojskowej w określonych jednostkach wojskowych albo na zajmowanym stanowisku służbowym;

2)

gdy zlikwidowano zajmowane przez niego stanowisko służbowe;

3)

gdy upłynął termin kadencji na stanowisku służbowym;

4)

wskutek wymierzenia kary dyscyplinarnej odwołania z zajmowanego stanowiska służbowego;

5)

w przypadku udzielenia urlopu wychowawczego w wymiarze dłuższym niż dwanaście miesięcy.

2.

Żołnierza zawodowego można zwolnić z zajmowanego stanowiska służbowego w przypadku

1)

zaistnienia potrzeb Sił Zbrojnych;

2)

wszczęcia kontrolnego postępowania sprawdzającego, o którym mowa w przepisach ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1167 i 1948 oraz z 2017 r. poz. 935).

2a.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, żołnierza zawodowego wyznacza się na równorzędne

lub wyższe stanowisko służbowe albo przenosi się do rezerwy kadrowej na okres nie

krótszy niż 6 miesięcy.

2b.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, żołnierza zawodowego przenosi się do rezerwy

kadrowej na czas prowadzonego postępowania. Na zwolnione stanowisko służbowe nie wyznacza

się innego żołnierza zawodowego do czasu zakończenia postępowania, natomiast można

powierzyć obowiązki służbowe na tym stanowisku innemu żołnierzowi zawodowemu w trybie

określonym w art. 25.

3.

Żołnierza zawodowego w przypadkach wymienionych w ust. 1 i 2 oraz żołnierza zawodowego

pozostającego w rezerwie kadrowej zwalnia się z zawodowej służby wojskowej, gdy odmówi

pełnienia służby na innym równorzędnym lub wyższym stanowisku służbowym.

3a.

Z dniem przeniesienia żołnierza zawodowego do rezerwy kadrowej lub dyspozycji albo

zwolnienia z zawodowej służby wojskowej żołnierz zawodowy z mocy prawa jest zwolniony

z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego.

4.

Zwolnienie żołnierza zawodowego ze stanowiska służbowego sędziego sądu wojskowego

oraz prokuratora do spraw wojskowych następuje z uwzględnieniem przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. - Prawo o ustroju sądów wojskowych i ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. - Prawo o prokuraturze.

1.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe wymagania kwalifikacyjne do wyznaczenia na poszczególne stanowiska służbowe;

2)

szczegółowy tryb wyznaczania żołnierzy zawodowych na stanowiska służbowe i zwalniania

z tych stanowisk oraz zmiany zaszeregowania do stopni wojskowych;

3)

szczegółowe warunki i tryb zaliczania i przenoszenia żołnierzy zawodowych do innego

korpusu osobowego lub grupy osobowej;

4)

tryb przenoszenia żołnierzy zawodowych do rezerwy kadrowej, warunki i sposób pełnienia

przez nich zawodowej służby wojskowej w tym okresie, a także sposób nakładania na

nich zadań służbowych oraz rozliczania z ich wykonania oraz limit żołnierzy zawodowych

pozostających w rezerwie kadrowej dla poszczególnych organów wymienionych w art. 20

ust. 3, w ramach ogólnej liczby stanowisk służbowych określonej na podstawie art.

4 ust.4;

4a)

szczegółowe warunki i tryb czasowego powierzania obowiązków służbowych;

5)

terminy i sposób prowadzenia corocznej oceny sytuacji kadrowej.

2.

Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, powinno w szczególności

1)

przewidywać możliwość równego dostępu żołnierzy zawodowych do wyższych stanowisk służbowych,

po spełnieniu przez nich warunków określonych w ustawie, aktach wykonawczych wydanych

do tej ustawy oraz modelu przebiegu zawodowej służby wojskowej, a także uwzględnić

ich dotychczasowe doświadczenie i przebieg służby wojskowej;

2)

zapewnić sprawność kierowania przez Ministra Obrony Narodowej podległymi i nadzorowanymi

jednostkami organizacyjnymi;

3)

określić, że podstawowym kryterium zaliczenia lub przeniesienia żołnierza zawodowego

do innego korpusu osobowego lub grupy osobowej powinno być wykształcenie żołnierza,

jego kwalifikacje zawodowe, w tym specjalistyczne, stan zdrowia, a także przydatność

na nowym stanowisku służbowym;

4)

przewidywać, że żołnierze zawodowi w okresie pozostawania w rezerwie kadrowej podlegają

regułom pełnienia zawodowej służby wojskowej i wykonują zadania służbowe określone

przez przełożonych;

4a)

przewidywać ciągłość funkcjonowania jednostki wojskowej oraz sprawność postępowania

w sprawach czasowego powierzania obowiązków służbowych;

5)

zapewnić możliwość pełnego wykorzystania przez organy wojskowe podległej kadry zawodowej

Sił Zbrojnych.

1.

Żołnierzom zawodowym korpusów podoficerów zawodowych i szeregowych zawodowych mogą

być nadawane klasy kwalifikacyjne odpowiadające poziomowi ich wyszkolenia wojskowego

i specjalistycznego, zgodnie z zajmowanymi stanowiskami służbowymi, z zastrzeżeniem

ust. 3.

2.

Ustala się cztery rodzaje klas kwalifikacyjnych: trzecią, drugą, pierwszą i mistrzowską.

3.

Klasę kwalifikacyjną nadaje się po zdaniu egzaminu przed komisją egzaminacyjną powołaną

przez uprawniony organ.

4.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, organy właściwe do powoływania

komisji egzaminacyjnych i nadawania klas kwalifikacyjnych, wymagania w zakresie kwalifikacji

członków komisji oraz liczbę członków tych komisji, szczegółowy sposób i tryb nadawania,

potwierdzania, podwyższania i utraty klas kwalifikacyjnych, sposób przeprowadzania

i zdawania egzaminu oraz zakres wiedzy i umiejętności sprawdzanych w czasie egzaminu,

uwzględniając specyfikę służby na poszczególnych stanowiskach służbowych w korpusach

podoficerów zawodowych i szeregowych zawodowych.

1.

Dowódca jednostki wojskowej, w której żołnierz zawodowy jest wyznaczony na stanowisko

służbowe, może skierować tego żołnierza do wykonywania zadań służbowych poza jednostką,

na czas nie dłuższy niż sześć miesięcy w ciągu roku kalendarzowego.

1a.

Żołnierz zawodowy wyznaczony do służby poza granicami państwa może być skierowany

do wykonywania zadań służbowych poza miejscem pełnienia służby, jednorazowo na czas

nie dłuższy niż dwanaście miesięcy.

2.

Skierowany żołnierz zawodowy pozostaje na stanowisku służbowym w dotychczasowej jednostce

wojskowej.

3.

Skierowanie sędziów sądów wojskowych oraz prokuratorów do spraw wojskowych określają

przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. - Prawo o ustroju sądów wojskowych i przepisy ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. - Prawo o prokuraturze.

1.

Żołnierzom zawodowym wydaje się wojskowy dokument osobisty stwierdzający pełnienie

zawodowej służby wojskowej oraz, w szczególnych przypadkach, dokument osobisty stwierdzający

pełnienie tej służby w określonej jednostce wojskowej.

2.

Żołnierzy zawodowych obejmuje się ewidencją wojskową, prowadzoną przez dyrektora departamentu

Ministerstwa Obrony Narodowej właściwego do spraw kadr, organ właściwy do wyznaczania

na stanowisko służbowe i dowódcę jednostki wojskowej, w której żołnierz pełni zawodową

służbę wojskową, oraz wojskowego komendanta uzupełnień.

3.

W ewidencji, o której mowa w ust. 2, ujmuje się dane osobowe żołnierza zawodowego

oraz dane dotyczące przebiegu czynnej służby wojskowej, stanu zdrowia, wykształcenia,

kwalifikacji, stanu cywilnego i rodzinnego, wyróżnień, a także orzeczeń wydanych w

stosunku do żołnierza w postępowaniu sądowym, administracyjnym lub dyscyplinarnym

oraz odpowiedzialności zawodowej.

4.

Dane osobowe, o których mowa w ust. 3, obejmują: nazwisko i imiona, nazwisko rodowe,

nazwisko i imiona poprzednie, imiona rodziców, nazwiska rodowe rodziców, imię i nazwisko

małżonka oraz jego nazwisko rodowe, imiona dzieci, płeć, datę i miejsce urodzenia,

obywatelstwo, numer PESEL, stopień wojskowy, adres zameldowania, adres zamieszkania

oraz rodzaj, serię i numer dokumentu tożsamości.

5.

Ewidencja, o której mowa w ust. 2, jest prowadzona w formie teczki akt personalnych

i karty ewidencyjnej oraz może być prowadzona w formie elektronicznej.

6.

Przetwarzanie danych osobowych, o których mowa w ust. 3, zgromadzonych w ewidencji

wojskowej może odbywać się bez wiedzy i zgody osoby, której dotyczą te dane.

7.

Wojskowy dokument osobisty wydaje się żołnierzowi zawodowemu niezwłocznie po rozpoczęciu

pełnienia zawodowej służby wojskowej.

7a.

W przypadku zniszczenia lub zaginięcia ewidencji wojskowej podlega ona odtworzeniu.

8.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia

1)

terminy ważności wojskowych dokumentów osobistych, warunki i tryb wymiany oraz zwrotu

tych dokumentów, a także sposób postępowania przy ich wydawaniu;

2)

zakres i sposób prowadzenia ewidencji wojskowej oraz sposób jej odtwarzania w przypadku

zniszczenia lub zaginięcia, a także wzory dokumentów ewidencyjnych;

3)

wzory wojskowych dokumentów osobistych oraz sposób dokonywania wpisów w tych dokumentach

i postępowania z nimi, a także organy właściwe do ich wydawania.

9.

Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 8, powinno w szczególności uwzględniać zadania

przełożonych w zakresie wydawania wojskowych dokumentów osobistych i sposobu dokonywania

w nich wpisów, a także wymogi dotyczące ochrony danych osobowych żołnierzy zawodowych

objętych ewidencją wojskową.

(uchylony)

(uchylony)

1.

Żołnierz zawodowy jest obowiązany utrzymywać sprawność fizyczną zapewniającą wykonywanie

przez niego zadań służbowych przez uczestnictwo w zorganizowanych zajęciach z wychowania

fizycznego.

1a.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, zadania, wzorcowy program

oraz formy organizacyjne zajęć z zakresu wychowania fizycznego i sportu realizowane

w urzędzie obsługującym Ministra Obrony Narodowej oraz jednostkach organizacyjnych

podległych i przez niego nadzorowanych, a także wymagania, jakie powinny spełniać

osoby prowadzące zajęcia z zakresu wychowania fizycznego i sportu, uwzględniając charakter

i specyfikę służby wojskowej pełnionej w tym urzędzie oraz jednostkach organizacyjnych.

2.

Żołnierz zawodowy jest poddawany w roku kalendarzowym rocznemu sprawdzianowi sprawności

fizycznej.

3.

Żołnierz zawodowy może być zwolniony ze sprawdzianu sprawności fizycznej w danym roku

kalendarzowym z przyczyn zdrowotnych, a kobieta żołnierz zawodowy jest zwalniana również

w okresie ciąży lub karmienia dziecka piersią.

4.

Sprawność fizyczną żołnierza zawodowego ocenia się na podstawie ćwiczeń zróżnicowanych

ze względu na płeć, grupy wiekowe oraz jednostki wojskowe i zajmowane stanowiska służbowe,

a także posiadanej przez żołnierza kategorii zdolności fizycznej i psychicznej do

zawodowej służby wojskowej.

5.

Na podstawie przeprowadzonego sprawdzianu wystawia się żołnierzowi zawodowemu ocenę

sprawności fizycznej wyrażoną w skali od 5 do 2 (bardzo dobra, dobra, dostateczna

i niedostateczna).

6.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe warunki i tryb przeprowadzania sprawdzianu sprawności fizycznej;

2)

zakres ćwiczeń zróżnicowany ze względu na płeć, grupy wiekowe oraz jednostki wojskowe

i zajmowane stanowiska służbowe, a także posiadaną przez żołnierza kategorię zdolności

fizycznej i psychicznej do zawodowej służby wojskowej;

3)

tryb zwalniania ze sprawdzianu sprawności fizycznej w danym roku kalendarzowym oraz

dokumenty wymagane w tych sprawach;

4)

sposób dokumentowania niemożności przystąpienia do sprawdzianu sprawności fizycznej;

5)

sposób dokumentowania otrzymanych przez żołnierzy ocen oraz nieprzystąpienia do tego

sprawdzianu z przyczyn innych niż określone w ust. 3.

7.

Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 6, powinno uwzględniać terminy przeprowadzenia

sprawdzianu sprawności fizycznej, opis prawidłowości wykonywanych ćwiczeń oraz kryteria

oceniania żołnierzy zawodowych w czasie sprawdzianu, z zachowaniem jawności i obiektywizmu.

1.

Żołnierze zawodowi są obowiązani zachować w tajemnicy wszystkie informacje niejawne,

z którymi zapoznali się podczas lub w związku z pełnieniem czynnej służby wojskowej,

w tym również informacje stanowiące tajemnicę innego państwa chronioną na zasadzie

wzajemności na podstawie zawartych umów międzynarodowych.

2.

Obowiązek zachowania tajemnicy trwa zarówno w czasie pełnienia zawodowej służby wojskowej,

jak i po zwolnieniu z niej.

3.

Od obowiązku zachowania tajemnicy może zwolnić żołnierza w czynnej służbie wojskowej

dowódca rodzaju Sił Zbrojnych, a żołnierza zwolnionego z czynnej służby wojskowej

- Minister Obrony Narodowej, z zastrzeżeniem przypadków określonych w przepisach ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1904).

1.

Żołnierz zawodowy może pobierać naukę, jeżeli nie koliduje to z wykonywaniem przez

niego zadań służbowych.

2.

Żołnierz zawodowy pisemnie informuje o fakcie pobierania nauki dowódcę jednostki wojskowej,

w której zajmuje stanowisko służbowe.

3.

Żołnierz zawodowy może wystąpić do dowódcy, o którym mowa w ust. 2, z wnioskiem o

udzielenie pomocy w związku z pobieraniem nauki.

4.

Pomoc, o której mowa w ust. 3, może być udzielona wyłącznie w przypadkach, gdy poziom

i kierunek nauki są zbieżne z wymaganiami kwalifikacyjnymi na zajmowanym lub na planowanym

do wyznaczenia stanowisku służbowym.

5.

Dowódca jednostki wojskowej, po uzyskaniu zgody organu uprawnionego do wyznaczenia

żołnierza zawodowego na wyższe od zajmowanego stanowisko służbowe, zawiera z żołnierzem

zawodowym umowę, w której określa między innymi rodzaj pomocy, o której mowa w ust.

3, a w szczególności pokrycie czesnego za naukę, zwrot należności z tytułu kosztów

przejazdu na obszarze kraju oraz warunki zwrotu kosztów tej pomocy w przypadku przerwania

nauki lub zwolnienia z zawodowej służby wojskowej z przyczyn, o których mowa w art.

111 pkt 1, 4, 6-7, pkt 9 lit. a i pkt 11-16 oraz art. 112 ust. 1 pkt 1, w terminie

określonym w umowie, nie dłuższym niż trzy lata od zakończenia nauki.

6.

Do zgody, o której mowa w ust. 5, nie stosuje się art. 106 § 2-6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania

administracyjnego.

Żołnierz zawodowy może być kierowany na studia lub naukę do szkoły wojskowej albo

niewojskowej oraz na staż, kurs lub specjalizację w kraju lub za granicą.

1.

Z żołnierzem zawodowym, którego planuje się na koszt wojska skierować na studia lub

naukę albo staż, kurs lub specjalizację w kraju lub za granicą, których koszt przekracza

sześciokrotność najniższego uposażenia zasadniczego żołnierza zawodowego, zawiera

się umowę, która określa warunki zwrotu kosztów poniesionych na jego utrzymanie i

naukę w przypadku przerwania, odwołania z kształcenia lub zwolnienia z zawodowej służby

wojskowej przed określonym w umowie okresem służby wojskowej z przyczyn, o których

mowa w art. 111 pkt 1, 4, 6-7, pkt 9 lit. a i pkt 11-16 oraz art. 112 ust. 1 pkt 1,

w wysokości proporcjonalnej do czasu służby po zakończeniu tej nauki.

1a.

Odwołanie żołnierza z kształcenia może nastąpić w przypadku

1)

braku postępów w kształceniu;

2)

naruszenia regulaminów ustalonych przez organizatora kształcenia;

3)

wniosku żołnierza.

2.

Organem uprawnionym do zawarcia umowy jest organ, który kieruje żołnierza zawodowego

na studia lub naukę albo staż, kurs lub specjalizację w kraju lub za granicą.

1.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia

1)

tryb udzielania żołnierzom zawodowym pomocy w związku z pobieraniem przez nich nauki,

rodzaj, formę, zakres i wysokość pomocy oraz sposób jej ustalania i tryb jej zwrotu,

a także sposób dokumentowania poniesionych przez żołnierza zawodowego wydatków objętych

pomocą;

2)

tryb kierowania na studia lub naukę do szkoły wojskowej albo niewojskowej oraz na

staż, kurs lub specjalizację w kraju lub za granicą i organy właściwe w tych sprawach;

2a)

tryb odwołania ze studiów lub z nauki w szkole wojskowej albo niewojskowej oraz ze

stażu, z kursu lub ze specjalizacji w kraju lub za granicą i organy właściwe w tych

sprawach;

3)

wzory umów, o których mowa w art. 52 ust. 5 i art. 54 ust. 1.

2.

Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, powinno zapewnić sprawność postępowania organów

wojskowych w związku z pobieraniem przez żołnierzy zawodowych nauki, a przy ustalaniu

wysokości udzielanej pomocy powinno uwzględnić koszty zakwaterowania, wyżywienia,

umundurowania i nauki oraz dojazdu do miejsca jej pobierania, a także czesnego i stypendium.

Określając tryb odwoływania ze studiów lub z nauki, rozporządzenie powinno uwzględniać

potrzeby Sił Zbrojnych, a wzory umów w nim ustalone powinny zawierać pełne i precyzyjne

informacje.

1.

Żołnierzowi zawodowemu nie wolno podejmować pracy zarobkowej i prowadzić działalności

gospodarczej.

2.

Za pracę zarobkową uważa się pracę świadczoną osobiście

1)

w ramach stosunku pracy;

2)

na podstawie innego tytułu, jeżeli praca jest wykonywana przez okres dłuższy niż jeden

miesiąc.

3.

Dowódca jednostki wojskowej, w której żołnierz zawodowy zajmuje stanowisko służbowe,

może zezwolić żołnierzowi na wykonywanie pracy zarobkowej lub prowadzenie działalności

gospodarczej, jeżeli

1)

nie koliduje to z wykonywaniem zadań służbowych przez żołnierza;

2)

wpływa na podwyższenie jego kwalifikacji;

3)

nie narusza prestiżu żołnierza zawodowego;

4)

prowadzona działalność gospodarcza lub działalność podmiotu, u którego będzie świadczona

praca, nie dotyczy wyrobów, o których mowa w przepisach w sprawie klasyfikacji wyrobów

obronnych oraz dostaw, robót budowlanych i usług, przeznaczonych na zamówienie jednostek

wojskowych.

3a.

Praca zarobkowa nie może być wykonywana przez żołnierza zawodowego w jednostce wojskowej,

w której żołnierz ten pełni służbę oraz jednostce wojskowej bezpośrednio podległej,

z zastrzeżeniem ust. 3b.

3b.

Żołnierz zawodowy może wykonywać pracę zarobkową w tej samej lub podległej jednostce

wojskowej, w której pełni służbę, niebędącej jednostką budżetową, na podstawie innej

niż umowa o pracę.

4.

Dowódca jednostki wojskowej w przypadku naruszenia warunków, o których mowa w ust.

3, może cofnąć zezwolenie na wykonywanie pracy zarobkowej lub prowadzenie działalności

gospodarczej.

5.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i

tryb postępowania w sprawach, o których mowa w ust. 3-4. Rozporządzenie powinno w

szczególności określić dane jakie powinien zawierać wniosek żołnierza o zezwolenie

na pracę lub prowadzenie działalności gospodarczej, z uwzględnieniem miejsca, charakteru

i czasu pracy lub prowadzonej działalności gospodarczej, jaka ma być wykonywana, a

także szczegółowe warunki odmowy lub cofnięcia zezwolenia.

1.

Żołnierz zawodowy nie może wchodzić w skład organów spółek, innych przedsiębiorców

oraz fundacji.

2.

Żołnierz zawodowy może uczestniczyć w zgromadzeniach akcjonariuszy lub zgromadzeniach

wspólników.

1.

Oficerowie zawodowi, z wyjątkiem oficerów zajmujących stanowiska służbowe sędziów

sądów wojskowych oraz stanowiska służbowe prokuratorów do spraw wojskowych, oraz podoficerowie

pełniący zawodową służbę wojskową w organach finansowych i logistycznych są zobowiązani

do złożenia oświadczenia o swoim stanie majątkowym. Oświadczenie o stanie majątkowym

dotyczy majątku odrębnego oraz objętego małżeńską wspólnością majątkową. Oświadczenie

to powinno zawierać w szczególności informacje o posiadanych zasobach pieniężnych,

nieruchomościach, udziałach i akcjach w spółkach handlowych, o nabytym przez żołnierza

zawodowego albo jego małżonka od Skarbu Państwa, innej państwowej osoby prawnej, jednostek

samorządu terytorialnego lub ich związków mieniu, które podlegało zbyciu w drodze

przetargu. Oświadczenie to powinno również zawierać dane dotyczące prowadzenia działalności

gospodarczej oraz pełnienia przez małżonka żołnierza zawodowego funkcji w spółkach

handlowych lub spółdzielniach, z wyjątkiem funkcji w radzie nadzorczej spółdzielni

mieszkaniowej.

2.

Oświadczenie, o którym mowa w ust. 1, żołnierz zawodowy składa Ministrowi Obrony Narodowej

za pośrednictwem Komendanta Głównego Żandarmerii Wojskowej.

3.

Oświadczenie, o którym mowa w ust. 1, składa się co roku do dnia 31 marca, według

stanu na dzień 31 grudnia roku poprzedniego.

4.

Informacje zawarte w oświadczeniu, o którym mowa w ust. 1, stanowią tajemnicę prawnie

chronioną i podlegają ochronie przewidzianej dla informacji niejawnych o klauzuli

tajności „zastrzeżone” określonej w przepisach o ochronie informacji niejawnych, chyba

że żołnierz zawodowy, który złożył oświadczenie, wyraził pisemną zgodę na ich ujawnienie.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach Minister Obrony Narodowej może je ujawnić

pomimo braku zgody składającego oświadczenie.

5.

Oświadczenie, o którym mowa w ust. 1, przechowuje się przez sześć lat.

6.

Do złożenia oświadczenia, o którym mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio formularz

określony przepisami wydanymi na podstawie art. 11 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ograniczeniu prowadzenia działalności

gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1393), dotyczącymi oświadczenia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 tej ustawy.

7.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze zarządzenia, szczegółowe warunki i tryb

składania oświadczeń o stanie majątkowym.

1.

Żołnierz zawodowy jest obowiązany poinformować pisemnie dowódcę jednostki wojskowej,

w której zajmuje stanowisko służbowe, o zamiarze wyjazdu i pobytu za granicą w celach

niezwiązanych z zawodową służbą wojskową.

2.

Dowódca jednostki wojskowej może zakazać żołnierzowi zawodowemu wyjazdu za granicę

w celach niezwiązanych z zawodową służbą wojskową, jeżeli wymaga tego wzgląd na przestrzeganie

przepisów ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych albo istotne sprawy organizacyjne.

3.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, tryb informowania przez

żołnierza zawodowego o zamiarze wyjazdu i pobytu za granicą oraz postępowania w sprawach

wydawania zakazu wyjazdu za granicę. Rozporządzenie to określi w szczególności formę

zawiadomienia i dane, jakie powinny być w nim zawarte, oraz szczegółowe warunki i

tryb wydania zakazu, z uwzględnieniem uproszczonych procedur małego ruchu granicznego.

1.

Wymiar czasu służby żołnierzy zawodowych jest określony ich zadaniami służbowymi.

2.

Zadania służbowe żołnierzy zawodowych powinny być ustalane przez przełożonych w sposób

pozwalający na ich wykonywanie w ramach czterdziestu godzin służby w tygodniu. Wykonywanie

zadań służbowych nie może przekraczać przeciętnie czterdziestu ośmiu godzin w tygodniu,

w czteromiesięcznym okresie rozliczeniowym. W zamian za czas służby przekraczający

czterdzieści godzin służby w tygodniu, żołnierzowi zawodowemu przysługuje czas wolny

od służby w takim samym wymiarze.

3.

Żołnierzowi zawodowemu przysługuje prawo do co najmniej

1)

jedenastu godzin nieprzerwanego odpoczynku w każdej dobie;

2)

dwudziestu czterech godzin nieprzerwanego odpoczynku w okresie siedmiodniowym.

4.

Przepisy ust. 2 i 3 nie mają zastosowania do żołnierzy zawodowych realizujących zadania

o charakterze nadzwyczajnym niezbędne do ochrony interesów państwa, w szczególności

biorących udział w zapobieganiu skutkom katastrof naturalnych lub awarii technicznych

noszących znamiona klęski żywiołowej oraz w celu ich usunięcia, pełniących służby

i dyżury, odbywających ćwiczenia i szkolenia poligonowe (morskie) oraz pełniących

służbę wojskową poza granicami państwa.

4a.

Ewidencję czasu służby potwierdzającą wykonywanie przez żołnierza zawodowego zadań

służbowych ponad normy określone w ust. 2 prowadzi dowódca jednostki wojskowej.

5.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, dodatkowe dni wolne od

służby, rozkład czasu służby w tygodniu, sposób udzielania czasu wolnego oraz sposób

prowadzenia ewidencji czasu służby, a także okoliczności powodujące przekroczenie

tygodniowego czasu służby. Rozporządzenie powinno w szczególności tak określić rozkład

czasu służby w tygodniu, aby ustalać zadania służbowe w ramach czterdziestu godzin

w pięciodniowym tygodniu służby.

1.

Żołnierz zawodowy jest obowiązany uprzedzić bezpośredniego przełożonego o niemożności

stawienia się do służby lub spóźnieniu z przyczyny z góry wiadomej lub możliwej do

przewidzenia oraz określić przewidywany czas trwania nieobecności, w szczególności

uprzedzić o konieczności przebywania na zwolnieniu lekarskim.

2.

W razie niestawienia się do służby lub spóźnienia z innej przyczyny niż określona

w ust. 1, żołnierz zawodowy jest obowiązany poinformować bezpośredniego przełożonego

tego samego dnia o przyczynie nieobecności w służbie i przewidywanym czasie jej trwania

lub przyczynie spóźnienia.

3.

W razie zaistnienia przyczyny uniemożliwiającej dopełnienie obowiązku, o którym mowa

w ust. 2, żołnierz zawodowy jest obowiązany poinformować o przyczynie nieobecności

w służbie i przewidywanym czasie jej trwania lub przyczynie spóźnienia, niezwłocznie

po ustaniu tej przyczyny.

4.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1-3, żołnierz zawodowy jest obowiązany poinformować

bezpośredniego przełożonego osobiście lub za pośrednictwem innej osoby, przez środek

łączności lub drogą pocztową. Za datę przekazania informacji drogą pocztową uważa

się datę stempla pocztowego.

1.

Zwolnienie lekarskie obejmuje okres, w którym żołnierz zawodowy jest zwolniony od

zajęć służbowych z powodu

1)

choroby żołnierza zawodowego;

2)

oddawania krwi lub jej składników w jednostkach organizacyjnych publicznej służby

krwi lub z powodu okresowego badania lekarskiego dawców krwi;

3)

niemożności wykonywania zajęć służbowych z przyczyn określonych w art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia

społecznego w razie choroby i macierzyństwa

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1368);

4)

konieczności osobistego sprawowania opieki nad chorym dzieckiem własnym lub małżonka

żołnierza zawodowego, dzieckiem przysposobionym, dzieckiem przyjętym na wychowanie

i utrzymanie, do ukończenia przez nie 14. roku życia;

5)

konieczności osobistego sprawowania opieki nad chorym członkiem rodziny; za członków

rodziny uważa się małżonka, rodziców, rodzica dziecka żołnierza zawodowego, ojczyma,

macochę, teściów, dziadków, wnuki, rodzeństwo oraz dzieci w wieku powyżej 14 lat,

jeżeli pozostają we wspólnym gospodarstwie domowym z żołnierzem zawodowym w okresie

sprawowania nad nimi opieki;

6)

konieczności osobistego sprawowania opieki nad dzieckiem własnym lub małżonka żołnierza

zawodowego, dzieckiem przysposobionym, dzieckiem przyjętym na wychowanie i utrzymanie,

do ukończenia przez nie 8. roku życia, w przypadku

a)

nieprzewidzianego zamknięcia żłobka, klubu dziecięcego, przedszkola lub szkoły, do

których dziecko uczęszcza, a także w przypadku choroby niani, z którą rodzice mają

zawartą umowę uaktywniającą, o której mowa w art. 50 ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3

(Dz. U. z 2016 r. poz. 157 oraz z 2017 r. poz. 60 i 1428), lub dziennego opiekuna, sprawujących opiekę nad dzieckiem,

b)

porodu lub choroby małżonka żołnierza zawodowego lub rodzica dziecka żołnierza zawodowego,

stale opiekujących się dzieckiem, jeżeli poród lub choroba uniemożliwia temu małżonkowi

lub rodzicowi sprawowanie opieki nad dzieckiem,

c)

pobytu małżonka żołnierza zawodowego lub rodzica dziecka żołnierza zawodowego, stale

opiekujących się dzieckiem, w szpitalu lub innym zakładzie leczniczym podmiotu leczniczego

wykonującego działalność leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia

zdrowotne.

2.

Zwolnienie od zajęć służbowych z powodu konieczności osobistego sprawowania opieki,

o której mowa w ust. 1 pkt 4 i 6, przysługuje przez okres nie dłuższy niż 60 dni w

roku kalendarzowym, a w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 5 - przez okres nie

dłuższy niż 14 dni w roku kalendarzowym, przy czym okresy te łącznie nie mogą przekroczyć

60 dni w roku kalendarzowym.

3.

Przepis ust. 2 stosuje się bez względu na liczbę dzieci i innych członków rodziny

wymagających opieki.

4.

W razie zbiegu uprawnienia do zwolnienia lekarskiego z uprawnieniem do zwolnienia

od zajęć służbowych lub urlopu okolicznościowego, o których mowa w art. 62 ust. 11

i 12, żołnierz zawodowy jest obowiązany w pierwszej kolejności wykorzystać zwolnienie

lekarskie.

Okres przebywania na zwolnieniu lekarskim stwierdza zaświadczenie lekarskie wystawione

zgodnie z art. 55 ust. 1 i art. 55a ust. 7 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach

pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa albo wydruk zaświadczenia lekarskiego, o którym mowa w art. 55a ust. 6 tej ustawy,

z tym że

1)

w przypadku poddania się niezbędnym badaniom lekarskim przewidzianym dla kandydatów

na dawców komórek, tkanek i narządów oraz niezdolności do służby wskutek poddania

się zabiegowi pobrania komórek, tkanek i narządów - zaświadczenie wystawione przez

lekarza na zwykłym druku zgodnie z przepisem art. 53 ust. 3 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia

społecznego w razie choroby i macierzyństwa;

2)

w przypadku, o którym mowa w art. 60b ust. 1 pkt 2 - zaświadczenie jednostki organizacyjnej

publicznej służby krwi;

3)

w przypadku, o którym mowa w art. 60b ust. 1 pkt 6 lit. a - oświadczenie żołnierza

zawodowego;

4)

w przypadkach, o których mowa w art. 60b ust. 1 pkt 6 lit. b i c - zaświadczenie lekarskie

wystawione przez lekarza na zwykłym druku;

5)

w przypadku, o którym mowa w art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z

ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa - decyzja wydana przez właściwy organ albo uprawniony podmiot na podstawie przepisów

o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi.

1.

Doręczenie zaświadczenia lekarskiego odbywa się przy wykorzystaniu profilu informacyjnego,

o którym mowa w art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia

społecznego w razie choroby i macierzyństwa, na zasadach określonych w tej ustawie. Dowódcy jednostek wojskowych wykorzystują

lub tworzą profil informacyjny płatnika składek, o którym mowa w art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia

społecznego w razie choroby i macierzyństwa.

2.

Wydruk zaświadczenia lekarskiego, o którym mowa w art. 55a ust. 6 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia

społecznego w razie choroby i macierzyństwa, zaświadczenie lekarskie, o którym mowa w art. 55a ust. 7 tej ustawy, albo zaświadczenie

wystawione przez lekarza na zwykłym druku w przypadkach, o których mowa w art. 60b

ust. 1 pkt 6 lit. b i c oraz art. 60c pkt 1, żołnierz zawodowy jest obowiązany dostarczyć

dowódcy jednostki wojskowej w terminie 7 dni od dnia ich otrzymania.

3.

Zaświadczenie jednostki organizacyjnej publicznej służby krwi albo decyzję, o której

mowa w art. 60c pkt 5, żołnierz zawodowy jest obowiązany dostarczyć dowódcy jednostki

wojskowej w terminie 7 dni od dnia ich otrzymania.

4.

Oświadczenie o wystąpieniu okoliczności, o których mowa w art. 60b ust. 1 pkt 6 lit.

a, żołnierz zawodowy jest obowiązany złożyć dowódcy jednostki wojskowej w terminie

7 dni od dnia ich zaistnienia.

5.

W przypadku niedopełnienia obowiązków, o których mowa w ust. 2-4, żołnierz zawodowy

traci prawo do uposażenia za cały okres zwolnienia, chyba że niedostarczenie zaświadczenia,

oświadczenia albo decyzji nastąpiło z przyczyn niezależnych od żołnierza.

1.

Prawidłowość orzekania o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby, prawidłowość

wykorzystania zwolnienia lekarskiego, spełnienie wymogów formalnych zaświadczeń lekarskich

oraz oświadczenie żołnierza zawodowego, o którym mowa w art. 60c pkt 3, może podlegać

kontroli.

2.

Kontrolę przeprowadzają

1)

wojskowe komisje lekarskie - w zakresie prawidłowości orzekania o czasowej niezdolności

do służby z powodu choroby oraz prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego;

2)

dowódca jednostki wojskowej - w zakresie prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego

przez żołnierza zawodowego i spełnienia wymogów formalnych zaświadczeń lekarskich

oraz w zakresie oświadczenia żołnierza zawodowego, o którym mowa w art. 60c pkt 3.

3.

Jeżeli w wyniku kontroli zostanie ustalone nieprawidłowe wykorzystanie zwolnienia

lekarskiego, żołnierz zawodowy traci prawo do uposażenia za cały okres zwolnienia.

4.

Jeżeli w wyniku kontroli zostanie ustalone, że oświadczenie żołnierza zawodowego,

o którym mowa w art. 60c pkt 3, zostało złożone niezgodnie z prawdą, żołnierz zawodowy

traci prawo do uposażenia za cały okres zwolnienia.

5.

Jeżeli w wyniku kontroli wojskowa komisja lekarska ustali datę ustania niezdolności

do służby wcześniejszą niż data orzeczona w zaświadczeniu lekarskim, żołnierz zawodowy

traci prawo do uposażenia za okres od tej daty do końca zwolnienia.

6.

Jeżeli w wyniku kontroli zostanie ustalone, że zwolnienie lekarskie zostało sfałszowane,

żołnierz zawodowy traci prawo do uposażenia za cały okres zwolnienia.

7.

Kontrola prawidłowości wykorzystania zwolnień lekarskich polega na ustaleniu, czy

żołnierz zawodowy w okresie orzeczonej niezdolności do służby, w tym sprawowania osobistej

opieki nad dzieckiem lub innym członkiem rodziny, nie wykorzystuje zwolnienia lekarskiego

w sposób niezgodny z jego celem, a w szczególności czy nie wykonuje pracy zarobkowej.

8.

Kontrola oświadczenia żołnierza zawodowego, o którym mowa w art. 60c pkt 3, polega

na ustaleniu, czy nastąpiło nieprzewidziane zamknięcie żłobka, klubu dziecięcego,

przedszkola lub szkoły, do których uczęszcza dziecko żołnierza zawodowego, lub na

ustaleniu, czy niania lub dzienny opiekun dziecka przebywali na zwolnieniu lekarskim.

9.

Kontrolę prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego oraz oświadczenia żołnierza

zawodowego, o którym mowa w art. 60c pkt 3, przeprowadza osoba upoważniona przez dowódcę

jednostki wojskowej.

10.

W razie stwierdzenia w trakcie kontroli, że żołnierz zawodowy wykonuje pracę zarobkową

albo wykorzystuje zwolnienie lekarskie w inny sposób niezgodny z jego celem, osoba

kontrolująca sporządza protokół, w którym podaje, na czym polegało nieprawidłowe wykorzystanie

zwolnienia lekarskiego.

11.

W razie stwierdzenia w trakcie kontroli, że oświadczenie żołnierza zawodowego, o którym

mowa w art. 60c pkt 3, nie jest zgodne z prawdą, osoba kontrolująca sporządza protokół.

12.

Protokół przedstawia się żołnierzowi zawodowemu w celu wniesienia do niego ewentualnych

uwag. Wniesienie uwag żołnierz zawodowy potwierdza własnoręcznym podpisem.

13.

Na podstawie ustaleń zawartych w protokole dowódca jednostki wojskowej stwierdza,

w drodze decyzji, utratę prawa do uposażenia za okres, o którym mowa w ust. 3 lub

4. Przepis stosuje się odpowiednio w przypadku zawiadomienia przez wojskową komisję

lekarską w wyniku przeprowadzenia przez tę komisję kontroli o nieprawidłowościach

w wykorzystaniu zwolnienia lekarskiego.

14.

Od decyzji, o której mowa w ust. 13, żołnierzowi zawodowemu przysługuje odwołanie

do wyższego przełożonego.

15.

Kontrola wymogów formalnych zaświadczeń lekarskich polega na sprawdzeniu, czy zaświadczenie

1)

nie zostało sfałszowane;

2)

zostało wydane zgodnie z przepisami w sprawie zasad i trybu wystawiania zaświadczeń

lekarskich.

16.

Jeżeli w wyniku kontroli, o której mowa w ust. 15 pkt 1, zachodzi podejrzenie, że

zaświadczenie lekarskie zostało sfałszowane, dowódca jednostki wojskowej występuje

do lekarza, który wystawił zaświadczenie lekarskie, o wyjaśnienie sprawy.

17.

W razie podejrzenia, że zaświadczenie lekarskie zostało wydane niezgodnie z przepisami

w sprawie zasad i trybu wystawiania zaświadczeń lekarskich, dowódca jednostki wojskowej

występuje o wyjaśnienie sprawy do terenowej jednostki organizacyjnej Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych.

1.

Żołnierze zawodowi otrzymują corocznie urlop wypoczynkowy w wymiarze dwudziestu sześciu

dni roboczych.

1a.

Żołnierzowi zawodowemu w roku kalendarzowym, w którym został powołany do zawodowej

służby wojskowej, udziela się urlopu wypoczynkowego w wymiarze proporcjonalnym do

okresu pozostającego do końca danego roku kalendarzowego.

1b.

Przepis ust. 1a stosuje się odpowiednio do żołnierza, o którym mowa w art. 20 ust.

1a, po zakończeniu przez niego pracy poza granicami państwa w strukturach organizacji

międzynarodowych lub międzynarodowych strukturach wojskowych, na podstawie umowy zawartej

między tym żołnierzem a taką organizacją, oraz o którym mowa w art. 65a ust. 5, po

zakończeniu lub zrezygnowaniu przez niego z urlopu wychowawczego.

2.

Jeżeli ważne względy służbowe nie pozwalają na udzielenie żołnierzowi zawodowemu urlopu

wypoczynkowego w całości lub w części w danym roku kalendarzowym, urlopu tego udziela

się w ciągu następnego roku kalendarzowego.

3.

Decyzję w sprawie przesunięcia żołnierzowi zawodowemu urlopu wypoczynkowego podejmuje

dowódca jednostki wojskowej, w której żołnierz zajmuje stanowisko służbowe. Dowódca

jednostki wojskowej jest zobowiązany skierować żołnierza na przesunięty urlop wypoczynkowy,

aby wykorzystał go najpóźniej w terminie określonym w ust. 2.

4.

Za dni robocze, o których mowa w ust. 1 oraz w art. 62 ust. 1-4 i 7, ust. 8 pkt 2

oraz ust. 11, uważa się wszystkie dni, z wyjątkiem niedziel i świąt określonych w

przepisach ustawy z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy

(Dz. U. z 2015 r. poz. 90) oraz dodatkowych dni wolnych od służby określonych w rozporządzeniu wydanym na podstawie

art. 60 ust. 5.

1.

Żołnierz zawodowy zajmujący stanowisko służbowe pracownika naukowego, naukowo-dydaktycznego,

dydaktycznego lub badawczo-technicznego otrzymuje corocznie dodatkowy urlop wypoczynkowy

w wymiarze dwunastu dni roboczych.

2.

Żołnierz zawodowy pełniący zawodową służbę wojskową w warunkach szkodliwych dla zdrowia

przy przekroczonych najwyższych dopuszczalnych stężeniach lub natężeniach czynników

szkodliwych otrzymuje corocznie, w zależności od ustalonego w odrębnych przepisach

stopnia szkodliwości, dodatkowy urlop wypoczynkowy w wymiarze

1)

pięciu dni roboczych - przy pierwszym stopniu szkodliwości;

2)

siedmiu dni roboczych - przy drugim stopniu szkodliwości;

3)

dziesięciu dni roboczych - przy trzecim stopniu szkodliwości;

4)

piętnastu dni roboczych - przy czwartym stopniu szkodliwości.

3.

Żołnierz zawodowy, jeżeli jest to uzasadnione szczególnymi właściwościami zajmowanego

stanowiska służbowego, otrzymuje dodatkowy urlop wypoczynkowy w wymiarze do piętnastu

dni roboczych rocznie.

4.

Żołnierzowi zawodowemu, w zależności od stażu czynnej służby wojskowej, udziela się

corocznie dodatkowego urlopu wypoczynkowego w wymiarze

1)

pięciu dni roboczych - po osiągnięciu piętnastu lat czynnej służby wojskowej;

2)

dziesięciu dni roboczych - po osiągnięciu dwudziestu lat czynnej służby wojskowej;

3)

piętnastu dni roboczych - po osiągnięciu dwudziestu pięciu lat czynnej służby wojskowej.

5.

Żołnierz zawodowy zajmujący stanowisko służbowe sędziego wojskowego lub prokuratora

do spraw wojskowych otrzymuje dodatkowy urlop wypoczynkowy na zasadach i w wymiarze

określonych odpowiednio w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. - Prawo o ustroju sądów wojskowych oraz w ustawie z dnia 28 stycznia 2016 r. - Prawo o prokuraturze.

6.

W razie zbiegu uprawnień do dodatkowych urlopów wypoczynkowych z różnych tytułów żołnierzowi

zawodowemu przysługuje tylko jeden urlop w wymiarze najkorzystniejszym, z wyjątkiem

dodatkowego urlopu z tytułu szkodliwych dla zdrowia warunków służby, z zastrzeżeniem

ust. 7.

7.

Łączny wymiar urlopu wypoczynkowego i dodatkowych urlopów wypoczynkowych w danym roku

kalendarzowym nie może przekroczyć pięćdziesięciu dni roboczych.

7a.

Żołnierzowi zawodowemu skierowanemu do służby poza granicami państwa, po zakończeniu

służby w ramach tego skierowania, udziela się urlopu aklimatyzacyjnego w wymiarze

jednego dnia roboczego za każde rozpoczęte dziesięć dni pełnienia służby poza granicami

państwa. Urlopu tego udziela dowódca jednostki wojskowej, w której żołnierz zajmuje

stanowisko służbowe albo do której został skierowany w ramach pełnienia zawodowej

służby wojskowej w rezerwie kadrowej, bezpośrednio po stawieniu się w jednostce wojskowej.

Wymiar urlopu aklimatyzacyjnego nie może przekroczyć dwudziestu dwóch dni roboczych.

8.

Żołnierzowi zawodowemu może być udzielony urlop

1)

zdrowotny - w wymiarze do sześciu miesięcy;

2)

okolicznościowy - w wymiarze jednorazowo nie dłuższym niż pięć dni roboczych, z zastrzeżeniem

ust. 12.

9.

Żołnierzowi zawodowemu skierowanemu przez właściwy organ na naukę oraz żołnierzowi,

któremu udzielono pomocy w związku z pobieraniem nauki, przysługuje urlop szkoleniowy.

9a.

Żołnierzowi zawodowemu pobierającemu naukę, niespełniającemu warunków do uzyskania

pomocy, o której mowa w art. 52, można udzielić urlopu szkoleniowego.

10.

Dowódca jednostki wojskowej, w której żołnierz zawodowy zajmuje stanowisko służbowe,

udziela żołnierzowi urlopu wypoczynkowego i dodatkowego urlopu wypoczynkowego, przysługującego

w danym roku kalendarzowym, na podstawie planu urlopów.

11.

Żołnierz zawodowy może otrzymać zwolnienie od zajęć służbowych w razie konieczności

sprawowania osobistej opieki nad najbliższym członkiem rodziny, gdy opieki takiej

nie może sprawować małżonek żołnierza lub inny członek rodziny, nieprzekraczające

jednak łącznie pięćdziesięciu dni roboczych w roku kalendarzowym.

12.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach żołnierzowi zawodowemu, który wykorzystał

zwolnienie od zajęć służbowych w związku z koniecznością sprawowania opieki nad najbliższym

członkiem rodziny i nadal musi tę opiekę sprawować osobiście, może być udzielony urlop

okolicznościowy w wymiarze do pięciu miesięcy.

13.

Najbliższym członkiem rodziny żołnierza zawodowego, o którym mowa w ust. 11 i 12,

są jego małżonek, dzieci i rodzice.

14.

Żołnierzowi zawodowemu - lekarzowi lub lekarzowi dentyście skierowanemu przez właściwy

organ do odbycia specjalizacji medycznej na czas odbywania zajęć w ramach tej specjalizacji

udziela się zwolnienia od zajęć służbowych, w wymiarze piętnastu dni roboczych w każdym

miesiącu.

1.

Żołnierza zawodowego można odwołać z urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego urlopu

wypoczynkowego, a także wstrzymać udzielenie mu urlopu w całości lub w części z ważnych

względów służbowych. Termin urlopu może być także przesunięty na wniosek żołnierza

zawodowego, umotywowany ważnymi względami.

2.

Żołnierzowi zawodowemu, którego odwołano z urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego urlopu

wypoczynkowego albo któremu wstrzymano udzielenie takiego urlopu przysługuje, w pełnej

wysokości, zwrot kosztów spowodowanych odwołaniem z urlopu lub wstrzymaniem urlopu.

3.

Odwołania żołnierza zawodowego z urlopu wypoczynkowego i dodatkowego urlopu wypoczynkowego

lub wstrzymania udzielenia takiego urlopu może dokonać dowódca jednostki wojskowej,

w której żołnierz zajmuje stanowisko służbowe.

4.

Dowódca jednostki wojskowej, który odwołał żołnierza zawodowego z urlopu wypoczynkowego

lub dodatkowego urlopu wypoczynkowego albo wstrzymał udzielenie takiego urlopu, orzeka,

na wniosek żołnierza, o zwrocie kosztów spowodowanych odwołaniem lub wstrzymaniem

urlopu.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia

1)

stanowiska służbowe, na których pełnienie zawodowej służby wojskowej jest szkodliwe

dla zdrowia albo które posiadają szczególne właściwości, ze względu na zajmowanie

których udziela się dodatkowego urlopu wypoczynkowego, uwzględniając podobne lub takie

same stanowiska ustalone na podstawie przepisów prawa pracy;

2)

tryb orzekania o potrzebie udzielenia urlopu zdrowotnego i organy właściwe w tych

sprawach, z uwzględnieniem sprawności postępowania w tych sprawach;

3)

szczegółowe warunki i tryb udzielania urlopów, o których mowa w art. 61 i art. 62

ust. 1-4, 7a oraz 12, a także wymiar urlopu, o którym mowa w art. 62 ust. 3, ust.

8 pkt 2, ust. 9 oraz 9a, zapewniając ciągłość i skuteczność realizacji zadań;

4)

szczegółowe warunki i tryb odwoływania z urlopu wypoczynkowego i dodatkowego urlopu

wypoczynkowego, a także wstrzymania udzielenia takiego urlopu oraz zwracania kosztów

spowodowanych odwołaniem z urlopu lub wstrzymaniem urlopu i sposób ich obliczania,

zapewniając, aby zastosowanie tych środków miało charakter wyjątkowy;

5)

szczegółowe warunki i tryb udzielania żołnierzom zawodowym zwolnienia od zajęć służbowych,

o którym mowa w art. 62 ust. 11 i 14, zapewniając ciągłość i skuteczność realizacji

zadań oraz uwzględniając plany poszczególnych specjalizacji lekarskich.

1.

Żołnierzowi zawodowemu przysługuje urlop macierzyński, urlop na warunkach urlopu macierzyńskiego,

urlop ojcowski oraz urlop rodzicielski na zasadach i w wymiarze określonych w przepisach

ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1666, 2138 i 2255 oraz z 2017 r. poz. 60 i 962).

2.

Żołnierzowi zawodowemu - kobiecie będącej w ciąży lub karmiącej dziecko piersią

1)

nie powierza się obowiązków w wymiarze przekraczającym czterdziestu godzin służby

w tygodniu i w porze nocnej;

2)

nie deleguje się poza miejsce pełnienia służby - bez zgody żołnierza zawodowego -

kobiety;

3)

nie powierza się wykonywania zadań służbowych uciążliwych, niebezpiecznych lub szkodliwych

dla zdrowia, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 176 § 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy.

3.

Żołnierz zawodowy - kobieta karmiąca dziecko piersią ma prawo do dwóch półgodzinnych

przerw wliczanych do czasu służby. W przypadku karmienia więcej niż jednego dziecka,

żołnierz zawodowy - kobieta ma prawo do dwóch przerw po 45 minut każda. Przerwy na

karmienie mogą być na wniosek żołnierza zawodowego - kobiety udzielane łącznie.

4.

Żołnierza zawodowego - kobietę, sprawującą opiekę nad dzieckiem do lat czterech, pozostającą

w związku małżeńskim z innym żołnierzem, nie deleguje się bez jej zgody poza miejsce

pełnienia zawodowej służy wojskowej, w tym samym czasie co współmałżonka.

5.

Przepis ust. 4 stosuje się również do żołnierza zawodowego samotnie wychowującego

dziecko do lat czterech.

1.

Żołnierz zawodowy ma prawo do urlopu wychowawczego na zasadach określonych w przepisach

ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy.

2.

Żołnierzowi zawodowemu korzystającemu z urlopu wychowawczego nie wypłaca się uposażenia

i innych należności pieniężnych, z wyjątkiem określonych w art. 83, art. 85 i art.

94-98.

3.

Żołnierzowi zawodowemu korzystającemu z urlopu wychowawczego przysługują, w okresie

korzystania z tego urlopu, świadczenia określone w ustawie z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1952).

4.

W przypadku gdy urlop wychowawczy trwa do dwunastu miesięcy, żołnierz zawodowy pozostaje

na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym.

5.

W przypadku gdy okres urlopu wychowawczego jest dłuższy niż określony w ust. 4, żołnierza

zawodowego przenosi się do rezerwy kadrowej. Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio.

6.

Żołnierza zawodowego, o którym mowa w ust. 5, po zakończeniu lub zrezygnowaniu przez

niego z urlopu wychowawczego w czasie jego trwania, jeżeli nie ma możliwości wyznaczenia

go na stanowisko służbowe, pozostawia się w rezerwie kadrowej przez okres nie krótszy

niż sześć miesięcy.

(uchylony)

1.

Żołnierze zawodowi są objęci obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego i korzystają ze

świadczeń na zasadach określonych w ustawie z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1938 i 2110).

2.

Żołnierzom zawodowym przysługują coroczne bezpłatne badania profilaktyczne na zasadach

określonych w przepisach ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o służbie medycyny pracy

(Dz. U. z 2014 r. poz. 1184 oraz z 2017 r. poz. 60).

3.

Żołnierzom zawodowym w trakcie szkoleń poligonowych i ćwiczeń wojskowych (rejsów,

lotów) przysługują bezpłatne świadczenia zdrowotne i bezpłatne zaopatrzenie w produkty

lecznicze znajdujące się w wykazach, o których mowa w art. 37 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o refundacji leków, środków spożywczych specjalnego

przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1844), w zakresie kategorii, o której mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. a tej ustawy, oraz

leki recepturowe, a także produkty lecznicze oznaczone symbolem OTC i wyroby medyczne,

oraz wyposażenie wyrobów medycznych, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 maja 2010 r. o wyrobach medycznych, określone w przepisach wydanych na podstawie art. 69b ust. 4 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony

Rzeczypospolitej Polskiej.

4.

Żołnierze zawodowi skierowani do służby poza granicami państwa podlegają bezpłatnym

badaniom lekarskim i psychologicznym oraz szczepieniom ochronnym.

4a

Żołnierzom zawodowym wyznaczonym lub skierowanym do pełnienia służby wojskowej poza

granicami państwa wykonuje się jeden raz w czasie zawodowej służby wojskowej badanie

polegające na pobraniu materiału genetycznego, realizowane przez podmioty lecznicze,

dla których podmiotem tworzącym jest Minister Obrony Narodowej.

4b

Pobrany materiał genetyczny jest przechowywany w podmiocie leczniczym, o którym mowa

w ust. 4a, w pracowni właściwej do wykonania badania cytogenetycznego.

4c

Pobrany materiał genetyczny jest przechowywany przez okres pełnienia zawodowej służby

wojskowej przez żołnierza, a po odejściu ze służby podlega komisyjnemu zniszczeniu.

4d

Pobrany materiał genetyczny niszczy niezwłocznie komisja powołana przez Ministra Obrony

Narodowej. Z czynności komisji sporządza się protokół.

4e

Dokumentacja medyczna dotycząca pobranego materiału genetycznego może być udostępniona

przez podmiot leczniczy, o którym mowa w ust. 4a, żołnierzowi zawodowemu, na jego

wniosek.

4f

Koszty pobrania oraz przechowywania materiału genetycznego w podmiotach leczniczych,

o których mowa w ust. 4a, są finansowane na podstawie umowy zawartej z kierownikiem

podmiotu leczniczego.

5.

Żołnierze zawodowi powracający do kraju po zakończeniu służby poza granicami państwa

podlegają bezpłatnym badaniom lekarskim i psychologicznym, z możliwością skierowania

na turnusy leczniczo-profilaktyczne.

6.

Turnusy leczniczo-profilaktyczne obejmują działania leczniczo-rehabilitacyjne, oraz

profilaktyki zdrowotnej w tym profilaktyki psychologicznej, którym podlegają żołnierze

zawodowi chorzy lub ranni oraz którzy doznali urazu psychicznego lub wymaga tego ich

stan psychofizyczny.

7.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia

1)

zakres świadczeń zdrowotnych, o których mowa w ust. 3-5, oraz jednostki organizacyjne

dla których organem założycielskim jest Minister Obrony Narodowej albo uczelnia wojskowa,

udzielające świadczeń zdrowotnych żołnierzom zawodowym, uwzględniając konieczność

zapewnienia zaopatrzenia urazów i schorzeń, które powstały w trakcie szkoleń poligonowych

i ćwiczeń wojskowych;

2)

zakres i tryb kontroli zaopatrzenia w produkty lecznicze i wyroby medyczne, o których

mowa w ust. 3, mając na względzie zapewnienie poprawności i celowości wydawania takich

produktów i wyrobów oraz racjonalność gospodarowania nimi;

2a

tryb kierowania żołnierzy zawodowych na badania, o których mowa w ust. 4a, uwzględniając

sprawność postępowania;

3)

rodzaje i wzory dokumentów wystawianych po przeprowadzeniu obowiązkowych badań przed

wyjazdem i po zakończeniu służby poza granicami państwa, uwzględniając niezbędne elementy

skierowań, orzeczeń i certyfikatów wystawianych po przeprowadzaniu takich badań;

4)

wykaz i kalendarz obowiązkowych szczepień ochronnych przed wyjazdem do pełnienia służby

poza granicami państwa, uwzględniając zagrożenia epidemiologiczne charakterystyczne

dla miejsca pełnienia służby poza granicami państwa oraz terminy i miejsca wykonania

takich szczepień;

5)

tryb kierowania żołnierzy zawodowych na turnusy leczniczo-profilaktyczne oraz ramowy

program tych turnusów, uwzględniając potrzeby żołnierzy zawodowych wynikające z ich

aktualnego stanu zdrowia, w tym konieczność zapewnienia pełnej rekonwalescencji żołnierzy

zawodowych oraz umożliwienia im dalszego leczenia (rehabilitacji) po zakończeniu pobytu

na turnusie leczniczo-profilaktycznym, a także wskazując organ kierujący kompetentny

do oceny aktualnego stanu zdrowia żołnierzy zawodowych oraz miejsca prowadzenia turnusów

leczniczo-profilaktycznych;

6)

sposób prowadzenia dyspanseryzacji w ramach badań profilaktycznych, o których mowa

w ust. 2, oraz wzór karty intensywnego nadzoru dyspanseryzacyjnego, określając grupy

zdrowotne, wykaz chorób i schorzeń, zakres konsultacji specjalistycznych i badań dodatkowych,

w tym laboratoryjnych, w celu prowadzenia dyspanseryzacji.

1.

Żołnierzom zawodowym przysługują bezpłatne dodatkowe świadczenia stomatologiczne oraz

materiały stomatologiczne

1)

w razie wypadku pozostającego w związku z pełnieniem czynnej służby wojskowej albo

choroby powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej

oraz na określonych stanowiskach służbowych;

2)

w okresie przygotowania do pełnienia służby poza granicami państwa;

3)

przez okres sześciu miesięcy po powrocie do kraju po zakończeniu służby poza granicami

państwa.

2.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, wykaz dodatkowych świadczeń

zdrowotnych lekarza dentysty i materiałów stomatologicznych, sposób ich zaspokojenia,

rodzaj dokumentów potwierdzających uprawnienia do tych świadczeń oraz tryb kierowania

żołnierzy zawodowych do jednostek organizacyjnych udzielających świadczeń zdrowotnych,

a także wykaz stanowisk służbowych uprawniających do dodatkowych świadczeń zdrowotnych

lekarza dentysty i materiałów stomatologicznych, mając na względzie specyfikę służby

wojskowej żołnierzy zawodowych oraz warunki i właściwości służby uzasadniające udzielanie

świadczeń stomatologicznych.

1.

Żołnierze zawodowi podlegają bezpłatnym szczepieniom ochronnym.

2.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, program szczepień ochronnych

dla żołnierzy zawodowych w formie kalendarza szczepień ochronnych oraz sposób rejestracji

przeprowadzanych szczepień ochronnych, z uwzględnieniem specyfiki służby wojskowej,

a także konieczności utworzenia centralnego rejestru szczepień żołnierzy zawodowych.

Świadczenia, o których mowa w art. 24 ust. 7 pkt 2 oraz art. 67-67b, są finansowane

z budżetu państwa z części, której dysponentem jest Minister Obrony Narodowej.

1.

Żołnierzowi zawodowemu pozostającemu w związku małżeńskim lub posiadającemu dzieci

pozostające na jego utrzymaniu, który w miejscu pełnienia służby lub miejscowości

pobliskiej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej

(Dz. U. z 2016 r. poz. 207, 1948, 2003 i 2138 oraz z 2017 r. poz. 624) korzysta z zakwaterowania zbiorowego, przydzielono mu miejsce w internacie lub w

kwaterze internatowej, bez prawa zamieszkiwania z członkami rodziny, przysługuje dodatek

za rozłąkę i zwrot kosztów przejazdów odbywanych nie częściej niż raz w miesiącu do

miejscowości zamieszkania członka rodziny i z powrotem.

2.

Żołnierzowi zawodowemu zamieszkującemu poza miejscem pełnienia służby w miejscowości,

która nie jest miejscowością pobliską w rozumieniu ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, przysługuje prawo do zwrotu kosztów codziennych dojazdów z miejsca zamieszkania

do miejsca pełnienia służby i z powrotem.

3.

Dodatek za rozłąkę, o którym mowa w ust. 1, oraz zwrot kosztów codziennych dojazdów,

o którym mowa w ust. 2, ustala się w formie ryczałtów miesięcznych.

4.

Zwrot kosztów przejazdów, o którym mowa w ust. 1, ustala się w wysokości równowartości

ceny biletu za przejazd środkami komunikacji publicznej, z uwzględnieniem przysługującej

żołnierzowi zawodowemu ulgi, niezależnie od tytułu, z jakiego ulga ta przysługuje.

5.

Należności określone w ust. 1 i 2 nie przysługują żołnierzowi zawodowemu, któremu

przyznano świadczenie mieszkaniowe, a także żołnierzowi zawodowemu pełniącemu służbę

poza granicami państwa.

6.

Żołnierzowi zawodowemu posiadającemu członków rodziny, o których mowa w ust. 1, mogą

być przyznane także inne świadczenia socjalno-bytowe w postaci pomocy finansowej i

rzeczowej.

7.

Należności i świadczenia określone w ust. 1 i 2 oraz ust. 6 pokrywa się z części budżetu

państwa, której dysponentem jest Minister Obrony Narodowej.

8.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia

1)

wysokość dodatku za rozłąkę oraz zwrotu kosztów codziennych dojazdów, szczegółowe

warunki ustalania wysokości należności, o których mowa w ust. 1 i 2, oraz warunki

korzystania z tych uprawnień;

2)

rodzaj, wysokość i zakres świadczeń, o których mowa w ust. 6, a także warunki korzystania

z tych świadczeń.

9.

Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 8, powinno w szczególności uwzględniać, że wysokość

dodatku za rozłąkę jest uzależniona od stawki diety określanej w przepisach w sprawie

wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu

w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej

na obszarze kraju, wydanych na podstawie art. 77, oraz, że wysokość kosztów codziennych dojazdów, o których mowa w ust. 2, jest uzależniona

od kosztów przejazdów publicznymi środkami komunikacji, a także przypadki, w których

z powodu niewykonywania przez żołnierza zawodowego zadań służbowych w miejscu pełnienia

służby należności te nie będą wypłacane. W przypadku świadczeń socjalno-bytowych,

o których mowa w ust. 6, rozporządzenie powinno w szczególności przewidzieć, że świadczenia

te są przeznaczone na zakup lub dofinansowanie usług związanych z wypoczynkiem albo

rehabilitacją żołnierza zawodowego lub członków jego rodziny, a także uzależnić wysokość

tych świadczeń od poziomu dochodów uzyskiwanych na członka rodziny żołnierza zawodowego,

w tym także sposób określania wysokości tych dochodów oraz przewidzieć możliwość wypłaty

zaliczek na realizację świadczeń socjalno-bytowych i terminy ich rozliczania.

1.

Żołnierzowi zawodowemu przysługuje zwrot kosztów poniesionych na pomoc prawną, jeżeli

postępowanie przygotowawcze wszczęte przeciwko niemu o przestępstwo popełnione w związku

z wykonywaniem obowiązków służbowych zostanie zakończone prawomocnym orzeczeniem o

umorzeniu.

2.

Koszty w wysokości odpowiadającej wynagrodzeniu jednego obrońcy, określone w przepisach

wydanych na podstawie art. 16 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1999 i 2261 oraz z 2017 r. poz. 1139), zwraca się ze środków części budżetu państwa, której dysponentem jest Minister Obrony

Narodowej.

3.

W zakresie nieuregulowanym w ust. 1 i 2 do zwrotu kosztów poniesionych na pomoc prawną

stosuje się przepisy działu XIV ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego.

Żołnierz zawodowy ma prawo do zakwaterowania oraz innych świadczeń z tym związanych

na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

Przełożeni ponoszą odpowiedzialność za stan bezpieczeństwa i higieny służby żołnierzy

zawodowych i są obowiązani zapewnić warunki ochrony ich życia i zdrowia przez zapewnienie

bezpiecznych i higienicznych warunków pracy.

2.

Żołnierz zawodowy zobowiązany jest do przestrzegania przepisów i zasad bezpieczeństwa

i higieny pracy.

3.

W zakresie wymienionym w ust. 1 i 2 do żołnierzy zawodowych stosuje się odpowiednio

przepisy działu dziesiątego ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, z wyjątkiem art. 209, art. 210, art. 230 § 2, art. 232, art. 234 § 2, art. 235,

art. 237, art. 237

4.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki stosowania

do żołnierzy zawodowych przepisów ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy, a także organy wojskowe i zakres ich

kompetencji w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy podczas wykonywania zadań

służbowych przez żołnierzy zawodowych, uwzględniając szczególny charakter zawodowej

służby wojskowej oraz biorąc pod uwagę struktury organizacyjne Sił Zbrojnych.

1.

Żołnierze zawodowi otrzymują uposażenie i inne należności pieniężne określone w ustawie.

2.

Przeciętne uposażenie żołnierzy zawodowych stanowi wielokrotność kwoty bazowej, której

wysokość określa ustawa budżetowa.

3.

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej określi, w drodze rozporządzenia, wielokrotność

kwoty bazowej, o której mowa w ust. 2. Ustalając wielokrotność kwoty bazowej, rozporządzenie

powinno uwzględnić prestiż zawodu żołnierza zawodowego, a także warunki, o których

mowa w art. 3 ust. 3.

4.

Przez przeciętne uposażenie, o którym mowa w ust. 2, rozumie się uposażenie wraz z

miesięczną równowartością dodatkowego uposażenia rocznego.

1.

Uposażenie żołnierzy zawodowych składa się z uposażenia zasadniczego i dodatków do

uposażenia.

2.

Z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej żołnierz zawodowy otrzymuje tylko jedno

uposażenie.

3.

Żołnierzowi zawodowemu powołanemu do zawodowej służby wojskowej w trakcie miesiąca

kalendarzowego, w którym pełnił inną formę czynnej służby wojskowej, przysługuje odpowiednie

wyrównanie uposażenia.

1.

Żołnierze zawodowi otrzymują następujące inne należności pieniężne

1)

zasiłki na zagospodarowanie;

2)

dodatkowe uposażenie roczne;

3)

nagrody uznaniowe i zapomogi;

4)

nagrody jubileuszowe;

5)

należności za podróże i przeniesienia służbowe;

6)

gratyfikacje urlopowe;

7)

dodatkowe wynagrodzenie za dodatkowo powierzone czasowe pełnienie obowiązków służbowych

i za wykonywanie czynności powierzonych wykraczających poza zadania wynikające z zajmowanego

stanowiska służbowego;

8)

należności związane z pełnieniem zawodowej służby wojskowej poza granicami państwa;

9)

należności związane ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej.

2.

W razie śmierci żołnierza zawodowego lub członka jego rodziny przysługują

1)

zasiłek pogrzebowy;

2)

odprawa pośmiertna;

3)

pokrycie kosztów pogrzebu z części budżetu państwa, której dysponentem jest Minister

Obrony Narodowej.

1.

Wypłaty uposażenia oraz innych należności, o których mowa w art. 73, dokonuje jednostka

wojskowa lub instytucja cywilna, na której zaopatrzeniu finansowym żołnierz pozostaje,

z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Żołnierzowi zawodowemu wyznaczonemu na stanowisko służbowe w instytucji cywilnej oraz

w jednostce organizacyjnej, dla której Minister Obrony Narodowej jest organem założycielskim,

albo nadzorowanej przez Ministra Obrony Narodowej, niebędącej jednostką budżetową

1)

zasiłek na zagospodarowanie,

2)

nagrody uznaniowe i zapomogi przyznawane przez Ministra Obrony Narodowej,

3)

nagrodę jubileuszową,

4)

gratyfikację urlopową,

5)

należności za przeniesienie służbowe,

6)

należności związane ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej, z wyjątkiem ekwiwalentu

pieniężnego za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe,

7)

należności i świadczenia pośmiertne, o których mowa w art. 73 ust. 2,

8)

uposażenie i należności związane ze skierowaniem żołnierza zawodowego do pełnienia

służby poza granicami państwa

- wypłaca wojskowa jednostka budżetowa, na której zaopatrzeniu żołnierz pozostaje.

1.

(uchylony)

2.

(uchylony)

3.

W razie zwłoki w wypłacie uposażenia i innych należności, o których mowa w art. 73,

żołnierzowi zawodowemu przysługują odsetki ustawowe za opóźnienie od dnia, w którym

uposażenie lub inna należność pieniężna stały się wymagalne. O odsetkach ustawowych

za opóźnienie orzeka w decyzji administracyjnej organ właściwy w sprawie przyznania

uposażenia lub innej należności.

1.

Prawo do uposażenia powstaje z dniem rozpoczęcia przez żołnierza zawodowego pełnienia

zawodowej służby wojskowej.

2.

Zmiana wysokości uposażenia następuje

1)

z dniem powstania okoliczności uzasadniających tę zmianę - w przypadku zaistnienia

okoliczności powodujących podwyższenie uposażenia;

2)

z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności

uzasadniające tę zmianę - w razie zaistnienia okoliczności powodujących obniżenie

uposażenia.

3.

Jeżeli prawo do uposażenia powstało lub podwyższenie wysokości tego uposażenia nastąpiło

w trakcie miesiąca kalendarzowego, uposażenie za czas do końca tego miesiąca oblicza

się w wysokości 1/30 części miesięcznego uposażenia za każdy dzień.

4.

Prawo do uposażenia wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym żołnierz zawodowy został

zwolniony z zawodowej służby wojskowej, zaginął lub zmarł.

Uposażenie i inne należności, o których mowa w art. 73, pobrane przez żołnierza zawodowego,

przysługujące mu według zasad obowiązujących w dniu wypłaty, nie podlegają zwrotowi.

1.

Wysokość uposażenia zasadniczego żołnierza zawodowego jest uzależniona od grupy uposażenia,

do której zostało zaszeregowane zajmowane przez niego stanowisko służbowe.

1a.

W przypadku gdy w jednostce wojskowej nie występuje stanowisko służbowe głównego specjalisty,

stanowisko radcy prawnego, uwzględniając przepis art. 22

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1870), zaszeregowuje się do stanowiska służbowego o stopniu etatowym o jeden stopień niższy

od stanowiska zastępcy dowódcy tej jednostki w najwyższej grupie uposażenia przewidzianej

dla tego stopnia, nie wyżej jednak niż do stanowiska o stopniu etatowym i grupy uposażenia

przewidzianej dla stanowiska służbowego głównego specjalisty w urzędzie Ministra Obrony

Narodowej.

1b.

Przepisu ust. 1a nie stosuje się do stanowisk służbowych zajmowanych przez żołnierzy

zawodowych posiadających uprawnienia radcy prawnego, na których nie jest wymagane

posiadanie takiego uprawnienia.

2.

Żołnierz powołany do zawodowej służby wojskowej otrzymuje do czasu objęcia pierwszego

stanowiska służbowego uposażenie zasadnicze najniższe w danym korpusie kadry zawodowej

Sił Zbrojnych.

3.

Żołnierzowi zawodowemu wyznaczonemu na stanowisko służbowe uposażenie zasadnicze w

wysokości wynikającej z ust. 1 przysługuje od dnia objęcia tego stanowiska.

3a.

Uposażenie zasadnicze żołnierza zawodowego wyznaczonego w trybie art. 42d ustala się

w wysokości odpowiadającej najwyższej grupie uposażenia przewidzianej dla posiadanego

stopnia wojskowego.

4.

Minister Obrony Narodowej, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy, określi,

w drodze rozporządzenia, grupy uposażenia dla poszczególnych stopni etatowych. Rozporządzenie

powinno umożliwić zróżnicowanie grup uposażenia w zależności od rangi stanowiska,

zakresu wykonywanych zadań służbowych, ponoszonej odpowiedzialności i wymaganych kwalifikacji.

Uwzględniając powyższe uwarunkowania, rozporządzenie może określać jedną grupę lub

kilka grup uposażenia na stanowiskach służbowych o określonym stopniu etatowym.

5.

Minister Obrony Narodowej, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy, określi,

w drodze rozporządzenia, stawki uposażenia zasadniczego dla poszczególnych grup uposażenia,

z uwzględnieniem, że stawka uposażenia zasadniczego dla najniższej grupy uposażenia

nie będzie niższa niż wysokość kwoty bazowej, o której mowa w art. 71 ust. 2.

Żołnierz zawodowy wyznaczony na stanowisko służbowe zaszeregowane do niższej grupy

uposażenia zachowuje prawo do stawki uposażenia zasadniczego pobieranego na poprzednio

zajmowanym stanowisku do czasu uzyskania wyższej stawki uposażenia zasadniczego.

1.

Żołnierze zawodowi otrzymują następujące dodatki do uposażenia zasadniczego

1)

dodatek specjalny - za szczególne właściwości lub warunki pełnienia zawodowej służby

wojskowej;

2)

dodatek służbowy - za pełnienie zawodowej służby wojskowej na określonych stanowiskach

dowódczych i kierowniczych lub samodzielnych albo w określonych jednostkach wojskowych;

3)

dodatek za długoletnią służbę wojskową;

4)

dodatek motywacyjny - dla żołnierzy zawodowych pełniących służbę w korpusach podoficerów

zawodowych i szeregowych zawodowych za uzyskanie w opinii służbowej oceny co najmniej

dobrej oraz posiadanie klasy kwalifikacyjnej, o której mowa w art. 46a, w specjalności

zgodnej z zajmowanym stanowiskiem służbowym;

5)

dodatek funkcyjny - za pełnienie funkcji powierzonych w trybie określonym w art. 25a;

6)

dodatek kompensacyjny.

1a.

(uchylony)

2.

W przypadku gdy miesięczne uposażenie żołnierza zawodowego pełniącego zawodową służbę

wojskową na stanowisku służbowym sędziego sądu wojskowego albo prokuratora do spraw

wojskowych jest niższe od miesięcznego wynagrodzenia przysługującego na równorzędnym

stanowisku i pełnionej funkcji sędziego sądu powszechnego albo wysokości wynagrodzenia

prokuratora na takim samym stanowisku i pełnionej funkcji, żołnierzowi przysługuje

dodatek wyrównawczy w wysokości różnicy między tym wynagrodzeniem a uposażeniem należnym

na zajmowanym stanowisku.

3.

Dodatki do uposażenia zasadniczego mogą być ustalone w stawkach miesięcznych, dziennych

albo za wykonanie określonych czynności; dodatki ustalone w stawkach miesięcznych

są dodatkami o charakterze stałym.

4.

Dodatki do uposażenia przyznaje, w formie decyzji, organ, o którym mowa w art. 104.

5.

Organ, który przyznał dodatek do uposażenia, w przypadku niewykonywania zadań uzasadniających

wypłacanie dodatku, może zawiesić, obniżyć albo wstrzymać jego wypłacanie, w formie

decyzji.

5a.

(uchylony)

5b.

(uchylony)

5c.

Decyzję w sprawie przyznania dodatku o charakterze stałym wydaje się na czas określony

lub nieokreślony, nie dłuższy jednak niż na czas pełnienia przez żołnierza zawodowego

służby na stanowisku służbowym.

5d.

Ponowne wyznaczenie żołnierza zawodowego na zajmowane dotychczas stanowisko służbowe

albo podwyższenie dodatku za długoletnią służbę wojskową wynikające z dokonanej odrębnymi

przepisami zmiany stawek uposażenia zasadniczego nie wymaga wydawania nowej decyzji.

5e.

Żołnierzowi zawodowemu spełniającemu równocześnie warunki do otrzymywania dodatków

specjalnych o charakterze stałym z kilku tytułów przysługuje jeden dodatek specjalny

w wyższej stawce miesięcznej. Przepis stosuje się odpowiednio w przypadku zbiegu uprawnień

do dodatku służbowego.

5f.

Żołnierzowi zawodowemu, który otrzymywał dodatek specjalny z różnych tytułów, w ostatnim

miesiącu pełnienia służby przyznaje się dodatek specjalny z jednego tytułu w najwyższej

wysokości. Wysokość dodatku specjalnego z jednego tytułu uzależnia się od wysokości

dodatku i okresu jego otrzymywania. Przepis stosuje się odpowiednio do dodatku służbowego.

5g.

Dodatek kompensacyjny przysługuje żołnierzowi zawodowemu wyznaczonemu w trybie art.

42d w wysokości różnicy pomiędzy uposażeniem zasadniczym dotychczas otrzymywanym a

uposażeniem zasadniczym należnym na zajmowanym stanowisku służbowym. Dodatek kompensacyjny

przysługuje na czas zajmowania tego stanowiska służbowego.

5h.

W przypadku mianowania żołnierza zawodowego na wyższy stopień wojskowy i pozostawania

tego żołnierza na stanowisku służbowym, na które został wyznaczony w trybie art. 42d,

dodatek kompensacyjny przysługuje w wysokości różnicy pomiędzy uposażeniem zasadniczym

określonym w art. 78 ust. 3a a uposażeniem zasadniczym należnym na zajmowanym stanowisku

służbowym.

6.

Minister Obrony Narodowej, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy, określi,

w drodze rozporządzenia

1)

wysokość, szczegółowe warunki i tryb przyznawania i podwyższania dodatków specjalnego,

służbowego i motywacyjnego, a także, w zależności od występujących okoliczności i

tytułu ich wypłaty, możliwość obniżania i wstrzymywania tych dodatków;

2)

wysokość, szczegółowe warunki i tryb przyznawania, podwyższania i obniżania dodatków

funkcyjnego oraz kompensacyjnego;

3)

wysokość i tryb przyznawania i podwyższania dodatku za długoletnią służbę wojskową;

4)

sposób ustalania wysokości dodatków specjalnego i służbowego w ostatnim miesiącu pełnienia

służby wojskowej oraz okresy służby lub pobierania dodatku uznawane za równorzędne

z okresem pobierania dodatków specjalnego lub służbowego;

5)

szczególne właściwości lub warunki służby wojskowej, z tytułu których są wypłacane

dodatki specjalne;

6)

stanowiska służbowe, których zajmowanie i jednostki wojskowe, w których pełnienie

służby uprawniają do dodatku służbowego.

6a.

Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 6, powinno uwzględniać w szczególności

1)

w odniesieniu do dodatku specjalnego

a)

przy ustalaniu tytułów, za które dodatek przysługuje

-

charakter wykonywanych czynności,

-

zakres wykonywanych czynności służbowych i ich specyfikę,

-

obciążenia psychofizyczne na stanowiskach służbowych,

-

wymagane kwalifikacje do zajmowania stanowisk służbowych,

b)

przy ustalaniu wysokości dodatku - możliwość ustalenia wysokości dodatku z niektórych

tytułów w zależności od

-

liczby wykonanych czynności,

-

wprowadzenia rocznych norm wykonywania tych czynności,

-

stopnia szkodliwości lub uciążliwości pełnienia służby wojskowej,

-

stażu służby żołnierza na stanowiskach służbowych;

2)

w odniesieniu do dodatku służbowego - kwalifikacje i wymagania psychofizyczne niezbędne

do zajmowania określonych stanowisk służbowych oraz pełnienia służby w określonych

jednostkach wojskowych;

3)

w odniesieniu do dodatku za długoletnią służbę wojskową - wzrost dodatku uzależniony

od stażu służby wojskowej oraz uposażenia zasadniczego żołnierza zawodowego, wskazując

sytuacje, w których wydaje się decyzje przyznające dodatek;

4)

w odniesieniu do dodatku motywacyjnego - zależność wysokości dodatku od rodzaju posiadanej

przez żołnierza klasy kwalifikacyjnej, a także zależność podwyższenia, obniżenia albo

wstrzymania wypłaty dodatku od terminów i trybu uzyskania, potwierdzenia albo utraty

klasy kwalifikacyjnej oraz terminów i trybu przeprowadzania opiniowania służbowego;

5)

w odniesieniu do dodatku funkcyjnego

a)

zasadę, że dodatek ten nie może być większy od uposażenia zasadniczego na porównywalnych

stanowiskach służbowych względem pełnionych funkcji,

b)

możliwość podwyższenia albo obniżenia dodatku w zależności od wysokości uposażenia

na porównywalnych stanowiskach;

6)

w odniesieniu do dodatku kompensacyjnego

a)

zależność jego wysokości od uposażeń zasadniczych uwzględnianych przy ustalaniu tej

wysokości,

b)

możliwość podwyższenia albo obniżenia dodatku w zależności od wysokości tych uposażeń;

7)

w przypadku dodatków specjalnego i służbowego przysługujących w ostatnim miesiącu

pełnienia służby wojskowej - zależność wysokości dodatku od okresu jego otrzymywania

oraz kwoty dodatku.

7.

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej określi, w drodze rozporządzenia, sposób ustalania

wysokości dodatku wyrównawczego, o którym mowa w ust. 2, z uwzględnieniem określenia

składników uposażenia i wynagrodzenia przyjmowanych przy obliczaniu dodatku wyrównawczego,

a także terminy wypłacania tego dodatku, mając na względzie konieczność zapewnienia

pełnej i niezwłocznej kompensaty różnicy w uposażeniu należnym na zajmowanym stanowisku.

1.

Uposażenie zasadnicze i dodatki o charakterze stałym są wypłacane miesięcznie z góry,

w pierwszym dniu roboczym miesiąca, za który przysługują.

2.

Dodatki do uposażenia zasadniczego, inne niż wymienione w ust. 1, wypłaca się nie

później niż do dziesiątego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym żołnierz

zawodowy spełnił warunki uzasadniające ich przyznanie. W przypadku dodatków do uposażenia

wypłacanych żołnierzom zawodowym za czynności wykonywane w okresie roku kalendarzowego,

dodatki te wypłaca się w pierwszym kwartale następnego roku kalendarzowego.

3.

Inne należności, o których mowa w art. 73, wypłaca się w terminie czternastu dni od

dnia, w którym żołnierz zawodowy spełnił warunki uzasadniające otrzymanie tych należności

albo właściwy organ podjął decyzję o przyznaniu żołnierzowi tych należności, w przypadku

gdy przyznanie prawa do należności lub określenie ich wysokości jest uzależnione od

wydania takiej decyzji, z zastrzeżeniem art. 83 ust. 5, art. 92 ust. 2 i art. 96 ust.

6.

4.

Uposażenie i inne należności, o których mowa w art. 73, są płatne bezpośrednio do

rąk żołnierza zawodowego, z zastrzeżeniem ust. 5.

5.

Uposażenie i inne należności, o których mowa w art. 73, mogą być wypłacane w formie

bezgotówkowej, na warunkach ustalonych w pisemnym porozumieniu między płatnikiem i

żołnierzem zawodowym.

1.

Żołnierz zawodowy powołany do pełnienia zawodowej służby wojskowej otrzymuje zasiłek

na zagospodarowanie, w wysokości jednomiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z

dodatkami o charakterze stałym.

2.

Zasiłek na zagospodarowanie przyznaje się

1)

żołnierzowi służby stałej - po objęciu stanowiska służbowego;

2)

żołnierzowi służby kontraktowej - po zawarciu drugiego kontraktu.

3.

Zasiłek na zagospodarowanie może być przyznany żołnierzowi zawodowemu tylko jeden

raz w trakcie pełnienia zawodowej służby wojskowej.

1.

Żołnierz zawodowy pełniący zawodową służbę wojskową przez okres całego roku kalendarzowego

nabywa prawo do dodatkowego uposażenia rocznego w wysokości 1/12 uposażenia zasadniczego

wraz z dodatkami o charakterze stałym otrzymanego w roku kalendarzowym, za który dodatkowe

uposażenie roczne przysługuje.

2.

Prawo do dodatkowego uposażenia rocznego nabywa również

1)

żołnierz zawodowy powołany do zawodowej służby wojskowej w trakcie roku kalendarzowego,

jeżeli pełnił zawodową służbę wojskową przez okres co najmniej sześciu miesięcy kalendarzowych,

2)

żołnierz zawodowy, który został zwolniony z zawodowej służby wojskowej w trakcie roku

kalendarzowego

- w wysokości 1/12 uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym otrzymanego

w roku kalendarzowym, za który dodatkowe uposażenie roczne przysługuje.

3.

Żołnierzowi zawodowemu, o którym mowa w art. 20 ust. 1a i art. 65a, który w roku zwolnienia

z zawodowej służby wojskowej nie nabył prawa do dodatkowego uposażenia rocznego, w

przypadku zwolnienia go z zawodowej służby wojskowej w razie spełniania warunków do

przyznania emerytury wojskowej lub wojskowej renty inwalidzkiej, przysługuje dodatkowe

uposażenie roczne w wysokości 1/12 miesięcznego uposażenia przysługującego w ostatnim

miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej.

4.

Dodatkowe uposażenie roczne nie przysługuje w przypadku

1)

nieobecności żołnierza zawodowego w służbie przez okres dłuższy niż dwa dni robocze

w ciągu roku kalendarzowego, która nie została usprawiedliwiona;

2)

zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej w przypadkach, o których mowa w

art. 111 pkt 6 i 11-14.

5.

Dodatkowe uposażenie roczne wypłaca się nie później niż w okresie pierwszych trzech

miesięcy roku kalendarzowego następującego po roku, za który przysługuje to uposażenie.

6.

Minister Obrony Narodowej, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy, określi,

w drodze rozporządzenia, tryb przyznawania dodatkowego uposażenia rocznego i terminy

jego wypłacania, uwzględniając miejsce pełnienia służby oraz sprawność postępowania

w tych sprawach.

1.

Żołnierzom zawodowym mogą być przyznawane

1)

nagrody uznaniowe - w szczególności w związku z przejawianiem inicjatywy w służbie

albo wykonywaniem zadań służbowych wymagających szczególnie dużego nakładu pracy,

w tym poza określonym czasem służby, w skróconych terminach lub warunkach szczególnie

utrudnionych;

2)

zapomogi - w przypadku zdarzeń losowych, klęsk żywiołowych, długotrwałej choroby lub

śmierci członka rodziny oraz z innych przyczyn powodujących istotne pogorszenie warunków

materialnych.

1a.

W razie zaginięcia żołnierza zawodowego w związku z wykonywaniem zadań służbowych

lub śmierci żołnierza zawodowego Minister Obrony Narodowej może przyznać zapomogę

małżonkowi, a w razie braku małżonka dzieciom pozostającym na utrzymaniu żołnierza

zawodowego, z zastrzeżeniem ust. 1aa.

1aa.

W przypadku braku małżonka i dzieci, zapomogę, o której mowa w ust. 1a, Minister Obrony

Narodowej może przyznać rodzicom żołnierza.

1ab.

Przepis ust. 1a stosuje się odpowiednio do małżonka, dzieci lub rodziców żołnierza

zawodowego, który zmarł w ciągu trzech lat po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej,

w następstwie wypadku lub choroby pozostających w związku z wykonywaniem zadań służbowych.

1b.

Nagrody uznaniowe i zapomogi, o których mowa w ust. 1 i 1a, wypłaca się z tworzonego

na ten cel funduszu, którego wysokość nie może być niższa niż 2,5% planowanych na

dany rok kalendarzowy środków na uposażenia żołnierzy zawodowych.

1c.

Minister Obrony Narodowej z pozostających w jego dyspozycji środków funduszu, o którym

mowa w ust. 1b, może przyznawać nagrody uznaniowe i zapomogi żołnierzom zawodowym

bez względu na miejsce pełnienia przez nich zawodowej służby wojskowej.

1d.

Warunkiem przyznania żołnierzowi zawodowemu nagrody uznaniowej jest uzyskiwanie wysokich

wyników w wykonywaniu zadań służbowych. Żołnierzowi zawodowemu można również przyznać

nagrodę uznaniową za wykonywanie zadań służbowych o wysokiej odpowiedzialności albo

zadań wykraczających poza zwykłe obowiązki służbowe.

1e.

Warunkiem przyznania żołnierzowi zawodowemu zapomogi jest konieczność poniesienia

wydatków pieniężnych spowodowanych zdarzeniem określonym w ust. 1 pkt 2. Przy przyznawaniu

zapomogi uwzględnia się okoliczności mające wpływ na sytuację materialną żołnierza

zawodowego i jego rodziny.

2.

Minister Obrony Narodowej, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy i ministrem

właściwym do spraw zabezpieczenia społecznego, określi, w drodze rozporządzenia, wysokość

funduszu na nagrody uznaniowe i zapomogi oraz źródła jego finansowania, a także sposób

ustalania wysokości środków tego funduszu pozostających w dyspozycji dowódców jednostek

wojskowych, o których mowa w art. 104, oraz sposób zwiększania tego funduszu w trakcie

roku kalendarzowego, uwzględniając formę organizacyjno-prawną jednostki wojskowej,

w której tworzony jest fundusz.

3.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, tryb przyznawania żołnierzom

zawodowym nagród uznaniowych oraz zapomóg, a także zapomóg w sytuacjach, o których

mowa w ust. 1-1ab, a także właściwe organy wojskowe wnioskujące o przyznanie oraz

przyznające nagrody uznaniowe lub zapomogi, uwzględniając okoliczności uzasadniające

przyznanie nagrody uznaniowej lub zapomogi, a także sprawność postępowania w tych

sprawach.

1.

Żołnierzom zawodowym przysługują nagrody jubileuszowe w wysokości

1)

po dwudziestu latach czynnej służby wojskowej - 75%,

2)

po dwudziestu pięciu latach czynnej służby wojskowej - 100%,

3)

po trzydziestu latach czynnej służby wojskowej - 150%,

4)

po trzydziestu pięciu latach czynnej służby wojskowej - 200%,

5)

po czterdziestu latach czynnej służby wojskowej - 300%

- miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym.

2.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, okresy wliczane do okresu

czynnej służby wojskowej, od którego zależy nabycie prawa do nagrody jubileuszowej,

oraz tryb jej obliczania i wypłacania, uwzględniając okresy służby, pracy i nauki

powodujące nabycie prawa do nagrody jubileuszowej, sposób dokumentowania tych okresów

oraz postępowania w przypadku zbiegu prawa do kilku nagród, a także termin wypłacania

nagrody.

3.

Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się do sędziów sądów wojskowych oraz prokuratorów

do spraw wojskowych, którym gratyfikacje jubileuszowe przysługują w wysokości i na

zasadach określonych odpowiednio w przepisach ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 2062, z późn. zm. oraz ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. - Prawo o prokuraturze.

1.

Żołnierzowi zawodowemu wyznaczonemu na stanowisko służbowe poza miejscowością stanowiącą

siedzibę jednostki wojskowej lub wydzielonego pododdziału, w której żołnierz zajmował

dotychczas stanowisko służbowe przysługują

1)

ryczałt z tytułu przeniesienia;

2)

diety - za czas przejazdu i pierwszą dobę pobytu w nowym miejscu pełnienia służby;

3)

ryczałt na pokrycie kosztów przejazdu z miejsca stałego zamieszkania do nowego miejsca

pełnienia służby.

2.

W przypadku przesiedlenia się żołnierza zawodowego, o którym mowa w ust. 1, do nowego

miejsca pełnienia służby, przysługują mu ponadto

1)

zasiłek osiedleniowy;

2)

zwrot kosztów przewozu urządzeń domowych.

3.

Należności, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3 oraz ust. 2 pkt 1, przysługujące żołnierzowi

zawodowemu pozostającemu w związku małżeńskim lub posiadającemu dzieci pozostające

na jego utrzymaniu, ustala się z uwzględnieniem członków rodziny przesiedlających

się z żołnierzem do nowego miejsca pełnienia służby.

4.

Zasiłek osiedleniowy nie przysługuje żołnierzowi zawodowemu wyznaczonemu na stanowisko

służbowe w miejscowości, w której żołnierz lub jego małżonek posiada dom lub samodzielny

lokal mieszkalny albo jest on zameldowany na pobyt stały.

5.

Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się do żołnierza zawodowego wyznaczonego na stanowisko

służbowe poza granicami państwa.

6.

Przepisy ust. 1-4 stosuje się odpowiednio do żołnierza zawodowego, który przesiedlił

się do innej miejscowości w związku ze zmianą stałego miejsca stacjonowania jednostki

wojskowej lub wydzielonego pododdziału.

7.

Żołnierzowi zawodowemu skierowanemu przez dowódcę jednostki wojskowej do wykonywania

zadań służbowych poza stałym miejscem pełnienia służby, w kraju lub poza granicami

państwa, przysługują następujące należności za podróże służbowe

1)

diety;

2)

zwrot kosztów

a)

przejazdu na trasie od stałego miejsca pełnienia służby do miejscowości stanowiącej

cel skierowania i z powrotem,

b)

noclegów lub ryczałt za nocleg,

c)

dojazdu środkami komunikacji miejscowej w formie ryczałtu;

3)

zwrot innych niezbędnych i udokumentowanych wydatków poniesionych w związku ze skierowaniem.

8.

Należności, o których mowa w ust. 7, nie przysługują żołnierzowi zawodowemu wykonującemu

zadania służbowe w składzie załogi jednostki pływającej albo przebywającemu na tej

jednostce - za czas wykonywania przez niego zadań służbowych na morzu i w portach.

9.

Dieta nie przysługuje za czas pobytu w stałym miejscu pełnienia służby, miejscu zamieszkania

lub na leczeniu w podmiocie leczniczym wykonującym działalność leczniczą w rodzaju

stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne, a także jeżeli na podstawie odrębnych

przepisów żołnierz z tytułu odbywania podróży służbowej otrzymał bezpłatne wyżywienie

lub równoważnik pieniężny w zamian za wyżywienie.

10.

Przepisów ust. 9 nie stosuje się do żołnierza zawodowego wykonującego zadania służbowe

polegające na uczestniczeniu w ćwiczeniach i szkoleniach poligonowych, a także przebywającego

poza stałym miejscem pełnienia służby w związku z czasową zmianą miejsca postoju jednostki

wojskowej lub wydzielonego pododdziału.

11.

Żołnierzowi zawodowemu wykonującemu zadania służbowe na terenie kraju przysługuje

zwrot kosztów przejazdów do miejscowości zamieszkania w czasie wolnym od wykonywania

czynności służbowych tylko wtedy, gdy spowoduje to zmniejszenie łącznych kosztów podróży,

o których mowa w ust. 7. Warunek ten nie dotyczy żołnierza wykonującego zadania służbowe

w okresie dłuższym niż dziesięć dni.

12.

Zwrot kosztów noclegu lub ryczałt za nocleg, o których mowa w ust. 7 pkt 2 lit. b,

nie przysługuje

1)

za czas przejazdu wagonem sypialnym lub z miejscami do leżenia oraz za czas pobytu

w stałym miejscu pełnienia służby, zamieszkania lub zameldowania na pobyt stały;

2)

w przypadku gdy z miejscowości stanowiącej cel podróży służbowej istnieje dogodne

połączenie komunikacyjne umożliwiające codzienny powrót do stałego miejsca pełnienia

służby lub miejscowości zamieszkania albo zameldowania na pobyt stały;

3)

w przypadku wykonywania zadań służbowych w porze nocnej albo zapewnienia żołnierzowi

bezpłatnego noclegu;

4)

w przypadkach określonych w ust. 10.

13.

Ryczałt, o którym mowa w ust. 7 pkt 2 lit. c, nie przysługuje, jeżeli żołnierz odbywa

podróż służbową pojazdem służbowym albo gdy nie ponosi kosztów, na których pokrycie

przeznaczony jest ten ryczałt.

14.

Kwotę należności przysługujących żołnierzowi zawodowemu z tytułu zagranicznej podróży

służbowej zmniejsza się o kwotę środków pieniężnych otrzymanych od strony zagranicznej

na cele związane z finansowaniem kosztów tej podróży.

15.

Minister Obrony Narodowej, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy, określi,

w drodze rozporządzenia

1)

wysokość oraz sposób i tryb przyznawania należności, o których mowa w ust. 1, 2 i

7, terminy i tryb ich wypłacania i rozliczania, a także rodzaje wydatków, o których

mowa w ust. 7 pkt 3,

2)

tryb wypłaty żołnierzom zawodowym zaliczek na cele związane z finansowaniem kosztów

podróży służbowych,

3)

sposób dokumentowania poniesionych kosztów,

4)

sposób obliczania czasu podróży służbowej oraz sposób obliczania należności za przeniesienia

i podróże służbowe

- uwzględniając charakter zadań żołnierza zawodowego odbywającego podróż służbową

lub przeniesionego lub skierowanego do pełnienia służby w innej miejscowości oraz

zróżnicowanie kosztów utrzymania, potrzebę zapewnienia warunków do prawidłowego wykonywania

tych zadań oraz konieczność pokrycia zwiększonych kosztów utrzymania, jak również

uwzględniając potrzebę uzależnienia wysokości należności od czasu trwania podróży

i zwrotu rzeczywiście poniesionych wydatków, a także zapewniając sprawność postępowania

w tych sprawach.

1.

Żołnierzowi zawodowemu przysługuje raz w roku prawo do gratyfikacji urlopowej.

2.

Żołnierzowi zawodowemu powołanemu do zawodowej służby wojskowej w trakcie roku kalendarzowego

gratyfikacja urlopowa za ten rok przysługuje, jeżeli pełnił służbę przez okres co

najmniej sześciu miesięcy kalendarzowych.

3.

Przy ustalaniu wysokości gratyfikacji urlopowej uwzględnia się również małżonka, a

także dzieci pozostające na utrzymaniu żołnierza zawodowego.

4.

Wysokość gratyfikacji urlopowej na jedną osobę uwzględnianą przy ustalaniu jej wysokości

nie może być niższa niż 35% najniższego uposażenia zasadniczego żołnierza zawodowego.

5.

W razie zbiegu uprawnień do gratyfikacji urlopowej żołnierzy zawodowych pozostających

w związku małżeńskim, przy ustalaniu wysokości gratyfikacji nie uwzględnia się małżonka,

a dzieci pozostające na ich utrzymaniu uwzględnia się przy ustalaniu gratyfikacji

tylko jednego z małżonków.

6.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, wysokość oraz terminy

i tryb wypłacania gratyfikacji urlopowej, uwzględniając sprawność postępowania w tych

sprawach oraz możliwość otrzymania przez żołnierza zawodowego gratyfikacji urlopowej

przed urlopem.

1.

Żołnierzowi zawodowemu, któremu przez okres co najmniej dwóch miesięcy dodatkowo powierzono

czasowe pełnienie obowiązków służbowych w trybie określonym w art. 25, przysługuje

dodatkowe wynagrodzenie.

2.

Żołnierz zawodowy otrzymuje dodatkowe wynagrodzenie również za wykonywanie czynności

powierzonych, które wykraczają poza zadania wynikające z zajmowanego przez niego stanowiska

służbowego.

3.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, wysokość oraz szczegółowe

warunki i tryb wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia, o którym

mowa w ust. 1 i 2, z uwzględnieniem czynności powierzonych wykraczających poza zadania

wynikające z zajmowanych przez żołnierzy stanowisk służbowych, które uprawniają do

dodatkowego wynagrodzenia, a także stawek oraz terminów jego wypłacania. Określając

wysokość dodatkowego wynagrodzenia, rozporządzenie powinno uwzględniać charakter i

zakres wykonywanych czynności, pracochłonność i stopień wykorzystania czasu pozasłużbowego

niezbędnego przy ich wykonywaniu, a także kwalifikacje i doświadczenie żołnierza zawodowego

niezbędne przy wykonywaniu tych czynności.

1.

W okresie pozostawania w rezerwie kadrowej lub dyspozycji albo urlopu żołnierz zawodowy

otrzymuje, z zastrzeżeniem art. 90 ust. 1-1d, uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami

o charakterze stałym, należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, z uwzględnieniem

powstałych w tym okresie zmian mających wpływ na prawo do uposażenia lub jego wysokość.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do żołnierza zawodowego, który został zwolniony

ze stanowiska służbowego albo podlega zwolnieniu ze stanowiska służbowego w przypadkach

wymienionych w art. 45 ust. 1 i 2 do czasu objęcia obowiązków na stanowisku służbowym,

przeniesienia do rezerwy kadrowej lub dyspozycji albo zwolnienia z zawodowej służby

wojskowej.

1.

W okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim żołnierz zawodowy otrzymuje 80% uposażenia.

2.

Zwolnienie lekarskie obejmuje okres, o którym mowa w art. 60b ust. 1.

3.

Jeżeli zwolnienie lekarskie obejmuje okres, w którym żołnierz zawodowy jest zwolniony

od zajęć służbowych z powodu

1)

wypadku pozostającego w związku z pełnieniem służby,

2)

choroby powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej,

3)

wypadku w drodze do miejsca pełnienia służby lub w drodze powrotnej ze służby,

4)

choroby przypadającej w czasie ciąży,

5)

poddania się niezbędnym badaniom lekarskim przewidzianym dla kandydatów na dawców

komórek, tkanek i narządów oraz poddania się zabiegowi pobrania komórek, tkanek i

narządów,

6)

oddania krwi lub jej składników w jednostkach organizacyjnych publicznej służby krwi

lub z powodu badania lekarskiego dawców krwi,

7)

przebywania na obserwacji w podmiocie leczniczym w wyniku skierowania przez wojskową

komisję lekarską

- zachowuje on prawo do 100% uposażenia.

4.

Prawo do 100% uposażenia przysługuje również wtedy, gdy żołnierz został zwolniony

od zajęć służbowych

1)

podczas skierowania żołnierza zawodowego do pełnienia służby poza granicami państwa;

2)

w wyniku popełnienia przez inną osobę umyślnego czynu zabronionego w związku z wykonywaniem

przez żołnierza zawodowego czynności służbowych, stwierdzonego orzeczeniem wydanym

przez uprawniony organ;

3)

na skutek czynów o charakterze bohaterskim dokonanych w szczególnie niebezpiecznych

warunkach, z wykazaniem wyjątkowej odwagi, z narażeniem życia lub zdrowia, w obronie

prawa, nienaruszalności granic państwowych, życia, mienia lub bezpieczeństwa obywateli.

5.

Związek zwolnienia od zajęć służbowych z czynami, o których mowa w ust. 4 pkt 3, stwierdza,

w drodze decyzji, dowódca jednostki wojskowej, w której żołnierz zawodowy pełni służbę.

6.

Od decyzji, o której mowa w ust. 5, żołnierzowi zawodowemu przysługuje odwołanie do

wyższego przełożonego.

1.

Podstawę uposażenia, o którym mowa w art. 89a, stanowi uposażenie zasadnicze wraz

z dodatkami o charakterze stałym, należne żołnierzowi zawodowemu na ostatnio zajmowanym

stanowisku służbowym, z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian mających wpływ

na prawo do uposażenia lub jego wysokość.

2.

Przy obliczaniu uposażenia za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim przyjmuje

się, że uposażenie za jeden dzień przebywania na zwolnieniu lekarskim stanowi 1/30

uposażenia, o którym mowa w ust. 1.

3.

Potrącenia z uposażenia w związku z przebywaniem żołnierza zawodowego na zwolnieniu

lekarskim w danym miesiącu dokonuje się z mocy prawa z uposażenia przysługującego

w następnym miesiącu kalendarzowym lub z należności określonych w art. 94 i art. 95

pkt 2, 3 i 5.

1.

Środki finansowe uzyskane z tytułu zmniejszenia uposażeń żołnierzy zawodowych w okresie

przebywania na zwolnieniu lekarskim przeznacza się w całości na nagrody uznaniowe

za wykonywanie zadań służbowych w zastępstwie żołnierzy zawodowych przebywających

na zwolnieniach lekarskich.

2.

Środki finansowe, o których mowa w ust. 1, zwiększają fundusz na nagrody uznaniowe

i zapomogi.

3.

Rozdział środków finansowych, o których mowa w ust. 1, odbywa się po zakończeniu okresu

rozliczeniowego, trwającego nie krócej niż jeden miesiąc kalendarzowy i nie dłużej

niż trzy miesiące kalendarzowe, przy czym wybór okresu rozliczeniowego uzależnia się

od wielkości środków finansowych uzyskanych z tytułu zmniejszenia uposażeń żołnierzy

zawodowych.

1.

Żołnierzowi zawodowemu, któremu udzielono

1)

zwolnienia od zajęć służbowych w razie konieczności sprawowania osobistej opieki nad

najbliższym członkiem rodziny, o którym mowa w art. 62 ust. 11, przysługuje 80%,

2)

urlopu okolicznościowego w związku ze sprawowaniem opieki nad najbliższym członkiem

rodziny, o którym mowa w art. 62 ust. 12, przysługuje 75%

- uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego na ostatnio

zajmowanym stanowisku służbowym, z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian mających

wpływ na prawo do uposażenia lub jego wysokość oraz inne należności pieniężne.

1a.

W okresie urlopu rodzicielskiego żołnierz zawodowy otrzymuje

1)

100% miesięcznego uposażenia, o którym mowa w art. 89 ust. 1, za okres do

a)

6 tygodni urlopu rodzicielskiego, w przypadku, o którym mowa w art. 182,

b)

8 tygodni urlopu rodzicielskiego, w przypadkach, o których mowa w art. 182,

c)

3 tygodni urlopu rodzicielskiego, w przypadku, o którym mowa w art. 183 § 4 pkt 3 Kodeksu pracy;

2)

60% miesięcznego uposażenia, o którym mowa w art. 89 ust. 1, za okres urlopu rodzicielskiego

przypadający po okresach, o których mowa w pkt 1.

1b.

W przypadku złożenia przez żołnierza zawodowego, nie później niż 21 dni po porodzie,

wniosku o udzielenie bezpośrednio po urlopie macierzyńskim, urlopu rodzicielskiego

w pełnym wymiarze, za cały okres odpowiadający okresowi urlopu macierzyńskiego oraz

urlopu rodzicielskiego żołnierz otrzymuje 80% uposażenia, o którym mowa w art. 89

ust. 1.

1ba.

W przypadku gdy wysokość uposażenia żołnierza pomniejszonego o zaliczkę na podatek

dochodowy od osób fizycznych, obliczonego zgodnie z ust. 1-1b, jest niższa niż kwota

świadczenia rodzicielskiego, określonego w ustawie z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych, kwotę uposażenia żołnierza pomniejszonego o zaliczkę na podatek dochodowy od osób

fizycznych podwyższa się do wysokości świadczenia rodzicielskiego.

1c.

Przepis ust. 1b stosuje się odpowiednio do żołnierza zawodowego, który, nie później

niż 21 dni po przyjęciu dziecka na wychowanie i wystąpieniu do sądu opiekuńczego z

wnioskiem o wszczęcie postępowania w sprawie przysposobienia dziecka lub po przyjęciu

dziecka na wychowanie jako rodzina zastępcza, z wyjątkiem rodziny zastępczej zawodowej,

złoży wniosek o udzielenie bezpośrednio po urlopie na warunkach urlopu macierzyńskiego,

urlopu rodzicielskiego w pełnym wymiarze.

1d

Żołnierzowi zawodowemu, który z uwagi na wniosek złożony w trybie ust. 1b albo 1c

otrzymał 80% uposażenia, o którym mowa w ust. 1b, w przypadku rezygnacji z urlopu

rodzicielskiego w pełnym wymiarze albo rezygnacji z urlopu rodzicielskiego albo w

wymiarze, o którym mowa w ust. 1a pkt 2, przysługuje jednorazowe wyrównanie otrzymywanego

uposażenia, o którym mowa w ust. 1b, do wysokości 100%, pod warunkiem niepobrania

uposażenia za okres odpowiadający okresom tych urlopów.

2.

Należności pieniężne określone w art. 82, art. 85, art. 94, art. 95 pkt 1-3 oraz art.

96-98, przysługujące żołnierzowi zawodowemu, o którym mowa w ust. 1-1c, art. 20 ust.

1a, art. 65a oraz art. 89a ust. 1, albo członkom jego rodziny wypłaca się w ustalonej

wysokości, z uwzględnieniem pełnej kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami

o charakterze stałym należnego żołnierzowi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym

oraz zmian mających wpływ na prawo do uposażenia lub jego wysokość.

3.

(uchylony)

1.

Żołnierzowi zawodowemu skierowanemu na studia lub naukę do szkoły wojskowej albo niewojskowej

oraz na staż, kurs lub specjalizację w kraju lub za granicą przysługuje uposażenie

zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym, należne na stanowisku służbowym

zajmowanym bezpośrednio przed skierowaniem, z uwzględnieniem powstałych w tym okresie

zmian mających wpływ na prawo do uposażenia lub jego wysokość.

2.

Żołnierzowi zawodowemu skierowanemu na studia lub naukę do szkoły wojskowej albo niewojskowej

oraz na staż, kurs lub specjalizację za granicą przysługuje uposażenie, o którym mowa

w ust. 1, oraz mogą być przyznane

1)

stypendium miesięczne na pokrycie kosztów utrzymania za granicą;

2)

zwrot kosztów zakwaterowania;

3)

jednorazowy zwrot uzasadnionych wydatków rzeczowych związanych z przygotowaniem pracy

dyplomowej, doktorskiej lub habilitacyjnej;

4)

zwrot kosztów przejazdów i dojazdów;

5)

zwrot opłat wizowych.

3.

Należności określone w ust. 2 nie przysługują lub podlegają odpowiedniemu obniżeniu,

jeżeli państwo przyjmujące żołnierza zawodowego na studia lub naukę do szkoły wojskowej

albo niewojskowej oraz na staż, kurs lub specjalizację za granicą pokrywa je w całości

lub w części z własnych środków finansowych.

4.

Minister Obrony Narodowej, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy, określi,

w drodze rozporządzenia, wysokość, tryb, terminy i sposób wypłacania należności, o

których mowa w ust. 2, oraz jednostki wojskowe właściwe w sprawie wypłacania tych

należności, zapewniając, aby wysokość należności odpowiadała miesięcznym kosztom utrzymania

żołnierza i wysokościom kosztów poniesionych przez żołnierza, a także kierując się

potrzebą umożliwienia zwiększenia stypendium w razie poniesienia przez żołnierza dodatkowych

kosztów, jak również uwzględniając sprawność postępowania w tych sprawach.

1.

Żołnierzowi zawodowemu, który został zawieszony w czynnościach służbowych albo tymczasowo

aresztowany, zawiesza się od najbliższego terminu płatności połowę ostatnio otrzymanego

uposażenia zasadniczego oraz wypłatę dodatków o charakterze stałym, a także wypłatę

należności pieniężnych, o których mowa w art. 94 oraz art. 95 pkt 1 i 3.

2.

W razie umorzenia postępowania karnego lub dyscyplinarnego albo uniewinnienia prawomocnym

wyrokiem sądu lub orzeczeniem dyscyplinarnym żołnierz zawodowy otrzymuje zawieszoną

część uposażenia oraz zawieszone należności pieniężne, wraz z odsetkami ustawowymi

za opóźnienie, od dnia, w którym uposażenie lub inna należność pieniężna stały się

wymagalne, choćby umorzenie lub uniewinnienie nastąpiło po zwolnieniu żołnierza z

zawodowej służby wojskowej.

1.

Żołnierzowi zawodowemu, który samowolnie opuścił miejsce pełnienia zawodowej służby

wojskowej lub poza nim pozostaje albo odmawia pełnienia służby bądź wykonania obowiązku

wynikającego z tej służby, zawiesza się od najbliższego terminu płatności wypłatę

uposażenia oraz innych należności pieniężnych. W razie uznania nieobecności za usprawiedliwioną

wypłaca się żołnierzowi zawieszone uposażenie i inne należności pieniężne.

2.

Za każdy dzień nieusprawiedliwionej nieobecności żołnierz zawodowy traci prawo do

1/30 części miesięcznego uposażenia. Jeżeli żołnierz pobrał już uposażenie za ten

czas, odpowiednią kwotę uposażenia potrąca się przy najbliższej jego wypłacie.

3.

Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio w razie stwierdzenia zawinionej przez żołnierza

zawodowego niemożności wykonywania zadań służbowych.

1.

Żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej przysługuje, z zastrzeżeniem

ust. 4 i 5, odprawa w wysokości

1)

po roku służby - 100%,

2)

po pięciu latach służby - 200%,

3)

po dziesięciu latach służby - 300%

- kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego w

ostatnim dniu pełnienia służby.

2.

Wysokość odprawy, o której mowa w ust. 1 pkt 3, ulega zwiększeniu o 20% uposażenia

zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym za każdy rok zawodowej służby wojskowej

pełnionej ponad dziesięć lat, nie więcej jednak niż do wysokości 600%.

3.

Do okresu zawodowej służby wojskowej, o którym mowa w ust. 1 i 2, zalicza się okresy

pełnienia nieprzerwanej czynnej służby wojskowej, z wyłączeniem okresów zawieszenia

w czynnościach służbowych lub tymczasowego aresztowania, chyba że prawomocnym orzeczeniem

postępowanie karne lub dyscyplinarne, będące przyczyną zawieszenia lub aresztowania,

zostało umorzone bądź żołnierz został uniewinniony na podstawie prawomocnego wyroku

lub orzeczenia o uniewinnieniu w postępowaniu dyscyplinarnym.

4.

Żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej wskutek upływu terminu wypowiedzenia

stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez właściwy organ lub

niewyznaczenia na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w rezerwie kadrowej albo

niewyznaczenia na stanowisko służbowe na kolejną kadencję, przysługuje odprawa w wysokości

1)

600% uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym - w przypadku pełnienia

służby stałej;

2)

wynikającej z ust. 1 i 2, z tym, że za dzień zwolnienia z zawodowej służby wojskowej

przyjmuje się ostatni dzień okresu, na jaki zawarto kontrakt - w przypadku pełnienia

służby kontraktowej.

5.

Żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej na podstawie art. 111 pkt 1,

6, 15 i 16 albo wskutek wypowiedzenia przez żołnierza stosunku służbowego zawodowej

służby wojskowej, jeżeli pełnił on zawodową służbę wojskową przez okres krótszy niż

dziesięć lat - przysługuje 50% kwoty odprawy, o której mowa w ust. 1 i 2.

6.

Odprawa nie przysługuje żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej na podstawie

art. 111 pkt 11-14.

Żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej, niezależnie od odprawy, o której

mowa w art. 94, przysługują następujące należności pieniężne

1)

przez okres jednego roku po zwolnieniu ze służby wypłacane co miesiąc świadczenie

pieniężne w wysokości kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze

stałym, należnego w ostatnim dniu pełnienia służby;

2)

ekwiwalent pieniężny za urlop wypoczynkowy, w tym za dodatkowy urlop wypoczynkowy,

niewykorzystany w roku zwolnienia ze służby oraz za lata poprzednie;

3)

dodatkowe uposażenie roczne za rok, w którym nastąpiło zwolnienie ze służby;

4)

(uchylony)

5)

gratyfikacja urlopowa niewykorzystana w roku zwolnienia ze służby;

6)

zwrot kosztów jednorazowego przejazdu żołnierza i członków jego rodziny oraz zwrot

kosztów przewozu urządzenia domowego do obranego przez żołnierza miejsca zamieszkania

w kraju - w wysokości i na zasadach określonych jak dla żołnierzy zawodowych przeniesionych

do pełnienia służby w innej miejscowości.

1.

Świadczenie pieniężne, o którym mowa w art. 95 pkt 1, przysługuje żołnierzowi, z zastrzeżeniem

ust. 2-4, który pełnił nieprzerwanie zawodową służbę wojskową przez okres co najmniej

piętnastu lat. Przepis art. 94 ust. 3 stosuje się odpowiednio.

2.

Świadczenie pieniężne, o którym mowa w art. 95 pkt 1, przysługuje również żołnierzowi

zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej pełnionej jako służba stała, który pełnił

zawodową służbę wojskową przez okres krótszy niż piętnaście lat, jeżeli został zwolniony

wskutek

1)

upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego

przez właściwy organ;

2)

orzeczenia przez wojskową komisję lekarską niezdolności do pełnienia zawodowej służby

wojskowej, w razie gdy utrata tej zdolności została spowodowana wypadkiem pozostającym

w związku z pełnieniem czynnej służby wojskowej albo chorobą powstałą w związku ze

szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej;

3)

niewyznaczenia na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w rezerwie kadrowej;

4)

niewyznaczenia na stanowisko służbowe na kolejną kadencję.

3.

W razie zbiegu uprawnień do świadczenia pieniężnego, o którym mowa w art. 95 pkt 1,

i świadczenia emerytalnego żołnierzowi przysługuje, według jego wyboru, tylko jedno

z tych świadczeń.

3a.

W razie zbiegu uprawnień przysługujących sędziemu sądu wojskowego przeniesionemu w

stan spoczynku do świadczenia pieniężnego, o którym mowa w art. 95 pkt 1, i uposażenia

w stanie spoczynku, żołnierzowi przysługuje, według jego wyboru, tylko jedno z tych

świadczeń.

4.

Świadczenie pieniężne, o którym mowa w art. 95 pkt 1, nie przysługuje żołnierzowi

w przypadkach, o których mowa w art. 94 ust. 5 i 6.

5.

Żołnierz, który posiada uprawnienia do świadczenia pieniężnego, o którym mowa w art.

95 pkt 1, może je pobrać jednorazowo z góry za cały należny okres.

6.

Świadczenie pieniężne, o którym mowa w art. 95 pkt 1, wypłaca się żołnierzowi zwolnionemu

z zawodowej służby wojskowej w terminach określonych w art. 81 ust. 1, a w przypadku

gdy żołnierz wystąpił o wypłatę tego świadczenia, za cały należny okres jednorazowo

z góry, nie później niż w terminie trzydziestu dni od dnia złożenia wniosku w tej

sprawie.

7.

Wypłaty świadczenia pieniężnego, o którym mowa w art. 95 pkt 1, zwrotu kosztów jednorazowego

przejazdu żołnierza i członków jego rodziny oraz zwrotu kosztów przewozu urządzenia

domowego do obranego przez żołnierza miejsca zamieszkania w kraju dokonuje wojskowy

organ emerytalny właściwy dla adresu zameldowania żołnierza, a w razie braku adresu

zameldowania - organ emerytalny właściwy dla adresu zameldowania żołnierza na pobyt

czasowy.

8.

Zwrotu kosztów jednorazowego przejazdu żołnierza i członków jego rodziny oraz zwrotu

kosztów przewozu urządzenia domowego do obranego przez żołnierza miejsca zamieszkania

w kraju dokonuje się w okresie trzech lat od dnia zwolnienia żołnierza z zawodowej

służby wojskowej.

9.

Wypłaty należności, o których mowa w ust. 7, dokonuje się na pisemny wniosek żołnierza

zawodowego, na podstawie decyzji wojskowego organu emerytalnego właściwego dla adresu

zameldowania żołnierza, a w razie braku adresu zameldowania - organu emerytalnego

właściwego dla adresu zameldowania żołnierza na pobyt czasowy.

10.

Należności pieniężne, związane ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej, inne niż

wymienione w art. 95 pkt 1 i 6, wypłaca się na podstawie decyzji dowódcy, o którym

mowa w art. 104.

Ekwiwalent pieniężny za jeden dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego

urlopu wypoczynkowego wynosi 1/22 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz

z dodatkami o charakterze stałym, należnego w ostatnim dniu pełnienia zawodowej służby

wojskowej.

W przypadku wypowiedzenia przez żołnierza zawodowego stosunku służbowego zawodowej

służby wojskowej w okresie dwunastu miesięcy od dnia objęcia przez tego żołnierza

zawodowego wyższego stanowiska służbowego albo stanowiska służbowego o tym samym stopniu

etatowym, lecz z wyższą grupą uposażenia podstawę wymiaru należności, o których mowa

w art. 94 oraz art. 95 pkt 1 i 2, ustala się, przyjmując uposażenie należne żołnierzowi

na poprzednio zajmowanym stanowisku służbowym.

1.

W razie śmierci żołnierza zawodowego przysługuje odprawa pośmiertna w takiej wysokości,

w jakiej przysługiwałaby temu żołnierzowi, na podstawie art. 94 ust. 1 i 2, odprawa

przy zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej oraz należności pieniężne określone w

art. 95 pkt 2-6.

2.

Należności pieniężne, o których mowa w ust. 1, przysługują małżonkowi, a w razie braku

małżonka - kolejno: dzieciom, rodzicom, dziadkom, wnukom albo rodzeństwu.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio w przypadkach, o których mowa w art. 113

ust. 2 i 3.

4.

Podstawę obliczenia należności pieniężnych, o których mowa w ust. 3, stanowi uposażenie

należne żołnierzowi zawodowemu na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym przed zaginięciem

lub uznaniem za zmarłego, z uwzględnieniem zmian mających wpływ na wysokość uposażenia.

1.

W razie śmierci żołnierza zawodowego, niezależnie od należności pieniężnych określonych

w art. 98, przysługuje zasiłek pogrzebowy w wysokości

1)

4000 zł - jeżeli koszty pogrzebu ponosi małżonek, dzieci, wnuki, rodzice lub rodzeństwo;

2)

kosztów rzeczywiście poniesionych, nie wyższych jednak niż kwota określona w pkt 1

- jeżeli koszty pogrzebu poniosła inna osoba.

2.

Jeżeli śmierć żołnierza zawodowego nastąpiła wskutek wypadku pozostającego w związku

z zawodową służbą wojskową, koszty jego pogrzebu pokrywa się z części budżetu państwa,

której dysponentem jest Minister Obrony Narodowej.

3.

W razie pokrycia kosztów pogrzebu żołnierza zawodowego z części budżetu państwa, której

dysponentem jest Minister Obrony Narodowej, osobom wymienionym w ust. 1 pkt 1 przysługuje

zasiłek pogrzebowy w wysokości 50%.

Przepisy art. 99 stosuje się odpowiednio w razie śmierci żołnierza zawodowego, po

zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej, w następstwie wypadku lub choroby pozostających

w związku z wykonywaniem zadań służbowych.

1.

W razie śmierci członka rodziny żołnierza zawodowego osobie, która pokryła koszty

pogrzebu, przysługuje zasiłek pogrzebowy w wysokości

1)

4000 zł - jeżeli koszty pogrzebu ponosi żołnierz zawodowy;

2)

kosztów rzeczywiście poniesionych, nie wyższych jednak niż kwota określona w pkt 1

- jeżeli koszty pogrzebu pokryła inna osoba.

2.

Zasiłek pogrzebowy, o którym mowa w ust. 1, przysługuje w związku z pokryciem kosztów

pogrzebu następujących członków rodziny żołnierza zawodowego

1)

małżonka albo byłego małżonka żołnierza, wobec którego w dniu śmierci żołnierz był

obowiązany do świadczeń alimentacyjnych;

2)

dziecka własnego żołnierza, dziecka jego małżonka, dziecka przysposobionego i przyjętego

na wychowanie, w tym w ramach rodziny zastępczej, albo innego dziecka, którego opiekunem

prawnym został ustanowiony żołnierz lub jego małżonek;

3)

rodziców i byłych prawnych opiekunów żołnierza albo jego małżonka.

3.

(uchylony)

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, sposób dokumentowania

uprawnień do zasiłków pogrzebowych, o których mowa w art. 99 i 100, a także warunki

i tryb pokrywania kosztów pogrzebu żołnierza zawodowego z części budżetu państwa,

której dysponentem jest Minister Obrony Narodowej, z uwzględnieniem dokumentów wymaganych

przy wypłacie zasiłku.

1.

Żołnierzowi zawodowemu wyznaczonemu do pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami

państwa przysługuje uposażenie zasadnicze ustalone z uwzględnieniem grupy uposażenia

określonej dla stanowiska służbowego, na jakie został wyznaczony do pełnienia służby

poza granicami państwa.

2.

Żołnierzowi zawodowemu skierowanemu do pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami

państwa przysługuje uposażenie zasadnicze ustalone z uwzględnieniem grupy uposażenia

według stanowiska służbowego zajmowanego przed skierowaniem.

3.

Żołnierzowi zawodowemu, o którym mowa w ust. 1, w czasie zajmowania stanowiska służbowego

poza granicami państwa przysługują, wypłacane w walucie polskiej lub obcej

1)

należność zagraniczna - na pokrycie zwiększonych kosztów związanych z pełnieniem obowiązków

i funkcji poza granicami państwa, ustalona odpowiednio do zakresu ich pełnienia oraz

kosztów utrzymania poza granicami państwa;

2)

jednorazowy zasiłek adaptacyjny - w przypadku wyznaczenia na okres powodujący zmianę

miejsca zamieszkania.

4.

Żołnierzowi zawodowemu, o którym mowa w ust. 2, w czasie wykonywania zadań służbowych

poza granicami państwa przysługuje, wypłacana w walucie polskiej lub obcej, należność

zagraniczna, ustalona odpowiednio do rangi pełnionej funkcji i zakresu wykonywanych

obowiązków służbowych, warunków zagrożenia utraty zdrowia lub życia występujących

w miejscu pełnienia służby poza granicami państwa, a także uciążliwości wynikających

z trudnych warunków klimatycznych lub zakwaterowania.

5.

Żołnierzowi zawodowemu, o którym mowa w ust. 1 i 2, przebywającemu w strefie działań

wojennych przysługuje dodatek wojenny.

6.

Żołnierzowi zawodowemu, o którym mowa w ust. 1 i 2, mogą być przyznane inne należności

pieniężne, odpowiednio do warunków pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami

państwa.

7.

Kwotę należności zagranicznej wynikającą z ust. 3 pkt 1 - zmniejsza się o kwotę środków

pieniężnych wypłacanych miesięcznie żołnierzowi zawodowemu na podstawie przepisów

obowiązujących w organizacji międzynarodowej, międzynarodowej strukturze wojskowej

lub w siłach zbrojnych albo w innych strukturach obronnych państw obcych. W przypadku,

gdy wypłacane żołnierzowi zawodowemu środki pieniężne są wyższe od kwoty należności

zagranicznej, należność ta nie przysługuje.

8.

Kwotę należności zagranicznej wynikającą z ust. 4 - zmniejsza się o kwotę środków

pieniężnych wypłacanych miesięcznie żołnierzowi zawodowemu na podstawie przepisów

obowiązujących w organizacji międzynarodowej lub w siłach wielonarodowych. W przypadku,

gdy wypłacane żołnierzowi zawodowemu środki pieniężne są wyższe od kwoty należności

zagranicznej, należność ta nie przysługuje. Przy ustalaniu wysokości środków pieniężnych

wypłacanych żołnierzowi zawodowemu nie uwzględnia się środków przeznaczonych na zakwaterowanie

i wyżywienie.

9.

Żołnierz zawodowy jest obowiązany poinformować na piśmie dowódcę jednostki wojskowej

właściwego w sprawie wypłaty należności zagranicznej, o środkach pieniężnych wypłacanych

mu miesięcznie przez organizację międzynarodową, międzynarodową strukturę wojskową,

siły zbrojne albo inne struktury obronne państw obcych albo siły wielonarodowe.

10.

Minister Obrony Narodowej, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy, określi,

w drodze rozporządzenia, wysokość oraz tryb przyznawania i wypłacania należności,

o których mowa w ust. 3-5, rodzaje, wysokość, a także tryb przyznawania i wypłacania

innych należności pieniężnych, o których mowa w ust. 6, przysługujących żołnierzom

zawodowym wyznaczonym albo skierowanym do pełnienia zawodowej służby wojskowej poza

granicami państwa, z uwzględnieniem walut, w których te należności będą wypłacane.

Rozporządzenie powinno uwzględniać w szczególności rodzaj i wysokość tych należności

w zależności od charakteru i warunków pełnienia służby poza granicami państwa.

1.

Z uposażenia żołnierza zawodowego mogą być dokonywane potrącenia w granicach i na

zasadach określonych w przepisach o wynagrodzeniu za pracę, z zastrzeżeniem ust. 2-4.

2.

Przez uposażenie, o którym mowa w ust. 1, należy rozumieć uposażenie wymienione w

art. 72 ust. 1, dodatkowe uposażenie roczne, o którym mowa w art. 83, dodatkowe wynagrodzenie,

o którym mowa w art. 88, odprawę z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej,

o której mowa w art. 94, i należności pieniężne wymienione w art. 95 pkt 1 i 2.

2a.

Z uposażenia, o którym mowa w ust. 1, dokonuje się potrąceń na podstawie prawomocnego

orzeczenia o wymierzeniu kary pieniężnej, wydanego w postępowaniu dyscyplinarnym.

3.

Odprawa z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, o której mowa w art. 94,

podlega egzekucji wyłącznie na zaspokojenie zaległych świadczeń alimentacyjnych, z

uwzględnieniem ograniczeń wynikających z ust. 1.

4.

Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się do zaliczek pobranych przez żołnierza zawodowego

do rozliczenia, które potrąca się z uposażenia, i innych należności, o których mowa

w art. 73, w pełnej wysokości, niezależnie od potrąceń dokonywanych z innych tytułów.

1.

Jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej, organami właściwymi w sprawach określonych

w przepisach niniejszego rozdziału są dowódcy jednostek wojskowych zajmujący stanowiska

służbowe dowódcy batalionu lub równorzędne, o których mowa w ust. 3, albo wyższe -

w stosunku do wszystkich żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową

w podległej jednostce wojskowej, z wyjątkiem tego dowódcy i jego zastępcy.

2.

W stosunku do dowódców jednostek wojskowych i ich zastępców oraz żołnierzy zawodowych

pełniących zawodową służbę wojskową w jednostkach wojskowych, których dowódcy zajmują

stanowisko niższe niż określone w ust. 1, właściwymi organami są bezpośredni przełożeni

dowódców tych jednostek.

3.

Stanowiskami służbowymi równorzędnymi stanowisku dowódcy batalionu są stanowiska

1)

dowódcy dywizjonu lub eskadry;

2)

dowódcy okrętu II rangi;

3)

inne stanowiska dowódców jednostek wojskowych, jeżeli stanowiska te zostały zaszeregowane

do stopnia etatowego co najmniej majora (komandora podporucznika).

Żołnierzowi zawodowemu przysługują prawa obywatelskie do udziału w życiu publicznym,

z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w ustawach.

1.

W czasie pełnienia zawodowej służby wojskowej żołnierzowi zawodowemu nie wolno

1)

być członkiem partii politycznej ani stowarzyszenia, organizacji lub ruchu obywatelskiego,

stawiających sobie cele polityczne;

2)

brać udziału w zgromadzeniach o charakterze politycznym;

3)

prowadzić działalności politycznej.

2.

Zastrzeżenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, nie dotyczy zgromadzeń związanych z wyborami

władz państwowych i samorządowych. Żołnierzom zawodowym uczestniczącym w takich zgromadzeniach

nie wolno nosić umundurowania oraz odznak i oznak wojskowych.

3.

Z dniem rozpoczęcia pełnienia zawodowej służby wojskowej ustaje dotychczasowe członkostwo

żołnierza zawodowego w partii politycznej, stowarzyszeniu, organizacji lub ruchu obywatelskim,

o których mowa w ust. 1 pkt 1.

1.

Żołnierz zawodowy pisemnie informuje dowódcę jednostki wojskowej, w której zajmuje

stanowisko służbowe, o swojej przynależności do stowarzyszenia i innej organizacji

krajowej.

2.

Przynależność żołnierza zawodowego do stowarzyszenia i innej organizacji zagranicznej

lub międzynarodowej wymaga zezwolenia Ministra Obrony Narodowej.

3.

Zezwolenie, o którym mowa w ust. 2, może być przez Ministra Obrony Narodowej zawieszone

lub cofnięte, jeżeli wymagają tego względy ochrony informacji niejawnych oraz potrzeby

Sił Zbrojnych.

4.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb postępowania

w sprawach, o których mowa w ust. 2 i 3, z uwzględnieniem danych, jakie powinien zawierać

wniosek żołnierza zawodowego.

1.

Żołnierzom zawodowym nie wolno tworzyć i zrzeszać się w związkach zawodowych.

2.

Z dniem rozpoczęcia pełnienia zawodowej służby wojskowej ustaje dotychczasowe członkostwo

żołnierza zawodowego w związku zawodowym.

3.

W jednostkach wojskowych żołnierze zawodowi mogą tworzyć organy przedstawicielskie

poszczególnych korpusów kadry zawodowej Sił Zbrojnych.

4.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, warunki organizacji, funkcjonowania

i tryb wyboru oraz okresy kadencji, zadania i uprawnienia organów przedstawicielskich

żołnierzy zawodowych, a także formy ich współpracy z dowódcami jednostek wojskowych,

z uwzględnieniem doradczego charakteru tych organów.

Zasady etyki oraz honoru i godności żołnierzy zawodowych określa Kodeks Honorowy Żołnierza

Zawodowego Wojska Polskiego, opracowany i przyjęty przez organy przedstawicielskie

żołnierzy zawodowych.

1.

Żołnierz zawodowy może kandydować do Sejmu i Senatu oraz Parlamentu Europejskiego,

na kierownicze stanowiska w państwie obsadzane na podstawie wyboru oraz do organów

samorządu terytorialnego.

2.

Na czas trwania kampanii wyborczej udziela się żołnierzowi zawodowemu urlopu bezpłatnego.

Ograniczenia określone w niniejszym rozdziale nie naruszają prawa przynależności żołnierzy

zawodowych do kościołów i innych związków wyznaniowych mających osobowość prawną.

Żołnierza zawodowego zwalnia się z zawodowej służby wojskowej wskutek

1)

zrzeczenia się obywatelstwa polskiego;

2)

wybrania na posła, w tym do Parlamentu Europejskiego, senatora, na kierownicze stanowisko

państwowe obsadzane na podstawie wyboru oraz do organów wykonawczych samorządu terytorialnego;

3)

ustalenia przez wojskową komisję lekarską niezdolności do służby;

4)

odmowy przyjęcia skierowania do wojskowej komisji lekarskiej lub nieusprawiedliwionego

niezgłoszenia się do tej komisji w określonym terminie i miejscu albo niepoddania

się badaniom, do których został zobowiązany przez komisję lekarską;

5)

osiągnięcia wieku sześćdziesięciu lat, z zastrzeżeniem art. 111b;

6)

otrzymania niedostatecznej ogólnej oceny w opinii służbowej;

6a)

(uchylony)

6b)

(uchylony)

6c)

złożenia niezgodnego z prawdą oświadczenia lustracyjnego;

7)

odmowy pełnienia służby na równorzędnym lub wyższym stanowisku służbowym;

8)

upływu czasu określonego w kontrakcie, jeżeli nie nastąpi zawarcie kolejnego kontraktu;

9)

upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego

przez

a)

żołnierza zawodowego,

b)

właściwy organ;

10)

niewyznaczenia na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w rezerwie kadrowej;

11)

utraty stopnia wojskowego albo degradacji;

12)

prawomocnego orzeczenia o wymierzeniu kary dyscyplinarnej usunięcia z zawodowej służby

wojskowej;

13)

prawomocnego orzeczenia środków karnych pozbawienia praw publicznych, wydalenia z

zawodowej służby wojskowej lub zakazu wykonywania zawodu żołnierza zawodowego;

14)

skazania prawomocnym wyrokiem sądu na karę pozbawienia wolności (aresztu wojskowego)

bez warunkowego zawieszenia jej wykonania;

15)

prawomocnego ukarania przez organ właściwego samorządu zawodowego karą zawieszenia

lub pozbawienia prawa wykonywania zawodu (specjalności zawodowej);

16)

nieobecności w służbie jednorazowo przez okres trzech dni roboczych, która nie została

usprawiedliwiona.

Zwolnienie żołnierza zawodowego przebywającego na urlopie macierzyńskim, urlopie na

warunkach urlopu macierzyńskiego, urlopie ojcowskim lub urlopie rodzicielskim z zawodowej

służby wojskowej, na podstawie art. 111 pkt 8, następuje z pierwszym dniem po zakończeniu

tego urlopu.

1

Minister Obrony Narodowej, w przypadkach uzasadnionych potrzebami Sił Zbrojnych, może

określić inny termin zwolnienia z zawodowej służby wojskowej dla żołnierzy zawodowych

posiadających stopnie wojskowe generałów (admirałów) wyznaczanych na stanowiska służbowe

w organizacji międzynarodowej albo międzynarodowej strukturze wojskowej albo na stanowiska

służbowe Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił

Zbrojnych, Dowódcy Operacyjnego Rodzajów Sił Zbrojnych lub Dowódcy Wojsk Obrony Terytorialnej,

którzy mieliby być zwolnieni ze służby na podstawie art. 111 pkt 5, za ich pisemną

zgodą.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, termin zwolnienia z zawodowej służby wojskowej

nie może być późniejszy niż dzień osiągnięcia przez żołnierza zawodowego wieku sześćdziesięciu

trzech lat.

1.

Żołnierza zawodowego można zwolnić z zawodowej służby wojskowej wskutek

1)

skazania prawomocnym wyrokiem na karę pozbawienia wolności (aresztu wojskowego) z

warunkowym zawieszeniem wykonania tej kary;

2)

odmowy wydania lub cofnięcia żołnierzowi wymaganego poświadczenia bezpieczeństwa;

3)

niewyznaczenia na stanowisko służbowe na kolejną kadencję;

4)

otrzymania dostatecznej ogólnej oceny w opinii służbowej;

5)

zaistnienia potrzeb Sił Zbrojnych - za pisemną zgodą żołnierza.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, zwolnienie z zawodowej służby wojskowej

następuje po sześciu miesiącach od upływu kadencji, w ostatnim dniu miesiąca. Okres

ten może być skrócony na pisemny wniosek żołnierza.

1.

Z dniem śmierci żołnierza zawodowego stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej

wygasa.

2.

Stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej wygasa również w przypadku, gdy żołnierz

zawodowy

1)

został uznany za zmarłego;

2)

zaginął.

3.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1 i 2, żołnierza zawodowego skreśla się z ewidencji

decyzją dyrektora departamentu Ministerstwa Obrony Narodowej właściwego do spraw kadr

wydaną dla celów ewidencyjnych.

1.

Żołnierz zawodowy może w każdym czasie wypowiedzieć stosunek służbowy zawodowej służby

wojskowej bez podawania przyczyny.

2.

Dokonanie wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej przez właściwy

organ może nastąpić, gdy jednostka wojskowa, w której żołnierz zawodowy pełni zawodową

służbę wojskową, uległa rozformowaniu lub zmniejszył się jej stan etatowy w korpusie

kadry zawodowej Sił Zbrojnych, w którym żołnierz pełni służbę, albo gdy uległo likwidacji

stanowisko służbowe, które żołnierz zajmował, a brak jest możliwości wyznaczenia go

na inne stanowisko odpowiadające jego kwalifikacjom zawodowym.

3.

Wypowiedzenie stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej przez właściwy organ

jest decyzją.

4.

Organem właściwym do wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej,

o którym mowa w ust. 3, są

1)

Minister Obrony Narodowej - w odniesieniu do żołnierzy zawodowych, o których mowa

w art. 44 ust. 1 pkt 1;

2)

dyrektor departamentu Ministerstwa Obrony Narodowej właściwego do spraw kadr - w odniesieniu

do pozostałych żołnierzy zawodowych korpusu oficerów zawodowych;

3)

organy, o których mowa w art. 10 pkt 2-4 - w odniesieniu do żołnierzy zawodowych korpusów

podoficerów zawodowych i szeregowych zawodowych.

5.

Zwolnienie z zawodowej służby wojskowej żołnierza zawodowego wskutek dokonanego wypowiedzenia

stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej następuje po upływie sześciu miesięcy

od dnia złożenia wypowiedzenia przez żołnierza lub doręczenia wypowiedzenia dokonanego

przez organ wojskowy, w ostatnim dniu miesiąca.

6.

Okres wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, o którym mowa

w ust. 5, może być skrócony za pisemną zgodą zwalnianego żołnierza zawodowego i właściwego

organu, przy czym kończyć się musi ostatniego dnia miesiąca.

7.

Żołnierzowi zawodowemu może być doręczone wypowiedzenie stosunku służbowego zawodowej

służby wojskowej przed terminem rozformowania jednostki wojskowej lub zmniejszenia

jej stanu etatowego albo likwidacji stanowiska służbowego, które żołnierz zajmuje,

z tym że bieg terminu wypowiedzenia rozpoczyna się od dnia następującego po dniu rozformowania

jednostki wojskowej lub zmniejszenia jej stanu etatowego albo likwidacji stanowiska

służbowego, które żołnierz zajmował.

8.

Żołnierzowi zawodowemu, któremu właściwy organ wypowiedział stosunek służbowy zawodowej

służby wojskowej, doręcza się wypowiedzenie wraz z decyzją o przeniesieniu tego żołnierza

do dyspozycji.

1.

Zwolnienie z zawodowej służby wojskowej w przypadkach, o których mowa w art. 111 pkt

2, 4, 6-7, pkt 9 lit. a, pkt 10 i 16 oraz art. 112 ust. 1, następuje decyzją organu

wymienionego w art. 114 ust. 4.

2.

Zwolnienie z zawodowej służby wojskowej w przypadkach, o których mowa w art. 111 pkt

1, 3, 5, 8, pkt 9 lit. b i pkt 11-15, następuje z mocy prawa z dniem uprawomocnienia

się odpowiedniego orzeczenia lub z dniem, w którym decyzja stała się ostateczna albo

z dniem zaistnienia okoliczności stanowiącej podstawę zwolnienia żołnierza zawodowego

ze służby.

3.

W przypadkach, o których mowa w ust. 2, dowódca jednostki wojskowej, w której żołnierz

pełni służbę, stwierdza fakt zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej rozkazem

personalnym, wydanym do celów ewidencyjnych.

4.

Zwolnienie z zawodowej służby wojskowej w przypadkach niewymienionych w ust. 2 następuje

z dniem określonym w decyzji organu, o którym mowa w ust. 1.

1.

W razie uchylenia orzeczenia, o którym mowa w art. 111 pkt 11 i 13-15 lub art. 112

ust. 1 pkt 1, albo uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji o zwolnieniu z zawodowej

służby wojskowej lub wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej

dokonanego przez organ wojskowy, ulegają uchyleniu skutki tego orzeczenia lub decyzji,

jakie wynikły dla żołnierza zawodowego z tego tytułu.

2.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1, data zwolnienia z zawodowej służby wojskowej

nie ulega zmianie, przy czym uznaje się, że zwolnienie żołnierza zawodowego nastąpiło

w drodze wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez

właściwy organ.

3.

Żołnierzowi zawodowemu, o którym mowa w ust. 1, przysługuje od Skarbu Państwa odszkodowanie

w wysokości sześciokrotności kwoty uposażenia zasadniczego, wraz z dodatkami o charakterze

stałym, należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, z uwzględnieniem powstałych

zmian mających wpływ na prawo do uposażenia lub jego wysokość, a w przypadku gdy stanowisko

służbowe, które żołnierz zawodowy zajmował przed zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej,

nie istnieje, według stawek na porównywalnym pod względem stopnia etatowego i grupy

uposażenia stanowisku służbowym, obowiązujących w dniu uprawomocnienia się orzeczenia

lub decyzji wymienionych w ust. 1.

W zakresie zwalniania z zawodowej służby wojskowej żołnierzy zawodowych, których stosunek

służbowy lub wykonywanie zawodu jest unormowane w odrębnych przepisach, stosuje się

również te przepisy.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i

tryb zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej. Rozporządzenie

to powinno przewidywać, że postępowanie związane ze zwolnieniem żołnierza zawodowego

z zawodowej służby wojskowej jest w stosunku do niego jawne.

1.

Żołnierz zwolniony z zawodowej służby wojskowej z powodu, o którym mowa w art. 111

pkt 3, 8, pkt 9 lit. b i pkt 10 oraz art. 112 ust. 1 pkt 3-5, który pełnił zawodową

służbę wojskową co najmniej przez dziesięć lat, ze względu na szczególny charakter

wykształcenia, doświadczenia wojskowego i wiedzy specjalistycznej, korzysta z pierwszeństwa

w zatrudnieniu na stanowiskach związanych z obronnością kraju w administracji publicznej.

1a.

Organy administracji rządowej i organy samorządu terytorialnego są obowiązane do współpracy

z właściwymi organami wojskowymi w zakresie ewidencjonowania stanowisk związanych

z obronnością kraju, w tym stanowisk dotyczących planowania i realizacji pozamilitarnych

przygotowań obronnych w państwie.

1b.

Właściwy organ wojskowy wydaje żołnierzowi, o którym mowa w ust. 1, na jego wniosek

zaświadczenie stwierdzające jego predyspozycje do zajmowania stanowiska pracy określonego

w ust. 1.

1c.

Uprawnienie, o którym mowa w ust. 1, w pierwszej kolejności przysługuje byłym żołnierzom

zawodowym którzy zostali zwolnieni z zawodowej służby wojskowej wskutek ustalenia

przez wojskową komisję lekarską niezdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej

wskutek wypadku pozostającego w związku z pełnieniem czynnej służby wojskowej albo

choroby powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej

pełnionej poza granicami państwa, związanej z realizacją celów, o których mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o zasadach użycia lub pobytu Sił Zbrojnych

Rzeczypospolitej Polskiej poza granicami państwa

(Dz. U. z 2014 r. poz. 1510).

2.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, stanowiska pracy związane

z obronnością kraju w administracji publicznej. Rozporządzenie powinno uwzględniać

stanowiska pracy, na których są wykonywane zadania i czynności, dla których kwalifikacje

żołnierzy zwolnionych z zawodowej służby wojskowej są szczególnie przydatne.

3.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, organy wojskowe właściwe

do ewidencjonowania stanowisk związanych z obronnością kraju, wydawania zaświadczeń,

o których mowa w ust. 1b, tryb postępowania w tych sprawach oraz wzór zaświadczenia,

z uwzględnieniem sposobu prowadzenia ewidencji wojskowej i sprawności postępowania

organów wojskowych.

1.

Były żołnierz zawodowy, który został zwolniony z zawodowej służby wojskowej wskutek

ustalenia przez wojskową komisję lekarską niezdolności do pełnienia zawodowej służby

wojskowej wskutek wypadku pozostającego w związku z pełnieniem czynnej służby wojskowej

albo choroby powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby

wojskowej albo który pełnił zawodową służbę wojskową co najmniej cztery lata, z wyjątkiem

zwolnionego ze służby wojskowej z powodu, o którym mowa w art. 111 pkt 1 i 12-15,

w okresie dwóch lat od dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, może korzystać,

na terenie kraju, z pomocy w zakresie doradztwa zawodowego, przekwalifikowania i pośrednictwa

pracy, udzielanej przez właściwe organy.

2.

Były żołnierz zawodowy, który został zwolniony z zawodowej służby wojskowej wskutek

ustalenia przez wojskową komisję lekarską niezdolności do pełnienia zawodowej służby

wojskowej wskutek wypadku pozostającego w związku z pełnieniem czynnej służby wojskowej

albo choroby powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby

wojskowej pełnionej poza granicami państwa, związanej z realizacją celów, o których

mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o zasadach użycia lub pobytu Sił Zbrojnych

Rzeczypospolitej Polskiej poza granicami państwa, korzysta z pomocy, o której mowa w ust. 1, bezterminowo.

3.

Żołnierz zawodowy, za zgodą dowódcy jednostki wojskowej, może korzystać, na terenie

kraju, z pomocy w zakresie

1)

doradztwa zawodowego, o ile pełnił zawodową służbę wojskową co najmniej trzy lata,

2)

przekwalifikowania zawodowego i pośrednictwa pracy na dwa lata przed zwolnieniem z

zawodowej służby wojskowej, o ile pełnił tę służbę co najmniej cztery lata,

3)

praktyk zawodowych na sześć miesięcy przed zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej,

o ile pełnił zawodową służbę wojskową co najmniej dziewięć lat

- udzielanej przez właściwe organy.

3a.

Do zgody, o której mowa w ust. 3, nie stosuje się art. 106 § 2-6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania

administracyjnego.

4.

W ramach pomocy, o której mowa w ust. 1 i 3, do wysokości limitów, mogą być pokrywane

koszty

1)

przekwalifikowania zawodowego;

2)

przejazdów z miejsca zamieszkania do ośrodka szkolenia, w którym następuje przekwalifikowanie

zawodowe, lub do miejsca odbywania praktyki;

3)

zakwaterowania w okresie przekwalifikowania zawodowego lub odbywania praktyki zawodowej.

4)

(uchylony)

4a.

Wysokość limitów, o których mowa w ust. 4, wynosi za

1)

przekwalifikowanie zawodowe - 75% najniższego uposażenia zasadniczego żołnierza zawodowego

obowiązującego w dniu 1 stycznia roku kalendarzowego, w którym zainteresowany wystąpił

z wnioskiem o udzielenie pomocy w przekwalifikowaniu zawodowym;

2)

przejazdy z miejsca zamieszkania do ośrodka szkolenia lub miejsca odbywania praktyki

zawodowej i z powrotem - do wysokości równowartości dwudziestu przejazdów, których

koszt jednostkowy nie przekracza ceny biletu jednorazowego w 2 klasie pociągu według

taryfy pośpiesznej z uwzględnieniem przysługujących ulg, za wyjątkiem biletów na miejsca

rezerwowane, sypialne lub miejsca do leżenia;

3)

zakwaterowanie w miejscu szkolenia lub w miejscu odbywania praktyki zawodowej - do

wysokości równowartości trzydziestu noclegów, których koszt jednostkowy nie przekracza

300% ryczałtu za noclegi określonego w przepisach w sprawie wysokości oraz warunków

ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej

jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju.

4b.

Żołnierzowi zawodowemu i byłemu żołnierzowi zawodowemu pokrywa się koszty, o których

mowa w ust. 4 pkt 1, w wysokości

1)

po 4 latach służby wojskowej - 100%,

2)

po 9 latach służby wojskowej - 200%,

3)

po 15 latach służby wojskowej - 300%

- limitu określonego w ust 4a pkt 1.

4c.

Małżonkom oraz dzieciom, o których mowa w ust. 6, oraz byłym żołnierzom zawodowym

zwolnionym z zawodowej służby wojskowej wskutek ustalenia przez wojskową komisję lekarską

niezdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej z przyczyn, o których mowa w

ust. 1 i 2, pokrywa się koszty, o których mowa w ust. 4 pkt 1 w wysokości 300% limitu

określonego w ust. 4a pkt 1.

4d.

Koszty, o których mowa w ust. 4 pkt 2 i 3, pokrywa się, jeżeli przejazd odbywa się

na odległość powyżej 50 kilometrów w jedną stronę.

4e.

W przypadku nieukończenia przekwalifikowania zawodowego z winy uprawnionego, koszty,

o których mowa w ust. 4, podlegają zwrotowi.

5.

Pomoc w zakresie doradztwa zawodowego i pośrednictwa pracy realizowana jest bezpłatnie

przez właściwe organy wojskowe.

6.

Z pomocy, o której mowa w ust. 1, mogą korzystać bezterminowo również małżonek oraz

dzieci pozostające na utrzymaniu żołnierza zawodowego, który

a)

zaginął lub poniósł śmierć w związku z wykonywaniem zadań służbowych,

b)

zmarł w okresie 3 lat po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej w następstwie wypadku

lub choroby pozostającej w związku z wykonywaniem zadań służbowych.

7.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, tryb korzystania z uprawnień,

o których mowa w ust. 1-6, tryb dokonywania zwrotu kosztów, o których mowa w ust.

4, oraz właściwość organów w sprawach przyznawania pomocy. Rozporządzenie powinno

zagwarantować odpowiednie przygotowanie uprawnionych do funkcjonowania na rynku pracy

oraz prawidłowe wykorzystanie środków finansowych przeznaczanych na ten cel.

Okres pełnienia zawodowej służby wojskowej wlicza się pracownikowi do okresu zatrudnienia

w zakresie wszystkich uprawnień związanych z tym zatrudnieniem. Były żołnierz zawodowy,

który podjął pracę w roku kalendarzowym, w którym nastąpiło jego zwolnienie z zawodowej

służby wojskowej, nabywa prawo do urlopu wypoczynkowego w następnym roku kalendarzowym.

1.

Żołnierzy zwolnionych z zawodowej służby wojskowej przenosi się do rezerwy, jeżeli

ze względu na wiek podlegają obowiązkowi służby wojskowej i zostali uznani za zdolnych

do tej służby. Żołnierze ci mogą posługiwać się posiadanym stopniem wojskowym z określeniem

„w rezerwie”.

2.

Żołnierzy zwolnionych z zawodowej służby wojskowej, którzy ze względu na wiek albo

stan zdrowia nie podlegają obowiązkowi służby wojskowej, przenosi się w stan spoczynku.

Żołnierze ci mogą posługiwać się posiadanym stopniem wojskowym z określeniem „w stanie

spoczynku”.

1.

Żołnierz zawodowy, który w czasie zawodowej służby wojskowej był obowiązany do złożenia

oświadczenia o swoim stanie majątkowym, o którym mowa w art. 58, nie może być, przed

upływem trzech lat od dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, zatrudniony albo

podejmować pracy zarobkowej na podstawie innego tytułu u przedsiębiorców prowadzących działalność w zakresie produkcji lub obrotu

wyrobami, o których mowa w przepisach w sprawie klasyfikacji wyrobów obronnych oraz

dostaw, robót budowlanych i usług przeznaczonych na zamówienie jednostek wojskowych

oraz podmiotach zależnych od tych przedsiębiorców, w rozumieniu przepisów ustawy z

dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych

do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1639 oraz z 2017 r. poz. 452, 724, 791 i 1089) - jeżeli w okresie trzech lat przed dniem zwolnienia z zawodowej służby wojskowej

brał udział w postępowaniu o udzielenie zamówienia, dotyczącym tych wyrobów, dostaw,

robót budowlanych i usług lub brał udział w wykonywaniu umowy.

2.

Udział w postępowaniu o udzielenie zamówienia, o którym mowa w ust. 1, obejmuje następujące

czynności

1)

podejmowanie decyzji o konieczności zakupu;

2)

formułowanie i zatwierdzanie wymagań dotyczących przedmiotu zamówienia;

3)

przygotowywanie i zatwierdzanie specyfikacji istotnych warunków zamówienia lub innego

dokumentu określających przedmiot, warunki i tryb udzielenia zamówienia;

4)

udział w pracach komisji przetargowej lub zespołu prowadzącego postępowanie o udzielenie

zamówienia, a także udział w czynnościach kontroli lub nadzoru nad tymi pracami;

5)

udział w negocjacjach, także w przedmiocie dokonywania zmian w umowie, oraz podpisywanie

umowy.

3.

Wykonywanie umowy, o której mowa w ust. 1, obejmuje dokonywanie odbioru wyrobów, dostaw,

robót budowlanych lub wykonanych usług protokołem, w którym potwierdzono, że wyroby,

dostawy, roboty budowlane lub usługi spełniają wymagania określone w umowie oraz,

że zostały one wykonane zgodnie z przepisami i normami obowiązującymi w danej dziedzinie.

4.

Kto zatrudnia byłego żołnierza zawodowego wbrew przepisom ust. 1, podlega karze aresztu

albo karze grzywny.

1.

Żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej wydaje się niezwłocznie świadectwo

służby.

2.

Były żołnierz zawodowy może żądać sprostowania świadectwa służby w terminie siedmiu

dni od dnia jego doręczenia.

3.

W przypadku niewydania w terminie lub wydania niewłaściwego świadectwa służby byłemu

żołnierzowi zawodowemu przysługuje odszkodowanie z tytułu poniesionej przez niego

w związku z tym szkody w wysokości uposażenia zasadniczego, wraz z dodatkami o charakterze

stałym, należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, za czas pozostawania

bez pracy z tego powodu, nie dłuższy jednak niż sześć tygodni.

4.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, dane, które należy podać

w świadectwie służby, tryb wydawania i prostowania tych świadectw, podmioty uprawnione

do wydawania świadectwa i jego prostowania oraz tryb przyznawania odszkodowania z

tytułu szkody wyrządzonej niewydaniem w terminie lub wydaniem niewłaściwego świadectwa

służby, a także wzór świadectwa służby, uwzględniając sprawność postępowania w tych

sprawach oraz, że wzór świadectwa służby powinien odpowiadać wzorom świadectw pracy

i służby dla innych grup zawodowych.

1.

Kandydaci na żołnierzy zawodowych pełnią czynną służbę wojskową jako służbę kandydacką.

2.

Do służby kandydackiej może być powołana osoba niekarana sądownie, posiadająca obywatelstwo

polskie, zdolność fizyczną i psychiczną do zawodowej służby wojskowej, wiek co najmniej

osiemnaście lat i wykształcenie wymagane do przyjęcia do uczelni wojskowej, szkoły

podoficerskiej lub ośrodka szkolenia.

2a.

Osoba ubiegająca się o powołanie do służby kandydackiej składa wniosek o powołanie

do służby kandydackiej zawierający kwestionariusz osobowy oraz poddawana jest postępowaniu

rekrutacyjnemu.

2b.

Postępowanie rekrutacyjne obejmuje egzamin wstępny, rozmowę kwalifikacyjną oraz analizę

ocen uzyskanych przez osobę ubiegającą się o powołanie do służby kandydackiej na świadectwie

ukończenia szkoły.

2c.

Powołanie do służby kandydackiej następuje w zależności od wyników uzyskanych w postępowaniu

rekrutacyjnym.

3.

Osobę ubiegającą się o powołanie do służby kandydackiej kieruje się do

1)

wojskowej komisji lekarskiej w celu ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do

zawodowej służby wojskowej;

2)

wojskowej pracowni psychologicznej w celu wydania orzeczenia psychologicznego w zakresie

braku przeciwwskazań do pełnienia zawodowej służby wojskowej.

4.

Stosunek służbowy służby kandydackiej powstaje w drodze powołania, na podstawie dobrowolnego

zgłoszenia, po spełnieniu łącznie następujących warunków

1)

podpisaniu umowy, o której mowa w ust. 6;

2)

wydaniu rozkazu personalnego o powołaniu do służby kandydackiej;

3)

stawieniu się osoby powołanej do pełnienia służby kandydackiej.

5.

Rozkaz personalny o powołaniu do służby kandydackiej wydają, uwzględniając potrzeby

Sił Zbrojnych, odpowiednio rektor-komendant uczelni wojskowej, komendant szkoły podoficerskiej

oraz komendant ośrodka szkolenia.

6.

Rozkaz personalny o powołaniu do służby kandydackiej wydaje się po podpisaniu umowy

z osobą ubiegającą się o przyjęcie do tej służby, określającej warunki zwrotu poniesionych

kosztów na jej utrzymanie i naukę w przypadku

1)

zwolnienia ze służby kandydackiej na podstawie art. 134 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz 4-9;

2)

niestawienia się do zawodowej służby wojskowej lub niepodpisania kontraktu na pełnienie

służby kontraktowej;

3)

zwolnienia z zawodowej służby wojskowej w okresie dwa razy dłuższym od czasu trwania

nauki, na podstawie art. 111 pkt 1, 4, 6-7, 9 lit. a i pkt 11-16 oraz art. 112 ust.

1 pkt 1, w wysokości proporcjonalnej do czasu służby po zakończeniu nauki.

7.

Stosunek służbowy służby kandydackiej wygasa z mocy prawa z dniem skreślenia z ewidencji

uczelni wojskowej, szkoły podoficerskiej lub ośrodka szkolenia, jeżeli żołnierz pełniący

służbę kandydacką nie ukończy nauki w uczelni wojskowej, szkole podoficerskiej lub

ośrodku szkolenia.

1.

Do służby kandydackiej może być powołana również osoba będąca

1)

cywilnym studentem uczelni wojskowej;

2)

studentem innej uczelni niż uczelnia wojskowa.

2.

Kandydat na żołnierza zawodowego będący studentem studiów, o których mowa w ust. 1

pkt 2, odbywa w okresie przerw wakacyjnych szkolenie wojskowe oraz pozostaje na zaopatrzeniu

wybranej uczelni wojskowej.

3.

Rozkaz personalny o powołaniu do służby kandydackiej wydaje, uwzględniając potrzeby

Sił Zbrojnych, w przypadku o którym mowa

1)

w ust. 1 pkt 1 - rektor-komendant uczelni wojskowej;

2)

w ust. 1 pkt 2 - dyrektor departamentu Ministerstwa Obrony Narodowej właściwego do

spraw kadr.

4.

Umowę, o której mowa w art. 124 ust. 6, z osobą wymienioną w ust. 1, podpisuje rektor-komendant

uczelni wojskowej.

1.

Osoby powołane do służby kandydackiej stają się żołnierzami w czynnej służbie wojskowej

z dniem stawienia się do tej służby.

2.

Z dniem rozpoczęcia pełnienia służby kandydackiej żołnierz pełniący służbę kandydacką

otrzymuje bez szczególnego nadania tytuł

1)

podchorążego, jeżeli kształci się na oficera zawodowego;

2)

kadeta, jeżeli kształci się na podoficera zawodowego;

3)

elewa, jeżeli kształci się na szeregowego zawodowego.

1.

Osoby ubiegające się o przyjęcie do uczelni wojskowej, szkoły podoficerskiej lub ośrodka

szkolenia składają egzaminy wstępne.

2.

Pierwszeństwo przyjęcia do szkół podoficerskich mają szeregowi zawodowi, którzy pełnili

zawodową służbę wojskową przez co najmniej pięć lat oraz posiadają co najmniej bardzo

dobrą ogólną ocenę w ostatniej opinii służbowej.

3.

Szeregowych zawodowych kształconych w szkołach podoficerskich oraz szeregowych zawodowych

i podoficerów zawodowych odbywających szkolenie w uczelni wojskowej nie powołuje się

do służby kandydackiej.

4.

Osoby, o których mowa w ust. 1, wnoszą opłaty z tytułu udziału w egzaminach wstępnych

do uczelni wojskowych i szkół podoficerskich. Szeregowi zawodowi wnoszą opłaty z tytułu

udziału w egzaminach wstępnych do uczelni wojskowych.

Kandydatów na żołnierzy zawodowych kształcą na potrzeby korpusu

1)

oficerów zawodowych - uczelnie wojskowe, a w przypadku osoby, o której mowa w art.

124a ust. 1 pkt 2 - uczelnia niewojskowa wspólnie z uczelnią wojskową;

2)

podoficerów zawodowych - szkoły podoficerskie;

3)

szeregowych zawodowych - ośrodki szkolenia.

Minister Obrony Narodowej, w drodze rozporządzenia

1)

tworzy i znosi szkoły podoficerskie;

2)

określi szczegółowe warunki i tryb składania egzaminów końcowych w szkołach podoficerskich

oraz odbywania praktyk, a także wzór świadectwa stwierdzającego jej ukończenie.

Rozporządzenie powinno w szczególności określać cele i szczegółowe zadania szkół podoficerskich

oraz organizację i podstawowe założenia procesu kształcenia w szkołach podoficerskich.

1.

Stopniami wojskowymi żołnierzy pełniących służbę kandydacką są stopnie ustanowione

w ustawie z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej

Polskiej.

2.

Osoba powołana do służby kandydackiej otrzymuje bez szczególnego nadania stopień wojskowy

szeregowego (marynarza) z dniem rozpoczęcia pełnienia tej służby, o ile nie posiada

wyższego stopnia wojskowego. Nadanie wyższych stopni wojskowych następuje w drodze

mianowania.

1.

Żołnierzom pełniącym służbę kandydacką przysługuje uposażenie zasadnicze, dodatki

do uposażenia zasadniczego i inne należności pieniężne.

2.

W sprawach dotyczących uposażenia i innych należności pieniężnych przysługujących

żołnierzom pełniącym służbę kandydacką stosuje się odpowiednio przepisy art. 2 ust. 1 i ust. 2 pkt 1, 2 i 4, art. 3, art. 4, art. 6-10, art. 30 ust. 2, art.

33 i 36, art. 38 ust. 2, art. 39, art. 42 i 43, art. 45 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 oraz

art. 45a ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy niezawodowych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2146).

2a.

Prokuratorom powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury pełniącym służbę kandydacką

przysługuje prawo do wynagrodzenia określone w ustawie z dnia 28 stycznia 2016 r. - Prawo o prokuraturze. W takim przypadku uposażenia zasadniczego, o którym mowa w ust. 1, nie wypłaca się.

3.

Minister Obrony Narodowej, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy, określi,

w drodze rozporządzenia, stawki uposażenia zasadniczego dla żołnierzy pełniących służbę

kandydacką. Rozporządzenie, określając stawki uposażenia, powinno ustalić je na poziomie

nie niższym niż uposażenie żołnierzy odbywających zasadniczą służbę wojskową.

(uchylony)

Do żołnierzy pełniących służbę kandydacką stosuje się odpowiednio przepisy art. 5

ust. 1-7, art. 8, art. 8a, art. 18, art. 50a ust. 1-5, art. 51, art. 54, art. 56 ust.

1-4, art. 57, art. 59 ust. 1 i 2, art. 60a, art. 60b ust. 1 pkt 1-3, art. 60c pkt

1, 2 i 5, art. 60d ust. 1-3, art. 60e ust. 1, 2, 7, 9 i 15-17, art. 67 ust. 1-6, art.

67a ust. 1, art. 67b ust. 1, art. 67c, art. 70 ust. 1-3, art. 91 ust. 1-3, art. 105,

art. 106, art. 107 ust. 1-3, art. 108 ust. 1-3 i art. 108a-110 oraz przepisy wydane

na podstawie art. 5 ust. 8, art. 50a ust. 6, art. 56 ust. 5, art. 59 ust. 3, art.

67 ust. 7, art. 67a ust. 2, art. 67b ust. 2, art. 70 ust. 4, art. 91 ust. 4, art.

107 ust. 4 i art. 108 ust. 4.

1.

Żołnierzy pełniących służbę kandydacką obejmuje się ewidencją wojskową prowadzoną

przez dyrektora departamentu Ministerstwa Obrony Narodowej właściwego do spraw kadr

i dowódcę jednostki wojskowej, w której żołnierz pełni służbę kandydacką, oraz wojskowego

komendanta uzupełnień.

2.

W ewidencji, o której mowa w ust. 1, ujmuje się dane osobowe żołnierza pełniącego

służbę kandydacką oraz dane dotyczące przebiegu służby kandydackiej, stanu zdrowia,

wykształcenia, kwalifikacji, stanu cywilnego i rodzinnego, wyróżnień, a także orzeczeń

wydanych w stosunku do żołnierza w postępowaniu sądowym, administracyjnym lub dyscyplinarnym.

3.

Dane osobowe, o których mowa w ust. 2, obejmują: nazwisko i imiona, nazwisko rodowe,

nazwisko i imiona poprzednie, imiona rodziców, nazwiska rodowe rodziców, imię i nazwisko

małżonka oraz jego nazwisko rodowe, imiona dzieci, płeć, datę i miejsce urodzenia,

obywatelstwo, numer PESEL, stopień wojskowy, adres zameldowania, adres zamieszkania

oraz rodzaj, serię i numer dokumentu tożsamości.

4.

Ewidencja, o której mowa w ust. 1, jest prowadzona w formie teczki akt personalnych

i karty ewidencyjnej oraz może być prowadzona w formie elektronicznej.

5.

Przetwarzanie danych osobowych, o których mowa w ust. 2, zgromadzonych w ewidencji

wojskowej może odbywać się bez wiedzy i zgody osoby, której dotyczą te dane.

6.

W przypadku zniszczenia lub zaginięcia ewidencji wojskowej podlega ona odtworzeniu.

7.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, zakres i sposób prowadzenia

ewidencji wojskowej kandydatów na żołnierzy zawodowych oraz sposób jej odtwarzania

w przypadku zniszczenia lub zaginięcia, a także wzory dokumentów ewidencyjnych, uwzględniając

sposób dokonywania wpisów oraz wymogi dotyczące ochrony danych osobowych żołnierzy

pełniących służbę kandydacką objętych ewidencją wojskową.

1.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, tryb kierowania żołnierzy

pełniących służbę kandydacką na studia lub naukę do szkoły wojskowej w kraju lub za

granicą oraz tryb odwołania i organy właściwe w tych sprawach, a także sposób ustalania

kosztów związanych z pobieraniem nauki przez żołnierza pełniącego służbę kandydacką,

tryb zwrotu tych kosztów oraz wzór umowy, o której mowa w art. 54 ust. 1.

2.

Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, powinno uwzględnić formy nauki, na którą żołnierz

pełniący służbę kandydacką może być skierowany, a przy ustalaniu kosztów utrzymania

i nauki, które podlegają zwrotowi, należy uwzględnić koszty zakwaterowania, wyżywienia,

umundurowania i nauki oraz dojazdu do miejsca jej pobierania, a także czesnego i stypendium.

Żołnierzom pełniącym służbę kandydacką oraz członkom ich rodzin przysługują szczególne

uprawnienia i ulgi przewidziane w ustawie z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej

Polskiej dla żołnierzy odbywających zasadniczą służbę wojskową i członków ich rodzin, z wyjątkiem

uprawnień do zasiłków przewidzianych w art. 128 ust. 1 i art. 128a oraz należności

i opłat przewidzianych w art. 131 ust. 1 pkt 1 tej ustawy.

1.

Żołnierza pełniącego służbę kandydacką zwalnia się ze służby kandydackiej wskutek

1)

zrzeczenia się obywatelstwa polskiego;

2)

wybrania na posła, w tym do Parlamentu Europejskiego, senatora, na kierownicze stanowisko

państwowe obsadzane na podstawie wyboru oraz do organów wykonawczych samorządu terytorialnego;

3)

ustalenia przez wojskową komisję lekarską niezdolności do zawodowej służby wojskowej;

4)

skreślenia z listy studentów lub niespełnienia wymogów określonych w regulaminie nauki

lub studiów;

5)

utraty stopnia wojskowego albo degradacji;

6)

prawomocnego orzeczenia o wymierzeniu kary dyscyplinarnej usunięcia z czynnej służby

wojskowej pełnionej w charakterze kandydata na żołnierza zawodowego;

7)

prawomocnego orzeczenia środków karnych pozbawienia praw publicznych lub zakazu wykonywania

zawodu żołnierza;

8)

skazania prawomocnym wyrokiem na karę pozbawienia wolności lub aresztu wojskowego,

w tym również z warunkowym zawieszeniem jej wykonania;

8a)

skazania prawomocnym wyrokiem na karę ograniczenia wolności;

8b)

niepowołania do zawodowej służby wojskowej;

8c)

nieobecności w służbie jednorazowo przez okres trzech dni roboczych, która nie została

usprawiedliwiona;

9)

wniosku żołnierza.

2.

Żołnierzowi pełniącemu służbę kandydacką - kobiecie, w razie zajścia w ciążę, na okres

ciąży i połogu udziela się urlopu bezpłatnego w wymiarze nie dłuższym niż dwanaście

miesięcy.

3.

W przypadku niepodjęcia służby kandydackiej po upływie okresu, o którym mowa w ust.

2, oraz w przypadku ponownego zajścia w ciążę żołnierza pełniącego służbę kandydacką

- kobietę zwalnia się ze służby kandydackiej.

4.

Zwolnienie ze służby kandydackiej w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 2, 4

i 8b-9, następuje odpowiednio decyzją rektora-komendanta uczelni wojskowej, komendanta

szkoły podoficerskiej lub komendanta ośrodka szkolenia.

4a.

Zwolnienie ze służby kandydackiej w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 3

i 5-8a, następuje z mocy prawa z dniem uprawomocnienia się odpowiedniego orzeczenia

lub z dniem, w którym decyzja stała się ostateczna, albo z dniem zaistnienia okoliczności

stanowiącej podstawę zwolnienia żołnierza ze służby kandydackiej.

4b.

W przypadkach, o których mowa w ust. 4a, odpowiednio rektor-komendant uczelni wojskowej,

komendant szkoły podoficerskiej lub komendant ośrodka szkolenia, w której żołnierz

pełni służbę, stwierdza fakt zwolnienia żołnierza ze służby kandydackiej rozkazem

personalnym, wydanym do celów ewidencyjnych.

5.

W razie zwolnienia ze służby kandydackiej okres tej służby zalicza się żołnierzowi

do czasu trwania zasadniczej służby wojskowej, określonej w ustawie z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej

Polskiej.

1

W przypadku zwolnienia żołnierza ze służby kandydackiej na podstawie art. 134 ust.

1 pkt 4 i 9 zwalnia się go z obowiązku zwrotu kosztów, o których mowa w art. 124 ust.

6, w przypadku powołania do zawodowej służby wojskowej lub pełnienia czynnej służby

wojskowej na zasadach określonych w ustawie z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej

Polskiej, a w przypadku wykonywania obowiązków w ramach Narodowych Sił Rezerwowych lub Wojsk

Obrony Terytorialnej - przez okres dwa razy dłuższy niż okres pełnienia służby kandydackiej,

za który nalicza się koszty.

2.

W przypadku zwolnienia żołnierza ze służby kandydackiej na podstawie art. 134 ust.

1 pkt 4 i 9 w pierwszym roku studiów w uczelni wojskowej zwalnia się go z obowiązku

zwrotu kosztów, o których mowa w art. 124 ust. 6.

(uchylony)

Okres pełnienia służby kandydackiej wlicza się pracownikowi do okresu zatrudnienia

w zakresie wszystkich uprawnień związanych z tym zatrudnieniem.

1.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe warunki i tryb powoływania do służby kandydackiej;

2)

szczegółowe warunki i tryb przyjmowania do uczelni wojskowych, szkół podoficerskich

i ośrodków szkolenia;

3)

wysokość opłat z tytułu egzaminów wstępnych dla osób ubiegających się o przyjęcie

na studia do uczelni wojskowych i szkół podoficerskich oraz szczegółowy tryb ich pobierania;

4)

warunki i tryb mianowania na stopnie wojskowe żołnierzy pełniących służbę kandydacką;

5)

przebieg służby kandydackiej, warunki i tryb opiniowania żołnierzy pełniących służbę

kandydacką, w tym wzór arkusza opinii, ich uprawnienia inne niż określone w ustawie

oraz tryb postępowania związany ze zwalnianiem ze służby kandydackiej.

2.

Rozporządzenie powinno w szczególności

1)

zapewniać sprawność procesu powoływania do służby kandydackiej i ustalenie w jego

toku przydatności do tej służby;

2)

określić tryb ubiegania się o przyjęcie do uczelni wojskowych, szkół podoficerskich

i ośrodków szkolenia, dokumenty wymagane przy ubieganiu się o przyjęcie do tych uczelni,

szkół i ośrodków oraz zakres i terminy składania egzaminów wstępnych;

3)

określić, aby opłaty z tytułu egzaminów były porównywalne do opłat ponoszonych przy

ubieganiu się do innych szkół publicznych;

4)

określić, aby warunki mianowania uwzględniały poszczególne okresy nauki, opinie oraz

wyniki uzyskiwane w nauce przez żołnierzy pełniących służbę kandydacką;

5)

określić przebieg i czas trwania nauki, z uwzględnieniem praktyk zawodowych i przerw

wakacyjnych oraz urlopów z różnych tytułów.

1.

Żołnierze zawodowi i żołnierze pełniący służbę kandydacką w czasie wykonywania zadań

służbowych są obowiązani do noszenia przepisowego umundurowania, odznak i oznak wojskowych.

2.

W określonych przypadkach żołnierze zawodowi i żołnierze pełniący służbę kandydacką

w czasie wykonywania zadań służbowych są zwolnieni od obowiązku noszenia umundurowania

i oznak wojskowych.

3.

W przypadkach określonych przez dowódcę jednostki wojskowej, w której żołnierz zawodowy

jest wyznaczony na stanowisko służbowe, jest on obowiązany do noszenia uzbrojenia

lub orderów i odznaczeń. Przepis stosuje się odpowiednio do żołnierzy pełniących służbę

kandydacką.

4.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia

1)

rodzaje, zestawy i wzory umundurowania, a także okoliczności i sposób noszenia umundurowania

oraz oznak wojskowych;

2)

warunki, okoliczności i sposób noszenia uzbrojenia;

3)

przypadki, w których żołnierze zawodowi i żołnierze pełniący służbę kandydacką są

zwolnieni od obowiązku noszenia umundurowania i oznak wojskowych w czasie wykonywania

zadań służbowych;

4)

warunki i sposób noszenia orderów, odznaczeń i odznak.

5.

Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 4, powinno zapewnić, aby rodzaje, zestawy i wzory

umundurowania były praktyczne i estetyczne, umożliwiały wykorzystywanie umundurowania

w różnych warunkach klimatycznych i pogodowych, uwzględniały poszczególne rodzaje

wojsk i służb oraz płeć żołnierza. Ponadto rozporządzenie powinno także mieć na uwadze

okoliczności, w jakich wykonywane są zadania służbowe, charakter wykonywanych zadań

oraz miejsce pełnienia służby.

1.

Żołnierze zawodowi i żołnierze pełniący służbę kandydacką otrzymują umundurowanie

i wyekwipowanie, uzbrojenie oraz, w określonych przypadkach, wyżywienie albo równoważnik

pieniężny w zamian za te należności.

2.

Żołnierze zawodowi i żołnierze pełniący służbę kandydacką otrzymują umundurowanie

i wyekwipowanie

1)

na własność

a)

z chwilą wydania albo

b)

po upływie okresu używalności;

2)

do bezpłatnego korzystania na czas wykonywania określonych czynności służbowych.

3.

Równoważnik pieniężny przysługujący żołnierzowi zawodowemu i żołnierzowi pełniącemu

służbę kandydacką w zamian za umundurowanie i wyekwipowanie, niewydane w naturze,

może podlegać zmniejszeniu lub można wstrzymać jego wypłatę.

4.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe warunki oraz normy umundurowania i wyekwipowania żołnierzy zawodowych

i żołnierzy pełniących służbę kandydacką, w tym ubiory cywilne żołnierzy zawodowych,

możliwość stosowania zamienników oraz przypadki, w których można dokonywać zmian tych

norm, przedmioty umundurowania i wyekwipowania, które przechodzą na własność żołnierzy

z chwilą wydania, okresy używalności, po upływie których umundurowanie i wyekwipowanie

przechodzi na własność, przedmioty umundurowania i wyekwipowania, które żołnierze

otrzymują do bezpłatnego korzystania na czas wykonywania określonych czynności służbowych,

a także organy wojskowe właściwe w tych sprawach;

2)

rodzaje i normy uzbrojenia żołnierzy zawodowych i żołnierzy pełniących służbę kandydacką;

3)

przypadki, w których żołnierzom zawodowym i żołnierzom pełniącym służbę kandydacką

przysługuje bezpłatne wyżywienie, oraz normy tego wyżywienia.

5.

Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 4, powinno uwzględnić specyfikę umundurowania

poszczególnych rodzajów wojsk i służb oraz charakter wykonywanych zadań służbowych.

Rozporządzenie, określając szczegółowe warunki oraz normy umundurowania i wyekwipowania,

uzbrojenia, a także wyżywienia, powinno uwzględnić w szczególności zróżnicowanie tych

norm w zależności od charakteru wykonywanych zadań służbowych oraz krąg żołnierzy

zawodowych i żołnierzy pełniących służbę kandydacką uprawnionych do bezpłatnego wyżywienia.

6.

Minister Obrony Narodowej, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów

publicznych, określi, w drodze rozporządzenia

1)

wysokość równoważników pieniężnych przysługujących żołnierzom zawodowym i żołnierzom

pełniącym służbę kandydacką w zamian za umundurowanie i wyekwipowanie, niewydane w

naturze, w tym za czyszczenie umundurowania i wyekwipowania oraz wykonywanie haftów

dla żołnierzy zawodowych, przypadki i tryb otrzymywania, zmniejszania, wstrzymywania

i wznawiania wypłaty tych równoważników, warunki, tryb i terminy ich wypłacania, a

także organy właściwe w tych sprawach;

2)

przypadki otrzymywania oraz warunki, tryb i terminy wypłaty równoważników pieniężnych

przysługujących żołnierzom zawodowym i żołnierzom pełniącym służbę kandydacką w zamian

za bezpłatne wyżywienie niewydane w naturze, sposób ustalania ich wysokości, a także

organy właściwe w tych sprawach.

7.

Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 6, powinno uwzględnić rodzaje umundurowania i

wyekwipowania żołnierzy zawodowych i żołnierzy pełniących służbę kandydacką, którym

ono przysługuje, jak również okoliczność, że wykonywanie (uzupełnienie) haftów dla

żołnierzy zawodowych pozostaje w związku z mianowaniem na wyższy stopień wojskowy.

Rozporządzenie powinno uregulować tryb postępowania w stosunku do żołnierzy zawodowych

i żołnierzy pełniących służbę kandydacką, którzy nie wykorzystują równoważnika zgodnie

z jego przeznaczeniem. Określając zagadnienia związane z równoważnikami pieniężnymi

przysługującymi w zamian za bezpłatne wyżywienie, rozporządzenie powinno uwzględnić

charakter wykonywanych przez żołnierzy zawodowych i żołnierzy pełniących służbę kandydacką

zadań służbowych i warunki ich wykonywania.

1.

Żołnierzom zawodowym i żołnierzom pełniącym służbę kandydacką wydaje się karty i tabliczki

tożsamości.

2.

Karty tożsamości wydawane żołnierzom zawodowym i żołnierzom pełniącym służbę kandydacką

wyjeżdżającym w celach służbowych za granicę stanowią również dowód tożsamości, o

którym mowa w art. III ust. 2 lit. a Umowy między Państwami-Stronami Traktatu Północnoatlantyckiego

dotyczącej statusu ich sił zbrojnych, sporządzonej w Londynie dnia 19 czerwca 1951 r.

(Dz. U. z 2000 r. poz. 257 oraz z 2008 r. poz. 1052).

3.

Zasady wydawania żołnierzom zawodowym i żołnierzom pełniącym służbę kandydacką tabliczek

tożsamości określają przepisy Konwencji o ochronie ofiar wojny, podpisanych w Genewie dnia 12 sierpnia 1949 r.

(Dz. U. z 1956 r. poz. 171, z 1992 r. poz. 175, z 2007 r. poz. 570 oraz z 2010 r. poz. 447).

4.

Żołnierzom zawodowym i żołnierzom pełniącym służbę kandydacką wyjeżdżającym w celach

służbowych za granicę wydaje się również indywidualny lub zbiorowy rozkaz wyjazdu.

5.

W kartach tożsamości wydawanych żołnierzom zawodowym i żołnierzom pełniącym służbę

kandydacką zamieszcza się

1)

nazwisko i imię (imiona);

2)

datę urodzenia;

3)

stopień wojskowy i oznaczenie wojskowego dokumentu osobistego;

4)

numer PESEL;

5)

rodzaj służby wojskowej;

6)

grupę krwi;

7)

fotografię i podpis żołnierza;

8)

suchy odcisk pieczęci organu wystawiającego;

9)

nazwę państwa wystawiającego;

10)

serię i numer;

11)

elementy zabezpieczające.

6.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje oraz wzory kart

i tabliczek tożsamości wydawanych żołnierzom zawodowym i żołnierzom pełniącym służbę

kandydacką, organy właściwe do ich wydawania, ewidencjonowania i doręczania oraz postępowania

w razie ich zniszczenia lub utraty, tryb ich wydawania i postępowania w razie ich

zniszczenia lub utraty oraz wzór rozkazu wyjazdu, mając na względzie przeznaczenie

kart i tabliczek tożsamości oraz sposób ich wykorzystania, jak również biorąc pod

uwagę konieczność zapewnienia sprawności postępowania w tych sprawach.

1.

Żołnierzom zawodowym, którzy w razie ogłoszenia mobilizacji, ogłoszenia stanu wojennego

i w czasie wojny będą pełnili zawodową służbę wojskową na stanowiskach służbowych

innych niż te, które zajmują w czasie pokoju, nadaje się przydziały mobilizacyjne

na stanowiska przewidziane do objęcia w razie ogłoszenia mobilizacji, ogłoszenia stanu

wojennego i w czasie wojny.

2.

W przydziale mobilizacyjnym określa się stanowisko służbowe żołnierza zawodowego w

jednostce wojskowej na czas wojny.

3.

Przydział mobilizacyjny żołnierzowi zawodowemu nadaje się w formie rozkazu personalno-mobilizacyjnego.

4.

Rozkaz personalno-mobilizacyjny wydają w czasie pokoju organy, o których mowa w art.

44 ust. 1 i 2.

5.

Doręczenie żołnierzowi zawodowemu rozkazu personalno-mobilizacyjnego jest równoznaczne

z nadaniem przydziału mobilizacyjnego.

6.

Przydziały mobilizacyjne mogą być nadawane również żołnierzom pełniącym służbę kandydacką.

7.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, warunki i tryb nadawania

oraz unieważniania przydziałów mobilizacyjnych żołnierzom zawodowym i żołnierzom pełniącym

służbę kandydacką, z uwzględnieniem w szczególności postępowania przy nadawaniu oraz

unieważnianiu przydziałów mobilizacyjnych.

Żołnierze zawodowi i żołnierze pełniący służbę kandydacką, którzy w razie ogłoszenia

mobilizacji, ogłoszenia stanu wojennego i w czasie wojny pełnią odpowiednio zawodową

służbę wojskową albo służbę kandydacką, stają się z mocy prawa żołnierzami pełniącymi

czynną służbę wojskową w czasie wojny.

1.

Żołnierze zawodowi i żołnierze pełniący służbę kandydacką, którym nadano przydziały

mobilizacyjne, w razie ogłoszenia mobilizacji, ogłoszenia stanu wojennego i w czasie

wojny stawiają się niezwłocznie do pełnienia czynnej służby wojskowej w jednostkach

wojskowych, do których nadano im przydziały mobilizacyjne.

2.

Dowódca jednostki wojskowej, w której żołnierz zawodowy lub żołnierz pełniący służbę

kandydacką pełni służbę w czasie pokoju, niezwłocznie kieruje żołnierza, o którym

mowa w ust. 1, zgodnie z posiadanym przez niego przydziałem mobilizacyjnym, a ubycie

żołnierza stwierdza w rozkazie dziennym.

3.

Objęcie przez żołnierza zawodowego lub żołnierza pełniącego służbę kandydacką stanowiska

służbowego określonego w nadanym przydziale mobilizacyjnym stwierdza w rozkazie dziennym

dowódca jednostki wojskowej, w której żołnierz objął stanowisko służbowe. Stwierdzenie

to jest równoznaczne ze zwolnieniem z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego.

Do żołnierzy zawodowych i żołnierzy pełniących służbę kandydacką w razie ogłoszenia

mobilizacji, ogłoszenia stanu wojennego i w czasie wojny stosuje się przepisy ustawy,

z wyłączeniem art. 8-18, art. 26, art. 28, art. 29, art. 32, art. 34 ust. 1, art.

35-47, art. 50a, art. 54, art. 56, art. 58, art. 60-65, art. 67-74, art. 76, art.

78 ust. 4 i 5, art. 79, art. 80, art. 81 ust. 2, 4 i 5, art. 82-90, art. 94-101, art.

104, art. 111-123, art. 130 i art. 133-137.

1.

Żołnierze zawodowi pełniący zawodową służbę wojskową w czasie pokoju na stanowiskach

służbowych w instytucjach cywilnych pełnią w razie ogłoszenia mobilizacji, ogłoszenia

stanu wojennego i w czasie wojny nadal tę służbę na tych stanowiskach, jeżeli stanowiska

te występują w strukturze organizacyjnej tych jednostek na czas wojny.

2.

Żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową w czasie pokoju w instytucjach

cywilnych na stanowiskach służbowych niewystępujących w strukturze organizacyjnej

na czas wojny w razie ogłoszenia mobilizacji, ogłoszenia stanu wojennego i w czasie

wojny, kierownik instytucji cywilnej niezwłocznie kieruje do dyrektora departamentu

Ministerstwa Obrony Narodowej właściwego do spraw kadr w celu wyznaczenia do pełnienia

służby w określonej jednostce wojskowej. Przepisu nie stosuje się do sędziów sądów

wojskowych i prokuratorów do spraw wojskowych.

2a.

Prokuratorzy do spraw wojskowych w razie ogłoszenia mobilizacji, ogłoszenia stanu

wojennego i w czasie wojny kierowani są niezwłocznie przez Prokuratora Generalnego

do Ministra Obrony Narodowej w celu wyznaczenia do pełnienia służby na stanowisko

prokuratora do spraw wojskowych na czas wojny.

3.

Żołnierze zawodowi w razie ogłoszenia mobilizacji, ogłoszenia stanu wojennego i w

czasie wojny mogą być kierowani do pełnienia zawodowej służby wojskowej na odpowiednich

stanowiskach służbowych poza Siłami Zbrojnymi. Przepisu nie stosuje się do prokuratorów

do spraw wojskowych.

4.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, warunki i tryb wyznaczania

żołnierzy zawodowych do służby poza Siłami Zbrojnymi w razie ogłoszenia mobilizacji,

ogłoszenia stanu wojennego i w czasie wojny, jednostki organizacyjne i stanowiska

służbowe poza Siłami Zbrojnymi, w których żołnierze mogą pełnić zawodową służbę wojskową,

oraz uprawnienia żołnierzy pełniących służbę w tych jednostkach, uwzględniając zadania

wykonywane przez te jednostki w razie ogłoszenia mobilizacji, stanu wojennego i czasu

wojny, a także zakres ich współdziałania z Siłami Zbrojnymi.

1.

Żołnierza zawodowego i żołnierza pełniącego służbę kandydacką wyznacza się w razie

ogłoszenia mobilizacji, ogłoszenia stanu wojennego i w czasie wojny na stanowisko

służbowe stosownie do potrzeb Sił Zbrojnych, w zależności od kwalifikacji, predyspozycji

i opinii służbowej.

2.

Organami właściwymi do wyznaczania żołnierzy zawodowych na stanowiska służbowe w razie

ogłoszenia mobilizacji, ogłoszenia stanu wojennego i w czasie wojny i zwalniania z

tych stanowisk są

1)

Minister Obrony Narodowej - na wszystkie stanowiska służbowe do stopnia etatowego

generała (admirała) włącznie oraz których wyznaczenie wynika z postanowień odrębnych

ustaw, z wyjątkiem stanowisk służbowych, na które wyznacza i z których zwalnia Naczelny

Dowódca Sił Zbrojnych;

2)

Naczelny Dowódca Sił Zbrojnych - na wszystkie stanowiska służbowe do stopnia etatowego

generała (admirała) włącznie w podległych mu jednostkach wojskowych, z zastrzeżeniem

pkt 3-7;

3

Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Dowódca Generalny Rodzajów Sił Zbrojnych,

Dowódca Operacyjny Rodzajów Sił Zbrojnych, Dowódca Wojsk Obrony Terytorialnej, Szef

Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych, Szef Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Szef Służby

Wywiadu Wojskowego i Komendant Główny Żandarmerii Wojskowej - w odniesieniu do stanowisk

służbowych do stopnia etatowego pułkownika (komandora) włącznie w podległych jednostkach

wojskowych, z zastrzeżeniem pkt 4-7;

4)

dowódca korpusu, Dowódca Garnizonu Warszawa i rektor-komendant wojskowej uczelni akademickiej

- w odniesieniu do stanowisk służbowych do stopnia etatowego podpułkownika (komandora

porucznika) włącznie w podległych jednostkach wojskowych, z zastrzeżeniem pkt 5-7;

5)

dowódca dywizji, dowódca flotylli i dowódca brygady niewchodzącej w skład dywizji,

szef wojewódzkiego sztabu wojskowego i rektor-komendant wojskowej uczelni zawodowej

- w odniesieniu do stanowisk służbowych do stopnia etatowego majora (komandora podporucznika)

włącznie w podległych jednostkach wojskowych, z zastrzeżeniem pkt 6 i 7;

6)

dowódca brygady wchodzącej w skład dywizji i dowódca pułku oraz wojskowy komendant

uzupełnień - w odniesieniu do stanowisk służbowych do stopnia etatowego kapitana (kapitana

marynarki) włącznie w podległych jednostkach wojskowych, z zastrzeżeniem pkt 7;

7)

pozostali niewymienieni w pkt 2-6 dowódcy jednostek wojskowych - w odniesieniu do

stanowisk służbowych do stopnia etatowego starszego chorążego sztabowego (starszego

chorążego sztabowego marynarki) włącznie w podległych jednostkach wojskowych;

8)

dyrektor departamentu Ministerstwa Obrony Narodowej właściwego do spraw kadr - w odniesieniu

do stanowisk służbowych do stopnia etatowego pułkownika (komandora) włącznie w pozostałych

niewymienionych w pkt 2-7 jednostkach organizacyjnych.

3.

Do przenoszenia żołnierza zawodowego z jednostki wojskowej, w której zajmował stanowisko

służbowe, do innej jednostki wojskowej jest uprawniony organ, któremu podlegają obie

te jednostki, przy zachowaniu posiadanych uprawnień do wyznaczania na stanowiska.

4.

Jeżeli właściwy organ nie ma możliwości wyznaczenia żołnierza zawodowego lub żołnierza

pełniącego służbę kandydacką na stanowisko służbowe, kieruje tego żołnierza do stanu

zmiennego pododdziału uzupełnienia kadrowego bezpośredniego przełożonego.

5.

Dowódcy jednostek wojskowych wykonujący na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o zasadach użycia lub pobytu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej

Polskiej poza granicami państwa zadania poza granicami państwa posiadają uprawnienia do wyznaczania żołnierzy zawodowych,

o których mowa w ust. 2, na stanowiska służbowe w razie ogłoszenia mobilizacji, ogłoszenia

stanu wojennego i w czasie wojny, przysługujące ich bezpośrednim przełożonym.

6.

Warunkiem objęcia stanowiska służbowego jest posiadanie lub mianowanie na stopień

wojskowy odpowiadający stopniowi etatowemu stanowiska, na jakie żołnierz zawodowy

ma być wyznaczony.

1.

Żołnierza zawodowego i żołnierza pełniącego służbę kandydacką w razie ogłoszenia mobilizacji,

ogłoszenia stanu wojennego i w czasie wojny zwalnia się z zajmowanego stanowiska służbowego

1)

jeżeli nie wywiązuje się z obowiązków służbowych, co potwierdzono w opinii służbowej;

2)

jeżeli wojskowa komisja lekarska orzekła jego niezdolność do pełnienia służby na zajmowanym

stanowisku;

3)

gdy uległo likwidacji zajmowane przez niego stanowisko.

2.

Żołnierza zawodowego i żołnierza pełniącego służbę kandydacką w razie ogłoszenia mobilizacji,

ogłoszenia stanu wojennego i w czasie wojny można zwolnić z zajmowanego stanowiska

służbowego

1)

jeżeli złożył wniosek o zwolnienie z zajmowanego stanowiska;

2)

w przypadku uzasadnionym potrzebami Sił Zbrojnych.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, warunki i tryb wyznaczania

żołnierzy zawodowych i żołnierzy pełniących służbę kandydacką na stanowiska służbowe

oraz zwalniania z tych stanowisk w razie ogłoszenia mobilizacji, ogłoszenia stanu

wojennego i w czasie wojny, ze szczególnym uwzględnieniem struktury stanowisk, wymogów

kwalifikacyjnych i zdrowotnych, opinii oraz wymaganej wiedzy specjalistycznej i ogólnej.

1.

Mianowanie żołnierza zawodowego i żołnierza pełniącego służbę kandydacką w razie ogłoszenia

mobilizacji, ogłoszenia stanu wojennego i w czasie wojny na wyższy stopień wojskowy,

w obrębie korpusu kadry zawodowej Sił Zbrojnych, odpowiadający stopniowi etatowemu

stanowiska służbowego, na jakie został wyznaczony, następuje z dniem objęcia stanowiska

służbowego.

2.

Mianowanie na wyższy stopień wojskowy następuje

1)

w przypadku stopnia wojskowego podporucznika (podporucznika marynarki) - w drodze

postanowienia Naczelnego Dowódcy Sił Zbrojnych;

2)

w przypadku stopni wojskowych generałów (admirałów) - w drodze postanowienia Prezydenta

Rzeczypospolitej Polskiej na wniosek Naczelnego Dowódcy Sił Zbrojnych lub Ministra

Obrony Narodowej;

3)

w pozostałych przypadkach - decyzjami organów, o których mowa w art. 143 ust. 2.

3.

Dowódca jednostki wojskowej może czasowo powierzyć żołnierzowi zawodowemu lub żołnierzowi

pełniącemu służbę kandydacką wykonywanie obowiązków służbowych na stanowisku służbowym

zaszeregowanym do stopnia etatowego podporucznika (podporucznika marynarki), gdy posiada

on niższy stopień wojskowy.

4.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i

tryb mianowania żołnierzy zawodowych i żołnierzy pełniących służbę kandydacką na wyższe

stopnie wojskowe w związku z wyznaczeniem na wyższe stanowisko służbowe, ze szczególnym

uwzględnieniem maksymalnego uproszczenia procedur dotyczących obiegu dokumentów w

tych sprawach.

1.

W razie ogłoszenia mobilizacji, ogłoszenia stanu wojennego i w czasie wojny żołnierze

zawodowi i żołnierze pełniący służbę kandydacką podlegają opiniowaniu służbowemu.

2.

Opinię służbową sporządza się

1)

na zakończenie szkolenia trwającego co najmniej miesiąc;

2)

w przypadku niewywiązywania się z obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku służbowym;

3)

na żądanie dowódcy jednostki wojskowej zajmującego stanowisko służbowe nie niższe

niż dowódca pułku (równorzędne);

4)

na zarządzenie szefa organu kadrowego szczebla co najmniej dowódcy rodzaju Sił Zbrojnych;

5)

w przypadku zwolnienia żołnierza zawodowego z zawodowej służby wojskowej.

3.

Opinię służbową, o której mowa w ust. 1, udostępnia się w przypadku wystąpienia o

nią przez sąd, prokuratora, Żandarmerię Wojskową, Służbę Kontrwywiadu Wojskowego,

Służbę Wywiadu Wojskowego lub Policję.

1.

Przełożony, który sporządził opinię, zapoznaje niezwłocznie żołnierza zawodowego lub

żołnierza pełniącego służbę kandydacką z jej treścią.

2.

Żołnierz zawodowy lub żołnierz pełniący służbę kandydacką potwierdza własnoręcznym

podpisem zapoznanie się z opinią; w razie odmowy złożenia podpisu zapoznający czyni

na opinii adnotację o tej odmowie.

3.

Żołnierzowi zawodowemu i żołnierzowi pełniącemu służbę kandydacką przysługuje prawo

wniesienia odwołania od wydanej o nim opinii do wyższego przełożonego, w terminie

czternastu dni od dnia zapoznania się z treścią opinii.

4.

Wyższy przełożony, do którego wniesiono odwołanie od opinii, rozstrzyga ostatecznie

o treści tej opinii przez

1)

utrzymanie jej w mocy;

2)

zmianę jej treści w całości lub części.

5.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i

tryb opiniowania żołnierzy zawodowych i żołnierzy pełniących służbę kandydacką, zapoznawania

ich z treścią opinii oraz wnoszenia i rozpatrywania od nich odwołań, z uwzględnieniem

poziomu wykształcenia i kwalifikacji zawodowych, w tym przydatności do służby na zajmowanym

stanowisku służbowym, cech osobowości żołnierza, w tym szczególnie odporności psychofizycznej

na trudy służby, poziomu wykonywania zadań służbowych oraz predyspozycji do zajmowania

wyższych stanowisk służbowych.

1.

W razie ogłoszenia mobilizacji, ogłoszenia stanu wojennego i w czasie wojny żołnierzowi

zawodowemu i żołnierzowi pełniącemu służbę kandydacką może być udzielony urlop

1)

okolicznościowy - w wymiarze jednorazowo do piętnastu dni kalendarzowych;

2)

zdrowotny - w wymiarze określonym przez wojskową komisję lekarską;

3)

w drodze wyróżnienia - w wymiarze i na podstawie przepisów o dyscyplinie wojskowej.

2.

Urlopu, o którym mowa w ust. 1, udziela dowódca jednostki wojskowej.

3.

Żołnierzowi zawodowemu i żołnierzowi pełniącemu służbę kandydacką udającemu się na

urlop przysługuje prawo do bezpłatnego przejazdu do wybranej miejscowości w kraju

i z powrotem.

4.

Odwołanie żołnierza zawodowego i żołnierza pełniącego służbę kandydacką z urlopu przez

dowódcę jednostki wojskowej może nastąpić w każdym czasie, jeżeli przemawiają za tym

ważne względy służbowe.

5.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i

tryb udzielania oraz odwoływania z urlopów, o których mowa w ust. 1, z uwzględnieniem

sposobu postępowania w przypadku odwołania z urlopu żołnierza zawodowego lub żołnierza

pełniącego służbę kandydacką.

W razie ogłoszenia mobilizacji, ogłoszenia stanu wojennego i w czasie wojny żołnierzowi

zawodowemu i żołnierzowi pełniącemu służbę kandydacką przysługują bezpłatne świadczenia

zdrowotne. Koszty tych świadczeń pokrywa się z budżetu państwa.

1.

Żołnierz zawodowy i żołnierz pełniący służbę kandydacką otrzymuje w razie ogłoszenia

mobilizacji i ogłoszenia stanu wojennego uposażenie zasadnicze według zajmowanego

stanowiska służbowego i inne należności, a w czasie wojny również dodatek wojenny.

Przepis art. 80 ust. 2 stosuje się.

2.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, stawki uposażenia zasadniczego żołnierzy

zawodowych i żołnierzy pełniących służbę kandydacką, inne należności, ich wysokość

i warunki przyznawania oraz stawki i warunki przyznawania dodatku wojennego, z uwzględnieniem

trybu i terminów ich wypłacania.

3.

Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 2, powinno określić stawki uposażenia zasadniczego

i dodatku wojennego, zróżnicowane w zależności od rangi stanowiska służbowego, zakresu

wykonywanych zadań służbowych, ponoszonej odpowiedzialności i wymaganych kwalifikacji,

a w przypadku dodatku wojennego uzależnione ponadto od warunków pełnienia służby w

czasie wojny. W przypadku innych należności rozporządzenie powinno dostosować rodzaje

tych należności i ich wysokość do szczególnych warunków pełnienia służby w razie ogłoszenia

mobilizacji, ogłoszenia stanu wojennego i w czasie wojny. Rozporządzenie powinno ustalić

uproszczony tryb przyznawania dodatku wojennego i innych należności.

Wymiar czasu służby żołnierzy zawodowych i kandydatów na żołnierzy zawodowych w razie

ogłoszenia mobilizacji, ogłoszenia stanu wojennego i w czasie wojny jest określony

ich zadaniami służbowymi.

1.

Żołnierze zawodowi i żołnierze pełniący służbę kandydacką w razie ogłoszenia mobilizacji,

ogłoszenia stanu wojennego i w czasie wojny pozostają w czynnej służbie wojskowej

do dnia zwolnienia ich z tej służby.

2.

Zwolnienie żołnierza zawodowego lub żołnierza pełniącego służbę kandydacką w razie

ogłoszenia mobilizacji, ogłoszenia stanu wojennego i w czasie wojny z czynnej służby

wojskowej następuje w razie

1)

uznania przez wojskową komisję lekarską za trwale niezdolnego do tej służby;

2)

osiągnięcia przez żołnierza wieku sześćdziesięciu lat.

3.

Zwolnienie żołnierza zawodowego lub żołnierza pełniącego służbę kandydacką z czynnej

służby wojskowej w razie ogłoszenia mobilizacji, ogłoszenia stanu wojennego i w czasie

wojny może nastąpić

1)

w razie uznania go przez wojskową komisję lekarską za czasowo niezdolnego do czynnej

służby wojskowej;

2)

w celu sprawowania opieki nad dziećmi do lat szesnastu, gdy oboje rodzice są żołnierzami

lub gdy żołnierz samotnie sprawuje tę opiekę, a nie ma innego członka rodziny, któremu

można powierzyć jej sprawowanie.

1.

Żołnierza zawodowego i żołnierza pełniącego służbę kandydacką w razie ogłoszenia mobilizacji,

ogłoszenia stanu wojennego i w czasie wojny można zwolnić z zawodowej służby wojskowej

lub służby kandydackiej w przypadku

1)

niewywiązywania się z obowiązków służbowych, potwierdzonego w opinii służbowej;

2)

zrzeczenia się obywatelstwa polskiego;

3)

zaistnienia potrzeb Sił Zbrojnych;

4)

prawomocnego orzeczenia o wymierzeniu kary dyscyplinarnej usunięcia z zawodowej służby

wojskowej;

5)

prawomocnego orzeczenia środków karnych w postaci pozbawienia praw publicznych lub

degradacji albo wydalenia z zawodowej służby wojskowej lub zakazu wykonywania zawodu

żołnierza zawodowego;

6)

skazania prawomocnym wyrokiem sądu na karę pozbawienia wolności (aresztu wojskowego)

bez warunkowego zawieszenia jej wykonania.

2.

Żołnierz zawodowy i żołnierz pełniący służbę kandydacką zwolniony w razie ogłoszenia

mobilizacji, ogłoszenia stanu wojennego i w czasie wojny z zawodowej służby wojskowej

lub służby kandydackiej pełni nadal czynną służbę wojskową na zasadach określonych

w przepisach ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej

Polskiej.

1.

Żołnierza zawodowego i żołnierza pełniącego służbę kandydacką w razie ogłoszenia mobilizacji,

ogłoszenia stanu wojennego i w czasie wojny zwalnia się z zawodowej służby wojskowej

lub ze służby kandydackiej decyzją wydaną przez organ uprawniony do wyznaczenia na

stanowisko służbowe.

2.

Decyzję, o której mowa w ust. 1, doręcza się żołnierzowi zawodowemu lub żołnierzowi

pełniącemu służbę kandydacką wraz z opinią służbową.

3.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i

tryb zwalniania żołnierzy z zawodowej służby wojskowej i służby kandydackiej w razie

ogłoszenia mobilizacji, ogłoszenia stanu wojennego i w czasie wojny. Rozporządzenie

powinno w szczególności uwzględnić dwuinstancyjny tryb postępowania w tych sprawach,

tryb zwalniania żołnierzy z zawodowej służby wojskowej lub służby kandydackiej, a

także tryb przenoszenia do dalszego pełnienia czynnej służby wojskowej w razie ogłoszenia

mobilizacji, ogłoszenia stanu wojennego i w czasie wojny na zasadach określonych w

przepisach ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej

Polskiej.

1.

Żołnierza zawodowego i żołnierza pełniącego służbę kandydacką, który w razie ogłoszenia

mobilizacji, ogłoszenia stanu wojennego i w czasie wojny poległ, zmarł lub został

uznany za zmarłego albo zaginął, skreśla z ewidencji, o której mowa w art. 48 ust.

2, dowódca jednostki wojskowej, w której żołnierz zajmował stanowisko służbowe.

2.

O skreśleniu z ewidencji, o której mowa w art. 48 ust. 2, lub odnalezieniu się żołnierza

zawodowego lub żołnierza pełniącego służbę kandydacką dowódca jednostki wojskowej

powiadamia właściwe organy.

3.

Dla żołnierzy zawodowych i żołnierzy pełniących służbę kandydacką, którzy w razie

ogłoszenia mobilizacji, ogłoszenia stanu wojennego i w czasie wojny polegli, zmarli

lub zostali uznani za zmarłych albo zaginęli, prowadzi się odrębną ewidencję.

4.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, organy prowadzące ewidencję,

o której mowa w ust. 3, a także zakres i sposób prowadzenia tej ewidencji, z uwzględnieniem

miejsca zgonu lub zaginięcia i okoliczności, w których nastąpiło to zdarzenie.

(pominięte)

Sprawy wszczęte, lecz niezakończone ostateczną decyzją przed dniem 1 lipca 2004 r.,

prowadzi się nadal według przepisów dotychczasowych.

1.

Żołnierze zawodowi pełniący w dniu 30 czerwca 2004 r. zawodową służbę wojskową jako

1)

stałą - stają się z mocy prawa żołnierzami zawodowymi pełniącymi służbę na podstawie

kontraktu na pełnienie służby stałej;

2)

kontraktową - stają się z mocy prawa żołnierzami zawodowymi pełniącymi służbę na podstawie

kontraktu na pełnienie służby terminowej, nie dłużej jednak niż na okres, na jaki

został zawarty dotychczasowy kontrakt.

2.

Żołnierzom, o których mowa w ust. 1, nie przysługuje prawo do zasiłku, o którym mowa

w art. 82, z wyjątkiem żołnierzy, którzy na podstawie dotychczasowych przepisów nie

otrzymali zasiłku na zagospodarowanie.

3.

Żołnierzom zawodowym, o których mowa w ust. 1 pkt 1, organy uprawnione do wyznaczenia

na stanowiska służbowe wymienione w art. 44 ust. 1 i 2 doręczą decyzje o wyznaczeniu

z dniem 1 lipca 2004 r. na stanowiska służbowe.

4.

Żołnierzy zawodowych, w stosunku do których decyzje o wyznaczeniu na stanowiska służbowe

stały się ostateczne, uznaje się za żołnierzy, którzy z dniem 1 lipca 2004 r. objęli

stanowiska służbowe, na które zostali wyznaczeni.

(pominięty)

1.

Żołnierza zawodowego, który w dniu 30 czerwca 2004 r. spełniał określone w dotychczasowych

przepisach wymagania do zajmowania stanowiska służbowego o określonym stopniu etatowym,

uważa się za spełniającego warunki do wyznaczenia na to samo lub równorzędne stanowisko

służbowe.

2.

Żołnierza zawodowego posiadającego tytuł oficera dyplomowanego traktuje się jako żołnierza

posiadającego tytuł równorzędny tytułowi zawodowemu magistra.

3.

Absolwentów wyższych szkół wojskowych, którzy rozpoczęli studia przed dniem 1 lipca

2004 r., w przypadku gdy obowiązujący w tych szkołach program nauczania nie przewidywał

uzyskania przez nich tytułu zawodowego magistra (równorzędnego), mianuje się na stopień

wojskowy podporucznika (podporucznika marynarki) i wyznacza na stanowiska służbowe

pomimo niespełniania wymogów w zakresie wykształcenia.

4.

Absolwentów Wojskowego Liceum Muzycznego, którzy ukończą to liceum po dniu 1 lipca

2004 r., mianuje się na stopień wojskowy kaprala (mata), z zastrzeżeniem ust. 5.

5.

Absolwenci, o których mowa w ust. 4, którzy posiadają wyższy stopień wojskowy od stopnia

kaprala (mata), kończą Wojskowe Liceum Muzyczne w stopniu, jaki posiadają.

(pominięty)

1.

Żołnierz zawodowy przeniesiony na podstawie ustawy, o której mowa w art. 189

1)

do rezerwy kadrowej - pozostaje nadal w tej rezerwie, nie dłużej jednak niż do końca

okresu, na jaki został do niej przeniesiony;

2)

w stan nieczynny - pozostaje nadal w tym stanie, nie dłużej jednak niż do końca okresu,

na jaki został do niego przeniesiony;

3)

do dyspozycji - pozostaje nadal w dyspozycji, nie dłużej jednak niż do końca okresu,

na jaki został do niej przeniesiony, z zastrzeżeniem ust. 3.

2.

Żołnierzy zawodowych, o których mowa w ust. 1, jeżeli nie zostali wyznaczeni na stanowiska

służbowe po upływie odpowiedniego okresu, o którym mowa w ust. 1, zwalnia się z zawodowej

służby wojskowej z dniem upływu tego okresu.

3.

Jeżeli żołnierz zawodowy pozostaje w dyspozycji, o której mowa w ust. 1 pkt 3, dłużej

niż dwanaście miesięcy, jego zwolnienie z zawodowej służby wojskowej następuje z mocy

prawa z dniem 31 lipca 2004 r.

1.

Przepisu art. 31 nie stosuje się do żołnierza zawodowego pełniącego w dniu 1 lipca

2004 r. zawodową służbę wojskową, posiadającego niższy stopień wojskowy od stopnia

etatowego stanowiska służbowego, które zajmuje.

2.

Żołnierz zawodowy, o którym mowa w ust. 1, będący oficerem - w terminie do dnia 31

grudnia 2007 r., a będący podoficerem - w terminie do dnia 31 grudnia 2010 r. może

być

1)

mianowany do stopnia wojskowego odpowiadającego stopniowi etatowemu zajmowanego stanowiska

służbowego, z zastrzeżeniem ust. 3;

2)

wyznaczony, za jego zgodą, na stanowisko o stopniu etatowym odpowiadającym posiadanemu

przez żołnierza stopniowi wojskowemu.

3.

W przypadku gdy różnica między posiadanym przez żołnierza zawodowego stopniem wojskowym

a stopniem etatowym stanowiska służbowego, które zajmuje, jest większa niż jeden stopień,

wówczas mianowanie żołnierza zawodowego może następować nie częściej niż raz w roku,

pod warunkiem posiadania przez niego pozytywnej opinii specjalnej wydanej na tę okoliczność.

4.

(uchylony)

(uchylony)

1.

Żołnierz zawodowy pełniący zawodową służbę wojskową w dniu 1 lipca 2004 r., którego

stanowisko służbowe zostało zaszeregowane do stanowiska służbowego w korpusie szeregowych

zawodowych, może pełnić służbę, po złożeniu pisemnej zgody, na zmienionym stanowisku,

nie dłużej jednak niż do dnia 31 grudnia 2010 r.

2.

Do żołnierzy, o których mowa w ust. 1, przepisy art.176 stosuje się odpowiednio.

1.

Żołnierze zawodowi, którzy nie zostali wyznaczeni z dniem 1 lipca 2004 r. na stanowiska

służbowe, do czasu objęcia stanowiska służbowego, oraz żołnierze pozostający w tym

dniu w dyspozycji właściwego organu, w rezerwie kadrowej i w stanie nieczynnym z prawem

do uposażenia, otrzymują od tego dnia uposażenie zasadnicze, wraz z dodatkami o charakterze

stałym, należne za miesiąc czerwiec 2004 r., zwaloryzowane średniorocznym wskaźnikiem

wzrostu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej ustalonym w ustawie budżetowej

na dany rok.

2.

Żołnierzom zawodowym, którzy od dnia 1 lipca 2004 r. po raz pierwszy objęli stanowiska

służbowe na zasadach określonych w niniejszej ustawie, których uposażenie zasadnicze,

wraz z dodatkami o charakterze stałym, za miesiąc lipiec 2004 r., ustalone według

zasad określonych w niniejszej ustawie, będzie niższe od uposażenia otrzymanego za

miesiąc czerwiec 2004 r., zwaloryzowanego wskaźnikiem wzrostu wynagrodzeń w państwowej

sferze budżetowej ustalonym w ustawie budżetowej na 2004 r., do czasu uzyskania wyższego

uposażenia na tym stanowisku wypłaca się dodatek wyrównawczy w wysokości różnicy między

porównywanymi uposażeniami.

(uchylony)

(uchylony)

Żołnierze zawodowi, którzy w dniu 30 czerwca 2004 r. korzystali z uprawnień do dodatkowej

powierzchni mieszkalnej osobnej kwatery stałej z tytułu zajmowanego stanowiska służbowego

lub posiadanego stopnia wojskowego, zachowują prawo do tej powierzchni i innych świadczeń

przysługujących z tego tytułu bezterminowo.

1.

Żołnierza odbywającego na podstawie ustawy, o której mowa w art. 158, zasadniczą służbę

wojskową lub nadterminową zasadniczą służbę wojskową można wyznaczyć na stanowisko

przewidziane dla szeregowych zawodowych.

2.

Wyznaczenie, o którym mowa w ust. 1, nie wiąże się z mianowaniem na stopień wojskowy

starszego szeregowego (starszego marynarza) oraz z nabyciem prawa do uposażenia żołnierza

zawodowego.

(pominięty)

Do zawodowej służby wojskowej w okresie do dnia 31 grudnia 2010 r. może być powołany

w korpusie

1)

oficerów zawodowych - żołnierz rezerwy posiadający tytuł zawodowy magistra (równorzędny),

który odbył szkolenie wojskowe i zdał egzamin na oficera, jeżeli posiada kwalifikacje

przydatne w korpusie oficerów zawodowych, po mianowaniu na stopień wojskowy podporucznika

(podporucznika marynarki);

2)

podoficerów zawodowych - podoficer nadterminowej zasadniczej służby wojskowej posiadający

świadectwo dojrzałości, jeżeli posiada kwalifikacje przydatne w korpusie podoficerów

zawodowych;

3)

szeregowych zawodowych - osoba, która ukończyła co najmniej zasadniczą szkołę zawodową,

jeżeli posiada kwalifikacje przydatne w korpusie szeregowych zawodowych.

(pominięty)

Dla celów ustalania przeciętnego uposażenia, o którym mowa w art. 71 ust. 2, przyjmuje

się również uposażenie żołnierzy odbywających nadterminową zasadniczą służbę wojskową.

W razie uchylenia prawomocnego orzeczenia kary dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe

stanowisko służbowe, wymierzonej przed dniem 1 lipca 2004 r., ukaranemu żołnierzowi

wypłaca się utraconą wskutek kary dyscyplinarnej część uposażenia należnego na wyższym

stanowisku, według stawek obowiązujących w dniu uprawomocnienia się orzeczenia, wraz

z odsetkami ustawowymi za opóźnienie.

(pominięty)

Traci moc ustawa z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych

(Dz. U. z 1997 r. poz. 55, 153, 678, 688, 753, 770 i 944, z 1998 r. poz. 1117, z 1999 r. poz. 7, z 2001 r. poz. 925 i 1800, z 2002 r. poz. 1184, 1687 i 2052 oraz z 2003 r. poz. 391).

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2004 r., z wyjątkiem art. 4 ust. 4-6, art.

78 ust. 4, art. 170 ust. 3, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września 2017 r., z wyjątkiem

1)

art. 1, art. 116-219, art. 314, art. 326-336, art. 347, art. 348, art. 358 i art.

359, które wchodzą w życie po upływie 3 dni od dnia ogłoszenia;

2)

art. 4 pkt 9, 12, 14 lit. a, art. 15 pkt 26, pkt 29 lit. a w zakresie art. 22 ust.

1 pkt 3a, pkt 48, 49, pkt 54 w zakresie art. 36a ust. 14 i pkt 114 w zakresie art.

71d, art. 66 pkt 1, art. 80, art. 111 pkt 2, art. 113 pkt 2, art. 115, art. 220-223,

art. 225-313, art. 315-325, art. 349-357 i art. 360-368, które wchodzą w życie po

upływie 14 dni od dnia ogłoszenia;

3)

art. 15 pkt 118 lit. f i h oraz pkt 123 lit. m, które wchodzą w życie z dniem 1 lutego

2017 r.;

4)

art. 15 pkt 31, pkt 32 w zakresie art. 22ac ust. 1, art. 22ae ust. 2, art. 22ak ust.

1 i art. 85b ust. 2 i 5, pkt 33-43, pkt 44 w zakresie art. 22ar i art. 22at ust. 1

pkt 1, pkt 46, 47 i 120, art. 105 i art. 337-346, które wchodzą w życie z dniem 15

lutego 2017 r.;

5)

art. 4 pkt 5, 10 i 11, które wchodzą w życie z dniem 1 marca 2017 r.;

6)

art. 224, który wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 2017 r.;

7)

art. 66 pkt 3, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2022 r.