Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 24 listopada 2017 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych

Ustawa określa zasady prowadzenia działalności w zakresie krajowego i międzynarodowego

przewozu drogowego, koleją i żeglugą śródlądową towarów niebezpiecznych oraz organy

i jednostki realizujące zadania związane z tym przewozem.

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

ADR - Umowę europejską dotyczącą międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych

(ADR), sporządzoną w Genewie dnia 30 września 1957 r.

(Dz. U. z 2011 r. poz. 641), wraz ze zmianami obowiązującymi od dnia ich wejścia w życie w stosunku do Rzeczypospolitej

Polskiej, ogłoszonymi we właściwy sposób;

2)

RID - Regulamin dla międzynarodowego przewozu kolejami towarów niebezpiecznych (RID),

stanowiący załącznik C do Konwencji o międzynarodowym przewozie kolejami (COTIF), sporządzonej w Bernie dnia

9 maja 1980 r.

(Dz. U. z 2007 r. poz. 674 i 675, z 2009 r. poz. 1318, z 2011 r. poz. 804 i 805 oraz z 2015 r. poz. 1726), wraz ze zmianami obowiązującymi od dnia ich wejścia w życie w stosunku do Rzeczypospolitej

Polskiej, ogłoszonymi we właściwy sposób;

3)

ADN - Umowę europejską dotyczącą międzynarodowego przewozu śródlądowymi drogami wodnymi

towarów niebezpiecznych (ADN), zawartą w Genewie dnia 26 maja 2000 r.

(Dz. U. z 2010 r. poz. 1537), wraz ze zmianami obowiązującymi od dnia ich wejścia w życie w stosunku do Rzeczypospolitej

Polskiej, ogłoszonymi we właściwy sposób;

4)

towar niebezpieczny - materiał lub przedmiot, który zgodnie z ADR, RID lub ADN nie

jest dopuszczony, odpowiednio, do przewozu drogowego, przewozu koleją lub przewozu

żeglugą śródlądową albo jest dopuszczony do takiego przewozu na warunkach określonych

w tych przepisach;

5)

przewóz drogowy towarów niebezpiecznych - każde przemieszczenie towarów niebezpiecznych

pojazdem po drodze publicznej lub po innych drogach ogólnodostępnych, z uwzględnieniem

postojów wymaganych podczas tego przewozu oraz czynności związanych z tym przewozem;

6)

przewóz koleją towarów niebezpiecznych - każde przemieszczenie towarów niebezpiecznych

wagonem, z uwzględnieniem postojów wymaganych podczas tego przewozu oraz czynności

związanych z tym przewozem;

7)

przewóz żeglugą śródlądową towarów niebezpiecznych - każde przemieszczenie towarów

niebezpiecznych statkiem po wodach śródlądowych, z uwzględnieniem postojów wymaganych

podczas tego przewozu oraz czynności związanych z tym przewozem;

8)

uczestnik przewozu towarów niebezpiecznych - podmioty wymienione w ADR, RID lub ADN

lub jednostka wojskowa, prowadzące działalność związaną z przewozem towarów niebezpiecznych;

9)

osoba wykonująca czynności związane z przewozem towarów niebezpiecznych - osobę fizyczną

zatrudnioną przez uczestnika przewozu towarów niebezpiecznych albo wykonującą czynności

na jego rzecz;

10)

zaświadczenie ADR - dokument potwierdzający ukończenie przez kierowcę kursu ADR i

złożenie z wynikiem pozytywnym egzaminu dla kierowców wykonujących przewóz drogowy

towarów niebezpiecznych;

11)

świadectwo eksperta ADN - dokument potwierdzający ukończenie kursu i złożenie z wynikiem

pozytywnym egzaminu kończącego kurs na eksperta ADN;

12)

pojazd - pojazd samochodowy albo zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego

i przyczepy lub naczepy, lub z ciągnika rolniczego i przyczepy, w rozumieniu ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1260 i 1926);

13)

wagon - pojazd kolejowy bez własnego układu napędzającego, który porusza się na własnych

kołach po torach kolejowych i jest używany do przewozu towarów;

14)

statek - urządzenie pływające o napędzie mechanicznym lub bez napędu mechanicznego

używane do przewozu towarów;

15)

środek transportu - pojazd, wagon lub statek używany do przewozu towarów niebezpiecznych;

16)

urządzenie transportowe - urządzenie umieszczane w środku transportu lub trwale z

nim połączone, wykorzystywane do przewozu towaru, w szczególności: cysternę, kontener,

kontener do przewozu luzem, wagon-baterię, pojazd-baterię, pojazd MEMU, wieloelementowy

kontener do gazu (MEGC), duży pojemnik do przewozu luzem (DPPL);

17)

siły zbrojne - Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej lub siły zbrojne państw obcych

przebywające na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz członków ich personelu cywilnego,

jeżeli pozostają w związku z pełnieniem obowiązków służbowych, o ile umowa międzynarodowa,

której Rzeczpospolita Polska jest stroną, nie stanowi inaczej;

18)

ciśnieniowe urządzenia transportowe

a)

naczynia ciśnieniowe, w stosownych przypadkach ich zawory i inne wyposażenie, objęte

działem 6.2. ADR, RID lub ADN,

b)

zbiorniki, pojazdy-baterie, wagony-baterie, wieloelementowe kontenery do gazu (MEGC),

w stosownych przypadkach ich zawory i inne wyposażenie, objęte działem 6.8 odpowiednio

ADR, RID i ADN

- jeżeli urządzenia określone w lit. a lub b są używane zgodnie z odpowiednio ADR,

RID i ADN w transporcie gazów klasy 2, z wyłączeniem gazów lub przedmiotów mających

w kodzie klasyfikacyjnym cyfry 6 i 7, oraz w transporcie niektórych towarów niebezpiecznych

innych klas określonych w ustawie. Ciśnieniowe urządzenia transportowe obejmują naboje

gazowe (UN 2037), ale nie obejmują aerozoli (UN 1950), otwartych naczyń kriogenicznych,

butli do aparatów oddechowych, gaśnic (UN 1044), ciśnieniowych urządzeń transportowych

wyłączonych zgodnie z podrozdziałem 1.1.3.2 odpowiednio ADR, RID i ADN i ciśnieniowych

urządzeń transportowych wyłączonych z zakresu stosowania zasad budowy i badań opakowań

zgodnie z przepisami szczególnymi działu 3.3 odpowiednio ADR, RID i ADN;

19)

udostępnienie na rynku - każde dostarczenie ciśnieniowego urządzenia transportowego

w celu jego dystrybucji lub użytkowania na rynku unijnym w ramach działalności handlowej

lub działalności użyteczności publicznej odpłatnie lub nieodpłatnie;

20)

użytkowanie - napełnianie, okresowe przechowywanie połączone z przewozem, opróżnianie

lub ponowne napełnianie ciśnieniowych urządzeń transportowych;

21)

podmiot uczestniczący w obrocie ciśnieniowymi urządzeniami transportowymi - producenta,

upoważnionego przedstawiciela, importera, dystrybutora, właściciela lub użytkownika,

prowadzącego działalność gospodarczą lub świadczącego usługi publiczne odpłatnie lub

nieodpłatnie;

22)

ocena zgodności - ocenę i procedurę oceny zgodności określona odpowiednio w ADR, RID

i ADN;

23)

znak zgodności Π - oznakowanie potwierdzające zgodność ciśnieniowego urządzenia transportowego

z wymaganiami określonymi odpowiednio w ADR, RID i ADN oraz w przepisach ustawy;

24)

ponowna ocena zgodności - podjętą na wniosek właściciela lub użytkownika procedurę

późniejszej oceny zgodności ciśnieniowego urządzenia transportowego;

25)

autoryzacja, dystrybutor, importer, producent, upoważniony przedstawiciel - autoryzację,

dystrybutora, importera, producenta, upoważnionego przedstawiciela, w rozumieniu ustawy z dnia 13 kwietnia 2016 r. o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1398);

26)

jednostka kontrolująca - jednostkę oceniającą zgodność, o której mowa w art. 2 pkt 13 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 765/2008 z dnia

9 lipca 2008 r. ustanawiającego wymagania w zakresie akredytacji i nadzoru rynku odnoszące

się do warunków wprowadzania produktów do obrotu i uchylającego rozporządzenie (EWG)

nr 339/93

(Dz. Urz. UE L 218 z 13.08.2008, str. 30), i jednocześnie spełniającą wymagania, o których mowa w 1.8.6.8 ADR, RID i ADN;

27)

wprowadzenie do obrotu - udostępnienie wyrobu na rynku po raz pierwszy.

1.

Przepisów ustawy nie stosuje się do przewozu towarów niebezpiecznych

1)

w przypadkach wskazanych odpowiednio w ADR, RID lub ADN;

2)

statkami morskimi na morskich wodach wewnętrznych;

3)

promami pływającymi po wodach morskich, przepływającymi po śródlądowej drodze wodnej

lub przez port;

4)

wykonywanego w całości w granicach obszaru niebędącego obszarem ogólnodostępnym.

2.

Przy krajowym przewozie towarów niebezpiecznych nie obowiązują wymagania odpowiednio

ADR, RID lub ADN, dotyczące używania języków innych niż język polski.

W sprawach nieuregulowanych niniejszą ustawą do przewozu towarów niebezpiecznych,

w tym do środków transportu i urządzeń transportowych, stosuje się odpowiednio ADR,

RID lub ADN.

1.

Zezwala się na przewóz towarów niebezpiecznych, określonych odpowiednio w ADR, RID

lub ADN jako towary dopuszczone do przewozu, wyłącznie na warunkach określonych w

tych przepisach.

2.

Zabrania się przewozu towarów niebezpiecznych określonych odpowiednio w ADR, RID lub

ADN jako towary niedopuszczone do przewozu.

3.

Zabrania się przewozu towarów niebezpiecznych środkami transportu innymi niż wymienione

w art. 2 pkt 15.

Przy przewozie koleją towarów niebezpiecznych do i z państw niebędących stronami Konwencji

o międzynarodowym przewozie kolejami (COTIF), sporządzonej w Bernie dnia 9 maja 1980 r.,

stosuje się przepisy o przewozie koleją towarów niebezpiecznych, ustalone między stronami,

pod warunkiem że uczestnicy przewozu zagwarantują poziom bezpieczeństwa zgodny z RID.

Statki żeglugi śródlądowej mogą przewozić towary niebezpieczne na wodach morskich,

zgodnie z przepisami kodeksu IMDG - międzynarodowego morskiego kodeksu towarów niebezpiecznych

Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO), stanowiącego Międzynarodowej konwencji o bezpieczeństwie życia na morzu, 1974, sporządzonej w Londynie

dnia 1 listopada 1974 r. (SOLAS)

(Dz. U. z 2016 r. poz. 869 oraz z 2017 r. poz. 142) wraz z Protokołem z 1978 r. dotyczącym Międzynarodowej konwencji o bezpieczeństwie życia

na morzu, 1974, sporządzonym w Londynie dnia 17 lutego 1978 r.

(Dz. U. z 1984 r. poz. 320 i 321).

1.

Dopuszcza się odstępstwa od przepisów ustawy w przypadku krajowego przewozu towarów

niebezpiecznych środkami transportu należącymi do sił zbrojnych lub środkami transportu,

za które siły zbrojne są odpowiedzialne.

2.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia

1)

warunki krajowego przewozu towarów niebezpiecznych środkami transportu należącymi

do sił zbrojnych lub środkami transportu, za które siły zbrojne są odpowiedzialne,

2)

szczegółowe wymagania, jakie powinny spełniać pojazdy oraz urządzenia transportowe

i opakowania mające zastosowanie w przewozie towarów niebezpiecznych, o którym mowa

w ust. 1,

3)

warunki i tryb wydawania wojskowego świadectwa dopuszczenia do przewozu towarów niebezpiecznych,

a także wzór i sposób jego wypełniania

- mając na uwadze konieczność zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego oraz

potrzebę ujednolicenia sposobu postępowania podmiotów właściwych w tym zakresie.

1.

Jeżeli przepisy odpowiednio ADR, RID lub ADN zobowiązują właściwą władzę lub upoważnione

przez nią jednostki do wykonywania odpowiednich czynności administracyjnych, czynności

te wykonują

1)

Prezes Urzędu Transportu Kolejowego - w sprawach kontroli bezpieczeństwa przewozu

koleją towarów niebezpiecznych;

2)

wojewódzki inspektor transportu drogowego - w sprawach kontroli bezpieczeństwa przewozu

drogowego towarów niebezpiecznych;

3)

dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej - w sprawach

a)

świadectwa dopuszczenia statku ADN do przewozu niektórych towarów niebezpiecznych,

zwanego dalej „świadectwem dopuszczenia statku ADN”, oraz tymczasowego świadectwa

dopuszczenia statku do przewozu towarów niebezpiecznych, zwanego dalej „tymczasowym

świadectwem”,

b)

świadectwa eksperta ADN, świadectwa eksperta ADN do spraw przewozu gazów i świadectwa

eksperta ADN do spraw przewozu chemikaliów,

c)

kontroli bezpieczeństwa przewozu żeglugą śródlądową towarów niebezpiecznych;

4)

Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego, zwany dalej „Dyrektorem TDT” - w sprawach

a)

warunków technicznych i badań urządzeń transportowych przeznaczonych do przewozu drogowego,

koleją i żeglugą śródlądową towarów niebezpiecznych,

b)

warunków technicznych i badań nadwozi pojazdów do przewozu luzem towarów niebezpiecznych

w przewozie drogowym,

c)

warunków technicznych i badań naczyń ciśnieniowych przeznaczonych do przewozu gazów,

d)

świadectwa dopuszczenia pojazdów do przewozu niektórych towarów niebezpiecznych, zwanego

dalej „świadectwem dopuszczenia pojazdu ADR”,

e)

świadectwa doradcy do spraw bezpieczeństwa przewozu towarów niebezpiecznych w zakresie

przewozu drogowego, przewozu koleją i przewozu żeglugą śródlądową;

5)

Prezes Państwowej Agencji Atomistyki - w sprawach warunków przewozu materiałów promieniotwórczych;

6)

minister właściwy do spraw gospodarki w sprawach

a)

warunków technicznych i badań opakowań towarów niebezpiecznych,

b)

badań, klasyfikacji oraz warunków dopuszczania do przewozu towarów niebezpiecznych;

7)

minister właściwy do spraw zdrowia - w sprawach warunków przewozu materiałów zakaźnych;

8)

minister właściwy do spraw transportu - w pozostałych sprawach.

2.

Właściwi ministrowie mogą upoważnić, w drodze zarządzenia, na określonych warunkach,

podległe lub nadzorowane jednostki do wykonywania czynności w sprawach, o których

mowa w ust. 1 pkt 6-8, mając na uwadze usprawnienie procedury, kompetencje jednostki

i kwalifikacje jej personelu.

3.

Właściwymi organami w zakresie krajowego przewozu towarów niebezpiecznych środkami

transportu należącymi do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej są

1)

Szef Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych w sprawach

a)

zaświadczeń ADR dla kierowców pojazdów Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej przewożących

towary niebezpieczne,

b)

kontroli jednostek wojskowych prowadzących kursy, o których mowa w ustawie;

2)

Szef Wojskowego Dozoru Technicznego w sprawach

a)

warunków technicznych i badań urządzeń transportowych przeznaczonych do przewozu drogowego,

koleją i żeglugą śródlądową towarów niebezpiecznych,

b)

wojskowego świadectwa dopuszczenia do przewozu towarów niebezpiecznych.

1

Organem wyższego stopnia w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w sprawach, o których mowa w art. 9 ust. 1

1)

pkt 3 - jest minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej;

2)

pkt 4 - jest minister właściwy do spraw transportu.

2.

Organem wyższego stopnia w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w sprawach, o których mowa w art. 9 ust. 3, jest Minister Obrony Narodowej.

Obowiązki uczestnika przewozu towarów niebezpiecznych określają odpowiednio ADR, RID

lub ADN oraz przepisy ustawy.

1.

Uczestnik przewozu towarów niebezpiecznych ma obowiązek przedsięwziąć niezbędne środki

bezpieczeństwa w celu zapobieżenia zagrożeniom dla osób, mienia i środowiska, a w

przypadku zaistnienia wypadku lub awarii niezwłocznie powiadomić osoby będące w strefie

zagrożenia oraz centrum powiadamiania ratunkowego lub jednostkę ochrony przeciwpożarowej.

2.

W przypadku zaistnienia wypadku lub awarii w przewozie towarów niebezpiecznych środkami

transportu należącymi do sił zbrojnych lub środkami transportu, za które siły zbrojne

są odpowiedzialne, uczestnik tego przewozu niezwłocznie powiadamia osoby będące w

strefie zagrożenia oraz centrum powiadamiania ratunkowego lub jednostkę ochrony przeciwpożarowej,

a ponadto właściwą terenową jednostkę organizacyjną Żandarmerii Wojskowej.

1.

Uczestnik przewozu towarów niebezpiecznych jest obowiązany wyposażyć osobę wykonującą

przewóz towarów w wymagane dokumenty, o których mowa w ustawie, oraz odpowiednio w

ADR, RID lub ADN.

2.

Uczestnik przewozu towarów niebezpiecznych jest obowiązany zamieścić, w wymaganych

dokumentach, o których mowa w ustawie, oraz odpowiednio w ADR, RID lub ADN nazwę i

adres podmiotu, którego własnością, w chwili przekazania osobie wykonującej przewóz

towarów, jest towar niebezpieczny.

1.

Uczestnik przewozu towarów niebezpiecznych jest obowiązany przeszkolić osoby wykonujące

czynności związane z przewozem drogowym, koleją i żeglugą śródlądową towarów niebezpiecznych,

zatrudnione przez niego lub wykonujące na jego rzecz czynności związane z przewozem

towarów niebezpiecznych przed podjęciem tych czynności, w zakresie odpowiednim do

odpowiedzialności i obowiązków tych osób. Szkolenie powinno być okresowo uzupełnianie

w celu uwzględnienia zmian w przepisach dotyczących przewozu towarów niebezpiecznych.

2.

Szkolenie, o którym mowa w ust. 1, prowadzi osoba posiadająca świadectwo przeszkolenia

doradcy odpowiednio w zakresie przewozu drogowego, przewozu koleją lub przewozu żeglugą

śródlądową towarów niebezpiecznych, zwane dalej „świadectwem doradcy”, lub osoba posiadająca

wiedzę i wykształcenie niezbędne do zapewnienia prawidłowego przebiegu szkolenia.

3.

Osoba przeprowadzająca szkolenie potwierdza na piśmie przeszkolenie osób, o których

mowa w ust. 1.

1.

Uczestnik przewozu towarów niebezpiecznych jest obowiązany wyznaczyć na swój koszt

co najmniej jednego doradcę do spraw bezpieczeństwa przewozu towarów niebezpiecznych,

właściwego ze względu na zakres wykonywanego przewozu lub czynności z nim związanych,

określonych odpowiednio w ADR, RID lub ADN, zwanego dalej „doradcą”.

2.

Obowiązek wyznaczenia doradcy nie dotyczy uczestników wykonujących przewóz towarów

niebezpiecznych każdorazowo w ilościach mniejszych niż określone w ADR, RID lub ADN.

1.

Uczestnik przewozu towarów niebezpiecznych jest obowiązany

1)

wysłać jeden egzemplarz rocznego sprawozdania z działalności tego uczestnika, w zakresie

przewozu towarów niebezpiecznych oraz czynności z nim związanych, zwanego dalej „rocznym

sprawozdaniem”, w terminie do dnia 28 lutego każdego roku następującego po roku, którego

dotyczy sprawozdanie, odpowiednio

a)

wojewódzkiemu inspektorowi transportu drogowego właściwemu ze względu na siedzibę

lub miejsce zamieszkania uczestnika przewozu towarów niebezpiecznych - w zakresie

przewozu drogowego towarów niebezpiecznych,

b)

Prezesowi Urzędu Transportu Kolejowego - w zakresie przewozu koleją towarów niebezpiecznych,

c)

dyrektorowi urzędu żeglugi śródlądowej właściwemu ze względu na siedzibę lub miejsce

zamieszkania uczestnika przewozu towarów niebezpiecznych - w zakresie przewozu żeglugą

śródlądową towarów niebezpiecznych;

2)

przechowywać drugi egzemplarz rocznego sprawozdania w swojej siedzibie przez okres

5 lat od dnia jego wysłania.

2.

W przypadku przewozu towarów niebezpiecznych środkami transportu należącymi do sił

zbrojnych lub środkami transportu, za które siły zbrojne są odpowiedzialne, jeden

egzemplarz rocznego sprawozdania jest przekazywany drogą służbową przez dowódcę jednostki

wojskowej, z której realizowany jest przewóz, do Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych,

w terminie do dnia 28 lutego każdego roku następującego po roku, którego dotyczy sprawozdanie,

a drugi egzemplarz rocznego sprawozdania jest przechowywany w jednostce wojskowej

przez okres 5 lat od dnia jego wysłania.

1.

Jeżeli w związku z przewozem towarów niebezpiecznych miał miejsce poważny wypadek

lub awaria w rozumieniu ADR, RID lub ADN uczestnik przewozu, w terminie 14 dni od

dnia wystąpienia zdarzenia, przekazuje raport, o którym mowa w art. 40 ust. 2

1)

Prezesowi Urzędu Transportu Kolejowego - w przypadku przewozu towarów niebezpiecznych

koleją;

2)

właściwemu ze względu na miejsce wystąpienia zdarzenia wojewódzkiemu inspektorowi

transportu drogowego - w przypadku przewozu drogowego towarów niebezpiecznych;

3)

właściwemu ze względu na miejsce wystąpienia zdarzenia dyrektorowi urzędu żeglugi

śródlądowej - w przypadku przewozu towarów niebezpiecznych żeglugą śródlądową;

4)

Szefowi Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych - w przypadku przewozu towarów niebezpiecznych

środkami transportu należącymi do sił zbrojnych lub środkami transportu, za które

siły zbrojne są odpowiedzialne.

2.

Informacja o poważnym wypadku lub awarii w przewozie towarów niebezpiecznych jest

przekazywana ministrowi właściwemu do spraw transportu przez organy, o których mowa

w ust. 1, niezwłocznie po otrzymaniu przez te organy raportu powypadkowego, o którym

mowa w art. 40 ust. 2.

1.

Przewóz towarów niebezpiecznych, o których mowa w ust. 2 pkt 4, środkami transportu

należącymi do sił zbrojnych lub środkami transportu, za które siły zbrojne są odpowiedzialne,

odbywa się na podstawie zezwolenia wojskowego na przejazd drogowy wydanego przez właściwy

organ wojskowy.

2.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia

1)

organy wojskowe właściwe do wydawania zezwolenia wojskowego na przejazd drogowy,

2)

sposób i tryb wydawania zezwolenia wojskowego na przejazd drogowy,

3)

wzór i sposób wypełnienia zezwolenia wojskowego na przejazd drogowy oraz wzory dokumentów

związanych z jego wydaniem,

4)

wykaz towarów niebezpiecznych, których przewóz podlega obowiązkowi uzyskania zezwolenia

wojskowego na przejazd drogowy

- mając na uwadze potrzebę ujednolicenia sposobu postępowania podmiotów właściwych

w tym zakresie, zakres niezbędnych danych oraz szczególne zagrożenia związane z przewozem

towarów niebezpiecznych.

1.

Obowiązki osoby wykonującej czynności związane z przewozem towarów niebezpiecznych

określają odpowiednio ADR, RID lub ADN oraz przepisy ustawy.

2.

Kierowca pojazdu lub inna osoba przewożąca towary niebezpieczne jest obowiązana mieć

przy sobie i okazywać na żądanie osób uprawnionych do przeprowadzania kontroli wymagane

dokumenty.

1.

Do kierowania pojazdem przewożącym towary niebezpieczne w przewozie drogowym, w stosunku

do którego ADR wymaga ukończenia przez jego kierowcę kursu ADR, jest uprawniona osoba,

która posiada ważne zaświadczenie ADR.

2.

Zaświadczenie ADR otrzymuje osoba, która

1)

ukończyła 21 lat, z wyjątkiem kierowców pojazdów należących do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej

Polskiej;

2)

spełnia wymagania określone w przepisach prawa o ruchu drogowym i o transporcie drogowym w stosunku do kierowców wykonujących przewóz drogowy;

3)

ukończyła odpowiedni kurs ADR

a)

początkowy, jeżeli ubiega się o wydanie zaświadczenia ADR po raz pierwszy,

b)

doskonalący - jeżeli ubiega się o przedłużenie zaświadczenia ADR;

4)

złożyła z wynikiem pozytywnym egzamin kończący kurs ADR początkowy albo doskonalący.

1.

Zakres egzaminu, o którym mowa w art. 20 ust. 2 pkt 4, obejmuje sprawdzenie wiedzy

ze znajomości przepisów krajowych oraz umów międzynarodowych dotyczących przewozu

drogowego towarów niebezpiecznych.

2.

Egzaminy przeprowadzane są w ośrodku szkolenia przez dwuosobową komisję egzaminacyjną,

zwaną dalej „komisją”, powołaną przez marszałka województwa, w której skład wchodzą

1)

przewodniczący komisji - przedstawiciel marszałka województwa;

2)

członek komisji - przedstawiciel organizacji o zasięgu ogólnopolskim zrzeszającej

przedsiębiorców wykonujących przewozy drogowe lub kierowców albo przedstawiciel ośrodka

szkolenia prowadzącego kurs.

3.

W skład komisji mogą wchodzić osoby, które nie były prawomocnie skazane za przestępstwo

popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowych lub przestępstwo przeciwko wiarygodności

dokumentów oraz dają rękojmię rzetelnego wykonywania powierzonych przez marszałka

zadań.

4.

Egzamin przeprowadzany jest na podstawie pytań testowych jednokrotnego wyboru, pochodzących

z katalogu pytań testowych zatwierdzonego przez ministra właściwego do spraw transportu.

5.

Za przeprowadzenie egzaminu osobom wchodzącym w skład komisji przysługuje wynagrodzenie,

którego koszt ponosi podmiot prowadzący kurs, w którego ośrodku szkolenia przeprowadzono

egzamin.

6.

Podmiot prowadzący kurs, w którego ośrodku szkolenia jest przeprowadzany egzamin,

umożliwia jego przeprowadzenie przez komisję, zapewniając odpowiednie warunki lokalowe.

7.

Osoba, która przystąpiła do egzaminu, może złożyć do marszałka województwa skargę

co do jego przebiegu. Skargę wnosi się w formie pisemnej w terminie do 7 dni od dnia

przeprowadzenia egzaminu.

8.

W przypadku uznania skargi za zasadną marszałek województwa może nakazać powtórzenie

egzaminu albo uznać ten egzamin za złożony z wynikiem pozytywnym.

9.

Kierowca, który zamierza poszerzyć zakres posiadanych uprawnień, może przystąpić do

części specjalistycznej egzaminu, o którym mowa w art. 20 ust. 2 pkt 4, po ukończeniu

kursu specjalistycznego odpowiadającego zakresowi egzaminu. Okres ważności rozszerzonych

uprawnień nie może przekraczać terminu ważności dotychczas posiadanych uprawnień.

10.

Uczestnik kursu przystępuje do egzaminu nie później niż w terminie 6 miesięcy od dnia

jego ukończenia. W tym terminie może też przystępować do egzaminów poprawkowych.

1.

Egzamin, o którym mowa w art. 20 ust. 2 pkt 4, dla kierowców pojazdów należących do

Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej jest przeprowadzany w upoważnionej jednostce

wojskowej przez komisję egzaminacyjną powołaną przez Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił

Zbrojnych spośród osób posiadających wiedzę w zakresie bezpieczeństwa przewozu towarów

niebezpiecznych.

2.

Na egzaminie, o którym mowa w art. 20 ust. 2 pkt 4, stosuje się pytania egzaminacyjne

pochodzące z katalogu pytań zatwierdzonego przez Ministra Obrony Narodowej. Katalog

pytań oraz pytania zawarte w teście egzaminacyjnym nie stanowią informacji publicznej

w rozumieniu przepisów o dostępie do informacji publicznej.

3.

Osoba, która przystąpiła do egzaminu, o którym mowa w ust. 1, może, za pośrednictwem

Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych, zgłaszać do ministra właściwego do spraw

transportu w terminie 3 dni od dnia przeprowadzenia egzaminu lub ogłoszenia jego wyniku,

w formie pisemnej, skargi co do jego przebiegu lub wyniku. Przepis art. 21 ust. 8

stosuje się odpowiednio.

1.

Przewodniczący komisji po zakończeniu egzaminu niezwłocznie sporządza protokół zawierający

wykaz kierowców, którzy uzyskali pozytywny wynik egzaminu. Przewodniczący komisji

przekazuje protokół marszałkowi województwa w terminie 3 dni od dnia przeprowadzenia

egzaminu.

2.

Wykaz kierowców zawiera następujące dane tych osób

1)

imię i nazwisko;

2)

datę i miejsce urodzenia;

3)

numer PESEL - o ile został nadany, lub rodzaj i numer innego dokumentu potwierdzającego

tożsamość;

4)

miejsce zamieszkania kierowcy;

5)

zakres przeprowadzonego egzaminu.

3.

Marszałek województwa na podstawie protokołu sporządzonego przez przewodniczącego

komisji, w terminie 7 dni od dnia przeprowadzenia egzaminu, wydaje kierowcy zaświadczenie

ADR. Zaświadczenie ADR przesyła się kierowcy za zwrotnym potwierdzeniem odbioru na

adres zamieszkania kierowcy.

4.

Zaświadczenie ADR jest wydawane na okres 5 lat, licząc od dnia złożenia z wynikiem

pozytywnym egzaminu, o którym mowa w art. 20 ust. 2 pkt 4.

1.

W przypadku utraty zaświadczenia ADR, na pisemny wniosek osoby zainteresowanej, marszałek

województwa wydaje wtórnik zaświadczenia ADR. Wtórnik zaświadczenia ADR przesyła się

kierowcy za zwrotnym potwierdzeniem odbioru na adres wskazany we wniosku o wydanie

wtórnika.

2.

W celu przedłużenia ważności zaświadczenia ADR kierowca jest obowiązany, w okresie

12 miesięcy poprzedzających datę upływu ważności zaświadczenia ADR, ukończyć kurs

ADR doskonalący i złożyć z wynikiem pozytywnym egzamin, o którym mowa w art. 20 ust.

2 pkt 4. Po spełnieniu tych wymagań marszałek województwa przedłuża ważność zaświadczenia

ADR na okres kolejnych 5 lat od dnia upływu terminu ważności dotychczasowego zaświadczenia

ADR, wydając nowe zaświadczenie ADR. Nowe zaświadczenie ADR przesyła się kierowcy

za zwrotnym potwierdzeniem odbioru na adres wskazany we wniosku o wydanie wtórnika.

1.

Wydając odpowiednio zaświadczenie ADR albo jego wtórnik marszałek województwa pobiera

opłatę

1)

za wydanie zaświadczenia ADR albo jego wtórnika;

2)

ewidencyjną na pokrycie kosztów działania centralnej ewidencji kierowców, w wysokości,

o której mowa w art. 80d ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.

2.

Marszałek województwa przekazuje opłatę ewidencyjną do Funduszu - Centralna Ewidencja

Pojazdów i Kierowców, o którym mowa w art. 80d ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - na zasadach i w terminach określonych w przepisach tej ustawy.

1.

Marszałek województwa przekazuje do centralnej ewidencji kierowców, o której mowa

w art. 100a ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, następujące dane osób, którym wydano zaświadczenie ADR albo wydano jego wtórnik

1)

imię i nazwisko;

2)

datę i miejsce urodzenia;

3)

numer PESEL - o ile został nadany, lub rodzaj i numer innego dokumentu potwierdzającego

tożsamość;

4)

zakres i numer wydanego zaświadczenia ADR;

5)

okres ważności zaświadczenia ADR.

2

Dane, o których mowa w ust. 1, przekazuje się do centralnej ewidencji kierowców z

wykorzystaniem urządzeń teletransmisji danych, w terminie 14 dni od dnia wydania zaświadczenia

ADR albo wydania jego wtórnika.

2

Dane, o których mowa w ust. 1, przekazuje się do centralnej ewidencji kierowców na

zasadach określonych w art. 100ac ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.

3.

Marszałek województwa prowadzi ewidencję wydanych zaświadczeń ADR zawierającą dane,

o których mowa w ust. 1.

1.

Zaświadczenie ADR dla kierowcy pojazdów należących do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej

Polskiej przewożących towary niebezpieczne jest wydawane przez Szefa Inspektoratu

Wsparcia Sił Zbrojnych. Za wydanie zaświadczenia ADR dla kierowcy pojazdów należących

do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej nie pobiera się opłaty.

2.

Zaświadczenie ADR, o którym mowa w ust. 1, jest ważne tylko w przypadku przewozu towarów

niebezpiecznych środkami transportu należącymi do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej

lub środkami transportu, za które Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej są odpowiedzialne.

3.

Do wykonywania przewozu, o którym mowa w ust. 2, uprawniona jest również osoba posiadająca

zaświadczenie ADR wydane przez marszałka województwa.

4.

Osoba posiadająca zaświadczenie ADR, o którym mowa w ust. 1, może otrzymać zaświadczenie

wydane przez marszałka województwa, po uiszczeniu opłaty, o której mowa w art. 25

ust. 1 pkt 1. Zaświadczenie wydane przez marszałka województwa jest ważne przez okres,

na który zostało wydane zaświadczenie ADR, o którym mowa w ust. 1.

5.

W przypadku utraty zaświadczenia ADR przez kierowcę pojazdów należących do Sił Zbrojnych

Rzeczypospolitej Polskiej na wniosek osoby zainteresowanej Szef Inspektoratu Wsparcia

Sił Zbrojnych wydaje wtórnik zaświadczenia ADR. Za wydanie wtórnika zaświadczenia

ADR dla kierowcy pojazdów należących do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej nie

pobiera się opłaty.

6.

Przekazanie przez Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych danych, o których mowa

w art. 26 ust. 1, do centralnej ewidencji kierowców, o której mowa w art. 100a ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, nie podlega opłacie ewidencyjnej.

7.

Przepisy art. 24 i art. 26 stosuje się odpowiednio.

Dokumentacja dotycząca przebiegu egzaminu i wydanych zaświadczeń ADR oraz ich wtórników

jest przechowywana odpowiednio przez marszałka województwa lub Szefa Inspektoratu

Wsparcia Sił Zbrojnych przez okres 5 lat.

1.

Postępowania administracyjne wszczęte na podstawie przepisów zmienianych niniejszą

ustawą i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy są prowadzone

na podstawie przepisów dotychczasowych przed organami, które przejęły zadania i kompetencje

na podstawie niniejszej ustawy.

2.

Organy, które przejęły zadania i kompetencje na podstawie niniejszej ustawy, przejmują

wszystkie związane z tymi zadaniami i kompetencjami prawa i obowiązki organów, które

utraciły te zadania i kompetencje.

3.

Organy, które utraciły zadania i kompetencje na podstawie niniejszej ustawy, przekazują

niezwłocznie akta spraw administracyjnych oraz inne dokumenty organom, które przejęły

te zadania i kompetencje.

Minister właściwy do spraw transportu dokona wyboru producenta blankietów zaświadczeń

ADR w trybie określonym przepisami o zamówieniach publicznych.

1.

Zadania marszałka województwa, o których mowa w art. 21 ust. 2 i 8, art. 23 ust. 3,

art. 24, art. 25, art. 26 ust. 1 i 3 oraz art. 28, są wykonywane jako zadania zlecone

z zakresu administracji rządowej.

2.

Minister właściwy do spraw transportu sprawuje nadzór nad wykonywaniem przez marszałka

województwa zadań, o których mowa w ust. 1, pod względem legalności i rzetelności.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółową formę i tryb przeprowadzania egzaminu, o którym mowa w art. 20 ust. 2

pkt 4, mając na uwadze zakres egzaminu wyznaczony przepisami ADR, konieczność zapewnienia

ujednoliconych procedur egzaminowania;

2)

szczegółowy tryb wydawania zaświadczenia ADR oraz tryb wydawania wtórnika zaświadczenia

ADR, a także sposób wypełniania zaświadczenia ADR, mając na uwadze potrzebę ujednolicenia

sposobu postępowania w tym zakresie;

3)

warunki i sposób przechowywania dokumentacji dotyczącej egzaminu oraz dotyczącej wydanych

zaświadczeń oraz wydawania ich wtórników, uwzględniając potrzebę właściwego zabezpieczenia

tej dokumentacji uniemożliwiającego dostęp osób niepowołanych oraz wyposażenie pomieszczeń

w urządzenia gwarantujące bezpieczeństwo przechowywanych dokumentów;

4)

wzór zaświadczenia ADR, uwzględniając postanowienia ADR i potrzebę jego należytego

zabezpieczenia przed fałszowaniem;

5)

wysokość wynagrodzenia członków komisji egzaminacyjnej, która nie może być wyższa

niż 10% kwoty przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku

poprzedzającym wydanie rozporządzenia, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego

na podstawie przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych,

mając na uwadze czas trwania egzaminu i wykonywane przez członków komisji egzaminacyjnej

czynności;

6)

wysokość opłaty, o której mowa w art. 25 ust. 1 pkt 1, która nie może być wyższa niż

50 zł za dokument, mając na uwadze pokrycie kosztów wydawania zaświadczenia ADR i

wtórnika zaświadczenia ADR, w tym pokrycie kosztów związanych z drukiem i czynnościami

administracyjnymi.

1.

Na statku żeglugi śródlądowej przewożącym towary niebezpieczne powinien znajdować

się ekspert do spraw bezpieczeństwa przewozu towarów niebezpiecznych statkami żeglugi

śródlądowej, zwany dalej „ekspertem ADN”.

2.

Na statku, o którym mowa w ust. 1, będącym zbiornikowcem przeznaczonym do przewozu

gazów powinien znajdować się ekspert ADN do spraw przewozu gazów.

3.

Na statku, o którym mowa w ust. 1, będącym zbiornikowcem przeznaczonym do przewozu

chemikaliów powinien znajdować się ekspert ADN do spraw przewozu chemikaliów.

4.

Ekspertem ADN może być osoba, która posiada ważne świadectwo eksperta ADN.

5.

Świadectwo eksperta ADN otrzymuje osoba, która

1)

ukończyła 18 lat;

2)

ukończyła odpowiedni kurs na eksperta ADN;

3)

złożyła z wynikiem pozytywnym przed komisją egzaminacyjną egzamin kończący kurs na

eksperta ADN, nie później niż w terminie 6 miesięcy od dnia ukończenia kursu.

6.

Świadectwo eksperta ADN do spraw przewozu gazów lub świadectwo eksperta ADN do spraw

przewozu chemikaliów otrzymuje osoba, która posiada świadectwo eksperta ADN oraz odpowiednio

1)

odbyła dodatkowy kurs w zakresie przewozu chemikaliów albo przewozu gazów;

2)

złożyła z wynikiem pozytywnym egzamin kończący kurs na eksperta ADN do spraw przewozu

gazów albo eksperta ADN do spraw przewozu chemikaliów przed komisją egzaminacyjną,

nie później niż w terminie 6 miesięcy od dnia ukończenia kursu;

3)

posiada wpis w żeglarskiej książeczce pracy potwierdzający przepracowanie co najmniej

jednego roku na zbiornikowcu przeznaczonym do przewozu gazów albo na zbiornikowcu

przeznaczonym do przewozu chemikaliów, w okresie 2 lat przed złożeniem z wynikiem

pozytywnym egzaminu, o którym mowa w pkt 2.

1.

Zakres egzaminu, o którym mowa w art. 32 ust. 5 pkt 3 i ust. 6 pkt 2, obejmuje sprawdzenie

wiedzy ze znajomości przepisów krajowych oraz umów międzynarodowych dotyczących przewozu

żeglugą śródlądową towarów niebezpiecznych oraz innych zagadnień objętych ramowym

programem szkolenia kursu na eksperta ADN.

2

Na egzaminie, o którym mowa odpowiednio w art. 32 ust. 5 pkt 3 i ust. 6 pkt 2, stosuje

się pytania egzaminacyjne pochodzące z katalogu pytań zatwierdzonego przez ministra

właściwego do spraw żeglugi śródlądowej. Katalog pytań oraz pytania zawarte w teście

egzaminacyjnym nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu przepisów o dostępie

do informacji publicznej.

3

Komisję, o której mowa w art. 32 ust. 5 pkt 3 i ust. 6 pkt 2, powołuje minister właściwy

do spraw żeglugi śródlądowej spośród osób posiadających wiedzę w zakresie bezpieczeństwa

przewozu towarów niebezpiecznych.

4.

Osobom wchodzącym w skład komisji, o której mowa w art. 32 ust. 5 pkt 3 i ust. 6 pkt

2, za udział w przeprowadzeniu egzaminu przysługuje wynagrodzenie.

5.

Egzamin, o którym mowa odpowiednio w art. 32 ust. 5 pkt 3 i ust. 6 pkt 2, jest przeprowadzany

w urzędzie żeglugi śródlądowej po uiszczeniu opłaty.

6

Osoba, która przystąpiła do egzaminu, o którym mowa odpowiednio w art. 32 ust. 5 pkt

3 i ust. 6 pkt 2, może, za pośrednictwem dyrektora urzędu żeglugi śródlądowej, zgłaszać

do ministra właściwego do spraw żeglugi śródlądowej w terminie 3 dni od dnia przeprowadzenia

egzaminu lub ogłoszenia jego wyniku, w formie pisemnej, skargi co do jego przebiegu

lub wyniku.

7

W przypadku uznania skargi za zasadną minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej

może nakazać powtórzenie egzaminu, o którym mowa odpowiednio w art. 32 ust. 5 pkt

3 i ust. 6 pkt 2, albo uznać ten egzamin za złożony z wynikiem pozytywnym.

8.

Za przystąpienie do egzaminu, w przypadku, o którym mowa w ust. 7, nie pobiera się

opłaty.

1.

Egzaminy, o których mowa w art. 32 ust. 5 pkt 3 i ust. 6 pkt 2 ustawy zmienianej w

art. 23, przeprowadza się przy użyciu pytań egzaminacyjnych pochodzących z katalogu

pytań zatwierdzonego przez ministra właściwego do spraw transportu, o którym mowa

w art. 33 ust. 2 tej ustawy w brzmieniu dotychczasowym, do czasu zatwierdzenia katalogu

pytań, o którym mowa w art. 33 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 23, w brzmieniu nadanym

niniejszą ustawą, przez ministra właściwego do spraw żeglugi śródlądowej.

2.

Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej zatwierdzi katalog pytań, o którym

mowa w art. 33 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 23, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,

w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

3.

Komisja egzaminacyjna, o której mowa w art. 32 ust. 5 pkt 3 i ust. 6 pkt 2 ustawy

zmienianej w art. 23, powołana przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przeprowadza

egzaminy, o których mowa w art. 32 ust. 5 pkt 3 i ust. 6 pkt 2 ustawy zmienianej w

art. 23, do czasu powołania tej komisji zgodnie z art. 33 ust. 3 ustawy zmienianej

w art. 23, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

4.

Egzamin, o którym mowa w art. 42 ust. 2 pkt 4 ustawy zmienianej w art. 23, przeprowadza

się przy użyciu pytań egzaminacyjnych pochodzących z katalogu pytań zatwierdzonego

przez ministra właściwego do spraw transportu, o którym mowa w art. 43 ust. 2 tej

ustawy w brzmieniu dotychczasowym, do czasu zatwierdzenia katalogu pytań, o którym

mowa w art. 43 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 23, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,

przez ministra właściwego do spraw żeglugi śródlądowej oraz ministra właściwego do

spraw transportu.

5.

Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej oraz minister właściwy do spraw transportu

zatwierdzą katalog pytań, o którym mowa w art. 43 ust. 2 ustawy zmienianej w art.

23, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w

życie niniejszej ustawy.

6.

Komisje egzaminacyjne, o których mowa w art. 42 ust. 2 pkt 4 ustawy zmienianej w art.

23, powołane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przeprowadzają egzaminy,

o których mowa w tym przepisie, do czasu powołania tych komisji zgodnie z art. 43

ust. 3 ustawy zmienianej w art. 23, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

1.

Świadectwo eksperta ADN, świadectwo eksperta ADN do spraw przewozu gazów i świadectwo

eksperta ADN do spraw przewozu chemikaliów wydaje

1)

w przypadku osób mających miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

- dyrektor właściwego terytorialnie urzędu żeglugi śródlądowej ze względu na miejsce

zamieszkania osoby ubiegającej się o uzyskanie świadectwa eksperta,

2)

w przypadku osób mających miejsce zamieszkania na terytorium innego państwa członkowskiego

Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego

Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym

- Dyrektor Urzędu Żeglugi Śródlądowej w Szczecinie

- na okres 5 lat, licząc od dnia złożenia z wynikiem pozytywnym egzaminu, o którym

mowa odpowiednio w art. 32 ust. 5 pkt 3 i ust. 6 pkt 2.

2.

Dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej niezwłocznie przekazuje do Dyrektora TDT informacje

dotyczące osób, którym wydał lub przedłużył odpowiednie świadectwo eksperta ADN, zawierające

następujące dane

1)

imię i nazwisko;

2)

datę i miejsce urodzenia;

3)

numer PESEL - o ile został nadany, lub rodzaj i numer innego dokumentu potwierdzającego

tożsamość;

4)

zakres i numer wydanego odpowiedniego świadectwa eksperta ADN;

5)

okres ważności odpowiedniego świadectwa eksperta ADN.

3.

W celu przedłużenia ważności świadectwa eksperta ADN, świadectwa eksperta ADN do spraw

przewozu gazów i świadectwa eksperta ADN do spraw przewozu chemikaliów, ekspert ADN

jest obowiązany ukończyć w okresie 12 miesięcy poprzedzających datę upływu ważności

świadectwa odpowiedni kurs na eksperta ADN i złożyć z wynikiem pozytywnym egzamin,

o którym mowa odpowiednio w art. 32 ust. 5 pkt 3 i ust. 6 pkt 2. Po spełnieniu tych

wymagań dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej przedłuża ważność odpowiedniego świadectwa

eksperta ADN na okres kolejnych 5 lat od dnia upływu terminu ważności dotychczasowego

świadectwa, wydając nowe świadectwo eksperta ADN albo przedłużając ważność dotychczasowego

świadectwa.

4.

Dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej prowadzi ewidencję wydanych i przedłużanych odpowiednich

świadectw eksperta ADN, zawierającą dane, o których mowa w ust. 2.

5.

Osoba, która ukończyła odpowiedni kurs na eksperta ADN i nie złożyła z wynikiem pozytywnym

egzaminu w terminie, o którym mowa w ust. 3, może otrzymać świadectwo eksperta ADN

po spełnieniu warunków dla osoby ubiegającej się o wydanie świadectwa eksperta ADN

po raz pierwszy.

6.

W przypadku utraty świadectwa eksperta ADN, świadectwa eksperta ADN do spraw przewozu

gazów lub świadectwa eksperta ADN do spraw przewozu chemikaliów, na wniosek osoby

zainteresowanej, dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej wydaje wtórnik odpowiedniego

świadectwa eksperta ADN. Za wydanie wtórnika pobiera się opłatę.

Procedury oceny, notyfikacji i monitorowania jednostek notyfikowanych biorących udział

w procedurach związanych z ciśnieniowymi urządzeniami transportowymi opracowane przed

dniem wejścia w życie niniejszej ustawy na podstawie przepisów ustawy zmienianej w

art. 23 zachowują ważność.

1.

Opłata, o której mowa odpowiednio w art. 33 ust. 5 i art. 34 ust. 6, stanowi dochód

budżetu państwa.

2

Koszty związane z przeprowadzeniem egzaminu, o którym mowa odpowiednio w art. 32 ust.

5 pkt 3 i ust. 6 pkt 2, w tym wynagrodzeniem członków komisji egzaminacyjnej oraz

wydawaniem odpowiednich świadectw eksperta ADN, ich przedłużaniem lub wydawaniem ich

wtórników są finansowane z budżetu państwa z części, której dysponentem jest minister

właściwy do spraw żeglugi śródlądowej.

Dokumentacja dotycząca przebiegu egzaminu i wydanych świadectw eksperta ADN, ich przedłużania

oraz wydawania ich wtórników jest przechowywana przez właściwego dyrektora urzędu

żeglugi śródlądowej przez okres 5 lat.

1.

Dyrektor TDT prowadzi w systemie teleinformatycznym ewidencję ekspertów ADN, ekspertów

ADN do spraw przewozu gazów i ekspertów ADN do spraw przewozu chemikaliów, zawierającą

dane, o których mowa w art. 34 ust. 2.

2.

Dyrektor TDT jest administratorem danych zgromadzonych w ewidencji, o której mowa

w ust. 1.

3.

Dane, o których mowa w art. 34 ust. 2 pkt 1, 4 i 5, są ogólnodostępne.

3.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 106 ust. 1 pkt 1 ustawy

zmienianej w art. 23, w brzmieniu dotychczasowym, zachowują moc do dnia wejścia w

życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 106 ust. 1 pkt 1 i ust. 1a

ustawy zmienianej w art. 23, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej jednak

niż przez okres 18 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe warunki, formę i tryb przeprowadzania egzaminu, o którym mowa w art. 32

ust. 5 pkt 3 i ust. 6 pkt 2, mając na uwadze potrzebę zapewnienia prawidłowego przeprowadzenia

egzaminu;

2)

skład komisji, o której mowa w art. 32 ust. 5 pkt 3 i ust. 6 pkt 2, sposób jej działania

i tryb jej powoływania oraz wymagania kwalifikacyjne dla osób wchodzących w skład

komisji egzaminacyjnej i sposób ustalania wysokości ich wynagrodzenia, uwzględniając

konieczność zapewnienia obiektywnego sprawdzenia przygotowania do pełnienia zadań

eksperta ADN oraz czas trwania egzaminu i liczbę egzaminowanych osób;

3)

tryb wydawania i przedłużania odpowiedniego świadectwa eksperta ADN oraz tryb wydawania

wtórnika odpowiedniego świadectwa eksperta ADN, mając na uwadze potrzebę ujednolicenia

sposobu postępowania podmiotów właściwych w tym zakresie;

4)

warunki i sposób przechowywania dokumentacji dotyczącej egzaminu oraz wydanych odpowiednich

świadectw eksperta ADN, ich przedłużania oraz wydawania ich wtórników, uwzględniając

potrzebę właściwego zabezpieczenia dokumentacji uniemożliwiającego dostęp osób niepowołanych

oraz wyposażenie pomieszczeń w urządzenia gwarantujące bezpieczeństwo przechowywanych

dokumentów;

5)

wzór świadectwa eksperta ADN, świadectwa eksperta ADN do spraw przewozu gazów i świadectwa

eksperta ADN do spraw przewozu chemikaliów i sposób ich wypełniania, uwzględniając

postanowienia ADN;

6)

wysokość opłaty za egzaminy, o której mowa w art. 33 ust. 5, która nie może być wyższa

niż 15% kwoty przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku

poprzedzającym wydanie rozporządzenia, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego

na podstawie przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych,

oraz tryb jej wnoszenia, mając na uwadze konieczność pokrycia kosztów związanych z

przeprowadzeniem egzaminu, wydaniem świadectwa eksperta ADN, świadectwa eksperta ADN

do spraw przewozu gazów i świadectwa eksperta ADN do spraw przewozu chemikaliów, przedłużeniem

ważności dotychczasowego odpowiedniego świadectwa, w tym kosztów druku i czynności

administracyjnych;

7)

wysokość opłaty, o której mowa w art. 34 ust. 6, która nie może być wyższa niż 50

zł za dokument, oraz tryb jej wnoszenia, mając na uwadze pokrycie kosztów wydania

wtórnika odpowiednio świadectwa eksperta ADN, świadectwa eksperta ADN do spraw przewozu

gazów i świadectwa eksperta ADN do spraw przewozu chemikaliów, w tym pokrycie kosztów

związanych z drukiem i czynnościami administracyjnymi.

1.

Z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy członkowie korpusu służby cywilnej zatrudnieni

w urzędach obsługujących ministra właściwego do spraw Skarbu Państwa oraz ministra

właściwego do spraw transportu, realizujący do tego dnia zadania, które zostają przekazane

niniejszą ustawą ministrowi właściwemu do spraw gospodarki morskiej lub ministrowi

właściwemu do spraw żeglugi śródlądowej, stają się członkami korpusu służby cywilnej

zatrudnionymi w urzędach obsługujących ministra właściwego do spraw gospodarki morskiej

lub ministra właściwego do spraw żeglugi śródlądowej.

2.

Dotychczasowy pracodawca jest obowiązany, w terminie 14 dni od dnia ogłoszenia niniejszej

ustawy, zawiadomić na piśmie członków korpusu służby cywilnej, o których mowa w ust. 1, o zmianach, jakie mają nastąpić w zakresie ich stosunków pracy. Przepis art.

23

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1666) stosuje się odpowiednio.

3.

Przepisu ust. 2 zdanie drugie nie stosuje się do urzędników służby cywilnej, do których

stosuje się przepisy ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1345, 1605, 1807 i 1948).

4.

Do pracowników zatrudnionych w urzędach obsługujących ministra właściwego do spraw

Skarbu Państwa oraz ministra właściwego do spraw transportu i realizujących do tego

dnia zadania, które zostają przekazane niniejszą ustawą ministrowi właściwemu do spraw

gospodarki morskiej lub ministrowi właściwemu do spraw żeglugi śródlądowej, stosuje

się art. 23.

Koszt kursu ADR, kursu na eksperta ADN, kursu na eksperta ADN do spraw przewozu gazów

i kursu na eksperta ADN do spraw przewozu chemikaliów oraz koszt egzaminów, o których

mowa w art. 32 ust. 5 pkt 3 i ust. 6 pkt 2, w tym koszt wydania odpowiednio świadectwa

eksperta ADN, świadectwa eksperta ADN do spraw przewozu gazów i świadectwa eksperta

ADN do spraw przewozu chemikaliów, a także koszt wydania zaświadczenia ADR i uiszczenia

opłaty ewidencyjnej związanej z jego wydaniem ponosi

1)

uczestnik przewozu towarów niebezpiecznych - w przypadku osoby wykonującej na jego

rzecz czynności związane z przewozem towarów niebezpiecznych albo gdy uczestnik przewozu

towarów niebezpiecznych osobiście wykonuje tę działalność;

2)

uczestnik kursu lub osoba przystępująca do egzaminu - w innych przypadkach.

1.

Obowiązki doradcy określają odpowiednio ADR, RID lub ADN oraz przepisy ustawy.

2.

Do zadań doradcy należy w szczególności sporządzenie raportu powypadkowego dla uczestnika

przewozu towarów niebezpiecznych, na rzecz którego wykonuje zadania doradcy, jeżeli

w związku z przewozem towarów niebezpiecznych doznali szkody ludzie, majątek lub środowisko.

1.

Doradca przygotowuje roczne sprawozdanie w dwóch egzemplarzach, podpisując je imieniem

i nazwiskiem oraz wskazując numer świadectwa doradcy, o którym mowa w art. 42 ust.

1.

2.

W przypadku wyznaczenia więcej niż jednego doradcy roczne sprawozdanie sporządza jeden

z wyznaczonych doradców, wskazany przez uczestnika przewozu towarów niebezpiecznych.

3

Minister właściwy do spraw transportu oraz minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej

określą, w drodze rozporządzenia, wzór formularza rocznego sprawozdania oraz sposób

jego wypełniania, mając na uwadze zakres niezbędnych danych.

1.

Doradcą może być osoba, która posiada ważne świadectwo doradcy odpowiednio w zakresie

przewozu drogowego, przewozu koleją lub przewozu żeglugą śródlądową towarów niebezpiecznych.

2.

Świadectwo doradcy otrzymuje osoba, która

1)

posiada wykształcenie wyższe;

2)

nie była skazana za przestępstwo umyślne przeciwko wiarygodności dokumentów, obrotowi

gospodarczemu oraz bezpieczeństwu powszechnemu;

3)

ukończyła kurs doradcy;

4)

złożyła z wynikiem pozytywnym egzamin przed komisją egzaminacyjną działającą przy

Dyrektorze TDT, nie później niż w terminie 12 miesięcy od dnia ukończenia kursu.

3.

Niekaralność w zakresie, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, powinna być potwierdzona złożeniem

przez osobę ubiegającą się o wydanie świadectwa doradcy oświadczenia o niekaralności.

Składający oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści

„Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula

ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 39 ust.

2 i 3, które wchodzą w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia.

1.

Egzamin, o którym mowa w art. 42 ust. 2 pkt 4, obejmujący sprawdzenie wiedzy ze znajomości

przepisów krajowych oraz umów międzynarodowych dotyczących przewozu towarów niebezpiecznych,

składa się z dwóch części - ogólnej i specjalistycznej dotyczącej odpowiednio przewozu

drogowego, przewozu koleją lub żeglugą śródlądową towarów niebezpiecznych. Za egzamin

pobiera się opłatę.

2.

Na egzaminie, o którym mowa w art. 42 ust. 2 pkt 4, stosuje się pytania egzaminacyjne

pochodzące z katalogu pytań zatwierdzonego przez ministra właściwego do spraw transportu

oraz ministra właściwego do spraw żeglugi śródlądowej.

3

Komisję, o której mowa w art. 42 ust. 2 pkt 4, powołują wspólnie minister właściwy

do spraw transportu oraz minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej spośród osób

posiadających wiedzę w zakresie bezpieczeństwa przewozu towarów niebezpiecznych.

4.

Osobom wchodzącym w skład komisji, o której mowa w art. 42 ust. 2 pkt 4, za udział

w przeprowadzeniu egzaminu przysługuje wynagrodzenie.

5

Osoba, która przystąpiła do egzaminu, o którym mowa w art. 42 ust. 2 pkt 4, może zgłaszać

za pośrednictwem Dyrektora TDT do

1)

ministra właściwego do spraw transportu - w zakresie przewozu drogowego oraz przewozu

koleją towarów niebezpiecznych albo

2)

ministra właściwego do spraw żeglugi śródlądowej - w zakresie przewozu żeglugą śródlądową

towarów niebezpiecznych

- w terminie 3 dni od dnia przeprowadzenia egzaminu lub ogłoszenia jego wyniku, w

formie pisemnej, skargi co do jego przebiegu lub wyniku.

6

W przypadku uznania skargi za uzasadnioną odpowiednio minister właściwy do spraw transportu

albo minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej może nakazać powtórzenie egzaminu,

o którym mowa w art. 42 ust. 2 pkt 4, albo uznać ten egzamin za złożony z wynikiem

pozytywnym.

7.

Za przystąpienie do egzaminu w przypadku, o którym mowa w ust. 6, nie pobiera się

opłaty.

8.

Doradca, który zamierza poszerzyć zakres posiadanych uprawnień, może przystąpić do

części specjalistycznej egzaminu, o którym mowa w art. 42 ust. 2 pkt 4, po ukończeniu

kursu doradcy odpowiadającego zakresowi egzaminu. Okres ważności rozszerzonych uprawnień

nie może przekraczać terminu ważności dotychczas posiadanych uprawnień.

9.

Opłaty, o której mowa w ust. 1, nie pobiera się od żołnierzy i pracowników Sił Zbrojnych

Rzeczypospolitej Polskiej skierowanych na egzamin przez Szefa Inspektoratu Wsparcia

Sił Zbrojnych.

1.

Świadectwo doradcy jest wydawane, w drodze decyzji administracyjnej, przez Dyrektora

TDT na okres 5 lat, licząc od dnia złożenia z wynikiem pozytywnym egzaminu, o którym

mowa w art. 42 ust. 2 pkt 4.

2.

Dyrektor TDT przedłuża ważność świadectwa doradcy na okres kolejnych 5 lat, licząc

od dnia upływu terminu ważności dotychczasowego świadectwa doradcy, wydając nowe świadectwo

doradcy, jeżeli doradca

1)

nie przestał spełniać wymogu, o którym mowa w art. 42 ust. 2 pkt 2;

2)

nie naruszył rażąco przez okres ostatnich 5 lat przepisów dotyczących przewozu towarów

niebezpiecznych;

3)

jest posiadaczem ważnego świadectwa doradcy;

4)

w okresie 12 miesięcy poprzedzających datę upływu ważności świadectwa doradcy złożył

z wynikiem pozytywnym egzamin, o którym mowa w art. 42 ust. 2 pkt 4.

3.

Doradca, który nie złożył z wynikiem pozytywnym egzaminu w terminie, o którym mowa

w ust. 2 pkt 4, może otrzymać świadectwo doradcy po spełnieniu warunków określonych

w art. 42 ust. 2.

4.

W przypadku utraty świadectwa doradcy, na wniosek osoby zainteresowanej, Dyrektor

TDT wydaje wtórnik świadectwa doradcy. Za wydanie wtórnika pobiera się opłatę.

5.

Opłaty, o której mowa w ust. 4, nie pobiera się od żołnierzy i pracowników Sił Zbrojnych

Rzeczypospolitej Polskiej skierowanych na egzamin przez Szefa Inspektoratu Wsparcia

Sił Zbrojnych.

1.

Dyrektor TDT, w drodze decyzji administracyjnej, cofa świadectwo doradcy, jeżeli doradca

1)

przestał spełniać wymóg, o którym mowa w art. 42 ust. 2 pkt 2;

2)

w sposób rażący naruszył przepisy dotyczące przewozu towarów niebezpiecznych.

2.

Rażącym naruszeniem, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 i art. 44 ust. 2 pkt 2, jest w szczególności

nieprzygotowanie rocznego sprawozdania.

3.

Osoba, której cofnięto świadectwo doradcy na podstawie ust. 1, nie może uzyskać świadectwa

doradcy przez okres 3 lat, licząc od dnia, w którym decyzja o cofnięciu świadectwa

stała się ostateczna.

Opłata, o której mowa odpowiednio w art. 43 ust. 1 i art. 44 ust. 4, stanowi przychód

Transportowego Dozoru Technicznego przeznaczony na pokrycie kosztów związanych z przeprowadzeniem

egzaminu, o którym mowa w art. 42 ust. 2 pkt 4, w tym wynagrodzeniem komisji egzaminacyjnej

oraz wydawaniem świadectw doradcy, ich przedłużaniem i wydawaniem ich wtórników.

Dokumentacja dotycząca przebiegu egzaminu i wydanych świadectw doradcy, ich przedłużania

oraz wydawania ich wtórników jest przechowywana przez Dyrektora TDT przez okres 5

lat.

1.

Dyrektor TDT prowadzi w systemie teleinformatycznym ewidencję doradców, zawierającą

następujące dane

1)

imię i nazwisko;

2)

datę i miejsce urodzenia;

3)

numer PESEL - o ile został nadany, lub rodzaj i numer innego dokumentu potwierdzającego

tożsamość;

4)

datę i miejsce wydania świadectwa doradcy;

5)

numer świadectwa doradcy;

6)

datę ważności i zakres świadectwa doradcy.

2.

Dyrektor TDT jest administratorem danych zgromadzonych w ewidencji, o której mowa

w ust. 1.

3.

Dane, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 4-6, są ogólnodostępne.

4.

W przypadku utraty uprawnień przez doradcę Dyrektor TDT usuwa dotyczące go dane z

ewidencji, o której mowa w ust. 1.

Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

żeglugi śródlądowej określi, w drodze rozporządzenia

1)

warunki, formę i tryb przeprowadzania egzaminu dla doradców, o którym mowa w art.

42 ust. 2 pkt 4, uwzględniając konieczność zapewnienia prawidłowego przeprowadzenia

egzaminu;

2)

skład komisji, o której mowa w art. 42 ust. 2 pkt 4, sposób jej działania i tryb jej

powoływania oraz wymagania kwalifikacyjne dla osób wchodzących w skład komisji egzaminacyjnej

i sposób ustalania wysokości ich wynagrodzenia, mając na uwadze konieczność zapewnienia

obiektywnego sprawdzenia przygotowania do wykonywania zadań doradcy oraz czas trwania

egzaminu i liczbę egzaminowanych osób;

3)

tryb wydawania świadectwa doradcy oraz tryb wydawania wtórnika świadectwa doradcy,

mając na uwadze potrzebę ujednolicenia sposobu postępowania podmiotów właściwych w

tym zakresie;

4)

warunki i sposób przechowywania dokumentacji dotyczącej egzaminu oraz dotyczącej wydanych

świadectw doradcy, ich przedłużania oraz wydawania ich wtórników, uwzględniając potrzebę

właściwego zabezpieczenia tej dokumentacji uniemożliwiającego dostęp osób niepowołanych,

a także wyposażenie pomieszczeń w urządzenia gwarantujące bezpieczeństwo przechowywanych

dokumentów;

5)

wzór świadectwa doradcy i sposób jego wypełniania, uwzględniając postanowienia ADR,

RID i ADN;

6)

wysokość opłaty, o której mowa w art. 43 ust. 1, z uwzględnieniem poszczególnych części

egzaminów, która nie może być wyższa niż 15% kwoty przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego

w gospodarce narodowej w roku poprzedzającym wydanie rozporządzenia, ogłaszanego przez

Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie przepisów o emeryturach i rentach

z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, oraz tryb jej wnoszenia, uwzględniając konieczność

pokrycia kosztów związanych z przeprowadzeniem egzaminów, wydaniem świadectwa doradcy,

przedłużeniem ważności świadectwa doradcy, w tym kosztów druku i czynności administracyjnych;

7)

wysokość opłaty, o której mowa w art. 44 ust. 4, oraz tryb jej wnoszenia, która nie

może być wyższa niż 50 zł za dokument, mając na uwadze pokrycie kosztów wydania wtórnika

świadectwa doradcy, w tym pokrycie kosztów związanych z drukiem i czynnościami administracyjnymi.

1.

Działalność gospodarcza w zakresie prowadzenia kursów ADR, kursu na eksperta ADN,

eksperta ADN do spraw przewozu gazów, eksperta ADN do spraw przewozu chemikaliów oraz

kursów dla doradców, zwanych dalej łącznie „kursami”, jest działalnością regulowaną

w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1829, 1948, 1997 i 2255 oraz z 2017 r. poz. 460 i 819).

2.

Podmioty prowadzące działalność, o której mowa w ust. 1, zwane dalej „podmiotami prowadzącymi

kursy”, podlegają wpisowi do rejestru podmiotów prowadzących kursy.

3.

Obowiązek, o którym mowa w ust. 2, dotyczy również przedsiębiorcy z innego państwa

członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia

o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym oraz z państw,

które zawarły z Unią Europejską i jej państwami członkowskimi Unii Europejskiej umowę

regulującą swobodę świadczenia usług, czasowo prowadzącego kursy, o których mowa w

ust. 1, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

4.

Podmiot prowadzący kursy jest obowiązany spełniać następujące warunki

1)

posiadać warunki lokalowe i wyposażenie dydaktyczne gwarantujące przeprowadzenie kursu

zgodnie z jego programem;

2)

zapewnić prowadzenie zajęć przez wykładowców, którzy

a)

posiadają wyższe wykształcenie i co najmniej 5-letnią praktykę zawodową w zakresie

prezentowanych zagadnień objętych kursem lub

b)

posiadają świadectwo doradcy, o którym mowa w art. 42 ust. 1;

3)

posiadać możliwość przeprowadzania ćwiczeń praktycznych objętych tematyką kursów;

4)

prowadzić kursy w oparciu o ramowy program, o którym mowa w art. 58 pkt 4.

5.

Podmiotem prowadzącym kursy może być podmiot

1)

w stosunku do którego nie wszczęto postępowania likwidacyjnego lub upadłościowego;

2)

który nie był prawomocnie skazany za umyślne przestępstwo karne skarbowe, przestępstwo

popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowych lub przestępstwo przeciwko wiarygodności

dokumentów - dotyczy osoby fizycznej lub członków organu osoby prawnej.

6.

Niekaralność w zakresie, o którym mowa w ust. 5 pkt 2, powinna być potwierdzona złożeniem

oświadczenia o niekaralności. Składający oświadczenie jest obowiązany do zawarcia

w nim klauzuli następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie

fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności

karnej za składanie fałszywych zeznań.

7.

Wpis do rejestru podmiotów prowadzących kursy jest dokonywany na pisemny wniosek podmiotu,

o którym mowa w ust. 2 lub 3, zawierający następujące dane

1)

imię i nazwisko lub nazwę podmiotu oraz jego adres zamieszkania albo siedzibę i adres;

2)

numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym, o ile podmiot taki

numer posiada;

3)

numer identyfikacji podatkowej (NIP), o ile podmiot taki numer posiada;

4)

zakres prowadzonych kursów;

5)

datę i podpis wnioskodawcy.

8.

Wraz z wnioskiem, o którym mowa w ust. 7, podmiot wskazany w ust. 2 lub 3 składa oświadczenie

następującej treści

„

Oświadczam, że

1)

dane zawarte we wniosku o wpis do rejestru podmiotów prowadzących kursy są kompletne

i zgodne z prawdą;

2)

znane mi są i spełniam warunki wykonywania działalności w zakresie prowadzenia kursów,

określone w ustawie z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych.

”

.

9.

Oświadczenie powinno również zawierać

1)

imię i nazwisko lub pełną nazwę podmiotu;

2)

oznaczenie miejsca i datę złożenia oświadczenia;

3)

podpis składającego oświadczenie lub osoby uprawnionej do występowania w imieniu podmiotu,

ze wskazaniem imienia i nazwiska oraz pełnionej funkcji.

10.

Po wpisaniu podmiotu, o którym mowa w ust. 2 lub 3, do rejestru podmiotów prowadzących

kursy marszałek województwa wydaje zaświadczenie potwierdzające wpis do rejestru podmiotów

prowadzących kursy.

1.

Jednostka wojskowa może prowadzić kursy dla żołnierzy i pracowników Sił Zbrojnych

Rzeczypospolitej Polskiej wyznaczonych do przewozu towarów niebezpiecznych, bez uzyskania

wpisu do rejestru podmiotów prowadzących kursy, po spełnieniu warunków, o których

mowa w art. 50 ust. 4.

2.

Szef Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych prowadzi ewidencję jednostek wojskowych prowadzących

kursy, zawierającą następujące dane

1)

numer lub nazwę jednostki wojskowej;

2)

adres jednostki wojskowej;

3)

zakres prowadzonych kursów.

1.

Organem prowadzącym rejestr podmiotów prowadzących kursy jest marszałek województwa

właściwy ze względu na siedzibę albo miejsce zamieszkania podmiotu prowadzącego kursy.

2.

Organem właściwym do prowadzenia rejestru podmiotów prowadzących kursy, o których

mowa w art. 50 ust. 3, jest marszałek województwa mazowieckiego.

3.

Wpisowi do rejestru podmiotów prowadzących kursy podlegają dane, o których mowa w

art. 50 ust. 7 pkt 1-4.

4.

Organy prowadzące rejestry, o których mowa w ust. 1 i 2, niezwłocznie przekazują do

Dyrektora TDT informację o dokonaniu wpisu albo wykreśleniu z rejestru podmiotu prowadzącego

kursy.

5.

Za wpis do rejestru jest pobierana opłata, która stanowi dochód budżetu państwa.

6.

Dyrektor TDT prowadzi w systemie teleinformatycznym ogólnodostępną ewidencję podmiotów

prowadzących kursy, zawierającą następujące dane

1)

imię i nazwisko lub nazwę podmiotu prowadzącego kursy;

2)

numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym oraz numer identyfikacji

podatkowej (NIP), o ile podmiot takie numery posiada;

3)

siedzibę i adres podmiotu prowadzącego kursy albo adres zamieszkania, o ile jest tożsamy

z miejscem prowadzenia działalności;

4)

zakres prowadzonych kursów.

7.

Dyrektor TDT jest administratorem danych zgromadzonych w ewidencji, o której mowa

w ust. 6.

8.

Dane, o których mowa w ust. 6, są ogólnodostępne.

1.

Podmiot prowadzący kursy i jednostka wojskowa, o której mowa w art. 51, są obowiązane

1)

na 10 dni przed rozpoczęciem kursu przedstawić, odpowiednio marszałkowi województwa

właściwemu ze względu na miejsce prowadzenia kursu albo Szefowi Inspektoratu Wsparcia

Sił Zbrojnych informację o terminie, czasie i miejscu kursu oraz harmonogramie zajęć;

2)

najpóźniej w dniu rozpoczęcia kursu przedstawić, odpowiednio marszałkowi województwa

właściwemu ze względu na miejsce prowadzenia kursu albo Szefowi Inspektoratu Wsparcia

Sił Zbrojnych, listę uczestników kursu albo informację o odwołaniu kursu;

3)

wydać uczestnikowi kursu zaświadczenie o jego ukończeniu, w terminie 5 dni od dnia

jego ukończenia;

4)

przesłać, w terminie 7 dni od dnia ukończenia kursu, odpowiednio do Dyrektora TDT,

Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych, marszałka województwa albo dyrektora urzędu

żeglugi śródlądowej, właściwych ze względu na miejsce mającego się odbyć egzaminu,

wskazane przez uczestnika kursu następujące dane osoby, która ukończyła odpowiedni

kurs

a)

imię i nazwisko,

b)

numer PESEL - o ile został nadany, lub rodzaj i numer innego dokumentu potwierdzającego

tożsamość,

c)

zakres ukończonego kursu,

d)

datę ukończenia kursu;

5)

do dnia 31 stycznia każdego roku składać, odpowiednio marszałkowi województwa właściwemu

ze względu na miejsce prowadzenia kursu albo Szefowi Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych,

sprawozdanie z informacją o osobach, które ukończyły kursy w roku poprzedzającym,

zawierającą następujące dane

a)

imię i nazwisko,

b)

numer PESEL - o ile został nadany, lub rodzaj i numer innego dokumentu potwierdzającego

tożsamość,

c)

zakres ukończonego kursu,

d)

datę ukończenia kursu;

6)

przechowywać dokumentację dotyczącą prowadzonych kursów przez okres 5 lat od dnia

zakończenia kursu;

7)

umożliwić przeprowadzenie kontroli podmiotu prowadzącego kurs albo jednostki wojskowej

w zakresie prowadzonych kursów.

2.

Podmiot prowadzący kursy po zakończeniu działalności gospodarczej w tym zakresie przekazuje

dokumentację dotyczącą przeprowadzonych kursów marszałkowi województwa prowadzącemu

rejestr podmiotów prowadzących kursy, do którego jest wpisany.

1.

Kontrolę podmiotów prowadzących kursy w zakresie przewozu towarów niebezpiecznych,

z zastrzeżeniem art. 55, przeprowadza marszałek województwa właściwy ze względu na

miejsce prowadzenia kursu.

2.

Marszałek województwa ma prawo prowadzić kontrolę w zakresie

1)

spełniania przez podmiot prowadzący kursy warunków i wymagań, o których mowa w art.

50 ust. 4 i 5;

2)

zgodności prowadzenia kursu z informacjami przekazywanymi na podstawie art. 53 ust.

1 pkt 1 i 2;

3)

terminowości wykonania obowiązków, o których mowa w art. 53 ust. 1 pkt 1-5;

4)

prawidłowości wydawania zaświadczeń o ukończeniu kursu;

5)

prawidłowości przechowywania dokumentacji dotyczącej prowadzonych kursów.

3.

Czynności kontrolne wykonuje upoważniony przez marszałka województwa pracownik, który

ma prawo

1)

żądania od podmiotu prowadzącego kursy i jego pracowników pisemnych lub ustnych wyjaśnień,

okazania dokumentów i innych nośników informacji oraz udostępnienia wszelkich danych

mających związek z przedmiotem kontroli;

2)

wstępu na teren podmiotu prowadzącego kursy, w tym do pomieszczeń, gdzie prowadzi

on kursy, w dniach i godzinach, w których jest lub powinna być wykonywana przez niego

działalność gospodarcza.

4.

Po przeprowadzonej kontroli pracownik, o którym mowa w ust. 3, sporządza protokół

kontroli zawierający w szczególności

1)

nazwę i adres kontrolowanego;

2)

imię i nazwisko oraz stanowisko służbowe osoby przeprowadzającej kontrolę;

3)

datę upoważnienia do przeprowadzenia kontroli oraz wzmianki o jego zmianach;

4)

określenie przedmiotowego zakresu kontroli;

5)

określenie dnia rozpoczęcia i zakończenia kontroli;

6)

imiona i nazwiska oraz stanowiska służbowe osób składających oświadczenia oraz udzielających

informacji i wyjaśnień w trakcie przeprowadzania kontroli;

7)

opis wykonanych czynności kontrolnych oraz ustaleń faktycznych i opis stwierdzonych

nieprawidłowości oraz ich zakres;

8)

pouczenie kontrolowanego o przysługującym prawie zgłoszenia zastrzeżeń do protokołu

oraz o prawie odmowy podpisania protokołu;

9)

określenie miejsca i dnia sporządzenia protokołu kontroli.

5.

Marszałek województwa właściwy ze względu na miejsce prowadzenia kursu w przypadku

stwierdzenia naruszeń warunków wykonywania działalności, polegających na

1)

niespełnianiu przez podmiot prowadzący kursy warunków, o których mowa w art. 50 ust.

4,

2)

niewydaniu uczestnikowi kursu zaświadczenia o jego ukończeniu, w terminie 5 dni od

dnia jego ukończenia,

3)

nieprzekazaniu w terminie właściwym organom informacji, o których mowa w art. 53 ust.

1 pkt 1, 2, 4 i 5,

4)

prowadzeniu kursów w sposób niezgodny z informacjami przekazanymi na podstawie art.

53 ust. 1 pkt 1 i 2,

5)

nieprzechowywaniu dokumentacji dotyczącej prowadzonych kursów

- wzywa do usunięcia naruszeń w wyznaczonym terminie.

6.

Marszałek województwa właściwy ze względu na miejsce prowadzenia kursu, przeprowadzający

kontrolę, jest obowiązany, w terminie 7 dni od dnia zakończenia postępowania kontrolnego,

poinformować odpowiednio organy, o których mowa w art. 52 ust. 1 i 2, o wynikach przeprowadzonej

kontroli.

Kontrolę jednostki wojskowej, o której mowa w art. 51 ust. 1, przeprowadza Szef Inspektoratu

Wsparcia Sił Zbrojnych.

1.

Marszałek województwa prowadzący rejestr podmiotów prowadzących kursy wydaje decyzję

administracyjną o zakazie prowadzenia działalności regulowanej, o której mowa w art.

50 ust. 1, przez podmiot prowadzący kursy w przypadku rażącego naruszenia warunków

wykonywania działalności w zakresie prowadzenia kursów.

2.

Rażącym naruszeniem warunków wykonywania działalności w zakresie prowadzenia kursów

jest

1)

złożenie nieprawdziwego oświadczenia, o którym mowa w art. 50 ust. 8;

2)

niespełnianie wymagań, o których mowa w art. 50 ust. 5;

3)

wydanie zaświadczenia o ukończeniu kursu osobie nieuprawnionej do jego otrzymania;

4)

uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli podmiotu prowadzącego kursy;

5)

nieusunięcie w terminie naruszeń, o których mowa w art. 54 ust. 5.

3.

Przepis art. 71 ust. 2 i 3 oraz art. 72 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności

gospodarczej stosuje się odpowiednio.

4.

Organy, o których mowa w art. 52 ust. 1 i 2, w terminie do dnia 31 marca każdego roku

kalendarzowego, przekazują do ministra właściwego do spraw transportu informacje dotyczące

1)

liczby wpisanych do rejestru podmiotów prowadzących kursy;

2)

liczby przeprowadzonych kontroli podmiotów prowadzących kursy;

3)

wysokości kar nałożonych na podmioty prowadzące kursy w wyniku stwierdzenia nieprawidłowości

podczas kontroli.

5.

Szef Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych może zakazać prowadzenia kursów jednostce

wojskowej odpowiednio w przypadkach, o których mowa w ust. 2 pkt 3-5.

1.

Zadania marszałka województwa, o których mowa w art. 50 ust. 10, art. 52 ust. 1 i

4, art. 54 ust. 1, 5 i 6 oraz art. 56 ust. 1 i 4, są wykonywane jako zadania zlecone

z zakresu administracji rządowej.

2

Nadzór nad wykonywaniem przez marszałka województwa zadań, o których mowa w ust. 1,

pod względem legalności i rzetelności sprawuje

1)

minister właściwy do spraw transportu - w zakresie przewozu drogowego oraz przewozu

koleją towarów niebezpiecznych;

2)

minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej - w zakresie przewozu żeglugą śródlądową

towarów niebezpiecznych.

Minister właściwy do spraw transportu oraz minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej

określą, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe wymagania w zakresie, o którym mowa w art. 50 ust. 4 pkt 1-3, w stosunku

do podmiotów wykonujących działalność w zakresie prowadzenia kursów, mając na uwadze

zapewnienie należytego przeprowadzania kursów;

2)

wzór wniosku o wpis do rejestru podmiotów prowadzących kursy oraz wzór zaświadczenia

potwierdzającego wpis podmiotu do tego rejestru, uwzględniając zakres niezbędnych

danych;

3)

wysokość opłaty za wpis do rejestru podmiotów prowadzących kursy, której wysokość

nie może być wyższa niż 1000 zł, mając na uwadze wysokość rzeczywistych kosztów związanych

z prowadzeniem rejestru podmiotów prowadzących kursy oraz wysokość kosztów związanych

z weryfikacją dokumentów;

4)

rodzaje i zakres kursów, ich ramowy program, minimalny czas trwania kursów, a także

warunki wydania zaświadczenia potwierdzającego ukończenie odpowiedniego kursu, mając

na uwadze wymagania określone odpowiednio w ADR, RID lub ADN oraz konieczność prawidłowego

przygotowania kierowców, ekspertów ADN oraz doradców do przeciwdziałania zagrożeniom

związanym z przewozem towarów niebezpiecznych;

5)

warunki i sposób przechowywania dokumentacji dotyczącej prowadzonych kursów, uwzględniając

potrzebę właściwego zabezpieczenia tej dokumentacji uniemożliwiającego dostęp osób

niepowołanych oraz wyposażenie pomieszczeń w urządzenia gwarantujące bezpieczeństwo

przechowywanych dokumentów;

6)

wzór zaświadczenia o ukończeniu kursu, uwzględniając zakres niezbędnych danych dotyczących

podmiotu prowadzącego kursy, uczestnika kursu i zakresu ukończonego kursu.

Środki transportu przewożące towary niebezpieczne powinny być przystosowane, wyposażone

i oznakowane, zgodnie z ADR, RID lub ADN, z wyłączeniem pojazdów należących do sił

zbrojnych wykonujących krajowy przewóz towarów niebezpiecznych.

1.

Pojazdy, dla których ADR wymaga wydania świadectwa dopuszczenia pojazdu ADR, podlegają

sprawdzeniu w zakresie spełniania dodatkowych wymagań technicznych, określonych w

ADR, dotyczących wyposażenia lub przystosowania tych pojazdów do przewozu towarów

niebezpiecznych.

2.

Sprawdzenia, o którym mowa w ust. 1, dokonuje, w drodze badania technicznego pojazdu, określona przepisami prawa

o ruchu drogowym, okręgowa stacja kontroli pojazdów, która następnie wystawia zaświadczenie o wyniku

przeprowadzonego badania.

3.

Transportowy Dozór Techniczny dokonuje na zasadach określonych w ustawie sprawdzenia,

czy nadwozie pojazdu do przewozu luzem towarów niebezpiecznych, pojazd MEMU lub cysterny

spełniają postanowienia ADR, oraz sporządza protokół z przeprowadzonego badania.

4.

Na podstawie pozytywnych wyników badań, stwierdzonych w dokumentach, o których mowa

odpowiednio w ust. 2 i 3, Dyrektor TDT, w drodze decyzji administracyjnej, wydaje

nowe świadectwo dopuszczenia pojazdu ADR albo przedłuża ważność dotychczasowego świadectwa

na okres nie dłuższy niż rok.

5.

Dyrektor TDT prowadzi ewidencję wydanych świadectw dopuszczenia pojazdu ADR.

6.

W przypadku utraty świadectwa dopuszczenia pojazdu ADR, na wniosek osoby zainteresowanej,

Dyrektor TDT wydaje wtórnik świadectwa dopuszczenia pojazdu ADR.

7.

Za wydanie świadectwa dopuszczenia pojazdu ADR, przedłużenie ważności tego świadectwa

oraz wydanie jego wtórnika pobiera się opłaty, które stanowią przychód Transportowego

Dozoru Technicznego.

1.

Pojazdy należące do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, przewożące towary niebezpieczne,

dla których ADR wymaga wydania świadectwa dopuszczenia pojazdów do przewozu niektórych

towarów niebezpiecznych, powinny posiadać odpowiednie świadectwo dopuszczenia pojazdu

do tego przewozu.

2.

Pojazdy należące do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, którymi jest wykonywany

krajowy przewóz towarów niebezpiecznych, powinny posiadać wojskowe świadectwo dopuszczenia

do przewozu towarów niebezpiecznych, wydane przez Szefa Wojskowego Dozoru Technicznego,

po spełnieniu przez pojazd wymagań określonych w przepisach wydanych na podstawie

art. 8 ust. 2.

3.

Pojazdy należące do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, którymi jest wykonywany

międzynarodowy przewóz towarów niebezpiecznych, powinny posiadać świadectwo dopuszczenia

pojazdu ADR, wydane przez Dyrektora TDT.

4.

Pojazdy należące do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, o których mowa w ust.

3, podlegają sprawdzeniu w zakresie spełniania dodatkowych wymagań technicznych, określonych

w ADR, dotyczących wyposażenia lub przystosowania tych pojazdów do przewozu towarów

niebezpiecznych.

5.

W przypadku pojazdów należących do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, o których

mowa w ust. 3, sprawdzenia, o którym mowa w ust. 4, dokonuje, w drodze badania technicznego

pojazdu, okręgowa stacja kontroli pojazdów albo wojskowa okręgowa stacja kontroli

pojazdów posiadająca poświadczenie Dyrektora TDT potwierdzające spełnienie wymagań

w zakresie kwalifikacji diagnostów i wyposażenia stacji kontroli pojazdów, umożliwiających

sprawdzenie pojazdu w zakresie spełnienia dodatkowych wymagań technicznych, określonych

w ADR, dotyczących wyposażenia lub przystosowania tych pojazdów do przewozu towarów

niebezpiecznych. Po dokonaniu sprawdzenia stacja kontroli pojazdów wystawia zaświadczenie

o wyniku przeprowadzonego badania.

6.

W przypadku cystern należących do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej Wojskowy

Dozór Techniczny dokonuje sprawdzenia na zasadach określonych w ustawie, czy cysterny

te spełniają postanowienia ADR, oraz sporządza protokół z przeprowadzonego badania

i wydaje decyzję dopuszczającą cysternę do eksploatacji.

7.

Na podstawie pozytywnych wyników badań, stwierdzonych w dokumentach, o których mowa

odpowiednio w ust. 5 i 6, Dyrektor TDT, w drodze decyzji administracyjnej, wydaje

nowe świadectwo dopuszczenia pojazdu ADR albo przedłuża ważność dotychczasowego świadectwa

na okres nie dłuższy niż rok.

8.

Szef Wojskowego Dozoru Technicznego prowadzi ewidencję wydanych wojskowych świadectw

dopuszczenia do przewozu towarów niebezpiecznych.

9.

W przypadku utraty wojskowego świadectwa dopuszczenia do przewozu towarów niebezpiecznych,

na wniosek osoby zainteresowanej, Szef Wojskowego Dozoru Technicznego wydaje wtórnik

wojskowego świadectwa dopuszczenia pojazdu.

10.

Za wydanie poświadczenia, o którym mowa w ust. 5, oraz za wydanie świadectwa dopuszczenia

pojazdu ADR, o którym mowa w ust. 7, przedłużenie ważności tego świadectwa oraz wydanie

jego wtórnika nie pobiera się opłaty.

1.

Statki, dla których ADN wymaga wydania odpowiedniego świadectwa dopuszczenia statku

ADN, podlegają sprawdzeniu w zakresie spełniania dodatkowych wymagań technicznych,

określonych w ADN, dotyczących wyposażenia lub przystosowania tych statków do przewozu

towarów niebezpiecznych.

2.

Sprawdzenia w zakresie spełniania dodatkowych wymagań technicznych, o których mowa

w ust. 1, dokonuje Transportowy Dozór Techniczny i sporządza protokół z przeprowadzonego

badania.

3.

Statek przeznaczony do przewozu towarów niebezpiecznych podlega inspekcji w zakresie

wyposażenia oraz dokumentów związanych z przewozem towarów niebezpiecznych.

4.

Inspekcję, o której mowa w ust. 3, na wniosek armatora przeprowadza dyrektor urzędu

żeglugi śródlądowej. Z przeprowadzonej inspekcji sporządza się protokół.

5.

Na podstawie dokumentów, o których mowa odpowiednio w ust. 2 i 4, dyrektor urzędu

żeglugi śródlądowej, w drodze decyzji administracyjnej, wydaje odpowiednie nowe świadectwo

dopuszczenia statku ADN albo przedłuża ważność dotychczasowego świadectwa na okres

nie dłuższy niż 5 lat.

6.

Dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej prowadzi ewidencję wydanych świadectw dopuszczenia

statku ADN.

7.

Dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej może, w drodze decyzji administracyjnej, wydać

tymczasowe świadectwo, jeżeli statek w wyniku doznanych uszkodzeń nie spełnia wszystkich

wymagań dotyczących budowy i instalacji elektrycznej statku. W takim przypadku tymczasowe

świadectwo jest wydawane tylko na określony przewóz i dla określonego ładunku.

8.

W przypadku, o którym mowa w ust. 7, dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej może określić

warunki dodatkowe dotyczące podniesienia poziomu bezpieczeństwa żeglugi statku przewożącego

towary niebezpieczne.

9.

W przypadku utraty świadectwa dopuszczenia statku ADN lub tymczasowego świadectwa,

na wniosek osoby zainteresowanej, dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej wydaje wtórnik

odpowiedniego świadectwa.

10.

Za wydanie świadectwa dopuszczenia statku ADN, wydanie tymczasowego świadectwa, przedłużenie

ważności świadectwa dopuszczenia statku ADN oraz wydanie wtórnika świadectwa dopuszczenia

statku ADN i wydanie wtórnika tymczasowego świadectwa pobiera się opłaty, które stanowią

dochód budżetu państwa.

1.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe warunki, tryb wydawania i przedłużania świadectwa dopuszczenia pojazdu

ADR oraz wydawania jego wtórnika, a także wzór i sposób wypełnienia świadectwa dopuszczenia

pojazdu ADR, mając na uwadze zakres niezbędnych danych i wymogi zabezpieczenia danych

osobowych;

2)

wysokość opłat za wydanie świadectwa dopuszczenia pojazdu ADR, przedłużenie jego ważności

oraz wydanie jego wtórnika, które nie mogą być wyższe niż 200 zł, mając na uwadze

konieczność pokrycia kosztów odpowiednio wykonywanych czynności w ramach badań technicznych

pojazdu oraz kosztów za czynności administracyjne związane z wydaniem tego dokumentu.

2.

Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe warunki, tryb wydawania i przedłużania świadectwa dopuszczenia statku

ADN i wydawania tymczasowego świadectwa oraz wydawania ich wtórników, a także wzór

i sposób wypełniania świadectwa dopuszczenia statku ADN i tymczasowego świadectwa,

mając na uwadze zakres niezbędnych danych i wymogi zabezpieczenia danych osobowych;

2)

wysokość opłat za wydanie świadectwa dopuszczenia statku ADN, wydanie tymczasowego

świadectwa, przedłużanie ważności świadectwa dopuszczenia statku ADN oraz wydanie

wtórników tych świadectw, które nie mogą być wyższe niż 400 zł dla każdego z tych

dokumentów, mając na uwadze konieczność pokrycia kosztów odpowiednio przeprowadzanych

inspekcji i czynności kontrolnych w celu ich wydania, a także kosztów druku i czynności

administracyjnych związanych z wydawaniem tych dokumentów.

Ciśnieniowe urządzenia transportowe w przewozie towarów niebezpiecznych powinny odpowiadać

określonym odpowiednio w ADR, RID i ADN wymaganiom technicznym, zwanym dalej „wymaganiami”.

1.

Ciśnieniowe urządzenia transportowe podlegają

1)

ocenie zgodności - w przypadku wprowadzanych do obrotu nowych ciśnieniowych urządzeń

transportowych;

2)

ponownej ocenie zgodności - w przypadku ciśnieniowych urządzeń transportowych

a)

wprowadzonych do obrotu przed dniem 1 maja 2004 r., dla których proces ponownej oceny

rozpoczął się przed dniem 1 lipca 2006 r. - w przypadku butli,

b)

wprowadzonych do obrotu przed dniem 1 lipca 2005 r., dla których proces ponownej oceny

rozpoczął się przed 1 lipca 2007 r. - w przypadku pozostałych ciśnieniowych urządzeń

transportowych;

3)

badaniom okresowym, pośrednim i nadzwyczajnym w przypadkach określonych w ADR, RID

i ADN.

2.

W przypadku demontowalnych części ciśnieniowych urządzeń transportowych, dla których

istnieje możliwość wielokrotnego napełnienia, dopuszcza się przeprowadzenie oddzielnych

ocen zgodności.

Przepisów niniejszego rozdziału nie stosuje się do

1)

ciśnieniowych urządzeń transportowych wykorzystywanych wyłącznie w transporcie towarów

niebezpiecznych pomiędzy obszarem państw członkowskich Unii Europejskiej a obszarem

kraju trzeciego,

2)

ciśnieniowych urządzeń transportowych wprowadzonych do obrotu przed dniem

a)

1 maja 2004 r. - w przypadku butli,

b)

1 lipca 2005 r. - w przypadku pozostałych ciśnieniowych urządzeń transportowych

- i niepoddanych ponownej ocenie zgodności.

1.

Do oceny zgodności ciśnieniowych urządzeń transportowych, akredytacji, autoryzacji

i notyfikacji jednostki kontrolującej oraz kontroli podmiotów uczestniczących w obrocie

ciśnieniowymi urządzeniami transportowymi stosuje się odpowiednio przepisy wskazane

w art. 1 ust. 6 ustawy z dnia 13 kwietnia 2016 r. o systemach oceny zgodności i nadzoru

rynku.

2.

Czynności, o których mowa w art. 27, art. 29, art. 35 i art. 36 ustawy z dnia 13 kwietnia 2016 r. o systemach

oceny zgodności i nadzoru rynku, wykonuje minister właściwy do spraw transportu.

3.

Ilekroć w ustawie z dnia 13 kwietnia 2016 r. o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku jest mowa o wymaganiach, należy przez to rozumieć także wymagania, o których mowa

w art. 64.

1.

W procesie oceny zgodności uczestniczą producenci, ich upoważnieni przedstawiciele,

importerzy oraz notyfikowane jednostki kontrolujące.

2.

W procesie ponownej oceny zgodności uczestniczą właściciele, użytkownicy, importerzy

oraz notyfikowane jednostki kontrolujące.

1.

Zgodność wprowadzanych do obrotu ciśnieniowych urządzeń transportowych stwierdza jednostka

notyfikowana w wyniku przeprowadzonych procedur oceny zgodności.

2.

Zawory oraz inne wyposażenie stosowane w przewozie towarów niebezpiecznych powinny

spełniać wymagania dotyczące ciśnieniowych urządzeń transportowych.

1.

Producent lub jego upoważniony przedstawiciel, który poddał ciśnieniowe urządzenie

transportowe lub proces jego wytwarzania ocenie zgodności z wymaganiami dotyczącymi

tych urządzeń i potwierdził ich zgodność, sporządza deklarację zgodności oraz umieszcza

znak zgodności Π.

2.

Domniemywa się, że ciśnieniowe urządzenie transportowe, na którym umieszczono znak

zgodności Π, jest zgodne z wymaganiami.

3.

Zabrania się umieszczania na ciśnieniowym urządzeniu transportowym, które nie spełnia

wymagań dotyczących takich urządzeń oraz dla którego producent lub jego upoważniony

przedstawiciel nie wystawił deklaracji zgodności, znaku zgodności Π lub znaku podobnego

mogącego wprowadzić w błąd użytkownika ciśnieniowego urządzenia transportowego.

4.

Zabrania się wprowadzenia do obrotu ciśnieniowych urządzeń transportowych nieposiadających

znaku zgodności Π, jeżeli urządzenia te podlegają wyłącznie oznakowaniu znakiem zgodności

Π.

1.

Za czynności związane z

1)

oceną zgodności ciśnieniowych urządzeń transportowych,

2)

badaniami okresowymi, pośrednimi i nadzwyczajnymi,

3)

sprawdzaniem zgodności ciśnieniowych urządzeń transportowych z wymaganiami, dokonywane

przez notyfikowane jednostki kontrolujące

- pobiera się opłaty.

2.

Opłaty, o których mowa w ust. 1, uiszcza wnioskodawca.

3

Minister właściwy do spraw transportu oraz minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej

w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych określą, w drodze

rozporządzenia, sposób ustalania opłat za czynności, o których mowa w ust. 1, mając

na uwadze, że stawki tych opłat powinny zapewnić pokrycie kosztów ich przeprowadzenia.

Minister właściwy do spraw transportu oraz minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej

określą, w drodze rozporządzenia

1)

procedury oceny zgodności ciśnieniowych urządzeń transportowych,

2)

procedury ponownej oceny zgodności ciśnieniowych urządzeń transportowych,

3)

procedury badań okresowych, pośrednich i nadzwyczajnych,

4)

towary niebezpieczne innych klas niż klasa 2, przewożone ciśnieniowymi urządzeniami

transportowymi,

5)

sposób oznakowania ciśnieniowych urządzeń transportowych,

6)

wzór znaku zgodności Π

- biorąc pod uwagę rodzaje ciśnieniowych urządzeń transportowych, stopień stwarzanych

przez nie zagrożeń oraz konieczność ujednolicenia znaku zgodności dla wszystkich ciśnieniowych

urządzeń transportowych.

1.

Producent wprowadzający do obrotu ciśnieniowe urządzenia transportowe zapewnia, aby

urządzenia te zostały zaprojektowane, wytworzone oraz aby posiadały odpowiednią dokumentację

zgodnie z obowiązującymi wymaganiami określonymi odpowiednio w ADR, RID i ADN lub

w niniejszym rozdziale.

2.

W przypadku wykazania zgodności ciśnieniowych urządzeń transportowych z obowiązującymi

wymaganiami w ramach procesu oceny zgodności określonego odpowiednio w ADR, RID i

ADN oraz w niniejszym rozdziale, producent umieszcza na urządzeniach znak zgodności

Π.

3.

Producent przechowuje dokumentację techniczną określoną odpowiednio w ADR, RID i ADN.

Dokumentację tę przechowuje się przez okres określony odpowiednio w ADR, RID i ADN.

4.

W przypadku uznania, że wprowadzone przez producenta do obrotu ciśnieniowe urządzenia

transportowe nie są zgodne z wymaganiami określonymi odpowiednio w ADR, RID, ADN i

w niniejszym rozdziale, producent natychmiast podejmuje środki naprawcze niezbędne

dla zapewnienia zgodności ciśnieniowych urządzeń transportowych, wycofania ich z obrotu

lub odzyskania w stosownych przypadkach. Producent dokumentuje wszystkie takie przypadki

niezgodności i podjęte środki naprawcze.

5.

Jeżeli ciśnieniowe urządzenia transportowe stwarzają zagrożenie, producent niezwłocznie

informuje o tym właściwe władze państw członkowskich Unii Europejskiej, w których

ciśnieniowe urządzenia transportowe zostały przez niego udostępnione, podając dokładne

informacje, w szczególności na temat niezgodności i podjętych środków naprawczych.

Producent dokumentuje wszystkie takie przypadki niezgodności i podejmowane środki

naprawcze.

6.

Na uzasadniony wniosek właściwego organu wyspecjalizowanego producent udziela mu wszelkich

informacji i udostępnia dokumentację konieczną do wykazania zgodności danego ciśnieniowego

urządzenia transportowego w języku polskim. Na wniosek tego organu producent podejmuje

z nim współpracę w zakresie działań ukierunkowanych na usunięcie zagrożeń, jakie stwarza

ciśnieniowe urządzenie transportowe wprowadzone przez niego do obrotu.

1.

Producent może wyznaczyć upoważnionego przedstawiciela na podstawie pisemnego pełnomocnictwa.

Obowiązki określone w art. 73 ust. 1 i 2 oraz sporządzanie dokumentacji technicznej

nie wchodzą w zakres pełnomocnictwa upoważnionego przedstawiciela.

2.

Upoważniony przedstawiciel wykonuje zadania określone w pełnomocnictwie udzielonym

mu przez producenta. Pełnomocnictwo umożliwia upoważnionemu przedstawicielowi co najmniej

następujące czynności

1)

przechowywanie dokumentacji technicznej do dyspozycji właściwych organów wyspecjalizowanych

co najmniej przez okres określony dla producentów odpowiednio w ADR, RID i ADN;

2)

na uzasadniony wniosek właściwego organu wyspecjalizowanego udzielanie temu organowi

wszelkich informacji i udostępnianie dokumentacji koniecznej do wykazania zgodności

danego ciśnieniowego urządzenia transportowego w języku polskim;

3)

na wniosek właściwego organu wyspecjalizowanego podejmowanie z nim współpracy w jakichkolwiek

działaniach ukierunkowanych na usunięcie zagrożeń, jakie stwarzają ciśnieniowe urządzenia

transportowe objęte pełnomocnictwem.

3.

Tożsamość i adres upoważnionego przedstawiciela podaje się w certyfikacie zgodności

określonym odpowiednio w ADR, RID i ADN.

1.

Importer wprowadza do obrotu jedynie ciśnieniowe urządzenia transportowe zgodne z

wymaganiami określonymi odpowiednio w ADR, RID i ADN oraz w niniejszym rozdziale.

2.

Przed wprowadzeniem ciśnieniowych urządzeń transportowych do obrotu importer zapewnia

1)

poddanie ciśnieniowych urządzeń transportowych odpowiedniej procedurze oceny zgodności

przez producenta;

2)

sporządzenie przez producenta dokumentacji technicznej;

3)

opatrzenie przez producenta ciśnieniowych urządzeń transportowych znakiem zgodności

Π;

4)

dołączenie do ciśnieniowych urządzeń transportowych certyfikatów zgodności określonych

odpowiednio w ADR, RID i ADN.

3.

W przypadku uznania, że ciśnieniowe urządzenie transportowe nie jest zgodne z wymaganiami

określonymi odpowiednio w ADR, RID i ADN oraz w niniejszym rozdziale, importer nie

wprowadza danego urządzenia do obrotu do momentu zapewnienia jego zgodności.

4.

Jeżeli ciśnieniowe urządzenie transportowe stanowi zagrożenie, importer informuje

o tym producenta i właściwe organy wyspecjalizowane.

5.

W certyfikacie zgodności określonym odpowiednio w ADR, RID i ADN albo w dołączonym

do niego dokumencie importer podaje swoją nazwę i adres do korespondencji.

6.

Importer zapewnia, aby w czasie, gdy ponosi odpowiedzialność za ciśnieniowe urządzenie

transportowe, warunki jego przechowywania lub przewożenia nie zagrażały jego zgodności

z wymaganiami określonymi odpowiednio w ADR, RID i ADN.

7.

W przypadku uznania, że wprowadzone do obrotu ciśnieniowe urządzenie transportowe

nie jest zgodne z wymaganiami określonymi odpowiednio w ADR, RID i ADN lub w niniejszym

rozdziale, importer podejmuje natychmiast niezbędne środki naprawcze w celu zapewnienia

zgodności ciśnieniowego urządzenia transportowego, wycofania go z obrotu lub odzyskania

w stosownych przypadkach. Importer dokumentuje wszystkie takie przypadki niezgodności

i podejmowane środki naprawcze.

8.

Jeżeli ciśnieniowe urządzenie transportowe wprowadzone przez importera do obrotu stwarza

zagrożenie, importer niezwłocznie powiadamia o tym właściwe organy państw członkowskich

Unii Europejskiej, w których ciśnieniowe urządzenie transportowe zostało udostępnione,

podając dokładne informacje, w szczególności na temat niezgodności i wszelkich podjętych

środków naprawczych. Importer dokumentuje wszystkie takie przypadki niezgodności i

podejmowane środki naprawcze.

9.

Importer przechowuje co najmniej przez okres ustanowiony dla producenta w ADR, RID

i ADN kopię dokumentacji technicznej do dyspozycji właściwych organów wyspecjalizowanych

i zapewnia tym organom, na ich wniosek, dostęp do dokumentacji technicznej.

10.

Na uzasadniony wniosek właściwego organu wyspecjalizowanego importer udziela mu wszelkich

informacji i udostępnia dokumentację konieczną do wykazania zgodności danego ciśnieniowego

urządzenia transportowego w języku polskim. Na wniosek właściwego organu wyspecjalizowanego

importer podejmuje z nim współpracę w zakresie działań ukierunkowanych na usunięcie

zagrożeń, jakie stwarza ciśnieniowe urządzenie transportowe wprowadzone przez niego

do obrotu.

1.

Dystrybutor udostępnia na rynku jedynie ciśnieniowe urządzenia transportowe zgodne

z wymaganiami określonymi odpowiednio w ADR, RID i ADN oraz w niniejszym rozdziale.

Przed udostępnieniem ciśnieniowego urządzenia transportowego na rynku dystrybutor

sprawdza, czy ciśnieniowe urządzenie transportowe jest opatrzone znakiem zgodności

Π, czy towarzyszy mu certyfikat zgodności i czy dołączono do niego adres do korespondencji,

o którym mowa w art. 75 ust. 5.

2.

W przypadku uznania, że ciśnieniowe urządzenie transportowe nie jest zgodne z wymaganiami

określonymi odpowiednio w ADR, RID i ADN oraz w niniejszym rozdziale, dystrybutor

nie udostępnia danego ciśnieniowego urządzenia transportowego na rynku do momentu

zapewnienia jego zgodności.

3.

Jeżeli ciśnieniowe urządzenie transportowe stwarza zagrożenie, dystrybutor informuje

o tym producenta lub importera oraz właściwe organy wyspecjalizowane.

4.

Dystrybutor zapewnia, aby w czasie, gdy ponosi odpowiedzialność za ciśnieniowe urządzenie

transportowe, warunki jego przechowywania lub przewożenia nie wpływały ujemnie na

jego zgodność z wymaganiami określonymi w ADR, RID i ADN.

5.

W przypadku uznania, że udostępnione na rynku ciśnieniowe urządzenie transportowe

nie jest zgodne z wymaganiami określonymi odpowiednio w ADR, RID i ADN oraz w niniejszym

rozdziale, dystrybutor zapewnia podjęcie środków naprawczych koniecznych w celu zapewnienia

zgodności ciśnieniowego urządzenia transportowego, wycofania go z obrotu lub odzyskania

w stosownych przypadkach. Dystrybutor dokumentuje wszystkie takie przypadki niezgodności

i podjęte środki naprawcze.

6.

Jeżeli ciśnieniowe urządzenie transportowe udostępnione przez dystrybutora na rynku

stanowi zagrożenie, dystrybutor niezwłocznie informuje o tym producenta, w stosownych

przypadkach importera i właściwe organy państw członkowskich Unii Europejskiej, w

których ciśnieniowe urządzenie transportowe zostało udostępnione, podając dokładne

informacje, w szczególności na temat niezgodności i wszelkich podjętych środków naprawczych.

Dystrybutor dokumentuje wszystkie takie przypadki niezgodności i podjęte środki naprawcze.

7.

Na uzasadniony wniosek właściwego organu wyspecjalizowanego dystrybutor udziela mu

wszelkich informacji i udostępnia dokumentację konieczną do wykazania zgodności danego

ciśnieniowego urządzenia transportowego w języku polskim. Na wniosek właściwego organu

wyspecjalizowanego dystrybutor podejmuje z nim współpracę w zakresie działań ukierunkowanych

na usunięcie zagrożeń, jakie stwarza ciśnieniowe urządzenie transportowe udostępnione

przez niego na rynku.

1.

Jeżeli właściciel uważa lub ma powody, aby sądzić, że ciśnieniowe urządzenie transportowe

nie jest zgodne odpowiednio z ADR, RID i ADN, w tym z wymaganiami dotyczącymi badań

okresowych i z niniejszym rozdziałem, nie udostępnia lub nie użytkuje danego urządzenia

do momentu zapewnienia jego zgodności.

2.

Jeżeli ciśnieniowe urządzenie transportowe stwarza zagrożenie, właściciel informuje

o tym producenta, importera lub dystrybutora oraz właściwy organ wyspecjalizowany.

Właściciele dokumentują wszystkie takie przypadki niezgodności i podjęte środki naprawcze.

3.

Właściciel zapewnia, aby w czasie, gdy ponosi odpowiedzialność za ciśnieniowe urządzenie

transportowe, warunki jego przechowywania lub przewożenia nie zagrażały jego zgodności

z wymaganiami określonymi odpowiednio w ADR, RID i ADN.

4.

Przepisy ust. 1-3 nie mają zastosowania do osób fizycznych wykorzystujących lub zamierzających

wykorzystywać ciśnieniowe urządzenia transportowe do celów osobistych lub do użytku

domowego, lub do uprawiania sportu lub rekreacji.

1.

Użytkownik użytkuje ciśnieniowe urządzenia transportowe, które są zgodne z wymaganiami

określonymi odpowiednio w ADR, RID i ADN oraz w niniejszym rozdziale.

2.

Jeżeli ciśnieniowe urządzenie transportowe stwarza zagrożenie, użytkownik informuje

o tym właściciela oraz właściwe organy wyspecjalizowane.

Do celów niniejszego rozdziału importera lub dystrybutora uważa się za producenta

i podlega on obowiązkom producenta zgodnie z art. 73, jeżeli wprowadza do obrotu ciśnieniowe

urządzenia transportowe pod własną nazwą lub znakiem towarowym albo zmienia już wprowadzone

do obrotu ciśnieniowe urządzenia transportowe w taki sposób, że może to mieć wpływ

na zgodność z obowiązującymi wymaganiami.

Na wniosek właściwego organu wyspecjalizowanego podmioty uczestniczące w obrocie ciśnieniowymi

urządzeniami transportowymi przez okres co najmniej 10 lat dokonują identyfikacji

1)

każdego podmiotu uczestniczącego w obrocie ciśnieniowymi urządzeniami transportowymi,

który dostarczył im ciśnieniowe urządzenia transportowe;

2)

każdego podmiotu uczestniczącego w obrocie ciśnieniowymi urządzeniami transportowymi,

któremu dostarczyły ciśnieniowe urządzenia transportowe.

Za opracowanie i stosowanie procedur koniecznych do oceny, notyfikacji i dalszego

monitorowania jednostek notyfikowanych biorących udział w procedurach związanych z

ciśnieniowymi urządzeniami transportowymi odpowiada

1)

minister właściwy do spraw transportu - w zakresie działalności związanej z przewozem

drogowym oraz przewozem kolejowym towarów niebezpiecznych;

2)

minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej - w zakresie działalności związanej

z przewozem żeglugą śródlądową towarów niebezpiecznych.

Odpowiednio minister właściwy do spraw transportu albo minister właściwy do spraw

żeglugi śródlądowej informuje Komisję Europejską o krajowych procedurach oceny, notyfikacji

i monitorowania jednostek notyfikowanych oraz o wszelkich zmianach tych informacji.

1

Jednostka kontrolująca składa wniosek o autoryzację

1)

ministrowi właściwemu do spraw transportu - w przypadku działalności związanej z przewozem

drogowym oraz przewozem kolejowym towarów niebezpiecznych;

2)

ministrowi właściwemu do spraw żeglugi śródlądowej - w przypadku działalności związanej

z przewozem żeglugą śródlądową towarów niebezpiecznych.

2.

Do wniosku dołącza się opis

1)

działalności związanej z oceną zgodności, badaniami okresowymi, badaniami pośrednimi,

badaniami nadzwyczajnymi i ponowną oceną zgodności;

2)

procedur, o których mowa w pkt 1;

3)

ciśnieniowych urządzeń transportowych, w odniesieniu do których jednostka wskazuje

swoje kompetencje;

4)

certyfikatu akredytacji wydanego przez Polskie Centrum Akredytacji, potwierdzającego,

że dana jednostka kontrolująca spełnia wymagania, o których mowa w art. 85 ust. 1.

3

Autoryzacji i zmiany jej zakresu dokonuje odpowiednio minister właściwy do spraw transportu

albo minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej, w drodze decyzji administracyjnej,

w której określa zakres autoryzacji jednostki.

1

Odpowiednio minister właściwy do spraw transportu albo minister właściwy do spraw

żeglugi śródlądowej notyfikuje Komisji Europejskiej i państwom członkowskim Unii Europejskiej

autoryzowaną jednostkę kontrolującą.

2.

Do zgłoszenia dołącza się informacje, o których mowa w art. 83 ust. 2.

3.

Dana jednostka kontrolująca może wykonywać działalność jednostki notyfikowanej wyłącznie

pod warunkiem, że Komisja Europejska lub pozostałe państwa członkowskie Unii Europejskiej

nie zgłosiły zastrzeżeń w terminie 2 tygodni od notyfikacji.

4.

Wszelkie późniejsze istotne zmiany w notyfikacji notyfikuje się Komisji Europejskiej

i pozostałym państwom członkowskim Unii Europejskiej.

1.

Jednostka notyfikowana powinna spełniać wymagania określone odpowiednio w ADR, RID

i ADN oraz w niniejszym rozdziale.

2.

Jednostka notyfikowana posiada osobowość prawną.

3.

Jednostka notyfikowana gwarantuje zachowanie jakości świadczonych usług w warunkach

konkurencji rynkowej.

4.

Do zadań notyfikowanej jednostki kontrolującej należy

1)

przeprowadzenie oceny zgodności;

2)

przeprowadzenie ponownej oceny zgodności;

3)

wykonywanie badań okresowych, pośrednich i nadzwyczajnych.

Jednostka notyfikowana bierze udział w stosownej działalności normalizacyjnej i w

działalności grupy koordynującej jednostki notyfikowane lub zapewnia informowanie

o takiej działalności swoich pracowników przeprowadzających oceny oraz stosuje dokumenty

opracowane w wyniku prac takiej grupy jako ogólne wytyczne.

1

W przypadku stwierdzenia lub otrzymania informacji, że jednostka notyfikowana przestała

spełniać wymagania określone w art. 85 ust. 1, odpowiednio minister właściwy do spraw

transportu albo minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej, w drodze decyzji administracyjnej,

ogranicza, zawiesza lub cofa autoryzację.

2.

Ograniczenie zakresu autoryzacji następuje w części, w której jednostka notyfikowana

utraciła zdolność wykonywania zadań określonych w zakresie autoryzacji.

3

W decyzji o ograniczeniu zakresu autoryzacji odpowiednio minister właściwy do spraw

transportu albo minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej określa aktualny zakres

akredytacji jednostki.

4.

(uchylony)

5

W przypadku gdy jednostce notyfikowanej autoryzacja została zawieszona, jej zakres

został ograniczony lub autoryzacja została cofnięta, zgodnie z decyzjami, o których

mowa w ust. 1 oraz w art. 83 ust. 3, odpowiednio minister właściwy do spraw transportu

albo minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej niezwłocznie informuje Komisję

Europejską oraz państwa członkowskie Unii Europejskiej o podjętej decyzji i odpowiednio

zawiesza notyfikację, ogranicza jej zakres lub cofa notyfikację.

6

Jednostka notyfikowana w terminie 14 dni od dnia cofnięcia, ograniczenia lub zawieszenia

jej autoryzacji lub od zaprzestania działalności przekazuje swoje akta odpowiednio

ministrowi właściwemu do spraw transportu albo ministrowi właściwemu do spraw żeglugi

śródlądowej.

7

Odpowiednio minister właściwy do spraw transportu albo minister właściwy do spraw

żeglugi śródlądowej podejmuje właściwe kroki w celu zapewnienia prowadzenia akt jednostki,

o której mowa w ust. 6, przez inną jednostkę notyfikowaną albo udostępnienia ich,

na wniosek, właściwemu organowi wyspecjalizowanemu.

Na wniosek Komisji Europejskiej odpowiednio minister właściwy do spraw transportu

albo minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej udziela jej wszelkich informacji

dotyczących podstawy autoryzacji lub utrzymania kompetencji danej jednostki notyfikowanej.

1.

Jednostki notyfikowane informują odpowiednio ministra właściwego do spraw transportu

albo ministra właściwego do spraw żeglugi śródlądowej

1)

o każdej odmowie, ograniczeniu, zawieszeniu lub wycofaniu certyfikatu;

2)

o wszelkich okolicznościach, które mogą mieć wpływ na zakres i warunki autoryzacji;

3)

o każdym wniosku o udzielenie informacji o przeprowadzonych działaniach, który otrzymały

od właściwego organu wyspecjalizowanego;

4)

na wniosek, o działalności wykonywanej w zakresie ich notyfikacji oraz o innej wykonywanej

działalności, w tym o działalności transgranicznej i podwykonawstwie.

2.

Jednostki notyfikowane przekazują pozostałym jednostkom notyfikowanym prowadzącym

podobną działalność w zakresie oceny zgodności, badań okresowych, badań pośrednich

i badań nadzwyczajnych, obejmującą te same ciśnieniowe urządzenia transportowe, informacje

na temat kwestii związanych z negatywnymi, a na wniosek również z pozytywnymi wynikami

oceny zgodności.

1.

Jednostka notyfikowana, jej kierownik i pracownicy odpowiedzialni za wykonywanie zadań,

o których mowa w art. 85 ust. 4, nie mogą być projektantami, producentami, dostawcami,

nabywcami, właścicielami, posiadaczami, użytkownikami lub serwisantami ciśnieniowych

urządzeń transportowych i ich wyposażenia, które oceniają, oraz upoważnionymi przedstawicielami

którejkolwiek ze stron, a także nie mogą być bezpośrednio zaangażowani w projektowanie,

produkcję, reklamę lub obsługę serwisową ciśnieniowych urządzeń transportowych z ich

wyposażeniem oraz reprezentować stron zaangażowanych w takie czynności.

2.

Przepis ust. 1 nie wyłącza możliwości wymiany informacji technicznych pomiędzy producentem

ciśnieniowych urządzeń transportowych a jednostką notyfikowaną.

3.

Pracownicy jednostki notyfikowanej przeprowadzają ocenę zgodności, wykazując najwyższy

stopień rzetelności zawodowej i kompetencji technicznych.

4.

Pracownicy jednostki notyfikowanej podejmują działania w sposób niezależny, bezstronny

i przestrzegają zasady równoprawnego traktowania podmiotów uczestniczących w procesie

oceny zgodności.

5.

Jednostka notyfikowana powinna zatrudniać wykwalifikowanych pracowników oraz posiadać

odpowiednie wyposażenie umożliwiające właściwe wykonywanie zadań administracyjnych

i technicznych związanych z oceną zgodności, a także posiadać dostęp do sprzętu wymaganego

do badań specjalistycznych.

Pracownicy jednostki notyfikowanej odpowiedzialni za wykonywanie zadań, o których

mowa w art. 85 ust. 4, powinni odbyć przeszkolenie w tym zakresie, a także posiadać

1)

wiedzę oraz odpowiednie doświadczenie do przeprowadzenia badań;

2)

umiejętność sporządzenia certyfikatów, protokołów i sprawozdań wymaganych w celu uwierzytelnienia

przeprowadzonych badań.

Wynagrodzenie pracowników wykonujących zadania, o których mowa w art. 85 ust. 4, nie

może być uzależnione bezpośrednio od liczby przeprowadzonych inspekcji lub od ich

wyników.

1.

Kontrolę spełniania wymagań przez ciśnieniowe urządzenia transportowe prowadzi z urzędu

albo na wniosek właściwy organ wyspecjalizowany

1)

wojewódzki inspektor transportu drogowego - w przypadku przewozu drogowego towarów

niebezpiecznych;

2)

Prezes Urzędu Transportu Kolejowego - w przypadku przewozu koleją towarów niebezpiecznych;

3)

dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej - w przypadku przewozu żeglugą śródlądową towarów

niebezpiecznych.

2.

Przedmiotem kontroli mogą być wprowadzone do obrotu ciśnieniowe urządzenia transportowe,

prawidłowość ich oznakowania oraz dotycząca ich dokumentacja techniczna. Z przeprowadzonych

czynności kontrolnych sporządza się protokół.

3.

Właściwy organ wyspecjalizowany przeprowadza lub zleca przeprowadzenie badania ciśnieniowych

urządzeń transportowych specjalistycznej jednostce.

4.

Z przeprowadzonych w ramach kontroli badań sporządza się sprawozdanie, które dołącza

się do protokołu kontroli.

1.

W przypadku stwierdzenia przez właściwy organ wyspecjalizowany, że ciśnieniowe urządzenie

transportowe spełnia wymagania lub oznakowanie znakiem Π tego urządzenia zostało dokonane

zgodnie z przepisami niniejszego rozdziału, koszty związane z badaniami ponosi Skarb

Państwa.

2.

Jeżeli przeprowadzone badania wykażą, że ciśnieniowe urządzenie transportowe nie spełnia

wymagań lub oznakowanie znakiem Π tego urządzenia zostało dokonane niezgodnie z przepisami

niniejszego rozdziału, koszty tych badań ponosi osoba, która wprowadziła to urządzenie

do obrotu, uiszczając opłatę, o której mowa w ust. 3.

3.

Właściwy organ wyspecjalizowany ustala, w drodze decyzji, opłatę za przeprowadzone

badania, o których mowa w ust. 2, uwzględniając uzasadnione koszty badań, a także

rodzaj badanego ciśnieniowego urządzenia transportowego, rodzaj, konstrukcję i właściwości

użytych materiałów, wyposażenie w osprzęt lub wykonanie połączeń i wiek badanego ciśnieniowego

urządzenia transportowego oraz stopień skomplikowania i zakres tych badań.

4.

Decyzji, o której mowa w ust. 3, nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.

5.

Opłatę, o której mowa w ust. 3, uiszcza się w terminie 21 dni od dnia doręczenia decyzji.

6.

Opłata, o której mowa w ust. 3, stanowi dochód budżetu państwa.

1.

W przypadku stwierdzenia, że

1)

ciśnieniowe urządzenie transportowe nie spełnia wymagań,

2)

ciśnieniowe urządzenie transportowe podlegające oznakowaniu znakiem zgodności Π nie

posiada takiego oznakowania,

3)

oznakowanie znakiem zgodności Π ciśnieniowego urządzenia transportowego zostało dokonane

niezgodnie z przepisami niniejszego rozdziału,

4)

dokumentacja jest niedostępna albo niekompletna

- właściwy organ wyspecjalizowany w drodze decyzji, nakazuje zapewnić w określonym

terminie zgodność ciśnieniowego urządzenia transportowego z wymaganiami lub warunkami

określonymi w art. 70 ust. 1 albo wycofać urządzenie z obrotu.

2.

Właściwy organ wyspecjalizowany po upływie terminu ustalonego w decyzji, o której

mowa w ust. 1, przeprowadza kontrolę mającą na celu ustalenie, czy niezgodność została

usunięta w wyznaczonym terminie albo czy ciśnieniowe urządzenie transportowe zostało

wycofane z obrotu.

3.

Jeśli właściwy organ wyspecjalizowany uzna, że niezgodność nie ogranicza się wyłącznie

do terytorium Rzeczypospolitej Polskiej informuje Komisję Europejską i pozostałe państwa

członkowskie Unii Europejskiej o dokonanej ocenie i działaniach, których podjęcia

zażądał od podmiotu uczestniczącego w obrocie ciśnieniowymi urządzeniami transportowymi.

4.

Właściwy organ wyspecjalizowany wydaje decyzję o umorzeniu postępowania, jeżeli

1)

nie stwierdzi naruszeń, o których mowa w ust. 1;

2)

niezgodność ciśnieniowego urządzenia transportowego z wymaganiami lub z warunkami

określonymi w art. 70 ust. 1 została usunięta albo urządzenie zostało wycofane z obrotu;

3)

postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.

5.

Właściwy organ wyspecjalizowany w przypadku nieusunięcia niezgodności, o której mowa

w ust. 1, wydaje decyzję o ograniczeniu albo zakazie dalszego wprowadzenia do obrotu,

transportu lub użytkowania ciśnieniowego urządzenia transportowego albo wydaje decyzję

nakazującą wycofanie tego urządzenia z obrotu.

6.

Właściwy organ wyspecjalizowany w przypadku stwierdzenia, że ciśnieniowe urządzenie

transportowe właściwie oznakowane, we właściwy sposób utrzymywane i użytkowane zgodnie

z przeznaczeniem może stwarzać zagrożenie dla zdrowia, bezpieczeństwa osób, zwierząt

domowych lub mienia, podczas transportu lub użytkowania, wydaje decyzję o ograniczeniu

albo zakazie dalszego wprowadzania do obrotu, transportu lub użytkowania kwestionowanego

urządzenia albo wydaje decyzję nakazującą wycofanie tego urządzenia z obrotu.

7.

O decyzjach, o których mowa w ust. 5 i 6, oraz przyczynach ich podjęcia

1)

wojewódzki inspektor transportu drogowego, za pośrednictwem Głównego Inspektora Transportu

Drogowego,

2)

Prezes Urzędu Transportu Kolejowego,

3

dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej, za pośrednictwem ministra właściwego do spraw

żeglugi śródlądowej

- niezwłocznie informują Komisję Europejską.

8.

Informacja, o której mowa w ust. 7, obejmuje w szczególności dane niezbędne do identyfikacji

niezgodnych ciśnieniowych urządzeń transportowych, informacje na temat pochodzenia

i łańcucha dostaw urządzeń, charakteru zarzucanej niezgodności i związanego z nią

ryzyka oraz rodzaju i okresu obowiązywania podjętych środków krajowych, a także argumentację

przedstawioną przez właściwy podmiot uczestniczący w obrocie ciśnieniowymi urządzeniami

transportowymi. Właściwy organ wyspecjalizowany wskazuje w szczególności, czy niezgodność

wynika z

1)

niespełnienia przez ciśnieniowe urządzenia transportowe wymagań dotyczących zdrowia

lub bezpieczeństwa osób lub innych aspektów ochrony interesów publicznych określonych

odpowiednio w ADR, RID i ADN oraz w niniejszym rozdziale albo

2)

braków w normach lub kodeksach technicznych, o których mowa odpowiednio w ADR, RID

i ADN lub w przepisach tego rozdziału.

9

W przypadku otrzymania od innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej informacji

o środkach podjętych odnośnie ciśnieniowego urządzenia transportowego niespełniającego

wymagań lub warunków, o których mowa w art. 70 ust. 1, albo stwarzającego zagrożenie

zdrowia, bezpieczeństwa osób, zwierząt domowych lub mienia odpowiednio minister właściwy

do spraw transportu albo minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej niezwłocznie

informuje Komisję Europejską i pozostałe państwa członkowskie Unii Europejskiej o

wszystkich podjętych w związku z tym środkach i przekazuje wszelkie dodatkowe informacje

dotyczące niezgodności danych ciśnieniowych urządzeń transportowych, na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, a w przypadku sprzeciwu wobec notyfikowanego środka krajowego,

przedstawia swoje zastrzeżenia.

10.

W przypadku uznania przez Komisję Europejską decyzji, o której mowa w ust. 5 lub 6,

za nieuzasadnioną organ wyspecjalizowany, który wydał decyzję, stwierdza jej wygaśnięcie.

11.

W przypadku uznania przez Komisję Europejską środków podjętych przez inne państwo

członkowskie Unii Europejskiej za uzasadnione właściwy organ wyspecjalizowany wydaje

decyzję nakazującą wycofanie z rynku ciśnieniowego urządzenia transportowego niespełniającego

wymagań lub warunków, o których mowa w art. 70 ust. 1, albo stwarzającego zagrożenie

zdrowia, bezpieczeństwa osób, zwierząt domowych lub mienia i informuje o tym Komisję

Europejską.

1.

Właściwy organ wyspecjalizowany niezwłocznie przekazuje Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji

i Konsumentów, zwanemu dalej „Prezesem UOKiK”, kopie decyzji ostatecznych, o których

mowa w art. 95 ust. 5 i 6.

2.

Po przekazaniu kopii decyzji ostatecznych, o których mowa w art. 95 ust. 5 i 6, Prezes

UOKiK dokonuje wpisu do rejestru, o którym mowa w art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 13 kwietnia 2016 r. o systemach oceny zgodności i nadzoru

rynku.

3.

Prezes UOKiK usuwa wpis z rejestru, o którym mowa w art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 13 kwietnia 2016 r. o systemach oceny zgodności i nadzoru

rynku, na wniosek właściwego organu wyspecjalizowanego, w przypadku gdy podmiot uczestniczący

w obrocie ciśnieniowymi urządzeniami transportowymi

1)

wykaże właściwemu organowi wyspecjalizowanemu, że wykonał decyzję, o której mowa w

art. 95 ust. 5 lub 6, lub zapewnił zgodność ciśnieniowego urządzenia transportowego

z wymaganiami; wpis usuwa się nie wcześniej niż po upływie 3 miesięcy od dnia złożenia

wniosku przez właściwy organ wyspecjalizowany;

2)

zaprzestał prowadzenia działalności gospodarczej; wpis usuwa się nie wcześniej niż

po upływie 24 miesięcy od dnia jego dokonania.

W zakresie nieuregulowanym w niniejszym rozdziale do postępowania w sprawie kontroli

wprowadzonych do obrotu ciśnieniowych urządzeń transportowych, stosuje się przepisy

ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1257) i przepisy ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej.

1

Nadzór nad przewozem towarów niebezpiecznych oraz nad jednostkami realizującymi zadania

związane z tym przewozem, z zastrzeżeniem art. 98, sprawuje

1)

minister właściwy do spraw transportu - w zakresie przewozu drogowego oraz przewozu

koleją towarów niebezpiecznych;

2)

minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej - w zakresie przewozu żeglugą śródlądową

towarów niebezpiecznych.

2.

W ramach sprawowanego nadzoru odpowiednio minister właściwy do spraw transportu albo

minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej w szczególności sprawdza prawidłowość

1)

działań podejmowanych przez służby kontrolne, o których mowa w art. 99 ust. 1 pkt

1-3;

2)

wykonywania przez Dyrektora TDT zadań w zakresie

a)

prowadzenia ewidencji doradców,

b)

prowadzenia ewidencji ekspertów ADN, ekspertów ADN do spraw przewozu gazów i ekspertów

ADN do spraw przewozu chemikaliów oraz ewidencji podmiotów prowadzących kursy dla

doradców,

c)

wydawania świadectwa doradcy i świadectwa dopuszczenia pojazdu ADR;

3)

wykonywania zadań przez dyrektora urzędu żeglugi śródlądowej w zakresie wydawania

świadectwa eksperta ADN, świadectwa eksperta ADN do spraw przewozu gazów, świadectwa

eksperta ADN do spraw przewozu chemikaliów oraz świadectwa dopuszczenia statku ADN

i tymczasowego świadectwa;

4)

czynności wykonywanych przez marszałka województwa w zakresie wydawania zaświadczeń

ADR.

3.

W ramach sprawowanego nadzoru odpowiednio minister właściwy do spraw transportu albo

minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej gromadzi informacje przekazywane przez

1)

organy, o których mowa w art. 17 ust. 1, w zakresie poważnych wypadków lub awarii

związanych z przewozem towarów niebezpiecznych,

2)

marszałków województw w zakresie określonym w art. 56 ust. 4,

3)

służby kontrolne w zakresie określonym w art. 104 ust. 1 i 2

- w celu, w szczególności, monitorowania zdarzeń z udziałem towarów niebezpiecznych

oraz podejmowanych działań w związku z tymi zdarzeniami, monitorowania skali naruszeń

przepisów dotyczących przewozu towarów niebezpiecznych, a także monitorowania procesu

szkolenia w zakresie przewozu towarów niebezpiecznych.

4

W przypadku stwierdzenia, w ramach nadzoru, nieprawidłowości w zakresie, o którym

mowa w ust. 2, odpowiednio minister właściwy do spraw transportu albo minister właściwy

do spraw żeglugi śródlądowej może wydawać wiążące wytyczne i polecenia kierownikom

jednostek organizacyjnych właściwych w tych sprawach.

1.

Nadzór nad przewozem towarów niebezpiecznych środkami transportu należącymi do sił

zbrojnych lub środkami transportu, za które siły zbrojne są odpowiedzialne, oraz nad

jednostkami wojskowymi realizującymi zadania związane z tym przewozem sprawuje Minister

Obrony Narodowej.

2.

W ramach sprawowanego nadzoru Minister Obrony Narodowej w szczególności sprawdza prawidłowość

działań lub czynności podejmowanych przez Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych

oraz Szefa Wojskowego Dozoru Technicznego.

3.

W przypadku stwierdzenia, w ramach nadzoru, nieprawidłowości działań w zakresie, o

którym mowa w ust. 2, Minister Obrony Narodowej może wydawać wiążące wytyczne i polecenia

szefom jednostek organizacyjnych właściwych w tych sprawach.

1.

Kontrolę przewozu towarów niebezpiecznych przeprowadzają

1)

inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego - na drogach, parkingach oraz w miejscu

prowadzenia działalności gospodarczej przez uczestnika przewozu towarów niebezpiecznych

w zakresie przewozu drogowego;

2)

upoważnieni pracownicy Urzędu Transportu Kolejowego - na obszarze kolejowym, bocznicach

kolejowych oraz w miejscu prowadzenia działalności gospodarczej przez uczestnika przewozu

towarów niebezpiecznych w zakresie przewozu koleją;

3)

upoważnieni pracownicy urzędów żeglugi śródlądowej - na statkach żeglugi śródlądowej,

w portach i przystaniach oraz w miejscu prowadzenia działalności gospodarczej przez

uczestnika przewozu towarów niebezpiecznych w zakresie przewozu żeglugą śródlądową;

4)

funkcjonariusze Policji - na drogach i parkingach;

5)

funkcjonariusze Straży Granicznej - na drogach i parkingach;

6

funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej - na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

7)

żołnierze Żandarmerii Wojskowej - w zakresie przewozu towarów niebezpiecznych wykonywanego

przez siły zbrojne.

2.

Osoby, o których mowa w ust. 1, przy przeprowadzaniu kontroli współdziałają w niezbędnym

zakresie z upoważnionymi przedstawicielami

1)

organów dozoru jądrowego - w sprawach warunków przewozu materiałów promieniotwórczych;

2)

Transportowego Dozoru Technicznego - w sprawach, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt

4;

3)

Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych lub Wojskowego Dozoru Technicznego - w zakresie

przewozu towarów niebezpiecznych wykonywanego przez siły zbrojne;

4)

Inspekcji Ochrony Środowiska - w sprawach związanych z przestrzeganiem przepisów o

ochronie środowiska;

5)

straży ochrony kolei - w sprawach związanych z przestrzeganiem przepisów porządkowych

i dotyczących ochrony życia i zdrowia ludzi na obszarze kolejowym i w pojazdach kolejowych;

6)

organów właściwych w sprawach, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 6-8 - w odpowiednim

zakresie.

3.

Osoby przeprowadzające kontrolę, o których mowa w ust. 1, dokonują kontroli na warunkach

i w trybie określonych w przepisach określających zakres ich działania.

4.

Osoby, o których mowa w ust. 1 i 2, nie mogą wykonywać czynności doradcy do spraw

bezpieczeństwa przewozu towarów niebezpiecznych.

1.

Kontrola, o której mowa w art. 99 ust. 1, polega na sprawdzeniu

1)

zgodności wykonywanego przewozu towarów niebezpiecznych z wymaganiami określonymi

odpowiednio w ADR, RID lub ADN oraz w ustawie;

2)

stanu technicznego naczyń, opakowań, urządzeń transportowych służących do przewozu

towarów niebezpiecznych;

3)

stanu technicznego środka transportu użytego do przewozu, jego oznakowania i wyposażenia;

4)

przeszkolenia osób wykonujących przewóz towarów niebezpiecznych oraz czynności związane

z tym przewozem, a także wyznaczenia właściwego doradcy do spraw bezpieczeństwa przewozu

towarów niebezpiecznych;

5)

dokumentów wymaganych przy przewozie towarów niebezpiecznych, w szczególności zaświadczenia

ADR.

2.

Funkcjonariusze Straży Granicznej i Policji przeprowadzają kontrolę w zakresie określonym

w ust. 1 pkt 1-3 i 5.

3

Funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej przeprowadzają kontrolę w zakresie określonym

w ust. 1 pkt 5.

4.

W przypadku stwierdzenia niewywiązywania się doradcy z obowiązków określonych w ustawie

oraz odpowiednio w ADR, RID lub ADN osoby przeprowadzające kontrolę, o których mowa

w art. 99 ust. 1 pkt 1-3, przekazują niezwłocznie informację o stwierdzonych naruszeniach

do Dyrektora TDT.

5.

W przypadku stwierdzenia niewywiązywania się doradcy z obowiązków określonych w ustawie

oraz odpowiednio w ADR, RID lub ADN, w zakresie przewozu towarów niebezpiecznych przez

siły zbrojne, żołnierze Żandarmerii Wojskowej przekazują niezwłocznie informację o

stwierdzonych naruszeniach odpowiednio do Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych

lub Dyrektora TDT.

6.

Do kontroli działalności gospodarczej w siedzibie uczestnika przewozu towarów niebezpiecznych

stosuje się przepisy rozdziału 5 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej.

1.

Osoby, o których mowa w art. 99 ust. 1, są obowiązane podczas każdej kontroli wypełnić

listę kontrolną oraz sporządzić protokół kontroli.

2.

Lista kontrolna i protokół kontroli są sporządzane w dwóch egzemplarzach, z czego

1)

jeden egzemplarz jest przekazywany kontrolowanemu;

2)

drugi egzemplarz zachowują osoby przeprowadzające kontrolę, o których mowa w art.

99 ust. 1. Egzemplarz ten przechowywany jest przez okres 5 lat od dnia sporządzenia

protokołu w dokumentacji prowadzonej przez organy, w których imieniu osoby, wskazane

w art. 99 ust. 1, przeprowadzają kontrolę.

3.

W przypadku kontroli drogowego przewozu towarów niebezpiecznych protokół kontroli

jest sporządzany według wzoru określonego na podstawie przepisów o transporcie drogowym.

4.

W przypadku kontroli drogowej przewozu towarów niebezpiecznych dokonywanej podczas

odprawy granicznej protokół kontroli jest sporządzany tylko w sytuacji stwierdzenia

naruszeń.

1.

W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości związanych z przewozem drogowym towarów

niebezpiecznych, mających wpływ na bezpieczeństwo tego przewozu, osoba przeprowadzająca

kontrolę

1)

uniemożliwia przekroczenie granicy środkiem transportu i jego wjazd na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli środek transportu znajduje się w zasięgu terytorialnym

przejścia granicznego;

2)

podejmuje czynności zmierzające do usunięcia środka transportu wraz z ładunkiem i

zdeponowania go w miejscu postojowym umożliwiającym bezpieczne jego pozostawienie

na koszt właściciela lub posiadacza środka transportu;

3)

w stosunku do środków transportu należących do sił zbrojnych lub środków transportu,

za które siły zbrojne są odpowiedzialne, podejmuje czynności zmierzające do usunięcia

środka transportu wraz z ładunkiem i zdeponowania go w jednostce wojskowej.

2.

Środek transportu, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, może być zwrócony uprawnionej osobie

po usunięciu nieprawidłowości i pokryciu kosztów związanych z jego usunięciem, postojem

i czynnościami zabezpieczającymi.

3.

Do usuwania środka transportu, w zakresie nieuregulowanym ustawą, stosuje się odpowiednio

zasady i warunki określone w przepisach prawa o ruchu drogowym.

Główny Inspektor Transportu Drogowego zgłasza poważne lub powtarzające się naruszenia

zagrażające bezpieczeństwu w przewozie drogowym towarów niebezpiecznych, dokonane

przez pojazd lub przedsiębiorstwo z innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

właściwym organom państwa członkowskiego Unii Europejskiej, w którym pojazd lub przedsiębiorstwo

są zarejestrowane.

1.

Odpowiednio do posiadanych kompetencji Główny Inspektor Transportu Drogowego i Prezes

Urzędu Transportu Kolejowego, w terminie do dnia 31 marca każdego roku kalendarzowego,

przekazują ministrowi właściwemu do spraw transportu informacje o wysokości nałożonych

kar za naruszenia dotyczące przewozu towarów niebezpiecznych oraz liczbie przeprowadzonych

kontroli w zakresie przewozu towarów niebezpiecznych i stwierdzonych naruszeń przepisów

dotyczących przewozu towarów niebezpiecznych - w zakresie przewozu drogowego oraz

przewozu koleją towarów niebezpiecznych.

2

Szef Krajowej Administracji Skarbowej, Komendant Główny Straży Granicznej i Komendant

Główny Policji, w terminie do dnia 31 marca każdego roku kalendarzowego, przekazują

1)

ministrowi właściwemu do spraw transportu informacje o wysokości nałożonych kar za

naruszenia dotyczące przewozu towarów niebezpiecznych oraz liczbie przeprowadzonych

kontroli w zakresie przewozu towarów niebezpiecznych i stwierdzonych naruszeń przepisów

dotyczących przewozu towarów niebezpiecznych - w zakresie przewozu drogowego oraz

przewozu koleją towarów niebezpiecznych;

2)

ministrowi właściwemu do spraw żeglugi śródlądowej informacje o wysokości nałożonych

kar za naruszenia dotyczące przewozu towarów niebezpiecznych oraz liczbie przeprowadzonych

kontroli w zakresie przewozu towarów niebezpiecznych i stwierdzonych naruszeń przepisów

dotyczących przewozu towarów niebezpiecznych - w zakresie przewozu żeglugą śródlądową

towarów niebezpiecznych.

3.

Komendant Główny Żandarmerii Wojskowej, w terminie do dnia 31 marca każdego roku kalendarzowego,

przekazuje Ministrowi Obrony Narodowej informacje o wysokości nałożonych kar za naruszenia

dotyczące przewozu towarów niebezpiecznych oraz liczbie przeprowadzonych kontroli

w zakresie przewozu towarów niebezpiecznych i stwierdzonych naruszeń przepisów dotyczących

przewozu towarów niebezpiecznych, a także liczbie złożonych wniosków o wszczęcie postępowania

dyscyplinarnego.

4.

Dyrektorzy urzędów żeglugi śródlądowej, w terminie do dnia 31 marca każdego roku kalendarzowego,

przekazują ministrowi właściwemu do spraw żeglugi śródlądowej informacje o wysokości

nałożonych kar za naruszenia dotyczące przewozu towarów niebezpiecznych oraz liczbie

przeprowadzonych kontroli w zakresie przewozu towarów niebezpiecznych i stwierdzonych

naruszeń przepisów dotyczących przewozu towarów niebezpiecznych, a także liczbie złożonych

wniosków o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego - w zakresie przewozu żeglugą śródlądową

towarów niebezpiecznych.

Główny Inspektor Transportu Drogowego przekazuje Komisji Europejskiej za każdy rok

kalendarzowy, nie później niż w terminie 12 miesięcy od dnia zakończenia tego roku,

sprawozdanie dotyczące kontroli drogowego przewozu towarów niebezpiecznych zawierające

następujące dane

1)

jeśli to możliwe, faktyczną lub szacunkową objętość towarów niebezpiecznych w przewozie

drogowym (w tonach transportowanych lub w tonokilometrach);

2)

liczbę przeprowadzonych kontroli;

3)

liczbę pojazdów sprawdzonych w miejscu rejestracji (pojazdy zarejestrowane w kraju,

w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej lub w państwach trzecich);

4)

liczbę i rodzaj stwierdzonych naruszeń;

5)

rodzaj i liczbę nałożonych kar.

1.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia

1

wzór formularza listy kontrolnej stosowany przy kontroli w przewozie drogowym, żeglugą

śródlądową i koleją towarów niebezpiecznych oraz wzór formularza protokołu kontroli

stosowany przy kontroli przewozu towarów niebezpiecznych koleją i żeglugą śródlądową,

a także sposób i zakres ich wypełniania, uwzględniając konieczność ujednolicenia zakresu

kontroli;

2)

warunki techniczne dla torów do awaryjnego odstawiania uszkodzonych wagonów kolejowych

przewożących towary niebezpieczne, uwzględniając konieczność zapewnienia bezpieczeństwa

publicznego i bezpieczeństwa ruchu kolejowego;

3)

wzór sprawozdania, o którym mowa w art. 105, uwzględniając zakres niezbędnych danych.

1a

Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, minister właściwy do spraw transportu

wydaje w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw żeglugi śródlądowej.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

transportu określi, w drodze rozporządzenia, warunki techniczne parkingów, na które

są usuwane pojazdy przewożące towary niebezpieczne, wraz z miejscami przeładunkowymi

towarów niebezpiecznych, uwzględniając konieczność zapewnienia bezpieczeństwa publicznego

i ochronę środowiska.

1.

Uczestnik przewozu towarów niebezpiecznych, który narusza obowiązki lub warunki wynikające

z przepisów ustawy lub przepisów wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych,

podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 zł do 10 000 zł, z zastrzeżeniem art.

113.

2.

Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar

pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy.

3.

Jeżeli czyn będący naruszeniem przepisów, o którym mowa w ust. 1, wyczerpuje jednocześnie

znamiona wykroczenia, stosuje się wyłącznie przepisy ustawy.

4.

Kary pieniężne, o których mowa w ust. 1, nakładają, w drodze decyzji administracyjnej,

odpowiednio

1)

wojewódzki inspektor transportu drogowego - na uczestników przewozu drogowego towarów

niebezpiecznych;

2)

Prezes Urzędu Transportu Kolejowego - na uczestników przewozu koleją towarów niebezpiecznych;

3)

dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej - na uczestników przewozu żeglugą śródlądową towarów

niebezpiecznych;

4)

organy Policji;

5)

organy Straży Granicznej;

6

organy celne.

5.

Postępowanie administracyjne w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, o której mowa

w ust. 1, w zakresie przewozu drogowego, prowadzone jest, z zastrzeżeniem przepisów

niniejszej ustawy, na zasadach i w trybie określonym w rozdziale 11 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1907, 1935 i 1948 oraz z 2017 r. poz. 708 i 1214).

1.

Kto, będąc podmiotem prowadzącym kursy, nie wypełnia obowiązków określonych w art.

53 ust. 1 pkt 1-6 oraz ust. 2, podlega karze pieniężnej w wysokości 300 zł za każde

naruszenie.

2.

Karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada, w drodze decyzji administracyjnej,

marszałek województwa właściwy ze względu na miejsce prowadzenia kursu.

1.

Nie nakłada się kary pieniężnej, o której mowa w art. 107 i art. 108, jeżeli

1)

okoliczności sprawy i dowody wskazują, że odpowiednio uczestnik przewozu lub podmiot

prowadzący kursy nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek

działania osób trzecich lub wskutek zdarzeń i okoliczności, którym podmiot nie mógł

zapobiec, albo

2)

za stwierdzone naruszenie, na odpowiednio uczestnika przewozu lub podmiot prowadzący

kursy została nałożona kara przez inny uprawniony organ.

2.

Przepisy ust. 1 pkt 2 stosuje się odpowiednio, w przypadku nałożenia kary przez uprawniony

zagraniczny organ.

Nakładając karę pieniężną, o której mowa w art. 107 ust. 1, na podmiot wykonujący

przewóz drogowy towarów niebezpiecznych, stosuje się ograniczenia dla sumy kar nałożonych

w wyniku kontroli drogowej lub w przedsiębiorstwie, określone w rozdziale 11 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.

1.

Kierujący pojazdem, osoba prowadząca inny środek transportu, członek załogi środka

transportu lub inna osoba fizyczna wykonująca czynności związane z przewozem towarów

niebezpiecznych, która narusza obowiązki lub warunki przewozu towarów niebezpiecznych,

podlega karze grzywny.

2.

Orzekanie w sprawach, o których mowa w ust. 1, następuje w trybie określonym w Kodeksie postępowania w sprawach o wykroczenia.

1.

(uchylony)

2.

Kto umieszcza oznakowanie Π na ciśnieniowym urządzeniu transportowym, które nie spełnia

wymagań dotyczących takich urządzeń albo dla którego producent lub jego upoważniony

przedstawiciel nie wystawił deklaracji zgodności,

podlega grzywnie do 100 000 zł.

3.

Kto umieszcza na ciśnieniowym urządzeniu transportowym znak podobny do oznakowania

Π, mogący wprowadzić w błąd nabywcę i użytkownika tego urządzenia,

podlega grzywnie do 100 000 zł.

4.

Kto wprowadza do obrotu ciśnieniowe urządzenie transportowe podlegające oznakowaniu

Π, a nieoznakowane takim oznakowaniem,

podlega grzywnie do 100 000 zł.

5.

Orzekanie w sprawach, o których mowa w ust. 2-4, następuje w trybie określonym w Kodeksie postępowania w sprawach o wykroczenia.

1.

Producent albo importer, który wprowadza do obrotu ciśnieniowe urządzenie transportowe

niezgodne z wymaganiami dotyczącymi takich urządzeń, podlega karze pieniężnej w wysokości

do 100 000 zł.

2.

Dystrybutor, który udostępnia na rynku ciśnieniowe urządzenie transportowe bez wymaganego

znaku zgodności Π lub bez certyfikatu zgodności, podlega karze pieniężnej w wysokości

do 20 000 zł.

3.

Producent, który nie dopełnia obowiązku przechowywania dokumentacji technicznej ciśnieniowego

urządzenia transportowego określonej odpowiednio w ADR, RID i ADN przez okres określony

odpowiednio w ADR, RID i ADN, podlega karze pieniężnej w wysokości do 10 000 zł.

4.

Upoważniony przedstawiciel, który nie dopełnia obowiązku w zakresie

1)

przechowywania dokumentacji technicznej przez okres określony dla producentów odpowiednio

w ADR, RID i ADN lub

2)

obowiązku udzielania właściwym organom wyspecjalizowanym wszelkich informacji lub

udostępnienia dokumentacji koniecznej do wykazania zgodności ciśnieniowego urządzenia

transportowego w języku polskim

- podlega karze pieniężnej w wysokości do 10 000 zł.

5.

Importer, który nie dopełnia obowiązku przechowywania kopii dokumentacji technicznej

przez okres ustanowiony dla producenta odpowiednio w ADR, RID i ADN lub obowiązku

zapewnienia udostępnienia tej dokumentacji właściwym organom wyspecjalizowanym, podlega

karze pieniężnej w wysokości do 10 000 zł.

6.

Podmiot uczestniczący w obrocie ciśnieniowymi urządzeniami transportowymi, który uniemożliwia

lub utrudnia właściwemu organowi przeprowadzenie kontroli ciśnieniowych urządzeń transportowych,

podlega karze pieniężnej w wysokości do 30 000 zł.

1.

Kary pieniężne, o których mowa w art. 112a, nakłada, w drodze decyzji, właściwy organ

wyspecjalizowany.

2.

Ustalając wysokość kar pieniężnych, o których mowa w art. 112a, właściwy organ wyspecjalizowany

uwzględnia w szczególności

1)

stopień i okoliczności naruszenia przepisów ustawy;

2)

liczbę ciśnieniowych urządzeń transportowych wprowadzonych do obrotu lub udostępnionych

na rynku niezgodnie z wymaganiami ustawy;

3)

uprzednie naruszenie przepisów ustawy;

4)

współpracę z organem prowadzącym postępowanie, w szczególności przyczynienie się do

szybkiego i sprawnego przeprowadzenia postępowania.

3.

Właściwy organ wyspecjalizowany odstępuje od nałożenia kary pieniężnej, jeżeli podmiot

podlegający karze, usunął niezgodności, o których mowa w art. 95 ust. 1.

1.

Termin zapłaty kary pieniężnej, o której mowa w art. 112a, wynosi 30 dni od dnia,

w którym decyzja stała się ostateczna.

2.

Karę pieniężną, o której mowa w art. 112a, wnosi się na rachunek bankowy organu, który

ją nałożył.

3.

Nie wszczyna się postępowania w sprawie o nałożenie kary pieniężnej, jeżeli od dnia

popełnienia czynu, o którym mowa w art. 112a, upłynęły 3 lata, licząc od końca roku,

w którym czyn został popełniony.

4.

Nie pobiera się kary pieniężnej, o której mowa w art. 112a, po upływie 3 lat od dnia

wydania ostatecznej decyzji o nałożeniu kary.

5.

Do kar pieniężnych, o których mowa w art. 112a, stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

(Dz. U. z 2017 r. poz. 201, 648, 768, 935, 1428 i 1537).

1.

Żołnierze i pracownicy wykonujący przewóz towarów niebezpiecznych środkami transportu

należącymi do sił zbrojnych lub środkami transportu, za które siły zbrojne są odpowiedzialne,

a także dowódca jednostki wojskowej prowadzącej kursy, naruszający obowiązki lub warunki

wynikające z przepisów ustawy lub wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych,

ponoszą odpowiedzialność dyscyplinarną.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, Żandarmeria Wojskowa przesyła do przełożonego

dowódcy jednostki wojskowej, z której realizowany jest przewóz towarów niebezpiecznych,

wniosek o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego, chyba że umowa międzynarodowa, której

Rzeczpospolita Polska jest stroną, stanowi inaczej.

3.

W przypadku stwierdzenia naruszenia obowiązków lub warunków wynikających z przepisów

ustawy lub wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych w toku kontroli przewozu

towarów niebezpiecznych środkami transportu należącymi do sił zbrojnych lub środkami

transportu, za które siły zbrojne są odpowiedzialne, prowadzonej przez osoby, o których

mowa w art. 99 ust. 1 pkt 1-6, osoby te powiadamiają właściwą terenową jednostkę Żandarmerii

Wojskowej.

Wpływy z tytułu kar pieniężnych, o których mowa w art. 107, art. 108 i art. 112a,

stanowią dochód budżetu państwa.

Kary pieniężne, o których mowa w art. 107, art. 108 i art. 112a, podlegają egzekucji

w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zakresie egzekucji

obowiązków o charakterze pieniężnym.

(pominięte)

1.

Osoby, które w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy posiadają ważne świadectwo doradcy

wydane na podstawie dotychczasowych przepisów i przedłużające ważność świadectwa doradcy,

uważa się za spełniające wymagania określone w ustawie.

2.

Zaświadczenia ADR, świadectwa eksperta ADN, świadectwa eksperta ADN do spraw przewozu

gazów i świadectwa eksperta ADN do spraw przewozu chemikaliów, świadectwa doradcy,

świadectwa dopuszczenia pojazdu ADR oraz świadectwa dopuszczenia statku ADN i tymczasowe

świadectwa dopuszczenia wydane na podstawie dotychczasowych przepisów zachowują ważność

w zakresie i przez okres, na który zostały wydane.

1.

Podmioty, z wyłączeniem jednostek wojskowych, które w dniu wejścia w życie niniejszej

ustawy prowadzą działalność polegającą na prowadzeniu kursów w zakresie przewozu towarów

niebezpiecznych, są obowiązane w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy do złożenia wniosku o wpis do rejestru podmiotów prowadzących kursy, pod rygorem

utraty uprawnień.

2.

W przypadku podmiotów wpisanych w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy do rejestru

przedsiębiorców prowadzących kursy dokształcające opłatę za wpis do rejestru podmiotów

prowadzących kursy, o której mowa w art. 52 ust. 5, obniża się o 50%.

W sprawach

1)

o nadanie uprawnień doradcy,

2)

o wydanie świadectwa dopuszczenia pojazdu ADR w zakresie opłat

- wszczętych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

Badania okresowe butli niepodlegających przepisom rozdziału 7 mogą być wykonywane

przez Prezesa Urzędu Dozoru Technicznego do czasu wycofania ich z eksploatacji.

Umowa z producentem blankietów, o których mowa w art. 29, zawarta przed dniem wejścia

w życie niniejszej ustawy zachowuje ważność przez okres, na który została zawarta.

Do dnia 30 czerwca 2012 r. marszałek województwa oprócz danych, o których mowa w art.

26 ust. 1, przekazuje do centralnej ewidencji kierowców również adres zamieszkania

osoby, której wydano zaświadczenie ADR albo jego wtórnik.

1.

Prezes Urzędu Transportu Kolejowego przekaże, w terminie 30 dni od dnia wejścia w

życie niniejszej ustawy, dane z rejestru przedsiębiorców prowadzących kursy oraz informacje

dotyczące podmiotów wykreślonych z rejestru marszałkowi województwa właściwemu ze

względu na siedzibę lub miejsce zamieszkania przedsiębiorcy prowadzącego taką działalność

w zakresie przewozu towarów niebezpiecznych koleją.

2.

Główny Inspektor Transportu Drogowego, Prezes Urzędu Transportu Kolejowego i dyrektorzy

urzędów żeglugi śródlądowej przekażą, w terminie 30 dni od dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy, dane z ewidencji doradców do spraw bezpieczeństwa przewozu towarów niebezpiecznych

oraz informacje dotyczące podmiotów, którym cofnięto świadectwo doradcy, Dyrektorowi

Transportowego Dozoru Technicznego.

3.

Dyrektorzy urzędów żeglugi śródlądowej przekażą, w terminie 30 dni od dnia wejścia

w życie niniejszej ustawy, Dyrektorowi Transportowego Dozoru Technicznego dane niezbędne

do prowadzenia ewidencji, o której mowa w art. 37 ust. 1.

1.

Główny Inspektor Transportu Drogowego, Prezes Urzędu Transportu Kolejowego i komisja,

o której mowa w art. 36 ust. 2 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o żegludze śródlądowej, przekażą, w terminie 30 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, katalog pytań

egzaminacyjnych dotyczących egzaminu dla doradcy do spraw bezpieczeństwa przewozu

towarów niebezpiecznych Dyrektorowi Transportowego Dozoru Technicznego.

2.

Katalog pytań, o którym mowa w ust. 1, może być stosowany przez okres 12 miesięcy

od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

1.

Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 29 ustawy z dnia 31 marca 2004 r. o przewozie koleją towarów niebezpiecznych

(Dz. U. poz. 962, z 2005 r. poz. 1184, z 2006 r. poz. 1834, z 2007 r. poz. 1238 oraz z 2011 r. poz. 622 i 1016) zachowują moc do czasu wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie

art. 72, nie dłużej jednak niż przez okres 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy.

2.

Przepisy wykonawcze wydane na podstawie

1)

art. 9 ust. 5, art. 11 ust. 3, art. 18 ust. 2, art. 23 ust. 3, art. 26, art. 27 ust.

4 i art. 31 ustawy z dnia 28 października 2002 r. o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych

(Dz. U. poz. 1671, z późn. zm. zachowują moc do czasu wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie

odpowiednio art. 31, art. 41 ust. 3, art. 49, art. 58, art. 63 ust. 1 i art. 106,

2)

art. 32 ust. 3 i art. 34 ust. 7 ustawy z dnia 31 marca 2004 r. o przewozie koleją

towarów niebezpiecznych zachowują moc do czasu wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie

odpowiednio art. 41 ust. 3 i art. 49,

3)

art. 41 ust. 8 i art. 41d ust. 4 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o żegludze śródlądowej zachowują moc do czasu wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie

odpowiednio art. 49 i art. 63 ust. 2

- nie dłużej jednak niż przez okres 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy.

3.

Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 80d ust. 7 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym zachowują moc do czasu wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie

upoważnienia w brzmieniu nadanym ustawą, nie dłużej jednak niż przez okres 6 miesięcy

od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

Traci moc

1)

ustawa z dnia 28 października 2002 r. o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych

(Dz. U. poz. 1671, z późn. zm.;

2)

ustawa z dnia 31 marca 2004 r. o przewozie koleją towarów niebezpiecznych

(Dz. U. poz. 962, z 2005 r. poz. 1184, z 2006 r. poz. 1834, z 2007 r. poz. 1238 oraz z 2011 r. poz. 622 i 1016).

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2012 r., z wyjątkiem

1)

art. 124, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia

2)

art. 131 i art. 132, które wchodzą w życie po upływie 2 miesięcy od dnia ogłoszenia.

1.

Znosi się

1)

Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej;

2)

Szefa Służby Celnej;

3)

dyrektorów izb skarbowych;

4)

dyrektorów izb celnych;

5)

dyrektorów urzędów kontroli skarbowej;

6)

naczelników urzędów celnych.

2.

Izba skarbowa kontynuuje działalność i staje się izbą administracji skarbowej.

3.

Należności i zobowiązania izby skarbowej stają się należnościami i zobowiązaniami

izby administracji skarbowej.

4.

Izbę administracji skarbowej łączy się z, mającymi siedzibę w tym samym województwie,

izbą celną i urzędem kontroli skarbowej.

5.

Izba administracji skarbowej wstępuje we wszelkie prawa i obowiązki łączonych jednostek,

bez względu na charakter stosunku prawnego, z którego te prawa i obowiązki wynikają.

6.

Należności i zobowiązania izby celnej oraz urzędu kontroli skarbowej stają się należnościami

i zobowiązaniami izby administracji skarbowej.

7.

(uchylony)

8.

Znosi się urzędy celne wraz z podległymi oddziałami celnymi.

9.

Izba administracji skarbowej wstępuje we wszelkie prawa i obowiązki urzędów celnych

mających siedzibę w tym samym województwie, bez względu na charakter stosunku prawnego,

z którego te prawa wynikają.

10.

Należności i zobowiązania urzędów celnych mających siedzibę w tym samym województwie,

co izba administracji skarbowej, stają się należnościami i zobowiązaniami tej izby

administracji skarbowej.

1.

Ustanawia się organy Krajowej Administracji Skarbowej

1)

Szefa Krajowej Administracji Skarbowej;

2)

dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej;

3)

dyrektora izby administracji skarbowej;

4)

naczelnika urzędu celno-skarbowego.

2.

Naczelnicy urzędów skarbowych stają się organami Krajowej Administracji Skarbowej.

Tworzy się

1)

Krajową Informację Skarbową;

2)

urzędy celno-skarbowe;

3)

Centrum Informatyki Krajowej Administracji Skarbowej.

3.

Zadania w zakresie organizacji urzędu celno-skarbowego wykonuje dyrektor izby skarbowej.

3.

Pracownicy zatrudnieni w izbach celnych oraz urzędach kontroli skarbowej oraz funkcjonariusze

celni pełniący służbę w izbach celnych albo w komórkach urzędu obsługującego ministra

właściwego do spraw finansów publicznych stają się z dniem wejścia w życie ustawy,

o której mowa w art. 1, z zastrzeżeniem art. 170, odpowiednio pracownikami zatrudnionymi

w jednostkach organizacyjnych Krajowej Administracji Skarbowej, zwanych dalej „jednostkami

KAS”, albo funkcjonariuszami Służby Celno-Skarbowej, zwanymi dalej „funkcjonariuszami”,

pełniącymi służbę w jednostkach KAS i zachowują ciągłość pracy i służby. W sprawach

wynikających ze stosunku pracy i stosunku służbowego stosuje się przepisy dotychczasowe.

4.

Pracownicy izb administracji skarbowej zatrudnieni przed dniem wejścia w życie ustawy,

o której mowa w art. 1, w Izbach Administracji Skarbowej w Bydgoszczy, Katowicach,

Łodzi, Poznaniu i Warszawie realizujący zadania w biurach Krajowej Informacji Podatkowej

oraz funkcjonariusze celni pełniący służbę w Izbie Celnej w Katowicach realizujący

zadania informacji celnej stają się, z zastrzeżeniem art. 170, odpowiednio pracownikami

Krajowej Informacji Skarbowej albo funkcjonariuszami realizującymi zadania Krajowej

Informacji Skarbowej. W sprawach wynikających ze stosunku pracy i stosunku służbowego

stosuje się przepisy dotychczasowe.

1.

Pracownicy wywiadu skarbowego i pracownicy wyodrębnionych komórek organizacyjnych

kontroli skarbowej, o których mowa w art. 11g ust. 1 ustawy uchylanej w art. 159 pkt

1, którzy z dniem wejścia w życie ustawy, o której mowa w art. 1, stali się pracownikami

zatrudnionymi w jednostkach KAS, są uprawnieni, z zastrzeżeniem art. 170, do wykonywania

i realizacji zadań na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 1, 2 i 13-16, art. 14 ust. 1 pkt

7 i 19 i art. 33 ust. 1 pkt 15 tej ustawy.

2.

Funkcjonariusze celni, którzy z dniem wejścia w życie ustawy, o której mowa w art.

1, stali się funkcjonariuszami, są uprawnieni, z zastrzeżeniem art. 170, do wykonywania

i realizacji zadań na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 1, 2 i 13-16 ustawy, o której mowa

w art. 1.

3.

Pracownicy wywiadu skarbowego, o których mowa w ust. 1, są uprawnieni, z zastrzeżeniem

art. 170, do wykonywania czynności na podstawie art. 113-117, art. 118 ust. 1-17,

art. 119 ust. 1-10, art. 120 ust. 1-6, art. 122-126, art. 127 ust. 1-5, art. 128 ust.

1 i art. 131 ust. 1, 2 i 5 ustawy, o której mowa w art. 1.

4.

Pracownicy wyodrębnionych komórek organizacyjnych kontroli skarbowej oraz funkcjonariusze

celni, o których mowa w ust. 1 i 2, są uprawnieni, z zastrzeżeniem art. 170, do wykonywania

czynności na podstawie art. 133 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 1.

1.

Stosunki pracy osób zatrudnionych w jednostkach KAS, o których mowa w art. 36 ust.

1 pkt 2, 3 i 6 ustawy, o której mowa w art. 1, oraz stosunki służbowe osób pełniących

służbę w jednostkach KAS, o których mowa w art. 36 ust. 1 pkt 1, 2, 3 i 6 ustawy,

o której mowa w art. 1, wygasają

1)

z dniem 31 sierpnia 2017 r., jeżeli osoby te w terminie do dnia 31 maja 2017 r., nie

otrzymają pisemnej propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia

służby;

2)

po upływie 3 miesięcy, licząc od miesiąca następującego po miesiącu, w którym pracownik

albo funkcjonariusz złożył oświadczenie o odmowie przyjęcia propozycji zatrudnienia

albo pełnienia służby, jednak nie później niż dnia 31 sierpnia 2017 r.

2.

Pracownik albo funkcjonariusz, któremu przedstawiono propozycję zatrudnienia albo

pełnienia służby, składa w terminie 14 dni od dnia jej otrzymania oświadczenie o przyjęciu

albo odmowie przyjęcia propozycji. Niezłożenie oświadczenia w tym terminie jest równoznaczne

z odmową przyjęcia propozycji zatrudnienia albo pełnienia służby.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, wygaśnięcie stosunku służbowego funkcjonariusza

traktuje się jak zwolnienie ze służby.

4.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, pracownikom oraz funkcjonariuszom przysługują

świadczenia należne odpowiednio w związku z likwidacją urzędu albo zniesieniem jednostki

organizacyjnej w rozumieniu ustawy uchylanej w art. 159 pkt 3.

4a.

Przepisu ust. 4 nie stosuje się do pracowników oraz funkcjonariuszy, którzy nabyli

prawo do odprawy przysługującej w związku z przejściem na emeryturę lub rentę z tytułu

niezdolności do pracy.

5.

Przepisów ust. 1 i 4 nie stosuje się do urzędników służby cywilnej, do których mają

zastosowanie przepisy rozdziału 5 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1345, 1605 i 1807).

6.

Przepisy ust. 1-5 stosuje się odpowiednio do pracowników, o których mowa w art. 167

ust. 1.

7.

Pracownicy, o których mowa w art. 167 ust. 1, oraz funkcjonariusze pełniący służbę

w urzędzie obsługującym ministra właściwego do spraw finansów publicznych, którym

nie zostanie złożona propozycja określająca nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia

służby w terminie do dnia 31 maja 2017 r., otrzymują pisemną informację o braku propozycji.

1.

W przypadku przyjęcia propozycji zatrudnienia albo pełnienia służby, z dniem określonym

w propozycji, dotychczasowy

1)

stosunek pracy na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony albo określony,

2)

stosunek służby w służbie przygotowawczej albo stałej

- przekształca się odpowiednio w stosunek pracy albo służby w Służbie Celno-Skarbowej,

odpowiednio na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony albo określony, mianowania

do służby przygotowawczej albo służby stałej.

2.

Do okresu służby w Służbie Celno-Skarbowej oraz pracy w jednostkach KAS, od którego

zależą uprawnienia i świadczenia należne funkcjonariuszowi oraz pracownikowi, wlicza

się okres

1)

służby w Służbie Celnej;

2)

pracy w

a)

jednostkach organizacyjnych Służby Celnej,

b)

izbach skarbowych i urzędach skarbowych,

c)

urzędach kontroli skarbowej,

d)

Centrum Edukacji Zawodowej Resortu Finansów,

e)

w urzędzie obsługującym ministra właściwego do spraw finansów publicznych, ministra

właściwego do spraw budżetu i ministra właściwego do spraw instytucji finansowych,

f)

administracji celnej.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, przepisów art. 159 i art. 209 ustawy, o której

mowa w art. 1, nie stosuje się.

1.

Do funkcjonariusza celnego, który przed dniem wejścia w życie ustawy, o której mowa

w art. 1, rozpoczął służbę przygotowawczą i jej nie zakończył, stosuje się odpowiednio

przepisy ustawy, o której mowa w art. 1.

2.

Funkcjonariuszowi celnemu, o którym mowa w ust. 1, zalicza się dotychczas odbyte szkolenia

oraz złożone albo potwierdzone egzaminy.

1.

Do postępowań dyscyplinarnych funkcjonariuszy celnych wszczętych i niezakończonych

przed dniem wejścia w życie ustawy, o której mowa w art. 1, stosuje się przepisy działu

VII rozdziału 2 ustawy, o której mowa w art. 1, chyba że przepisy dotychczasowe są

względniejsze dla obwinionego.

2.

Z dniem wejścia w życie ustawy, o której mowa w art. 1, kończy się kadencja rzecznika

dyscyplinarnego powołanego na podstawie art. 171 ust. 1 ustawy uchylanej w art. 159

pkt 3.

3.

Sprawy wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, o której mowa

w art. 1, prowadzone na podstawie rozdziału 9 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej prowadzą komisje dyscyplinarne właściwe dla jednostki KAS, w której obwiniony wykonuje

obowiązki służbowe po dniu wejścia w życie ustawy, o której mowa w art. 1, przy czym

wszystkie dotychczas podjęte czynności pozostają w mocy.

3.

Do osób, które przed dniem wejścia w życie ustawy były funkcjonariuszami celnymi w

służbie stałej i posiadały ośmioletni staż służby w organach celnych, przepisy art.

20 ust. 2, 4 i 5 ustawy zmienianej w art. 28 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym.

1.

W sprawach ze stosunku służbowego, zaistniałych przed dniem wejścia w życie ustawy,

o której mowa w art. 1, stosuje się przepisy dotychczasowe.

2.

Sprawy, o których mowa w ust. 1, przejmują organy Krajowej Administracji Skarbowej

właściwe w takich sprawach po dniu wejścia w życie ustawy, o której mowa w art. 1.

Dotychczasowe legitymacje służbowe wydane przed dniem wejścia w życie ustawy, o której

mowa w art. 1, pracownikom izby skarbowej, urzędu kontroli skarbowej, wywiadu skarbowego,

wyodrębnionych komórek organizacyjnych kontroli skarbowej, o których mowa w art. 11g

ust. 1 ustawy uchylanej w art. 159 pkt 1, pracownikom jednostki organizacyjnej, przy

pomocy której Generalny Inspektor Informacji Finansowej wykonuje swoje zadania, oraz

funkcjonariuszom celnym i inspektorom kontroli skarbowej, zachowują ważność do czasu

wydania nowych, jednak nie dłużej niż przez 3 lata od dnia wejścia w życie ustawy,

o której mowa w art. 1.

1.

Dotychczasowe

1)

składniki umundurowania oraz znaki identyfikacyjne w rozumieniu ustawy uchylanej w

art. 159 pkt 1,

2)

składniki umundurowania, oznaczenia stopni służbowych oraz znaki identyfikacji osobistej

funkcjonariuszy celnych

- zachowują ważność przez okres 3 lat od dnia wejścia w życie ustawy, o której mowa

w art. 1.

2.

Pracownicy i funkcjonariusze, który przyjęli propozycję pełnienia służby w Służbie

Celno-Skarbowej, oraz funkcjonariusze przyjęci do służby na podstawie art. 153 ustawy,

o której mowa w art. 1, mogą wykonywać obowiązki służbowe w umundurowaniu oraz mogą

nosić oznaczenia stopni służbowych, o których mowa w ust. 1 pkt 2, przez okres 3 lat

od dnia wejścia w życie ustawy, o której mowa w art. 1.

Decyzje w sprawie przydzielenia broni służbowej wydane przez organy kontroli skarbowej

i organy Służby Celnej zachowują ważność nie dłużej niż przez 3 lata od dnia wejścia

w życie ustawy, o której mowa w art. 1.

Dotychczasowe oznakowanie pojazdów służbowych i jednostek pływających Służby Celnej

oraz pojazdów służbowych kontroli skarbowej zachowuje ważność przez okres 3 lat od

dnia wejścia w życie ustawy, o której mowa w art. 1.

Dotychczasowe pieczęcie, zamknięcia urzędowe, stemple i inne znaki stosowane przy

wykonywaniu kontroli przez organy Służby Celnej zachowują ważność do czasu ich wymiany

na pieczęcie, zamknięcia urzędowe, stemple i inne znaki odpowiadające wzorom określonym

w rozporządzeniu wydanym na podstawie art. 66 ustawy, o której mowa w art. 1, jednak

nie dłużej niż przez 3 lata od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

3.

Mienie Skarbu Państwa będące w dyspozycji Izby Celnej w Katowicach oraz nieruchomości

znajdujące się w trwałym zarządzie Izby Celnej w Katowicach, użytkowane przez Centrum

Informacji Służby Celnej, stają się mieniem w dyspozycji oraz nieruchomościami w trwałym

zarządzie Krajowej Informacji Skarbowej.

4.

Mienie Skarbu Państwa będące w dyspozycji izb celnych i urzędów kontroli skarbowej

oraz nieruchomości znajdujące się w trwałym zarządzie izb celnych i urzędów kontroli

skarbowej stają się mieniem w dyspozycji oraz nieruchomościami w trwałym zarządzie

właściwych miejscowo izb administracji skarbowej.

1.

Stroną porozumień zawartych przez Szefa Służby Celnej z innymi podmiotami, z dniem

wejścia w życie niniejszej ustawy, staje się Szef Krajowej Administracji Skarbowej.

2.

W zakresie, w jakim porozumienia, o których mowa w ust. 1, odnoszą się do funkcjonariuszy

celnych, z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy w ich miejsce uprawnionymi stają

się funkcjonariusze.

1.

Szef Krajowej Administracji Skarbowej przejmuje z dniem 1 marca 2017 r. prowadzenie

następujących rejestrów

1)

Centralnego Rejestru Podmiotów - Krajowej Ewidencji Podatników, o którym mowa w art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji

podatników i płatników

(Dz. U. z 2016 r. poz. 476);

2)

Centralnego Rejestru Pełnomocnictw Ogólnych, o którym mowa w art. 138d § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

(Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.;

3)

Centralnego Rejestru Danych Podatkowych, o którym mowa w art. 15 ustawy uchylanej

w art. 159 pkt 4;

4)

Centralnego Rejestru Zastawów Skarbowych, o którym mowa w art. 43 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa;

5)

wykazu podmiotów dokonujących dostawy towarów, które złożyły kaucję gwarancyjną, o

którym mowa w art. 105c ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

(Dz. U. z 2016 r. poz. 710, z późn. zm.;

6)

bazy danych Systemu Wymiany Informacji dotyczących Podatku Akcyzowego (SEED), o którym

mowa w art. 18 ust. 3 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym

(Dz. U. z 2014 r. poz. 752, z późn. zm.;

7)

pośredniczących podmiotów tytoniowych, o którym mowa w art. 20a ust. 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym.

2.

Rejestr podatników, o którym mowa w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2012 r. o podatku od wydobycia niektórych kopalin

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1581), prowadzony przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy przez właściwego naczelnika

urzędu celnego uznaje się za rejestr prowadzony przez właściwego naczelnika urzędu

skarbowego po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy.

2.

Postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe wszczęte

i niezakończone przez urzędy celne jako finansowe organy postępowania przygotowawczego

do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy przejmują do prowadzenia odpowiednio właściwi

naczelnicy urzędów celno-skarbowych.

1.

Postępowania w sprawach o przestępstwa lub wykroczenia prowadzone i niezakończone

przez dyrektorów izb celnych, naczelników urzędów celnych oraz inspektorów kontroli

skarbowej do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy przejmują do prowadzenia właściwi

naczelnicy urzędów celno-skarbowych.

2.

Postępowania w sprawach o przestępstwa określone w ustawie z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1047) prowadzone i niezakończone przez urzędy skarbowe do dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy, przejmują do prowadzenia właściwi naczelnicy urzędów skarbowych.

2.

Zadania izb administracji skarbowej, izb celnych i Generalnego Inspektora Kontroli

Skarbowej, pełniących funkcje organów nadrzędnych nad finansowymi organami postępowania

przygotowawczego w sprawach, o których mowa w art. 199, z dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy przejmują właściwi dyrektorzy izb administracji skarbowej.

1.

W postępowaniach sądowych w sprawach związanych z wydawaniem interpretacji indywidualnych,

w których stroną jest lub mógłby być na podstawie przepisów dotychczasowych minister

właściwy do spraw finansów publicznych, prawa i obowiązki strony przejmuje Szef Krajowej

Administracji Skarbowej, jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej.

2.

W postępowaniach sądowych, w których stroną jest lub mógłby być na podstawie przepisów

dotychczasowych Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej i Szef Służby Celnej, prawa

i obowiązki strony przejmuje Szef Krajowej Administracji Skarbowej, jeżeli odrębne

przepisy nie stanowią inaczej.

3.

W postępowaniach sądowych w sprawach związanych z wydawaniem interpretacji indywidualnych,

w których stroną jest lub mógłby być na podstawie przepisów dotychczasowych dyrektor

izby skarbowej, prawa i obowiązki strony przejmuje dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej,

jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej.

4.

W postępowaniach sądowych w sprawach innych niż określone w ust. 3, w których stroną

jest lub mógłby być na podstawie przepisów dotychczasowych dyrektor izby skarbowej

lub dyrektor izby celnej, prawa i obowiązki strony przejmuje właściwy dyrektor izby

administracji skarbowej, jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej.

5.

W postępowaniach sądowych, w których stroną jest lub mógłby być na podstawie przepisów

dotychczasowych odpowiednio dyrektor urzędu kontroli skarbowej, inspektor kontroli

skarbowej albo naczelnik urzędu celnego, prawa i obowiązki strony przejmuje właściwy

naczelnik urzędu celno-skarbowego, jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej.

6.

W postępowaniach sądowych w sprawach innych niż określone w ust. 3, w których stroną

jest lub mógłby być na podstawie przepisów dotychczasowych minister właściwy do spraw

finansów publicznych, prawa i obowiązki strony przejmuje Szef Krajowej Administracji

Skarbowej, jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej.

1.

Postępowania podatkowe wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy prowadzone przez

1)

naczelnika urzędu celnego jako organ podatkowy pierwszej instancji - prowadzi właściwy

według miejsca zamieszkania lub siedziby podatnika naczelnik urzędu skarbowego na

podstawie dotychczasowych przepisów;

2)

dyrektora izby skarbowej lub dyrektora izby celnej - jako

a)

organ odwoławczy odpowiednio od decyzji naczelnika urzędu skarbowego, dyrektora urzędu

kontroli skarbowej lub naczelnika urzędu celnego,

b)

organ pierwszej instancji, na podstawie odrębnych przepisów,

c)

organ odwoławczy od decyzji wydanej przez ten organ w pierwszej instancji

- prowadzi dyrektor izby administracji skarbowej na podstawie dotychczasowych przepisów.

2.

Postępowania podatkowe związane z przywozem lub wywozem towarów wszczęte i niezakończone

przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy prowadzone przez

1)

naczelnika urzędu celnego jako organ pierwszej instancji - prowadzi właściwy zgodnie

z przepisami prawa celnego naczelnik urzędu celno-skarbowego na podstawie dotychczasowych przepisów;

2)

dyrektora izby celnej - jako

a)

organ odwoławczy od decyzji naczelnika urzędu celnego,

b)

organ pierwszej instancji, na podstawie odrębnych przepisów,

c)

organ odwoławczy od decyzji wydanej przez ten organ w pierwszej instancji

- prowadzi dyrektor izby administracji skarbowej na podstawie dotychczasowych przepisów.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do zażaleń.

1.

Postępowania podatkowe i celne wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie

niniejszej ustawy przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych prowadzi

Szef Krajowej Administracji Skarbowej na podstawie dotychczasowych przepisów.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do ponagleń rozpatrywanych przez ministra właściwego

do spraw finansów publicznych oraz w sprawach wznowienia postępowania, stwierdzenia

nieważności, uchylenia lub zmiany decyzji wydanych przez ministra właściwego do spraw

finansów publicznych zaskarżonych do sądu administracyjnego, w których nie zapadło

prawomocne orzeczenie przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy.

1.

W sprawach wznowienia postępowania podatkowego, stwierdzenia nieważności, wygaśnięcia,

uchylenia lub zmiany decyzji właściwe są organy, które stały się właściwe w takich

sprawach po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy.

2.

Szef Krajowej Administracji Skarbowej jest właściwy w sprawach wznowienia postępowania

podatkowego, stwierdzenia nieważności, wygaśnięcia, uchylenia lub zmiany decyzji,

a także odnowienia lub wygaśnięcia decyzji, o których mowa odpowiednio w art. 20i § 6 i art. 20l § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, wydanych przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych.

3.

W sprawach postanowień przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio.

Postępowania celne wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy prowadzone przez

1)

naczelnika urzędu celnego jako organ pierwszej instancji - prowadzi właściwy zgodnie

z przepisami prawa celnego naczelnik urzędu celno-skarbowego na podstawie dotychczasowych przepisów;

2)

dyrektora izby celnej - jako

a)

organ odwoławczy od decyzji naczelnika urzędu celnego,

b)

organ pierwszej instancji, na podstawie odrębnych przepisów,

c)

organ odwoławczy od decyzji wydanej przez ten organ w pierwszej instancji

- prowadzi dyrektor izby administracji skarbowej na podstawie dotychczasowych przepisów.

W sprawach unieważnienia, zmiany lub cofnięcia decyzji wydanych na podstawie przepisów

prawa celnego właściwe są organy, które stały się właściwe w takich sprawach po dniu wejścia w

życie niniejszej ustawy.

1.

Pozwolenia, zezwolenia oraz inne decyzje i rozstrzygnięcia wydane przez organy celne

przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy pozostają w mocy, o ile przepisy odrębne

nie stanowią inaczej.

2.

W zakresie, o którym mowa w ust. 1, właściwymi są organy, które stały się właściwe

w takich sprawach po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy.

1.

Czynności przewidziane przepisami prawa celnego związane z wprowadzaniem towarów na obszar celny Unii Europejskiej, wyprowadzaniem

towarów z tego obszaru oraz regulowaniem ich sytuacji, w szczególności obejmowaniem

towarów procedurami celnymi, w wyniku których nie zostało wydane ostateczne rozstrzygnięcie

przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przejmują organy właściwe w takich

sprawach po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy.

2.

Czynności, o których mowa w ust. 1, dokonane przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy pozostają w mocy po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy.

1.

Kontrole podatkowe prowadzone przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych

na podstawie art. 281 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, prowadzone

są na podstawie dotychczasowych przepisów przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej.

2.

Kontrole podatkowe prowadzone przez naczelników urzędów celnych, wszczęte i niezakończone

przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, prowadzone są na podstawie dotychczasowych

przepisów przez właściwych miejscowo naczelników urzędów celno-skarbowych.

3.

Kontrole wykonywane przez organy Służby Celnej na podstawie przepisów rozdziału 3

ustawy uchylanej w art. 159 pkt 3, wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w

życie niniejszej ustawy, prowadzone są na podstawie dotychczasowych przepisów przez

właściwych miejscowo naczelników urzędów celno-skarbowych.

4.

Kontrole wykonywane przez Służbę Celną, o których mowa w art. 48 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października

2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny

(Dz. Urz. UE L 269 z 10.10.2013, str. 1, z późn. zm., wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, prowadzone

są na podstawie dotychczasowych przepisów przez właściwych miejscowo naczelników urzędów

celno-skarbowych.

Czynności audytowe wykonywane przez Służbę Celną, o których mowa w art. 56 i art.

61a ustawy uchylanej w art. 159 pkt 3, wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia

w życie niniejszej ustawy, prowadzone są na podstawie dotychczasowych przepisów przez

właściwych miejscowo dyrektorów izb administracji skarbowej.

Urzędowe sprawdzenie wykonywane przez organy Służby Celnej, o którym mowa w art. 64

ustawy uchylanej w art. 159 pkt 3, wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w

życie niniejszej ustawy, prowadzone jest na podstawie dotychczasowych przepisów przez

właściwego naczelnika urzędu celno-skarbowego.

Zgłoszenia, powiadomienia, wnioski i informacje w zakresie podatku akcyzowego, złożone

na podstawie ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym właściwemu naczelnikowi urzędu celnego przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy,

uznaje się za złożone organom właściwym w zakresie podatku akcyzowego po dniu wejścia

w życie niniejszej ustawy.

Postępowania w sprawach wynikających z przepisów ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym wszczęte i niezakończone ostatecznym rozstrzygnięciem przed dniem wejścia w życie

niniejszej ustawy przejmują organy właściwe w takich sprawach po dniu wejścia w życie

niniejszej ustawy.

Postępowania w sprawach wynikających z przepisów ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 471) wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy przejmują

organy właściwe w takich sprawach po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy.

1.

Organami właściwymi w sprawach wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w

życie ustawy, o której mowa w art. 1, dotyczących

1)

pozwoleń na korzystanie z procedury TIR,

2)

wiążącej informacji taryfowej i wiążącej informacji o pochodzeniu towaru,

3)

prowadzenia listy agentów celnych oraz wydawania decyzji w sprawach wpisu osoby na

listę agentów celnych, skreślenia osoby z listy agentów celnych i zawieszenia w działalności

agenta celnego,

4)

wydawania decyzji w sprawach ochrony praw własności intelektualnej,

5)

wiążącej informacji akcyzowej

- są organy właściwe po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy.

2.

Szef Krajowej Administracji Skarbowej jest organem odwoławczym od decyzji wydanych

w sprawach, o których mowa w ust. 1 pkt 1-4, jeżeli termin do wniesienia odwołania

od tych decyzji nie upłynął przed dniem wejścia w życie ustawy, o której mowa w art.

1.

3.

Organem odwoławczym od decyzji wydanych w sprawach, o których mowa w ust. 1 pkt 5,

jeżeli termin do wniesienia odwołania od tych decyzji nie upłynął przed dniem wejścia

w życie ustawy, o której mowa w art. 1, staje się dyrektor izby administracji skarbowej

wyznaczony zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 14 ust. 12 ustawy zmienianej

w art. 114, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

1.

W odniesieniu do należności powstałych i niewygasłych przed dniem wejścia w życie

niniejszej ustawy, których wierzycielem był dyrektor izby celnej, wierzycielem staje

się naczelnik urzędu skarbowego określony zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie

art. 5 § 4 ustawy zmienianej w art. 4. Naczelnik urzędu skarbowego wstępuje w prawa

i obowiązki dyrektora izby celnej jako wierzyciela.

2.

W odniesieniu do należności powstałych i niewygasłych przed dniem wejścia w życie

niniejszej ustawy, których wierzycielem był organ kontroli skarbowej, wierzycielem

staje się właściwy naczelnik urzędu skarbowego określony według adresu siedziby tego

organu kontroli skarbowej. Naczelnik urzędu skarbowego wstępuje w prawa i obowiązki

organu kontroli skarbowej.

3.

W odniesieniu do obowiązków powstałych i niewygasłych przed dniem wejścia w życie

niniejszej ustawy, których wierzycielem był dyrektor izby skarbowej, wierzycielem

staje się naczelnik urzędu skarbowego właściwy według adresu siedziby dyrektora izby

skarbowej. Naczelnik urzędu skarbowego wstępuje w prawa i obowiązki dyrektora izby

skarbowej jako wierzyciela.

4.

Pozostają w mocy wysłane upomnienia, tytuły wykonawcze, postanowienia zawierające

stanowisko dyrektora izby celnej i dyrektora izby skarbowej oraz inne czynności dyrektora

izby celnej i dyrektora izby skarbowej jako wierzyciela podjęte w postępowaniach egzekucyjnych

wszczętych na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 4 i niezakończonych przed

dniem wejścia w życie niniejszej ustawy.

5.

Postępowania w sprawie stanowiska dyrektora izby celnej i dyrektora izby skarbowej

jako wierzyciela wszczęte na podstawie art. 34 ustawy zmienianej w art. 4 i niezakończone

przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy są dalej prowadzone przez naczelnika

urzędu skarbowego określonego zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 5 §

4 ustawy zmienianej w art. 4.

W odniesieniu do praw i obowiązków wynikających z gwarancji bankowych i ubezpieczeniowych

oraz zobowiązań gwaranta, złożonych przed dniem wejścia w życie ustawy, o której mowa

w art. 1, jako zabezpieczenie pokrycia kwot wynikających z długów celnych i innych

opłat, naczelnik urzędu skarbowego określony zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie

art. 5 § 4 ustawy zmienianej w art. 4 wstępuje w prawa i obowiązki dyrektora izby

celnej.

Należności celne, o których dłużnik został powiadomiony zgodnie z przepisami prawa celnego i które nie zostały uiszczone przed dniem wejścia w życie ustawy, o której mowa w

art. 1, podlegają zapłacie na rzecz urzędu skarbowego wyznaczonego na podstawie art. 70 ust. 5 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1880).

W przypadku postępowań w zakresie kar pieniężnych za naruszenie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1907 i 1935) prowadzonych przez funkcjonariuszy celnych, wszczętych i niezakończonych przed dniem

wejścia w życie ustawy, o której mowa w art. 1, czynności podjęte w toku tych postępowań

pozostają w mocy.

1.

Postępowania egzekucyjne wszczęte przez dyrektora izby celnej i niezakończone przed

dniem wejścia w życie niniejszej ustawy są dalej prowadzone przez naczelnika urzędu

skarbowego ustalonego według miejsca zamieszkania lub siedziby zobowiązanego.

2.

Naczelnik urzędu skarbowego, o którym mowa w ust. 1, wstępuje w prawa i obowiązki

dyrektora izby celnej jako organu egzekucyjnego.

Postępowania wszczęte przez dyrektora izby celnej jako organ egzekucyjny z urzędu

albo na wniosek, skargę i zarzuty złożone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy

i niezakończone do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy są dalej prowadzone przez

naczelnika urzędu skarbowego, który przejął prowadzenie postępowania egzekucyjnego

zgodnie z art. 239 ust. 1.

Kontrolę prawidłowości realizacji środka egzekucyjnego, o której mowa w art. 71a ustawy

zmienianej w art. 4, zastosowanego przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy przez

dyrektora izby celnej przeprowadza naczelnik urzędu skarbowego, który przejął prowadzenie

postępowania egzekucyjnego zgodnie z art. 239 ust. 1.

Naczelnik urzędu skarbowego, który przejął prowadzenie postępowania egzekucyjnego

zgodnie z art. 239 ust. 1, wstępuje w prawa i obowiązki dyrektora izby celnej w postępowaniach

sądowych w sprawie zwolnienia rzeczy lub prawa majątkowego spod egzekucji, o którym

mowa w art. 40 § 2 ustawy zmienianej w art. 4, wszczętych i niezakończonych do dnia

wejścia w życie niniejszej ustawy.

Właściwy dyrektor izby administracji skarbowej wstępuje w prawa i obowiązki dyrektora

izby skarbowej oraz dyrektora izby celnej w postępowaniach sądowych wszczętych skargami

w związku postępowaniami egzekucyjnymi lub zabezpieczającymi, o których mowa w ustawie

zmienianej w art. 4.

1.

W postępowaniach egzekucyjnych wszczętych na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych

przez dyrektora izby celnej i niezakończonych do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy,

naczelnik urzędu skarbowego zawiadamia zobowiązanego o zmianie wierzyciela lub organu

egzekucyjnego przy pierwszej podjętej czynności w stosunku do zobowiązanego.

2.

W przypadku rozłożenia na raty zapłaty kosztów egzekucyjnych przez dyrektora izby

celnej i nieuiszczenia rat do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, naczelnik urzędu

skarbowego, który przejął prowadzenie postępowania egzekucyjnego zgodnie z art. 239

ust. 1, zawiadamia zobowiązanego o zmianie organu egzekucyjnego i numerze rachunku

bankowego.

3.

W przypadku zajęć wierzytelności pieniężnych i innych praw majątkowych dokonanych

przez dyrektora izby celnej i niezrealizowanych do dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy, naczelnik urzędu skarbowego, który przejął prowadzenie postępowania egzekucyjnego

zgodnie z art. 239 ust. 1, zawiadamia dłużnika zajętej wierzytelności o zmianie organu

egzekucyjnego oraz numerze rachunku bankowego.

Dyrektor izby administracji skarbowej jest właściwy w zakresie rozstrzygnięć wydanych

przez dyrektora izby celnej jako wierzyciela i organu egzekucyjnego przed dniem wejścia

w życie niniejszej ustawy.

Do rozpatrzenia wniosków złożonych na podstawie ustawy zmienianej w art. 4 w sprawach,

w których egzekucja lub postępowanie egzekucyjne zostały zakończone przez dyrektora

izby celnej przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, właściwy jest naczelnik

urzędu skarbowego, który przejął prowadzenie postępowania egzekucyjnego zgodnie z

art. 239 ust. 1.

Do należności dochodzonych na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez dyrektora

izby celnej stosuje się przepis art. 66 § 4 pkt 3 ustawy zmienianej w art. 4, w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą.

1.

Skargi, wnioski i petycje w zakresie związanym z działalnością Generalnego Inspektora

Kontroli Skarbowej oraz Szefa Służby Celnej wniesione i nierozpatrzone przed dniem

wejścia w życie ustawy, o której mowa w art. 1, rozpatruje Szef Krajowej Administracji

Skarbowej.

2.

Skargi, wnioski i petycje w zakresie związanym z działalnością dyrektora izby skarbowej

albo dyrektora izby celnej wniesione i nierozpatrzone przed dniem wejścia w życie

ustawy, o której mowa w art. 1, rozpatruje Szef Krajowej Administracji Skarbowej.

3.

Skargi, wnioski i petycje w zakresie związanym z działalnością naczelnika urzędu skarbowego,

naczelnika urzędu celnego albo dyrektora urzędu kontroli skarbowej wniesione i nierozpatrzone

przed dniem wejścia w życie ustawy, o której mowa w art. 1, rozpatruje dyrektor izby

administracji skarbowej.

4.

Przepisy ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio do zażaleń składanych na podstawie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

1.

Wnioski o udostępnienie informacji publicznej oraz wnioski o przekazanie informacji

w trybie ustawy z dnia 25 lutego 2016 r. o ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego

(Dz. U. poz. 352) złożone do Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej albo Szefa Służby Celnej i nierozpatrzone

przez te organy przed dniem wejścia w życie ustawy, o której mowa w art. 1, rozpatruje

Szef Krajowej Administracji Skarbowej.

2.

Wnioski o udostępnienie informacji publicznej oraz wnioski o przekazanie informacji

w trybie ustawy z dnia 25 lutego 2016 r. o ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego złożone do dyrektora izby skarbowej albo dyrektora izby celnej i nierozpatrzone przez

te organy przed dniem wejścia w życie ustawy, o której mowa w art. 1, rozpatruje właściwy

dyrektor izby administracji skarbowej.

3.

Wnioski o udostępnienie informacji publicznej oraz wnioski o przekazanie informacji

w trybie ustawy z dnia 25 lutego 2016 r. o ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego złożone do naczelnika urzędu celnego albo dyrektora urzędu kontroli skarbowej i nierozpatrzone

przez te organy przed dniem wejścia w życie ustawy, o której mowa w art. 1, rozpatruje

naczelnik urzędu celno-skarbowego.

Czynności już podjęte w postępowaniach i w kontrolach, o których mowa w art. 199-253,

pozostają w mocy.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 marca 2017 r., z wyjątkiem

1)

art. 1, art. 4 pkt 1 i pkt 11 lit. c i d, lit. e w zakresie § 12 i 13 oraz lit. f,

art. 11, art. 13, art. 27, art. 38 pkt 39 lit. a tiret drugie, pkt 65 lit. a, pkt

68 lit. a w zakresie pkt 1, pkt 76 lit. b tiret drugie, art. 119, art. 148, art. 160

ust. 2 i 3, art. 162 ust. 1 pkt 1, art. 164, art. 165 ust. 1, 2 i 6, art. 178, art.

190 ust. 1, art. 201 ust. 1 i art. 259 ust. 1, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia;

2)

art. 150, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2017 r.;

2a)

art. 112 pkt 2-4, które wchodzą w życie z dniem 27 lutego 2017 r.;

3)

art. 4 pkt 12, art. 163 pkt 3, art. 168, art. 172 pkt 6 oraz art. 192 ust. 1-4, które

wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2018 r.;

4)

art. 149a

a)

pkt 1, który wchodzi w życie z dniem 13 listopada 2017 r.,

b)

pkt 2, który wchodzi w życie z dniem 4 czerwca 2018 r.