Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 20 lipca 2018 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o Służbie Więziennej

Służba Więzienna jest umundurowaną i uzbrojoną formacją apolityczną podległą Ministrowi

Sprawiedliwości, posiadającą własną strukturę organizacyjną.

W celu realizacji uprawnień wynikających z podległości Służby Więziennej Minister

Sprawiedliwości może, na podstawie przepisów ustawy z dnia 15 lipca 2011 r. o kontroli w administracji rządowej

(Dz. U. poz. 1092), przeprowadzać kontrole organów Służby Więziennej i jednostek organizacyjnych Służby

Więziennej, o których mowa w art. 7 i art. 8 ust. 1.

1.

Służba Więzienna realizuje na zasadach określonych w ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy

(Dz. U. z 2018 r. poz. 652 i 1010) zadania w zakresie wykonywania tymczasowego aresztowania oraz kar pozbawienia wolności

i środków przymusu skutkujących pozbawieniem wolności.

2.

Do podstawowych zadań Służby Więziennej należy

1)

prowadzenie oddziaływań penitencjarnych i resocjalizacyjnych wobec osób skazanych

na karę pozbawienia wolności, przede wszystkim przez organizowanie pracy sprzyjającej

zdobywaniu kwalifikacji zawodowych, nauczania, zajęć kulturalno-oświatowych, zajęć

z zakresu kultury fizycznej i sportu oraz specjalistycznych oddziaływań terapeutycznych;

2)

wykonywanie tymczasowego aresztowania w sposób zabezpieczający prawidłowy tok postępowania

karnego o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe;

3)

zapewnienie osobom skazanym na karę pozbawienia wolności lub tymczasowo aresztowanym,

a także osobom, wobec których są wykonywane kary pozbawienia wolności i środki przymusu

skutkujące pozbawieniem wolności, przestrzegania ich praw, a zwłaszcza humanitarnych

warunków bytowych, poszanowania godności, opieki zdrowotnej i religijnej;

4)

humanitarne traktowanie osób pozbawionych wolności;

5)

ochrona społeczeństwa przed sprawcami przestępstw lub przestępstw skarbowych osadzonymi

w zakładach karnych i aresztach śledczych;

6)

zapewnienie w zakładach karnych i aresztach śledczych porządku i bezpieczeństwa;

7)

wykonywanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej tymczasowego aresztowania oraz

kar pozbawienia wolności i środków przymusu skutkujących pozbawieniem wolności jeżeli

mają być wykonywane w zakładach karnych i aresztach śledczych i jeżeli wynikają z

realizacji orzeczenia wydanego przez właściwy organ;

8)

współdziałanie z odpowiednimi formacjami innych państw oraz z organizacjami międzynarodowymi

na podstawie umów i porozumień międzynarodowych;

9

realizacja czynności wykonywanych przez podmioty, o których mowa w art. 43g § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy, w przypadku powierzenia tych czynności przez Ministra Sprawiedliwości.

2a.

(uchylony)

2b.

Służba Więzienna, w zakresie określonym przez Ministra Sprawiedliwości, zapewnia porządek

i bezpieczeństwo w urzędzie obsługującym Ministra Sprawiedliwości oraz w Prokuraturze

Krajowej.

3.

Organem doradczym Ministra Sprawiedliwości w zakresie zadań, o których mowa w ust.

1 i 2, jest Rada Polityki Penitencjarnej.

4.

W skład Rady Polityki Penitencjarnej wchodzą przedstawiciele Ministerstwa Sprawiedliwości,

Służby Więziennej, nauki oraz organizacji pozarządowych. Członków Rady Polityki Penitencjarnej

powołuje na czteroletnią kadencję i odwołuje Minister Sprawiedliwości.

5.

Do zadań Rady Polityki Penitencjarnej należy w szczególności

1)

inicjowanie nowych kierunków oddziaływań penitencjarnych;

2)

dokonywanie oceny bieżącej polityki penitencjarnej;

3)

inicjowanie, przeprowadzanie i wspieranie badań naukowych dotyczących zadań Służby

Więziennej;

4)

inicjowanie i wspieranie przedsięwzięć służących poprawie bezpieczeństwa funkcjonariuszy

i pracowników Służby Więziennej oraz osób, o których mowa w ust. 2 pkt 3;

5)

przedstawianie opinii w sprawach przekazanych przez Ministra Sprawiedliwości związanych

z jego kompetencjami określonymi w niniejszej ustawie.

6.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze zarządzenia, regulamin organizacyjny Rady

Polityki Penitencjarnej.

Ustawa wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu ogłoszenia.

1.

Nazwa „Służba Więzienna”, jej skrót „SW” oraz znak graficzny Służby Więziennej przysługują

wyłącznie formacji, o której mowa w art. 1.

2.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wzór znaku graficznego

Służby Więziennej, uwzględniając w szczególności kształt i warianty kolorystyczne

tego znaku oraz szczegółowe zasady jego stosowania, mając na celu stworzenie spójnego

systemu identyfikacji wizualnej Służby Więziennej.

1.

Służba Więzienna współdziała z organami państwowymi i samorządu terytorialnego, stowarzyszeniami,

fundacjami, organizacjami oraz instytucjami, których celem jest współpraca w wykonywaniu

kary pozbawienia wolności, jak również z kościołami, związkami wyznaniowymi, szkołami

wyższymi i placówkami naukowymi oraz osobami godnymi zaufania.

2.

Służba Więzienna współpracuje z Szefem Krajowego Centrum Informacji Kryminalnych w

zakresie niezbędnym do realizacji jego zadań ustawowych.

3.

Służba Więzienna ma prawo do otrzymywania informacji kryminalnych z Krajowego Centrum

Informacji Kryminalnych w zakresie niezbędnym do realizacji swoich zadań ustawowych.

Organy administracji państwowej, samorządu terytorialnego oraz państwowe jednostki

organizacyjne są obowiązane współdziałać z jednostkami organizacyjnymi Służby Więziennej

w zakresie i na zasadach określonych w ustawie.

Koszty związane z funkcjonowaniem Służby Więziennej są pokrywane z budżetu państwa.

Organami Służby Więziennej są

1)

Dyrektor Generalny Służby Więziennej, zwany dalej „Dyrektorem Generalnym”;

2)

dyrektor okręgowy Służby Więziennej, zwany dalej „dyrektorem okręgowym”;

3)

dyrektor zakładu karnego i dyrektor aresztu śledczego;

4

Rektor-Komendant uczelni Służby Więziennej, zwany dalej „Rektorem”, Komendant Centralnego

Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej, komendant ośrodka szkolenia Służby Więziennej

i komendant ośrodka doskonalenia kadr Służby Więziennej.

1.

Jednostkami organizacyjnymi Służby Więziennej, zwanymi dalej „jednostkami organizacyjnymi”,

są

1)

Centralny Zarząd Służby Więziennej;

2)

okręgowe inspektoraty Służby Więziennej;

3)

zakłady karne i areszty śledcze;

3a

uczelnia Służby Więziennej, zwana dalej „Uczelnią”;

4)

Centralny Ośrodek Szkolenia Służby Więziennej oraz ośrodki szkolenia Służby Więziennej

i ośrodki doskonalenia kadr Służby Więziennej.

1a

Uczelnia jest uczelnią służb państwowych nadzorowaną przez Ministra Sprawiedliwości,

działającą na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2183, z późn. zm., posiadającą osobowość prawną, która może realizować proces dydaktyczny również poza

swoją siedzibą z wykorzystaniem infrastruktury Służby Więziennej.

2.

W ramach jednostek organizacyjnych, o których mowa w ust. 1 pkt 3, mogą, w razie potrzeby,

działać szkoły i podmioty lecznicze w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej,

a w ramach jednostek organizacyjnych, o których mowa w ust. 1 pkt 4 - podmioty lecznicze.

3.

W jednostkach organizacyjnych mogą być tworzone służby, działy, oddziały, zespoły

i stanowiska prowadzące działalność, w szczególności w zakresie oddziaływania penitencjarnego,

specjalistycznego oddziaływania terapeutycznego, nauczania i szkolenia, działalności

duszpasterskiej, zatrudnienia, czynności administracyjnych związanych z wykonywaniem

kary pozbawienia wolności, ochrony, spraw obronnych, zwalczania czynów mogących zagrozić

porządkowi i bezpieczeństwu, zapewnienia stosownych warunków bytowych i pomocy socjalnej,

opieki zdrowotnej i sanitarnej, a także składnice mundurowe i magazynowe.

4.

Jednostki organizacyjne, o których mowa w ust. 1 pkt 3 i 4, mogą posiadać podległe

oddziały położone w tej samej lub innej miejscowości.

5.

Jednostki organizacyjne, o których mowa w ust. 1 pkt 4, z wyjątkiem Centralnego Ośrodka

Szkolenia Służby Więziennej, mogą być prowadzone w formie instytucji gospodarki budżetowej,

o której mowa w art. 9 pkt 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2077 oraz z 2018 r. poz. 62, 1000 i 1366).

6.

Instytucja gospodarki budżetowej, o której mowa w ust. 1, może otrzymywać dotacje

z budżetu państwa na realizację zadań publicznych związanych z prowadzeniem oddziaływań

penitencjarnych wymienionych w art. 2 ust. 2 pkt 1, wykonywaniem zadań obronnych na

podstawie przepisów odrębnych, organizowaniem i prowadzeniem szkolenia i doskonalenia

zawodowego funkcjonariuszy oraz pracowników, a także realizacji programów poprawy

sprawności funkcjonariuszy, w formie obozów kondycyjnych.

1.

Liczbę etatów w poszczególnych jednostkach organizacyjnych nalicza się w oparciu o

ustaloną w ustawie budżetowej na dany rok liczbę etatów funkcjonariuszy Służby Więziennej,

zwanych dalej „funkcjonariuszami”, oraz przyznaną dla więziennictwa liczbę etatów

pracowników Służby Więziennej, zwanych dalej „pracownikami”, uwzględniając następujące

kryteria

1)

zapewnienie bezpieczeństwa jednostek organizacyjnych i bezpieczeństwa osobistego funkcjonariuszy

i pracowników;

2)

zakres i stopień złożoności realizowanych przez funkcjonariuszy i pracowników ustawowych

zadań Służby Więziennej;

3)

liczbę, typ i rodzaj jednostek organizacyjnych nadzorowanych przez właściwe organy

Służby Więziennej;

4)

terytorialny zasięg działania jednostek organizacyjnych oraz liczbę współpracujących

z nimi organów ścigania i wymiaru sprawiedliwości;

5)

liczbę, typ i rodzaj posiadanych budowli i urządzeń.

2.

Przy naliczaniu liczby etatów, o których mowa w ust. 1, ponadto uwzględnia się następujące

kryteria szczególne

1)

w zakładach karnych

a)

liczbę funkcjonariuszy i pracowników niezbędnych do zapewnienia realizacji zadań wynikających

z celów wykonywania kary pozbawienia wolności,

b)

rodzaj realizowanych systemów wykonywania kary pozbawienia wolności i programów oddziaływań

wobec osób pozbawionych wolności,

c)

typ, rodzaj oraz przeznaczenie zakładu karnego,

d)

strukturę organizacyjną, w tym oddziały aresztu śledczego,

e)

liczbę podległych oddziałów zewnętrznych,

f)

liczbę miejsc zakwaterowania dla osób pozbawionych wolności oraz ruch osób pozbawionych

wolności,

g)

liczbę działających szkół, ośrodków diagnostycznych, podmiotów leczniczych, aptek

i przywięziennych zakładów pracy;

2)

w aresztach śledczych

a)

liczbę miejsc zakwaterowania dla osób pozbawionych wolności oraz ruch osób pozbawionych

wolności,

b)

strukturę organizacyjną, w tym oddziały zakładu karnego,

c)

liczbę podległych oddziałów zewnętrznych,

d)

liczbę działających szkół, ośrodków diagnostycznych, podmiotów leczniczych, aptek

i przywięziennych zakładów pracy;

2a

na Uczelni

a)

programy studiów,

b)

liczbę studentów i liczbę miejsc zakwaterowania,

c)

harmonogramy szkoleń i doskonalenia zawodowego;

3)

w Centralnym Ośrodku Szkolenia Służby Więziennej oraz w ośrodkach szkolenia i doskonalenia

kadr Służby Więziennej: liczbę miejsc zakwaterowania oraz harmonogram szkoleń i doskonalenia

zawodowego.

1.

Centralnym Zarządem Służby Więziennej oraz jednostkami organizacyjnymi, o których

mowa w art. 8 ust. 1, kieruje Dyrektor Generalny podległy Ministrowi Sprawiedliwości.

2.

Dyrektor Generalny jest przełożonym wszystkich funkcjonariuszy.

3.

Minister Sprawiedliwości nadaje, w drodze zarządzenia, statut Centralnemu Zarządowi

Służby Więziennej.

1.

Do zakresu działania Dyrektora Generalnego należy w szczególności

1)

ustalanie kierunków prowadzenia oddziaływań penitencjarnych i nadzór nad ich realizacją;

2)

tworzenie warunków prawidłowego i praworządnego wykonywania kar pozbawienia wolności

i tymczasowego aresztowania;

3)

ustalanie zasad technicznego zabezpieczenia ochronnego i bezpieczeństwa w jednostkach

organizacyjnych, rodzaju uzbrojenia i środków ochrony stosowanych przez funkcjonariuszy

w różnych rodzajach jednostek organizacyjnych oraz szczegółowego sposobu wykorzystywania

zwierząt do realizacji zadań Służby Więziennej;

4)

ustalanie metod i form działalności w zakresie ochrony i przygotowań obronnych w podległych

jednostkach organizacyjnych;

5)

udział w pracach nad projektem budżetu państwa w zakresie dotyczącym więziennictwa

oraz opracowywanie planu dochodów i wydatków budżetowych więziennictwa w ramach kwot

wynikających z ustawy budżetowej;

6)

nadzorowanie działalności okręgowych inspektoratów Służby Więziennej, Centralnego

Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej, ośrodków szkolenia Służby Więziennej i ośrodków

doskonalenia kadr Służby Więziennej bezpośrednio mu podległych oraz sprawowanie nadzoru

nad organizacją i realizowaniem zadań przez pozostałe jednostki organizacyjne;

7)

kształtowanie polityki kadrowej w Służbie Więziennej;

8)

ustalanie liczby etatów i stanowisk w Centralnym Zarządzie Służby Więziennej, liczby

etatów w okręgowych inspektoratach Służby Więziennej oraz łącznej liczby etatów w

podległych jednostkach organizacyjnych;

9)

ustalanie szczegółowego sposobu gospodarowania składnikami majątkowymi i racjonalnego

wykorzystywania środków finansowych przeznaczonych na działalność Służby Więziennej;

9a

ustalanie programów szkoleń wstępnego, zawodowego oraz specjalistycznego w Służbie

Więziennej dla funkcjonariuszy i pracowników;

10)

inicjowanie badań naukowych dotyczących zadań Służby Więziennej oraz współdziałanie

z placówkami naukowymi w tym zakresie;

11)

ustalanie metod i form wykonywania zadań służbowych przez funkcjonariuszy w zakresie

nieobjętym przepisami wydanymi na podstawie niniejszej ustawy;

12)

realizacja zadań wynikających z innych ustaw.

2.

W ramach realizacji swoich zadań Dyrektor Generalny może wydawać zarządzenia, instrukcje

lub wytyczne.

1.

Jednostkę organizacyjną Służby Więziennej, o której mowa w art. 8 ust. 1 pkt 3a ustawy

zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, tworzy się w terminie 3

miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

2.

Jednostka organizacyjna Służby Więziennej, o której mowa w art. 8 ust. 1 pkt 3a ustawy

zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, rozpoczyna funkcjonowanie

od dnia 1 stycznia 2019 r.

1.

Okręgowym inspektoratem Służby Więziennej kieruje dyrektor okręgowy.

2.

Do zakresu działania dyrektora okręgowego należy w szczególności

1)

koordynacja oddziaływań penitencjarnych prowadzonych w podległych jednostkach organizacyjnych

i nadzór nad nimi;

2)

koordynacja sposobu i nadzór nad warunkami prawidłowego i praworządnego wykonywania

kar pozbawienia wolności i tymczasowego aresztowania w podległych jednostkach organizacyjnych

oraz kontrola przestrzegania w nich praw osób pozbawionych wolności;

3)

organizowanie systemu współdziałania podległych jednostek organizacyjnych w zakresie

utrzymania w nich bezpieczeństwa i porządku oraz współpraca w tym zakresie z Policją

i innymi służbami oraz instytucjami i organami ochrony państwa;

4)

sprawowanie nadzoru i koordynowanie działalności w zakresie ochrony i przygotowań

obronnych w podległych jednostkach organizacyjnych;

5)

ustalanie rejonizacji osadzania tymczasowo aresztowanych w aresztach śledczych, sprawowanie

nadzoru nad przestrzeganiem ustalonego przeznaczenia aresztów śledczych i zakładów

karnych oraz organizowanie i koordynowanie transportu osób pozbawionych wolności;

6)

tworzenie poza obrębem podległych zakładów karnych i aresztów śledczych podporządkowanych

im oddziałów tymczasowego zakwaterowania skazanych;

7)

opracowywanie planu finansowego dochodów i wydatków budżetowych dla okręgowego inspektoratu

Służby Więziennej i podległych jednostek organizacyjnych;

8)

nadzorowanie działalności podległych zakładów karnych i aresztów śledczych, ośrodków

doskonalenia kadr Służby Więziennej oraz przywięziennych zakładów pracy funkcjonujących

przy podległych jednostkach organizacyjnych;

9)

ustalanie liczby stanowisk w okręgowym inspektoracie Służby Więziennej oraz liczby

etatów w podległych jednostkach organizacyjnych;

10)

realizacja zadań wynikających z innych ustaw.

3.

Dyrektor okręgowy jest przełożonym funkcjonariuszy pełniących służbę w podległych

jednostkach organizacyjnych.

4.

W ramach realizacji swoich zadań dyrektor okręgowy może wydawać zarządzenia, instrukcje

lub wytyczne.

5.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze zarządzenia, szczegółowy zakres działania

dyrektorów okręgowych oraz strukturę i siedziby okręgowych inspektoratów Służby Więziennej,

a także jednostki organizacyjne podległe poszczególnym dyrektorom okręgowym.

Postępowanie kwalifikacyjne, o którym mowa w art. 39 ustawy zmienianej w art. 1, rozpoczęte

i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy prowadzi się na podstawie przepisów

dotychczasowych.

1.

Zakładem karnym i aresztem śledczym kieruje dyrektor.

2.

Do zakresu działania dyrektora zakładu karnego i dyrektora aresztu śledczego należy

w szczególności

1)

koordynacja oddziaływań penitencjarnych prowadzonych w podległej jednostce organizacyjnej

i nadzór nad nimi;

2)

zapewnienie prawidłowego i praworządnego wykonywania kar pozbawienia wolności i tymczasowego

aresztowania oraz zapewnienie bezpieczeństwa i porządku w podległej jednostce organizacyjnej;

3)

nadzorowanie działających w ramach zakładu karnego i aresztu śledczego szkół i podmiotów

leczniczych;

4)

racjonalne wykorzystanie środków finansowych;

5)

zapewnienie odpowiedniego do potrzeb doboru i wykorzystania kadry, stałego podnoszenia

jej kwalifikacji, właściwego wykonywania obowiązków i dyscypliny;

6)

ustalanie liczby stanowisk w podległej jednostce organizacyjnej;

7)

realizacja zadań wynikających z innych ustaw.

3.

W ramach realizacji swoich zadań dyrektor zakładu karnego i dyrektor aresztu śledczego

mogą wydawać zarządzenia, instrukcje lub wytyczne.

4.

Dyrektor Generalny ustala, w drodze zarządzenia, szczegółowy zakres działania dyrektorów

oraz strukturę organizacyjną zakładów karnych i aresztów śledczych.

5.

Zasady tworzenia zakładów karnych i aresztów śledczych określa odrębna ustawa.

1.

Uczelnią kieruje Rektor.

2.

Do zakresu działania Rektora należy

1)

zapewnienie właściwych warunków realizacji studiów, szkoleń i doskonalenia zawodowego;

2)

koordynacja, nadzór i odpowiedzialność za prowadzone na Uczelni studia, szkolenia

oraz doskonalenie zawodowe;

3)

realizacja zadań z zakresu spraw ochronnych i przygotowań obronnych;

4)

zapewnienie odpowiedniego do potrzeb doboru i wykorzystania kadry, stałego podnoszenia

jej kwalifikacji, właściwego wykonywania obowiązków i dyscypliny;

5)

ustalanie liczby stanowisk na Uczelni;

6)

realizacja zadań wynikających z innych ustaw.

3.

W ramach realizacji swoich zadań Rektor może wydawać zarządzenia, instrukcje lub wytyczne.

4.

Rektor określi, w drodze zarządzenia, sposób ochrony Uczelni.

1.

Szkolenia wstępne, zawodowe, specjalistyczne lub doskonalenie zawodowe w Służbie Więziennej

rozpoczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy prowadzi się na podstawie

przepisów dotychczasowych.

2.

Szkolenia wstępne, zawodowe, specjalistyczne lub doskonalenie zawodowe w Służbie Więziennej

rozpoczęte po dniu wejścia w życie ustawy i niezakończone przed dniem 1 stycznia 2019 r.

prowadzi się na podstawie przepisów dotychczasowych.

1.

Centralnym Ośrodkiem Szkolenia Służby Więziennej, ośrodkiem szkolenia Służby Więziennej

i ośrodkiem doskonalenia kadr Służby Więziennej kierują komendanci.

2.

W Centralnym Ośrodku Szkolenia Służby Więziennej, w ośrodkach szkolenia Służby Więziennej

i ośrodkach doskonalenia kadr Służby Więziennej prowadzi się szkolenie funkcjonariuszy

i pracowników.

3.

Do zakresu działania komendantów, o których mowa w ust. 1, należy w szczególności

1)

zapewnienie właściwych warunków szkolenia oraz doskonalenia zawodowego funkcjonariuszy

i pracowników;

2)

koordynacja, nadzór i odpowiedzialność za prowadzone w podległym ośrodku szkolenia

oraz doskonalenie zawodowe;

3)

zapewnienie bezpieczeństwa i porządku w podległym ośrodku;

4)

realizacja zadań z zakresu spraw ochronnych i przygotowań obronnych;

5)

zapewnienie odpowiedniego do potrzeb doboru i wykorzystania kadry, stałego podnoszenia

jej kwalifikacji, właściwego wykonywania obowiązków i dyscypliny;

6)

ustalanie liczby stanowisk w ośrodku;

7)

realizacja zadań wynikających z innych ustaw.

4.

W ramach realizacji swoich zadań komendanci mogą wydawać zarządzenia, instrukcje lub

wytyczne.

5.

Dyrektor Generalny, w drodze zarządzenia

1)

tworzy, przekształca i znosi ośrodki szkolenia Służby Więziennej i ośrodki doskonalenia

kadr Służby Więziennej;

2)

określa siedzibę Centralnego Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej oraz ośrodków szkolenia

Służby Więziennej i ośrodków doskonalenia kadr Służby Więziennej;

3)

nadaje statuty ustalające szczegółowy zakres działania Komendanta Centralnego Ośrodka

Szkolenia Służby Więziennej, komendanta ośrodka szkolenia Służby Więziennej i komendanta

ośrodka doskonalenia kadr Służby Więziennej oraz strukturę organizacyjną ośrodków.

6.

Dyrektor Generalny określa, w drodze zarządzenia, ramowy regulamin pobytu w Centralnym

Ośrodku Szkolenia Służby Więziennej oraz ośrodkach szkolenia Służby Więziennej i ośrodkach

doskonalenia kadr Służby Więziennej.

7.

Przepisów ust. 5 i 6 nie stosuje się, jeżeli ośrodek szkolenia Służby Więziennej lub

ośrodek doskonalenia kadr Służby Więziennej jest prowadzony w formie instytucji gospodarki

budżetowej.

Ustanawia się dzień 8 lutego świętem Służby Więziennej.

1.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 55 i art. 205 ustawy zmienianej

w art. 1 zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na

podstawie art. 55 i art. 205 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą, jednak nie dłużej niż przez 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy.

2.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 119 ust. 3 i 4 oraz art.

168 ust. 9 ustawy zmienianej w art. 1 zachowują moc do dnia wejścia w życie nowych

przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 119 ust. 3 i 4 oraz art. 168 ust.

9 ustawy zmienianej w art. 1, jednak nie dłużej niż przez 6 miesięcy od dnia wejścia

w życie niniejszej ustawy.

1.

Jednostce organizacyjnej może zostać nadany sztandar.

2.

Sztandar jednostce organizacyjnej nadaje Minister Sprawiedliwości na wniosek kierownika

jednostki organizacyjnej, zaopiniowany przez Dyrektora Generalnego.

3.

Sztandar może być ufundowany za zgodą Ministra Sprawiedliwości. Zgodę na ufundowanie

sztandaru i jego zatwierdzony projekt doręcza się fundatorowi za pośrednictwem zainteresowanego

kierownika jednostki organizacyjnej.

4.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wymagania dotyczące sztandaru,

wzór aktu nadania sztandaru, tryb i warunki jego nadania oraz sposób przechowywania

i ewidencjonowania sztandarów, a także sposób przekazywania ich w przypadku likwidacji

jednostki organizacyjnej albo ponownego nadania sztandaru. Sztandar powinien nawiązywać

do tradycji Służby Więziennej.

5.

Minister Sprawiedliwości może określić, w drodze rozporządzenia, wzór sztandaru, uwzględniając

tradycje Służby Więziennej.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt

10 i 12 oraz art. 5, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2019 r.

1.

Funkcjonariusze otrzymują wyposażenie niezbędne do wykonywania czynności służbowych.

2.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, uzbrojenie Służby Więziennej,

rodzaje broni i środków ochrony stosowanych przez funkcjonariuszy w czasie pełnienia

obowiązków służbowych, uwzględniając obowiązek prawidłowej realizacji zadań przez

Służbę Więzienną.

3.

Dyrektor Generalny określi, w drodze zarządzenia, normy wyposażenia, o którym mowa

w ust. 1, oraz szczegółowe warunki jego przydzielania i użytkowania.

1.

Funkcjonariusze, wykonując czynności służbowe, mają prawo

1)

legitymowania osób ubiegających się o wstęp oraz opuszczających teren jednostek organizacyjnych

oraz deponowania dokumentów tożsamości osób przebywających na terenie jednostki organizacyjnej;

2)

legitymowania funkcjonariuszy i pracowników wchodzących i wychodzących z jednostki

organizacyjnej;

3)

żądania od osób wymienionych w pkt 1 i 2 przekazania do depozytu przedmiotów niebezpiecznych

i przedmiotów niedozwolonych, dokonywania kontroli osobistej tych osób i kontroli

ich ubrania, obuwia oraz przeglądania zawartości bagaży, sprawdzenia pojazdów wjeżdżających

oraz wyjeżdżających, a także ładunków tych pojazdów, również przy użyciu urządzeń

technicznych i psów specjalnych wyszkolonych w zakresie wyszukiwania środków odurzających

i substancji psychotropowych lub materiałów wybuchowych;

4)

wzywania osób zakłócających spokój i porządek w bezpośrednim sąsiedztwie lub na terenie

jednostki organizacyjnej, nawiązujących niedozwolone kontakty z osobami pozbawionymi

wolności lub usiłujących bez zezwolenia funkcjonariuszy dostarczyć jakiekolwiek przedmioty

na teren jednostki organizacyjnej, do zaniechania takich zachowań;

5)

zatrzymania, na terenie jednostki organizacyjnej, celem niezwłocznego przekazania

Policji, osób, co do których istnieje uzasadnione podejrzenie popełnienia czynu zabronionego

pod groźbą kary;

6)

usunięcia z terenu jednostki organizacyjnej osoby, która nie stosuje się do polecenia

wydanego na podstawie obowiązujących przepisów;

7)

zatrzymania osób pozbawionych wolności, które

a)

dokonały ucieczki z aresztu śledczego lub zakładu karnego,

b)

dokonały ucieczki w trakcie konwojowania lub zatrudnienia,

c)

na podstawie zezwolenia właściwego organu opuściły areszt śledczy albo zakład karny

i nie powróciły do niego w wyznaczonym terminie, korzystając z zezwolenia na czasowe

opuszczenie aresztu śledczego lub zakładu karnego bez konwoju funkcjonariusza;

8)

żądania niezbędnej pomocy od funkcjonariuszy Policji, Straży Granicznej i żołnierzy

Żandarmerii Wojskowej, jak również zwracania się w nagłych przypadkach do innych organów

ochrony porządku publicznego i bezpieczeństwa państwa lub każdej osoby o udzielenie

doraźnej pomocy w ramach obowiązujących przepisów prawa.

2.

Z obowiązków wynikających z realizacji praw funkcjonariuszy, o których mowa w ust.

1 pkt 3, w zakresie poddania się kontroli osobistej oraz kontroli ubrania i obuwia,

są wyłączeni

1)

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

Prezes Rady Ministrów;

3)

członkowie Rady Ministrów;

4)

Rzecznik Praw Obywatelskich;

5)

Rzecznik Praw Dziecka;

6

Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych;

7)

osoby korzystające z immunitetu parlamentarnego, sędziowskiego lub prokuratorskiego;

8)

osoby korzystające z immunitetów dyplomatycznych lub konsularnych na mocy ustaw, umów

międzynarodowych albo powszechnie uznanych zwyczajów międzynarodowych.

3.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach kierownik jednostki organizacyjnej może

1)

zwolnić funkcjonariusza, o którym mowa w ust. 1, od obowiązku legitymowania osoby

ubiegającej się o wstęp na teren jednostki organizacyjnej oraz z obowiązków, o których

mowa w ust. 1 pkt 3;

2)

zwolnić osobę ubiegającą się o wstęp na teren jednostki organizacyjnej z obowiązku

przekazywania do depozytu przedmiotów niebezpiecznych i przedmiotów niedozwolonych.

4.

Czynności wymienione w ust. 1 pkt 1-6 wykonuje się w sposób możliwie najmniej naruszający

dobra osobiste osoby, wobec której zostały podjęte.

5.

Osobom niebędącym funkcjonariuszami i pracownikami na sposób prowadzenia czynności,

o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 3-6, przysługuje zażalenie do właściwego miejscowo

sądu rejonowego w terminie 7 dni od dnia przeprowadzenia tych czynności.

6.

Funkcjonariuszom i pracownikom na sposób prowadzenia czynności, o których mowa w ust.

1 pkt 3, przysługuje zażalenie do właściwego miejscowo sądu rejonowego w terminie

7 dni od dnia przeprowadzenia tych czynności.

7.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb działań, o których

mowa w ust. 1 pkt 1-3 i 5-8, sposoby ich realizacji oraz sposób postępowania funkcjonariuszy

w tym zakresie, mając na względzie zapewnienie skuteczności działań podejmowanych

przez funkcjonariuszy.

1.

W przypadkach, o których mowa w art. 11 pkt 1-6, 8, 9 i 11-14 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego

i broni palnej

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1120 oraz z 2018 r. poz. 106, 138, 730 i 912), funkcjonariusze mogą użyć środków przymusu bezpośredniego, o których mowa w art.

12 ust. 1 pkt 1, 2, 4, 6-9, 11, pkt 12 lit. a, c i d oraz pkt 14 tej ustawy, lub wykorzystać

te środki.

2.

W przypadkach, o których mowa w art. 45 pkt 1 lit. a, b i e, pkt 2, pkt 3 lit. a, pkt 5 oraz w art. 47 pkt 3, 6 i

7 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej, funkcjonariusze mogą użyć broni palnej lub ją wykorzystać.

3.

Użycie i wykorzystanie środków przymusu bezpośredniego i broni palnej oraz dokumentowanie

tego użycia i wykorzystania odbywa się na zasadach określonych w ustawie z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej.

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

1.

W przypadku zagrożenia lub naruszenia bezpieczeństwa jednostki organizacyjnej lub

konwoju, jeżeli bezpieczeństwo nie może być zapewnione siłami i środkami własnymi,

Służba Więzienna współdziała z Policją.

2.

Siły Policji można wezwać w razie zagrożenia lub naruszenia bezpieczeństwa jednostki

organizacyjnej albo konwoju w szczególności związanego z przygotowywaniem, usiłowaniem

lub dokonaniem zamachu terrorystycznego, napadem, buntem, zbiorową ucieczką osadzonych,

najściem tłumu, pożarem, katastrofą lub klęską żywiołową.

3.

W zależności od stopnia i rodzaju zagrożenia, o którym mowa w ust. 2, współdziałanie

Policji może polegać na przekazaniu informacji, które mogą mieć znaczenie dla bezpieczeństwa

jednostki organizacyjnej lub osób pozbawionych wolności, zabezpieczeniu terenu jednostki

lub konwoju od zewnątrz, wprowadzeniu sił Policji na teren jednostki organizacyjnej,

przywróceniu porządku na terenie jednostki lub w jej sąsiedztwie, wzmocnieniu sił

Służby Więziennej, odparciu napadu, organizacji pościgu, ujęciu osób pozbawionych

wolności lub ich ewakuacji.

4.

Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych,

określi, w drodze rozporządzenia, tryb współdziałania, o którym mowa w ust. 1, organy

obowiązane do współdziałania oraz warunki użycia sił Policji na terenie jednostek

organizacyjnych i w czasie konwojowania, mając na względzie konieczność zapewnienia

poprawnej i skutecznej współpracy.

W zakresie wykonywania zadań, o których mowa w art. 2 ust. 2b, przez jednostkę organizacyjną,

o której mowa w przepisach niniejszego rozdziału, rozumie się także urząd obsługujący

Ministra Sprawiedliwości oraz Prokuraturę Krajową.

1.

Służba Więzienna może przetwarzać informacje i dane osobowe, w tym także bez zgody

i wiedzy osób, których dotyczą, niezbędne do realizacji zadań, o których mowa w art.

2.

2.

W rozumieniu niniejszej ustawy przez przetwarzanie informacji i danych osobowych należy

rozumieć jakiekolwiek operacje wykonywane na danych osobowych, takie jak: zbieranie,

utrwalanie, przechowywanie, opracowywanie, zmienianie, udostępnianie i usuwanie, a

zwłaszcza te, które wykonuje się w systemach informatycznych.

3.

Służba Więzienna udziela informacji i udostępnia dane osobowe o osobach, na pisemny

wniosek, podmiotom ustawowo uprawnionym, w zakresie określonym w ustawach.

4.

Służba Więzienna, na pisemny i uzasadniony wniosek osoby najbliższej, udostępnia dane

osobowe osoby pozbawionej wolności, za pisemną zgodą tej osoby.

5.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, tryb składania oraz wzór

wniosku o udzielenie informacji lub udostępnienie danych osobowych o osobie obecnie

lub uprzednio pozbawionej wolności w areszcie śledczym lub zakładzie karnym, zawierającego

oznaczenie podmiotu ubiegającego się o udzielenie informacji lub udostępnienie danych

osobowych, podstawę prawną, zakres udostępnianych danych i udzielanych informacji

oraz danych identyfikujących osobę pozbawioną wolności, a w przypadku osoby najbliższej

- uzasadnienie wniosku, mając na względzie w szczególności zakres uprawnień ustawowych

ubiegających się podmiotów.

Dyrektor Generalny przekazuje, w formie elektronicznej, informacje o osobach pozbawionych

wolności do Krajowego Rejestru Karnego, w zakresie określonym w ustawie z dnia 24 maja 2000 r. o Krajowym Rejestrze Karnym

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1218).

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2018 r., z wyjątkiem art. 1 pkt 16, który

wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2025 r.

1.

W jednostkach organizacyjnych pełnią służbę funkcjonariusze oraz mogą być zatrudnieni

pracownicy.

2.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, stanowiska, na których

mogą pełnić służbę wyłącznie funkcjonariusze, uwzględniając jednostki organizacyjne

i rodzaje tych stanowisk oraz specyfikę zadań na poszczególnych stanowiskach.

Funkcjonariusze i pracownicy powinni wykazywać się odpowiednim przygotowaniem ogólnym

i zawodowym oraz wysokim poziomem moralnym, systematycznie dokształcać się i podnosić

kwalifikacje zawodowe. W postępowaniu wobec osób pozbawionych wolności są obowiązani

w szczególności

1)

kierować się zasadami praworządności, bezstronności oraz humanitaryzmu;

2)

szanować ich prawa i godność;

3)

oddziaływać pozytywnie swoim własnym przykładem.

1.

Funkcjonariusze i pracownicy nie mogą uczestniczyć w takiej działalności, która podważa

autorytet Służby Więziennej lub w której wykorzystuje się informacje o charakterze

służbowym do celów pozasłużbowych.

2.

Funkcjonariuszom i pracownikom zabrania się utrzymywania innych niż wynikające z obowiązków

służbowych kontaktów z osobami pozbawionymi wolności oraz udzielania osobom nieupoważnionym

informacji dotyczących osób pozbawionych wolności, także po ich zwolnieniu.

Pracownikiem może być osoba, która

1)

ukończyła 18 lat i ma pełną zdolność do czynności prawnych oraz korzysta z pełni praw

publicznych;

2)

daje rękojmię prawidłowego wykonywania powierzonych zadań;

3)

nie była skazana prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne lub umyślne przestępstwo

skarbowe albo wobec której nie został wydany prawomocny wyrok warunkowo umarzający

postępowanie karne o takie przestępstwo, a także nie toczy się przeciwko niej postępowanie

karne o takie przestępstwo;

4)

ma odpowiednie do zajmowanego stanowiska wykształcenie;

5)

daje rękojmię zachowania tajemnicy, stosownie do wymogów określonych w przepisach

ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych

(Dz. U. z 2018 r. poz. 412, 650, 1000 i 1083);

6)

posiada zdolność psychiczną i fizyczną pozwalającą na zatrudnienie na określonym stanowisku,

którą ustala służba medycyny pracy.

1.

Pracownikom wykonującym obowiązki służbowe w stałym i bezpośrednim kontakcie z osobami

pozbawionymi wolności przysługuje z tego tytułu, obok wynagrodzenia wynikającego z

odrębnych przepisów, dodatek do wynagrodzenia w wysokości do 50% wynagrodzenia zasadniczego.

2.

Pracownik, o którym mowa w ust. 1, podczas i w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych

korzysta z ochrony prawnej przewidzianej w ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2204 oraz z 2018 r. poz. 20, 305 i 663) dla funkcjonariuszy publicznych.

3.

Pracownikowi, o którym mowa w ust. 1, przysługuje zwrot kosztów obrony, jeżeli postępowanie

karne, wszczęte przeciwko niemu o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe popełnione

w związku z wykonywaniem czynności służbowych, zostanie prawomocnie zakończone: orzeczeniem

o umorzeniu postępowania wobec braku ustawowych znamion czynu zabronionego lub niepopełnienia

przestępstwa albo wyrokiem uniewinniającym. Koszty takie zwraca się ze środków budżetu

państwa na wniosek pracownika, w wysokości faktycznie poniesionych kosztów, nie wyższej

niż stawka maksymalna wynagrodzenia jednego obrońcy, określona w przepisach wydanych

na podstawie art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1184).

1.

Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy określi,

w drodze rozporządzenia

1)

rodzaje i wykaz stanowisk, na których pracownicy wykonują obowiązki służbowe w stałym

i bezpośrednim kontakcie z osobami pozbawionymi wolności, uwzględniając w szczególności

charakter wykonywanych prac oraz jednostki organizacyjne, w których te prace są wykonywane;

2)

tryb przyznawania dodatku, o którym mowa w art. 30 ust. 1, uwzględniając w szczególności

stanowiska i funkcje, których zajmowanie lub pełnienie uprawnia do dodatku, a także

wymiar czasu pracy w bezpośrednim kontakcie z osobami pozbawionymi wolności, mający

wpływ na prawo do dodatku i jego wysokość.

2.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje i wykaz stanowisk, na których

pracownicy są zatrudniani na zasadach określonych w ustawie z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2142 i 2203 oraz z 2018 r. poz. 106, 650 i 1000), uwzględniając w szczególności charakter wykonywanych prac oraz jednostki organizacyjne,

w których te prace są wykonywane.

1.

Kierownicy jednostek organizacyjnych: Dyrektor Generalny, dyrektorzy okręgowi, Rektor,

Komendant Centralnego Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej, dyrektorzy zakładów karnych

i aresztów śledczych, komendanci ośrodków szkolenia Służby Więziennej i ośrodków doskonalenia

kadr Służby Więziennej są przełożonymi funkcjonariuszy i pracowników tych jednostek.

2.

Rektor, Komendant Centralnego Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej, komendanci ośrodków

szkolenia Służby Więziennej i ośrodków doskonalenia kadr Służby Więziennej są przełożonymi

funkcjonariuszy i pracowników kształconych lub szkolonych w tych jednostkach.

1.

Dyrektor Generalny określa w drodze regulaminu

1)

zasady etyki zawodowej, po zasięgnięciu opinii związku zawodowego funkcjonariuszy,

z uwzględnieniem ogólnych wartości i norm moralnych, zasad postępowania i zachowania

się funkcjonariusza wobec osadzonych, wzajemnych relacji funkcjonariuszy oraz specyfiki

zawodu funkcjonariusza;

2)

sposób pełnienia służby przez funkcjonariuszy, z uwzględnieniem hierarchicznego podporządkowania

funkcjonariuszy, drogi służbowej, obowiązków przełożonego i podwładnego, zasad usprawiedliwiania

nieobecności lub spóźnień w służbie, uczestniczenia w naradach, szkoleniach i odprawach

służbowych;

3)

ceremoniał Służby Więziennej oraz musztrę ceremonialną, z uwzględnieniem zasad oddawania

honorów, służbowego przedstawiania się i składania meldunków przez funkcjonariuszy,

zasad i form organizowania uroczystości, w tym z asystą honorową.

2.

Zasady etyki zawodowej, o których mowa w ust. 1 pkt 1, stosuje się odpowiednio do

pracowników.

1.

Funkcjonariusze mogą zrzeszać się w związku zawodowym na zasadach określonych w ustawie z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych

(Dz. U. z 2015 r. poz. 1881).

2.

W Służbie Więziennej może działać tylko jeden związek zawodowy zrzeszający funkcjonariuszy.

Związek ten nie ma prawa do strajku.

Funkcjonariusze pozostający w stosunku służbowym w dniu ogłoszenia mobilizacji lub

w dniu, w którym rozpoczyna się czas wojny, określonym przez Prezydenta Rzeczypospolitej

Polskiej na podstawie art. 4a ust. 1 pkt 4a ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony

Rzeczypospolitej Polskiej

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1430 i 2217 oraz z 2018 r. poz. 138 i 398), stają się z mocy prawa funkcjonariuszami pełniącymi służbę w czasie wojny i pozostają

w tej służbie do czasu zwolnienia.

1.

Ustanawia się odznakę „Za zasługi w pracy penitencjarnej”.

2.

Odznaka, o której mowa w ust. 1, może być nadawana funkcjonariuszom lub pracownikom

wyróżniającym się szczególnymi osiągnięciami w służbie lub pracy. Odznaka może być

nadawana także innym osobom.

3.

Odznakę „Za zasługi w pracy penitencjarnej” nadaje Minister Sprawiedliwości.

4.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb nadawania

oraz rodzaje i wzór odznaki „Za zasługi w pracy penitencjarnej”, uwzględniając szczególny

i uroczysty charakter aktu wręczenia odznaki oraz

1)

podział odznaki na trzy stopnie;

2)

terminy i kolejność jej nadawania;

3)

przełożonych uprawnionych do występowania z wnioskiem o nadanie odznaki;

4)

dane, które powinien zawierać wniosek o nadanie odznaki;

5)

sposób prowadzenia ewidencji osób odznaczonych;

6)

sposób postępowania w przypadku zagubienia albo zniszczenia odznaki lub legitymacji

stwierdzającej nadanie odznaki, na wniosek osoby odznaczonej, oraz koszty wytworzenia

odznaki.

1.

Dokumentem potwierdzającym tożsamość funkcjonariusza oraz jego uprawnienia wynikające

z przepisów niniejszej ustawy oraz ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy jest legitymacja służbowa.

2.

Funkcjonariusz przy wykonywaniu czynności służbowych poza terenem jednostki organizacyjnej

jest obowiązany okazać na żądanie legitymację służbową, w sposób umożliwiający odczytanie

i zanotowanie danych w niej zawartych.

3.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wzór legitymacji służbowej

funkcjonariusza, szczegółowy sposób posługiwania się nią i dokonywania w niej zmian

oraz podmioty właściwe do jej wydawania, mając na względzie możliwość odczytania przez

osobę zainteresowaną danych w niej zawartych.

4.

Minister Sprawiedliwości może określić, w drodze zarządzenia, rodzaje i wzory innych

dokumentów służbowych funkcjonariuszy oraz rodzaje i wzory dokumentów służbowych pracowników.

W Służbie Więziennej może pełnić służbę osoba

1)

posiadająca obywatelstwo polskie;

2)

posiadająca uregulowany stosunek do służby wojskowej;

3)

korzystająca z pełni praw publicznych;

4)

która daje rękojmię prawidłowego wykonywania powierzonych zadań;

5)

która nie była skazana prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne lub umyślne

przestępstwo skarbowe albo wobec której nie został wydany prawomocny wyrok warunkowo

umarzający postępowanie karne o takie przestępstwo, a także nie toczy się przeciwko

niej postępowanie karne o takie przestępstwo;

6)

dająca rękojmię zachowania tajemnicy stosownie do wymogów określonych w przepisach

o ochronie informacji niejawnych;

7)

posiadająca co najmniej wykształcenie średnie lub średnie branżowe;

8)

posiadająca zdolność fizyczną i psychiczną do pełnienia służby.

1.

Wstąpienie do służby w Służbie Więziennej jest dobrowolne i następuje po pozytywnym

zakończeniu postępowania kwalifikacyjnego. Postępowanie kwalifikacyjne ma na celu

ustalenie, czy kandydat spełnia warunki przyjęcia do służby w Służbie Więziennej,

oraz określenie jego kwalifikacji, kompetencji i przydatności do pełnienia tej służby.

2.

Nabór do służby w Służbie Więziennej jest otwarty i konkurencyjny.

3.

Dyrektor Generalny co najmniej raz w roku ustala planowane terminy przyjęć do służby

w jednostkach organizacyjnych, z wyłączeniem Uczelni, oraz określa minimalną liczbę

osób planowanych do przyjęcia w określonym roku kalendarzowym, o czym informuje w

formie ogłoszenia udostępnianego na stronie internetowej Służby Więziennej i w Biuletynie

Informacji Publicznej Centralnego Zarządu Służby Więziennej.

1.

Postępowanie kwalifikacyjne jest poprzedzone

1)

powołaniem komisji kwalifikacyjnej przez podmiot właściwy w sprawie przeprowadzenia

postępowania kwalifikacyjnego;

2)

zebraniem informacji o istniejących wakatach w Służbie Więziennej;

3)

podziałem wakatów pod kątem potrzeb Służby Więziennej oraz określeniem liczby wakatów

w poszczególnych jednostkach organizacyjnych z podziałem na stanowiska służbowe;

4)

określeniem preferencji z tytułu posiadanego wykształcenia lub posiadanych umiejętności,

z uwzględnieniem potrzeb działów Służby Więziennej;

5)

opublikowaniem ogłoszenia, o którym mowa w art. 39.

2.

W skład komisji kwalifikacyjnej, z wyłączeniem Uczelni, wchodzi co najmniej pięciu

członków, w tym

1)

przedstawiciel Dyrektora Generalnego jako przewodniczący;

2)

przedstawiciel podmiotu właściwego w sprawie przeprowadzenia postępowania kwalifikacyjnego

właściwy z zakresu spraw kadrowych;

3)

psycholog;

4)

przedstawiciele okręgowego inspektoratu Służby Więziennej lub jednostek mu podległych,

Centralnego Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej, ośrodka szkolenia Służby Więziennej

lub ośrodka doskonalenia kadr Służby Więziennej.

1.

Postępowanie kwalifikacyjne kandydata do służby w Służbie Więziennej zarządza i prowadzi

1)

Dyrektor Generalny - w stosunku do kandydatów

a)

do służby w Centralnym Zarządzie Służby Więziennej,

b)

do służby w Centralnym Ośrodku Szkolenia Służby Więziennej, ośrodku szkolenia Służby

Więziennej lub ośrodku doskonalenia kadr Służby Więziennej,

c)

ubiegających się o przyjęcie do służby w Służbie Więziennej przed upływem 3 lat, licząc

od dnia zwolnienia z tej służby, jeżeli podczas jej pełnienia uzyskali kwalifikacje

zawodowe w ramach form kształcenia wymienionych w art. 43zk;

2)

dyrektor okręgowy - w stosunku do kandydatów do służby w okręgowym inspektoracie Służby

Więziennej oraz w jednostkach organizacyjnych funkcjonujących na terenie jego działania;

3)

Rektor - w stosunku do kandydatów do służby na Uczelni.

2.

Dyrektor Generalny może

1)

zarządzić przeprowadzenie postępowania kwalifikacyjnego przez Centralny Zarząd Służby

Więziennej w stosunku do kandydatów do wszystkich jednostek organizacyjnych, z wyjątkiem

Uczelni;

2)

zarządzić przeprowadzenie postępowania kwalifikacyjnego przez wyznaczonego dyrektora

okręgowego dla kandydatów do jednostek podległych innym dyrektorom okręgowym.

3.

Podmiot właściwy w sprawie przeprowadzenia postępowania kwalifikacyjnego zarządza

postępowanie kwalifikacyjne i udostępnia odpowiednio na stronie internetowej Służby

Więziennej i w Biuletynie Informacji Publicznej Centralnego Zarządu Służby Więziennej,

okręgowego inspektoratu Służby Więziennej, Uczelni, Centralnego Ośrodka Szkolenia

Służby Więziennej, ośrodka szkolenia Służby Więziennej i ośrodka doskonalenia kadr

Służby Więziennej, a także w zakładach karnych i aresztach śledczych oraz w siedzibach

tych jednostek i w wojewódzkich oraz powiatowych urzędach pracy ogłoszenie o przyjmowaniu

do służby w jednostkach organizacyjnych objętych postępowaniem kwalifikacyjnym.

4.

Postępowanie kwalifikacyjne zarządza się z uwzględnieniem terminów wskazanych w ogłoszeniu,

o którym mowa w art. 39 ust. 3, a w przypadku postępowania kwalifikacyjnego prowadzonego

przez Rektora - z uwzględnieniem potrzeb Uczelni.

1.

Kandydat do służby w Służbie Więziennej składa następujące dokumenty

1)

podanie o przyjęcie do służby ze wskazaniem działu Służby Więziennej i stanowiska

służbowego, o które się ubiega;

2)

wypełnioną ankietę personalną;

3)

świadectwa pracy lub służby;

4)

dokumenty potwierdzające posiadane wykształcenie, kwalifikacje zawodowe i specjalistyczne;

5)

wypełnioną ankietę bezpieczeństwa osobowego lub odpowiednie poświadczenie bezpieczeństwa

w rozumieniu przepisów o ochronie informacji niejawnych, jeżeli stanowisko służbowe,

o które ubiega się kandydat, jest związane z dostępem do informacji niejawnych o klauzuli

„poufne” lub wyższej;

6)

oświadczenie kandydata o zdolności do przystąpienia do testu sprawności fizycznej.

2.

Postępowanie kwalifikacyjne składa się z

1)

etapu wstępnego obejmującego

a)

ocenę złożonych dokumentów i wstępną kwalifikację kandydatów z podziałem na działy

Służby Więziennej i stanowiska służbowe,

b)

przeprowadzenie rozmowy kwalifikacyjnej, w trakcie której ocenie podlegają kompetencje

personalne i społeczne kandydata,

c)

przeprowadzenie testu wiedzy w zakresie funkcjonowania władzy publicznej oraz bezpieczeństwa

państwa i porządku publicznego,

d)

uzyskanie informacji o kandydacie z Krajowego Rejestru Karnego,

e)

przeprowadzenie testu sprawności fizycznej kandydata w zakresie określonym w przepisach

wykonawczych wydanych na podstawie art. 110 ust. 2,

f)

sporządzenie arkusza oceny kandydata,

g)

wyłonienie kandydatów dopuszczonych do kolejnych etapów postępowania kwalifikacyjnego;

2)

etapu sprawdzającego obejmującego

a)

przeprowadzenie postępowania sprawdzającego w rozumieniu przepisów o ochronie informacji

niejawnych, jeżeli kandydat ubiega się o stanowisko służbowe, które jest związane

z dostępem do informacji niejawnych o klauzuli „poufne” lub wyższej, i nie ma odpowiedniego

poświadczenia bezpieczeństwa,

b)

ustalenie zdolności fizycznej i psychicznej do służby w Służbie Więziennej przez komisje

lekarskie, o których mowa w art. 110 ust. 1;

3)

etapu końcowego obejmującego utworzenie rankingu kandydatów, którzy pozytywnie ukończyli

etap wstępny i sprawdzający, przez podmiot właściwy w sprawie przeprowadzenia postępowania

kwalifikacyjnego.

Podmiot właściwy w sprawie przeprowadzenia postępowania kwalifikacyjnego odmawia poddania

kandydata postępowaniu kwalifikacyjnemu albo odstępuje od jego prowadzenia w przypadku

1)

zatajenia informacji lub podania nieprawdziwych informacji w ankiecie personalnej;

2)

niespełnienia wymagań określonych w art. 38;

3)

niezłożenia wymaganych dokumentów w wyznaczonym terminie;

4)

niepoddania się przez kandydata czynnościom lub badaniom przewidzianym w postępowaniu

kwalifikacyjnym;

5)

negatywnego wyniku uzyskanego na choćby jednym z etapów postępowania kwalifikacyjnego.

1.

Ranking kandydatów, o którym mowa w art. 39c ust. 2 pkt 3, zawiera imiona i nazwiska

kandydatów wraz z oceną kandydata uzyskaną w postępowaniu kwalifikacyjnym i liczbą

porządkową wskazującą na jego miejsce w rankingu, podane z podziałem na działy Służby

Więziennej i stanowiska służbowe. Ranking kandydatów komisja ogłasza na stronie internetowej

podmiotu przeprowadzającego postępowanie kwalifikacyjne w sposób zapewniający anonimizację

danych kandydatów.

2.

Na ocenę kandydata z etapów postępowania kwalifikacyjnego, o których mowa w art. 39c

ust. 2 pkt 1 i 2, składa się suma punktów uzyskanych

1)

z testu sprawności fizycznej;

2)

z arkusza oceny kandydata sporządzonego na podstawie rozmowy kwalifikacyjnej i testu

wiedzy;

3)

z oceny kwalifikacji kandydata potwierdzonych złożonymi przez niego dokumentami;

4)

w związku z ukończeniem przez kandydata

a)

szkoły ponadgimnazjalnej lub ponadpodstawowej umożliwiającej mu uzyskanie świadectwa

dojrzałości po zdaniu przez niego egzaminu maturalnego, w której ten kandydat zrealizował

programy nauczania, o których mowa w art. 3 pkt 13b lub 13c ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2198, 2203 i 2361), uwzględniające cele kształcenia i treści nauczania związane ze służbą, w szczególności

w Siłach Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, Policji, Służbie Więziennej, Straży

Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej, lub

b)

uczelni wojskowej, lub

c)

uczelni służb państwowych.

3.

O miejscu w rankingu decyduje ocena kandydata, o której mowa w ust. 2. Jeżeli dwóch

lub więcej kandydatów uzyska taką samą liczbę punktów, wszystkich tych kandydatów

umieszcza się na jednym miejscu w rankingu.

1.

Kandydatom przysługuje wybór jednostki organizacyjnej, w której istnieje wakat na

stanowisku zgodnym z kwalifikacjami danego kandydata i potrzebami Służby Więziennej,

według kolejności miejsca zajmowanego w rankingu.

2.

W przypadkach uzasadnionych szczególnymi kwalifikacjami kandydata i potrzebami Służby

Więziennej Dyrektor Generalny albo, za jego zgodą, inny podmiot właściwy w sprawie

przeprowadzenia postępowania kwalifikacyjnego może wyznaczyć kandydatowi, za jego

zgodą, miejsce pełnienia służby, z wyłączeniem kolejności miejsca zajmowanego w rankingu.

Dyrektor Generalny może wyrazić zgodę na przyjęcie do Służby Więziennej w pierwszej

kolejności pracownika zatrudnionego co najmniej 2 lata w Służbie Więziennej, jeżeli

w okresie zatrudnienia pracownik ten wykazał się odpowiednimi kwalifikacjami i kompetencjami

szczególnie przydatnymi w Służbie Więziennej. Przepisów art. 39c ust. 2 pkt 1 lit.

a-c i f oraz pkt 3 nie stosuje się.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia

1)

termin powoływania komisji kwalifikacyjnej,

2)

wzór ankiety personalnej oraz wzór arkusza oceny kandydata do służby w Służbie Więziennej,

3)

zakres informacji udzielanej w ogłoszeniu o przyjmowaniu do służby w jednostkach organizacyjnych

objętych postępowaniem,

4)

punktację stosowaną do oceny kompetencji i wykształcenia kandydata do służby w Służbie

Więziennej,

5)

sposób przeprowadzania rozmowy kwalifikacyjnej i testu wiedzy oraz punktację stosowaną

do ich oceny,

6)

punktację stosowaną do oceny testu sprawności fizycznej,

7)

sposób dokonywania anonimizacji rankingu kandydatów do służby w Służbie Więziennej

ogłaszanego na stronie internetowej podmiotu przeprowadzającego postępowanie kwalifikacyjne,

8)

tryb dokonywania wyboru jednostki organizacyjnej przez kandydatów do służby w Służbie

Więziennej

- uwzględniając powszechność dostępu do informacji o postępowaniu kwalifikacyjnym,

czynności niezbędne do przeprowadzenia tego postępowania i ustalenia w jego toku kwalifikacji

kandydata, jego kompetencji i przydatności do pełnienia służby w Służbie Więziennej

oraz potrzebę zapewnienia sprawności przeprowadzania postępowania kwalifikacyjnego,

przejrzystości stosowanych kryteriów oceny, obiektywności wyników postępowania i wyboru

kandydatów posiadających w największym stopniu cechy, umiejętności oraz kwalifikacje

przydatne do realizacji zadań służbowych, a także mając na względzie charakter służby

w Służbie Więziennej oraz warunki jej pełnienia.

1.

Stosunek służbowy funkcjonariusza powstaje na podstawie mianowania.

2.

Mianowanie następuje

1)

na okres służby przygotowawczej;

2)

na stałe.

3.

Aktu mianowania funkcjonariusza dokonuje kierownik jednostki organizacyjnej, w której

funkcjonariusz będzie pełnił służbę.

4.

Akt mianowania zawiera

1)

imię i nazwisko funkcjonariusza;

2)

dzień rozpoczęcia służby;

3)

rodzaj mianowania, o którym mowa w ust. 2;

4)

stanowisko powierzone funkcjonariuszowi z oznaczeniem jednostki organizacyjnej;

5)

nadanie stopnia Służby Więziennej;

6)

uposażenie.

1.

Podejmując służbę, funkcjonariusz składa pisemne ślubowanie według następującej roty

„

Ja, obywatel Rzeczypospolitej Polskiej, wstępując do Służby Więziennej, ślubuję uroczyście

rzetelnie wykonywać powierzone mi zadania funkcjonariusza tej Służby i polecenia przełożonych,

przestrzegając Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i wszystkich przepisów prawa, jak również tajemnic związanych ze służbą, a także

zasad etyki zawodowej, ze szczególnym uwzględnieniem poszanowania godności ludzkiej

oraz z dbałością o dobre imię służby.

”

.

Ślubowanie może być złożone z dodaniem słów „Tak mi dopomóż Bóg”.

2.

Odmowa złożenia ślubowania powoduje nieważność aktu mianowania.

1.

Funkcjonariusz pełni służbę przygotowawczą przez okres 2 lat.

2.

Okres służby przygotowawczej ma na celu przygotowanie i wyszkolenie funkcjonariusza

oraz sprawdzenie, czy cechy osobiste, charakter i zdolności uzasadniają jego przydatność

do służby.

3.

W przypadkach uzasadnionych szczególnymi kwalifikacjami funkcjonariusza, który ponadto

ukończył odpowiednie szkolenie zawodowe, Dyrektor Generalny, na wniosek właściwego

kierownika jednostki organizacyjnej, może wyrazić zgodę na skrócenie okresu służby

przygotowawczej funkcjonariusza.

4.

W razie przerwy w wykonywaniu przez funkcjonariusza obowiązków służbowych trwającej

dłużej niż 3 miesiące kierownik jednostki organizacyjnej może odpowiednio przedłużyć

okres jego służby przygotowawczej, nie więcej jednak niż o 12 miesięcy.

5.

Okres służby przygotowawczej ulega przedłużeniu do czasu prawomocnego zakończenia

prowadzonego przeciwko funkcjonariuszowi postępowania karnego o przestępstwo umyślne

ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe, postępowania dyscyplinarnego

oraz o okres urlopu wychowawczego lub bezpłatnego.

6.

Do funkcjonariuszy pełniących służbę przygotowawczą stosuje się przepisy dotyczące

funkcjonariuszy mianowanych na stałe, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

7.

Po odbyciu służby przygotowawczej przez funkcjonariusza kierownik jednostki organizacyjnej

mianuje go na stałe, jeżeli uzyska on pozytywną opinię służbową potwierdzającą osiągnięcie

celów, o których mowa w ust. 2.

8.

Akt mianowania na stałe, o którym mowa w ust. 7, zawiera

1)

stopień Służby Więziennej, imię i nazwisko funkcjonariusza;

2)

stanowisko zajmowane przez funkcjonariusza z oznaczeniem jednostki organizacyjnej,

w której pełni służbę;

3)

dzień mianowania.

1.

Kierownik jednostki organizacyjnej prowadzi w aktach osobowych dokumentację przebiegu

służby funkcjonariuszy.

2.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, sposób prowadzenia dokumentacji

w sprawach związanych ze stosunkiem służbowym funkcjonariuszy w aktach osobowych,

rodzaje gromadzonych w nich dokumentów, sposób ich ewidencjonowania oraz wzory dokumentów

w tych sprawach, w szczególności

1)

podział dokumentów w aktach na

a)

zgromadzone w toku postępowania kwalifikacyjnego do Służby Więziennej,

b)

dotyczące powstania i przebiegu stosunku służbowego,

c)

związane ze zwolnieniem funkcjonariusza ze służby,

2)

sposób udostępniania i zapoznawania się z aktami osobowymi,

3)

sposób dokonywania wpisów i poprawek,

4)

sposób wyłączania dokumentów z akt osobowych,

5)

sposób zakładania akt zastępczych w razie konieczności przesłania akt osobowych funkcjonariusza

do sądu, prokuratury lub innego uprawnionego organu,

6)

sposób przechowywania akt osobowych

- mając na względzie poprawność dokumentowania przebiegu służby.

Kształcenie funkcjonariuszy i pracowników obejmuje

1)

szkolenia wstępne, zawodowe i specjalistyczne;

2)

doskonalenie zawodowe;

3)

studia na Uczelni.

1.

Organizacja i sposób prowadzenia szkoleń wstępnego, zawodowego i specjalistycznego

oraz doskonalenia zawodowego powinny uwzględniać

1)

wskazania nauki i doświadczeń pedagogicznych, w szczególności dydaktyki osób dorosłych;

2)

wyniki ewaluacji prowadzonej w ramach nadzoru nad realizacją szkoleń wstępnego, zawodowego

i specjalistycznego oraz doskonalenia zawodowego.

2.

Kolejne etapy szkoleń wstępnego, zawodowego i specjalistycznego oraz doskonalenia

zawodowego opracowuje się i realizuje w taki sposób, aby były elementami procesu kształcenia

ustawicznego i sprzyjały tworzeniu zintegrowanego systemu wiedzy i umiejętności zawodowych.

3.

W szkoleniach wstępnym, zawodowym i specjalistycznym oraz doskonaleniu zawodowym uwzględnia

się zdalne nauczanie i dostęp do tej formy nauczania funkcjonariuszy i pracowników

zarówno w godzinach pełnienia służby lub wykonywania pracy, jak i w czasie wolnym

od służby lub pracy.

1.

Podstawę realizacji szkoleń wstępnego, zawodowego i specjalistycznego funkcjonariuszy

i pracowników stanowią programy szkoleń.

2.

Uczestnictwo funkcjonariuszy i pracowników w zajęciach objętych programem szkolenia

jest obowiązkowe.

3.

Dyrektor Generalny określi, w drodze zarządzenia, programy szkoleń wstępnego, zawodowego

i specjalistycznego w Służbie Więziennej dla funkcjonariuszy i pracowników, w tym

zakres tematyczny i metodykę oraz efekty kształcenia, które mają być osiągane w blokach

i modułach tematycznych, a także w odniesieniu do tych szkoleń

1)

organizację procesu kształcenia, w tym czas jego trwania i formy;

2)

sposób uzyskiwania zaliczeń i zdawania egzaminów;

3)

skalę ocen z zaliczeń i egzaminów;

4)

stanowiska pracowników podlegających tym szkoleniom, z uwzględnieniem formy i wymiaru

zatrudnienia.

4.

W programach szkolenia pracowników nie uwzględnia się zagadnień dotyczących szkolenia

strzeleckiego, musztry i technik działań interwencyjnych, z wyłączeniem technik i

zagadnień dotyczących samoobrony.

5.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wzory zaświadczeń i świadectw

ukończenia szkolenia wstępnego, zawodowego i specjalistycznego w Służbie Więziennej,

mając na uwadze potrzebę umieszczenia w zaświadczeniach i świadectwach rodzaju, zakresu

i czasu trwania szkolenia.

W szkoleniach wstępnym, zawodowym i specjalistycznym oraz doskonaleniu zawodowym obowiązuje

zasada doboru metod i środków dydaktycznych odpowiednich dla cech słuchaczy, w szczególności

adekwatnych do rodzaju i poziomu ich wykształcenia, zdolności i umiejętności, a także

specyfiki zadań służbowych, jakie będą realizowali na poszczególnych stanowiskach.

Szkolenia wstępne, zawodowe i specjalistyczne oraz doskonalenie zawodowe mają na celu

kształtowanie u funkcjonariuszy i pracowników kompetencji w szczególności w zakresie

1)

radzenia sobie w sytuacjach trudnych i ekstremalnych;

2)

zachowań asertywnych i empatii;

3)

zdyscyplinowania i współdziałania;

4)

kreatywnego rozwiązywania problemów;

5)

postępowania etycznego;

6)

postępowania na podstawie i w granicach prawa.

1.

Funkcjonariusz i pracownik niezwłocznie po przyjęciu do służby albo pracy odbywają

szkolenie wstępne, na które składa się wstępna adaptacja zawodowa, kurs przygotowawczy

oraz praktyka zawodowa.

2.

Szkolenie wstępne ma na celu umożliwienie zdobycia przez funkcjonariusza i pracownika

wiedzy i umiejętności praktycznych niezbędnych do wykonywania zadań służbowych na

zajmowanym stanowisku służbowym albo stanowisku pracy oraz sprzyjanie jego adaptacji

zawodowej.

3.

Szkolenie wstępne powinno zakończyć się przed upływem 11 miesięcy od dnia przyjęcia

do służby albo pracy.

Szkolenie wstępne odbywa się w trzech etapach, z których

1)

pierwszy jest realizowany w jednostce organizacyjnej, w której funkcjonariusz lub

pracownik pełni służbę albo wykonuje pracę w ramach wstępnej adaptacji zawodowej;

2)

drugi jest realizowany stacjonarnie na Uczelni, w Centralnym Ośrodku Szkolenia Służby

Więziennej, ośrodku szkolenia Służby Więziennej albo ośrodku doskonalenia kadr Służby

Więziennej w ramach kursu przygotowawczego;

3)

trzeci jest realizowany w jednostce organizacyjnej w formie praktyki zawodowej.

1.

W ramach wstępnej adaptacji zawodowej oraz praktyki zawodowej funkcjonariusz lub pracownik

pozostaje pod opieką bezpośredniego przełożonego oraz funkcjonariusza lub pracownika

wyznaczonych do pełnienia funkcji mentora, którzy są opiekunami funkcjonariusza lub

pracownika w trakcie szkolenia.

2.

Dyrektor Generalny określi, w drodze zarządzenia, tryb i sposób wyznaczania mentorów

oraz organizację ich pracy.

1.

Kurs przygotowawczy kończy się egzaminem, który obejmuje sprawdzenie stopnia przyswojenia

wiedzy i opanowania umiejętności określonych w programie kursu przygotowawczego.

2.

Egzamin przeprowadza komisja egzaminacyjna powołana przez Rektora lub Komendanta Centralnego

Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej, komendanta ośrodka szkolenia Służby Więziennej

albo komendanta ośrodka doskonalenia kadr Służby Więziennej.

3.

Z egzaminu sporządza się protokół, który podpisują członkowie komisji egzaminacyjnej

i zatwierdza Rektor albo właściwy komendant.

4.

Funkcjonariusz lub pracownik, który uzyskał negatywny wynik egzaminu, ma prawo przystąpić

do jednego egzaminu poprawkowego w terminie wyznaczonym przez Rektora albo właściwego

komendanta.

5.

W przypadku uzyskania przez funkcjonariusza negatywnego wyniku egzaminu poprawkowego

albo nieprzystąpienia lub niedopuszczenia do tego egzaminu wydaje się opinię służbową

zawierającą ocenę przydatności tego funkcjonariusza do służby.

1.

Szkolenie wstępne kończy się egzaminem, który obejmuje sprawdzenie wiedzy i umiejętności

określonych w programie szkolenia wstępnego, oraz oceną przydatności do służby lub

pracy.

2.

Dyrektor Generalny wyznacza jednostki organizacyjne, w których przeprowadza się egzamin.

3.

Egzamin przeprowadza komisja egzaminacyjna powołana przez Dyrektora Generalnego. Przepisy

art. 43i ust. 3-5 stosuje się odpowiednio.

Funkcjonariusza ponownie przyjętego do służby przed upływem 18 miesięcy, licząc od

dnia zwolnienia go ze służby, jeżeli podczas jej pełnienia ukończył szkolenie wstępne,

nie kieruje się na takie szkolenie.

1.

Funkcjonariusz lub pracownik uczestniczy w kursie przygotowawczym w terminach ustalonych

w centralnym harmonogramie szkolenia, w którym ustala się roczny plan realizacji szkolenia

i doskonalenia zawodowego, określonym przez Dyrektora Generalnego.

2.

Terminy kursów przygotowawczych ustala Dyrektor Generalny w uzgodnieniu z Rektorem

i komendantami, o których mowa w art. 43i ust. 2.

3.

W uzasadnionych przypadkach Dyrektor Generalny z urzędu lub na wniosek Rektora lub

właściwego komendanta może dokonywać zmiany terminów kursów przygotowawczych ustalonych

w centralnym harmonogramie szkolenia.

Potwierdzeniem ukończenia szkolenia wstępnego jest

1)

arkusz realizacji wstępnej adaptacji zawodowej sporządzony w jednostce organizacyjnej,

w której funkcjonariusz na stałe pełni służbę albo pracownik jest zatrudniony;

2)

zaświadczenie o ukończeniu kursu przygotowawczego sporządzone w jednostce organizacyjnej,

w której odbył się kurs;

3)

arkusz realizacji programu praktyki zawodowej sporządzony w jednostce organizacyjnej,

w której funkcjonariusz albo pracownik realizował praktykę zawodową;

4)

zaświadczenie o ukończeniu szkolenia wstępnego sporządzone w jednostce organizacyjnej,

w której przeprowadzono egzamin.

Nadzór nad przebiegiem szkolenia wstępnego w okresie wstępnej adaptacji zawodowej

i praktyki zawodowej sprawuje kierownik jednostki, a w okresie kursu przygotowawczego

- Rektor, właściwy komendant lub kierownik jednostki, a także wyższy przełożony w

ramach sprawowanego nadzoru.

1.

Funkcjonariusz lub pracownik może rozpocząć szkolenie zawodowe po ukończeniu szkolenia

wstępnego.

2.

Szkolenie zawodowe stanowi kontynuację oraz rozszerzenie treści programowych szkolenia

wstępnego i służy pogłębieniu wiedzy oraz umiejętności zawodowych funkcjonariusza

koniecznych do należytego wykonywania zadań służbowych w korpusie podoficerów, chorążych

i oficerów lub wiedzy oraz umiejętności zawodowych pracownika na zajmowanym stanowisku.

3.

Program szkolenia zawodowego składa się z części

1)

wspólnej dla wszystkich uczestników szkolenia (część unitarna);

2)

dotyczącej zakresu działu Służby Więziennej właściwego dla funkcjonariusza albo pracownika

(część specjalistyczna).

Celem szkolenia zawodowego jest

1)

przygotowanie funkcjonariuszy lub pracowników do wykonywania zadań wynikających z

ustawy oraz innych przepisów regulujących działalność Służby Więziennej;

2)

rozwijanie wiedzy ogólnej i zawodowej oraz wspieranie samokształcenia i umiejętności

analizowania, a także rozwijanie i podtrzymywanie zdolności fizycznej i psychicznej

do służby albo pracy w Służbie Więziennej oraz niezbędnych umiejętności interpersonalnych;

3)

wspieranie wszechstronnego rozwoju zawodowego i osobistego funkcjonariuszy i pracowników

oraz zapobieganie chorobom i schorzeniom pozostającym w związku ze służbą albo pracą

przez promocję zdrowia, a także kształtowanie praworządnych zachowań funkcjonariuszy

i pracowników zgodnie z zasadami etyki oraz równości.

W szkoleniu zawodowym realizuje się zajęcia teoretyczne oraz praktyczne.

W szkoleniu zawodowym uwzględnia się dorobek polskiej penitencjarystyki oraz osiągnięcia

i standardy międzynarodowe w zakresie obejmującym w szczególności

1)

humanitarne traktowanie osób pozbawionych wolności;

2)

przeciwdziałanie dyskryminacji i nietolerancji;

3)

respektowanie prawa do indywidualnej skargi oraz znaczenia orzecznictwa Europejskiego

Trybunału Praw Człowieka w ochronie praw człowieka w Europie;

4)

zapobieganie wiktymizacji, wykrywanie aktów przemocy oraz respektowanie potrzeb i

praw ofiar przemocy;

5)

wykonywanie obowiązujących przepisów z zakresu ochrony praw człowieka i podstawowych

wolności.

Szkolenie zawodowe prowadzi się na Uczelni, w Centralnym Ośrodku Szkolenia Służby

Więziennej, ośrodku szkolenia Służby Więziennej lub ośrodku doskonalenia kadr Służby

Więziennej.

1.

Na szkolenie zawodowe nie kieruje się funkcjonariusza, który

1)

nie ukończył pozytywnie szkolenia wstępnego;

2)

ma negatywną opinię służbową;

3)

złożył raport o niekierowanie go na szkolenie zawodowe w określonym terminie z przyczyn

losowych;

4)

opiekuje się dzieckiem do ukończenia przez nie 4. roku życia i nie wyraził zgody na

delegowanie go poza stałe miejsce pełnienia służby.

2.

Pracownika nie kieruje się na szkolenie zawodowe w przypadkach, o których mowa w ust.

1 pkt 1, 3 i 4.

1.

Dyrektor Generalny, w drodze zarządzenia, ustala kryteria naboru na szkolenie zawodowe

z uwzględnieniem potrzeb danego działu Służby Więziennej.

2.

Dyrektor okręgowy, Rektor i właściwy komendant zgłaszają potrzeby szkoleniowe komendantowi

wyznaczonemu przez Dyrektora Generalnego, który prowadzi nabór kandydatów na szkolenie

zawodowe w elektronicznym systemie obsługi szkolenia.

3.

Dyrektor Generalny na wniosek Rektora lub właściwego komendanta może dokonywać zmian

ustalonych limitów miejsc i terminów szkolenia zawodowego.

1.

Postępowanie rekrutacyjne na szkolenie zawodowe, zwane dalej „postępowaniem rekrutacyjnym”,

prowadzi komisja rekrutacyjna powołana przez Rektora lub komendanta prowadzącego nabór

na szkolenie zawodowe.

2.

Postępowanie rekrutacyjne obejmuje ocenę kandydatów zgłoszonych przez kierowników

jednostek w elektronicznym systemie obsługi szkolenia zgodnie z ustalonymi kryteriami

naboru na szkolenie zawodowe.

3.

Dyrektor Generalny może zarządzić przeprowadzenie testu wiedzy kwalifikującego do

szkolenia zawodowego.

4.

Listę kandydatów zawierającą ich imiona i nazwiska oraz treść i organizację testu

wiedzy opracowują Rektor lub komendant prowadzący nabór na szkolenie zawodowe, a zatwierdza

- Dyrektor Generalny.

1.

Komisja rekrutacyjna sporządza protokół z przeprowadzonego postępowania rekrutacyjnego

i przekazuje go do zatwierdzenia Rektorowi lub właściwemu komendantowi.

2.

O wynikach przeprowadzonego postępowania rekrutacyjnego Rektor lub komendant, który

prowadzi nabór na szkolenie zawodowe, informuje Dyrektora Generalnego.

3.

W przypadku przeprowadzenia testu wiedzy kwalifikującego do szkolenia zawodowego na

to szkolenie kwalifikują się funkcjonariusze lub pracownicy, którzy uzyskali najwyższe

oceny, z uwzględnieniem ustalonego limitu miejsc. W przypadku gdy kilku funkcjonariuszy

lub pracowników uzyskało taką samą liczbę punktów i został przekroczony limit miejsc,

na szkolenie kwalifikuje się funkcjonariusz albo pracownik z najdłuższym stażem służby

lub pracy w Służbie Więziennej.

4.

W przypadku skreślenia, rezygnacji lub niemożności udziału funkcjonariusza lub pracownika

w szkoleniu zawodowym dokonuje się ponownej kwalifikacji zgodnie z ust. 3.

1.

Rektor lub właściwy komendant sporządza listę funkcjonariuszy lub pracowników zakwalifikowanych

na szkolenie zawodowe zawierającą ich imiona i nazwiska, a następnie jej kopię przekazuje

niezwłocznie Dyrektorowi Generalnemu.

2.

Wyciąg z listy, o której mowa w ust. 1, Rektor lub właściwy komendant przekazuje niezwłocznie

właściwym kierownikom jednostek organizacyjnych.

1.

Warunkiem ukończenia szkolenia zawodowego jest uzyskanie zaliczeń i zdanie egzaminów

określonych w programie szkolenia.

2.

W przypadku gdy funkcjonariusz lub pracownik nie uzyskał zaliczenia lub nie zdał egzaminu

w terminie podstawowym, może złożyć do Rektora lub właściwego komendanta wniosek o

dopuszczenie do zaliczenia poprawkowego lub egzaminu poprawkowego. Nieprzekraczalne

terminy na złożenie wniosku określa Rektor lub właściwy komendant.

3.

Rektor lub właściwy komendant ustala skład komisji przeprowadzającej zaliczenie poprawkowe

lub egzamin poprawkowy i wyznacza jej przewodniczącego oraz zarządza przeprowadzenie

zaliczenia poprawkowego lub egzaminu poprawkowego.

4.

W przypadku usprawiedliwionej nieobecności funkcjonariusza lub pracownika na zaliczeniu,

egzaminie, zaliczeniu poprawkowym lub egzaminie poprawkowym funkcjonariusz lub pracownik

może złożyć do Rektora lub właściwego komendanta wniosek o wyznaczenie innego terminu

zaliczenia lub egzaminu. Przepisy ust. 2 zdanie drugie i ust. 3 stosuje się odpowiednio.

5.

Funkcjonariusz lub pracownik może przystąpić jeden raz do zaliczenia poprawkowego

lub egzaminu poprawkowego z bloku tematycznego lub modułu w terminie wyznaczonym przez

Rektora lub właściwego komendanta.

1.

Funkcjonariusz lub pracownik nie otrzymuje zaliczenia lub nie zdaje egzaminu również

w przypadku, gdy w trakcie ich przeprowadzania

1)

niesamodzielnie wykonuje zadania;

2)

posługuje się urządzeniami służącymi do przekazu lub odbioru informacji lub korzysta

z pomocniczych materiałów niedopuszczonych przez komisję egzaminacyjną;

3)

w inny sposób zakłóca ich przebieg.

2.

Okoliczności, o których mowa w ust. 1, dokumentuje się w notatce służbowej sporządzonej

przez przewodniczącego komisji, którą załącza się do protokołu egzaminacyjnego.

3.

Przepisy art. 43y ust. 2−5 stosuje się odpowiednio.

Doskonalenie zawodowe prowadzi się na podstawie programu doskonalenia zawodowego określonego

przez organizatora szkolenia.

1.

Jeżeli doskonalenie zawodowe kończy się zaliczeniem lub egzaminem, organizator szkolenia

prowadzi dokumentację, którą stanowią lista obecności oraz protokoły zaliczeń lub

egzaminów.

2.

Funkcjonariusz lub pracownik po ukończeniu doskonalenia zawodowego otrzymuje zaświadczenie

o jego zaliczeniu albo niezaliczeniu, o ile program tego szkolenia przewiduje ten

sposób ukończenia doskonalenia zawodowego.

1.

Kształcenie przygotowujące do zajmowania stanowisk oficerskich w Służbie Więziennej

prowadzi się w formie studiów podyplomowych na Uczelni, studiów drugiego stopnia na

Uczelni lub szkolenia zawodowego.

2.

Kształcenie przygotowujące do zajmowania stanowisk chorążych w Służbie Więziennej

prowadzi się w formie studiów pierwszego stopnia na Uczelni lub szkolenia zawodowego.

3.

Kształcenie przygotowujące do zajmowania stanowisk podoficerskich w Służbie Więziennej

prowadzi się w formie szkolenia zawodowego.

1.

Funkcjonariusze, którzy ukończyli kształcenie w formach, o których mowa w art. 43zk,

przystępują do egzaminu na pierwszy stopień w korpusie odpowiednio oficerów, chorążych

albo podoficerów Służby Więziennej.

2.

Dyrektor Generalny, nie później niż w terminie 2 miesięcy od dnia ukończenia kształcenia,

określi, w drodze zarządzenia, miejsce przeprowadzania egzaminów, skład komisji egzaminacyjnych

i ich przewodniczących oraz terminy i zakres tematyczny egzaminów z uwzględnieniem

terminów ukończenia kształcenia w odpowiednich formach.

3.

Zestawy egzaminacyjne opracowują osoby wyznaczone przez Dyrektora Generalnego niewchodzące

w skład komisji egzaminacyjnej.

4.

Otwarcia zestawu egzaminacyjnego dokonuje komisja egzaminacyjna w obecności funkcjonariuszy

uczestniczących w egzaminie.

5.

Po przeprowadzeniu egzaminu komisja egzaminacyjna sporządza protokół, który przekazuje

Dyrektorowi Generalnemu w celu niezwłocznego podjęcia działań zmierzających do nadania

funkcjonariuszom pierwszego stopnia w korpusie odpowiednio oficerów, chorążych albo

podoficerów.

6.

Negatywny wynik egzaminu albo nieprzystąpienie do egzaminu oznacza nieuzyskanie kwalifikacji

zawodowych, jakim powinien odpowiadać funkcjonariusz na określonym stanowisku służbowym

w korpusie oficerów, chorążych albo podoficerów.

1.

Funkcjonariusz, który uzyskał negatywny wynik egzaminu, o którym mowa w art. 43zl

ust. 1, może złożyć do Dyrektora Generalnego wniosek o dopuszczenie do egzaminu poprawkowego.

2.

Egzamin poprawkowy przeprowadza się w terminie kolejnego egzaminu. O terminie egzaminu

poprawkowego zawiadamia się funkcjonariusza za pośrednictwem kierownika jednostki

organizacyjnej.

3.

Funkcjonariusz, który uzyskał negatywny wynik egzaminu poprawkowego, może zostać skierowany

ponownie na szkolenie zawodowe po upływie co najmniej roku od dnia uzyskania negatywnego

wyniku egzaminu poprawkowego.

1.

Nadzór nad organizacją szkoleń wstępnego, zawodowego i specjalistycznego sprawuje

Dyrektor Generalny.

2.

Nadzór nad metodyką szkoleń wstępnego, zawodowego i specjalistycznego sprawuje Rektor.

3.

Nadzór nad realizacją szkoleń wstępnego, zawodowego i specjalistycznego na Uczelni,

w Centralnym Ośrodku Szkolenia Służby Więziennej, ośrodku szkolenia Służby Więziennej

i ośrodku doskonalenia kadr Służby Więziennej sprawuje odpowiednio Rektor lub właściwy

komendant.

4.

Nadzór nad realizacją doskonalenia zawodowego centralnego sprawuje Dyrektor Generalny.

5.

Nadzór nad realizacją doskonalenia zawodowego okręgowego sprawuje w okręgowym inspektoracie

Służby Więziennej oraz w podległych jednostkach organizacyjnych − dyrektor okręgowy,

a nad realizacją doskonalenia zawodowego okręgowego realizowanego na Uczelni, w Centralnym

Ośrodku Szkolenia Służby Więziennej, ośrodku szkolenia Służby Więziennej i ośrodku

doskonalenia kadr Służby Więziennej − odpowiednio Rektor lub właściwy komendant.

6.

Nadzór nad realizacją doskonalenia zawodowego zakładowego sprawuje

1)

w Centralnym Zarządzie Służby Więziennej − Dyrektor Generalny;

2)

w okręgowym inspektoracie oraz w podległych jednostkach organizacyjnych − dyrektor

okręgowy;

3)

na Uczelni − Rektor;

4)

w Centralnym Ośrodku Szkolenia Służby Więziennej, ośrodku szkolenia Służby Więziennej

i ośrodku doskonalenia kadr Służby Więziennej − właściwy komendant;

5)

w zakładzie karnym i areszcie śledczym − dyrektor.

7.

Czynności związane z nadzorem nad realizacją szkoleń wstępnego, zawodowego i specjalistycznego

podlegają udokumentowaniu.

Nadzór nad realizacją szkolenia zawodowego na Uczelni, w Centralnym Ośrodku Szkolenia

Służby Więziennej, ośrodku szkolenia Służby Więziennej i ośrodku doskonalenia kadr

Służby Więziennej jest sprawowany poprzez

1)

ewaluację szkolenia polegającą w szczególności na badaniu opinii funkcjonariuszy i

pracowników biorących udział w szkoleniu oraz ich oczekiwań związanych z wybranymi

obszarami działalności w zakresie szkolenia zawodowego;

2)

kontrolę procesu szkolenia;

3)

analizę dokumentacji szkoleniowej;

4)

ocenę kwalifikacji i umiejętności kadry dydaktycznej;

5)

ocenę warunków pracy kadry dydaktycznej.

1.

Dyrektor Generalny, Rektor lub właściwy komendant, sprawując nadzór, wyznacza zadania,

określa sposoby ich realizacji oraz wskazuje osoby odpowiedzialne za realizację czynności

i zadań wykonywanych w ramach nadzoru, w tym przygotowanie narzędzi badawczych, przeprowadzenie

badań i opracowanie raportów.

2.

Osoby wyznaczone przez Dyrektora Generalnego, Rektora lub właściwego komendanta są

obowiązane do

1)

opracowania wyników sprawowanego nadzoru oraz przygotowania wniosków do dalszej pracy;

2)

przedstawiania modyfikacji i usprawnień sprzyjających zapewnieniu właściwych warunków

szkolenia i doskonalenia zawodowego, jeżeli wyniki nadzoru to uzasadniają;

3)

przedkładania na piśmie, w miarę potrzeb, jednak nie rzadziej niż raz w roku, odpowiednio

Dyrektorowi Generalnemu, Rektorowi lub właściwemu komendantowi, sprawozdania z prowadzonych

czynności związanych z nadzorem nad realizacją szkolenia zawodowego wraz z wnioskami,

w tym również sprawozdania z prac zespołu w przypadku jego powołania.

1.

Funkcjonariuszom i pracownikom uczestniczącym w szkoleniach wstępnym, zawodowym i

specjalistycznym oraz doskonaleniu zawodowym, organizowanych na Uczelni, w Centralnym

Ośrodku Szkolenia Służby Więziennej, ośrodku szkolenia Służby Więziennej i ośrodku

doskonalenia kadr Służby Więziennej, a także skierowanym na studia na Uczelni przysługuje

bezpłatne zakwaterowanie oraz wyżywienie albo równoważnik pieniężny w zamian za wyżywienie,

gdy rodzaj i warunki pełnienia służby lub pracy lub względy techniczno-organizacyjne

uniemożliwiają korzystanie z wyżywienia w ramach form kształcenia.

2.

Bezpłatne wyżywienie albo równoważnik pieniężny w zamian za wyżywienie oraz bezpłatne

zakwaterowanie przysługują również funkcjonariuszom i pracownikom delegowanym do wykonywania

czynności służbowych w ramach form kształcenia, o których mowa w ust. 1.

3.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia

1)

uprawnienia funkcjonariuszy i pracowników do wyżywienia w trakcie wykonywania czynności

służbowych w ramach form kształcenia, o których mowa w ust. 1 i 2, uwzględniając normy

wyżywienia oraz formy ich realizacji, a także wysokość dziennej pieniężnej wartości

normy wyżywienia, jej waloryzację oraz dopuszczalne przekroczenia, a także inne przypadki,

w których wyżywienie przysługuje, mając na względzie czas i charakter wykonywanych

czynności służbowych;

2)

tryb i warunki otrzymywania równoważnika pieniężnego w zamian za wyżywienie oraz jego

wysokość przez funkcjonariuszy i pracowników wykonujących czynności służbowe w ramach

form kształcenia, uwzględniając sposób jego naliczania oraz wypłaty, mając na względzie

czas i charakter wykonywanych czynności służbowych.

Funkcjonariusz lub pracownik po ukończeniu szkolenia zawodowego otrzymuje świadectwo

ukończenia szkolenia zawodowego.

1.

Funkcjonariusza lub pracownika skreśla się z listy uczestników szkolenia zawodowego,

jeżeli

1)

złożył pisemny wniosek o zwolnienie ze szkolenia zawodowego, który został pozytywnie

rozpatrzony;

2)

zgłosił na piśmie wystąpienie ze służby w Służbie Więziennej albo wystąpił o rozwiązanie

stosunku pracy;

3)

bez usprawiedliwienia nie przystąpił w wyznaczonym terminie do zaliczeń lub egzaminów

przeprowadzanych w ramach szkolenia zawodowego lub do egzaminu końcowego;

4)

bez usprawiedliwienia przerwał udział w szkoleniu zawodowym;

5)

nie uzyskał zaliczenia lub nie zdał egzaminu przewidzianego w programie szkolenia

zawodowego albo nie zdał egzaminu końcowego;

6)

przełożony zawiesił funkcjonariusza w czynnościach służbowych.

2.

Funkcjonariusza lub pracownika można skreślić z listy uczestników szkolenia zawodowego,

jeżeli

1)

naruszył przepisy regulaminu pobytu na terenie Uczelni, Centralnego Ośrodka Szkolenia

Służby Więziennej, ośrodka szkolenia Służby Więziennej lub ośrodka doskonalenia kadr

Służby Więziennej;

2)

w szkoleniu zawodowym nastąpiła jego usprawiedliwiona nieobecność trwająca ponad 7

dni, uniemożliwiająca uczestnictwo w zajęciach i przystąpienie do egzaminów oraz zaliczeń.

3.

Rektor lub właściwy komendant informuje niezwłocznie Dyrektora Generalnego oraz właściwego

kierownika jednostki organizacyjnej o skreśleniu funkcjonariusza lub pracownika z

listy uczestników szkolenia zawodowego.

Dokumentację szkolenia zawodowego stanowią

1)

protokoły postępowania rekrutacyjnego;

2)

pisma w sprawie zakwalifikowania na szkolenie zawodowe lub skreślenia z listy uczestników

szkolenia zawodowego;

3)

plany zajęć;

4)

dzienniki szkoleń;

5)

protokoły zaliczeń i egzaminów;

6)

rejestry wydanych dokumentów potwierdzających ukończenie szkolenia.

Szkolenie specjalistyczne stanowi uzupełnienie szkolenia wstępnego lub szkolenia zawodowego

w zakresie przygotowującym funkcjonariusza lub pracownika do samodzielnej służby albo

pracy na stanowisku służbowym i realizacji zadań związanych z

1)

prowadzeniem oddziaływań penitencjarnych, resocjalizacyjnych oraz terapeutycznych;

2)

ochroną i obroną jednostek organizacyjnych oraz technikami działań interwencyjnych;

3)

kierowaniem zespołem ludzkim oraz zarządzaniem jednostkami organizacyjnymi;

4)

zagadnieniami prawnymi, kadrowymi, ewidencyjnymi, finansowo-kwatermistrzowskimi, dotyczącymi

zatrudnienia osadzonych, informatyki, ochrony informacji niejawnych, więziennej służby

zdrowia, medycyny pracy, ochrony przeciwpożarowej oraz bezpieczeństwa i higieny pracy;

5)

realizacją innych zadań wynikających z obowiązujących przepisów, w szczególności z

zakresu ochrony praw człowieka i podstawowych wolności.

Do szkolenia specjalistycznego stosuje się odpowiednio przepisy art. 43t, art. 43y-43za,

art. 43zg ust. 2 oraz art. 43zj ust. 1.

1.

Doskonalenie zawodowe jest elementem podnoszenia kwalifikacji zawodowych funkcjonariuszy

i pracowników, w szczególności w formie kursów, warsztatów, szkoleń i konferencji.

2.

Doskonalenie zawodowe powinno uwzględniać

1)

podnoszenie poziomu wiedzy ogólnozawodowej lub specjalistycznej oraz umiejętności

praktycznych funkcjonariusza lub pracownika;

2)

zapoznanie funkcjonariusza lub pracownika z aktualnymi przepisami dotyczącymi działalności

Służby Więziennej;

3)

utrzymanie i podnoszenie umiejętności strzeleckich funkcjonariuszy;

4)

instruktaż prowadzony w zakresie niezbędnym do prawidłowego wykonywania zadań i czynności

służbowych na zajmowanym stanowisku służbowym.

3.

Doskonalenie zawodowe organizuje się w zależności od aktualnych potrzeb szkoleniowych

jednostek organizacyjnych.

4.

W celu utrzymania i podnoszenia umiejętności, o których mowa w ust. 2 pkt 3, organizuje

się w Służbie Więziennej szkolenie strzeleckie w formach określonych w art. 43zg ust.

1 pkt 1-3.

5.

Dyrektor Generalny określi w drodze zarządzenia

1)

organizację szkolenia strzeleckiego w jednostkach organizacyjnych,

2)

dokumentację szkolenia strzeleckiego,

3)

obowiązki i funkcje związane z prowadzeniem szkolenia strzeleckiego,

4)

rodzaje i formy szkolenia strzeleckiego,

5)

warunki dopuszczenia do szkolenia strzeleckiego,

6)

podstawowe komendy podczas strzelań,

7)

obowiązki uczestników szkolenia strzeleckiego,

8)

zasady użytkowania i wymagania dotyczące strzelnic, będących w zarządzie Służby Więziennej

- mając na względzie zapewnienie właściwego poziomu umiejętności strzeleckich funkcjonariuszy

w zależności od potrzeb jednostek organizacyjnych oraz zapewnienie bezpiecznego przebiegu

szkolenia strzeleckiego.

1.

Doskonalenie zawodowe funkcjonariuszy i pracowników jest organizowane jako

1)

doskonalenie centralne;

2)

doskonalenie okręgowe;

3)

doskonalenie zakładowe;

4)

doskonalenie zewnętrzne.

2.

Rekrutacja na doskonalenie zawodowe, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, 2 i 4, może odbywać

się z wykorzystaniem elektronicznego systemu obsługi szkolenia. Kryteria naboru oraz

limity miejsc określa organizator doskonalenia zawodowego.

3.

Funkcjonariusze i pracownicy uczestniczą, nie rzadziej niż co 3 lata, w co najmniej

jednej ze zorganizowanych form doskonalenia zawodowego, o których mowa w ust. 1 pkt

1, 2 i 4, zgodnych z zakresem wykonywanych przez nich obowiązków służbowych.

1.

Doskonalenie centralne jest organizowane przez Dyrektora Generalnego dla funkcjonariuszy

i pracowników.

2.

Doskonalenie okręgowe jest organizowane przez dyrektora okręgowego dla funkcjonariuszy

i pracowników podległych mu jednostek organizacyjnych.

3.

Doskonalenie zakładowe jest organizowane przez kierownika jednostki organizacyjnej

dla wszystkich funkcjonariuszy i pracowników podległej mu jednostki lub dla funkcjonariuszy

i pracowników określonych działów Służby Więziennej.

4.

Doskonalenie zewnętrzne jest prowadzone w szczególności w formach, o których mowa

w art. 146 ust. 1. Przepisów art. 43zi oraz art. 43zj nie stosuje się.

1.

Stanowiska służbowe w Służbie Więziennej dzieli się na oficerskie, chorążych i podoficerskie.

2

Na stanowiskach oficerskich wymaga się posiadania tytułu zawodowego magistra lub równorzędnego

oraz złożenia egzaminu na pierwszy stopień oficerski.

3

Na stanowiskach chorążych wymaga się posiadania tytułu zawodowego licencjata lub równorzędnego

oraz złożenia egzaminu na pierwszy stopień chorążego.

4

Na stanowiskach podoficerskich wymaga się posiadania wykształcenia średniego lub średniego

branżowego oraz złożenia egzaminu na pierwszy stopień podoficerski.

1.

Funkcjonariusz niezwłocznie po przyjęciu do służby odbywa szkolenie wstępne, na które

składa się kurs przygotowawczy oraz praktyka zawodowa.

2.

Funkcjonariusz może rozpocząć szkolenie zawodowe po pozytywnym zakończeniu szkolenia

wstępnego.

3.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki odbywania

szkolenia wstępnego, zawodowego, specjalistycznego oraz doskonalenia zawodowego w

Służbie Więziennej, rodzaje, formy, warunki i tryb ich odbywania, a także organizację

i sposób prowadzenia szkoleń i doskonalenia zawodowego oraz nadzór nad ich realizacją,

mając na względzie konieczność podnoszenia kwalifikacji funkcjonariuszy.

4.

Dyrektor Generalny określi, w drodze zarządzenia, programy szkolenia wstępnego, zawodowego

oraz specjalistycznego w Służbie Więziennej oraz czas trwania szkoleń.

(uchylony)

Mianowania funkcjonariusza na stanowisko służbowe, z wyjątkiem wyższego stanowiska

kierowniczego w Służbie Więziennej, o którym mowa w rozdziale 8, dokonuje kierownik

jednostki organizacyjnej.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 20 maja 2018 r., z wyjątkiem

1)

art. 3 pkt 4 i 5, art. 4 pkt 3, 4 i 6, art. 6 pkt 2-5, pkt 6 w zakresie art. 88 ust.

4 pkt 2 oraz pkt 7, art. 8, art. 9, art. 21 pkt 3, 5 i 6, art. 22, art. 23 pkt 2,

art. 25-27, art. 29, art. 35 pkt 10 lit. b tiret drugie w zakresie pkt 4, pkt 12 w

zakresie ust. 2, pkt 16 lit. b i pkt 17 w zakresie art. 35, które wchodzą w życie

po upływie 2 lat od dnia ogłoszenia;

2)

art. 38 i art. 39, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1

Funkcjonariusza przyjętego do służby mianuje się na stanowisko podoficerskie albo

chorążego przed uzyskaniem kwalifikacji w zakresie szkolenia i stażu w służbie oraz

przed złożeniem egzaminu na pierwszy stopień podoficerski albo chorążego, jeżeli spełnia

wymogi w zakresie wykształcenia, o którym mowa w art. 44 ust. 3 i 4. Funkcjonariusza

przyjętego do służby można mianować, za zgodą Dyrektora Generalnego, na stanowisko

oficerskie przed uzyskaniem kwalifikacji w zakresie szkolenia i stażu w służbie oraz

przed złożeniem egzaminu na pierwszy stopień oficerski, jeżeli spełnia wymogi w zakresie

wykształcenia, o którym mowa w art. 44 ust. 2.

1a

Funkcjonariusz może być mianowany na stanowisko oficerskie, jeżeli

1)

mianowanie jest uzasadnione potrzebami Służby Więziennej oraz zgodne z kwalifikacjami

i kompetencjami funkcjonariusza;

2)

ukończył

a)

studia drugiego stopnia na Uczelni lub

b)

podyplomowe studia na Uczelni, lub

c)

szkolenie zawodowe;

3)

pozytywnie złożył egzamin na pierwszy stopień oficerski.

2.

Do stażu służby wymaganego do zajmowania poszczególnych stanowisk służbowych nie wlicza

się urlopu wychowawczego oraz urlopu bezpłatnego.

3.

Mianowanie funkcjonariusza na wyższe stanowisko służbowe następuje na wniosek bezpośredniego

przełożonego funkcjonariusza, skierowany do przełożonego właściwego do mianowania

funkcjonariusza na to stanowisko.

1.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach Dyrektor Generalny, na wniosek właściwego

przełożonego, może wyrazić zgodę na mianowanie funkcjonariusza na wyższe stanowisko

służbowe przed uzyskaniem przez niego kwalifikacji zawodowych oraz stażu służby wymaganych

na tym stanowisku, jeżeli spełnia on wymagania w zakresie wykształcenia. Kwalifikacje

zawodowe funkcjonariusz jest obowiązany uzyskać w okresie 3 lat od mianowania na stanowisko

służbowe.

2.

Dyrektor Generalny może, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, na wniosek właściwego

przełożonego, nadać stopień młodszego chorążego Służby Więziennej funkcjonariuszowi,

który nie spełnia wymagań w zakresie wykształcenia.

Ustanawia się korpusy i stopnie Służby Więziennej w następującym porządku

1)

w korpusie szeregowych Służby Więziennej

a)

szeregowy Służby Więziennej,

b)

starszy szeregowy Służby Więziennej;

2)

w korpusie podoficerów Służby Więziennej

a)

kapral Służby Więziennej,

b)

starszy kapral Służby Więziennej,

c)

plutonowy Służby Więziennej,

d)

sierżant Służby Więziennej,

e)

starszy sierżant Służby Więziennej,

f)

sierżant sztabowy Służby Więziennej,

g)

starszy sierżant sztabowy Służby Więziennej;

3)

w korpusie chorążych Służby Więziennej

a)

młodszy chorąży Służby Więziennej,

b)

chorąży Służby Więziennej,

c)

starszy chorąży Służby Więziennej;

4)

w korpusie oficerów Służby Więziennej

a)

podporucznik Służby Więziennej,

b)

porucznik Służby Więziennej,

c)

kapitan Służby Więziennej,

d)

major Służby Więziennej,

e)

podpułkownik Służby Więziennej,

f)

pułkownik Służby Więziennej,

g)

generał Służby Więziennej.

1.

Stopień szeregowego i starszego szeregowego Służby Więziennej nadaje kierownik jednostki

organizacyjnej. Stopień szeregowego nadaje się z dniem mianowania na pierwsze stanowisko

służbowe.

2.

Stopnie w korpusie podoficerów Służby Więziennej nadają

1)

dyrektor okręgowy - funkcjonariuszom pełniącym służbę w jednostkach organizacyjnych

na terenie jego działania;

2)

Dyrektor Generalny - funkcjonariuszom pełniącym służbę w Centralnym Zarządzie Służby

Więziennej, a także funkcjonariuszom pełniącym służbę w innych jednostkach organizacyjnych

bezpośrednio podległych Dyrektorowi Generalnemu.

3.

Stopnie w korpusie chorążych Służby Więziennej nadaje Dyrektor Generalny.

4.

Pierwszy stopień w korpusie oficerów Służby Więziennej oraz stopień generała Służby

Więziennej nadaje Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej na wniosek Ministra Sprawiedliwości.

Pozostałe stopnie w korpusie oficerów Służby Więziennej nadaje Minister Sprawiedliwości.

1.

Pierwszy stopień w korpusie podoficerów, korpusie chorążych i korpusie oficerów nadaje

się funkcjonariuszowi, który złożył egzamin odpowiednio na pierwszy stopień podoficerski,

chorążego albo oficerski.

2.

Stopnie, o których mowa w ust. 1, nadaje się z dniem złożenia egzaminu.

1.

Nadanie kolejnego wyższego stopnia może nastąpić stosownie do zajmowanego stanowiska

służbowego i posiadanego wykształcenia oraz w zależności od oceny wyników uzyskiwanych

w służbie. Nadanie stopnia może następować na podstawie stosownego wniosku właściwego

przełożonego.

2.

Nadanie stopnia, o którym mowa w ust. 1, nie może nastąpić wcześniej niż po upływie,

w posiadanym stopniu, odpowiedniego okresu służby, który wynosi

1)

w korpusie szeregowych Służby Więziennej w stopniu starszego szeregowego Służby Więziennej

- 1 rok;

2)

w korpusie podoficerów Służby Więziennej w stopniu

a)

kaprala Służby Więziennej - 2 lata,

b)

starszego kaprala Służby Więziennej - 2 lata,

c)

plutonowego Służby Więziennej - 2 lata,

d)

sierżanta Służby Więziennej - 2 lata,

e)

starszego sierżanta Służby Więziennej - 2 lata,

f)

sierżanta sztabowego Służby Więziennej - 2 lata;

3)

w korpusie chorążych Służby Więziennej w stopniu

a)

młodszego chorążego Służby Więziennej - 3 lata,

b)

chorążego Służby Więziennej - 3 lata;

4)

w korpusie oficerów Służby Więziennej w stopniu

a)

podporucznika Służby Więziennej - 3 lata,

b)

porucznika Służby Więziennej - 4 lata,

c)

kapitana Służby Więziennej - 4 lata,

d)

majora Służby Więziennej - 4 lata,

e)

podpułkownika Służby Więziennej - 4 lata.

1.

Nadanie stopnia następuje z okazji dnia święta Służby Więziennej oraz Narodowego Święta

Niepodległości.

2.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach

1)

nadanie stopnia może nastąpić w innym terminie niż określony w ust. 1;

2)

stopień może zostać nadany funkcjonariuszowi pośmiertnie.

Stopnie Służby Więziennej są dożywotnie, z uwzględnieniem art. 53 ust. 2 pkt 2.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia

1)

rodzaje stanowisk oficerskich, chorążych i podoficerskich w jednostkach organizacyjnych,

2)

staż służby wymagany do zajmowania poszczególnych stanowisk,

3)

rodzaj wykształcenia wymagany do zajmowania poszczególnych stanowisk,

4)

rodzaj szkolenia specjalistycznego oraz zawodowego wymagany do zajmowania niektórych

stanowisk,

5)

maksymalne stopnie przypisane do poszczególnych stanowisk,

6)

tryb nadawania funkcjonariuszom stopni

- uwzględniając konieczność posiadania przez funkcjonariuszy odpowiednich kwalifikacji

specjalistycznych i zawodowych na określonych stanowiskach służbowych.

1.

Z tytułu służby funkcjonariusz otrzymuje uposażenie.

2.

Prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania funkcjonariusza na pierwsze stanowisko

służbowe.

3

Przeciętne uposażenie funkcjonariuszy stanowi wielokrotność kwoty bazowej, której

wysokość ustaloną według odrębnych zasad określa ustawa budżetowa. Przez przeciętne

uposażenie funkcjonariuszy należy rozumieć uposażenie wraz z miesięczną równowartością

nagrody rocznej.

4.

Rada Ministrów określa, w drodze rozporządzenia, wielokrotność kwoty bazowej, o której

mowa w ust. 3, uwzględniając specyfikę i warunki pełnionej służby.

1.

Uposażenie funkcjonariusza składa się z uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia

zasadniczego o charakterze stałym.

2.

Wysokość uposażenia zasadniczego funkcjonariusza jest uzależniona od grupy zaszeregowania

jego stanowiska służbowego.

3.

Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy określi,

w drodze rozporządzenia, grupy zaszeregowania poszczególnych stanowisk oraz odpowiadające

im mnożniki przeciętnego uposażenia stanowiące uposażenie zasadnicze, uwzględniając

zróżnicowanie wymogów kwalifikacyjnych oraz specyfikę służby na poszczególnych stanowiskach

w różnych rodzajach jednostek organizacyjnych.

1.

Funkcjonariusze otrzymują następujące dodatki do uposażenia zasadniczego o charakterze

stałym

1)

dodatek za wysługę lat w wysokości

a)

5% uposażenia zasadniczego - po 2 latach służby,

b)

10% uposażenia zasadniczego - po 5 latach służby,

c)

15% uposażenia zasadniczego - po 10 latach służby,

d)

20% uposażenia zasadniczego - po 15 latach służby,

e)

25% uposażenia zasadniczego - po 20 latach służby,

f)

30% uposażenia zasadniczego - po 25 latach służby,

g)

35% uposażenia zasadniczego - po 30 latach służby;

2)

dodatek za stopień;

3)

dodatek służbowy.

2.

Przy ustalaniu dodatku za wysługę lat uwzględnia się okres zasadniczej służby wojskowej

w rozumieniu przepisów rozdziału 3 działu III ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku

obrony Rzeczypospolitej Polskiej oraz okresy zatrudnienia w jednostkach organizacyjnych w pełnym wymiarze czasu pracy.

3.

Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy określi,

w drodze rozporządzenia, warunki i tryb przyznawania dodatków do uposażenia zasadniczego

o charakterze stałym, w szczególności wysokość tych dodatków, sposób ich obliczania,

a w przypadku dodatku służbowego, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, także warunki jego

obniżania, uwzględniając zakres obowiązków służbowych i ich specyfikę.

1.

Zmiana uposażenia następuje z dniem zaistnienia okoliczności uzasadniających tę zmianę.

2.

Jeżeli prawo do uposażenia powstało lub zmiana uposażenia nastąpiła w ciągu miesiąca,

uposażenie na czas do końca miesiąca oblicza się w wysokości 1/30 części miesięcznego

uposażenia za każdy dzień.

3.

Prawo do uposażenia wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło ustanie stosunku

służbowego funkcjonariusza lub zaistniały inne okoliczności uzasadniające wygaśnięcie

tego prawa.

W razie urlopu, zwolnienia od zajęć służbowych oraz w okresie pozostawania w dyspozycji

funkcjonariusz otrzymuje uposażenie zasadnicze oraz dodatki o charakterze stałym i

inne należności pieniężne należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, z uwzględnieniem

powstałych w tym okresie zmian mających wpływ na prawo do uposażenia i innych należności

pieniężnych lub na ich wysokość.

1.

Miesięczne uposażenie funkcjonariusza za okres ustalony przepisami Kodeksu pracy jako okres urlopu macierzyńskiego, okres urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego

oraz okres urlopu ojcowskiego wynosi 100% miesięcznego uposażenia, o którym mowa w

art. 60.

2.

Miesięczne uposażenie funkcjonariusza za okres ustalony przepisami Kodeksu pracy jako okres urlopu rodzicielskiego wynosi

1)

100% miesięcznego uposażenia, o którym mowa w art. 102, za okres do

a)

6 tygodni urlopu rodzicielskiego, w przypadku, o którym mowa w art. 182,

b)

8 tygodni urlopu rodzicielskiego, w przypadkach, o których mowa w art. 182,

c)

3 tygodni urlopu rodzicielskiego, w przypadku, o którym mowa w art. 183 § 4 pkt 3 Kodeksu pracy;

2)

60% miesięcznego uposażenia, o którym mowa w art. 102, za okres urlopu rodzicielskiego

przypadający po okresach, o których mowa w pkt 1.

3.

Miesięczne uposażenie funkcjonariusza-kobiety, która we wniosku, złożonym nie później

niż 21 dni po porodzie, wystąpi o udzielenie jej, bezpośrednio po urlopie macierzyńskim,

urlopu rodzicielskiego w pełnym wymiarze, wynosi 80% miesięcznego uposażenia, o którym

mowa w art. 60, za cały okres odpowiadający okresowi tych urlopów.

3a.

W przypadku gdy wysokość uposażenia funkcjonariusza pomniejszonego o zaliczkę na podatek

dochodowy od osób fizycznych, obliczonego zgodnie z ust. 1-3, jest niższa niż kwota

świadczenia rodzicielskiego, określonego w ustawie z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1952, z późn. zm., kwotę uposażenia funkcjonariusza pomniejszonego o zaliczkę na podatek dochodowy

od osób fizycznych podwyższa się do wysokości świadczenia rodzicielskiego.

4.

Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio do funkcjonariusza, który we wniosku, złożonym

nie później niż 21 dni po przyjęciu dziecka na wychowanie i wystąpieniu do sądu opiekuńczego

z wnioskiem o wszczęcie postępowania w sprawie przysposobienia dziecka lub po przyjęciu

dziecka na wychowanie jako rodzina zastępcza, z wyjątkiem rodziny zastępczej zawodowej,

wystąpi o udzielenie mu, bezpośrednio po urlopie na warunkach urlopu macierzyńskiego,

urlopu rodzicielskiego w pełnym wymiarze.

5.

Funkcjonariuszowi, który z uwagi na wniosek złożony w trybie ust. 3 albo 4 otrzymał

80% uposażenia, o którym mowa w ust. 3, w przypadku rezygnacji z urlopu rodzicielskiego

w pełnym wymiarze albo rezygnacji z urlopu rodzicielskiego w wymiarze, o którym mowa

w ust. 2 pkt 2, przysługuje jednorazowe wyrównanie otrzymywanego uposażenia, o którym

mowa w ust. 3, do wysokości 100%, pod warunkiem niepobrania uposażenia za okres odpowiadający

okresom tych urlopów.

Jeżeli zachodzi konieczność zastępstwa funkcjonariusza w czasie jego nieobecności

w służbie w związku z przebywaniem na urlopie macierzyńskim, urlopie na warunkach

urlopu macierzyńskiego, urlopie ojcowskim, urlopie rodzicielskim lub urlopie wychowawczym,

kierownik jednostki organizacyjnej może w tym celu zatrudnić pracownika na podstawie

umowy o pracę na czas określony, obejmujący czas tej nieobecności.

1.

W okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim funkcjonariusz otrzymuje 80% uposażenia.

2.

Zwolnienie lekarskie obejmuje okres, w którym funkcjonariusz jest zwolniony od zajęć

służbowych z powodu

1)

choroby funkcjonariusza, w tym niemożności wykonywania zajęć służbowych z przyczyn

określonych w art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia

społecznego w razie choroby i macierzyństwa

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1368 oraz z 2018 r. poz. 1076);

2)

oddawania krwi lub jej składników w jednostkach organizacyjnych publicznej służby

krwi lub z powodu okresowego badania lekarskiego dawców krwi;

3)

konieczności osobistego sprawowania opieki nad chorym dzieckiem własnym lub małżonka

funkcjonariusza, dzieckiem przysposobionym, dzieckiem przyjętym na wychowanie i utrzymanie,

do ukończenia przez nie 14. roku życia;

4)

konieczności osobistego sprawowania opieki nad chorym członkiem rodziny; za członków

rodziny uważa się małżonka, rodziców, rodzica dziecka funkcjonariusza, ojczyma, macochę,

teściów, dziadków, wnuki, rodzeństwo oraz dzieci w wieku powyżej 14 lat, jeżeli pozostają

we wspólnym gospodarstwie domowym z funkcjonariuszem w okresie sprawowania nad nimi

opieki;

5)

konieczności osobistego sprawowania opieki nad dzieckiem własnym lub małżonka funkcjonariusza,

dzieckiem przysposobionym, dzieckiem przyjętym na wychowanie i utrzymanie, do ukończenia

przez nie 8. roku życia, w przypadku

a)

nieprzewidzianego zamknięcia żłobka, klubu dziecięcego, przedszkola lub szkoły, do

których dziecko uczęszcza, a także w przypadku choroby niani, z którą rodzice mają

zawartą umowę uaktywniającą, o której mowa w art. 50 ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3

(Dz. U. z 2018 r. poz. 603 i 650), lub dziennego opiekuna, sprawujących opiekę nad dzieckiem,

b)

porodu lub choroby małżonka funkcjonariusza lub rodzica dziecka funkcjonariusza, stale

opiekujących się dzieckiem, jeżeli poród lub choroba uniemożliwia temu małżonkowi

lub rodzicowi sprawowanie opieki nad dzieckiem,

c)

pobytu małżonka funkcjonariusza lub rodzica dziecka funkcjonariusza, stale opiekujących

się dzieckiem, w szpitalu lub innym zakładzie leczniczym podmiotu leczniczego wykonującego

działalność leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne.

3.

Zwolnienie od zajęć służbowych z powodu konieczności osobistego sprawowania opieki,

o której mowa w ust. 2 pkt 3 i 5, przysługuje przez okres nie dłuższy niż 60 dni w

roku kalendarzowym, a w przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 4 - przez okres nie

dłuższy niż 14 dni w roku kalendarzowym, przy czym okresy te łącznie nie mogą przekroczyć

60 dni w roku kalendarzowym.

4.

Przepis ust. 3 stosuje się bez względu na liczbę dzieci i innych członków rodziny

wymagających opieki.

5.

Jeżeli zwolnienie lekarskie obejmuje okres, w którym funkcjonariusz jest zwolniony

od zajęć służbowych z powodu

1)

wypadku pozostającego w związku z pełnieniem służby,

2)

choroby powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby,

3)

wypadku w drodze do miejsca pełnienia służby lub w drodze powrotnej ze służby,

4)

choroby przypadającej w czasie ciąży,

5)

poddania się niezbędnym badaniom lekarskim przewidzianym dla kandydatów na dawców

komórek, tkanek i narządów oraz poddania się zabiegowi pobrania komórek, tkanek i

narządów,

6)

oddania krwi lub jej składników w jednostkach organizacyjnych publicznej służby krwi

lub z powodu badania lekarskiego dawców krwi,

7)

przebywania na obserwacji w podmiocie leczniczym w wyniku skierowania przez komisję

lekarską

- zachowuje on prawo do 100% uposażenia.

6.

Prawo do 100% uposażenia przysługuje również wtedy, gdy funkcjonariusz został zwolniony

od zajęć służbowych

1)

w wyniku popełnienia przez inną osobę umyślnego czynu zabronionego w związku z wykonywaniem

przez funkcjonariusza czynności służbowych, stwierdzonego orzeczeniem wydanym przez

uprawniony organ;

2)

na skutek czynów o charakterze bohaterskim dokonanych w szczególnie niebezpiecznych

warunkach, z wykazaniem wyjątkowej odwagi, z narażeniem życia lub zdrowia, w obronie

prawa, nienaruszalności granic państwowych, życia, mienia lub bezpieczeństwa obywateli.

7.

Związek zwolnienia od zajęć służbowych z czynami, o których mowa w ust. 6 pkt 2, rozstrzyga

przełożony w formie pisemnej.

Okres przebywania na zwolnieniu lekarskim stwierdza zaświadczenie lekarskie wystawione

zgodnie z art. 55 ust. 1 i art. 55a ust. 7 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach

pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa albo wydruk zaświadczenia lekarskiego, o którym mowa w art. 55a ust. 6 tej ustawy,

z tym że

1)

przyczynę niezdolności do służby wskutek poddania się niezbędnym badaniom lekarskim

przewidzianym dla kandydatów na dawców komórek, tkanek i narządów oraz niezdolności

do służby wskutek poddania się zabiegowi pobrania komórek, tkanek i narządów - zaświadczenie

wystawione przez lekarza na zwykłym druku zgodnie z przepisem art. 53 ust. 3 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia

społecznego w razie choroby i macierzyństwa;

2)

w przypadku, o którym mowa w art. 60c ust. 2 pkt 2 - zaświadczenie jednostki organizacyjnej

publicznej służby krwi;

3)

w przypadku, o którym mowa w art. 60c ust. 2 pkt 5 lit. a - oświadczenie funkcjonariusza;

4)

w przypadkach, o których mowa w art. 60c ust. 2 pkt 5 lit. b i c - zaświadczenie lekarskie

wystawione przez lekarza na zwykłym druku;

5)

w przypadku, o którym mowa w art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z

ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa - decyzja wydana przez właściwy organ albo uprawniony podmiot na podstawie przepisów

o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi.

Doręczenie zaświadczenia lekarskiego odbywa się przy wykorzystaniu profilu informacyjnego,

o którym mowa w art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia

społecznego w razie choroby i macierzyństwa, na zasadach określonych w tej ustawie. Kierownicy jednostek organizacyjnych Służby

Więziennej wykorzystują lub tworzą profil informacyjny płatnika składek, o którym

mowa w art. 58 ust. 1 tej ustawy.

1.

Wydruk zaświadczenia lekarskiego, o którym mowa w art. 55a ust. 6 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia

społecznego w razie choroby i macierzyństwa, zaświadczenie lekarskie, o którym mowa w art. 55a ust. 7 tej ustawy, zaświadczenie

wystawione przez lekarza na zwykłym druku w przypadkach, o których mowa w art. 60c

ust. 2 pkt 5 lit. b i c oraz w art. 60d pkt 1, zaświadczenie jednostki organizacyjnej

publicznej służby krwi albo decyzję, o której mowa w art. 60d pkt 5, funkcjonariusz

jest obowiązany dostarczyć kierownikowi jednostki organizacyjnej, w której pełni służbę,

w terminie 7 dni od dnia ich otrzymania.

2.

Oświadczenie o wystąpieniu okoliczności, o których mowa w art. 60c ust. 2 pkt 5 lit.

a, funkcjonariusz jest obowiązany złożyć kierownikowi jednostki organizacyjnej, w

której funkcjonariusz pełni służbę, w terminie 7 dni od dnia ich zaistnienia.

3.

W przypadku niedopełnienia obowiązku, o którym mowa w ust. 1 lub 2, nieobecność w

służbie w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim uznaje się za nieobecność nieusprawiedliwioną,

chyba że niedostarczenie zaświadczenia albo oświadczenia nastąpiło z przyczyn niezależnych

od funkcjonariusza.

1.

Prawidłowość orzekania o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby, prawidłowość

wykorzystania zwolnienia lekarskiego, spełnienie wymogów formalnych zaświadczeń lekarskich

oraz oświadczenie funkcjonariusza, o którym mowa w art. 60d pkt 3, może podlegać kontroli.

2.

Kontrolę przeprowadzają

1)

komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych - w zakresie

prawidłowości orzekania o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby oraz prawidłowości

wykorzystania zwolnienia lekarskiego;

2)

kierownik jednostki organizacyjnej, w której funkcjonariusz pełni służbę - w zakresie

prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego i spełnienia wymogów formalnych

zaświadczeń lekarskich oraz w zakresie oświadczenia funkcjonariusza, o którym mowa

w art. 60d pkt 3.

3.

Jeżeli w wyniku kontroli zostanie ustalone nieprawidłowe wykorzystanie zwolnienia

lekarskiego, funkcjonariusz traci prawo do uposażenia za cały okres zwolnienia.

4.

Jeżeli w wyniku kontroli zostanie ustalone, że oświadczenie funkcjonariusza, o którym

mowa w art. 60d pkt 3, zostało złożone niezgodnie z prawdą, funkcjonariusz traci prawo

do uposażenia za cały okres zwolnienia.

5.

Jeżeli w wyniku kontroli komisja lekarska ustali datę ustania niezdolności do służby

wcześniejszą niż data orzeczona w zaświadczeniu lekarskim, funkcjonariusz traci prawo

do uposażenia za okres od tej daty do końca zwolnienia.

6.

Jeżeli w wyniku kontroli zostanie ustalone, że zwolnienie lekarskie zostało sfałszowane,

funkcjonariusz traci prawo do uposażenia za cały okres zwolnienia.

7.

Kontrola prawidłowości wykorzystania zwolnień lekarskich polega na ustaleniu, czy

funkcjonariusz w okresie orzeczonej niezdolności do służby, w tym sprawowania osobistej

opieki nad dzieckiem lub innym członkiem rodziny, nie wykorzystuje zwolnienia lekarskiego

w sposób niezgodny z jego celem, a w szczególności czy nie wykonuje pracy zarobkowej.

8.

Kontrola oświadczenia funkcjonariusza, o którym mowa w art. 60d pkt 3, polega na ustaleniu,

czy nastąpiło nieprzewidziane zamknięcie żłobka, klubu dziecięcego, przedszkola lub

szkoły, do których uczęszcza dziecko funkcjonariusza, lub na ustaleniu, czy niania

lub dzienny opiekun dziecka przebywali na zwolnieniu lekarskim.

9.

Kontrolę prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego oraz oświadczenia funkcjonariusza,

o którym mowa w art. 60d pkt 3, przeprowadza osoba upoważniona przez przełożonego

funkcjonariusza.

10.

W razie stwierdzenia w trakcie kontroli, że funkcjonariusz wykonuje pracę zarobkową

albo wykorzystuje zwolnienie lekarskie w inny sposób niezgodny z jego celem, osoba

kontrolująca sporządza protokół, w którym podaje, na czym polegało nieprawidłowe wykorzystanie

zwolnienia lekarskiego.

11.

W razie stwierdzenia w trakcie kontroli, że oświadczenie funkcjonariusza, o którym

mowa w art. 60d pkt 3, nie jest zgodne z prawdą, osoba kontrolująca sporządza protokół.

12.

Protokół przedstawia się funkcjonariuszowi w celu wniesienia do niego ewentualnych

uwag. Wniesienie uwag funkcjonariusz potwierdza własnoręcznym podpisem.

13.

Na podstawie ustaleń zawartych w protokole przełożony stwierdza utratę prawa do uposażenia

za okres, o którym mowa w ust. 3 lub 4. Przepis stosuje się odpowiednio w przypadku

zawiadomienia przez komisję lekarską podległą ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych

w wyniku przeprowadzenia przez tę komisję kontroli o nieprawidłowościach w wykorzystaniu

zwolnienia lekarskiego.

14.

Kontrola wymogów formalnych zaświadczeń lekarskich polega na sprawdzeniu, czy zaświadczenie

1)

nie zostało sfałszowane;

2)

zostało wydane zgodnie z przepisami w sprawie zasad i trybu wystawiania zaświadczeń

lekarskich.

15.

Jeżeli w wyniku kontroli, o której mowa w ust. 14 pkt 1, zachodzi podejrzenie, że

zaświadczenie lekarskie zostało sfałszowane, przełożony występuje do lekarza, który

wystawił zaświadczenie lekarskie, o wyjaśnienie sprawy.

16.

W razie podejrzenia, że zaświadczenie lekarskie zostało wydane niezgodnie z przepisami

w sprawie zasad i trybu wystawiania zaświadczeń lekarskich, przełożony występuje o

wyjaśnienie sprawy do terenowej jednostki organizacyjnej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.

1.

Podstawę uposażenia, o którym mowa w art. 60c, stanowi uposażenie zasadnicze wraz

z dodatkami o charakterze stałym, przysługujące funkcjonariuszowi na ostatnio zajmowanym

stanowisku służbowym, z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian, mających wpływ

na prawo do uposażenia i innych należności lub ich wysokość.

2.

Przy obliczaniu uposażenia za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim przyjmuje

się, że uposażenie za jeden dzień przebywania na zwolnieniu lekarskim stanowi 1/30

uposażenia, o którym mowa w art. 60c.

3.

W przypadku gdy funkcjonariusz pobrał już uposażenie za okres, w którym przebywał

na zwolnieniu lekarskim, potrąca mu się odpowiednią część uposażenia przy najbliższej

wypłacie.

4.

Funkcjonariuszowi, który przebywał na zwolnieniu lekarskim w ostatnim miesiącu pełnienia

służby, potrąca się odpowiednią część uposażenia z należności przysługujących mu z

tytułu zwolnienia ze służby albo funkcjonariusz ten zwraca odpowiednią część uposażenia

w dniu ustania stosunku służbowego.

1.

Środki finansowe uzyskane z tytułu zmniejszenia uposażeń funkcjonariuszy w okresie

przebywania na zwolnieniu lekarskim przeznacza się w całości na nagrody uznaniowe

za wykonywanie zadań służbowych w zastępstwie funkcjonariuszy przebywających na zwolnieniach

lekarskich.

2

Środki finansowe, o których mowa w ust. 1, zwiększają fundusz na nagrody uznaniowe

i zapomogi.

3.

Rozdział środków finansowych, o których mowa w ust. 1, odbywa się po zakończeniu okresu

rozliczeniowego, trwającego nie krócej niż miesiąc kalendarzowy i nie dłużej niż 3

miesiące kalendarzowe, przy czym wybór okresu rozliczeniowego uzależnia się od wielkości

środków finansowych uzyskanych z tytułu zmniejszenia uposażeń funkcjonariuszy.

Zmniejszenia wysokości uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym

za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim nie uwzględnia się przy ustalaniu podstawy

wymiaru świadczeń, o których mowa w art. 100, art. 101 ust. 1, art. 102 ust. 1 oraz

art. 193 ust. 1 pkt 1 i 4.

1.

Funkcjonariuszowi, który samowolnie opuścił miejsce pełnienia służby albo pozostaje

poza nim lub nie podejmuje służby, zawiesza się wypłatę uposażenia od najbliższego

terminu płatności. Jeżeli funkcjonariusz pobrał już uposażenie, potrąca mu się z najbliższej

wypłaty 1/30 uposażenia miesięcznego za każdy dzień nieusprawiedliwionej nieobecności.

2.

W razie uznania nieobecności za usprawiedliwioną, funkcjonariuszowi wypłaca się zawieszoną

i potrąconą część uposażenia.

3.

W razie zawinionej niemożności pełnienia przez funkcjonariusza obowiązków służbowych

stosuje się odpowiednio przepisy ust. 1 i 2.

1.

Uposażenie zasadnicze i dodatki do uposażenia o charakterze stałym są płatne bezpośrednio

do rąk funkcjonariusza, z zastrzeżeniem ust. 3.

2.

Uposażenie zasadnicze i dodatki do uposażenia o charakterze stałym są płatne miesięcznie

z góry, w pierwszym dniu roboczym każdego miesiąca.

3.

Uposażenie zasadnicze i dodatki do uposażenia o charakterze stałym na pisemny wniosek

funkcjonariusza mogą być wypłacane w formie bezgotówkowej na wskazany numer rachunku

bankowego w terminie, o którym mowa w ust. 2.

Służba kandydacka polega na

1)

odbywaniu studiów zgodnie z programem kształcenia;

2)

wykonywaniu zadań służbowych w jednostkach organizacyjnych.

Funkcjonariuszem w służbie kandydackiej może zostać osoba, która została zakwalifikowana

na studia pierwszego stopnia na Uczelni oraz która w trakcie procesu rekrutacji

1)

spełniła wymagania, o których mowa w art. 38;

2)

złożyła podanie o przyjęcie do służby kandydackiej;

3)

złożyła zobowiązanie do pełnienia służby po ukończeniu nauki przez okres 5 lat od

dnia mianowania funkcjonariuszem w służbie stałej.

1.

Osobę, o której mowa w art. 62b, Rektor kieruje na kurs przygotowawczy, o którym mowa

w art. 43f ust. 1. Przepisy art. 43g pkt 2 i art. 43i stosuje się odpowiednio.

2.

W pierwszym dniu kursu przygotowawczego Rektor wydaje rozkaz personalny w sprawie

przyjęcia kandydata do służby kandydackiej i nadania mu stopnia szeregowego Służby

Więziennej. Przepis art. 41 stosuje się.

3.

Po ukończeniu kursu przygotowawczego funkcjonariusz w służbie kandydackiej podlega

opiniowaniu, o którym mowa w rozdziale 10.

Funkcjonariusz w służbie kandydackiej, który uzyskał pozytywną opinię służbową po

ukończeniu kursu przygotowawczego, odbywa studia.

1.

Rozkład czasu służby kandydackiej określają plany i programy studiów.

2.

Studia dzielą się na lata i semestry oraz obejmują

1)

zajęcia programowe;

2)

praktyki organizowane na Uczelni lub w innych jednostkach organizacyjnych;

3)

przeszkolenia i ćwiczenia w warunkach polowych;

4)

sesje egzaminacyjne;

5)

wykonanie pracy dyplomowej (końcowej) lub przystąpienie do egzaminu dyplomowego (końcowego);

6)

czas wolny.

3.

Szczegółowy przebieg studiów, w tym praktyk oraz zdawania egzaminów, określa regulamin

studiów.

1.

Funkcjonariusz w służbie kandydackiej pełni służbę w systemie skoszarowanym.

2.

Funkcjonariusz w służbie kandydackiej otrzymuje

1)

zakwaterowanie oraz wyżywienie w naturze albo równoważnik pieniężny w zamian za wyżywienie;

2)

wyposażenie polowe oraz umundurowanie właściwe dla funkcjonariusza w służbie przygotowawczej;

3)

dodatek za stopień;

4)

należności z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju, zgodnie z przepisami wykonawczymi

wydanymi na podstawie art. 73 ust. 4.

3.

Funkcjonariusz w służbie kandydackiej może otrzymać

1)

nagrodę uznaniową, o której mowa w art. 203;

2)

zapomogę pieniężną, o której mowa w art. 204.

Funkcjonariuszowi w służbie kandydackiej mogą być udzielone następujące urlopy

1)

okolicznościowy, na załatwienie spraw osobistych lub rodzinnych − w wymiarze do 5

dni w każdym roku nauki;

2)

krótkoterminowy, w drodze wyróżnienia − w wymiarze do 7 dni w każdym roku nauki.

1.

Funkcjonariuszowi w służbie kandydackiej w trakcie studiów pierwszego stopnia na Uczelni,

w zależności od wyników w nauce i pozytywnej opinii, może być nadany stopień

1)

starszego szeregowego Służby Więziennej − na pierwszym roku studiów;

2)

kaprala Służby Więziennej − na drugim roku studiów;

3)

starszego kaprala Służby Więziennej − na trzecim roku studiów.

2.

Funkcjonariuszowi w służbie kandydackiej w trakcie studiów drugiego stopnia na Uczelni,

w zależności od wyników w nauce i pozytywnej opinii, może być nadany stopień

1)

chorążego Służby Więziennej − na pierwszym roku studiów;

2)

starszego chorążego Służby Więziennej − na drugim roku studiów.

1.

Po ukończeniu studiów pierwszego stopnia na Uczelni funkcjonariusz w służbie kandydackiej

ma prawo przystąpić do egzaminu na pierwszy stopień w korpusie chorążych Służby Więziennej,

o którym mowa w art. 43zl.

2.

Egzamin przeprowadza się w terminie do 2 miesięcy od dnia ukończenia studiów pierwszego

stopnia.

3.

Funkcjonariusz w służbie kandydackiej, który nie przystąpił do egzaminu w wyznaczonym

terminie albo uzyskał wynik negatywny tego egzaminu, jest kierowany do służby na stanowisko

podoficerskie.

4.

W przypadku złożenia egzaminu i nadania pierwszego stopnia w korpusie chorążych Służby

Więziennej funkcjonariusz w służbie kandydackiej ma prawo do kontynuowania nauki na

studiach drugiego stopnia na Uczelni albo zwrócenia się o skierowanie do służby na

stanowisko chorążego.

5.

Decyzję, o której mowa w ust. 4, funkcjonariusz w służbie kandydackiej przedkłada

na piśmie Rektorowi w terminie 7 dni od dnia nadania pierwszego stopnia w korpusie

chorążych Służby Więziennej.

1.

Po ukończeniu studiów drugiego stopnia na Uczelni funkcjonariusz w służbie kandydackiej

ma prawo przystąpić do egzaminu na pierwszy stopień w korpusie oficerów Służby Więziennej,

o którym mowa w art. 43zl.

2.

Egzamin przeprowadza się w terminie do 2 miesięcy od dnia ukończenia studiów drugiego

stopnia.

3.

Funkcjonariusz w służbie kandydackiej, który nie przystąpił do egzaminu w wyznaczonym

terminie albo uzyskał wynik negatywny tego egzaminu, jest kierowany do służby na stanowisko

chorążego.

4.

W przypadku złożenia egzaminu funkcjonariusz w służbie kandydackiej jest kierowany

do służby na stanowisko oficerskie.

1.

Dyrektor Generalny na wniosek Rektora wskazuje stanowiska służbowe z uwzględnieniem

działów Służby Więziennej w jednostkach organizacyjnych, na które może być kierowany

do służby stałej funkcjonariusz po odbyciu służby kandydackiej.

2.

Przy kierowaniu do służby w jednostce organizacyjnej Dyrektor Generalny uwzględnia

1)

wynik egzaminu na pierwszy stopień w korpusie chorążych lub w korpusie oficerów;

2)

potrzeby służby;

3)

miejsce zamieszkania funkcjonariusza.

3.

Przy kierowaniu do służby w jednostce organizacyjnej Dyrektor Generalny może uwzględnić

umotywowaną prośbę funkcjonariusza.

4.

Dyrektor Generalny, kierując funkcjonariusza do pełnienia służby na stałe, wskazuje

jednostkę organizacyjną, stanowisko służbowe oraz datę rozpoczęcia służby, w terminie

nie dłuższym niż 3 miesiące, licząc od dnia zakończenia nauki.

1.

Funkcjonariusz po odbyciu służby kandydackiej zostaje mianowany funkcjonariuszem w

służbie stałej. Przepisy art. 40 ust. 3 i ust. 4 pkt 1-4 i 6 stosuje się.

2.

Wobec funkcjonariusza w służbie kandydackiej, w okresie od dnia ukończenia nauki na

Uczelni do dnia mianowania na stałe, przepisów art. 62f ust. 1, ust. 2 pkt 1 i 4 oraz

ust. 3 nie stosuje się.

3.

W razie niepodjęcia służby stałej w terminie wskazanym przez Dyrektora Generalnego

dyrektor ten na wniosek funkcjonariusza w służbie kandydackiej może określić inną

datę podjęcia służby stałej, jeżeli niepodjęcie służby nastąpiło z przyczyn nieleżących

po stronie funkcjonariusza w służbie kandydackiej. W takim przypadku zakończenie służby

kandydackiej następuje z dniem podjęcia służby stałej.

4.

W razie niepodjęcia służby stałej w terminie wskazanym przez Dyrektora Generalnego

albo w terminie, o którym mowa w ust. 3, stosuje się odpowiednio art. 103-106.

Funkcjonariusz w służbie kandydackiej, który w związku ze służbą doznał uszczerbku

na zdrowiu lub poniósł szkodę w mieniu, otrzymuje świadczenia odszkodowawcze w trybie

i na zasadach określonych dla funkcjonariuszy. W razie śmierci funkcjonariusza w służbie

kandydackiej mającej związek ze służbą świadczenia odszkodowawcze otrzymują pozostali

po nim członkowie rodziny.

1.

Do funkcjonariuszy w służbie kandydackiej stosuje się

1)

przepisy art. 18 ust. 1-6, art. 19, art. 27, art. 28, art. 34, art. 35, art. 37 ust.

1 i 2, art. 43 ust. 1, art. 86-92, art. 94-98, art. 101, art. 108 ust. 1 i 3, art.

109 ust. 1-3, art. 110 ust. 1, art. 111-113, art. 114 ust. 1-3, art. 115, art. 117

ust. 1 i 2, art. 118 ust. 1-13, 16 i 17, art. 119 ust. 1 i 2, art. 152, art. 154 ust.

1 i 2, art. 155 ust. 1-3, art. 156 ust. 1, art. 157-159, art. 160 ust. 1-3, art. 161-165,

art. 168 ust. 1-8, art. 209, art. 210 ust. 1-6, art. 213 ust. 1 i 2, art. 216-227,

art. 228 ust. 1 i 2 oraz art. 229-263;

2)

przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 18 ust. 7, art. 26 ust. 2, art. 33 ust.

1, art. 37 ust. 3 i 4, art. 43 ust. 2, art. 93, art. 109 ust. 4, art. 110 ust. 2,

art. 114 ust. 4, art. 117 ust. 3, art. 118 ust. 14, 15, 18 i 19, art. 119 ust. 3 i

4, art. 154 ust. 3, art. 155 ust. 4, art. 156 ust. 2, art. 160 ust. 4, art. 168 ust.

9, art. 205, art. 210 ust. 7, art. 213 ust. 3, art. 228 ust. 3 i art. 264.

2.

Do funkcjonariuszy w służbie kandydackiej, którzy zrezygnowali z nauki na Uczelni

lub którzy zostali z niej wydaleni, stosuje się odpowiednio art. 103-106.

1.

Stanowiska

1)

Dyrektora Generalnego,

2)

zastępcy Dyrektora Generalnego,

3)

dyrektora okręgowego,

4)

zastępcy dyrektora okręgowego,

5)

dyrektora zakładu karnego i dyrektora aresztu śledczego,

6)

zastępcy dyrektora zakładu karnego i zastępcy dyrektora aresztu śledczego,

7

Rektora, Komendanta Centralnego Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej, komendanta ośrodka

szkolenia Służby Więziennej i komendanta ośrodka doskonalenia kadr Służby Więziennej,

8

prorektora Uczelni, zastępcy Komendanta Centralnego Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej,

zastępcy komendanta ośrodka szkolenia Służby Więziennej i zastępcy komendanta ośrodka

doskonalenia kadr Służby Więziennej

- są wyższymi stanowiskami kierowniczymi w Służbie Więziennej.

2.

Przełożonym funkcjonariusza zajmującego wyższe stanowisko kierownicze w Służbie Więziennej,

jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej, jest

1)

Minister Sprawiedliwości - w odniesieniu do Dyrektora Generalnego;

2

Dyrektor Generalny - w odniesieniu do zastępcy Dyrektora Generalnego, dyrektora okręgowego,

Rektora, Komendanta Centralnego Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej, komendanta ośrodka

szkolenia Służby Więziennej oraz komendanta ośrodka doskonalenia kadr Służby Więziennej

bezpośrednio mu podległego;

3)

dyrektor okręgowy - w odniesieniu do zastępcy dyrektora okręgowego, dyrektora zakładu

karnego i dyrektora aresztu śledczego oraz komendanta ośrodka doskonalenia kadr Służby

Więziennej;

3a

Rektor - w odniesieniu do prorektora Uczelni;

4)

dyrektor zakładu karnego i dyrektor aresztu śledczego, Komendant Centralnego Ośrodka

Szkolenia Służby Więziennej, komendant ośrodka szkolenia Służby Więziennej i komendant

ośrodka doskonalenia kadr Służby Więziennej - w odniesieniu do swoich zastępców.

1.

Dyrektora Generalnego powołuje i odwołuje Prezes Rady Ministrów na wniosek Ministra

Sprawiedliwości.

2.

Zastępców Dyrektora Generalnego powołuje, spośród oficerów Służby Więziennej, i odwołuje

ze stanowiska Minister Sprawiedliwości na wniosek Dyrektora Generalnego.

1.

Dyrektora okręgowego powołuje, spośród oficerów Służby Więziennej, i odwołuje ze stanowiska

Minister Sprawiedliwości na wniosek Dyrektora Generalnego.

2.

Zastępcę dyrektora okręgowego powołuje, spośród oficerów Służby Więziennej, i odwołuje

ze stanowiska Dyrektor Generalny na wniosek dyrektora okręgowego.

1.

Dyrektora zakładu karnego i dyrektora aresztu śledczego powołuje, spośród oficerów

Służby Więziennej, i odwołuje ze stanowiska Dyrektor Generalny na wniosek właściwego

dyrektora okręgowego.

2.

Zastępców dyrektora zakładu karnego i zastępców dyrektora aresztu śledczego powołuje,

spośród oficerów Służby Więziennej, i odwołuje ze stanowiska dyrektor okręgowy na

wniosek dyrektora tego zakładu karnego lub dyrektora tego aresztu śledczego.

1.

Minister Sprawiedliwości powołuje Rektora na pięcioletnią kadencję spośród oficerów

Służby Więziennej posiadających co najmniej stopień naukowy doktora.

2.

Minister Sprawiedliwości może powołać prorektora Uczelni na pięcioletnią kadencję

spośród osób posiadających co najmniej stopień naukowy doktora.

3.

Kadencja Rektora lub prorektora Uczelni wygasa w przypadku

1)

upływu jego kadencji;

2)

jego śmierci;

3)

złożenia przez niego rezygnacji;

4)

pisemnego zgłoszenia przez funkcjonariusza wystąpienia ze służby albo rozwiązania

umowy o pracę przez pracownika;

5)

jego odwołania.

4.

Minister Sprawiedliwości odwołuje Rektora lub prorektora Uczelni przed upływem kadencji,

jeżeli

1)

nie wypełnia on swoich obowiązków na skutek choroby trwającej dłużej niż 180 dni w

roku kalendarzowym;

2)

został on skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia

publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe.

5.

Minister Sprawiedliwości może powierzyć pełnienie obowiązków Rektora lub prorektora

Uczelni osobie spełniającej warunki określone w ust. 1 lub 2 do czasu powołania Rektora

lub prorektora Uczelni, na okres nie dłuższy niż 18 miesięcy.

1.

Komendanta Centralnego Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej, komendanta ośrodka szkolenia

Służby Więziennej i komendanta ośrodka doskonalenia kadr Służby Więziennej powołuje,

spośród oficerów Służby Więziennej, i odwołuje ze stanowiska Dyrektor Generalny.

2.

Zastępców Komendanta Centralnego Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej, zastępców komendanta

ośrodka szkolenia Służby Więziennej i zastępców komendanta ośrodka doskonalenia kadr

Służby Więziennej powołuje, spośród oficerów Służby Więziennej, i odwołuje ze stanowiska

Dyrektor Generalny.

1.

Funkcjonariusz pełniący służbę na stanowisku służbowym zajmowanym na podstawie powołania

może być w każdym czasie albo w określonym terminie odwołany z tego stanowiska.

2.

Odwołanie funkcjonariusza ze stanowiska nie powoduje ustania stosunku służbowego.

3.

Funkcjonariusz zachowuje ostatnio zajmowane stanowisko służbowe, dla którego ustawa

nie przewiduje powołania. Można go jednak przenieść na inne, co najmniej równorzędne

stanowisko, w tej samej albo innej jednostce organizacyjnej. Przepis art. 72 ust.

1 stosuje się.

4.

Funkcjonariusza odwołanego z zajmowanego stanowiska można przenieść za jego zgodą

odpowiednio do dyspozycji właściwego przełożonego, o którym mowa w art. 63 ust. 2.

Okres pozostawania funkcjonariusza w dyspozycji nie może być dłuższy niż 6 miesięcy.

Po upływie tego okresu funkcjonariusza powołuje się albo przenosi na inne stanowisko

służbowe. Powołanie albo przeniesienie na stanowisko służbowe niższe od dotychczas

zajmowanego następuje za zgodą funkcjonariusza. W przypadku niewyrażenia zgody, funkcjonariusza

zwalnia się ze służby.

5.

W okresie pozostawania w dyspozycji funkcjonariusz zachowuje prawo do uposażenia i

innych świadczeń pieniężnych przysługujących na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym,

z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian mających wpływ na prawo do uposażenia

i innych świadczeń pieniężnych albo na ich wysokość.

6.

W okresie pozostawania w dyspozycji funkcjonariusz jest obowiązany wykonywać obowiązki

służbowe na polecenie przełożonego, w którego dyspozycji pozostaje.

1.

Funkcjonariusz może być z urzędu przeniesiony do pełnienia służby w innej jednostce

organizacyjnej w przypadkach uzasadnionych ważnymi potrzebami służby. Funkcjonariusz

może być przeniesiony również na własną prośbę, jeżeli nie stoją temu na przeszkodzie

względy służbowe.

2.

Do przenoszenia funkcjonariusza oraz określenia jego stanowiska służbowego właściwi

są

1)

Dyrektor Generalny - na obszarze kraju;

2)

dyrektor okręgowy - na obszarze swojego działania.

1.

Funkcjonariusz może być z urzędu delegowany na okres do 6 miesięcy do czasowego pełnienia

służby w innej jednostce organizacyjnej, w tym do instytucji gospodarki budżetowej,

o której mowa w art. 8 ust. 5, w przypadkach uzasadnionych ważnymi potrzebami służby;

ponowne lub dalsze delegowanie przed upływem 2 lat wymaga zgody funkcjonariusza. Funkcjonariusz

może być delegowany również na własną prośbę, jeżeli nie stoją temu na przeszkodzie

względy służbowe.

2.

Do delegowania funkcjonariusza oraz określenia jego stanowiska służbowego właściwi

są

1)

Dyrektor Generalny - na obszarze kraju;

2)

dyrektor okręgowy - na obszarze swojego działania.

3.

Do uczestnictwa w szkoleniu i doskonaleniu zawodowym funkcjonariusza deleguje właściwy

kierownik jednostki organizacyjnej.

Przeniesienia albo delegowania funkcjonariusza do pełnienia służby na Uczelni oraz

przeniesienia albo delegowania funkcjonariusza pełniącego służbę na Uczelni dokonuje

Dyrektor Generalny w porozumieniu z Rektorem.

Nie można bez zgody zainteresowanego przenieść albo delegować do pełnienia służby

w innej jednostce organizacyjnej

1)

funkcjonariusza kobiety w ciąży;

2)

funkcjonariusza samodzielnie sprawującego opiekę nad dzieckiem do lat 14;

3)

funkcjonariusza samodzielnie sprawującego opiekę nad dzieckiem niezdolnym do pracy

lub do samodzielnej egzystencji, przed osiągnięciem przez dziecko 18 lat życia lub

do ukończenia nauki, nie dłużej jednak niż do osiągnięcia 25 lat życia;

4)

funkcjonariusza samodzielnie sprawującego opiekę nad dzieckiem całkowicie niezdolnym

do pracy, bez względu na jego wiek.

1.

Funkcjonariusz przeniesiony na stanowisko służbowe, zaszeregowane do niższego uposażenia

zasadniczego, zachowuje prawo do uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku

do czasu uzyskania uposażenia zasadniczego równego dotychczas pobieranemu lub wyższego.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do funkcjonariuszy przeniesionych na niższe stanowisko

służbowe na podstawie art. 85 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 2 i 3, a także do funkcjonariuszy

przeniesionych na własną prośbę.

3.

Dyrektor Generalny, na wniosek właściwego kierownika jednostki organizacyjnej, w przypadkach

szczególnie uzasadnionych może wyrazić zgodę na zachowanie przez funkcjonariusza,

o którym mowa w ust. 2, przeniesionego na stanowisko służbowe zaszeregowane do niższego

uposażenia zasadniczego, prawa do uposażenia należnego na poprzednio zajmowanym stanowisku.

1.

W razie przeniesienia z urzędu do pełnienia służby w innej miejscowości albo delegowania

do czasowego pełnienia służby funkcjonariuszowi przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego

albo kwatery tymczasowej, o których mowa w rozdziale 18.

2.

Funkcjonariuszowi delegowanemu do pełnienia służby w innej miejscowości przysługują

należności z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju.

3.

Funkcjonariuszowi przeniesionemu z urzędu do pełnienia służby w innej miejscowości

przysługują należności z tytułu przeniesień

1)

diety dla niego i członków rodziny, o których mowa w art. 176, za czas przejazdu i

pierwszą dobę pobytu w nowym miejscu zamieszkania;

2)

ryczałt na pokrycie kosztów przejazdu do nowego miejsca zamieszkania osób, o których

mowa w pkt 1;

3)

zasiłek osiedleniowy;

4)

ryczałt z tytułu przeniesienia;

5)

zwrot kosztów przewozu urządzenia domowego;

6)

zwrot kosztów przejazdu do miejsca pełnienia służby i z powrotem, w przypadku gdy

członkowie rodziny, o których mowa w art. 176, pozostają w dotychczasowym miejscu

zamieszkania.

4.

Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy określi,

w drodze rozporządzenia, wysokość oraz tryb przyznawania i wypłaty należności, o których

mowa w ust. 2 i 3, uwzględniając czas podróży służbowej.

1.

Dyrektor Generalny może oddelegować funkcjonariusza, na czas określony i za jego zgodą,

do pełnienia służby poza Służbą Więzienną w kraju lub poza granicami państwa.

2.

Funkcjonariusz może być oddelegowany do pełnienia służby poza Służbą Więzienną w celu

realizacji zadań określonych w ustawie lub zadań określonych w innych ustawach lub

w ratyfikowanych umowach międzynarodowych.

3.

Funkcjonariusz może być oddelegowany do

1)

urzędu krajowego obsługującego organ władzy publicznej, w którym są wykonywane zadania

o charakterze określonym w ust. 2, zwanego dalej „instytucją krajową”;

2)

urzędu, organizacji lub instytucji międzynarodowej albo państwa obcego, w których

są wykonywane zadania, o których mowa w ust. 2, zwanych dalej „instytucją zagraniczną”.

1.

Minister Sprawiedliwości może oddelegować funkcjonariusza, za jego zgodą, do wykonywania

zadań służbowych w Ministerstwie Sprawiedliwości na wskazanym stanowisku służbowym

na czas określony nie dłuższy niż 2 lata albo na czas nieokreślony.

2.

Funkcjonariusz oddelegowany na czas nieokreślony może być odwołany z oddelegowania

przez Ministra Sprawiedliwości albo ustąpić z tego oddelegowania, z co najmniej miesięcznym

wyprzedzeniem. W pozostałych przypadkach oddelegowania odwołanie lub ustąpienie funkcjonariusza

następuje bez zachowania okresu wyprzedzenia.

3.

W okresie oddelegowania

1)

przeniesienie funkcjonariusza na niższe stanowisko służbowe, o którym mowa w art.

85 ust. 2,

2)

zwolnienie funkcjonariusza ze służby, o którym mowa w art. 96 ust. 2,

3)

zawieszenie funkcjonariusza w czynnościach służbowych w przypadku, o którym mowa w

art. 94 ust. 2

- wymaga zgody Ministra Sprawiedliwości.

4.

Do funkcjonariusza, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się przepisów art. 77 pkt

2 oraz art. 81.

1.

Z wnioskiem o oddelegowanie funkcjonariusza do pełnienia służby poza Służbą Więzienną

mogą wystąpić

1)

organy Służby Więziennej;

2)

organy instytucji krajowych;

3)

organy instytucji zagranicznych.

2.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, powinien określać nazwę instytucji, stanowisko służbowe

wyznaczone dla funkcjonariusza, kwalifikacje zawodowe wymagane do zajmowania tego

stanowiska, charakter i zakres wykonywanych na tym stanowisku zadań i obowiązków oraz

przewidywany okres oddelegowania. Wniosek instytucji zagranicznej powinien dodatkowo

zawierać określenie uprawnień i należności przysługujących oddelegowanemu funkcjonariuszowi

w tej instytucji.

Oddelegowanie do pełnienia służby poza Służbą Więzienną następuje po wyrażeniu zgody

przez funkcjonariusza w formie pisemnego oświadczenia zawierającego w szczególności

nazwę instytucji i wyznaczone dla funkcjonariusza stanowisko służbowe, charakter i

zakres wykonywanych na tym stanowisku zadań i obowiązków, a także okres oddelegowania.

W razie uwzględnienia wniosku, o którym mowa w art. 75, Dyrektor Generalny

1)

zalicza - do celów związanych z pełnieniem służby w Służbie Więziennej oraz obliczania

uposażenia i innych należności pieniężnych funkcjonariusza w okresie oddelegowania

- stanowisko służbowe określone we wniosku do odpowiedniej grupy uposażenia zasadniczego

funkcjonariuszy oraz ustala stopień Służby Więziennej, do którego zaszeregowuje to

stanowisko, przy czym uposażenie funkcjonariusza obliczone w ten sposób nie może być

niższe od dotychczas otrzymywanego;

2)

oddelegowuje funkcjonariusza do określonej instytucji.

1.

Organ instytucji krajowej lub zagranicznej wyznacza funkcjonariusza na stanowisko

służbowe zgodnie z wnioskiem, o którym mowa w art. 75.

2.

Organ instytucji krajowej lub zagranicznej może wyznaczyć funkcjonariusza na inne

stanowisko służbowe niż określone we wniosku, o którym mowa w art. 75, jeżeli Dyrektor

Generalny i funkcjonariusz wyrażą na to zgodę w formie pisemnego oświadczenia.

1.

Funkcjonariuszowi oddelegowanemu przysługują uprawnienia i świadczenia, w tym uposażenie

i inne świadczenia pieniężne, na zasadach określonych w ustawie.

2.

Do funkcjonariusza oddelegowanego stosuje się przepisy, które mają zastosowanie do

pracownika zatrudnionego na stanowisku służbowym zajmowanym przez funkcjonariusza,

w szczególności dotyczące obowiązków pracodawcy i pracownika, wyróżnień i kar, czasu

pracy, bezpieczeństwa i higieny pracy, przyznawania nagród, a także regulaminów pracy.

1.

Instytucja krajowa, do której oddelegowano funkcjonariusza, wypłaca oddelegowanemu

funkcjonariuszowi

1)

uposażenie;

2)

nagrody roczne, proporcjonalnie do okresu trwania oddelegowania;

3)

nagrody uznaniowe.

1a

W przypadku oddelegowania funkcjonariusza do wykonywania zadań służbowych w Ministerstwie

Sprawiedliwości na podstawie art. 74a ust. 1 świadczenia, o których mowa w ust. 1,

wypłaca oddelegowanemu funkcjonariuszowi jednostka organizacyjna, w której pełnił

on służbę przed oddelegowaniem.

2.

Jednostka organizacyjna, w której funkcjonariusz pełnił służbę przed oddelegowaniem,

wydaje świadczenia w naturze oraz wypłaca ich równoważniki, a także wypłaca inne niż

wymienione w ust. 1 należności i świadczenia pieniężne, przysługujące funkcjonariuszowi

z tytułu pełnienia służby.

3

Oddelegowanemu funkcjonariuszowi urlopów udziela organ instytucji krajowej lub zagranicznej,

do której został oddelegowany, albo Minister Sprawiedliwości, na zasadach i w wymiarze

określonych w ustawie.

1.

Funkcjonariuszowi oddelegowanemu do Ministerstwa Sprawiedliwości przysługują należności

z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju.

2.

Należności, o których mowa w ust. 1, wypłaca Ministerstwo Sprawiedliwości.

3.

Należności, o których mowa w ust. 1, nie przysługują w przypadku, gdy odległość od

miejsca stałego pełnienia służby lub miejsca stałego zamieszkania funkcjonariusza

oddelegowanego do Ministerstwa Sprawiedliwości nie przekracza 60 km, chyba że Minister

Sprawiedliwości na wniosek funkcjonariusza oddelegowanego uzna, że nie jest celowy

codzienny dojazd funkcjonariusza oddelegowanego do Ministerstwa Sprawiedliwości.

1.

Dyrektor Generalny, jeżeli jest to uzasadnione potrzebami Służby Więziennej, może

odwołać funkcjonariusza z oddelegowania, nawet bez jego zgody.

2.

Organ instytucji krajowej lub zagranicznej, co najmniej z miesięcznym wyprzedzeniem,

może wystąpić z wnioskiem do Dyrektora Generalnego o odwołanie funkcjonariusza z oddelegowania.

3.

Dyrektor Generalny odwołuje funkcjonariusza z oddelegowania, na jego pisemny wniosek.

Funkcjonariusza po odwołaniu z oddelegowania mianuje się na stanowisko nie niższe

od zajmowanego przed oddelegowaniem.

1.

Kierownik jednostki organizacyjnej może powierzyć funkcjonariuszowi pełnienie obowiązków

służbowych na innym stanowisku w tej samej jednostce organizacyjnej na czas nieprzekraczający

12 miesięcy; w takim przypadku uposażenie funkcjonariusza nie może być obniżone.

2.

Jeżeli zachodzi konieczność zastępstwa funkcjonariusza w czasie jego nieobecności

w służbie, przełożony może w tym celu powierzyć innemu funkcjonariuszowi pełnienie

obowiązków służbowych na stanowisku zajmowanym przez nieobecnego funkcjonariusza,

przez okres trwania jego nieobecności nieprzekraczający 12 miesięcy; w takim przypadku

uposażenie funkcjonariusza nie może być obniżone.

3.

Po upływie maksymalnego okresu powierzenia obowiązków służbowych na innym stanowisku

w tej samej jednostce organizacyjnej, o którym mowa w ust. 1 i 2, ponowne powierzenie

obowiązków na tym samym stanowisku służbowym jest niedopuszczalne.

1.

Funkcjonariusza w przypadku zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego

można przenieść do dyspozycji określonego przełożonego na okres

1)

zwolnienia z obowiązków wykonywania zadań służbowych, udzielonego na zasadach określonych

w przepisach ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych;

2)

oddelegowania do pełnienia zadań służbowych poza Służbą Więzienną w kraju lub poza

granicami państwa.

2.

Przeniesienia funkcjonariusza do dyspozycji dokonuje przełożony właściwy do mianowania

go na zajmowane stanowisko służbowe.

1.

Funkcjonariusza przenosi się na niższe stanowisko służbowe w razie wymierzenia kary

dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe.

2.

Funkcjonariusza można przenieść na niższe stanowisko służbowe w następujących przypadkach

1)

orzeczenia przez komisję lekarską całkowitej niezdolności do pełnienia służby na zajmowanym

stanowisku, jeżeli nie ma możliwości mianowania go na stanowisko równorzędne w zakresie

pobieranego uposażenia zasadniczego;

2)

utraty kwalifikacji wymaganych na zajmowanym stanowisku;

3)

niewywiązywania się z obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku, stwierdzonego

w okresie służby stałej w dwóch kolejnych opiniach służbowych, między którymi upłynęło

co najmniej 6 miesięcy;

4)

likwidacji zajmowanego stanowiska, jeżeli nie ma możliwości mianowania funkcjonariusza

na stanowisko równorzędne w zakresie pobieranego uposażenia zasadniczego.

3.

Funkcjonariusza można przenieść na niższe stanowisko służbowe również na jego prośbę.

Funkcjonariusz podlega okresowemu opiniowaniu służbowemu, które ma na celu

1)

stworzenie podstaw do określenia indywidualnego programu rozwoju zawodowego;

2)

ustalenie przydatności do służby, ocenę wywiązywania się z obowiązków służbowych oraz

przydatności na zajmowanym stanowisku;

3)

wyłanianie kandydatów do mianowania i powoływania na wyższe stanowiska służbowe oraz

awansowania na wyższe stopnie Służby Więziennej.

1.

W opiniowaniu służbowym w zależności od zajmowanego stanowiska i charakteru wykonywanych

zadań służbowych uwzględnia się odpowiednio następujące kryteria

1)

umiejętności zawodowe, z uwzględnieniem wymagań na zajmowanym stanowisku służbowym,

kwalifikacji specjalistycznych wynikających z ukończenia szkoleń lub studiów, znajomości

języków obcych oraz wyniki osiągane przez funkcjonariusza podczas szkoleń;

2)

wykorzystywanie posiadanych umiejętności, z uwzględnieniem znajomości obowiązujących

przepisów i procedur oraz ich stosowania, zasobu wiadomości i umiejętności pozwalających

na wywiązywanie się z obowiązków i realizację zadań służbowych na zajmowanym stanowisku;

3)

inicjatywę oraz podnoszenie kwalifikacji, a także umiejętności samodzielnego wyszukiwania

i zdobywania niezbędnych informacji;

4)

umiejętność planowania i organizowania pracy, z uwzględnieniem zdolności stopniowania

zadań według ich ważności, oraz sprawność i terminowość realizacji zadań;

5)

umiejętność pracy w zespole, z uwzględnieniem przejawiania postawy sprzyjającej kształtowaniu

dobrej atmosfery pracy, niepowodowania sytuacji konfliktowych, a w razie potrzeby

udzielania pomocy i doradzania;

6)

komunikatywność, z uwzględnieniem umiejętności przekazywania, odbierania i rozumienia

informacji w mowie i piśmie, jasnego i wyrazistego formułowania wypowiedzi w sposób

gwarantujący ich zrozumienie;

7)

zdolność analitycznego myślenia, z uwzględnieniem umiejętności oceny wartości informacji,

ich źródeł i wyboru oraz interpretowania, wyciągania wniosków;

8)

samodzielność, z uwzględnieniem umiejętności działania bez angażowania innych osób

oraz konieczności nadzoru przełożonych;

9)

motywację i kreatywność, z uwzględnieniem umiejętności tworzenia nowych rozwiązań

oraz doskonalenia już istniejących, inicjowania działań i przyjmowania odpowiedzialności

za nie;

10)

dyspozycyjność, z uwzględnieniem możliwości i gotowości podejmowania oraz realizacji

zadań i czynności służbowych;

11)

radzenie sobie w sytuacjach kryzysowych, z uwzględnieniem umiejętności stanowczego

i zdecydowanego działania w sytuacjach nietypowych, gdy nie wystarczają obowiązujące

(standardowe) procedury postępowania, odporność na stres, opanowanie emocjonalne,

umiejętność dostosowania działań do szybko zmieniających się warunków i sytuacji;

12)

przestrzeganie etyki zawodowej i zdyscyplinowanie, z uwzględnieniem przestrzegania

zasad wynikających ze złożonego ślubowania.

2.

W opiniowaniu służbowym na wyższe stanowiska kierownicze w Służbie Więziennej oraz

opiniowaniu funkcjonariuszy zajmujących stanowiska kierownicze oprócz kryteriów wymienionych

w ust. 1 ocenie podlegają

1)

umiejętność efektywnego zarządzania, z uwzględnieniem umiejętności prawidłowego rozlokowania

i wykorzystania potencjału ludzkiego oraz zasobów rzeczowych, finansowych i informacyjnych,

niezbędnych w realizacji zadań służbowych, umiejętności pozyskania nowych zasobów,

nadzoru nad realizacją czynności służbowych oraz kontroli realizacji zadań, a także

motywowania podległych funkcjonariuszy i pracowników do wyższej jakości pracy oraz

rozwoju zawodowego;

2)

zdolność negocjowania, z uwzględnieniem umiejętności wypracowania pożądanego stanowiska,

utrzymania właściwych stosunków międzyludzkich, a w sytuacji konfliktowej - podejmowania

otwartej dyskusji na temat źródeł konfliktu w celu rozwiązania problemu;

3)

umiejętność strategicznego myślenia, rozpoznawania potrzeb i generowania kierunków

działania, umiejętność oceny ryzyka, tworzenia strategii działania zgodnej z celami

służby.

3

W przypadku funkcjonariuszy nauczycieli oraz funkcjonariuszy nauczycieli akademickich

w opiniowaniu służbowym ocenie podlega również wywiązywanie się z obowiązków wynikających

odpowiednio z przepisów o systemie oświaty oraz przepisów o szkolnictwie wyższym.

Opinie służbowe wydają

1)

Minister Sprawiedliwości - o Dyrektorze Generalnym;

2

Dyrektor Generalny - o swoich zastępcach, kierownikach komórek organizacyjnych w Centralnym

Zarządzie Służby Więziennej, dyrektorach okręgowych, Rektorze, Komendancie Centralnego

Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej, komendantach ośrodków szkolenia Służby Więziennej

oraz komendantach ośrodków doskonalenia kadr Służby Więziennej bezpośrednio mu podległych;

3)

dyrektor okręgowy - na terenie swojego działania - o swoich zastępcach i funkcjonariuszach

pełniących służbę w okręgowym inspektoracie Służby Więziennej, dyrektorach zakładów

karnych i dyrektorach aresztów śledczych oraz komendantach ośrodków doskonalenia kadr

Służby Więziennej;

3a

Rektor - o prorektorach Uczelni, kierownikach komórek organizacyjnych oraz funkcjonariuszach

pełniących służbę na stanowiskach samodzielnych;

4)

Komendant Centralnego Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej, komendant ośrodka szkolenia

Służby Więziennej, komendant ośrodka doskonalenia kadr Służby Więziennej - odpowiednio

- o swoich zastępcach, kierownikach komórek organizacyjnych oraz funkcjonariuszach

pełniących służbę na stanowiskach samodzielnych;

5)

dyrektor zakładu karnego i dyrektor aresztu śledczego - o swoich zastępcach, kierownikach

komórek organizacyjnych oraz funkcjonariuszach pełniących służbę na stanowiskach samodzielnych;

6)

kierownik komórki organizacyjnej - o podległych mu bezpośrednio funkcjonariuszach;

7)

o funkcjonariuszach delegowanych do czasowego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej

- przełożony właściwy w czasie delegowania.

1.

Opinię służbową o funkcjonariuszu wydaje się

1)

w okresie służby przygotowawczej - nie później niż 30 dni przed upływem pierwszego

roku tej służby i 60 dni przed mianowaniem na stałe;

2

w służbie stałej - nie później niż 30 dni przed upływem każdych 4 lat służby do osiągnięcia

20 lat służby oraz każdych 5 lat służby po przekroczeniu 20 lat służby;

3

w służbie kandydackiej - nie później niż w ciągu 7 dni po ukończeniu kursu przygotowawczego

oraz nie później niż w terminie 30 dni przed ukończeniem każdego roku studiów.

2.

Termin wydania opinii liczy się od dnia przyjęcia do służby lub dnia ostatniego opiniowania.

3.

Termin wydania opinii może ulec przesunięciu o okres

1)

zawieszenia w czynnościach służbowych;

2)

odbywania szkolenia zawodowego;

3)

urlopu macierzyńskiego, urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego, urlopu ojcowskiego

lub urlopu rodzicielskiego;

4)

urlopu wychowawczego;

5)

urlopu bezpłatnego lub zwolnienia od zajęć służbowych;

6)

choroby;

7)

delegowania do czasowego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej;

8)

oddelegowania do pełnienia służby poza Służbą Więzienną.

4

Opiniowanie służbowe przeprowadza się niezależnie od terminów, o których mowa w ust.

1, w następujących przypadkach

1)

stwierdzenia nieprzydatności na zajmowanym stanowisku, nieprzydatności do służby w

okresie służby przygotowawczej albo niewywiązywania się z obowiązków służbowych;

2)

jeżeli od dnia wydania opinii stwierdzającej niewywiązywanie się z obowiązków służbowych

upłynęło 6 miesięcy;

3)

polecenia wyższego przełożonego.

5

Opiniowanie służbowe można przeprowadzić niezależnie od terminów, o których mowa w

ust. 1, w przypadku wniosku o mianowanie lub powołanie funkcjonariusza na wyższe stanowisko

służbowe albo o nadanie kolejnego wyższego stopnia Służby Więziennej, jeżeli od ostatniego

opiniowania upłynęły co najmniej 3 lata.

1.

Wydający opinię służbową zapoznaje z nią opiniowanego funkcjonariusza w terminie 14

dni od dnia jej sporządzenia. Funkcjonariusz potwierdza fakt zapoznania się z treścią

opinii własnoręcznym podpisem.

2.

W razie odmowy złożenia podpisu wydający opinię sporządza na tę okoliczność adnotację

na arkuszu opinii.

3.

Funkcjonariusz, który nie zgadza się z treścią opinii, może wnieść, za pośrednictwem

wydającego opinię, wniosek o jej zmianę do wyższego przełożonego w terminie 14 dni

od dnia zapoznania się z nią.

4.

Jeżeli opinia została wydana przez Ministra Sprawiedliwości, Dyrektor Generalny może

zwrócić się do Ministra Sprawiedliwości z wnioskiem o jej zmianę.

1.

W razie uznania w całości wniosku funkcjonariusza o zmianę opinii, przełożony wydaje

nową opinię. Opinia poprzednia podlega zniszczeniu.

2.

Jeżeli przełożony uzna wniosek o zmianę opinii za niezasadny, przesyła go w terminie

7 dni wyższemu przełożonemu wraz z opinią i własnym stanowiskiem w sprawie.

3.

Wyższy przełożony rozpatruje wniosek w terminie 30 dni od dnia jego wniesienia.

1.

Wyższy przełożony może zaskarżoną opinię

1)

utrzymać w mocy;

2)

uchylić w całości i polecić wydanie nowej opinii z uwzględnieniem wskazanych okoliczności.

2.

Funkcjonariusza informuje się na piśmie, za pośrednictwem wydającego opinię, o sposobie

rozpatrzenia wniosku.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, poprzednia opinia podlega zniszczeniu.

4.

Opinię, co do której nie został złożony wniosek o jej zmianę, opinię utrzymaną w mocy,

a także opinię wydaną w wyniku rozpoznania tego wniosku, włącza się do akt osobowych

funkcjonariusza.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wzór arkusza opinii służbowej,

uwzględniając w szczególności kryteria oceny wymagań na zajmowanym stanowisku służbowym,

a także kryteria oceny cech osobowości, umiejętności i predyspozycji funkcjonariusza

do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku służbowym.

1.

Funkcjonariusza zawiesza się w czynnościach służbowych w razie tymczasowego aresztowania.

2.

Funkcjonariusza można zawiesić w czynnościach służbowych w przypadku wszczęcia przeciwko

niemu postępowania karnego o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego

lub umyślne przestępstwo skarbowe albo postępowania dyscyplinarnego.

3.

Zawieszenie może nastąpić na czas nie dłuższy niż 3 miesiące. W szczególnie uzasadnionych

przypadkach okres zawieszenia w czynnościach służbowych można przedłużyć na czas nie

dłuższy niż 12 miesięcy.

4.

Zawieszenia w czynnościach służbowych dokonuje przełożony właściwy do mianowania funkcjonariusza

na zajmowane stanowisko służbowe.

1.

Funkcjonariuszowi zawieszonemu w czynnościach służbowych zawiesza się, od najbliższego

terminu płatności, 50% należnego uposażenia.

2.

W razie uchylenia zawieszenia w czynnościach służbowych funkcjonariusz otrzymuje zawieszoną

część uposażenia oraz podwyżki tego uposażenia, wprowadzone w okresie zawieszenia,

jeżeli nie został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne ścigane

z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe z oskarżenia publicznego

lub umyślnie popełnione przestępstwo skarbowe lub ukarany karą dyscyplinarną wydalenia

ze służby.

3.

W razie prawomocnego umorzenia postępowania karnego o przestępstwo lub przestępstwo

skarbowe lub uniewinnienia prawomocnym wyrokiem sądu w tej sprawie, funkcjonariusz

otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz podwyżki tego uposażenia, wprowadzone w

okresie zawieszenia, chociażby umorzenie lub uniewinnienie nastąpiło po zwolnieniu

funkcjonariusza ze służby.

4.

Przepisu ust. 3 nie stosuje się, w przypadku gdy postępowanie karne o przestępstwo

lub przestępstwo skarbowe, o których mowa w ust. 2, umorzono z powodu przedawnienia,

amnestii, a także w przypadku warunkowego umorzenia tego postępowania.

1.

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadkach

1

nieprzydatności do służby stwierdzonej w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej

albo w okresie służby kandydackiej;

2)

pisemnego zgłoszenia wystąpienia ze służby.

2.

Funkcjonariusza można zwolnić ze służby w przypadkach

1)

niewywiązywania się z obowiązków służbowych w okresie odbywania służby stałej, stwierdzonego

w dwóch kolejnych opiniach, między którymi upłynęło co najmniej 6 miesięcy;

1a

braku postępów w nauce w służbie kandydackiej;

2)

powołania do innej służby państwowej;

3)

osiągnięcia 30-letniego stażu służby w Służbie Więziennej;

4)

likwidacji jednostki organizacyjnej lub jej reorganizacji połączonej ze zmniejszeniem

obsady etatowej, jeżeli przeniesienie funkcjonariusza do innej jednostki organizacyjnej

lub na niższe stanowisko służbowe nie jest możliwe;

5)

niewyrażenia zgody na przeniesienie na niższe stanowisko w przypadkach określonych

w pkt 4 oraz w art. 85 ust. 2;

6)

nieobecności w służbie spowodowanej chorobą, trwającej nieprzerwanie przez okres 12

miesięcy;

7)

upływu 12-miesięcznego okresu zawieszenia w czynnościach służbowych;

8)

dwukrotnego nieusprawiedliwionego niestawienia się na badania, o których mowa w art.

111 ust. 2, lub niepoddania się im, albo w przypadku dwukrotnego nieusprawiedliwionego

niestawienia się na obserwację w podmiocie leczniczym, w przypadku wyrażenia zgody

przez funkcjonariusza, chyba że skierowanie do komisji lekarskiej nastąpiło na wniosek

funkcjonariusza;

9)

prawomocnej odmowy wydania poświadczenia bezpieczeństwa osobowego w rozumieniu przepisów

o ochronie informacji niejawnych;

10

gdy dalsze pozostawanie funkcjonariusza w służbie nie daje się pogodzić z dobrem służby.

3.

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w terminie do 3 miesięcy od dnia złożenia przez

niego pisemnego zgłoszenia wystąpienia ze służby.

4.

W przypadkach określonych w ust. 2 pkt 4 zwolnienie ze służby stałej może nastąpić

po upływie 6 miesięcy, a w przypadku służby przygotowawczej - po upływie 3 miesięcy

od dnia podjęcia decyzji o likwidacji jednostki organizacyjnej lub jej reorganizacji.

5.

O planowanym zwolnieniu funkcjonariusza ze służby z przyczyny określonej w ust. 2

pkt 3 uprzedza się na piśmie funkcjonariusza co najmniej na 6 miesięcy przed terminem

jego zwolnienia.

1.

Stosunek służbowy funkcjonariusza wygasa w przypadku

1)

ostatecznego orzeczenia przez komisję lekarską całkowitej niezdolności do służby;

2)

prawomocnego orzeczenia o wymierzeniu kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby;

2a

nieukończenia kursu przygotowawczego, o którym mowa w art. 62c ust. 1;

2b

nieuzyskania pozytywnej opinii, o której mowa w art. 62c ust. 3;

2c

niepodjęcia studiów, o których mowa w art. 62a pkt 1;

3)

skazania prawomocnym wyrokiem sądu na karę pozbawienia wolności, jeżeli wykonanie

tej kary nie zostało warunkowo zawieszone;

4)

skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego

lub umyślne przestępstwo skarbowe z oskarżenia publicznego lub umyślnie popełnione

przestępstwo skarbowe;

5)

orzeczenia prawomocnym wyrokiem sądu środka karnego pozbawienia praw publicznych lub

środka karnego zakazu wykonywania zawodu funkcjonariusza Służby Więziennej;

6)

nieobecności w służbie przez okres powyżej 3 miesięcy z powodu tymczasowego aresztowania;

7)

zrzeczenia się obywatelstwa polskiego;

8)

porzucenia służby przez funkcjonariusza;

9)

śmierci funkcjonariusza;

10)

stwierdzenia zaginięcia funkcjonariusza.

2.

Przez porzucenie służby należy rozumieć nieusprawiedliwioną nieobecność funkcjonariusza

trwającą ponad 10 dni kalendarzowych.

3

Wygaśnięcie stosunku służbowego jest równoznaczne z rozwiązaniem stosunku służbowego

w rozumieniu ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji,

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego,

Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej,

Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby

Więziennej oraz ich rodzin

(Dz. U. z 2018 r. poz. 132, 138, 730 i 912).

3

Wygaśnięcie stosunku służbowego jest równoznaczne z rozwiązaniem stosunku służbowego

w rozumieniu ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji,

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego,

Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej,

Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby

Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin

(Dz. U. z 2018 r. poz. 132, 138, 730 i 912).

1

Zwolnienia ze służby albo stwierdzenia wygaśnięcia stosunku służbowego dokonuje przełożony

właściwy do mianowania funkcjonariusza na ostatnio zajmowane stanowisko służbowe.

2

Zwolnienia ze służby z przyczyny określonej w art. 96 ust. 2 pkt 10 dokonuje przełożony

przełożonego, o którym mowa w ust. 1.

Funkcjonariusz w służbie stałej zwolniony ze służby na podstawie art. 96 ust. 1 pkt

2 albo ust. 2 oraz funkcjonariusz w służbie stałej, którego stosunek służbowy wygasł

na podstawie art. 97 ust. 1 pkt 1, otrzymuje odprawę.

Wysokość odprawy dla funkcjonariusza w służbie stałej równa się wysokości trzymiesięcznego

uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego na ostatnio

zajmowanym stanowisku służbowym. Odprawa ulega zwiększeniu o 20% uposażenia zasadniczego

wraz z dodatkami o charakterze stałym za każdy następny pełny rok wysługi ponad 5

lat nieprzerwanej służby, aż do wysokości sześciomiesięcznego uposażenia zasadniczego

wraz z dodatkami o charakterze stałym. Okres służby przekraczający 6 miesięcy liczy

się jako pełny rok.

1.

W razie śmierci lub zaginięcia funkcjonariusza pozostałej po nim rodzinie przysługuje

odprawa pośmiertna w takiej wysokości, w jakiej przysługiwałaby temu funkcjonariuszowi

odprawa, gdyby był zwolniony ze służby.

2.

Jeżeli śmierć lub zaginięcie funkcjonariusza nastąpiły w związku z wykonywaniem przez

niego obowiązków służbowych, odprawa pośmiertna przysługuje w wysokości sześciomiesięcznego

uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego na ostatnio

zajmowanym stanowisku służbowym.

3.

Świadczenie, o którym mowa w ust. 1 i 2, przysługuje małżonkowi funkcjonariusza, który

pozostawał z nim we wspólnym pożyciu, a w dalszej kolejności dzieciom oraz rodzicom

funkcjonariusza, jeżeli w dniu śmierci funkcjonariusza spełniali warunki do uzyskania

renty rodzinnej na podstawie przepisów ustawy, o której mowa w art. 97 ust. 3.

1.

Funkcjonariuszowi w służbie stałej, zwolnionemu ze służby na podstawie art. 96 ust.

2 pkt 3 i 4, oraz funkcjonariuszowi, którego stosunek służbowy wygasł na podstawie

art. 97 ust. 1 pkt 1, wypłaca się co miesiąc przez okres roku po zwolnieniu ze Służby

Więziennej świadczenie pieniężne w wysokości odpowiadającej uposażeniu zasadniczemu

wraz z dodatkami o charakterze stałym, pobieranemu na ostatnio zajmowanym stanowisku

służbowym. Świadczenie to wypłaca się również funkcjonariuszowi w służbie stałej,

zwolnionemu na podstawie art. 96 ust. 1 pkt 2, w przypadku gdy wypełnia on jednocześnie

przesłanki, o których mowa w art. 96 ust. 2 pkt 3.

2.

Funkcjonariuszowi uprawnionemu do świadczenia określonego w ust. 1, który nabył prawo

do zaopatrzenia emerytalnego, przysługuje prawo wyboru jednego z tych świadczeń.

1.

Funkcjonariusz zwolniony ze służby z przyczyn określonych w art. 96 ust. 1 i ust.

2 pkt 1, 8 i 10 oraz funkcjonariusz, którego stosunek służbowy wygasł na podstawie

art. 97 ust. 1 pkt 2-8 przed upływem 5 lat od odbycia kursu przygotowawczego lub szkolenia

zawodowego, a także studiów na Uczelni, jest obowiązany zwrócić kwotę stanowiącą równowartość

kosztów wyżywienia, zakwaterowania, umundurowania oraz kosztów podróży służbowych

otrzymanych w czasie kształcenia. Koszty te funkcjonariusz zwraca także w przypadku

nieukończenia kursu przygotowawczego, szkolenia zawodowego lub przerwania studiów

z winy funkcjonariusza.

2.

Koszty wyżywienia, zakwaterowania, umundurowania oraz podróży służbowych otrzymane

przez funkcjonariusza w czasie szkolenia lub nauki ustala się jako sumę

1)

dziennych stawek budżetowych na wyżywienie i kosztów zakwaterowania funkcjonariusza

w czasie szkolenia lub nauki;

2)

wartości przedmiotów umundurowania wydanych funkcjonariuszowi w czasie szkolenia lub

nauki zgodnie z przepisami o normach i zasadach przydzielania umundurowania i wyposażenia

specjalnego funkcjonariuszom, wyliczonej na podstawie liczby dni użytkowania tych

przedmiotów i kosztu jednorazowego ich czyszczenia;

3)

diet otrzymanych na pokrycie zwiększonych kosztów wyżywienia w czasie podróży służbowych;

4)

kwot otrzymanych za przejazd na trasie od stałego miejsca pełnienia służby do Uczelni,

Centralnego Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej, ośrodka szkolenia Służby Więziennej

albo ośrodka doskonalenia kadr Służby Więziennej i z powrotem oraz ryczałtów na dojazdy

środkami komunikacji miejscowej.

3.

Wysokość kwoty stanowiącej równowartość kosztów wyżywienia, zakwaterowania i umundurowania

ustala się według stawek obowiązujących w dniu zwolnienia funkcjonariusza ze służby.

4.

Koszty zakwaterowania funkcjonariusza, o których mowa w ust. 2 pkt 1 i ust. 3, otrzymane

w czasie szkolenia lub nauki ustala się na podstawie wysokości diety określonej w

przepisach wykonawczych o zasadach ustalania oraz wysokości należności przysługujących

pracownikowi z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju wydanych na podstawie art. 77, w wysokości

1)

za miejsce w pokoju z łazienką i WC zajmowanym samodzielnie - 1,2 diety za dobę;

2)

za miejsce w pokoju bez łazienki i WC zajmowanym samodzielnie - 1 diety za dobę;

3)

za miejsce w pokoju zajmowanym z inną osobą z łazienką i WC - 0,8 diety za dobę;

4)

za miejsce w pokoju zajmowanym z inną osobą bez łazienki i WC - 0,6 diety za dobę.

1.

Przełożonym uprawnionym do ustalania kosztów wyżywienia, zakwaterowania, umundurowania

oraz kosztów podróży służbowych otrzymanych w czasie kursu przygotowawczego lub szkolenia

zawodowego oraz ich egzekwowania, a także zwalniania z obowiązku zwrotu tych kosztów

w całości lub w części, jest przełożony, o którym mowa w art. 98.

2

Przełożony ustala koszty wyżywienia, zakwaterowania i umundurowania otrzymane przez

funkcjonariusza w czasie kursu przygotowawczego, szkolenia zawodowego lub studiów

na podstawie informacji Rektora, Komendanta Centralnego Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej,

komendanta ośrodka szkolenia Służby Więziennej lub komendanta ośrodka doskonalenia

kadr Służby Więziennej.

Przełożony może zwolnić z obowiązku zwrotu kosztów wyżywienia, zakwaterowania, umundurowania

oraz kosztów podróży służbowych otrzymanych w czasie kursu przygotowawczego lub szkolenia

zawodowego w całości lub w części na pisemny wniosek funkcjonariusza, uzasadniony

jego sytuacją życiową, rodzinną lub materialną.

1

Kwotę, o której mowa w art. 103, funkcjonariusz wpłaca jednostce organizacyjnej, w

której pełnił służbę przed zwolnieniem.

2.

Należności, o których mowa w ust. 1, niezwrócone przez funkcjonariusza, podlegają

potrąceniu z jego uposażenia na zasadach określonych w art. 228.

1.

Funkcjonariusz, którego stosunek służbowy ustał, może używać stopnia Służby Więziennej

z dodaniem określenia „w stanie spoczynku”.

2.

Utrata stopnia Służby Więziennej następuje w razie stwierdzenia wygaśnięcia stosunku

służbowego funkcjonariusza w przypadkach

1)

zrzeczenia się obywatelstwa polskiego;

2)

skazania prawomocnym wyrokiem sądu na środek karny w postaci pozbawienia praw publicznych;

3)

skazania prawomocnym wyrokiem sądu na karę pozbawienia wolności za przestępstwo umyślne

ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe z oskarżenia publicznego

lub umyślnie popełnione przestępstwo skarbowe, jeżeli jej wykonanie nie zostało warunkowo

zawieszone.

1.

Funkcjonariusza w okresie ciąży i w okresie urlopu macierzyńskiego, urlopu na warunkach

urlopu macierzyńskiego, urlopu ojcowskiego oraz urlopu rodzicielskiego nie można zwolnić

ze służby albo stwierdzić wygaśnięcia jego stosunku służbowego, z wyjątkiem przypadków

określonych w art. 96 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 2 i 4 i przypadków określonych

w art. 97 ust. 1 pkt 2-10.

2.

Funkcjonariuszowi, o którym mowa w ust. 1, zwolnionemu ze służby w okresie służby

przygotowawczej na podstawie art. 96 ust. 2 pkt 4, przysługuje świadczenie pieniężne,

o którym mowa w art. 102 ust. 1.

3.

Funkcjonariuszowi zwolnionemu ze służby w okresie urlopu wychowawczego na podstawie

art. 96 ust. 2 pkt 4 przysługują do końca okresu, na który ten urlop został udzielony

1)

świadczenia pieniężne, wypłacane na zasadach obowiązujących przy wypłacaniu zasiłku

wychowawczego;

2)

inne uprawnienia przewidziane dla pracowników zwalnianych z pracy w czasie urlopu

wychowawczego z przyczyn niedotyczących pracowników.

1.

Funkcjonariuszowi, którego stosunek służbowy ustał, wydaje się niezwłocznie świadectwo

służby.

2.

Funkcjonariusz może żądać sprostowania świadectwa służby w terminie 7 dni od dnia

jego doręczenia.

3.

Funkcjonariuszowi, któremu wyrządzono szkodę wskutek niewydania w terminie lub wydania

niewłaściwego świadectwa służby, przyznaje się odszkodowanie w wysokości 1/30 miesięcznego

uposażenia na ostatnio zajmowanym stanowisku za każdy dzień pozostawania bez pracy

z tego powodu, nie dłużej jednak niż za okres 6 tygodni.

4.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, dane, które należy podać

w świadectwie służby, tryb wydawania i prostowania świadectwa służby, jego wzór, a

także tryb przyznawania odszkodowania z tytułu szkody wyrządzonej niewydaniem w terminie

lub wydaniem niewłaściwego świadectwa służby, mając na względzie konieczność umieszczenia

w świadectwie służby informacji niezbędnych do ustalenia uprawnień wynikających ze

stosunku służbowego i uprawnień z ubezpieczenia społecznego.

1.

Zdolność fizyczną i psychiczną do służby ustalają komisje lekarskie podległe ministrowi

właściwemu do spraw wewnętrznych, zwane dalej „komisjami lekarskimi”.

2.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, zakres i sposób przeprowadzania

testu sprawności fizycznej, uwzględniając w szczególności charakter służby oraz warunki

jej pełnienia.

1.

Funkcjonariusz może być skierowany do komisji lekarskiej

1)

z urzędu lub na jego wniosek - w celu określenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności

fizycznej i psychicznej do służby, jak również związku poszczególnych chorób ze służbą;

2)

z urzędu - w celu sprawdzenia prawidłowości orzekania o czasowej niezdolności do służby

z powodu choroby lub prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego.

2.

Funkcjonariusz jest obowiązany poddać się badaniom zleconym przez komisję lekarską,

w tym również badaniom specjalistycznym, psychologicznym i dodatkowym.

3.

W przypadku gdy przeprowadzone badania i zgromadzona dokumentacja nie pozwalają na

wydanie orzeczenia, funkcjonariusz może zostać skierowany na obserwację w podmiocie

leczniczym, jeżeli wyraża na to zgodę.

1.

Zadania z zakresu

1)

ochrony zdrowia funkcjonariuszy przed wpływem niekorzystnych warunków związanych ze

środowiskiem służby i sposobem jej pełnienia,

2)

profilaktycznej opieki zdrowotnej nad funkcjonariuszami

- wykonują jednostki służby medycyny pracy Służby Więziennej, zwane dalej „jednostkami

służby medycyny pracy”, na zasadach określonych w ustawie z dnia 27 czerwca 1997 r. o służbie medycyny pracy

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1155).

2.

Nadzór nad realizacją zadań, o których mowa w ust. 1, sprawuje właściwy dyrektor okręgowy

oraz Dyrektor Generalny.

3.

Wykonując zadania, o których mowa w ust. 1, jednostki służby medycyny pracy współdziałają

z komisjami lekarskimi. Współdziałanie polega w szczególności na wymianie informacji

o stanie zdrowia funkcjonariuszy, zwłaszcza o stanach chorobowych mogących mieć związek

z zagrożeniami środowiska służby lub sposobem jej pełnienia, udostępnianiu dokumentacji

lub wyników badań i konsultacji.

4.

Jeżeli jest to uzasadnione stanem zdrowia funkcjonariusza, jednostka służby medycyny

pracy może wystąpić do przełożonego z wnioskiem o jego skierowanie do komisji lekarskiej

w celu określenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do

służby, jak również związku poszczególnych schorzeń ze służbą.

1.

Właściwa jednostka służby medycyny pracy może na wniosek właściwego przełożonego przeprowadzać

badania funkcjonariusza, niezależnie od badań okresowych i kontrolnych, jeżeli jest

to uzasadnione podejrzeniem pogorszenia się jego stanu zdrowia, mogącego mieć negatywny

wpływ na pełnienie służby na aktualnie zajmowanym stanowisku służbowym lub bezpieczeństwo

jednostki organizacyjnej. W uzasadnionym przypadku po przeprowadzeniu badania jednostka

ta niezwłocznie informuje właściwego przełożonego o konieczności natychmiastowego

odsunięcia funkcjonariusza od wykonywania zadań służbowych.

2.

Funkcjonariusz jest obowiązany poddać się badaniom, o których mowa w ust. 1.

1.

Funkcjonariusz może zostać poddany procedurze określającej jego predyspozycje do służby

na określonych stanowiskach służbowych lub w określonych komórkach organizacyjnych

jednostek organizacyjnych polegającej na przeprowadzeniu testu sprawności fizycznej

lub badań psychologicznych.

2.

Test i badania, o których mowa w ust. 1, zarządza właściwy przełożony.

3.

Test sprawności fizycznej przeprowadza właściwa komórka organizacyjna jednostki organizacyjnej,

a badania psychologiczne - jednostka służby medycyny pracy.

4.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, tryb przeprowadzania procedury

określającej predyspozycje funkcjonariuszy do służby, właściwość komórek organizacyjnych

w tych sprawach, a także predyspozycje wymagane na określonych stanowiskach służbowych

lub w określonych komórkach jednostek organizacyjnych, uwzględniając w szczególności

zapewnienie ochrony zdrowia funkcjonariusza w sposób umożliwiający prawidłowe wykonywanie

obowiązków służbowych.

Funkcjonariuszowi, na jego wniosek, przełożony może udzielić płatnego urlopu zdrowotnego

w celu przeprowadzenia zaleconego przez komisję lekarską leczenia, w wymiarze nieprzekraczającym

6 miesięcy w roku kalendarzowym.

1.

Funkcjonariusz w celu poprawy sprawności może zostać skierowany, w ramach płatnego

dodatkowego urlopu wypoczynkowego, o którym mowa w art. 141 ust. 1, na obóz kondycyjny.

Udział funkcjonariusza w obozie kondycyjnym jest bezpłatny.

2.

Dyrektor Generalny określi, w drodze zarządzenia, tryb kierowania i szczegółowe warunki

korzystania z obozów kondycyjnych przez funkcjonariuszy.

1.

Przełożeni są obowiązani zapewnić funkcjonariuszom bezpieczne i higieniczne warunki

służby.

2.

Funkcjonariusz jest obowiązany do przestrzegania przepisów i zasad bezpieczeństwa

i higieny pracy oraz przepisów przeciwpożarowych.

3.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, tryb i zakres stosowania

do funkcjonariuszy przepisów ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy

(Dz. U. z 2018 r. poz. 917, 1000 i 1076) w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy oraz właściwość przełożonych w tych sprawach,

uwzględniając

1

odpowiednio przepisy działu dziesiątego ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, z wyjątkiem, art. 209

2)

charakter i warunki służby w Służbie Więziennej.

1.

Funkcjonariusz, który wskutek wypadku pozostającego w związku z pełnieniem służby

albo wskutek choroby powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami

służby doznał uszczerbku na zdrowiu lub poniósł szkodę w mieniu, otrzymuje jednorazowe

odszkodowanie. W razie śmierci funkcjonariusza w związku z pełnieniem służby albo

wskutek choroby powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby

odszkodowanie otrzymują pozostali po nim członkowie rodziny, o których mowa w art.

101 ust. 3.

2.

Za wypadek pozostający w związku z pełnieniem służby w Służbie Więziennej uważa się

nagłe zdarzenie wywołane przyczyną zewnętrzną, powodujące uraz lub śmierć, które zaszło

podczas lub w związku z

1)

wykonywaniem obowiązków służbowych albo poleceń przełożonych;

2)

wykonywaniem czynności w interesie służby, nawet bez polecenia przełożonych;

3)

uczestniczeniem w obowiązkowych zajęciach związanych z podnoszeniem kwalifikacji zawodowych

i sprawności fizycznej funkcjonariuszy;

4)

wykonywaniem funkcji lub zadań zleconych przez działający w Służbie Więziennej związek

zawodowy funkcjonariuszy albo organizacje zawodowe lub społeczne;

5)

ratowaniem ludzi lub ich mienia z grożącego niebezpieczeństwa albo ratowaniem mienia

Skarbu Państwa przed zniszczeniem lub zagarnięciem;

6)

udzielaniem przedstawicielowi organu państwowego pomocy przy spełnianiu przez niego

czynności urzędowych;

7)

odbywaniem bezpośredniej drogi do miejsca i z miejsca wykonywania czynności określonych

w pkt 1-6.

3.

Odszkodowanie, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje

1)

w razie wypadku lub choroby, których wyłączną przyczyną było udowodnione przez jednostkę

organizacyjną umyślne lub rażąco niedbałe działanie lub zaniechanie funkcjonariusza,

naruszające obowiązujące przepisy lub rozkazy, jeżeli jego przełożeni zapewnili warunki

odpowiadające tym przepisom i sprawowali we właściwy sposób nadzór nad ich przestrzeganiem,

a funkcjonariusz posiadał potrzebne umiejętności do wykonywania określonych czynności

i był należycie przeszkolony w zakresie tych przepisów;

2)

w razie wypadku, którego wyłączną przyczyną było zachowanie funkcjonariusza spowodowane

użyciem alkoholu lub środka odurzającego;

3)

jeżeli uszczerbek na zdrowiu lub śmierć funkcjonariusza zostały spowodowane przez

niego z winy umyślnej.

4.

Funkcjonariusz, który uległ wypadkowi, niezwłocznie, jeżeli pozwala na to stan jego

zdrowia, zawiadamia na piśmie o wypadku swojego przełożonego. O wypadku może również

zawiadomić przełożonego inna osoba.

5.

Przełożony, który powziął wiadomość o wypadku, niezwłocznie zawiadamia o tym kierownika

jednostki organizacyjnej właściwego ze względu na miejsce wypadku.

6.

Funkcjonariuszowi przysługuje jednorazowe odszkodowanie w wysokości 70% miesięcznego

najniższego uposażenia zasadniczego funkcjonariusza należnego w dniu wydania decyzji

w sprawie odszkodowania, za każdy procent uszczerbku na zdrowiu, a w razie śmierci

funkcjonariusza osobom uprawnionym, o których mowa w ust. 7, przysługuje odszkodowanie

w wysokości 30-krotności najniższego uposażenia zasadniczego funkcjonariusza; kwotę

jednorazowego odszkodowania lub jego zwiększenia zaokrągla się do pełnych złotych

w górę.

7.

W razie śmierci funkcjonariusza w trakcie pełnienia służby wskutek wypadku albo po

zwolnieniu ze służby w ciągu 3 lat od tego wypadku, jeżeli przyczyną śmierci były

jego skutki, do odszkodowania są uprawnieni członkowie rodziny.

8.

Jeżeli nastąpi dalsze pogorszenie stanu zdrowia funkcjonariusza pozostające w związku

z wypadkiem lub chorobą, które spowodowały ustalony poprzednio uszczerbek na zdrowiu,

i uszczerbek ten powiększy się co najmniej o 10 punktów procentowych, w ciągu 3 lat

od wypadku lub choroby, jednorazowe odszkodowanie zwiększa się o 70% najniższego uposażenia

zasadniczego funkcjonariusza za każdy procent uszczerbku na zdrowiu, przewyższający

procent, według którego było ustalone odszkodowanie, o którym mowa w ust. 6.

9.

Jednorazowe odszkodowanie ulega zwiększeniu o kwotę stanowiącą 10-krotność najniższego

uposażenia zasadniczego funkcjonariusza, jeżeli wskutek wypadku lub pogorszenia się

stanu zdrowia wskutek wypadku w stosunku do funkcjonariusza została orzeczona całkowita

niezdolność do służby.

10.

Odszkodowanie za udowodnione szkody poniesione wskutek utraty, całkowitego zniszczenia

lub uszkodzenia w związku z wypadkiem przedmiotów osobistego użytku, jak również przedmiotów

służących do wykonywania obowiązków służbowych, z wyjątkiem pojazdów samochodowych

oraz wartości pieniężnych, ustala się na podstawie ich ceny rynkowej z dnia orzekania

o odszkodowaniu, z uwzględnieniem stopnia zużycia tych przedmiotów. Jeżeli nie jest

możliwe ustalenie ceny zakupu takiego samego przedmiotu, jego wartość ustala się według

ceny zakupu przedmiotu tego samego rodzaju o identycznych lub zbliżonych parametrach.

11.

W razie uszkodzenia przedmiotów, odszkodowanie stanowi równowartość kosztów przywrócenia

ich do stanu używalności. Jeżeli jednak stopień uszkodzenia jest znaczny, albo koszty

naprawy przekraczałyby wartość uszkodzonego przedmiotu, przyznaje się odszkodowanie

ustalone w sposób określony w ust. 10.

12.

Funkcjonariuszowi przysługuje zwrot kosztów zaopatrzenia w wyroby medyczne będące

przedmiotami ortopedycznymi i środki pomocnicze w wysokości udziału własnego nierefundowanego

przez Narodowy Fundusz Zdrowia.

13.

Odszkodowanie należne członkom rodziny zmniejsza się o kwotę odszkodowania wypłaconego

funkcjonariuszowi, z tytułu uszczerbku na zdrowiu doznanego wskutek wypadku lub choroby,

będących przyczyną późniejszego zgonu.

14.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb ustalania

okoliczności i przyczyn wypadków i chorób, o których mowa w ust. 1, przełożonych właściwych

do ustalania okoliczności i przyczyn wypadków oraz szczegółowe obowiązki przełożonego

i funkcjonariusza, który uległ wypadkowi, uwzględniając

1)

sposób powoływania, skład i tryb postępowania, a także właściwość komisji powypadkowych;

2)

tryb zgłaszania i rozpatrywania zastrzeżeń do ustaleń komisji powypadkowej oraz zatwierdzania

tych ustaleń;

3)

wzory rejestru wypadków, protokołu powypadkowego oraz innych dokumentów sporządzanych

w toku postępowania;

4)

sposób postępowania w przypadku podejrzenia choroby, wzory dokumentów stosowanych

w postępowaniu oraz podmioty właściwe w tych sprawach;

5)

sposób dokumentowania chorób i ich skutków oraz prowadzenia ich rejestru.

15.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia

1)

przełożonych właściwych do przyznawania odszkodowania;

2)

tryb, terminy i sposób ustalania

a)

przysługującego odszkodowania z tytułu wypadku lub choroby pozostającej w związku

z pełnioną służbą,

b)

wysokości odszkodowania za utracone lub zniszczone przedmioty osobistego użytku, jak

również przedmioty służące do wykonywania obowiązków służbowych, z wyjątkiem pojazdów

samochodowych oraz wartości pieniężnych,

c)

zwrotu kosztów zaopatrzenia w wyroby medyczne będące przedmiotami ortopedycznymi i

środki pomocnicze.

Rozporządzenie powinno mieć na celu zapewnienie przejrzystości i sprawności postępowania

oraz ochronę interesów osób poszkodowanych.

16.

O uszczerbku na zdrowiu funkcjonariusza wskutek wypadku lub choroby, o uznaniu za

całkowicie niezdolnego do służby oraz do samodzielnej egzystencji, a także o związku

śmierci funkcjonariusza z wypadkiem lub chorobą, orzekają komisje lekarskie. Koszty

orzeczenia ponosi organ kierujący.

17.

Oceny stopnia uszczerbku na zdrowiu oraz jego związku z wypadkiem lub chorobą dokonuje

się po zakończeniu leczenia lub rehabilitacji.

18.

Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych,

ministrem właściwym do spraw zdrowia i ministrem właściwym do spraw zabezpieczenia

społecznego określi, w drodze rozporządzenia, wykaz chorób, z tytułu których przysługuje

funkcjonariuszowi odszkodowanie, o którym mowa w ust. 1, z uwzględnieniem szczególnych

właściwości lub warunków służby powodujących powstawanie tych chorób oraz ich związek

z pełnioną służbą.

19.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia

1)

sposób ustalania stopnia uszczerbku na zdrowiu funkcjonariuszy, uwzględniając możliwość

wystąpienia wielomiejscowych naruszeń sprawności organizmu oraz wpływ upośledzeń czynności

organizmu mogących istnieć przed wypadkiem lub chorobą na ocenę procentową uszczerbku

na zdrowiu;

2)

wykaz norm oceny procentowej uszczerbku na zdrowiu funkcjonariuszy, mając na względzie

aktualny stan wiedzy medycznej.

1.

Funkcjonariuszom wykonującym czynności służbowe

1)

w ramach wzmocnienia systemu ochrony jednostki organizacyjnej i sił wsparcia,

2)

podczas zapobiegania klęskom żywiołowym lub likwidacji ich skutków,

3)

(uchylony)

4)

podczas narad i odpraw służbowych

- przysługuje wyżywienie na czas trwania tych czynności.

2.

Funkcjonariusz wykonujący czynności służbowe, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, któremu

rodzaj i warunki pełnienia służby lub względy techniczno-organizacyjne uniemożliwiają

korzystanie z wyżywienia, otrzymuje równoważnik pieniężny w zamian za wyżywienie.

3.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, uprawnienia funkcjonariuszy

do wyżywienia podczas pełnienia służby w warunkach, o których mowa w ust. 1, uwzględniając

normy wyżywienia oraz formy ich realizacji, a także wysokość dziennej pieniężnej wartości

normy wyżywienia, jej waloryzację oraz dopuszczalne przekroczenia, a także inne przypadki,

w których wyżywienie przysługuje, mając na względzie czas i charakter wykonywanych

czynności służbowych.

4.

Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych

określi, w drodze rozporządzenia, tryb i warunki otrzymywania równoważnika pieniężnego

w zamian za wyżywienie podczas pełnienia służby oraz jego wysokość, uwzględniając

sposób jego naliczania oraz wypłaty, mając na względzie czas i charakter wykonywanych

czynności służbowych.

1.

Czasem służby jest czas, w którym funkcjonariusz pozostaje w dyspozycji przełożonego

w jednostce organizacyjnej lub w innym miejscu wyznaczonym do wykonywania zadań służbowych,

w tym również związanych z uczestnictwem w szkoleniu lub doskonaleniu zawodowym oraz

odbywaniem podróży służbowych.

2.

Do celów rozliczenia czasu służby funkcjonariusza

1)

przez dobę - należy rozumieć 24 kolejne godziny, poczynając od godziny, w której funkcjonariusz

rozpoczyna służbę zgodnie z obowiązującym go rozkładem czasu służby;

2)

przez tydzień - należy rozumieć 7 kolejnych dni kalendarzowych, poczynając od pierwszego

dnia okresu rozliczeniowego.

1.

Czas służby wynosi przeciętnie 40 godzin tygodniowo w przyjętym okresie rozliczeniowym

nieprzekraczającym 4 miesięcy.

2.

Obowiązujący funkcjonariusza wymiar czasu służby w przyjętym okresie rozliczeniowym

oblicza się, mnożąc 40 godzin przez liczbę tygodni przypadających w okresie rozliczeniowym,

a następnie dodając do otrzymanej liczby godzin iloczyn 8 godzin i liczby dni pozostałych

do końca okresu rozliczeniowego, przypadających od poniedziałku do piątku.

3.

Każde święto występujące w okresie rozliczeniowym i przypadające w innym dniu niż

niedziela obniża wymiar czasu służby o 8 godzin.

4.

Wymiar czasu służby funkcjonariusza w okresie rozliczeniowym ulega w tym okresie obniżeniu

o liczbę godzin usprawiedliwionej nieobecności w służbie przypadających do przepracowania

w czasie tej nieobecności, zgodnie z przyjętym rozkładem czasu służby.

1.

Tygodniowy czas służby łącznie z przedłużonym czasem służby nie może przekraczać przeciętnie

48 godzin w przyjętym okresie rozliczeniowym.

2.

Ograniczenie przewidziane w ust. 1 nie dotyczy kierowników jednostek organizacyjnych

i ich zastępców.

1.

Wprowadza się rozkład czasu służby funkcjonariusza

1)

wielozmianowy - na stanowiskach służbowych, na których wymaga się pełnienia służby

w systemie zmianowym lub w sposób ciągły;

2)

jednozmianowy - na pozostałych stanowiskach służbowych.

2.

Rozkład czasu służby wprowadza przełożony.

1.

Funkcjonariusz pełni służbę w jednozmianowym rozkładzie czasu służby przez 8 godzin

dziennie od poniedziałku do piątku.

2.

Kierownik jednostki organizacyjnej określa godziny rozpoczęcia i zakończenia służby

w jednostce organizacyjnej oraz na poszczególnych stanowiskach służbowych i posterunkach,

uwzględniając potrzebę dostosowania czasu służby do potrzeb tej jednostki, do czasu

pracy innych jednostek organizacyjnych, urzędów i organów współdziałających z jednostką

organizacyjną.

3.

Funkcjonariusz pełniący służbę w jednozmianowym rozkładzie czasu służby może być wyznaczony

przez kierownika jednostki organizacyjnej do pełnienia służby w sobotę, niedzielę

albo święto, jeżeli jest to niezbędne ze względu na potrzeby jednostki organizacyjnej.

W zamian za czas służby w sobotę, niedzielę albo święto funkcjonariuszowi udziela

się innego dnia wolnego od służby w najbliższym tygodniu przypadającym po tych dniach.

Funkcjonariusz pełni służbę w wielozmianowym rozkładzie czasu służby na zmiany trwające

po 12 godzin, po których następują 24 godziny wolne od służby albo 48 godzin, jeżeli

zadania służbowe były wykonywane w porze nocnej, w dniach i godzinach rozpoczęcia

i zakończenia służby ustalonych przez kierownika jednostki organizacyjnej.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach kierownik jednostki organizacyjnej lub upoważniony

przez niego kierownik komórki organizacyjnej może ustalić indywidualny rozkład czasu

służby funkcjonariusza, na jego wniosek lub za jego zgodą, w wymiarze czasu służby

przewidzianym dla jednozmianowego rozkładu czasu służby.

1.

Funkcjonariuszowi przysługuje w każdej dobie prawo do co najmniej 11 godzin nieprzerwanego

odpoczynku, z zastrzeżeniem ust. 3.

2.

Przepis ust. 1 nie dotyczy

1)

kierowników jednostek organizacyjnych i ich zastępców;

2)

przypadków konieczności wprowadzenia wzmocnionego systemu ochrony, sił wsparcia, odwodu

oraz prowadzenia działań związanych z zapobieganiem klęskom żywiołowym lub likwidacją

ich skutków.

3.

W przypadkach określonych w ust. 2 pkt 2 funkcjonariuszowi przysługuje równoważny

okres odpoczynku, którego należy udzielić bezpośrednio po pełnieniu służby powodującym

naruszenie okresu odpoczynku.

1.

Funkcjonariuszowi przysługuje w każdym tygodniu prawo do co najmniej 35 godzin nieprzerwanego

odpoczynku, obejmującego co najmniej 11 godzin nieprzerwanego odpoczynku dobowego.

2.

W przypadku określonym w art. 127 ust. 2 pkt 2 oraz w przypadku zmiany pory pełnienia

służby przez funkcjonariusza w związku z jego przejściem na inną zmianę, zgodnie z

ustalonym rozkładem czasu służby, tygodniowy nieprzerwany odpoczynek może obejmować

mniejszą liczbę godzin, nie może być jednak krótszy niż 24 godziny.

1.

Kierownik jednostki organizacyjnej może ustalić dniem wolnym od służby, dla funkcjonariuszy

pełniących służbę w jednozmianowym rozkładzie czasu służby, dzień służby przypadający

między dniami wolnymi od służby i wyznaczyć dniem służby najbliższą sobotę. Jeżeli

sobota przypada po wolnym od służby piątku lub przed wolnym od służby poniedziałkiem,

kierownik jednostki organizacyjnej wyznacza dniem służby sobotę następną.

2.

O ustaleniu dnia wolnego od służby oraz o sobocie wyznaczonej dniem służby funkcjonariusza

informuje się, w sposób przyjęty w jednostce organizacyjnej, co najmniej z 14-dniowym

wyprzedzeniem.

1.

Czas służby funkcjonariusza może zostać przedłużony do 48 godzin tygodniowo, w szczególności

ze względu na konieczność

1)

wykonania rozpoczętych zadań służbowych, jeżeli nie mogą one zostać przerwane;

2)

zapewnienia ciągłości służby na stanowiskach i posterunkach, na których jest wymagane

utrzymanie pełnienia służby w sposób ciągły;

3)

realizacji innych zadań służbowych niecierpiących zwłoki.

2.

Czas pełnienia służby, o którym mowa w ust. 1, przedłuża kierownik komórki organizacyjnej,

w której funkcjonariusz pełni służbę.

W zamian za przedłużony czas służby, o którym mowa w art. 130 ust. 1, funkcjonariuszowi

przysługuje czas wolny od służby w tym samym wymiarze, który powinien być udzielony

w okresie rozliczeniowym, o którym mowa w art. 121 ust. 1.

Funkcjonariusz, do którego obowiązków należy kierowanie pojazdem samochodowym, może

pełnić służbę do 12 godzin na dobę, w tym kierować pojazdem nie dłużej niż 10 godzin.

Czas nieprzerwanego kierowania samochodem nie może przekroczyć 6 godzin, po których

następuje przerwa trwająca 30 minut.

1.

Lekarze oraz inni funkcjonariusze posiadający wyższe wykształcenie wykonujący zawód

medyczny, pełniący służbę w podmiocie leczniczym udzielającym świadczeń zdrowotnych

dla osób pozbawionych wolności, których stan zdrowia wymaga całodobowych świadczeń

zdrowotnych, mogą być obowiązani do pełnienia w tym podmiocie dyżuru medycznego.

2.

Czas pełnienia dyżuru medycznego wlicza się do czasu służby.

3.

Służba w ramach pełnienia dyżuru medycznego może być planowana również w zakresie,

w jakim będzie przekraczać 40 godzin na tydzień w przyjętym okresie rozliczeniowym,

z uwzględnieniem przepisów niniejszego rozdziału.

1.

Funkcjonariusz pełniący służbę

1)

w pracowni radiologicznej, jeżeli do jego podstawowych obowiązków służbowych należy

a)

stosowanie w celach diagnostycznych lub leczniczych źródeł promieniowania jonizującego,

a w szczególności wykonujący badania lub zabiegi, asystujący lub wykonujący czynności

pomocnicze przy badaniach lub zabiegach, obsługujący urządzenia zawierające źródła

promieniowania lub wytwarzające promieniowanie jonizujące lub wykonujący czynności

zawodowe bezpośrednio przy chorych leczonych za pomocą źródeł promieniotwórczych,

lub

b)

dokonywanie pomiarów dozymetrycznych promieniowania jonizującego związanych z działalnością,

o której mowa w lit. a,

2)

w pracowni fizykoterapii, jeżeli do jego podstawowych obowiązków służbowych należy

kontrolowanie techniki stosowanych zabiegów lub samodzielne wykonywanie zabiegów

- wykonuje te obowiązki służbowe przez 5 godzin na dobę i przeciętnie 25 godzin na

tydzień.

2.

Pozostałe 3 godziny dobowego wymiaru służby funkcjonariusz, o którym mowa w ust. 1,

pozostaje w dyspozycji kierownika jednostki organizacyjnej, który może polecić temu

funkcjonariuszowi wykonywanie w tym czasie innych zadań służbowych.

Wymiar i rozkład czasu służby funkcjonariusza będącego nauczycielem akademickim określają

przepisy ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym.

1.

W jednostce organizacyjnej prowadzi się listy obecności, roczne karty ewidencji obecności

funkcjonariusza w służbie, ewidencję wyjść w godzinach służbowych oraz ewidencję przedłużonego

czasu służby.

2.

Ewidencje, o których mowa w ust. 1, udostępnia się funkcjonariuszowi na jego żądanie.

1.

Kierownik jednostki organizacyjnej może wyznaczyć funkcjonariusza do pozostawania

w gotowości do pełnienia służby na telefoniczne wezwanie, zwanego dalej „dyżurem telefonicznym”,

przy czym dyżur ten nie może naruszać prawa funkcjonariusza do odpoczynku, o którym

mowa w art. 127 i 128.

2.

Do dyżuru telefonicznego nie wyznacza się funkcjonariusza bezpośrednio po zakończeniu

służby pełnionej w porze nocnej.

3.

Funkcjonariusz może być wyznaczony do dyżuru telefonicznego nie więcej niż 2 razy

w miesiącu, w tym najwyżej raz w sobotę, niedzielę lub święto. Czas trwania dyżuru

telefonicznego nie może przekroczyć 12 godzin na dobę.

4.

Czasu dyżuru telefonicznego nie wlicza się do czasu służby, jeżeli w tym czasie funkcjonariusz

nie wykonywał czynności służbowych.

5.

Jeżeli funkcjonariusz wykonywał polecone czynności służbowe w czasie dyżuru telefonicznego

1)

po godzinach służby - to za czas ich wykonywania udziela się w tym samym wymiarze

czasu wolnego od służby;

2)

w dniu wolnym od służby, sobotę, niedzielę lub święto - udziela się innego dnia wolnego

od służby.

1.

Funkcjonariusz, który przed dniem ustania stosunku służbowego nie wykorzystał czasu

wolnego od służby za pełnienie służby ponad ustawowy wymiar, otrzymuje ekwiwalent

pieniężny.

2.

Ekwiwalent pieniężny za każde rozpoczęte 8 godzin niewykorzystanego czasu wolnego

od służby ustala się w wysokości 1/21 miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z

dodatkami o charakterze stałym należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym.

1.

Funkcjonariuszowi przysługuje prawo do corocznego, nieprzerwanego, płatnego urlopu

wypoczynkowego w wymiarze 26 dni.

2.

Funkcjonariusz nie może zrzec się prawa do urlopu wypoczynkowego.

3.

W okresie od dnia złożenia przez funkcjonariusza pisemnego zgłoszenia wystąpienia

ze służby do dnia zwolnienia ze służby funkcjonariusz jest obowiązany wykorzystać

przysługujący mu za dany rok kalendarzowy urlop wypoczynkowy i urlop dodatkowy, jeżeli

w tym okresie przełożony udzieli mu tego urlopu.

1.

Prawo do pierwszego urlopu wypoczynkowego funkcjonariusz nabywa z upływem każdego

miesiąca służby w wymiarze 1/12 wymiaru urlopu wypoczynkowego, o którym mowa w art.

138 ust. 1.

2.

Prawo do kolejnych urlopów wypoczynkowych funkcjonariusz nabywa w każdym następnym

roku kalendarzowym.

1.

Urlopu wypoczynkowego udziela się w dni, które są dla funkcjonariusza dniami służby,

zgodnie z obowiązującym go rozkładem czasu służby, w wymiarze godzinowym odpowiadającym

dobowemu wymiarowi czasu służby funkcjonariusza w danym dniu.

2.

Przy udzielaniu urlopu wypoczynkowego zgodnie z ust. 1 jeden dzień urlopu wypoczynkowego

odpowiada 8 godzinom służby.

3.

Udzielenie funkcjonariuszowi urlopu wypoczynkowego w dniu służby, w wymiarze godzinowym

odpowiadającym części dobowego wymiaru czasu służby, jest dopuszczalne jedynie w przypadku,

gdy część urlopu wypoczynkowego pozostała do wykorzystania jest niższa niż pełny dobowy

wymiar czasu służby funkcjonariusza w dniu, na który ma być udzielony urlop wypoczynkowy.

1.

Funkcjonariuszowi przysługuje płatny dodatkowy urlop wypoczynkowy, zwany dalej „urlopem

dodatkowym”, w wymiarze do 13 dni rocznie, z tytułu pełnienia służby w warunkach szkodliwych

dla zdrowia albo szczególnie uciążliwych, a także z tytułu osiągnięcia przez funkcjonariusza

stażu służby.

2.

Urlop dodatkowy przysługujący funkcjonariuszowi z tytułu pełnienia służby w warunkach

szkodliwych dla zdrowia albo szczególnie uciążliwych wynosi

1)

12 dni w roku - dla funkcjonariusza pełniącego służbę w stałym wypełnianiu zadań w

zakresie bezpośredniej ochrony i opieki nad osadzonymi w

a)

oddziale przeciwgruźliczym szpitali ogólnych,

b)

laboratorium wykonującym analizy i badania dla oddziałów wymienionych w lit. a;

2)

5 dni w roku - dla funkcjonariusza pełniącego służbę w stałym wypełnianiu zadań w

zakresie bezpośredniej ochrony i opieki nad osadzonymi w oddziale dla osadzonych stwarzających

poważne zagrożenie społeczne albo poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa zakładu karnego

lub aresztu śledczego oraz dla funkcjonariuszy pełniących służbę w oddziałach terapeutycznych

dla skazanych z niepsychotycznymi zaburzeniami psychicznymi lub upośledzonych umysłowo.

3.

Urlop dodatkowy przysługujący funkcjonariuszowi z tytułu stażu służby wynosi

1)

5 dni - dla funkcjonariusza, który pełni służbę co najmniej przez 10 lat;

2)

9 dni - dla funkcjonariusza, który pełni służbę co najmniej przez 15 lat;

3)

13 dni - dla funkcjonariusza, który pełni służbę co najmniej przez 20 lat.

4.

W razie zbiegu uprawnień do urlopów dodatkowych z różnych tytułów funkcjonariuszowi

przysługuje jeden urlop dodatkowy w wymiarze korzystniejszym.

1.

Funkcjonariusz nabywa prawo do pierwszego urlopu dodatkowego

1)

z upływem roku służby pełnionej w warunkach, o których mowa w art. 141 ust. 2;

2)

z dniem osiągnięcia określonego stażu służby.

2.

Prawo do kolejnych urlopów dodatkowych funkcjonariusz nabywa w każdym następnym roku

kalendarzowym, z tym że w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, musi być to rok,

w którym służba jest pełniona w warunkach szkodliwych dla zdrowia lub szczególnie

uciążliwych.

3.

Funkcjonariuszowi, który wykorzystał urlop dodatkowy za dany rok kalendarzowy, a następnie

nabył w ciągu tego roku prawo do urlopu dodatkowego w wyższym wymiarze, przysługuje

urlop uzupełniający.

1.

Jeżeli funkcjonariusz nie może rozpocząć urlopu wypoczynkowego lub urlopu dodatkowego

w ustalonym terminie z przyczyn usprawiedliwiających nieobecność w służbie, a w szczególności

z powodu

1)

czasowej niezdolności do służby wskutek choroby,

2)

odosobnienia w związku z chorobą zakaźną,

3)

urlopu macierzyńskiego, urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego, urlopu ojcowskiego

lub urlopu rodzicielskiego,

4)

zawieszenia w czynnościach służbowych

- urlop wypoczynkowy lub urlop dodatkowy przesuwa się na termin późniejszy.

2.

Urlopu wypoczynkowego lub urlopu dodatkowego w części niewykorzystanej z powodów,

o których mowa w ust. 1 pkt 1-3, udziela się w terminie późniejszym.

Wymiar urlopu wypoczynkowego i urlopu dodatkowego funkcjonariusza ulega proporcjonalnemu

obniżeniu o 1/12 za każdy miesiąc trwania zawieszenia w czynnościach służbowych lub

stosowania tymczasowego aresztowania, chyba że funkcjonariusz urlop ten wykorzystał

w przysługującym mu wymiarze.

1.

Funkcjonariuszowi udziela się na jego wniosek płatnego urlopu okolicznościowego z

tytułu przeniesienia z urzędu do dalszego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej,

jeżeli z przeniesieniem wiąże się zmiana zamieszkania, w wymiarze 5 dni.

2.

Funkcjonariuszowi można udzielić na jego wniosek płatnego urlopu okolicznościowego

na załatwienie szczególnie ważnych spraw osobistych lub rodzinnych, w wymiarze 3 dni

w roku kalendarzowym.

1.

Funkcjonariuszowi, który uzyskał zezwolenie na pobieranie nauki lub odbywanie studiów

i naukę tę pobiera lub odbywa studia, jak również funkcjonariuszowi, który uzyskał

zezwolenie na przeprowadzenie przewodu doktorskiego lub habilitacyjnego, a także na

odbycie aplikacji radcowskiej, legislacyjnej albo specjalizacji lekarskiej, udziela

się płatnego urlopu szkoleniowego w wymiarze

1)

w szkołach wyższych, w każdym roku studiów - 21 dni;

2)

w szkołach pomaturalnych lub na studiach podyplomowych - 14 dni w celu przygotowania

się i złożenia egzaminu końcowego;

3)

w celu przygotowania się do złożenia egzaminów doktorskich i obrony rozprawy doktorskiej

lub przygotowania się do kolokwium oraz wykładu habilitacyjnego - 28 dni;

4)

w celu przygotowania się i złożenia egzaminu po zakończeniu aplikacji legislacyjnej

- 14 dni;

5)

w celu przygotowania się i złożenia egzaminu radcowskiego albo specjalizacji lekarskiej

- 30 dni.

2.

Urlopu udziela się w dni, które są dla funkcjonariusza dniami służby, zgodnie z obowiązującym

go rozkładem czasu służby.

1.

Funkcjonariuszowi, na jego pisemny wniosek, można udzielić urlopu bezpłatnego, jeżeli

nie zakłóci to funkcjonowania służby w jednostce organizacyjnej. Okresu urlopu bezpłatnego

nie wlicza się do okresu służby w Służbie Więziennej.

2.

Funkcjonariuszowi, który wyjeżdża wspólnie z małżonkiem wyznaczonym do wykonywania

zadań poza granicami państwa albo przeniesionym do wykonywania obowiązków służbowych

w placówce zagranicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o służbie zagranicznej

(Dz. U. z 2017 r. poz. 161 i 476 oraz z 2018 r. poz. 138), na jego pisemny wniosek udziela się urlopu bezpłatnego na czas wykonywania przez

małżonka zadań za granicą albo obowiązków służbowych w placówce zagranicznej.

3.

Funkcjonariuszowi pełniącemu z wyboru funkcje w związku zawodowym przysługują urlopy

bezpłatne na zasadach określonych w ustawie z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych.

4.

Funkcjonariuszowi, który rozpoczyna urlop bezpłatny w ciągu miesiąca kalendarzowego,

przysługuje uposażenie w wysokości 1/30 uposażenia miesięcznego za każdy dzień poprzedzający

dzień rozpoczęcia urlopu bezpłatnego. Jeżeli funkcjonariusz pobrał już uposażenie

za czas urlopu bezpłatnego, potrąca się odpowiednią część uposażenia przy najbliższej

wypłacie.

1.

Urlopu wypoczynkowego i urlopu dodatkowego udziela się funkcjonariuszowi zgodnie z

harmonogramem służby oraz rocznymi planami urlopów, biorąc pod uwagę wnioski funkcjonariuszy

i konieczność zapewnienia normalnego funkcjonowania służby w jednostce organizacyjnej.

2.

Na wniosek funkcjonariusza urlop wypoczynkowy może być podzielony na części, z tym

że co najmniej jedna część urlopu powinna obejmować nie mniej niż 14 kolejnych dni

kalendarzowych.

3.

Dodatkowy urlop wypoczynkowy może być dzielony na dwie części, z wyjątkiem urlopu,

o którym mowa w art. 141 ust. 2 pkt 2 lub ust. 3 pkt 1.

1.

Funkcjonariusza można odwołać z urlopu wypoczynkowego, a także wstrzymać udzielenie

mu urlopu wypoczynkowego w całości lub w części - z ważnych względów służbowych.

2.

Termin urlopu wypoczynkowego może być przesunięty na uzasadniony wniosek funkcjonariusza.

3.

Odwołanie funkcjonariusza z urlopu wypoczynkowego albo wstrzymanie udzielenia mu urlopu

wypoczynkowego wymaga formy pisemnej.

4.

Wniosek o przesunięcie terminu urlopu wypoczynkowego powinien zawierać, poza uzasadnieniem

przyczyn tego przesunięcia, także wskazanie innego terminu do końca danego roku kalendarzowego,

w którym urlop wypoczynkowy zostanie wykorzystany.

5.

Funkcjonariuszowi, który nie wykorzystał urlopu wypoczynkowego w danym roku kalendarzowym,

urlopu tego należy udzielić w ciągu pierwszych 3 miesięcy następnego roku.

1.

Funkcjonariuszowi odwołanemu z urlopu wypoczynkowego lub któremu urlop ten został

wstrzymany, przysługuje na jego pisemny wniosek zwrot poniesionych

1)

opłat za pobyt w ośrodkach wczasowych, sanatoriach, kwaterach prywatnych lub za inne

usługi związane z wypoczynkiem w czasie tego pobytu, niewykorzystane przez funkcjonariusza

i członków jego rodziny, jeżeli organizator wypoczynku lub inny podmiot świadczący

usługi w tym zakresie nie zwrócił wniesionych opłat;

2)

kosztów transportu funkcjonariusza oraz członków jego rodziny, jeżeli jego odwołanie

z urlopu wypoczynkowego lub wstrzymanie spowodowało również ich powrót.

2.

Przez członków rodziny funkcjonariusza rozumie się osoby wymienione w art. 216.

3.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, funkcjonariusz dołącza rachunki i bilety potwierdzające

poniesione koszty. Jeżeli uzyskanie lub przedłożenie rachunków i biletów nie jest

możliwe, funkcjonariusz składa pisemne oświadczenie o wysokości poniesionych kosztów

oraz o przyczynach braku ich udokumentowania.

1.

W przypadku niewykorzystania przysługującego urlopu wypoczynkowego lub urlopu dodatkowego

w całości lub w części z powodu ustania stosunku służbowego funkcjonariuszowi przysługuje

ekwiwalent pieniężny.

2.

Ekwiwalent pieniężny za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego

ustala się w wysokości 1/21 miesięcznego uposażenia zasadniczego, wraz z dodatkami

o charakterze stałym, należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym.

W sprawach dotyczących udzielania zwolnień od zajęć służbowych oraz sposobu usprawiedliwiania

nieobecności w służbie w zakresie nieuregulowanym niniejszą ustawą stosuje się odpowiednio

przepisy wydane na podstawie art. 298, ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych i ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego

w razie choroby i macierzyństwa.

Właściwym przełożonym w sprawach określonych w niniejszym rozdziale jest kierownik

jednostki organizacyjnej, a w stosunku do funkcjonariuszy zajmujących wyższe stanowiska

kierownicze - odpowiedni przełożony, o którym mowa w art. 63 ust. 2.

1.

Funkcjonariusz jest obowiązany do noszenia w czasie służby: przepisowego umundurowania,

wyposażenia polowego, dystynkcji, odznak, oznak służby i znaków identyfikacyjnych.

2.

Umundurowanie, wyposażenie polowe, oznaki służby, dystynkcje i znaki identyfikacyjne

mogą być noszone wyłącznie przez funkcjonariuszy.

3.

Minister Sprawiedliwości może określić, w drodze rozporządzenia, stanowiska służbowe,

na których funkcjonariusze w czasie wykonywania zadań służbowych nie mają obowiązku

noszenia umundurowania i wyposażenia polowego, uwzględniając miejsce pełnienia służby

oraz specyfikę wykonywanych zadań służbowych.

1.

Funkcjonariusz otrzymuje bezpłatne umundurowanie oraz wyposażenie polowe dla poszczególnych

rodzajów służby.

2.

Uprawnienie do umundurowania w ramach należności mundurowej realizuje się w następujących

formach

1)

gotowych składników umundurowania;

2)

tkanin ze zwrotem kosztów szycia i dodatków krawieckich;

3)

równowartości pieniężnej;

4)

wypłaty równoważnika pieniężnego.

3.

Funkcjonariusz mianowany na stałe nabywa na własność otrzymane składniki umundurowania.

4.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowy tryb realizacji uprawnień funkcjonariuszy w służbie stałej i przygotowawczej

do umundurowania i wyposażenia polowego oraz sposób ustalania okresów użytkowania

i używalności przedmiotów mundurowych i wyposażenia polowego będących w użytkowaniu

i częstotliwość ustalania stanu jakościowego posiadanego przez funkcjonariusza umundurowania

i wyposażenia polowego, z uwzględnieniem

a)

funkcjonariuszy uprawnionych do wyposażenia polowego, pełniących służbę w działach

ochrony jednostek organizacyjnych, uczestników szkolenia wstępnego i zawodowego oraz

zasad przydziału takiego wyposażenia pozostałym funkcjonariuszom,

b)

warunków wydawania umundurowania funkcjonariuszom w służbie przygotowawczej, warunków

wydawania umundurowania używanego i wyposażenia polowego używanego, warunków ponownego

wydawania umundurowania i wyposażenia polowego w przypadkach ich utraty z przyczyn

niezawinionych przez funkcjonariuszy,

c)

warunków zwrotu przez funkcjonariuszy wyposażenia polowego i umundurowania,

d)

formy realizacji uprawnień funkcjonariuszy do umundurowania i wyposażenia polowego,

w szczególności w postaci gotowych składników umundurowania, tkanin ze zwrotem kosztów

szycia i dodatków krawieckich, równowartości pieniężnej za niepobrane składniki umundurowania,

formy zwrotu przez funkcjonariuszy przedmiotów wyposażenia polowego i umundurowania

lub ich wartości pieniężnej odpowiadającej stopniowi naturalnego zużycia;

2)

wzory umundurowania, oznaki służby i dystynkcje funkcjonariuszy oraz wzory wyposażenia

polowego, z uwzględnieniem podziału na umundurowanie letnie i zimowe oraz służbowe

i wyjściowe, kroju i barwy składników umundurowania i wyposażenia polowego, wzorów

oznak służby i dystynkcji na poszczególnych składnikach oraz wzorów znaków identyfikacyjnych;

3)

warunki i sposób noszenia umundurowania i wyposażenia polowego oraz orderów, odznaczeń,

medali, odznak i znaków identyfikacyjnych, z uwzględnieniem okresów noszenia umundurowania

letniego i zimowego, w których funkcjonariusze noszą umundurowanie wyjściowe, sposobu

noszenia poszczególnych składników umundurowania i wyposażenia polowego, umiejscowienia

oznak służby i dystynkcji oraz znaków identyfikacyjnych na składnikach umundurowania

i wyposażenia polowego oraz ze wskazaniem miejsca i kolejności noszenia orderów, odznaczeń,

medali i ich baretek;

4)

normy umundurowania dla funkcjonariuszy w służbie stałej i służbie przygotowawczej,

formy ich realizacji oraz ilości i okresy używalności przedmiotów umundurowania i

wyposażenia polowego określonych w tych normach, które podlegają zwrotowi, z podziałem

na

a)

normy umundurowania dla funkcjonariuszy mężczyzn i kobiet,

b)

normy uzupełniające dla funkcjonariuszy, którym nadano wyższy stopień Służby Więziennej,

c)

normy wydawanych materiałów w zamian za gotowe umundurowanie,

d)

normy wyposażenia polowego funkcjonariuszy,

e)

dodatkowe normy dla uczestników szkolenia wstępnego i zawodowego,

f)

dodatkowe normy dla kompanii honorowej Służby Więziennej oraz dowódcy uroczystości,

dowódcy kompanii honorowej i pocztu sztandarowego,

g)

dodatkowe normy dla przewodników psów, drużyn strzeleckich i drużyn przeciwpożarowych

- z uwzględnieniem rodzaju wykonywanych zadań i zajmowanych stanowisk służbowych.

1.

W zamian za umundurowanie i czyszczenie chemiczne umundurowania funkcjonariusz otrzymuje

równoważnik pieniężny.

2.

Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych,

określi, w drodze rozporządzenia, wysokość, szczegółowy tryb otrzymywania i zwrotu

oraz przypadki zawieszania i wznawiania wypłaty równoważnika pieniężnego w zamian

za umundurowanie oraz wysokość równoważnika pieniężnego za czyszczenie chemiczne umundurowania

dla funkcjonariuszy w służbie stałej i przygotowawczej, uwzględniając w szczególności

wysokość równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie dla poszczególnych stopni

Służby Więziennej i należnych norm umundurowania oraz wysokość równoważnika pieniężnego

za czyszczenie chemiczne.

1.

Funkcjonariusz jest obowiązany postępować zgodnie ze złożonym ślubowaniem oraz przestrzegać

przepisów prawa, w szczególności niniejszej ustawy i przepisów wydanych na jej podstawie.

2.

Funkcjonariusz jest obowiązany odmówić wykonania polecenia przełożonego, jeśli jego

wykonanie łączyłoby się z popełnieniem przestępstwa lub przestępstwa skarbowego.

3.

O odmowie wykonania polecenia funkcjonariusz powinien zameldować wyższemu przełożonemu,

Dyrektorowi Generalnemu lub Ministrowi Sprawiedliwości z pominięciem drogi służbowej.

4.

Przełożony jest obowiązany przeciwdziałać mobbingowi. Przepisy art. 94 stosuje się odpowiednio.

Przepisy art. 115 § 18 oraz art. 318 i 344 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny mają odpowiednie zastosowanie do funkcjonariuszy Służby Więziennej.

Małżonkowie, osoby pozostające ze sobą w stosunku pokrewieństwa do drugiego stopnia

włącznie lub powinowactwa pierwszego stopnia oraz osoby pozostające ze sobą we wspólnym

pożyciu nie mogą pełnić służby lub być zatrudnione w tej samej jednostce organizacyjnej,

jeżeli powstałby między tymi osobami stosunek podległości służbowej.

1.

Funkcjonariusz nie może bez zezwolenia przełożonego podejmować zajęcia zarobkowego

poza służbą.

2.

Przełożony może zezwolić funkcjonariuszowi na podjęcie zajęcia zarobkowego poza służbą,

jeżeli zajęcie takie

1)

nie zakłóca wykonywania przez funkcjonariusza obowiązków służbowych w zakresie zadań

Służby Więziennej określonych w ustawie;

2)

nie narusza prestiżu służby;

3)

nie podważa zaufania do bezstronności funkcjonariusza.

3.

Udzielone zezwolenie na podjęcie zajęcia zarobkowego cofa się w przypadku naruszenia

któregokolwiek z warunków, o których mowa w ust. 2.

4.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, tryb postępowania w sprawach

udzielania zezwoleń na podjęcie zajęcia zarobkowego poza służbą, dane, jakie powinien

zawierać wniosek funkcjonariusza o udzielenie zezwolenia na podjęcie zajęcia zarobkowego

poza służbą oraz sposób i termin zawiadamiania funkcjonariusza o udzieleniu zezwolenia,

odmowie jego udzielenia albo cofnięciu zezwolenia, uwzględniając sprawność postępowania.

1.

Funkcjonariusz jest obowiązany złożyć oświadczenie o swoim stanie majątkowym, obejmującym

majątek stanowiący małżeńską wspólność majątkową i jego majątek osobisty, przy nawiązaniu

stosunku służbowego, a następnie co roku do dnia 31 marca, według stanu na dzień 31

grudnia roku poprzedniego, a także przy rozwiązaniu stosunku służbowego.

2.

Funkcjonariusz składający oświadczenie o swoim stanie majątkowym podaje informacje

o osiągnięciu dochodu oraz nabyciu mienia od Skarbu Państwa, innej państwowej osoby

prawnej, jednostki samorządu terytorialnego, ich związków lub innej osoby prawnej

jednostki samorządu terytorialnego, które podlegało zbyciu w drodze przetargu, w okresie

ostatnich 12 miesięcy przed dniem składania oświadczenia.

3.

Oświadczenie, o którym mowa w ust. 1, funkcjonariusz składa kierownikowi jednostki

organizacyjnej, a funkcjonariusz zajmujący wyższe stanowisko kierownicze - odpowiedniemu

przełożonemu, o którym mowa w art. 63 ust. 2. Właściwy przełożony dokonuje analizy

informacji zawartych w oświadczeniu w terminie do dnia 30 czerwca każdego roku. Osoba

dokonująca analizy jest uprawniona do porównania treści analizowanego oświadczenia

z treścią uprzednio złożonego oświadczenia.

4.

Do złożenia oświadczenia, o którym mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio formularz

określony przepisami wydanymi na podstawie art. 11 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ograniczeniu prowadzenia działalności

gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1393), dotyczącymi oświadczenia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 tejże ustawy.

5.

Informacje zawarte w oświadczeniu, o którym mowa w ust. 1, stanowią tajemnicę służbową

w rozumieniu przepisów o ochronie informacji niejawnych, chyba że funkcjonariusz,

który złożył oświadczenie, wyraził pisemną zgodę na ich ujawnienie. Oświadczenie przechowuje

się przez 6 lat. Po upływie tego okresu oświadczenie o stanie majątkowym podlega zniszczeniu.

6.

W sprawach nieuregulowanych w ust. 1-5 do oświadczenia, o którym mowa w ust. 1, i

jego analizy stosuje się odpowiednio przepisy ustawy, o której mowa w ust. 4.

1.

Funkcjonariusz jest obowiązany poinformować przełożonego o podjęciu przez małżonka

lub osoby pozostające we wspólnym gospodarstwie domowym zatrudnienia lub innych czynności

zarobkowych w podmiotach świadczących usługi detektywistyczne lub usługi w zakresie

ochrony osób i mienia lub podjęciu działalności gospodarczej w tym zakresie, a także

o fakcie bycia wykonawcą w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1579 i 2018) na rzecz organów i jednostek organizacyjnych podległych lub nadzorowanych przez Ministra

Sprawiedliwości, w terminie 14 dni od dnia uzyskania informacji o wystąpieniu takiej

sytuacji.

2.

Funkcjonariusz jest obowiązany poinformować przełożonego o objęciu przez niego, małżonka

lub osoby pozostające we wspólnym gospodarstwie domowym akcji lub udziałów w podmiotach

świadczących usługi detektywistyczne lub usługi w zakresie ochrony osób i mienia,

w terminie 14 dni od dnia uzyskania informacji o wystąpieniu takiej sytuacji.

1.

Funkcjonariusz nie może być członkiem partii politycznej.

2.

Z chwilą przyjęcia funkcjonariusza do służby ustaje jego dotychczasowe członkostwo

w partii politycznej.

3.

Funkcjonariusz jest obowiązany poinformować przełożonego o przynależności do stowarzyszeń

krajowych działających poza Służbą Więzienną.

4.

Przynależność do organizacji lub stowarzyszeń zagranicznych albo międzynarodowych

wymaga zezwolenia Dyrektora Generalnego lub upoważnionego przez niego przełożonego.

1.

Funkcjonariusz podczas i w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych korzysta z

ochrony prawnej przewidzianej w ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny dla funkcjonariuszy publicznych.

2.

Funkcjonariuszowi przysługuje zwrot kosztów obrony, jeżeli postępowanie karne, wszczęte

przeciwko niemu o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe popełnione w związku z wykonywaniem

czynności służbowych, zostanie prawomocnie zakończone: orzeczeniem o umorzeniu postępowania

wobec braku ustawowych znamion czynu zabronionego lub niepopełnienia przestępstwa

albo wyrokiem uniewinniającym.

3.

Koszty obrony zwraca się ze środków budżetu państwa na wniosek funkcjonariusza, w

wysokości faktycznie poniesionych kosztów, nie wyższej niż stawka maksymalna wynagrodzenia

jednego obrońcy, określona w przepisach wydanych na podstawie art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze.

Funkcjonariuszowi przysługują szczególne uprawnienia związane z rodzicielstwem określone

w ustawie z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, z wyjątkiem art. 186

(uchylony)

(uchylony)

1.

Jeżeli funkcjonariusz, którego stosunek służbowy ustał, nie spełnia warunków do nabycia

prawa do emerytury policyjnej lub policyjnej renty inwalidzkiej, od uposażenia wypłaconego

funkcjonariuszowi po dniu 31 grudnia 1998 r. do dnia zwolnienia ze służby, od którego

nie odprowadzono składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe, przekazuje się do

Zakładu Ubezpieczeń Społecznych składki za ten okres przewidziane na podstawie przepisów

ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1778, z późn. zm..

2

Przez uposażenie stanowiące podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i

rentowe, o którym mowa w ust. 1, rozumie się

1)

uposażenie zasadnicze, dodatki do uposażenia, nagrody roczne i uznaniowe oraz dodatkowe

wynagrodzenie wypłacane na podstawie art. 208, odpowiednio przeliczone zgodnie z art.

110 ustawy, o której mowa w ust. 1;

2)

kwotę minimalnego wynagrodzenia za pracę obowiązującego w grudniu roku poprzedniego,

ustalonego na podstawie odrębnych przepisów - za okres służby kandydackiej.

3.

Składki przekazuje się również w przypadku, gdy funkcjonariusz spełnia jedynie warunki

do nabycia prawa do policyjnej renty inwalidzkiej. Przekazanie składek następuje na

wniosek funkcjonariusza.

4.

Składki podlegają waloryzacji wskaźnikiem waloryzacji składek określonym na podstawie

przepisów ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1270).

5.

Przy obliczaniu kwoty należnych składek, waloryzowanych na podstawie ust. 4, stosuje

się odpowiednio art. 19 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy, o której mowa

w ust. 1.

6.

Przepisy ust. 1-5 stosuje się również do funkcjonariusza, który pozostawał w służbie

przed dniem 2 stycznia 1999 r., jeżeli po zwolnieniu ze służby, pomimo spełnienia

warunków do nabycia prawa do emerytury na podstawie ustawy, o której mowa w art. 97

ust. 3, zgłosił wniosek o przyznanie emerytury przewidzianej w przepisach, o których

mowa w ust. 4.

7.

W przypadku, o którym mowa w ust. 6, kwotę należnych zwaloryzowanych składek przekazuje

się niezwłocznie po zawiadomieniu przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych o nabyciu przez

funkcjonariusza prawa do emerytury przewidzianej w przepisach, o których mowa w ust.

4.

8.

Kwota należnych zwaloryzowanych składek stanowi przychody Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

9.

Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zabezpieczenia

społecznego, określi, w drodze rozporządzenia, tryb i terminy przekazywania do Zakładu

Ubezpieczeń Społecznych składek, o których mowa w ust. 1, 3, 4 i 7, oraz jednostki

organizacyjne do tego właściwe, mając na uwadze konieczność zapewnienia prawidłowego

i niezwłocznego wykonywania czynności związanych z przekazywaniem tych składek.

1.

Funkcjonariuszowi, który wzorowo wykonuje obowiązki, przejawia inicjatywę w służbie

i doskonali kwalifikacje zawodowe, mogą być udzielane następujące wyróżnienia

1)

pochwała;

2)

nagroda pieniężna lub rzeczowa;

3)

krótkoterminowy urlop, nieprzekraczający 5 dni;

4)

przyznanie odznaki, o której mowa w art. 36;

5)

mianowanie na wyższe stanowisko służbowe;

6)

przedterminowe nadanie wyższego stopnia;

7)

przedstawienie do odznaczenia państwowego.

2.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, tryb udzielania wyróżnień

oraz właściwość przełożonych w tych sprawach, uwzględniając w szczególności sposób

i formę dokonywania wyróżnień.

1.

Funkcjonariuszowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości,

w której stale pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej.

2.

Członkom rodziny funkcjonariusza wymienionym w art. 176 przysługuje prawo do zamieszkania

w przydzielonym funkcjonariuszowi lokalu mieszkalnym.

3.

Przy ustalaniu powierzchni mieszkalnej przysługującej funkcjonariuszowi uwzględnia

się jego stan rodzinny oraz stopień służbowy lub zajmowane stanowisko.

4.

Za miejscowość pobliską uważa się miejscowość, do której czas dojazdu publicznymi

środkami transportu przewidziany w rozkładzie jazdy, łącznie z przesiadkami, nie przekracza

w obie strony dwóch godzin, licząc od stacji (przystanku) najbliższej miejsca pełnienia

służby do stacji (przystanku) najbliższej miejsca zamieszkania. Do czasu tego nie

wlicza się dojazdu do i od stacji (przystanku) w obrębie miejscowości, z której funkcjonariusz

dojeżdża, oraz miejscowości, w której wykonuje obowiązki służbowe.

5.

Funkcjonariusz w służbie przygotowawczej może otrzymać kwaterę tymczasową.

Prawo do lokalu mieszkalnego realizuje się przez

1)

przydział lokalu albo

2)

przyznanie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego, zwanej dalej „pomocą

finansową”.

Funkcjonariuszowi w służbie stałej przydziela się decyzją administracyjną lokal mieszkalny,

o którym mowa w art. 177, uwzględniając następujące okoliczności

1)

brak lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której stale pełni służbę, lub w miejscowości

pobliskiej;

2)

przydatność do służby, kwalifikacje zawodowe oraz staż służby w Służbie Więziennej;

3)

przeniesienie z urzędu do pełnienia służby w innej miejscowości, niebędącej miejscowością

pobliską;

4)

zajmowanie kwatery tymczasowej w budynku jednostki organizacyjnej przeznaczonym na

cele służbowe lub znajdującym się na terenie zamkniętym.

1.

Jednostkowa norma powierzchni mieszkalnej, zwana dalej „normą”, wynosi od 7 m

2.

Funkcjonariuszowi w służbie stałej przysługują następujące normy

1)

samotnemu - dwie normy;

2)

posiadającemu rodzinę - po jednej normie dla funkcjonariusza i każdego członka rodziny,

o którym mowa w art. 176.

3.

Normy dodatkowe przysługują

1)

funkcjonariuszowi posiadającemu stopień majora, podpułkownika, pułkownika lub generała

Służby Więziennej albo zajmującemu stanowisko służbowe przysługujące tym oficerom

- jedna norma;

2)

Dyrektorowi Generalnemu oraz jego zastępcom - dwie normy.

4.

W razie zbiegu uprawnień do norm dodatkowych z tytułu służby obojga małżonków w Służbie

Więziennej uwzględnia się korzystniejsze normy dodatkowe przysługujące tylko jednemu

z nich.

1.

Funkcjonariuszowi przydziela się lokal mieszkalny o powierzchni mieszkalnej odpowiadającej

liczbie przysługujących mu norm.

2.

Powierzchnią mieszkalną jest powierzchnia pokoi.

3.

Za lokal mieszkalny o powierzchni mieszkalnej większej od przysługującej zgodnie z

normami uważa się lokal, w którym zwiększenie powierzchni mieszkalnej przekracza połowę

górnej granicy normy.

4.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach, za zgodą Dyrektora Generalnego, funkcjonariuszowi

można przydzielić lokal mieszkalny, o którym mowa w ust. 3.

5.

Funkcjonariuszowi za jego pisemną zgodą lub na jego pisemny wniosek może być przydzielony

lokal mieszkalny o powierzchni mieszkalnej mniejszej od przysługującej mu zgodnie

z normami.

6.

Przydział lokalu mieszkalnego, o którym mowa w ust. 5, nie pozbawia funkcjonariusza

prawa do uzyskania lokalu mieszkalnego o powierzchni mieszkalnej odpowiadającej normom

mu przysługującym.

1.

Funkcjonariuszowi przeniesionemu do służby w innej miejscowości, który w poprzednim

miejscu pełnienia służby zajmuje przydzielony mu decyzją administracyjną lokal mieszkalny,

może być przydzielony lokal mieszkalny na podstawie decyzji administracyjnej w nowym

miejscu pełnienia służby, jeżeli

1)

zwolni zajmowany lokal mieszkalny w dotychczasowej miejscowości pełnienia służby albo

2)

zwróci przyznaną mu pomoc finansową, o której mowa w art. 184 ust. 1.

2.

Funkcjonariusz przeniesiony do pełnienia służby w innej miejscowości, który nie zwolnił

lokalu mieszkalnego, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, oraz funkcjonariusz, który nie

zwrócił pomocy finansowej, o której mowa w ust. 1 pkt 2, może otrzymać w nowym miejscu

pełnienia służby kwaterę tymczasową.

3.

Funkcjonariusz delegowany do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości otrzymuje

zakwaterowanie. Koszt zakwaterowania pokrywa się ze środków jednostki organizacyjnej,

do której funkcjonariusz został delegowany.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 25 maja 2018 r.

Członkami rodziny funkcjonariusza, których uwzględnia się przy ustalaniu przysługującej

powierzchni mieszkalnej lokalu mieszkalnego, są

1)

małżonek;

2)

dzieci (własne, małżonka, przysposobione lub przyjęte na wychowanie w ramach rodziny

zastępczej) wspólnie zamieszkujące z funkcjonariuszem i pozostające na jego utrzymaniu,

nie dłużej jednak niż do ukończenia przez nie 25 lat życia;

3)

rodzice funkcjonariusza lub jego małżonka wspólnie zamieszkujący z funkcjonariuszem

i pozostający na jego wyłącznym utrzymaniu lub jeżeli ze względu na wiek albo inwalidztwo

są niezdolni do wykonywania zatrudnienia.

1.

Na lokale mieszkalne lub kwatery tymczasowe dla funkcjonariuszy przeznacza się lokale

uzyskane w wyniku działalności inwestycyjnej Służby Więziennej oraz pozostające i

przekazane do dyspozycji Służby Więziennej.

2.

Przepisy ustawy nie naruszają wynikających z prawa własności uprawnień do rozporządzania

lokalem mieszkalnym właściciela innego niż Skarb Państwa.

1.

Funkcjonariuszowi w służbie stałej przysługuje równoważnik pieniężny z tytułu braku

mieszkania, jeżeli

1)

on sam lub jego małżonek nie posiada w miejscowości pełnienia służby lub miejscowości

pobliskiej tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego lub domu;

2)

funkcjonariuszowi lub jego małżonkowi nie przyznano pomocy finansowej, o której mowa

w art. 184 ust. 1.

2.

Funkcjonariuszowi w służbie stałej przeniesionemu z urzędu do pełnienia służby w innej

miejscowości przysługuje równoważnik pieniężny, o którym mowa w ust. 1, jeżeli w nowej

miejscowości pełnienia służby

1)

nie przyznano mu pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego;

2)

nie przydzielono mu lokalu mieszkalnego lub kwatery tymczasowej.

1.

Wysokość równoważnika pieniężnego, o którym mowa w art. 178 ust. 1, wynosi 8 zł dziennie.

2.

Wysokość równoważnika pieniężnego, o której mowa w ust. 1, podlega corocznej waloryzacji

o ustalony w ustawie budżetowej na dany rok średnioroczny wskaźnik wzrostu cen towarów

i usług konsumpcyjnych. Podstawę waloryzacji stanowi kwota równoważnika pieniężnego

obowiązująca w roku poprzedzającym rok, w którym waloryzacja następuje.

1.

Funkcjonariusz jest obowiązany niezwłocznie zawiadomić przełożonego o każdej zmianie

mającej wpływ na uprawnienie do otrzymywania równoważnika z tytułu braku mieszkania.

2.

Równoważnik pieniężny z tytułu braku mieszkania przysługuje w okresie od dnia powstania

uprawnienia do jego pobierania do dnia, w którym nastąpiła utrata tego uprawnienia.

1.

W przypadku pobrania nienależnego równoważnika pieniężnego, o którym mowa w art. 178

ust. 1, wydaje się decyzję o jego zwrocie.

2.

Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych,

określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb wypłaty równoważnika, o którym

mowa w art. 178 ust. 1, oraz sposób zwrotu nienależnie pobranego równoważnika pieniężnego,

uwzględniając termin wypłaty i zwrotu równoważnika oraz jednostki organizacyjne właściwe

do jego wypłaty.

1.

Funkcjonariuszowi przysługuje corocznie równoważnik pieniężny za remont lokalu mieszkalnego

lub domu, zajmowanego na podstawie przysługującego mu lub jego małżonkowi tytułu prawnego.

2.

W przypadku funkcjonariuszy będących małżonkami uprawnionymi do równoważnika pieniężnego

za remont albo do równoważnika z tytułu braku mieszkania, świadczenie to przysługuje

tylko jednemu z nich; nie dotyczy to funkcjonariuszy przeniesionych z urzędu do pełnienia

służby w innej miejscowości niebędącej miejscowością pobliską.

3.

Równoważnik pieniężny za remont nie przysługuje w razie zajmowania części lokalu mieszkalnego

lub domu, o których mowa w ust. 1.

4.

Wysokość równoważnika pieniężnego, o którym mowa w ust. 1, wynosi 339,79 zł.

5.

Wysokość równoważnika pieniężnego, o której mowa w ust. 4, podlega corocznej waloryzacji

o ustalony w ustawie budżetowej na dany rok średnioroczny wskaźnik wzrostu cen towarów

i usług konsumpcyjnych. Podstawę waloryzacji stanowi kwota równoważnika pieniężnego

obowiązująca w roku poprzedzającym rok, w którym waloryzacja następuje.

6.

W przypadku pobrania nienależnego równoważnika pieniężnego, o którym mowa w ust. 1,

wydaje się decyzję o jego zwrocie.

7.

Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych,

określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb przyznawania i wypłaty równoważnika,

o którym mowa w ust. 1, oraz sposób zwrotu nienależnie pobranego równoważnika pieniężnego,

uwzględniając wzór wniosku o przyznanie równoważnika, termin wypłaty i zwrotu równoważnika,

a także jednostki organizacyjne właściwe do jego wypłaty.

(uchylony)

1.

Funkcjonariuszowi w służbie stałej, który spełnia warunki do przydziału lokalu mieszkalnego,

a który lokalu tego nie otrzymał na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale,

przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej

albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość,

położonych w miejscowości pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej.

2.

W razie zbiegu uprawnień do pomocy finansowej z tytułu służby obojga małżonków świadczenie

to przysługuje tylko jednemu z nich.

1.

Pomoc finansową przyznaje się funkcjonariuszowi w wysokości 25% wartości lokalu mieszkalnego

o powierzchni użytkowej 50 m

2.

Wartość lokalu mieszkalnego, na podstawie której oblicza się wysokość pomocy finansowej,

stanowi iloczyn 50 m

3.

Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych,

określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb postępowania w zakresie przyznawania,

wypłaty oraz zwrotu pomocy finansowej, o której mowa w art. 184 ust. 1, uwzględniając

rodzaje dokumentów wymaganych przy ubieganiu się o przyznanie tej pomocy oraz jednostki

organizacyjne właściwe do wypłaty pomocy finansowej, a także termin i miejsce zwrotu

pomocy finansowej.

1.

Pomoc finansowa podlega zwrotowi w przypadku zwolnienia funkcjonariusza ze służby

przed upływem 15 lat służby w Służbie Więziennej, z wyjątkiem funkcjonariusza, który

przed upływem tego okresu nabył prawo do renty inwalidzkiej Służby Więziennej.

2.

Do ustalenia kwoty pomocy finansowej podlegającej zwrotowi przyjmuje się kwotę przyznanego

świadczenia waloryzowanego corocznie o średnioroczny wskaźnik wzrostu cen towarów

i usług konsumpcyjnych, ustalony w ustawie budżetowej, w przypadku gdy obowiązek zwrotu

powstał w latach następujących po roku przyznania pomocy finansowej.

3.

Na pisemny wniosek funkcjonariusza zwrot pomocy finansowej może nastąpić w ratach.

Lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej nie przydziela się funkcjonariuszowi

1)

w razie otrzymania pomocy finansowej, o której mowa w art. 184 ust. 1;

2)

posiadającemu w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej

lokal mieszkalny w spółdzielni mieszkaniowej albo dom jednorodzinny lub dom mieszkalno-pensjonatowy

albo lokal mieszkalny stanowiący odrębną nieruchomość, odpowiadający co najmniej przysługującej

mu powierzchni mieszkalnej;

3)

którego małżonek posiada lokal mieszkalny lub dom określony w pkt 2;

4)

w razie zbycia przez niego lub jego małżonka lokalu mieszkalnego lub domu, o którym

mowa w pkt 2.

1.

Decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 177, wydaje się, jeżeli

funkcjonariusz

1)

podnajmuje albo oddaje do bezpłatnego używania przydzielony lokal lub jego część;

2)

używa lokalu mieszkalnego w sposób sprzeczny z umową najmu lub niezgodnie z przeznaczeniem,

zaniedbuje obowiązki, dopuszczając do powstania szkód, albo niszczy urządzenia przeznaczone

do wspólnego korzystania przez mieszkańców;

3)

wykracza w sposób rażący lub uporczywy przeciwko porządkowi domowemu, czyniąc uciążliwym

korzystanie z innych lokali;

4)

jest w zwłoce z zapłatą czynszu lub opłat za świadczenia związane z eksploatacją lokalu

przez okres co najmniej dwóch pełnych okresów płatności, pomimo uprzedzenia na piśmie

o zamiarze wydania decyzji o opróżnieniu lokalu i wyznaczenia dodatkowego, miesięcznego

terminu zapłaty zaległych i bieżących należności;

5)

otrzymał pomoc finansową, o której mowa w art. 184 ust. 1;

6)

został przeniesiony do pełnienia służby w innej miejscowości i przydzielono mu w tej

lub pobliskiej miejscowości następny lokal mieszkalny;

7)

zrzekł się uprawnień do zajmowanego lokalu mieszkalnego;

8)

został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia

publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe z oskarżenia publicznego lub umyślnie

popełnione przestępstwo skarbowe, popełnione w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych

i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej, albo za przestępstwo określone

w art. 258 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny lub wobec którego orzeczono prawomocnie środek karny pozbawienia praw publicznych

za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe.

2.

Decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego wydaje się także

1)

jeżeli funkcjonariuszowi lub jego małżonkowi przysługuje tytuł prawny do innego lokalu

mieszkalnego, o którym mowa w art. 177; w takim przypadku osobom tym przysługuje prawo

wyboru jednego z zajmowanych lokali;

2)

w przypadku zajmowania lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 177, przez funkcjonariusza

lub członków jego rodziny albo inne osoby - bez tytułu prawnego.

3.

Decyzję o opróżnieniu lokalu wydaje się w stosunku do wszystkich osób zamieszkałych

w tym lokalu.

1.

Funkcjonariusz przeniesiony z urzędu do pełnienia służby w innej miejscowości, któremu

przydzielono kwaterę tymczasową, ponosi koszty dostawy do niej energii elektrycznej

i cieplnej, gazu i wody, odbioru ścieków, odpadów i nieczystości ciekłych oraz wydatki

związane z korzystaniem z urządzeń radiowo-telewizyjnych, windy, telefonu, internetu

i domofonu. Pozostałe koszty pokrywa się ze środków jednostki organizacyjnej, do której

funkcjonariusz został przeniesiony.

2.

Funkcjonariusz w służbie przygotowawczej, któremu przydzielono kwaterę tymczasową,

uiszcza opłaty czynszowe oraz ponosi koszty dostawy mediów, o których mowa w ust.

1.

Decyzję o opróżnieniu kwatery tymczasowej wydaje się w przypadkach

1)

ustania stosunku służbowego funkcjonariusza albo przeniesienia go do służby w innej

miejscowości;

2)

zakończenia okresu służby przygotowawczej;

3)

o których mowa w art. 188 ust. 1 pkt 1-4, 7 i 8 oraz ust. 2.

Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw budownictwa,

planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa określi, w drodze

rozporządzenia, szczegółowy tryb przydziału i opróżniania lokali mieszkalnych i kwater

tymczasowych, a także szczegółowe warunki odpłatności za zajmowanie kwater tymczasowych,

uwzględniając wzór wniosku o przydział lokalu mieszkalnego i kwatery tymczasowej,

a także rodzaj dokumentu przyjęcia przez funkcjonariusza lokalu mieszkalnego lub kwatery

tymczasowej.

Decyzje w sprawach realizacji uprawnień funkcjonariusza wynikających z przepisów niniejszego

rozdziału wydają następujące organy

1)

Minister Sprawiedliwości w odniesieniu do Dyrektora Generalnego i jego zastępców;

2)

Dyrektor Generalny w odniesieniu do

a)

funkcjonariusza pełniącego służbę w Centralnym Zarządzie Służby Więziennej,

b)

dyrektora okręgowego i jego zastępców,

c

Rektora, prorektora Uczelni, Komendanta Centralnego Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej,

komendanta ośrodka szkolenia Służby Więziennej albo komendanta ośrodka doskonalenia

kadr Służby Więziennej bezpośrednio mu podległego i ich zastępców;

3)

dyrektor okręgowy w odniesieniu do

a)

funkcjonariusza pełniącego służbę w okręgowym inspektoracie Służby Więziennej,

b)

dyrektora aresztu śledczego i dyrektora zakładu karnego położonego na terenie działania

okręgowego inspektoratu i jego zastępców,

c)

komendanta ośrodka doskonalenia kadr Służby Więziennej położonego na terenie działania

okręgowego inspektoratu i jego zastępców;

4

dyrektor aresztu śledczego, dyrektor zakładu karnego, Rektor, Komendant Centralnego

Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej oraz komendant ośrodka szkolenia Służby Więziennej

i komendant ośrodka doskonalenia kadr Służby Więziennej w odniesieniu do funkcjonariusza

pełniącego służbę w tych jednostkach.

1.

Funkcjonariuszowi przysługują następujące świadczenia pieniężne

1)

zasiłek na zagospodarowanie;

2)

zwrot kosztów przejazdu;

3)

nagrody roczne i uznaniowe oraz zapomogi;

4)

nagrody jubileuszowe;

5)

dodatkowe wynagrodzenie za wykonywanie zleconych zadań wykraczających poza obowiązki

służbowe;

6)

ryczałt za dojazd do miejsca pełnienia służby.

2.

W razie śmierci funkcjonariusza lub członka jego rodziny przysługuje zasiłek pogrzebowy.

3.

W razie śmierci funkcjonariusza w związku ze służbą przysługuje pomoc finansowa na

kształcenie dzieci.

4.

Świadczenia pieniężne przyznaje kierownik jednostki organizacyjnej, a w odniesieniu

do wyższych stanowisk kierowniczych w Służbie Więziennej odpowiedni przełożony, o

którym mowa w art. 63 ust. 2.

1.

Funkcjonariuszowi w związku z mianowaniem na stałe przysługuje zasiłek na zagospodarowanie

w wysokości jednomiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze

stałym, należnego w dniu mianowania na stałe.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do funkcjonariuszy, którzy służbę w Służbie Więziennej

pełnią po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej lub innej służby, w czasie której

otrzymali taki zasiłek.

1.

Funkcjonariuszowi i członkom jego rodziny, o których mowa w art. 216, przysługuje

raz w roku zwrot kosztów przejazdu środkami publicznego transportu zbiorowego do jednej

z obranych przez siebie miejscowości w kraju i z powrotem.

2.

W razie niewykorzystania przysługującego przejazdu osoba uprawniona otrzymuje zryczałtowany

równoważnik pieniężny.

3.

Zwrotu kosztów przejazdu albo wypłaty zryczałtowanego równoważnika pieniężnego dokonuje

właściwa jednostka organizacyjna.

4.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb oraz warunki

zwrotu kosztów przejazdu i wypłaty zryczałtowanego równoważnika pieniężnego oraz wzór

wniosków, na podstawie których następować będzie zwrot poniesionych kosztów lub wypłata

tego równoważnika, uwzględniając w szczególności rodzaj środka transportu i odległość,

które stanowić mają podstawę wyliczenia zryczałtowanego równoważnika pieniężnego za

przejazd.

1.

Funkcjonariuszowi, który mieszka poza miejscowością pełnienia służby, przysługuje

ryczałt za dojazd do miejsca pełnienia służby.

2.

Wypłaty ryczałtu za dojazd do miejsca pełnienia służby dokonuje, na wniosek funkcjonariusza,

właściwa jednostka organizacyjna. W razie zaistnienia okoliczności, o których mowa

w ust. 4, funkcjonariusz składa ponowny wniosek o wypłatę ryczałtu za dojazd do miejsca

pełnienia służby.

3.

Ryczałt za dojazd do miejsca pełnienia służby wypłaca się uprawnionemu funkcjonariuszowi

na zasadach określonych w art. 62.

4.

Zmiana miejsca zamieszkania funkcjonariusza wstrzymuje wypłatę ryczałtu za dojazd

do miejsca pełnienia służby. Funkcjonariusz jest obowiązany do składania kierownikowi

jednostki organizacyjnej oświadczenia o każdej zmianie miejsca zamieszkania.

5.

Ryczałt za dojazd do miejsca pełnienia służby nie przysługuje funkcjonariuszowi, który

otrzymuje zwrot kosztów przejazdu do miejsca pełnienia służby i z powrotem na podstawie

art. 73 ust. 3 pkt 6.

6.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wysokość ryczałtu, o którym

mowa w ust. 1, uwzględniając odległość miejsca zamieszkania od miejsca pełnienia służby,

konieczność zachowania rocznego i maksymalnego limitu wydatków, o których mowa w art.

272a ust. 1, oraz liczbę funkcjonariuszy uprawnionych do ryczałtu.

1.

Funkcjonariuszowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda

roczna w wysokości 1/12 uposażenia otrzymanego w roku kalendarzowym, za który nagroda

przysługuje.

2.

Nagroda roczna przysługuje, jeżeli funkcjonariusz w danym roku kalendarzowym pełnił

służbę przez okres co najmniej 6 miesięcy kalendarzowych.

3.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się przy ustalaniu uprawnień do nagrody rocznej za rok

kalendarzowy, w którym funkcjonariusz korzystał

1)

z urlopu wypoczynkowego, urlopu wychowawczego, urlopu dodatkowego, urlopu krótkoterminowego,

urlopu macierzyńskiego, urlopu ojcowskiego, urlopu rodzicielskiego, urlopu na warunkach

urlopu macierzyńskiego;

2)

ze zwolnienia od wykonywania zajęć służbowych, z przyczyn, o których mowa w art. 185 § 2 lub art. 188 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy;

3)

ze zwolnienia od wykonywania zajęć służbowych w razie urodzenia się dziecka funkcjonariusza,

zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 298;

4)

ze zwolnienia od wykonywania zajęć służbowych z powodu konieczności osobistego sprawowania

opieki nad dzieckiem, o którym mowa w art. 33 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych

z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa.

4.

Okresy służby krótsze od miesiąca kalendarzowego sumuje się, przyjmując, że każde

30 dni służby stanowi pełny miesiąc kalendarzowy.

5.

Nagroda roczna przysługuje funkcjonariuszowi, który z powodu

1)

śmierci,

2)

zaginięcia,

3)

ustania stosunku służbowego, jeżeli w dniu ustania tego stosunku spełnia warunki do

nabycia prawa do emerytury

- pełnił w danym roku służbę przez część roku kalendarzowego, w wysokości 1/12 uposażenia

otrzymanego w roku kalendarzowym, za który nagroda przysługuje.

6.

Funkcjonariuszowi, o którym mowa w ust. 5, który pełnił w danym roku kalendarzowym

służbę przez okres krótszy od jednego miesiąca kalendarzowego, nagroda roczna przysługuje

w wysokości 1/12 miesięcznego uposażenia.

7.

Funkcjonariuszowi, który na skutek wypadku lub choroby pozostających w związku ze

służbą poniósł śmierć albo którego stosunek służbowy wygasł na podstawie art. 97 ust.

1 pkt 1, nagroda roczna przysługuje za ostatni rok służby w wysokości miesięcznego

uposażenia, bez względu na okres służby pełnionej w tym roku.

8.

Do uposażenia, o którym mowa w ust. 1, nie zalicza się uposażenia otrzymywanego w

okresie zawieszenia w czynnościach służbowych, tymczasowego aresztowania lub wykonywania

kary dyscyplinarnej, od dnia jej prawomocnego wymierzenia do dnia zatarcia.

(uchylony)

1.

Do okresu służby, o którym mowa w art. 196 ust. 1, nie wlicza się okresów

1)

korzystania z urlopu bezpłatnego;

2)

przerw w wykonywaniu obowiązków służbowych, za które funkcjonariusz nie zachował prawa

do uposażenia, wymienionych w art. 61;

3)

zawieszenia w czynnościach służbowych lub tymczasowego aresztowania;

4)

wykonywania kary dyscyplinarnej od dnia jej prawomocnego wymierzenia do dnia zatarcia.

2.

Przepisu ust. 1 pkt 3 i 4 nie stosuje się, jeżeli postępowanie karne w sprawie o przestępstwo,

przestępstwo skarbowe lub postępowanie dyscyplinarne, w sprawie o czyn pozostający

w związku z aresztowaniem, zawieszeniem w czynnościach służbowych lub postępowaniem

dyscyplinarnym zostało umorzone prawomocnym orzeczeniem, bądź funkcjonariusz został

uniewinniony na podstawie prawomocnego wyroku lub orzeczenia o uniewinnieniu w postępowaniu

dyscyplinarnym.

3.

Umorzenie postępowania, o którym mowa w ust. 2, nie dotyczy warunkowego umorzenia

postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe ani umorzenia

tego postępowania z powodu przedawnienia lub amnestii.

Nagroda roczna nie przysługuje za rok kalendarzowy, w którym

1)

skazano funkcjonariusza prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne ścigane

z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe z oskarżenia publicznego

lub umyślnie popełnione przestępstwo skarbowe;

2)

wymierzono funkcjonariuszowi orzeczeniem karę dyscyplinarną wydalenia ze służby;

3)

wydano funkcjonariuszowi opinię służbową o

a)

niewywiązywaniu się z obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku, stwierdzonym

w okresie służby stałej,

b)

nieprzydatności na zajmowanym stanowisku w okresie służby stałej,

c)

nieprzydatności do służby w okresie służby przygotowawczej.

W przypadkach określonych w art. 198 i art. 199 funkcjonariuszowi, który w dniu ustania

stosunku służbowego spełnia warunki do nabycia prawa do emerytury lub renty inwalidzkiej,

przyznaje się nagrodę roczną w wysokości 1/12 miesięcznego uposażenia.

Nagrodę roczną wypłaca się nie później niż w ciągu pierwszych 4 miesięcy kalendarzowych

następujących po roku, za który przysługuje nagroda, z tym że funkcjonariuszowi zwalnianemu

ze służby nagrodę roczną wypłaca się nie później niż w ostatnim dniu służby.

1.

Jeżeli przeciwko funkcjonariuszowi wszczęto postępowanie karne o przestępstwo umyślne

ścigane z oskarżenia publicznego, umyślne przestępstwo skarbowe lub postępowanie dyscyplinarne

w roku kalendarzowym, za który nagroda jest przyznawana, ustalenie uprawnień do nagrody

rocznej za ten rok kalendarzowy oraz za lata następne następuje po zakończeniu tego

postępowania.

2.

Nagrodę roczną wypłaca się nie później niż w terminie 30 dni od dnia zakończenia postępowań,

o których mowa w ust. 1.

Funkcjonariuszowi może być przyznana nagroda uznaniowa, w szczególności za sumienne

wykonywanie zadań służbowych, wykonywanie zadań służbowych wymagających znacznego

nakładu pracy, a także dokonanie czynu świadczącego o odwadze funkcjonariusza.

1.

Funkcjonariuszowi, którego warunki bytowe uległy znacznemu pogorszeniu, w szczególności

w związku ze zdarzeniami losowymi, długotrwałą chorobą własną lub członka rodziny,

śmiercią członka rodziny, można przyznać bezzwrotną zapomogę pieniężną.

2.

Przy przyznawaniu zapomogi pieniężnej należy brać pod uwagę wszystkie okoliczności

mające wpływ na sytuację materialną funkcjonariusza i jego rodziny.

Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy, określi,

w drodze rozporządzenia

1

wysokość funduszu na nagrody uznaniowe i zapomogi dla funkcjonariuszy,

2)

sposoby ustalania i warunki zwiększania jego wysokości dla poszczególnych jednostek

organizacyjnych,

3

tryb zwiększenia funduszu na nagrody uznaniowe i zapomogi o środki finansowe uzyskane

z tytułu zmniejszenia uposażeń, o którym mowa w art. 60h,

4

tryb postępowania oraz właściwość przełożonych w zakresie przyznawania i wypłaty nagród

uznaniowych i zapomóg

- mając na względzie celową i racjonalną politykę w zakresie dysponowania środkami

finansowymi.

Funkcjonariuszowi przysługują nagrody jubileuszowe w wysokości

1)

po 20 latach służby - 75%,

2)

po 25 latach służby - 100%,

3)

po 30 latach służby - 150%,

4)

po 35 latach służby - 200%,

5)

po 40 latach służby - 300%

- miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym.

1.

Do okresu służby uprawniającego do nagrody jubileuszowej wlicza się

1)

wszystkie zakończone okresy służby i pracy, wykonywanej w wymiarze nie niższym niż

połowa pełnego wymiaru czasu pracy;

2)

inne okresy, jeżeli z mocy odrębnych przepisów podlegają zaliczeniu do okresu pracy,

od którego zależą uprawnienia pracownicze;

3)

okres studiów w szkole wyższej przewidziany programem nauczania w łącznym wymiarze

nie większym niż 5 lat, pod warunkiem uzyskania dyplomu ich ukończenia.

2.

Jeżeli funkcjonariusz w dniu udokumentowania prawa do nagrody jubileuszowej jest jednocześnie

uprawniony do dwóch lub więcej nagród jubileuszowych, wypłaca się tylko jedną nagrodę

w wymiarze wyższym.

3.

W razie nabycia prawa do nagrody wyższego stopnia w ciągu 12 miesięcy od dnia nabycia

prawa do nagrody danego stopnia funkcjonariuszowi wypłaca się różnicę między kwotą

nagrody wyższej a kwotą nagrody niższej.

4.

W przypadku zwolnienia ze służby funkcjonariusza uprawnionego do emerytury lub renty

nagrodę jubileuszową wypłaca się w dniu ustania stosunku służbowego, jeżeli w tym

dniu brakuje mu do stażu jubileuszowego, od którego zależy nabycie prawa do nagrody

jubileuszowej, nie więcej niż 12 miesięcy.

5.

Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy, określi,

w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb obliczania i wypłacania nagrody jubileuszowej,

a także okresy służby, pracy i nauki powodujące nabycie prawa do nagrody jubileuszowej,

sposób dokumentowania tych okresów oraz termin wypłacania nagrody, uwzględniając zapewnienie

sprawności postępowania i zabezpieczenie praw funkcjonariuszy.

1

Za wykonywanie zadań polegających na

1)

opiece nad psem specjalnym lub służbowym,

2)

pełnieniu funkcji rzecznika dyscyplinarnego,

3)

pełnieniu funkcji mentora w okresie wstępnej adaptacji zawodowej, praktyki zawodowej

lub mentora wyznaczonego do organizacji i prowadzenia szkolenia dla mentorów w trakcie

doskonalenia okręgowego,

4)

pełnieniu funkcji na Uczelni

− funkcjonariusz otrzymuje dodatkowe wynagrodzenie.

2.

Wynagrodzenie za dokonane przez funkcjonariuszy wynalazki, udoskonalenia techniczne

i usprawnienia określają odrębne przepisy.

3.

(uchylony)

1.

Funkcjonariuszowi za wykonywanie zadań, o których mowa w art. 208 ust. 1 pkt 1, przysługuje

miesięcznie dodatkowe wynagrodzenie w wysokości do 153 zł, proporcjonalnie do liczby

dni sprawowanej opieki nad psem w miesiącu.

2.

W przypadku sprawowania opieki

1)

nad więcej niż jednym psem specjalnym lub służbowym dodatkowe wynagrodzenie stanowi

wielokrotność stawki określonej w ust. 1;

2)

przez kilku funkcjonariuszy nad jednym psem specjalnym lub służbowym dodatkowe wynagrodzenie

dzieli się między nich, proporcjonalnie do liczby dni sprawowanej przez każdego z

nich opieki nad psem specjalnym lub służbowym w miesiącu.

3.

Dodatkowe wynagrodzenie za sprawowanie opieki nad psem specjalnym lub służbowym jest

wypłacane na wniosek bezpośredniego przełożonego funkcjonariusza.

4.

Wniosek, o którym mowa w ust. 3, zawiera

1)

nazwę jednostki organizacyjnej, w której funkcjonariusz sprawował opiekę nad psem

specjalnym lub służbowym;

2)

informację o liczbie dni w miesiącu, w których funkcjonariusz wykonywał czynności

związane z zapewnieniem opieki psu specjalnemu lub służbowemu;

3)

informację o liczbie psów specjalnych lub służbowych, nad którymi funkcjonariusz sprawował

opiekę.

Funkcjonariuszowi za wykonywanie zadań, o których mowa w art. 208 ust. 1 pkt 2, przysługuje

dodatkowe wynagrodzenie w wysokości do 762 zł za pełnienie funkcji rzecznika dyscyplinarnego

w postępowaniu dyscyplinarnym lub do 153 zł w przypadku uczestniczenia w postępowaniu

dyscyplinarnym w związku z udzielaniem pomocy innemu rzecznikowi dyscyplinarnemu.

1.

Funkcjonariuszowi, o którym mowa w art. 208 ust. 1 pkt 3, przysługuje dodatkowe wynagrodzenie

miesięczne w wysokości do 153 zł

1)

za pełnienie funkcji mentora w odniesieniu do każdego funkcjonariusza lub pracownika

w okresie

a)

wstępnej adaptacji zawodowej,

b)

praktyki zawodowej;

2)

w okresie organizacji i prowadzenia szkolenia dla mentorów.

2.

Dodatkowe wynagrodzenie za pełnienie funkcji mentora jest wypłacane na wniosek funkcjonariusza

po wyznaczeniu go na mentora oraz po zakończeniu czynności, o których mowa w ust.

1.

3.

Wniosek w sprawie wypłaty dodatkowego wynagrodzenia za pełnienie funkcji mentora zawiera

określenie jednostki organizacyjnej, w której były prowadzone czynności przez mentora,

oraz ich opis i termin ich realizacji.

1.

Funkcjonariuszowi, o którym mowa w art. 208 ust. 1 pkt 4, przysługuje dodatkowe wynagrodzenie

miesięczne w wysokości

1)

do 1219 zł - za pełnienie funkcji prorektora lub dziekana;

2)

do 1067 zł - za pełnienie funkcji prodziekana;

3)

do 914 zł - za pełnienie funkcji kierownika instytutu;

4)

do 762 zł - za pełnienie funkcji zastępcy kierownika instytutu lub kierownika katedry;

5)

do 610 zł - za pełnienie funkcji zastępcy kierownika katedry lub kierownika zakładu;

6)

do 457 zł - za pełnienie funkcji zastępcy kierownika zakładu lub członka komisji rekrutacyjnej

lub egzaminacyjnej.

2.

Dodatkowe wynagrodzenie za pełnienie funkcji, o których mowa w ust. 1, wypłaca się

proporcjonalnie do liczby dni pełnienia tych funkcji.

1.

Ustalenia wysokości dodatkowego wynagrodzenia i jego wypłaty dokonuje kierownik właściwej

jednostki organizacyjnej, w której funkcjonariusz pobiera uposażenie.

2.

Wypłaty dokonuje się wraz z wypłatą należnego uposażenia za miesiąc następujący po

miesiącu, w którym funkcjonariusz wykonywał zadania służbowe, o których mowa w art.

208 ust. 1.

1.

W razie śmierci funkcjonariusza przysługuje zasiłek pogrzebowy w wysokości

1)

4000 zł, jeżeli koszty pogrzebu ponosi małżonek, dzieci, wnuki, rodzeństwo lub rodzice;

2)

kosztów rzeczywiście poniesionych, najwyżej jednak do wysokości określonej w pkt 1

- jeżeli koszty pogrzebu ponosi inna osoba.

2.

W razie pokrycia kosztów pogrzebu funkcjonariusza ze środków Służby Więziennej pozostałej

po funkcjonariuszu rodzinie przysługuje 50% zasiłku pogrzebowego określonego w ust.

1 pkt 1.

1.

Koszty pogrzebu pokrywa się ze środków Służby Więziennej, jeżeli śmierć funkcjonariusza

nastąpiła na skutek wypadku pozostającego w związku ze służbą.

2.

Dyrektor Generalny może wyrazić zgodę na pokrycie kosztów pogrzebu funkcjonariusza

zmarłego wskutek choroby pozostającej w związku ze służbą.

3.

Koszty pogrzebu funkcjonariusza wypłaca jednostka organizacyjna, w której funkcjonariusz

pełnił służbę bezpośrednio przed śmiercią.

4.

Koszty pogrzebu jednostka organizacyjna pokrywa do wysokości nie wyższej niż sześciokrotność

przeciętnego wynagrodzenia w kwartale poprzedzającym datę pogrzebu, ogłaszanego przez

Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej

„Monitor Polski”.

5.

Niezależnie od wysokości kosztów pogrzebu jednostka organizacyjna dodatkowo pokrywa

koszty związane z przewozem zwłok do miejscowości, w której zmarły funkcjonariusz

ma być pochowany.

6.

Jeżeli rodzina funkcjonariusza zmarłego wskutek wypadku lub choroby pozostających

w związku ze służbą

1)

podjęła się zorganizowania pogrzebu we własnym zakresie - koszty pogrzebu funkcjonariusza

podlegają zwrotowi do wysokości kwoty, o której mowa w ust. 4; przepis ust. 5 stosuje

się odpowiednio;

2)

wybudowała nagrobek na własne zamówienie - koszty pogrzebu funkcjonariusza podlegają

w tej części zwrotowi do wysokości różnicy między kwotą, o której mowa w ust. 4, a

kwotą faktycznie wydatkowaną na pokrycie kosztów pogrzebu funkcjonariusza, zorganizowanego

przez jednostkę organizacyjną.

7.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki, terminy

i tryb wypłaty kosztów pogrzebu oraz sposób ich dokumentowania, uwzględniając rodzaje

poniesionych wydatków mających wpływ na to świadczenie.

1.

W razie śmierci członka rodziny funkcjonariuszowi przysługuje zasiłek pogrzebowy w

wysokości 4000 zł.

2.

W razie zbiegu uprawnień do zasiłku pogrzebowego określonego w ust. 1 z uprawnieniami

do zasiłku pogrzebowego przysługującymi na podstawie odrębnych przepisów funkcjonariusz

jest obowiązany w pierwszej kolejności zrealizować uprawnienie do zasiłku wynikające

z przepisów odrębnych.

1.

Zasiłek pogrzebowy z tytułu śmierci członka rodziny funkcjonariusza przysługuje w

razie śmierci

1)

małżonka;

2)

dzieci własnych lub małżonka oraz dzieci przysposobionych;

3)

dzieci wychowywanych w ramach rodziny zastępczej;

4)

dzieci przyjętych na wychowanie przed osiągnięciem pełnoletności, jeżeli rodzice nie

żyją albo nie mogą im zapewnić utrzymania bądź zostali pozbawieni lub ograniczeni

w sprawowaniu władzy rodzicielskiej;

5)

rodziców funkcjonariusza lub jego małżonka, a także ich ojczyma, macochy lub osób

ich przysposabiających;

6)

osób, których opiekunem prawnym został ustanowiony funkcjonariusz lub jego małżonek.

2.

W przypadku zbiegu uprawnień do zasiłku pogrzebowego w związku z pokryciem przez funkcjonariusza

kosztów pogrzebu członka jego rodziny będącego również funkcjonariuszem uprawnionemu

przysługuje jeden zasiłek.

3.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, tryb wypłaty zasiłku pogrzebowego

oraz rodzaje dokumentów wymagane do jego wypłaty, uwzględniając sprawność realizacji

wypłaty.

1.

W przypadku funkcjonariusza, którego śmierć nastąpiła w związku ze służbą, każdemu

z dzieci będących na jego utrzymaniu, które w dniu jego śmierci spełniały warunki

do uzyskania renty rodzinnej, Dyrektor Generalny przyznaje pomoc finansową na kształcenie

ze środków przeznaczonych na ten cel w budżecie Służby Więziennej.

2.

Pomoc finansowa, o której mowa w ust. 1, przysługuje uczniom szkół publicznych i niepublicznych

o uprawnieniach szkół publicznych dla młodzieży i dla dorosłych oraz słuchaczom zakładów

kształcenia nauczycieli i kolegiów pracowników służb społecznych, oraz studentom szkół

wyższych do czasu ukończenia kształcenia, nie dłużej jednak niż do ukończenia 25.

roku życia.

3.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i tryb

przyznawania pomocy, o której mowa w ust. 1, uwzględniając wysokość pomocy w zależności

od poziomu kształcenia i typu szkoły.

1.

Funkcjonariuszowi, który nabył prawo do urlopu wypoczynkowego, oraz każdemu z członków

jego rodziny przysługuje świadczenie w postaci dopłaty do wypoczynku, w wysokości

35% najniższego uposażenia zasadniczego w Służbie Więziennej, według stawek obowiązujących

w dniu wypłaty świadczenia.

2.

W razie zbiegu uprawnień, o których mowa w ust. 1, z tytułu służby obojga małżonków

w Służbie Więziennej dopłata przysługuje tylko jednemu z nich.

1.

Funkcjonariusze i członkowie ich rodzin mają prawo do korzystania z następujących

świadczeń socjalnych

1)

pobytów wypoczynkowych organizowanych przez jednostki organizacyjne;

2)

kolonii i obozów wypoczynkowych dla dzieci i młodzieży organizowanych przez jednostki

organizacyjne;

3)

pobytów zagranicznych wymiennych organizowanych przez jednostki organizacyjne;

4)

zagranicznych kolonii i obozów wymiennych organizowanych przez jednostki organizacyjne;

5)

żywienia w stołówkach pracowniczych prowadzonych przez jednostki organizacyjne;

6)

działalności sportowej lub rekreacyjnej organizowanej przez jednostki organizacyjne.

2.

Świadczenia socjalne mają charakter odpłatny, z wyjątkiem działalności sportowej.

Odpłatność powinna pokrywać koszty związane z organizacją danego rodzaju świadczenia

i nie obejmuje narzutów z tytułu zysku.

3.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, tryb i warunki przyznawania

świadczeń socjalnych, z uwzględnieniem

1)

przełożonych uprawnionych do przyznawania świadczeń socjalnych;

2)

dokumentów stanowiących podstawę przyjęcia i pobytu w jednostkach organizacyjnych

związanych z realizacją świadczeń socjalnych, o których mowa w ust. 1 pkt 1-4 i 6;

3)

właściwości i warunków służby oraz sytuacji życiowej, rodzinnej i materialnej funkcjonariusza

- w przypadku przyznawania świadczeń socjalnych, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 2

i 4;

4)

warunków pobytu wypoczynkowego oraz udziału w koloniach i obozach, o których mowa

w ust. 1 pkt 1, 2 i 4;

5)

sposobu określenia potrzeb w zakresie ilości miejsc do korzystania ze świadczeń socjalnych,

o których mowa w ust. 1 pkt 1-5, oraz sposobu prowadzenia ewidencji osób przebywających

w jednostkach organizacyjnych i wykorzystania przydzielonych miejsc;

6)

przypadków ustalenia odszkodowania za utracone lub zniszczone mienie oraz opłat z

tytułu rezygnacji ze świadczeń socjalnych, o których mowa w ust. 1 pkt 1-4, a także

przyjazdu w innym terminie niż określony w skierowaniu albo wcześniejszego wyjazdu

z jednostki organizacyjnej;

7)

przypadków korzystania z połowy porcji żywnościowej lub wyżywienia w postaci suchego

prowiantu;

8)

sposobu i terminów ustalania wysokości opłat oraz przypadków pobierania przedpłat;

9)

terminów dokonywania opłat za pobyt lub wyżywienie w jednostkach organizacyjnych korzystających

ze świadczeń socjalnych, o których mowa w ust. 1 pkt 1-5.

1.

Za członków rodziny funkcjonariusza uprawnionych do świadczeń przewidzianych w art.

213-215 uważa się małżonka i dzieci.

2.

Za dzieci uważa się pozostające na utrzymaniu dzieci własne, małżonka, przysposobione,

wzięte na wychowanie, które

1)

nie ukończyły 18. roku życia, a w razie uczęszczania do szkoły - 25 lat;

2)

bez względu na wiek, stały się niezdolne do pracy oraz do samodzielnej egzystencji

albo całkowicie niezdolne do pracy przed osiągnięciem wieku, o którym mowa w pkt 1.

1.

Sprawy ze stosunku służbowego rozstrzyga przełożony w formie pisemnej.

2.

Przez sprawy ze stosunku służbowego należy rozumieć: nawiązanie stosunku służbowego,

powoływanie oraz mianowanie funkcjonariuszy na stanowiska służbowe, przenoszenie,

odwoływanie i zwalnianie ze stanowisk służbowych, nadawanie stopni Służby Więziennej,

zawieszanie w czynnościach służbowych, zwalnianie ze służby, stwierdzanie wygaśnięcia

stosunku służbowego, ustalanie uposażenia, przyznawanie świadczeń pieniężnych oraz

inne konieczne czynności związane z powstaniem, zmianą, ustaniem stosunku służbowego

oraz realizacją wynikających z treści tego stosunku służbowego uprawnień i obowiązków

funkcjonariuszy.

1.

Sprawy dotyczące

1)

zwolnienia ze służby,

2)

przeniesienia z urzędu do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej,

3)

przeniesienia na niższe stanowisko służbowe,

4)

zawieszenia w czynnościach służbowych

- rozstrzyga się w formie decyzji.

2.

Od decyzji wymienionych w ust. 1 funkcjonariusz może, w terminie 14 dni, wnieść odwołanie

do wyższego przełożonego.

3.

Wniesienie odwołania nie wstrzymuje wykonania decyzji.

4.

Do postępowań w sprawach, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 oraz z 2018 r. poz. 149 i 650).

5.

Od decyzji organu odwoławczego przysługuje prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego

na zasadach określonych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1302).

1.

Sprawy wynikające z podległości służbowej, dotyczące

1)

powoływania oraz mianowania na stanowiska służbowe,

2)

odwoływania oraz zwalniania ze stanowisk służbowych i przenoszenia do dyspozycji,

3)

nadawania stopni Służby Więziennej,

4)

delegowania do czasowego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej,

5)

oddelegowania do wykonywania zadań służbowych poza Służbą Więzienną w kraju lub poza

granicami państwa,

5a

oddelegowania do wykonywania zadań służbowych w Ministerstwie Sprawiedliwości,

6)

powierzenia obowiązków służbowych na innym stanowisku służbowym

- rozstrzyga się w formie rozkazu personalnego.

2.

Formę rozkazu personalnego stosuje się również do stwierdzania wygaśnięcia stosunku

służbowego.

3.

Rozkaz personalny jest wykonalny z dniem w nim określonym. Od rozkazu personalnego

odwołanie nie przysługuje.

Spory o roszczenia ze stosunku służbowego funkcjonariuszy w sprawach niewymienionych

w art. 218 ust. 1 i art. 219 ust. 1 i 2 rozpatruje sąd właściwy w sprawach z zakresu

prawa pracy.

1.

Uchylenie

1)

ostatecznego orzeczenia komisji lekarskiej o całkowitej niezdolności do służby,

2)

prawomocnego wyroku skazującego i wydanie w nowym postępowaniu prawomocnego wyroku

uniewinniającego,

3)

prawomocnego orzeczenia o warunkowym umorzeniu postępowania karnego o przestępstwo

umyślne ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe z oskarżenia

publicznego lub umyślnie popełnione przestępstwo skarbowe i wydanie w nowym postępowaniu

prawomocnego orzeczenia o umorzeniu tych postępowań,

4)

prawomocnego orzeczenia o wymierzeniu kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby, a także

uchylenie lub stwierdzenie nieważności podstaw prawnych ostatecznej decyzji o zwolnieniu

ze służby w Służbie Więziennej

- stanowi podstawę do wszczęcia postępowania w sprawie ponownego nawiązania stosunku

służbowego. Do prowadzonego postępowania stosuje się odpowiednio art. 38 i art. 39.

2.

W wyjątkowych przypadkach, uzasadnionych szczególnymi okolicznościami sprawy, można

odstąpić od przeprowadzenia postępowania kwalifikacyjnego lub przeprowadzić je w ograniczonym

zakresie.

3.

Postępowanie, o którym mowa w ust. 1, przeprowadza przełożony właściwy do stwierdzenia

wygaśnięcia stosunku służbowego albo zwolnienia ze służby funkcjonariusza.

1.

Pozytywne zakończenie postępowania, o którym mowa w art. 221, stanowi podstawę do

wydania aktu mianowania, o którym mowa w art. 42 ust. 8, na określone stanowisko służbowe

co najmniej równorzędne w zakresie uposażenia zasadniczego ze stanowiskiem zajmowanym

przez funkcjonariusza bezpośrednio przed ustaniem stosunku służbowego.

2.

Ponowne nawiązanie stosunku służbowego następuje z dniem uchylenia przez właściwy

organ skutków ustania stosunku służbowego, o których mowa w art. 221. Prawo do uposażenia

powstaje z dniem określonym w akcie mianowania.

3.

W przypadku braku możliwości mianowania, o którym mowa w ust. 1, funkcjonariusza mianuje

się na stanowisko służbowe odpowiednio niższe, z uwzględnieniem art. 72 ust. 1.

4.

Mianowanie funkcjonariusza na niższe stanowisko służbowe następuje za jego zgodą.

W przypadku niewyrażenia przez funkcjonariusza zgody zwalnia się go ze służby.

5.

W przypadku negatywnego zakończenia postępowania, o którym mowa w art. 221, wydaje

się decyzję o umorzeniu tego postępowania. Przepisy art. 218 stosuje się odpowiednio.

6.

Decyzja ostateczna o umorzeniu postępowania w sprawie ponownego nawiązania stosunku

służbowego stanowi podstawę do stwierdzenia wygaśnięcia stosunku służbowego z dniem

faktycznego zaprzestania pełnienia służby przez funkcjonariusza.

1.

Funkcjonariuszowi, z którym ponownie nawiązano stosunek służbowy albo wobec którego

umorzono postępowanie, o którym mowa w art. 221, przysługuje za okres pozostawania

poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku służbowym zajmowanym

bezpośrednio przed ustaniem stosunku służbowego, nie więcej jednak niż za okres 6

miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc.

2.

Jeśli w okresie pozostawania poza służbą funkcjonariusz otrzymywał świadczenie emerytalno-rentowe,

wypłacane na podstawie odrębnych przepisów, lub świadczenie pieniężne, o którym mowa

w art. 102 ust. 1, wypłaca się mu kwotę stanowiącą różnicę pomiędzy należnym uposażeniem

a wypłaconym świadczeniem emerytalno-rentowym lub świadczeniem, o którym mowa w art.

102 ust. 1.

3.

Okres pozostawania poza służbą, za który przyznano świadczenia określone w ust. 1,

traktuje się na równi ze służbą w zakresie wszystkich uprawnień uzależnionych od stażu

służby.

1.

W razie uchylenia lub stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji o zwolnieniu ze

służby w Służbie Więziennej z przyczyn innych niż określone w art. 221 ust. 1 funkcjonariuszowi

wypłaca się jedynie świadczenie pieniężne, o którym mowa w art. 223 ust. 1, z uwzględnieniem

ust. 2.

2.

Świadczenie, o którym mowa w ust. 1, wypłaca się w terminie 14 dni od dnia złożenia

przez funkcjonariusza wniosku w tej sprawie wraz z dokumentem potwierdzającym uchylenie

lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Służbie Więziennej.

3.

Przełożony, o którym mowa w art. 221 ust. 3, stwierdza, na podstawie dokumentu, o

którym mowa w ust. 2, wygaśnięcie stosunku służbowego z dniem faktycznego zaprzestania

pełnienia służby przez funkcjonariusza.

Funkcjonariuszowi przywraca się stopień w razie uchylenia prawomocnego wyroku orzekającego

środek karny pozbawienia praw publicznych lub uchylenia prawomocnego wyroku skazującego

za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo

skarbowe, na karę pozbawienia wolności, której wykonanie nie zostało warunkowo zawieszone.

1.

Roszczenia z tytułu prawa do uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych

ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne.

2.

Roszczenie z tytułu prawa do pierwszej należności mundurowej wydawanej funkcjonariuszowi

w naturze ulega przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się

wymagalne.

3.

Przełożony właściwy do rozpatrywania roszczeń może nie uwzględnić przedawnienia, jeżeli

opóźnienie w dochodzeniu roszczenia jest usprawiedliwione wyjątkowymi okolicznościami.

4.

Bieg przedawnienia roszczenia z tytułu uposażenia i innych świadczeń oraz należności

pieniężnych przerywa

1)

każda czynność przed przełożonym właściwym do rozpatrywania roszczeń, podjęta bezpośrednio

w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia roszczenia;

2)

uznanie roszczenia.

W przypadku niewypłacenia uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia o charakterze

stałym w terminie, o którym mowa w art. 62 ust. 2, funkcjonariuszowi przysługuje prawo

do otrzymania odsetek ustawowych za opóźnienie, naliczanych za każdy dzień zwłoki.

1.

Z uposażenia funkcjonariuszy mogą być dokonywane potrącenia na zasadach określonych

w przepisach o egzekucji sądowej lub postępowaniu egzekucyjnym w administracji albo

w innych przepisach szczególnych, jeżeli dalsze przepisy niniejszej ustawy nie stanowią

inaczej.

2.

Przez uposażenie, o którym mowa w ust. 1, rozumie się uposażenie zasadnicze wraz z

dodatkami o charakterze stałym, a także świadczenia związane z ustaniem stosunku służbowego,

określone w art. 99 i art. 102 ust. 1.

3.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, przełożonych właściwych

do dokonywania potrąceń z uposażenia oraz tryb postępowania w tych sprawach, z uwzględnieniem

w szczególności podstaw do dokonania potrąceń i sposobu postępowania z kwotami potrąconymi.

Potrąceń na zasadach określonych w przepisach o egzekucji sądowej lub postępowaniu

egzekucyjnym w administracji albo w innych przepisach szczególnych nie stosuje się

do zaliczek pobieranych do rozliczenia, a w szczególności na koszty podróży służbowej,

delegacji lub przeniesienia. Należności te potrąca się z uposażenia w pełnej wysokości,

niezależnie od potrąceń z innych tytułów.

1.

Funkcjonariusz odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego

polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub za czyny sprzeczne ze złożonym

ślubowaniem.

2.

Naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn funkcjonariusza popełniony umyślnie lub

nieumyślnie polegający na naruszeniu dobrego imienia służby lub na przekroczeniu uprawnień

lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń

wydanych przez przełożonych.

3.

Naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności

1)

odmowa wykonania albo niewykonanie polecenia lub rozkazu przełożonego bądź organu

uprawnionego na podstawie ustawy do wydawania poleceń funkcjonariuszom;

2)

zaniechanie czynności służbowej albo wykonanie jej w sposób nieprawidłowy;

3)

niehumanitarne traktowanie, uwłaczające godności osób pozbawionych wolności;

4)

niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień określonych w przepisach

prawa;

5)

wprowadzenie w błąd przełożonego lub innego funkcjonariusza, jeżeli wyrządziło to

lub mogło wyrządzić szkodę służbie lub innej osobie;

6)

postępowanie przełożonego przyczyniające się do rozluźnienia dyscypliny służbowej;

7)

stawienie się do służby w stanie po użyciu alkoholu lub podobnie działającego środka

oraz spożywanie alkoholu lub podobnie działającego środka w czasie służby;

8)

utrata służbowej broni palnej, amunicji lub legitymacji służbowej;

9)

utrata przedmiotu stanowiącego wyposażenie służbowe, którego wykorzystanie przez osoby

nieuprawnione wyrządziło szkodę obywatelowi lub stworzyło zagrożenie dla porządku

publicznego lub bezpieczeństwa powszechnego;

10)

utrata dokumentu zawierającego informacje stanowiące tajemnicę państwową lub służbową;

11)

nadużycie zajmowanego stanowiska służbowego lub służby dla osiągnięcia korzyści majątkowej

lub osobistej;

12)

samowolne oddalenie się funkcjonariusza z rejonu zakwaterowania, jeśli pełni służbę

w systemie skoszarowanym, a także nieusprawiedliwione opuszczenie lub niestawienie

się w miejscu pełnienia służby.

4.

Czyn stanowiący przewinienie dyscyplinarne, wypełniający jednocześnie znamiona przestępstwa,

wykroczenia, przestępstwa skarbowego, wykroczenia skarbowego podlega odpowiedzialności

dyscyplinarnej niezależnie od odpowiedzialności karnej lub karnej skarbowej.

5.

W przypadku czynu stanowiącego przewinienie dyscyplinarne mniejszej wagi, wypełniającego

jednocześnie znamiona wykroczenia lub wykroczenia skarbowego, za które obwiniony został

ukarany, przełożony dyscyplinarny może odstąpić od wszczęcia postępowania, a wszczęte

umorzyć.

6.

W przypadku czynu stanowiącego przewinienie dyscyplinarne mniejszej wagi przełożony

dyscyplinarny, o którym mowa w art. 231, może odstąpić od wszczęcia postępowania i

przeprowadzić ze sprawcą przewinienia dyscyplinarnego udokumentowaną rozmowę dyscyplinującą.

1.

Przełożonym dyscyplinarnym funkcjonariusza jest odpowiedni kierownik jednostki organizacyjnej,

o którym mowa w art. 32. Tę samą władzę dyscyplinarną posiada funkcjonariusz, któremu

powierzono pełnienie obowiązków na tym stanowisku.

2

Przełożonym dyscyplinarnym funkcjonariusza zajmującego wyższe stanowisko kierownicze

w jednostce organizacyjnej oraz funkcjonariusza, o którym mowa w art. 68 ust. 4, jest

odpowiedni przełożony, o którym mowa w art. 63 ust. 2.

3.

Przełożonym dyscyplinarnym funkcjonariusza delegowanego do czasowego pełnienia służby

albo którego delegowano na szkolenie wstępne, zawodowe, specjalistyczne lub kurs doskonalenia

zawodowego w Centralnym Ośrodku Szkolenia Służby Więziennej, ośrodku szkolenia Służby

Więziennej lub ośrodku doskonalenia kadr Służby Więziennej jest przełożony dyscyplinarny

w miejscu czasowego pełnienia służby, odbywania szkolenia lub doskonalenia zawodowego,

z wyłączeniem możliwości orzekania kar określonych w art. 232 pkt 3-7, które wymierza

odpowiednio przełożony, o którym mowa w ust. 1 i 2.

4.

W przypadku przeniesienia funkcjonariusza do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej

i związanej z tym zmiany przełożonego dyscyplinarnego postępowanie dyscyplinarne wszczęte

wobec funkcjonariusza przejmuje i orzeka w pierwszej instancji nowy przełożony dyscyplinarny.

5.

Funkcjonariusz oddelegowany do pełnienia zadań służbowych poza Służbą Więzienną podlega

władzy dyscyplinarnej przełożonego, o którym mowa w ust. 1 i 2.

6.

Przełożony dyscyplinarny może w formie pisemnej upoważnić swoich zastępców lub innych

funkcjonariuszy z kierowanej przez niego jednostki organizacyjnej do załatwiania spraw

dyscyplinarnych w jego imieniu w ustalonym zakresie.

7.

Wątpliwości w zakresie ustalenia właściwości przełożonego w sprawach dyscyplinarnych

rozstrzyga wyższy przełożony dyscyplinarny w drodze postanowienia.

8.

Wyższym przełożonym dyscyplinarnym w postępowaniu dyscyplinarnym prowadzonym przeciwko

1

Dyrektorowi Generalnemu, zastępcy Dyrektora Generalnego, dyrektorowi okręgowemu, Rektorowi,

Komendantowi Centralnego Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej, komendantowi ośrodka

szkolenia Służby Więziennej i komendantowi ośrodka doskonalenia kadr Służby Więziennej

bezpośrednio podległego Dyrektorowi Generalnemu oraz funkcjonariuszom Centralnego

Zarządu Służby Więziennej - jest Minister Sprawiedliwości;

2

zastępcy dyrektora okręgowego, dyrektorowi zakładu karnego lub aresztu śledczego,

prorektorowi Uczelni, zastępcy Komendanta Centralnego Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej,

zastępcy komendanta ośrodka szkolenia Służby Więziennej, zastępcy komendanta ośrodka

doskonalenia kadr Służby Więziennej bezpośrednio podległego Dyrektorowi Generalnemu

oraz funkcjonariuszom okręgowego inspektoratu Służby Więziennej, Uczelni, Centralnego

Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej, ośrodka szkolenia Służby Więziennej i ośrodka

doskonalenia kadr Służby Więziennej bezpośrednio podległego Dyrektorowi Generalnemu

- jest Dyrektor Generalny;

3)

zastępcy dyrektora zakładu karnego lub aresztu śledczego, zastępcy komendanta ośrodka

doskonalenia kadr Służby Więziennej oraz funkcjonariuszom tych jednostek - jest dyrektor

okręgowy.

Karami dyscyplinarnymi są

1)

nagana;

2)

ostrzeżenie o niepełnej przydatności na zajmowanym stanowisku służbowym;

3)

ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby w Służbie Więziennej;

4)

wyznaczenie na niższe stanowisko służbowe;

5)

obniżenie stopnia;

6)

wyznaczenie na niższe stanowisko służbowe wraz z obniżeniem stopnia;

7)

wydalenie ze służby.

Kara nagany polega na wytknięciu ukaranemu przez przełożonego dyscyplinarnego niewłaściwego

postępowania.

1.

Kara ostrzeżenia o niepełnej przydatności na zajmowanym stanowisku służbowym polega

na przeprowadzeniu rozmowy dyscyplinującej i wytknięciu ukaranemu niewłaściwego postępowania

i uprzedzenie go, że jeżeli ponownie popełni przewinienie dyscyplinarne, może zostać

wyznaczony na niższe stanowisko służbowe w trybie dyscyplinarnym lub ukarany surowszą

karą dyscyplinarną.

2.

Kara ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby w Służbie Więziennej polega na

przeprowadzeniu rozmowy, wytknięciu niewłaściwego postępowania i ostrzeżeniu, że za

ponowne popełnienie czynu ukarany może zostać wydalony ze służby.

1.

Kara wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe polega na zwolnieniu z dotychczas zajmowanego

stanowiska służbowego i mianowaniu na stanowisko służbowe niższe od dotychczas zajmowanego.

2.

Przed zatarciem kary wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe funkcjonariusza nie

można mianować na wyższe stanowisko służbowe.

Kara obniżenia stopnia polega na wydaniu rozkazu personalnego o utracie posiadanego

stopnia i nadaniu stopnia bezpośrednio niższego.

1.

Kara wydalenia ze służby polega na stwierdzeniu wygaśnięcia stosunku służbowego.

2.

Karę wydalenia ze służby oficerowi wymierza Dyrektor Generalny.

1.

Za popełnione przewinienie dyscyplinarne można wymierzyć tylko jedną karę dyscyplinarną.

2.

Za popełnienie kilku przewinień dyscyplinarnych można wymierzyć jedną karę dyscyplinarną,

odpowiednio surowszą, mając na uwadze względy wychowawcze lub prewencyjne wymierzonej

kary.

1.

Wymierzona kara powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego

i stopnia zawinienia, w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełnienia

przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień

naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego

przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy

przebieg służby.

2.

Na zaostrzenie wymiaru kary mają wpływ następujące okoliczności popełnienia przewinienia

dyscyplinarnego

1)

działanie z pobudek i motywów zasługujących na szczególne potępienie albo w stanie

po użyciu alkoholu lub innego podobnie działającego środka;

2)

popełnienie przewinienia dyscyplinarnego przez funkcjonariusza przed zatarciem wymierzonej

mu kary dyscyplinarnej;

3)

poważne skutki przewinienia dyscyplinarnego, zwłaszcza istotne zakłócenie realizacji

zadań Służby Więziennej lub naruszenie dobrego imienia Służby Więziennej;

4)

działanie w obecności podwładnego, wspólnie z nim lub na jego szkodę.

3.

Na złagodzenie wymiaru kary mają wpływ następujące okoliczności popełnienia przewinienia

dyscyplinarnego

1)

nieumyślność jego popełnienia;

2)

podjęcie przez funkcjonariusza starań o zmniejszenie jego skutków;

3)

brak należytego doświadczenia zawodowego lub dostatecznych umiejętności zawodowych;

4)

dobrowolne poinformowanie przełożonego dyscyplinarnego o popełnieniu przewinienia

dyscyplinarnego przed wszczęciem postępowania dyscyplinarnego.

4.

Przełożony dyscyplinarny uwzględnia okoliczności, o których mowa w ust. 1-3, wyłącznie

w stosunku do funkcjonariusza, którego one dotyczą.