Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 8 grudnia 2017 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi

Ustawa określa

1)

zasady i tryb zapobiegania oraz zwalczania zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, w tym

zasady i tryb rozpoznawania i monitorowania sytuacji epidemiologicznej oraz podejmowania

działań przeciwepidemicznych i zapobiegawczych w celu unieszkodliwienia źródeł zakażenia,

przecięcia dróg szerzenia się zakażeń i chorób zakaźnych oraz uodpornienia osób podatnych

na zakażenie;

2)

zadania organów administracji publicznej w zakresie zapobiegania oraz zwalczania zakażeń

i chorób zakaźnych u ludzi;

3)

uprawnienia i obowiązki świadczeniodawców oraz osób przebywających na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej w zakresie zapobiegania oraz zwalczania zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi.

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

badanie sanitarno-epidemiologiczne - badanie, w którego skład wchodzą badanie lekarskie,

badania laboratoryjne oraz dodatkowe badania i konsultacje specjalistyczne, wykonywane

w ramach nadzoru epidemiologicznego w celu wykrycia biologicznych czynników chorobotwórczych

lub potwierdzenia rozpoznania choroby zakaźnej;

2)

biologiczny czynnik chorobotwórczy - posiadające zdolność wywoływania objawów chorobowych

drobnoustroje komórkowe lub wytwarzane przez nie produkty, zewnętrzne i wewnętrzne

pasożyty człowieka lub wytwarzane przez nie produkty, cząstki bezkomórkowe zdolne

do replikacji lub przenoszenia materiału genetycznego, w tym zmodyfikowane genetycznie

hodowle komórkowe lub wytwarzane przez nie produkty;

3)

choroba zakaźna - choroba, która została wywołana przez biologiczny czynnik chorobotwórczy;

4)

choroba szczególnie niebezpieczna i wysoce zakaźna - choroba zakaźna łatwo rozprzestrzeniająca

się, o wysokiej śmiertelności, powodująca szczególne zagrożenie dla zdrowia publicznego

i wymagająca specjalnych metod zwalczania, w tym cholera, dżuma, ospa prawdziwa, wirusowe

gorączki krwotoczne;

5)

czynnik alarmowy - biologiczny czynnik chorobotwórczy o szczególnej zjadliwości lub

oporności;

6)

dekontaminacja - proces niszczenia biologicznych czynników chorobotwórczych przez

mycie, dezynfekcję i sterylizację;

7)

dezynfekcja - proces redukcji ilości biologicznych czynników chorobotwórczych przez

zastosowanie metod fizycznych i chemicznych;

8)

dochodzenie epidemiologiczne - wykrywanie zachorowań, czynnika etiologicznego oraz

określanie przyczyn, źródeł, rezerwuarów i mechanizmów szerzenia się choroby zakaźnej

lub zakażenia;

9)

epidemia - wystąpienie na danym obszarze zakażeń lub zachorowań na chorobę zakaźną

w liczbie wyraźnie większej niż we wcześniejszym okresie albo wystąpienie zakażeń

lub chorób zakaźnych dotychczas niewystępujących;

10)

informacje - dane nieobejmujące danych osobowych w rozumieniu przepisów o ochronie

danych osobowych;

10a)

instytut badawczy - instytut badawczy w rozumieniu ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o instytutach badawczych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1158, 1452 i 2201);

11)

izolacja - odosobnienie osoby lub grupy osób chorych na chorobę zakaźną albo osoby

lub grupy osób podejrzanych o chorobę zakaźną, w celu uniemożliwienia przeniesienia

biologicznego czynnika chorobotwórczego na inne osoby;

12)

kwarantanna - odosobnienie osoby zdrowej, która była narażona na zakażenie, w celu

zapobieżenia szerzeniu się chorób szczególnie niebezpiecznych i wysoce zakaźnych;

13)

łańcuch chłodniczy - środki techniczne i rozwiązania organizacyjne służące utrzymaniu

oraz monitorowaniu, zgodnych z zaleceniami wytwórcy warunków przechowywania, transportu

i dystrybucji produktów immunologicznych w rozumieniu art. 2 pkt 30 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2211) w celu zachowania ich trwałości i zapobieżenia zmniejszeniu ich skuteczności;

14)

nadzór epidemiologiczny - obserwację osoby zakażonej lub podejrzanej o zakażenie,

bez ograniczenia jej swobody przemieszczania się, wykonywanie badań sanitarno-epidemiologicznych

u tej osoby w celu wykrycia biologicznych czynników chorobotwórczych lub potwierdzenia

rozpoznania choroby zakaźnej oraz zebranie, analizę i interpretację informacji o okolicznościach

i skutkach zakażenia (nadzór indywidualny), jak i stałe, systematyczne gromadzenie,

analizę oraz interpretację informacji o zachorowaniach lub innych procesach zachodzących

w sferze zdrowia publicznego, wykorzystywane w celu zapobiegania i zwalczania zakażeń

lub chorób zakaźnych (nadzór ogólny);

15)

nadzór sentinel - wybiórczy nadzór epidemiologiczny, prowadzony przez wybrany podmiot

lub zespół podmiotów w zakresie ich podstawowej działalności;

16)

niepożądany odczyn poszczepienny - niepożądany objaw chorobowy pozostający w związku

czasowym z wykonanym szczepieniem ochronnym;

17)

nosiciel - osobę bez objawów choroby zakaźnej, w której organizmie bytują biologiczne

czynniki chorobotwórcze, stanowiącą potencjalne źródło zakażenia innych osób;

18)

ośrodek referencyjny - podmiot lub wyodrębnioną w jego strukturze jednostkę, wskazane

przez ministra właściwego do spraw zdrowia, które uzyskały akredytację w zakresie

przedmiotu referencyjności na podstawie przepisów ustawy z dnia 13 kwietnia 2016 r. o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1398) lub akredytację Światowej Organizacji Zdrowia lub Europejskiego Centrum do Spraw

Zapobiegania i Kontroli Chorób, realizujące zadania z zakresu diagnostyki mikrobiologicznej

lub klinicznej, obejmujące weryfikację rozpoznań zakażeń i wyników badań laboratoryjnych;

19)

ozdrowieniec - osobę, u której ustąpiły objawy choroby zakaźnej;

20)

podejrzany o chorobę zakaźną - osobę, u której występują objawy kliniczne lub odchylenia

od stanu prawidłowego w badaniach dodatkowych, mogące wskazywać na chorobę zakaźną;

21)

podejrzany o zakażenie - osobę, u której nie występują objawy zakażenia ani choroby

zakaźnej, która miała styczność ze źródłem zakażenia, a charakter czynnika zakaźnego

i okoliczności styczności uzasadniają podejrzenie zakażenia;

21a)

publiczna służba krwi - podmioty, o których mowa w art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o publicznej służbie krwi

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1371 i 1524);

22)

stan epidemii - sytuację prawną wprowadzoną na danym obszarze w związku z wystąpieniem

epidemii w celu podjęcia określonych w ustawie działań przeciwepidemicznych i zapobiegawczych

dla zminimalizowania skutków epidemii;

23)

stan zagrożenia epidemicznego - sytuację prawną wprowadzoną na danym obszarze w związku

z ryzykiem wystąpienia epidemii w celu podjęcia określonych w ustawie działań zapobiegawczych;

24)

sterylizacja - proces zniszczenia zdolnych do namnażania się form biologicznych czynników

chorobotwórczych;

25)

styczność - bezpośredni lub pośredni kontakt osoby ze źródłem zakażenia, jeżeli charakter

tego kontaktu zagrażał lub zagraża przeniesieniem na tę osobę biologicznych czynników

chorobotwórczych;

26)

szczepienie ochronne - podanie szczepionki przeciw chorobie zakaźnej w celu sztucznego

uodpornienia przeciwko tej chorobie;

27)

świadczenie zdrowotne - świadczenie zdrowotne w rozumieniu art. 5 pkt 40 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej

finansowanych ze środków publicznych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1938, 2110 i 2217);

28)

świadczeniodawca - świadczeniodawcę w rozumieniu art. 5 pkt 41 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej

finansowanych ze środków publicznych;

29)

ubezpieczony - ubezpieczonego w rozumieniu art. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych;

30)

zabiegi sanitarne - działania służące poprawie higieny osobistej, w tym mycie i strzyżenie,

higieny odzieży, higieny pomieszczeń, podejmowane w celu zapobiegania oraz zwalczania

zakażeń i chorób zakaźnych;

31)

zagrożenie epidemiczne - zaistnienie na danym obszarze warunków lub przesłanek wskazujących

na ryzyko wystąpienia epidemii;

32)

zakażenie - wniknięcie do organizmu i rozwój w nim biologicznego czynnika chorobotwórczego;

33)

zakażenie szpitalne - zakażenie, które wystąpiło w związku z udzieleniem świadczeń

zdrowotnych, w przypadku gdy choroba

a)

nie pozostawała w momencie udzielania świadczeń zdrowotnych w okresie wylęgania albo

b)

wystąpiła po udzieleniu świadczeń zdrowotnych, w okresie nie dłuższym niż najdłuższy

okres jej wylęgania;

34)

zaraźliwość - zdolność biologicznego czynnika chorobotwórczego do przeżycia i namnażania

oraz do wywołania objawów chorobowych po przeniesieniu go do organizmu innego człowieka

lub zwierzęcia;

35)

zdrowie publiczne - stan zdrowotny całego społeczeństwa lub jego części, określany

na podstawie wskaźników epidemiologicznych i demograficznych.

1.

Przepisy ustawy stosuje się do zakażeń i chorób zakaźnych, których wykaz jest określony

w załączniku do ustawy, oraz biologicznych czynników chorobotwórczych wywołujących

te zakażenia i choroby.

2.

W razie niebezpieczeństwa szerzenia się zakażenia lub choroby zakaźnej innych niż

wymienione w wykazie, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw zdrowia może

ogłosić, w drodze rozporządzenia, zakażenie lub chorobę zakaźną oraz, o ile jest znany,

wywołujący je biologiczny czynnik chorobotwórczy, a jeżeli to konieczne, szczególny

sposób postępowania świadczeniodawców i osób narażonych na zakażenie lub zachorowanie

przez czas określony w rozporządzeniu.

3.

Do zakażenia lub choroby zakaźnej oraz wywołującego je biologicznego czynnika chorobotwórczego

określonych na podstawie ust. 2 stosuje się przepisy ustawy.

4.

Minister właściwy do spraw zdrowia może określić, w drodze rozporządzenia

1)

kryteria rozpoznawania, na potrzeby nadzoru epidemiologicznego, zakażenia lub choroby

zakaźnej, w tym choroby szczególnie niebezpiecznej i wysoce zakaźnej,

2)

metody zapobiegania zakażeniu lub chorobie zakaźnej oraz lekooporności biologicznych

czynników chorobotwórczych wywołujących te choroby,

3)

rodzaje badań laboratoryjnych niezbędnych do rozpoznania oraz identyfikacji biologicznych

czynników chorobotwórczych

- mając na względzie zapewnienie poprawności rozpoznawania zakażeń i chorób zakaźnych,

potrzeby nadzoru epidemiologicznego oraz ochronę zdrowia publicznego.

1.

Rada Ministrów może określić, w drodze rozporządzenia, programy zapobiegania i zwalczania

określonych zakażeń lub chorób zakaźnych oraz lekooporności biologicznych czynników

chorobotwórczych, wynikające z sytuacji epidemiologicznej kraju lub z konieczności

dostosowania do programów międzynarodowych, mając na względzie ich skuteczne wykonywanie

oraz zapewnienie objęcia ochroną zdrowotną osób, których szczególne narażenie na zakażenie

wynika z sytuacji epidemiologicznej.

2.

Koszty realizacji zadań objętych programami, o których mowa w ust. 1, są finansowane

z budżetu państwa odpowiednio z części, których dysponentami są właściwi ministrowie

realizujący te programy.

3.

Zadania objęte programami, o których mowa w ust. 1, są realizowane przez podmioty

wskazane w tych programach, na podstawie umów zawieranych przez ministrów, o których

mowa w ust. 2, z tymi podmiotami, chyba że obowiązek ich realizacji wynika z odrębnych

przepisów.

1.

Osoby przebywające na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej są obowiązane na zasadach

określonych w ustawie do

1)

poddawania się

a)

zabiegom sanitarnym,

b)

szczepieniom ochronnym,

c)

poekspozycyjnemu profilaktycznemu stosowaniu leków,

d)

badaniom sanitarno-epidemiologicznym, w tym również postępowaniu mającemu na celu

pobranie lub dostarczenie materiału do tych badań,

e)

nadzorowi epidemiologicznemu,

f)

kwarantannie,

g)

leczeniu,

h)

hospitalizacji,

i)

izolacji;

2)

zaniechania wykonywania prac, przy wykonywaniu których istnieje możliwość przeniesienia

zakażenia lub choroby zakaźnej na inne osoby - jeżeli są osobami zakażonymi, chorymi

na chorobę zakaźną lub nosicielami;

3)

stosowania się do nakazów i zakazów organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej służących

zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych;

4)

udzielania danych i informacji

a

organom Państwowej Inspekcji Sanitarnej, Wojskowej Inspekcji Sanitarnej, Państwowej

Inspekcji Sanitarnej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji, Inspekcji Weterynaryjnej,

Wojskowej Inspekcji Weterynaryjnej, Inspekcji Ochrony Środowiska, jednostkom, o których

mowa w art. 30 ust. 1, oraz ośrodkom referencyjnym i instytutom badawczym - niezbędnych

do prowadzenia nadzoru epidemiologicznego nad zakażeniami i chorobami zakaźnymi i

zapobiegania oraz zwalczania zakażeń i chorób zakaźnych,

b)

właściwym państwowym inspektorom sanitarnym - niezbędnych do prowadzenia nadzoru epidemiologicznego

nad niepożądanymi odczynami poszczepiennymi,

c)

organom Państwowej Inspekcji Sanitarnej - niezbędnych do sprawowania nadzoru nad realizacją

obowiązków, o których mowa w pkt 1-3.

2.

W przypadku osoby nieposiadającej pełnej zdolności do czynności prawnych odpowiedzialność

za wypełnienie obowiązków, o których mowa w ust. 1, ponosi osoba, która sprawuje prawną

pieczę nad osobą małoletnią lub bezradną, albo opiekun faktyczny w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku

Praw Pacjenta

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1318 i 1524).

3.

(uchylony)

1.

W latach 2017-2026 maksymalny limit wydatków budżetu państwa będących skutkiem finansowym

realizacji zadania, o którym mowa w art. 18 ust. 5 ustawy, o której mowa w art. 2,

wyniesie w

1)

2017 r. - 162 mln zł;

2)

2018 r. - 144 mln zł;

3)

2019 r. - 147 mln zł;

4)

2020 r. - 151 mln zł;

5)

2021 r. - 155 mln zł;

6)

2022 r. - 159 mln zł;

7)

2023 r. - 163 mln zł;

8)

2024 r. - 167 mln zł;

9)

2025 r. - 171 mln zł;

10)

2026 r. - 175 mln zł.

2.

Organem monitorującym wykorzystanie limitu wydatków, o których mowa w ust. 1, jest

minister właściwy do spraw zdrowia.

3.

W przypadku zagrożenia przekroczenia limitu wydatków, o których mowa w ust. 1, zostanie

zastosowany mechanizm korygujący polegający na zmianie kryteriów w postępowaniu o

udzielenie zamówienia publicznego lub zmianie trybu udzielenia tego zamówienia w celu

zakupu szczepionek po najniższej możliwej do uzyskania cenie.

4.

Organami właściwymi do wdrożenia mechanizmu korygującego, o którym mowa w ust. 3,

są minister właściwy do spraw zdrowia oraz Główny Inspektor Sanitarny.

1.

Obowiązkowym badaniom sanitarno-epidemiologicznym, określonym na podstawie art. 10

ust. 2 pkt 2, podlegają

1)

podejrzani o zakażenie lub chorobę zakaźną;

2)

noworodki, niemowlęta i kobiety w ciąży, podejrzane o zakażenie lub chorobę zakaźną

mogącą się szerzyć z matki na płód lub dziecko;

3)

nosiciele, ozdrowieńcy oraz osoby, które były narażone na zakażenie przez styczność

z osobami zakażonymi, chorymi lub materiałem zakaźnym;

4)

uczniowie, studenci i doktoranci kształcący się do wykonywania prac, przy wykonywaniu

których istnieje możliwość przeniesienia zakażenia lub choroby zakaźnej na inne osoby;

5)

osoby podejmujące lub wykonujące prace, przy wykonywaniu których istnieje możliwość

przeniesienia zakażenia lub choroby zakaźnej na inne osoby.

2.

Na obowiązkowe badania sanitarno-epidemiologiczne, określone na podstawie art. 10

ust. 2 pkt 2, kieruje

1)

osoby, o których mowa w ust. 1 pkt 1-3 - właściwy dla ich miejsca pobytu państwowy

powiatowy inspektor sanitarny;

2)

osoby, o których mowa w ust. 1 pkt 4 - kierujący szkołą albo rektor uczelni lub osoba

przez nich upoważniona;

3)

osoby, o których mowa w ust. 1 pkt 5 - pracodawca albo zlecający wykonanie prac.

3.

Wykonane badania sanitarno-epidemiologiczne oraz ich wyniki są odnotowywane w dokumentacji

medycznej pacjenta, prowadzonej w sposób i w formach, określonych na podstawie art.

10 ust. 2 pkt 3 i 4.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 3 pkt

1 i 2, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2017 r.

1

Badania lekarskie u osób, o których mowa w art. 6 ust. 1, przeprowadzają lekarze podstawowej

opieki zdrowotnej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 października 2017 r. o podstawowej opiece zdrowotnej

(Dz. U. poz. 2217), lub lekarze wykonujący zadania służby medycyny pracy, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o służbie medycyny pracy

(Dz. U. z 2014 r. poz. 1184 oraz z 2017 r. poz. 60).

2.

Lekarze, o których mowa w ust. 1, wydają oraz przekazują osobie badanej, o której

mowa w art. 6 ust. 1 pkt 4 i 5, oraz pracodawcy albo osobie zlecającej wykonanie prac

orzeczenie lekarskie

1)

o zdolności do wykonywania prac, przy wykonywaniu których istnieje możliwość przeniesienia

zakażenia lub choroby zakaźnej na inne osoby;

2)

o czasowych lub trwałych przeciwwskazaniach do wykonywania prac, przy wykonywaniu

których istnieje możliwość przeniesienia zakażenia lub choroby zakaźnej na inne osoby.

3.

Lekarze, o których mowa w ust. 1, wpisują treść orzeczenia lekarskiego, o którym mowa

w ust. 2, do karty badań do celów sanitarno-epidemiologicznych.

4.

Badania laboratoryjne u osób, o których mowa w art. 6 ust. 1, przeprowadzają, akredytowane

w zakresie przedmiotu badania na podstawie przepisów ustawy z dnia 13 kwietnia 2016 r. o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku, laboratoria

1

Państwowej Inspekcji Sanitarnej, Państwowej Inspekcji Sanitarnej Ministerstwa Spraw

Wewnętrznych i Administracji, Wojskowej Inspekcji Sanitarnej lub inne laboratoria,

na podstawie umów zawieranych z tymi organami;

2)

jednostek właściwych w zakresie chorób płuc i gruźlicy, w przypadku badań w kierunku

gruźlicy, na podstawie umów zawieranych z właściwymi miejscowo organami, o których

mowa w pkt 1.

5.

Organy, o których mowa w ust. 4 pkt 1, dokonują wyboru laboratoriów na podstawie przepisów

o zamówieniach publicznych, z wyłączeniem laboratoriów tych organów.

1.

Koszty badań sanitarno-epidemiologicznych, z wyłączeniem laboratoryjnych badań sanitarno-epidemiologicznych,

wykonywanych u

1)

osób, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-4, będących ubezpieczonymi, są finansowane

na zasadach określonych w przepisach o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych;

2)

osób, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-4, nieposiadających uprawnień z tytułu

ubezpieczenia zdrowotnego, są finansowane z budżetu państwa z części, której dysponentem

jest minister właściwy do spraw zdrowia.

2.

Przepisy, o których mowa w ust. 1, nie naruszają zasad finansowania określonych w

tym zakresie w innych przepisach.

3.

Koszty laboratoryjnego badania sanitarno-epidemiologicznego wykonywanego u osób, o

których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-4, są finansowane z budżetu państwa z części, której

dysponentem jest wojewoda, bez względu na uprawnienia z tytułu ubezpieczenia zdrowotnego.

4.

Koszty badań sanitarno-epidemiologicznych wykonywanych u osób, o których mowa w art.

6 ust. 1 pkt 5, są finansowane przez pracodawcę lub zlecającego wykonanie prac.

5.

(uchylony)

1.

W przypadku konieczności potwierdzenia prawidłowości rozpoznania zakażenia, choroby

zakaźnej lub identyfikacji biologicznych czynników chorobotwórczych dla celów nadzoru

epidemiologicznego wyniki badań laboratoryjnych poddaje się weryfikacji.

2.

Weryfikację wyników badań laboratoryjnych, o której mowa w ust. 1, przeprowadzają

1)

wskazane przez ministra właściwego do spraw zdrowia podległe mu jednostki;

2)

ośrodki referencyjne lub instytuty badawcze na podstawie umowy zawartej z ministrem

właściwym do spraw zdrowia.

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia, wskazując jednostkę, o której mowa w ust. 2 pkt

1, lub zawierając umowę z ośrodkiem referencyjnym lub instytutem badawczym, o których

mowa w ust. 2 pkt 2, określa w szczególności

1)

przedmiot weryfikacji;

2)

zakres wymaganych badań laboratoryjnych i metod referencyjnych oraz sposób ich dokumentowania;

3)

rodzaje analiz dla celów epidemiologicznych;

4)

sposób i terminy udostępniania wyników przeprowadzonej weryfikacji;

5)

tryb kontroli jakości wykonywanych badań laboratoryjnych;

6)

tryb finansowania i terminy rozliczeń z tytułu czynności wykonanych w ramach weryfikacji

wyników badań laboratoryjnych, w tym kosztów transportu wyizolowanego biologicznego

czynnika chorobotwórczego lub innego materiału do badań.

4.

Koszty weryfikacji wyników badań laboratoryjnych dla celów nadzoru epidemiologicznego,

w tym koszty transportu wyizolowanego biologicznego czynnika chorobotwórczego lub

innego materiału do badań, są finansowane z budżetu państwa z części, której dysponentem

jest minister właściwy do spraw zdrowia.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia ogłasza, w drodze obwieszczenia, wykaz podmiotów,

o których mowa w ust. 2, które przeprowadzają weryfikację wyników badań laboratoryjnych

dla celów nadzoru epidemiologicznego oraz ich właściwość w zakresie weryfikacji wyników

badań laboratoryjnych.

1.

Osoby, u których orzeczono czasowe lub trwałe przeciwwskazania do wykonywania prac,

określonych na podstawie ust. 2 pkt 5, nie mogą wykonywać tych prac. Pracodawca lub

zlecający wykonanie prac jest obowiązany, z zachowaniem poufności, niezwłocznie odsunąć

pracownika lub wykonującego prace od wykonywania tych prac.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

zakażenia i choroby zakaźne, w przypadku wystąpienia których lub podejrzenia wystąpienia

przeprowadza się obowiązkowe badania sanitarno-epidemiologiczne,

2)

rodzaje obowiązkowych badań sanitarno-epidemiologicznych oraz terminy przeprowadzania

tych badań,

3)

sposób dokumentowania badań oraz sposób dokumentowania wyników tych badań,

4)

wzór karty badań dla celów sanitarno-epidemiologicznych i wzór orzeczenia lekarskiego,

o których mowa w art. 7 ust. 2 i 3,

5)

rodzaje prac, przy wykonywaniu których istnieje możliwość przeniesienia zakażenia

lub choroby zakaźnej na inne osoby,

6)

sposób postępowania z osobą, u której stwierdzono przeciwwskazania do wykonywania

prac, o których mowa w pkt 5

- mając na uwadze ochronę zdrowia publicznego oraz uwzględniając rodzaje zakażeń i

chorób zakaźnych, wywołujące je biologiczne czynniki chorobotwórcze i drogi ich szerzenia

się.

1.

Kierownicy podmiotów leczniczych oraz inne osoby udzielające świadczeń zdrowotnych

są obowiązani do podejmowania działań zapobiegających szerzeniu się zakażeń i chorób

zakaźnych.

2.

Działania, o których mowa w ust. 1, obejmują w szczególności

1)

ocenę ryzyka wystąpienia zakażenia związanego z wykonywaniem świadczeń zdrowotnych;

2)

monitorowanie czynników alarmowych i zakażeń związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych

w zakresie wykonywanych świadczeń;

3)

opracowanie, wdrożenie i nadzór nad procedurami zapobiegającymi zakażeniom i chorobom

zakaźnym związanym z udzielaniem świadczeń zdrowotnych, w tym dekontaminacji

a)

skóry i błon śluzowych lub innych tkanek,

b)

wyrobów medycznych, wyrobów medycznych do diagnostyki in vitro, wyposażenia wyrobów

medycznych, wyposażenia wyrobów medycznych do diagnostyki in vitro i aktywnych wyrobów

medycznych do implantacji, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 maja 2010 r. o wyrobach medycznych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 211), oraz powierzchni pomieszczeń i urządzeń;

4)

stosowanie środków ochrony indywidualnej i zbiorowej w celu zapobieżenia przeniesieniu

na inne osoby biologicznych czynników chorobotwórczych;

5)

wykonywanie badań laboratoryjnych oraz analizę lokalnej sytuacji epidemiologicznej

w celu optymalizacji profilaktyki i terapii antybiotykowej;

6)

prowadzenie kontroli wewnętrznej w zakresie realizacji działań, o których mowa w ust.

1.

1.

Kierownicy podmiotów leczniczych oraz inne osoby udzielające świadczeń zdrowotnych

prowadzą dokumentację realizacji działań, o których mowa w art. 11.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, sposób dokumentowania

realizacji działań, o których mowa w art. 11, oraz warunki i okres przechowywania

tej dokumentacji, uwzględniając skuteczność zapobiegania szerzeniu się zakażeń i chorób

zakaźnych.

1.

Realizacja działań, o których mowa w art. 11 i 12, oraz prowadzenie dokumentacji tych

działań, w tym wyniki kontroli wewnętrznej, podlegają, zgodnie z właściwością, kontroli

organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, zakres i sposób

prowadzenia kontroli wewnętrznej, o której mowa w art. 11 ust. 2 pkt 6, częstotliwość

jej przeprowadzania, sposób jej dokumentowania, a także warunki udostępniania i przechowywania

tej dokumentacji, mając na względzie zapewnienie skuteczności zapobiegania szerzeniu

się zakażeń i chorób zakaźnych oraz cele nadzoru epidemiologicznego.

1.

Kierownicy podmiotów leczniczych wykonujących działalność leczniczą w rodzaju świadczenia

szpitalne są obowiązani do wdrożenia i zapewnienia funkcjonowania systemu zapobiegania

i zwalczania zakażeń szpitalnych, obejmującego

1)

powołanie i nadzór nad działalnością zespołu i komitetu kontroli zakażeń szpitalnych;

2)

ocenę ryzyka i monitorowanie występowania zakażeń szpitalnych i czynników alarmowych;

3)

organizację udzielania świadczeń zdrowotnych, w sposób zapewniający

a)

zapobieganie zakażeniom szpitalnym i szerzeniu się czynników alarmowych,

b)

warunki izolacji pacjentów z zakażeniem lub chorobą zakaźną oraz pacjentów szczególnie

podatnych na zakażenia szpitalne,

c)

możliwość wykonywania badań laboratoryjnych w ciągu całej doby,

d)

wykonywanie badań laboratoryjnych, umożliwiających identyfikację biologicznych czynników

chorobotwórczych wywołujących zakażenia i choroby zakaźne, oraz ich weryfikację przez

podmioty, o których mowa w art. 9 ust. 2,

e)

ograniczenie narastania lekooporności biologicznych czynników chorobotwórczych w wyniku

niewłaściwego stosowania profilaktyki i terapii antybiotykowej;

4)

monitorowanie i rejestrację zakażeń szpitalnych i czynników alarmowych;

5)

sporządzanie i przekazywanie właściwemu państwowemu inspektorowi sanitarnemu raportów

o bieżącej sytuacji epidemiologicznej szpitala;

6)

zgłaszanie w ciągu 24 godzin potwierdzonego epidemicznego wzrostu liczby zakażeń szpitalnych

właściwemu państwowemu inspektorowi sanitarnemu.

2.

Kierownicy podmiotów leczniczych wykonujących działalność leczniczą w rodzaju świadczenia

szpitalne są obowiązani do gromadzenia w szpitalu informacji o zakażeniach szpitalnych

i czynnikach alarmowych oraz prowadzenia rejestru zakażeń szpitalnych i czynników

alarmowych.

3.

W odniesieniu do podmiotów leczniczych dla osób pozbawionych wolności, wykonujących

działalność leczniczą w rodzaju świadczenia szpitalne, do powołania zespołu i komitetu

kontroli zakażeń szpitalnych są obowiązani dyrektorzy właściwych zakładów karnych

i aresztów śledczych.

4.

Informacje o zakażeniach szpitalnych i czynnikach alarmowych zawierają

1)

rozpoznanie kliniczne zakażenia szpitalnego lub czynnika alarmowego;

2)

charakterystykę podstawowych objawów klinicznych;

3)

okoliczności wystąpienia zakażenia, zachorowania lub zgonu z powodu zakażenia szpitalnego

lub czynnika alarmowego, ze szczególnym uwzględnieniem czynników ryzyka oraz charakterystyki

biologicznego czynnika zakaźnego, oraz inne informacje niezbędne do sprawowania nadzoru

epidemiologicznego, zgodnie z zasadami współczesnej wiedzy medycznej.

5.

Rejestr zawiera następujące dane osób, u których rozpoznano zakażenie szpitalne lub

czynnik alarmowy

1)

imię i nazwisko;

2)

datę urodzenia;

3)

numer PESEL, a w przypadku gdy osobie nie nadano tego numeru - serię i numer paszportu

albo numer identyfikacyjny innego dokumentu, na podstawie którego jest możliwe ustalenie

danych osobowych;

4)

płeć;

5)

adres miejsca zamieszkania;

6)

rozpoznanie kliniczne zakażenia szpitalnego lub czynnika alarmowego oraz charakterystykę

podstawowych objawów klinicznych oraz okoliczności wystąpienia zakażenia, zachorowania

lub zgonu z powodu zakażenia szpitalnego lub czynnika alarmowego, ze szczególnym uwzględnieniem

czynników ryzyka oraz charakterystyki biologicznego czynnika chorobotwórczego, oraz

inne informacje niezbędne do sprawowania nadzoru epidemiologicznego, zgodnie z zasadami

współczesnej wiedzy medycznej.

6.

Rejestr zakażeń szpitalnych i czynników alarmowych może być prowadzony w formie papierowej

lub w systemie elektronicznym, a dane w nim zgromadzone są udostępniane podmiotom,

o których mowa w art. 30 ust. 1.

7.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

listę czynników alarmowych,

2)

sposób prowadzenia rejestru zakażeń szpitalnych i czynników alarmowych, udostępniania

danych nim objętych oraz okres ich przechowywania,

3)

wzory oraz sposób sporządzania raportów o bieżącej sytuacji epidemiologicznej szpitala,

o których mowa w ust. 1 pkt 5, oraz tryb i terminy ich przekazywania właściwemu państwowemu

inspektorowi sanitarnemu

- mając na względzie zapewnienie skuteczności zapobiegania szerzeniu się zakażeń i

chorób zakaźnych oraz cele nadzoru epidemiologicznego.

1.

W skład zespołu kontroli zakażeń szpitalnych wchodzą

1)

lekarz jako przewodniczący zespołu;

2)

pielęgniarka lub położna jako specjalista do spraw epidemiologii lub higieny i epidemiologii,

w liczbie nie mniejszej niż 1 na 200 łóżek szpitalnych;

3)

diagnosta laboratoryjny jako specjalista do spraw mikrobiologii, jeżeli lekarz, wymieniony

w pkt 1, nie posiada specjalizacji z dziedziny mikrobiologii lekarskiej.

2.

Do zadań zespołu kontroli zakażeń szpitalnych należy

1)

opracowywanie i aktualizacja systemu zapobiegania i zwalczania zakażeń szpitalnych;

2)

prowadzenie kontroli wewnętrznej, o której mowa w art. 11 ust. 2 pkt 6, oraz przedstawianie

wyników i wniosków z tej kontroli kierownikowi szpitala i komitetowi zakażeń szpitalnych;

3)

szkolenie personelu w zakresie kontroli zakażeń szpitalnych;

4)

konsultowanie osób podejrzanych o zakażenie lub chorobę zakaźną oraz tych, u których

rozpoznano zakażenie lub chorobę zakaźną.

3.

W skład komitetu kontroli zakażeń szpitalnych wchodzą pracownicy szpitala

1)

kierownik szpitala lub jego przedstawiciel oraz wyznaczeni przez niego kierownicy

komórek organizacyjnych szpitala, w tym działu diagnostyki mikrobiologicznej, centralnej

sterylizatorni, apteki szpitalnej - jeżeli szpital posiada takie komórki organizacyjne;

2)

przewodniczący oraz członkowie zespołu kontroli zakażeń szpitalnych;

3)

osoba kierująca pracą pielęgniarek w szpitalu;

4)

lekarz wykonujący zadania służby medycyny pracy w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o służbie medycyny pracy.

4.

Do zadań komitetu kontroli zakażeń szpitalnych należy

1)

opracowywanie planów i kierunków systemu zapobiegania i zwalczania zakażeń szpitalnych;

2)

ocena wyników kontroli wewnętrznej przedstawianych przez zespół kontroli zakażeń szpitalnych;

3)

opracowywanie i aktualizacja standardów farmakoprofilaktyki i farmakoterapii zakażeń

i chorób zakaźnych w szpitalu.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wymagane kwalifikacje

członków zespołu kontroli zakażeń szpitalnych, uwzględniając konieczność realizacji

zadań zespołu kontroli zakażeń szpitalnych.

1.

Osoby inne niż udzielające świadczeń zdrowotnych podejmujące czynności, w trakcie

wykonywania których dochodzi do naruszenia ciągłości tkanek ludzkich, są obowiązane

do wdrożenia i stosowania procedur zapewniających ochronę przed zakażeniami oraz chorobami

zakaźnymi.

2.

Procedury, o których mowa w ust. 1, powinny regulować sposób postępowania przy wykonywaniu

czynności, w trakcie których dochodzi do naruszenia ciągłości tkanek ludzkich, zasady

stosowania sprzętu poddawanego sterylizacji oraz sposoby przeprowadzania dezynfekcji

skóry i błon śluzowych oraz dekontaminacji pomieszczeń i urządzeń.

3.

Na wniosek podmiotu obowiązanego do wdrożenia i stosowania procedur, o których mowa

w ust. 1, państwowy powiatowy inspektor sanitarny opiniuje te procedury.

1.

Osoby, określone na podstawie ust. 10 pkt 2, są obowiązane do poddawania się szczepieniom

ochronnym przeciw chorobom zakaźnym określonym na podstawie ust. 10 pkt 1, zwanym

dalej „obowiązkowymi szczepieniami ochronnymi”.

1a.

Osoby przebywające na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres krótszy niż

trzy miesiące są zwolnione z obowiązku poddawania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym,

z wyjątkiem szczepień poekspozycyjnych.

2.

Wykonanie obowiązkowego szczepienia ochronnego jest poprzedzone lekarskim badaniem

kwalifikacyjnym w celu wykluczenia przeciwwskazań do wykonania obowiązkowego szczepienia

ochronnego.

3.

Obowiązkowego szczepienia ochronnego nie można przeprowadzić, jeżeli między lekarskim

badaniem kwalifikacyjnym przeprowadzonym w celu wykluczenia przeciwwskazań do szczepienia

a tym szczepieniem upłynęło 24 godziny od daty i godziny wskazanej w zaświadczeniu,

o którym mowa w ust. 4.

4.

Po przeprowadzonym lekarskim badaniu kwalifikacyjnym lekarz wydaje zaświadczenie ze

wskazaniem daty i godziny przeprowadzonego badania.

5.

W przypadku gdy lekarskie badanie kwalifikacyjne daje podstawy do długotrwałego odroczenia

obowiązkowego szczepienia ochronnego, lekarz kieruje osobę objętą obowiązkiem szczepienia

ochronnego do konsultacji specjalistycznej.

6.

Obowiązkowe szczepienia ochronne przeprowadzają lekarze lub felczerzy, pielęgniarki,

położne i higienistki szkolne, posiadający kwalifikacje, określone na podstawie ust.

10 pkt 3.

7.

Osoby wystawiające zaświadczenie o urodzeniu żywym są obowiązane do założenia karty

uodpornienia oraz książeczki szczepień dziecka.

8.

Osoby przeprowadzające szczepienia ochronne

1)

prowadzą dokumentację medyczną dotyczącą obowiązkowych szczepień ochronnych, w tym

przechowują karty uodpornienia oraz dokonują wpisów potwierdzających wykonanie szczepienia;

2)

sporządzają sprawozdania z przeprowadzonych obowiązkowych szczepień ochronnych oraz

sprawozdania ze stanu zaszczepienia osób objętych profilaktyczną opieką zdrowotną,

które przekazują państwowemu powiatowemu inspektorowi sanitarnemu.

9.

Obowiązkiem lekarza sprawującego profilaktyczną opiekę zdrowotną jest powiadomienie

osoby obowiązanej do poddania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym lub osoby sprawującej

prawną pieczę nad osobą małoletnią lub bezradną albo opiekuna faktycznego w rozumieniu

art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku

Praw Pacjenta, o obowiązku poddania się tym szczepieniom, a także poinformowanie o szczepieniach

zalecanych.

10.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

wykaz chorób zakaźnych objętych obowiązkiem szczepień ochronnych,

2)

osoby lub grupy osób obowiązane do poddawania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym

przeciw chorobom zakaźnym, wiek i inne okoliczności stanowiące przesłankę do nałożenia

obowiązku szczepień ochronnych na te osoby,

3)

kwalifikacje osób przeprowadzających szczepienia ochronne,

4)

sposób przeprowadzania szczepień ochronnych,

5)

tryb przeprowadzania konsultacji specjalistycznej, o której mowa w ust. 5,

6)

wzory zaświadczenia, o którym mowa w ust. 4, książeczki szczepień oraz karty uodpornienia,

7)

sposób prowadzenia dokumentacji, o której mowa w ust. 8 pkt 1, i jej obiegu,

8)

wzory sprawozdań z przeprowadzonych obowiązkowych szczepień ochronnych oraz tryb i

terminy ich przekazywania

- uwzględniając dane epidemiologiczne dotyczące zachorowań, aktualną wiedzę medyczną

oraz zalecenia Światowej Organizacji Zdrowia.

11

Główny Inspektor Sanitarny ogłasza w formie komunikatu, w dzienniku urzędowym ministra

właściwego do spraw zdrowia, Program Szczepień Ochronnych na dany rok, ze szczegółowymi

wskazaniami dotyczącymi stosowania poszczególnych szczepionek, wynikającymi z aktualnej

sytuacji epidemiologicznej, przepisów wydanych na podstawie ust. 10 i art. 19 ust.

10 oraz zaleceń, w terminie do dnia 31 października roku poprzedzającego realizację

tego programu.

1.

Obowiązkowe szczepienia ochronne i poprzedzające ich wykonanie lekarskie badania kwalifikacyjne,

a także konsultacje specjalistyczne u ubezpieczonych oraz osób nieposiadających uprawnień

z tytułu ubezpieczenia zdrowotnego, przeprowadzają świadczeniodawcy, z którymi Narodowy

Fundusz Zdrowia zawarł umowy o udzielanie tych świadczeń.

2.

Koszty przeprowadzenia obowiązkowych szczepień ochronnych i lekarskich badań kwalifikacyjnych

oraz konsultacji specjalistycznych, o których mowa w ust. 1, ubezpieczonych są finansowane

na zasadach określonych w przepisach o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych.

3.

Koszty przeprowadzenia obowiązkowych szczepień ochronnych i lekarskich badań kwalifikacyjnych

oraz konsultacji specjalistycznych, o których mowa w ust. 1, osób nieposiadających

uprawnień z tytułu ubezpieczenia zdrowotnego są finansowane z budżetu państwa z części,

której dysponentem jest minister właściwy do spraw zdrowia.

4.

Jeżeli dana osoba podda się lekarskiemu badaniu kwalifikacyjnemu i obowiązkowemu szczepieniu

ochronnemu oraz konsultacji specjalistycznej, o których mowa w ust. 1, u innego świadczeniodawcy

niż określony w ust. 1, ponosi koszt badania kwalifikacyjnego, koszt szczepionki,

koszty przeprowadzenia szczepienia i konsultacji specjalistycznej.

5.

Szczepionki służące do przeprowadzania obowiązkowych szczepień ochronnych zakupuje

minister właściwy do spraw zdrowia zgodnie z przepisami o zamówieniach publicznych.

6.

Stacje sanitarno-epidemiologiczne ustalają roczne zapotrzebowanie na szczepionki,

przechowują szczepionki i zaopatrują w nie świadczeniodawców prowadzących szczepienia.

6a.

Podmiotami obowiązanymi do sporządzania ilościowego zapotrzebowania na szczepionki

służące do przeprowadzania obowiązkowych szczepień ochronnych wraz z harmonogramem

dostaw szczepionek oraz do sporządzania raportów o rodzajach, liczbie, numerach seryjnych

oraz terminach ważności posiadanych szczepionek są organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej.

Podmiotem obowiązanym do wykonywania sprawozdawczości z realizacji harmonogramów dostaw

szczepionek jest dystrybutor centralny wyznaczony przez ministra właściwego do spraw

zdrowia.

6b.

Podmiotami odpowiedzialnymi za dystrybucję i przechowywanie szczepionek służących

do przeprowadzania obowiązkowych szczepień ochronnych, od których wymaga się przestrzegania

Dobrej Praktyki Dystrybucyjnej w rozumieniu przepisów prawa farmaceutycznego i bezpieczeństwa obrotu szczepionkami, są: dystrybutor centralny wyznaczony przez

ministra właściwego do spraw zdrowia, wojewódzkie stacje sanitarno-epidemiologiczne

i powiatowe stacje sanitarno-epidemiologiczne.

7.

Koszty zakupu szczepionek, o których mowa w ust. 5, są finansowane z budżetu państwa

z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw zdrowia.

8.

Szczepionki zakupione przez ministra właściwego do spraw zdrowia są transportowane

i przechowywane z zachowaniem łańcucha chłodniczego oraz na zasadach określonych w

przepisach prawa farmaceutycznego.

9.

Jeżeli dana osoba podda się obowiązkowemu szczepieniu ochronnemu, o którym mowa w

ust. 1, z zastosowaniem szczepionki innej niż ta, o której mowa w ust. 5, ponosi koszt

zakupu szczepionki.

10.

(uchylony)

11.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

podmioty zobowiązane do sporządzania ilościowego zapotrzebowania na szczepionki służące

do przeprowadzania szczepień obowiązkowych wraz z harmonogramem dostaw szczepionek,

przechowywania i dystrybucji tych szczepionek,

2)

zadania w zakresie sporządzania ilościowego zapotrzebowania na szczepionki służące

do przeprowadzania szczepień obowiązkowych wraz z harmonogramem dostaw, przechowywania

i dystrybucji szczepionek służących do przeprowadzania szczepień obowiązkowych wraz

ze wskazaniem podmiotów odpowiedzialnych za ich realizację oraz sprawozdawczości z

realizacji raportów z rodzajów, liczby posiadanych szczepionek, numerów seryjnych

oraz terminów ważności,

3)

sposób i terminy wykonywania zadań, o których mowa w pkt 2

- mając na względzie konieczność stworzenia stałego systemu zaopatrzenia w szczepionki

służące do przeprowadzania szczepień obowiązkowych podmiotów przechowujących i przeprowadzających

szczepienia ochronne oraz wymagania Dobrej Praktyki Dystrybucyjnej w rozumieniu przepisów

prawa farmaceutycznego i bezpieczeństwa obrotu szczepionkami.

1.

Ustanawia się rezerwę szczepionek oraz innych immunologicznych produktów leczniczych,

stosowanych w razie wystąpienia zagrożenia epidemicznego lub epidemii.

2.

Szczepionki oraz inne immunologiczne produkty lecznicze, stosowane w razie wystąpienia

zagrożenia epidemicznego lub epidemii, kupuje minister właściwy do spraw zdrowia zgodnie

z przepisami o zamówieniach publicznych.

3.

Koszty zakupu produktów leczniczych, o których mowa w ust. 2, są finansowane z budżetu

państwa z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw zdrowia.

4.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

skład, wielkość i sposób przechowywania rezerwy, o której mowa w ust. 1,

2)

tryb uruchamiania rezerwy, o której mowa w ust. 1,

3)

sposób dystrybucji produktów leczniczych uruchomionych z rezerwy, o której mowa w

ust. 1,

4)

sposób postępowania z produktami leczniczymi, o których mowa w ust. 2, stanowiącymi

rezerwę, o której mowa w ust. 1, dla których kończą się terminy ważności

- uwzględniając konieczność zapewnienia bezpieczeństwa zdrowotnego.

1.

Osoby lub grupy osób mogą poddawać się szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym,

innym niż szczepienia obowiązkowe, zwanym dalej „zalecanymi szczepieniami ochronnymi”.

2.

Zalecane szczepienia ochronne i lekarskie badania kwalifikacyjne ubezpieczonych przeprowadzają

świadczeniodawcy, z którymi Narodowy Fundusz Zdrowia zawarł umowę o udzielanie tych

świadczeń.

3.

Koszty przeprowadzenia zalecanych szczepień ochronnych i lekarskich badań kwalifikacyjnych

oraz konsultacji specjalistycznych ubezpieczonych są finansowane na zasadach określonych

w przepisach o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych.

4.

Koszty przeprowadzenia zalecanych szczepień ochronnych i lekarskich badań kwalifikacyjnych

oraz konsultacji specjalistycznych osób nieposiadających uprawnień z tytułu ubezpieczenia

zdrowotnego ponoszą osoby poddające się zalecanym szczepieniom ochronnym i lekarskim

badaniom kwalifikacyjnym.

5.

Jeżeli ubezpieczony wykona zalecane szczepienie ochronne lub lekarskie badanie kwalifikacyjne

u innego świadczeniodawcy niż wskazany w ust. 2, ponosi koszty badania i przeprowadzenia

szczepienia.

6.

Do przeprowadzania zalecanych szczepień ochronnych stosuje się odpowiednio przepisy

art. 17 ust. 2-6.

7.

Osoba poddająca się zalecanemu szczepieniu ochronnemu ponosi koszty zakupu szczepionki.

8.

Osoby przeprowadzające zalecane szczepienie ochronne prowadzą dokumentację medyczną,

o której mowa w art. 17 ust. 8, oraz

1)

wydają osobie poddawanej szczepieniu zaświadczenie o wykonaniu zalecanego szczepienia

ochronnego;

2)

informują osobę poddawaną szczepieniu o możliwości wydania na jej koszt Międzynarodowej

Książeczki Szczepień.

9.

Informacje na temat wykonanych szczepień ochronnych, zalecanych przez Światową Organizację

Zdrowia, wymaganych na podstawie międzynarodowych przepisów zdrowotnych, u osób udających

się poza granice Rzeczypospolitej Polskiej, są dokumentowane w Międzynarodowej Książeczce

Szczepień.

10.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

wykaz zalecanych szczepień ochronnych,

2)

sposób finansowania i dokumentowania zalecanych szczepień ochronnych wymaganych międzynarodowymi

przepisami zdrowotnymi,

3)

wzór Międzynarodowej Książeczki Szczepień oraz sposób jej wydawania i dokonywania

w niej wpisów,

4)

sposób prowadzenia dokumentacji z wykonanych zalecanych szczepień ochronnych

- uwzględniając zalecenia Światowej Organizacji Zdrowia i cele nadzoru epidemiologicznego.

1.

W celu zapobiegania szerzeniu się zakażeń i chorób zakaźnych wśród pracowników narażonych

na działanie biologicznych czynników chorobotwórczych przeprowadza się zalecane szczepienia

ochronne wymagane przy wykonywaniu czynności zawodowych, określonych na podstawie

ust. 4.

2.

Pracodawca lub zlecający wykonanie prac informuje pracownika lub osobę mającą wykonywać

pracę, narażonych na działanie biologicznych czynników chorobotwórczych, przed podjęciem

czynności zawodowych o rodzaju zalecanego szczepienia ochronnego wymaganego przy wykonywaniu

czynności zawodowych, określonych na podstawie ust. 4.

3.

Koszty przeprowadzania szczepień, o których mowa w ust. 1, oraz zakupu szczepionek

ponosi pracodawca.

4.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wykaz rodzajów czynności zawodowych

oraz zalecanych szczepień ochronnych wymaganych u pracowników, funkcjonariuszy, żołnierzy

lub podwładnych podejmujących pracę, zatrudnionych lub wyznaczonych do wykonywania

tych czynności, mając na względzie ochronę zdrowia pracowników, funkcjonariuszy i

żołnierzy narażonych na działanie biologicznych czynników chorobotwórczych w trakcie

wykonywania czynności zawodowych.

1.

Lekarz lub felczer, który podejrzewa lub rozpoznaje wystąpienie niepożądanego odczynu

poszczepiennego, ma obowiązek, w ciągu 24 godzin od powzięcia podejrzenia jego wystąpienia,

zgłoszenia takiego przypadku do państwowego powiatowego inspektora sanitarnego właściwego

dla miejsca powzięcia podejrzenia jego wystąpienia.

2.

Zgłoszenie zawiera dane osoby, u której podejrzewa się lub rozpoznano wystąpienie

niepożądanego odczynu poszczepiennego

1)

imię i nazwisko;

2)

datę urodzenia;

3)

numer PESEL, a w przypadku gdy osobie nie nadano tego numeru - serię i numer paszportu

albo numer identyfikacyjny innego dokumentu, na podstawie którego jest możliwe ustalenie

danych osobowych;

4)

płeć;

5)

adres miejsca zamieszkania;

6)

dane o stanie zdrowia oraz inne informacje niezbędne do sprawowania nadzoru nad występowaniem

odczynów poszczepiennych, zgodnie ze współczesną wiedzą medyczną.

3.

Właściwy państwowy inspektor sanitarny

1)

uzupełnia zgłoszenie niepożądanego odczynu poszczepiennego o informacje zebrane w

miejscu wykonania szczepienia lub niezwłocznie przekazuje zgłoszenie państwowemu powiatowemu

inspektorowi sanitarnemu właściwemu ze względu na miejsce wykonania szczepienia oraz

2)

prowadzi rejestr zgłoszeń niepożądanych odczynów poszczepiennych.

4.

Rejestr zgłoszeń niepożądanych odczynów poszczepiennych może być prowadzony w formie

papierowej lub w systemie elektronicznym, a dane w nim zgromadzone są udostępnianie

podmiotom, o których mowa w art. 30 ust. 1.

5.

Rejestr zawiera dane osób, u których podejrzewa się lub rozpoznano wystąpienie niepożądanego

odczynu poszczepiennego

1)

imię i nazwisko;

2)

datę urodzenia;

3)

numer PESEL, a w przypadku gdy osobie nie nadano tego numeru - serię i numer paszportu

albo numer identyfikacyjny innego dokumentu, na podstawie którego jest możliwe ustalenie

danych osobowych;

4)

płeć;

5)

adres miejsca zamieszkania;

6)

dane o stanie zdrowia oraz inne informacje niezbędne do sprawowania nadzoru nad występowaniem

odczynów poszczepiennych, zgodnie ze współczesną wiedzą medyczną;

7)

informacje pochodzące z nadzoru indywidualnego.

6.

Koszty świadczeń zdrowotnych, udzielanych w związku z leczeniem niepożądanych odczynów

poszczepiennych ubezpieczonych, są finansowane na zasadach określonych w przepisach

o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych.

7.

Koszty świadczeń zdrowotnych, udzielanych w związku z leczeniem niepożądanych odczynów

poszczepiennych osób nieposiadających uprawnień z tytułu ubezpieczenia zdrowotnego,

są finansowane z budżetu państwa z części, której dysponentem jest minister właściwy

do spraw zdrowia.

8.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

rodzaje niepożądanych odczynów poszczepiennych i kryteria ich rozpoznawania na potrzeby

nadzoru epidemiologicznego,

2)

sposób zgłaszania niepożądanych odczynów poszczepiennych,

3)

wzory formularzy zgłoszeń niepożądanych odczynów poszczepiennych,

4)

sposób prowadzenia rejestru zgłoszeń niepożądanych odczynów poszczepiennych, udostępniania

danych nim objętych oraz okres ich przechowywania

- mając na względzie jednolitość rodzajów rozpoznawanych niepożądanych odczynów poszczepiennych

i zapewnienie skutecznego nadzoru epidemiologicznego w zakresie występowania tych

odczynów.

9.

(uchylony)

1.

Właściciel, posiadacz lub zarządzający nieruchomością są obowiązani utrzymywać ją

w należytym stanie higieniczno-sanitarnym w celu zapobiegania zakażeniom i chorobom

zakaźnym, w szczególności

1)

prowadzić prawidłową gospodarkę odpadami i ściekami;

2)

zwalczać gryzonie, insekty i szkodniki;

3)

usuwać padłe zwierzęta z nieruchomości;

4)

usuwać odchody zwierząt z nieruchomości.

2.

W razie niebezpieczeństwa szerzenia się zakażenia lub choroby zakaźnej, uwzględniając

aktualną sytuację epidemiologiczną, minister właściwy do spraw zdrowia może określić,

w drodze rozporządzenia, szczegółowe wymagania sanitarnohigieniczne, jakim powinny

odpowiadać obiekty produkcyjne, usługowe, handlowe, a także sposoby postępowania mające

na celu zapobieganie zakażeniom i chorobom zakaźnym, oraz kwalifikacje osób uprawnionych

do realizacji procedur czystości i dekontaminacji, w zakresie

1)

lokalizacji obiektów produkcyjnych, usługowych oraz handlowych,

2)

minimalnej ilości i powierzchni oraz przeznaczenia pomieszczeń wchodzących w skład

obiektów produkcyjnych, usługowych oraz handlowych,

3)

procedur utrzymania czystości i dekontaminacji,

4)

warunków produkcji, świadczenia usług i prowadzenia handlu

- z uwzględnieniem rodzajów prowadzonej działalności, zapewniając ochronę osób korzystających

z usług świadczonych przez te podmioty przed zakażeniami oraz chorobami zakaźnymi.

1.

Podmiot wprowadzający do obrotu produkty, określone na podstawie ust. 2 pkt 1, jest

obowiązany do podejmowania wszelkich działań, aby wprowadzany produkt nie stanowił

źródła zakażenia dla ludzi.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia może określić, w drodze rozporządzenia

1)

produkty, które z uwagi na swoje właściwości mogą stać się źródłem zakażenia,

2)

sposoby postępowania z produktami, o których mowa w pkt 1,

3)

wymogi sanitarne i higieniczne, które musi spełniać wprowadzany produkt,

4)

wymogi, które muszą spełniać pomieszczenia, urządzenia i środki transportu służące

do przechowywania i dystrybucji wprowadzanego produktu

- mając na względzie zapobieganie szerzeniu się zakażeń i chorób zakaźnych, w związku

z wprowadzaniem do obrotu produktów mogących stanowić źródło zakażenia.

1

Organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej, Wojskowej Inspekcji Sanitarnej, Państwowej

Inspekcji Sanitarnej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji, Inspekcji Weterynaryjnej,

Wojskowej Inspekcji Weterynaryjnej, Inspekcji Ochrony Środowiska oraz ośrodki referencyjne

i instytuty badawcze współdziałają w celu zapobiegania oraz zwalczania zakażeń i chorób

zakaźnych, rozpoznawania i monitorowania sytuacji epidemiologicznej oraz zapewnienia

systemu wczesnego powiadamiania o zagrożeniu epidemicznym w kraju.

2.

W przypadku powzięcia podejrzenia albo rozpoznania zakażenia, choroby zakaźnej lub

zgonu z ich powodu, występujących wśród żołnierzy, funkcjonariuszy i pracowników jednostek

oraz innych osób objętych zakresem działania inspekcji, o których mowa w ust. 1, między

podmiotami, o których mowa w ust. 1, mogą być przekazywane, w formie papierowej lub

elektronicznej, dane tych osób, zawierające

1)

imię i nazwisko;

2)

datę urodzenia;

3)

numer PESEL, a w przypadku gdy osobie nie nadano tego numeru - serię i numer paszportu

albo numer identyfikacyjny innego dokumentu, na podstawie którego jest możliwe ustalenie

danych osobowych;

4)

płeć;

5)

adres miejsca zamieszkania;

6)

rozpoznanie kliniczne zakażenia lub choroby zakaźnej, charakterystykę podstawowych

objawów klinicznych, okoliczności wystąpienia zakażenia, zachorowania lub zgonu z

powodu zakażenia lub choroby zakaźnej, ze szczególnym uwzględnieniem czynników ryzyka

i charakterystyki biologicznego czynnika zakaźnego, oraz inne informacje niezbędne

do sprawowania nadzoru epidemiologicznego, zgodnie z zasadami współczesnej wiedzy

medycznej.

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej, ministrem

właściwym do spraw wewnętrznych oraz ministrem właściwym do spraw rolnictwa określi,

w drodze rozporządzenia

1)

wykaz zakażeń i chorób zakaźnych, o których mowa w ust. 2,

2)

sposób udostępniania danych, o których mowa w ust. 2, oraz okres ich przechowywania

- uwzględniając konieczność zapewnienia skutecznego nadzoru epidemiologicznego oraz

zapobiegania i zwalczania zakażeń i chorób zakaźnych.

4.

Organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej, Inspekcji Weterynaryjnej oraz Inspekcji Ochrony

Środowiska współdziałają w zakresie zwalczania zakażeń i chorób zakaźnych, które mogą

być przenoszone ze zwierząt na ludzi lub z ludzi na zwierzęta.

5.

W przypadku powzięcia podejrzenia albo rozpoznania zakażenia, choroby zakaźnej, określonych

na podstawie ust. 6 pkt 2, lub zgonu z ich powodu, między organami, o których mowa

w ust. 4, są przekazywane, w formie papierowej lub w systemie elektronicznym, dane

osób, u których podejrzewa się albo rozpoznano zakażenie, chorobę zakaźną, określonych

na podstawie ust. 6 pkt 2, lub stwierdzono zgon z ich powodu, zawierające

1)

imię i nazwisko;

2)

datę urodzenia;

3)

numer PESEL, a w przypadku gdy osobie nie nadano tego numeru - serię i numer paszportu

albo numer identyfikacyjny innego dokumentu, na podstawie którego jest możliwe ustalenie

danych osobowych;

4)

płeć;

5)

adres miejsca zamieszkania;

6)

rozpoznanie kliniczne zakażenia lub choroby zakaźnej, charakterystykę podstawowych

objawów klinicznych, okoliczności wystąpienia zakażenia, zachorowania lub zgonu z

powodu zakażenia lub choroby zakaźnej, ze szczególnym uwzględnieniem czynników ryzyka

i charakterystyki biologicznego czynnika zakaźnego, oraz inne informacje niezbędne

do sprawowania nadzoru epidemiologicznego, zgodnie z zasadami współczesnej wiedzy

medycznej.

6.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw rolnictwa

oraz ministrem właściwym do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia

1)

formy i tryb współdziałania między organami, o których mowa w ust. 4,

2)

wykaz zakażeń i chorób zakaźnych, o których mowa w ust. 4,

3)

terminy i sposoby przekazywania informacji epidemiologicznych oraz epizootycznych,

4)

sposób udostępniania danych, o których mowa w ust. 5, oraz okres ich przechowywania,

5)

sposób wykorzystania sił i środków posiadanych przez organy, o których mowa w ust.

4,

6)

rodzaje badań laboratoryjnych wykonywanych przez organy, o których mowa w ust. 4

- mając na uwadze cele nadzoru epidemiologicznego i epizootiologicznego, skuteczność

nadzoru epidemiologicznego i epizootiologicznego oraz ochronę zdrowia publicznego.

1.

Główny Inspektor Sanitarny oraz wskazane przez niego podmioty współpracują z państwami

członkowskimi Unii Europejskiej, Komisją Europejską i Europejskim Centrum do Spraw

Zapobiegania i Kontroli Chorób w ramach wspólnotowej sieci nadzoru epidemiologicznego

i kontroli chorób zakaźnych.

2.

Współpraca, o której mowa w ust. 1, obejmuje

1)

przekazywanie do podstawowej oraz specjalistycznych sieci nadzoru Unii Europejskiej

danych o przypadkach zakażeń, zachorowań lub zgonów z powodu chorób zakaźnych gromadzonych

w rejestrach, o których mowa w art. 30 ust. 1;

2)

wymianę innych informacji istotnych dla zapobiegania i zwalczania zakażeń oraz chorób

zakaźnych.

3.

Przy ministrze właściwym do spraw zdrowia działa krajowy punkt kontaktowy wspólnotowego

systemu wczesnego ostrzegania i reagowania dla zapobiegania i kontroli zakażeń oraz

chorób zakaźnych, do którego zadań należy wymiana informacji oraz koordynacja działań

w zakresie zapobiegania oraz zwalczania zakażeń i chorób zakaźnych z państwami członkowskimi

Unii Europejskiej, Komisją Europejską oraz Europejskim Centrum do Spraw Zapobiegania

i Kontroli Chorób.

4.

W przypadku wystąpienia choroby zakaźnej, której zwalczanie wymaga podjęcia skoordynowanego

działania wspólnotowego, krajowy punkt kontaktowy wspólnotowego systemu wczesnego

ostrzegania i reagowania przekazuje Europejskiemu Centrum do Spraw Zapobiegania i

Kontroli Chorób lub punktom kontaktowym państw członkowskich Unii Europejskiej dane

osoby podejrzanej o zakażenie lub zachorowanie, zakażonej lub chorej na chorobę zakaźną,

o których mowa w art. 27 ust. 4, tylko w przypadku gdy jest to niezbędne do podjęcia

przez te podmioty działań służących zapobieganiu i kontroli chorób zakaźnych i wyłącznie

w zakresie niezbędnym do zapewnienia skuteczności tych działań.

5.

Koszty związane z działalnością krajowego punktu kontaktowego wspólnotowego systemu

wczesnego ostrzegania i reagowania są finansowane z budżetu państwa z części, której

dysponentem jest minister właściwy do spraw zdrowia.

1.

Lekarz, felczer, pielęgniarka lub położna, którzy podejrzewają lub rozpoznają zakażenie

lub chorobę zakaźną, są obowiązani pouczyć zakażonego lub chorego na chorobę zakaźną

lub osobę sprawującą prawną pieczę nad zakażoną lub chorą na chorobę zakaźną osobą

małoletnią lub bezradną albo jej opiekuna faktycznego w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku

Praw Pacjenta o

1)

środkach służących zapobieganiu przeniesienia zakażenia na inne osoby;

2)

obowiązkach, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 3 i pkt 4 lit. a oraz art. 6 ust.

1 pkt 1, 2, 4 i 5.

2.

W przypadku rozpoznania zakażenia, które może przenosić się drogą kontaktów seksualnych,

lekarz lub felczer ma obowiązek poinformować zakażonego o konieczności zgłoszenia

się do lekarza partnera lub partnerów seksualnych zakażonego.

3.

Informację o powiadomieniu zakażonego o obowiązku, o którym mowa w ust. 2, wpisuje

się do dokumentacji medycznej i potwierdza podpisem zakażonego.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2017 r., z wyjątkiem art. 24 ust. 2 i 3,

które wchodzą w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia.

1.

Lekarz lub felczer, który podejrzewa lub rozpoznaje zakażenie, chorobę zakaźną lub

zgon z powodu zakażenia lub choroby zakaźnej, określone na podstawie ust. 9 pkt 1,

jest obowiązany do zgłoszenia tego faktu właściwemu państwowemu inspektorowi sanitarnemu

określonemu na podstawie ust. 9 pkt 2. Zgłoszenia dokonuje się niezwłocznie, nie później

jednak niż w ciągu 24 godzin od chwili powzięcia podejrzenia lub rozpoznania zakażenia,

choroby zakaźnej lub zgonu z powodu zakażenia lub choroby zakaźnej.

2.

Kierownicy podmiotów wykonujących działalność leczniczą zapewniają warunki organizacyjne

i techniczne niezbędne do realizacji obowiązku, o którym mowa w ust. 1, oraz sprawują

nadzór nad jego wykonywaniem.

3.

(uchylony)

4.

Zgłoszenie zawiera następujące dane osoby, u której podejrzano lub rozpoznano zakażenie,

chorobę zakaźną lub stwierdzono zgon z tego powodu

1)

imię i nazwisko;

2)

datę urodzenia;

3)

numer PESEL, a w przypadku gdy osobie nie nadano tego numeru - serię i numer paszportu

albo numer identyfikacyjny innego dokumentu, na podstawie którego jest możliwe ustalenie

danych osobowych;

3a)

obywatelstwo;

4)

płeć;

5)

adres miejsca zamieszkania;

6)

rozpoznanie kliniczne zakażenia lub choroby zakaźnej, charakterystykę podstawowych

objawów klinicznych, okoliczności wystąpienia zakażenia, zachorowania lub zgonu z

powodu zakażenia lub choroby zakaźnej, ze szczególnym uwzględnieniem czynników ryzyka,

charakterystyki biologicznego czynnika zakaźnego, oraz inne informacje niezbędne do

sprawowania nadzoru epidemiologicznego, zgodnie z zasadami współczesnej wiedzy medycznej.

5.

(uchylony)

6.

(uchylony)

7.

(uchylony)

8.

W przypadku powzięcia podejrzenia zachorowania na chorobę szczególnie niebezpieczną

i wysoce zakaźną lub zgonu z powodu takiej choroby członka załogi lub pasażera odbywającego

podróż międzynarodową

1)

dowódca statku powietrznego za pośrednictwem instytucji zapewniających służby ruchu

lotniczego,

2)

kapitan statku morskiego osobiście lub za pośrednictwem Morskiej Służby Poszukiwania

i Ratownictwa, agenta statku lub kapitanatu portu,

3)

kierujący środkiem transportu drogowego,

4)

pilot wycieczki lub przewodnik turystyczny

- jest obowiązany do niezwłocznego zgłoszenia tego faktu, dostępnymi środkami łączności,

państwowemu powiatowemu inspektorowi sanitarnemu lub państwowemu granicznemu inspektorowi

sanitarnemu właściwemu dla planowanego miejsca przekroczenia granicy państwowej albo

portu lotniczego lub morskiego, a jeżeli podejrzenie zachorowania na chorobę szczególnie

niebezpieczną i wysoce zakaźną lub zgonu z powodu takiej choroby powzięto po przekroczeniu

granicy państwowej - państwowemu powiatowemu inspektorowi sanitarnemu lub państwowemu

granicznemu inspektorowi sanitarnemu właściwemu dla miejsca powzięcia podejrzenia

zachorowania na taką chorobę lub zgonu z jej powodu.

9.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

zakażenia i choroby zakaźne, w przypadku których podejrzenia lub rozpoznania zakażenia,

choroby zakaźnej lub zgonu z ich powodu dokonywane są zgłoszenia, o którym mowa w

ust. 1,

2)

sposób dokonywania zgłoszeń podejrzenia lub rozpoznania zakażenia, choroby zakaźnej

lub zgonu z powodu zakażenia lub choroby zakaźnej, o których mowa w ust. 1, oraz właściwych

państwowych inspektorów sanitarnych, którym są przekazywane te zgłoszenia,

3)

wzory formularzy zgłoszeń podejrzenia lub rozpoznania zakażenia, choroby zakaźnej

lub zgonu z powodu zakażenia lub choroby zakaźnej

- uwzględniając konieczność ochrony danych osobowych, stworzenia rozwiązań umożliwiających

prowadzenie skutecznego nadzoru epidemiologicznego oraz stopień zagrożenia zakażeniem

lub chorobą zakaźną.

Lekarz lub felczer, który podejrzewa lub rozpoznaje chorobę szczególnie niebezpieczną

i wysoce zakaźną, stanowiącą zagrożenie dla zdrowia publicznego, lub stwierdza zgon

w wyniku takiej choroby, podejmuje działania zapobiegające szerzeniu się zachorowań,

w tym

1)

kieruje osobę podejrzaną o zakażenie lub zachorowanie oraz zakażoną lub chorą na chorobę

zakaźną do szpitala specjalistycznego zapewniającego izolację i leczenie tej osoby

oraz niezwłocznie informuje szpital o tym fakcie;

2)

organizuje transport uniemożliwiający przeniesienie zakażenia na inne osoby;

3)

poucza osobę chorą lub osobę sprawującą prawną pieczę nad chorą osobą małoletnią lub

bezradną albo opiekuna faktycznego w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku

Praw Pacjenta, osoby najbliższe oraz osoby, o których mowa w art. 17 ust. 1a, o obowiązkach wynikających

z art. 5 ust. 1;

4)

niezwłocznie powiadamia państwowego powiatowego inspektora sanitarnego właściwego

dla miejsca podejrzenia, rozpoznania choroby szczególnie niebezpiecznej i wysoce zakaźnej

lub stwierdzenia zgonu o podjętych działaniach.

1.

Diagnosta laboratoryjny lub inna osoba uprawniona do samodzielnego wykonywania czynności

diagnostyki laboratoryjnej, w przypadku uzyskania dodatniego wyniku badania w kierunku

biologicznego czynnika chorobotwórczego zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie

ust. 7 pkt 1, są obowiązani do zgłoszenia tego faktu właściwemu państwowemu inspektorowi

sanitarnemu określonemu zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie ust. 7 pkt 2. Zgłoszenia

dokonuje się niezwłocznie, nie później jednak niż w ciągu 24 godzin od chwili uzyskania

wyniku.

1a.

Kierownicy laboratoriów diagnostycznych zapewniają warunki organizacyjne i techniczne

dla realizacji obowiązku, o którym mowa w ust. 1, oraz sprawują nadzór nad jego wykonywaniem.

2.

(uchylony)

3.

Zgłoszenie zawiera dane osoby, u której stwierdzono dodatni wynik badania w kierunku

biologicznych czynników chorobotwórczych

1)

imię i nazwisko;

2)

datę urodzenia;

3)

numer PESEL, a w przypadku gdy osobie nie nadano tego numeru - serię i numer paszportu

albo numer identyfikacyjny innego dokumentu, na podstawie którego jest możliwe ustalenie

danych osobowych;

3a)

obywatelstwo;

4)

płeć;

5)

adres miejsca zamieszkania;

6)

rodzaj biologicznego czynnika chorobotwórczego i jego charakterystykę oraz inne informacje

istotne dla sprawowania nadzoru epidemiologicznego zgodnie z zasadami współczesnej

wiedzy medycznej.

4.

(uchylony)

5.

(uchylony)

6.

(uchylony)

7.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

biologiczne czynniki chorobotwórcze podlegające obowiązkowi zgłoszenia, o którym mowa

w ust. 1, oraz przesłanki dokonywania zgłoszeń,

2)

sposób dokonywania zgłoszeń dodatnich wyników badania w kierunku biologicznych czynników

chorobotwórczych oraz właściwych państwowych inspektorów sanitarnych, którym są przekazywane

te zgłoszenia,

3)

wzory formularzy zgłoszeń dodatnich wyników badania w kierunku biologicznych czynników

chorobotwórczych

- uwzględniając stopień zagrożenia czynnikami chorobotwórczymi, konieczność ochrony

danych osobowych oraz stworzenia rozwiązań umożliwiających prowadzenie skutecznego

nadzoru epidemiologicznego.

1.

W ramach nadzoru epidemiologicznego nad zakażeniami i chorobami zakaźnymi może być

prowadzony nadzór sentinel.

2.

W nadzorze, o którym mowa w ust. 1, uczestniczą

1)

wskazane przez ministra właściwego do spraw zdrowia instytuty badawcze i ośrodki referencyjne,

na podstawie umowy zawartej z ministrem właściwym do spraw zdrowia;

2)

wojewódzkie lub powiatowe stacje sanitarno-epidemiologiczne;

3)

podmioty lecznicze oraz lekarze wykonujący zawód w ramach praktyki zawodowej w rozumieniu

przepisów o działalności leczniczej, na podstawie umowy zawartej z państwowym inspektorem

sanitarnym;

4)

medyczne laboratoria diagnostyczne w rozumieniu przepisów o diagnostyce laboratoryjnej,

akredytowane w zakresie przedmiotu badania na podstawie ustawy z dnia 13 kwietnia 2016 r. o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku, na podstawie umowy zawartej z państwowym inspektorem sanitarnym.

3.

Koszty uczestnictwa w nadzorze sentinel

1)

podmiotów, o których mowa w ust. 2 pkt 1, są finansowane z budżetu państwa z części,

której dysponentem jest minister właściwy do spraw zdrowia;

2)

podmiotów, o których mowa w ust. 2 pkt 2-4, są finansowane z budżetu państwa z części,

której dysponentem jest wojewoda.

4.

Minister właściwy do spraw zdrowia może określić, w drodze rozporządzenia

1)

zakażenia lub choroby zakaźne objęte nadzorem sentinel,

2)

sposób prowadzenia nadzoru sentinel,

3)

jednostki podziału terytorialnego kraju, w których jest prowadzony nadzór sentinel,

4)

zadania realizowane przez podmioty uczestniczące w nadzorze sentinel

- mając na względzie cele nadzoru sentinel oraz zapewnienie reprezentatywności zbieranych

w nim danych.

1.

Państwowi powiatowi inspektorzy sanitarni, państwowi wojewódzcy inspektorzy sanitarni

lub wskazane przez nich specjalistyczne jednostki, właściwe ze względu na rodzaj zakażenia

lub choroby zakaźnej, oraz Główny Inspektor Sanitarny lub wskazane przez niego krajowe

specjalistyczne jednostki, właściwe ze względu na rodzaj zakażenia lub choroby zakaźnej,

prowadzą rejestr zakażeń i zachorowań na chorobę zakaźną, zgonów z powodu zakażenia

lub choroby zakaźnej, ich podejrzeń oraz przypadków stwierdzenia dodatniego wyniku

badania laboratoryjnego, zawierający

1)

dane ze zgłoszeń, o których mowa w art. 27 ust. 1 i art. 29 ust. 1 pkt 1;

2)

dane uzyskane w ramach indywidualnego nadzoru epidemiologicznego obejmujące

a)

charakterystykę podstawowych objawów klinicznych,

b)

opis okoliczności wystąpienia zakażenia, zachorowania lub zgonu z powodu zakażenia

lub choroby zakaźnej, ze szczególnym uwzględnieniem czynników ryzyka,

c)

charakterystykę biologicznego czynnika chorobotwórczego.

2.

Rejestr zakażeń i zachorowań na chorobę zakaźną, zgonów z powodu zakażenia lub choroby

zakaźnej, ich podejrzeń oraz przypadków stwierdzenia dodatniego wyniku badania laboratoryjnego

może być prowadzony w formie papierowej lub w systemie elektronicznym, a dane w nim

zgromadzone są udostępniane podmiotom, o których mowa w ust. 1.

3.

Rejestr zawiera dane osób, u których podejrzano albo rozpoznano zakażenie, chorobę

zakaźną lub stwierdzono zgon z tego powodu, oraz osób, u których stwierdzono dodatni

wynik badania w kierunku biologicznych czynników chorobotwórczych

1)

imię i nazwisko;

2)

datę urodzenia;

3)

numer PESEL, a w przypadku gdy osobie nie nadano tego numeru - serię i numer paszportu

albo numer identyfikacyjny innego dokumentu, na podstawie którego jest możliwe ustalenie

danych osobowych;

4)

płeć;

5)

adres miejsca zamieszkania;

6)

rozpoznanie kliniczne zakażenia lub choroby zakaźnej, charakterystykę podstawowych

objawów klinicznych, okoliczności wystąpienia zakażenia, zachorowania lub zgonu z

powodu zakażenia lub choroby zakaźnej, ze szczególnym uwzględnieniem czynników ryzyka,

charakterystyki biologicznego czynnika zakaźnego oraz inne informacje niezbędne do

sprawowania nadzoru epidemiologicznego, zgodnie z zasadami współczesnej wiedzy medycznej;

7)

rodzaj biologicznego czynnika chorobotwórczego i jego charakterystykę oraz inne informacje

istotne dla sprawowania nadzoru epidemiologicznego, zgodnie z zasadami współczesnej

wiedzy medycznej.

4.

Dane gromadzone w rejestrach zakażeń i zachorowań na chorobę zakaźną, zgonów z powodu

zakażenia lub choroby zakaźnej, ich podejrzeń oraz przypadków stwierdzenia dodatniego

wyniku badania laboratoryjnego są przekazywane w formie raportów o zakażeniach i zachorowaniach

na chorobę zakaźną, zgonach z powodu zakażenia lub choroby zakaźnej, ich podejrzeniach

oraz przypadkach stwierdzenia dodatniego wyniku badania laboratoryjnego podmiotom,

o których mowa w ust. 1, oraz krajowemu punktowi kontaktowemu wspólnotowego systemu

wczesnego ostrzegania i reagowania oraz krajowemu punktowi centralnemu do spraw Międzynarodowych

Przepisów Zdrowotnych, działającemu na podstawie odrębnych przepisów.

4a.

Dane zgromadzone w rejestrach zakażeń i zachorowań na chorobę zakaźną, zgonów z powodu

zakażenia lub choroby zakaźnej, ich podejrzeń oraz przypadków stwierdzenia dodatniego

wyniku badania laboratoryjnego dotyczące osób, które z przyczyn zdrowotnych nie mogą

być kandydatem na dawcę krwi lub dawcą krwi, są udostępniane publicznej służbie krwi.

Udostępnianie danych odbywa się w formie raportów o zakażeniach i zachorowaniach na

chorobę zakaźną i ich podejrzeniach oraz przypadkach stwierdzenia dodatniego wyniku

badania laboratoryjnego.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

sposób prowadzenia rejestru zakażeń i zachorowań na chorobę zakaźną, zgonów z powodu

zakażenia lub choroby zakaźnej, ich podejrzeń oraz przypadków stwierdzenia dodatniego

wyniku badania laboratoryjnego, udostępniania danych nim objętych oraz okres ich przechowywania,

2)

wzory i terminy przekazywania raportów o zakażeniach i zachorowaniach na chorobę zakaźną,

zgonach z powodu zakażenia lub choroby zakaźnej, ich podejrzeniach oraz przypadkach

stwierdzenia dodatniego wyniku badania laboratoryjnego

- uwzględniając zakres i specyfikę działań prowadzonych przez podmioty prowadzące

nadzór epidemiologiczny, konieczność ochrony danych osobowych oraz zapewnienie rozwiązań

umożliwiających prowadzenie skutecznego nadzoru epidemiologicznego oraz współdziałania,

o którym mowa w art. 24 ust. 1.

1.

Główny Inspektor Sanitarny sporządza i publikuje krajowe raporty liczbowe o zarejestrowanych

zakażeniach, zachorowaniach i zgonach na zakażenia i choroby zakaźne podlegających

zgłoszeniu.

2.

Główny Inspektor Sanitarny może zlecić opracowanie raportu krajowego, o którym mowa

w ust. 1, wskazanemu przez siebie podmiotowi.

1.

W przypadku uzyskania danych lub innych informacji o podejrzeniach lub przypadkach

zakażeń, zachorowań lub zgonów z powodu choroby zakaźnej państwowy powiatowy inspektor

sanitarny lub państwowy graniczny inspektor sanitarny, kierując się opartą na wiedzy

medycznej własną oceną stopnia zagrożenia dla zdrowia publicznego oraz wytycznymi

państwowego inspektora sanitarnego wyższego stopnia, niezwłocznie weryfikuje uzyskane

informacje, przeprowadza dochodzenie epidemiologiczne, a następnie, w razie potrzeby,

podejmuje czynności mające na celu zapobieganie oraz zwalczanie szerzenia się zakażeń

i zachorowań na tę chorobę zakaźną.

2.

Dane i informacje, o których mowa w ust. 1, uzyskuje się na podstawie

1)

zgłoszeń, o których mowa w art. 27 ust. 1 i 8 oraz art. 29 ust. 1 pkt 1;

2)

danych uzyskanych z indywidualnego nadzoru epidemiologicznego;

3)

danych przekazanych przez punkty kontaktowe wspólnotowych i międzynarodowych systemów

wczesnego ostrzegania;

4)

danych i informacji pochodzących z innych źródeł, w szczególności dotyczących ognisk

epidemicznych zakażeń i zachorowań na chorobę zakaźną.

1.

Państwowy inspektor sanitarny lub Główny Inspektor Sanitarny, w związku z prowadzonym

dochodzeniem epidemiologicznym, może żądać udzielenia informacji o

1)

osobach zakażonych lub podejrzanych o zakażenie, chorych lub podejrzanych o chorobę

zakaźną, osobach zmarłych z powodu choroby zakaźnej lub osobach, wobec których istnieje

takie podejrzenie,

2)

osobach, które mogły mieć styczność z osobami, o których mowa w pkt 1,

3)

posiadaczach zwierząt, które mogły stanowić źródło narażenia na zakażenie lub chorobę

zakaźną

- od każdego, kto takie dane posiada, lub jednostek administracji publicznej, które

dane takie mogą ustalić.

2.

Dane osób, o których mowa w ust. 1, obejmują

1)

imię i nazwisko;

2)

datę urodzenia;

3)

numer PESEL, a w przypadku gdy osobie nie nadano tego numeru - serię i numer paszportu

albo numer identyfikacyjny innego dokumentu, na podstawie którego jest możliwe ustalenie

danych osobowych;

4)

płeć;

5)

adres miejsca zamieszkania;

6)

informacje o aktualnym miejscu pobytu;

7)

numer telefonu kontaktowego oraz adres poczty elektronicznej lub innych środków komunikacji

elektronicznej;

8)

rozpoznanie kliniczne zakażenia lub choroby zakaźnej oraz charakterystykę podstawowych

objawów klinicznych i biologicznego czynnika chorobotwórczego;

9)

okoliczności narażenia na zakażenie, ze szczególnym uwzględnieniem czynników ryzyka;

10)

trasę podróży krajowej lub międzynarodowej oraz wykorzystywane podczas niej przez

osobę chorą lub zakażoną środki transportu;

11)

miejsca pobytu osoby zakażonej w okresie wylęgania choroby.

1.

W razie niebezpieczeństwa szerzenia się zakażenia lub choroby zakaźnej, które może

stanowić zagrożenie dla zdrowia publicznego, w szczególności wystąpienia choroby szczególnie

niebezpiecznej lub wysoce zakaźnej, państwowy powiatowy inspektor sanitarny lub państwowy

graniczny inspektor sanitarny jest obowiązany do niezwłocznego zgłoszenia tego faktu

państwowemu wojewódzkiemu inspektorowi sanitarnemu oraz Głównemu Inspektorowi Sanitarnemu.

2.

Jeżeli sytuacja epidemiologiczna, o której mowa w ust. 1, może mieć wpływ na zdrowie

publiczne w skali międzynarodowej, państwowy powiatowy inspektor sanitarny lub państwowy

graniczny inspektor sanitarny jest obowiązany do niezwłocznego zgłoszenia tego faktu

krajowemu punktowi centralnemu do spraw międzynarodowych przepisów zdrowotnych, działającemu

na podstawie odrębnych przepisów.

1.

Państwowy powiatowy inspektor sanitarny lub państwowy graniczny inspektor sanitarny

może, w drodze decyzji, nałożyć na osobę zakażoną lub chorą na chorobę zakaźną albo

osobę podejrzaną o zakażenie lub chorobę zakaźną, lub osobę, która miała styczność

ze źródłem biologicznego czynnika chorobotwórczego, obowiązki określone w art. 5 ust.

1.

2.

W celu zapobieżenia szerzeniu się zakażeń lub chorób zakaźnych państwowy powiatowy

inspektor sanitarny lub państwowy graniczny inspektor sanitarny może, w drodze decyzji

1)

wprowadzić zakaz wstępu do pomieszczeń skażonych;

2)

nakazać przeprowadzenie dekontaminacji, dezynsekcji lub deratyzacji nieruchomości

lub pomieszczeń;

3)

nakazać przeprowadzenie dekontaminacji przedmiotów, a jeżeli nie jest to możliwe -

ich zniszczenie;

4)

wprowadzić zakaz korzystania z wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi i na potrzeby

gospodarcze, pochodzącej z ujęć, co do których istnieje podejrzenie skażenia biologicznymi

czynnikami chorobotwórczymi;

5)

wprowadzić zakaz spożywania żywności podejrzanej o skażenie, a w razie potrzeby, zarządzić

jej zbadanie, odkażenie, zniszczenie lub przeznaczenie do innych celów;

6)

nakazać sekcję zwłok osoby zmarłej, u której rozpoznano lub podejrzewano zakażenie

lub chorobę zakaźną;

7)

zakazać wykonywania sekcji zwłok ludzi i zwierząt, gdy sekcja zwłok mogłaby prowadzić

do zakażenia osób lub skażenia środowiska, z wyjątkiem przypadku, gdy zachodzi podejrzenie

popełnienia przestępstwa.

3.

Decyzjom, o których mowa w ust. 1 i 2, nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.

4.

W przypadku obiektów budowlanych pozostających pod nadzorem Inspekcji Weterynaryjnej,

decyzja, o której mowa w ust. 2, jest wydawana po zasięgnięciu opinii powiatowego

lekarza weterynarii.

5.

Osoby z objawami choroby zakaźnej dotychczas nierozpoznanej w kraju mogą być poddawane

obowiązkom, o których mowa w art. 5 ust. 1, na zasadach określonych w ust. 1-3.

6.

(uchylony)

7.

W przypadku konieczności poddania izolacji lub kwarantannie osób, o których mowa w

ust. 1 i 5, wojewoda zapewnia warunki izolacji lub kwarantanny przez zapewnienie odpowiednich

pomieszczeń, wyposażenia oraz skierowanie do pracy osób posiadających odpowiednie

kwalifikacje.

1.

Obowiązkowej hospitalizacji podlegają

1)

osoby chore na gruźlicę w okresie prątkowania oraz osoby z uzasadnionym podejrzeniem

o prątkowanie;

2)

osoby chore i podejrzane o zachorowanie na

a)

błonicę,

b)

cholerę,

c)

dur brzuszny,

d)

dury rzekome A, B, C,

e)

dur wysypkowy (w tym choroba Brill-Zinssera),

f)

dżumę,

g)

grypę H7 i H5,

h)

ostre nagminne porażenie dziecięce (poliomyelitis) oraz inne ostre porażenia wiotkie,

w tym zespół Guillaina-Barrégo,

i)

ospę prawdziwą,

j)

zespół ostrej niewydolności oddechowej (SARS),

k)

tularemię,

l)

wąglik,

m)

wściekliznę,

n)

zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych i mózgu,

o)

wirusowe gorączki krwotoczne, w tym żółtą gorączkę.

1a.

W przypadku podejrzenia lub rozpoznania zakażenia lub choroby zakaźnej, o której mowa

w ust. 1, lekarz lub felczer jest obowiązany pouczyć pacjenta o obowiązku, o którym

mowa w ust. 1, oraz skierować go do szpitala. Fakt udzielenia pouczenia jest potwierdzany

wpisem lekarza lub felczera w dokumentacji medycznej oraz podpisem pacjenta.

1b.

Informacja o skierowaniu do szpitala, o którym mowa w ust. 1, jest przekazywana państwowemu

powiatowemu inspektorowi sanitarnemu właściwemu dla miejsca rozpoznania zakażenia

lub choroby zakaźnej.

1c.

W przypadku samowolnego opuszczenia szpitala przez osobę, o której mowa w ust. 1,

przed zakończeniem badań diagnostycznych lub leczenia kierownik szpitala jest obowiązany

do niezwłocznego, nie później jednak niż w ciągu 24 godzin od chwili uzyskania informacji

o samowolnym opuszczeniu szpitala, powiadomienia o tym fakcie państwowego powiatowego

inspektora sanitarnego właściwego dla siedziby szpitala.

2.

Osoby zdrowe, które pozostawały w styczności z chorymi na cholerę, dżumę płucną, ospę

prawdziwą, wirusowe gorączki krwotoczne oraz zespół ostrej niewydolności oddechowej

(SARS), podlegają obowiązkowej kwarantannie lub nadzorowi epidemiologicznemu, przez

okres nie dłuższy niż

1)

5 dni - w przypadku cholery,

2)

6 dni - w przypadku dżumy płucnej,

3)

21 dni - w przypadku ospy prawdziwej,

4)

21 dni - w przypadku wirusowych gorączek krwotocznych,

5)

10 dni - w przypadku zespołu ostrej niewydolności oddechowej (SARS)

- licząc od ostatniego dnia styczności.

1.

W przypadku podejrzenia lub rozpoznania zachorowania na chorobę szczególnie niebezpieczną

i wysoce zakaźną lekarz przyjmujący do szpitala, miejsca izolacji lub odbywania kwarantanny,

kierując się własną oceną stopnia zagrożenia dla zdrowia publicznego, poddaje osobę

podejrzaną o zachorowanie, chorą na chorobę szczególnie niebezpieczną i wysoce zakaźną

lub osobę narażoną na zakażenie hospitalizacji, izolacji lub kwarantannie oraz badaniom,

również w przypadku gdy brak jest decyzji, o której mowa w art. 33 ust. 1, a osoba

podejrzana o zachorowanie, chora lub narażona na zakażenie nie wyraża zgody na hospitalizację,

izolację, kwarantannę lub wykonanie badania.

2.

O przyjęciu do szpitala osoby, o której mowa w ust. 1, lekarz przyjmujący do szpitala,

miejsca izolacji lub odbywania kwarantanny, jest obowiązany niezwłocznie zawiadomić

państwowego powiatowego inspektora sanitarnego właściwego dla szpitala, miejsca izolacji

lub odbywania kwarantanny.

3.

Zawiadomienie, o którym mowa w ust. 2, obejmuje przekazanie danych osobowych, o których

mowa w art. 27 ust. 4.

4.

Lekarz, o którym mowa w ust. 2, jest obowiązany poinformować osobę podejrzaną o zachorowanie,

chorą lub narażoną na zakażenie i jej osoby najbliższe o przesłankach uzasadniających

podjęte działania oraz dokonać odpowiedniego wpisu w dokumentacji medycznej.

1.

Wobec osoby, która nie poddaje się obowiązkowi szczepienia, badaniom sanitarno-epidemiologicznym,

zabiegom sanitarnym, kwarantannie lub izolacji, a u której podejrzewa się lub rozpoznano

chorobę szczególnie niebezpieczną i wysoce zakaźną, stanowiącą bezpośrednie zagrożenie

dla zdrowia lub życia innych osób, może być zastosowany środek przymusu bezpośredniego

polegający na przytrzymywaniu, unieruchomieniu lub przymusowym podaniu leków.

2.

O zastosowaniu środka przymusu bezpośredniego decyduje lekarz lub felczer, który określa

rodzaj zastosowanego środka przymusu bezpośredniego oraz osobiście nadzoruje jego

wykonanie przez osoby wykonujące zawody medyczne. Każdy przypadek zastosowania środka

przymusu bezpośredniego odnotowuje się w dokumentacji medycznej.

3.

Lekarz lub felczer może zwrócić się do Policji, Straży Granicznej lub Żandarmerii

Wojskowej o pomoc w zastosowaniu środka przymusu bezpośredniego. Udzielenie pomocy

następuje pod warunkiem wyposażenia funkcjonariuszy lub żołnierzy w środki chroniące

przed chorobami zakaźnymi przez tego lekarza lub felczera.

4.

Przed zastosowaniem środka przymusu bezpośredniego uprzedza się o tym osobę, wobec

której środek przymusu bezpośredniego ma być zastosowany, i fakt ten odnotowuje się

w dokumentacji medycznej. Przy wyborze środka przymusu bezpośredniego należy wybierać

środek możliwie dla tej osoby najmniej uciążliwy, a przy stosowaniu środka przymusu

bezpośredniego należy zachować szczególną ostrożność i dbałość o dobro tej osoby.

5.

Przymus bezpośredni polegający na unieruchomieniu może być stosowany nie dłużej niż

4 godziny. W razie potrzeby stosowanie tego przymusu może być przedłużone na następne

okresy 6-godzinne, przy czym nie dłużej niż 24 godziny łącznie.

6.

Przytrzymywanie jest doraźnym, krótkotrwałym unieruchomieniem osoby z użyciem siły

fizycznej.

7.

Unieruchomienie jest dłużej trwającym obezwładnieniem osoby z użyciem pasów, uchwytów,

prześcieradeł lub kaftana bezpieczeństwa.

8.

Przymusowe podanie leku jest doraźnym lub przewidzianym w planie postępowania leczniczego

wprowadzeniem leków do organizmu osoby - bez jej zgody.

1.

Osoby podejrzane o zachorowanie lub chore na chorobę zakaźną są przyjmowane do szpitala

zapewniającego skuteczną izolację.

2.

Przyjęcie do szpitala osoby, o której mowa w ust. 1, odbywa się

1)

na podstawie skierowania lekarskiego albo bez skierowania w przypadku zagrożenia zdrowia

lub życia chorego;

2)

ze wskazań epidemiologicznych w trybie, o którym mowa w art. 33 ust. 1, lub w przypadkach

wymienionych w art. 35 ust. 1.

3.

W przypadku stwierdzenia u chorego braku wskazań zdrowotnych i epidemiologicznych

do hospitalizacji w drodze decyzji, o której mowa w art. 33 ust. 1, lekarz wnioskuje

do państwowego powiatowego inspektora sanitarnego lub państwowego granicznego inspektora

sanitarnego, który wydał decyzję, o uchylenie decyzji nakładającej obowiązek hospitalizacji.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 grudnia 2017 r., z wyjątkiem

1)

art. 29 pkt 7 w zakresie uchylenia ust. 2b w art. 55, który wchodzi w życie z dniem

ogłoszenia;

2)

art. 6 ust. 4-6, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2019 r.;

3)

art. 14 ust. 2 i art. 29 pkt 10 i 11, które wchodzą w życie z dniem 1 października

2020 r.;

4)

art. 6 ust. 1 pkt 4 i ust. 2, w zakresie obowiązku ukończenia kursu w dziedzinie medycyny

rodzinnej, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2025 r.

1.

Koszty świadczeń zdrowotnych udzielonych w celu zwalczania zakażeń i chorób zakaźnych,

o których mowa w art. 33 i 34, oraz świadczeń zdrowotnych związanych przyczynowo z

tymi zakażeniami i chorobami zakaźnymi, udzielonych

1)

ubezpieczonym - są finansowane na zasadach określonych w przepisach o świadczeniach

opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych;

2)

osobom nieposiadającym uprawnień z tytułu ubezpieczenia zdrowotnego - są finansowane

z budżetu państwa z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw zdrowia.

2.

(uchylony)

1.

Lekarz sprawujący opiekę nad osobą poddaną hospitalizacji, izolacji lub kwarantannie

na podstawie decyzji, o której mowa w art. 33 ust. 1, ma obowiązek poinformowania

tej osoby o przyczynach zastosowania tego środka.

2.

W przypadku niewyrażenia zgody na hospitalizację, izolację lub kwarantannę przez osobę

poddaną hospitalizacji, izolacji lub kwarantannie, kierownik podmiotu leczniczego,

w którym umieszczona jest ta osoba, ma obowiązek powiadomienia jej o przysługujących

jej środkach odwoławczych.

3.

Kierownik podmiotu leczniczego, w którym wykonywana jest decyzja, o której mowa w

art. 33 ust. 1, jest obowiązany do powiadomienia rodziny lub osoby wskazanej przez

osobę poddaną hospitalizacji, izolacji lub kwarantannie, o poddaniu tej osoby hospitalizacji,

izolacji lub kwarantannie.

4.

Informację o wykonaniu czynności, o których mowa w ust. 1-3, wpisuje się do dokumentacji

medycznej pacjenta.

1.

Obowiązkowemu leczeniu podlegają osoby chore na

1)

gruźlicę płuc;

2)

kiłę;

3)

rzeżączkę.

1a.

W przypadku podejrzenia lub rozpoznania zakażenia lub choroby zakaźnej, o której mowa

w ust. 1, lekarz lub felczer jest obowiązany pouczyć pacjenta o obowiązku, o którym

mowa w ust. 1. Fakt udzielenia pouczenia jest potwierdzany wpisem lekarza lub felczera

w dokumentacji medycznej oraz podpisem pacjenta.

1b.

W przypadku zmiany podmiotu udzielającego choremu świadczeń zdrowotnych związanych

z chorobą, o której mowa w ust. 1, lekarz jest obowiązany wystawić choremu skierowanie

wskazujące podmiot, który będzie kontynuował leczenie, oraz powiadomić o tym fakcie

państwowego powiatowego inspektora sanitarnego właściwego dla dotychczasowego miejsca

udzielania świadczenia zdrowotnego.

1c.

W przypadku uchylania się przez osoby, o których mowa w ust. 1, od obowiązku leczenia,

lekarz prowadzący leczenie niezwłocznie powiadamia o tym fakcie państwowego powiatowego

inspektora sanitarnego właściwego dla miejsca udzielania świadczenia zdrowotnego.

2.

Osoby, które miały styczność z chorymi na gruźlicę płuc w okresie prątkowania, chorymi

na kiłę, rzeżączkę, dur brzuszny, chorymi na inwazyjne zakażenia Neisseria meningitidis

lub Haemophilus influenzae typ b, podlegają nadzorowi epidemiologicznemu, badaniu

klinicznemu, badaniom diagnostycznym, a także w razie potrzeby, profilaktycznemu stosowaniu

leków.

3.

Świadczenia zdrowotne, o których mowa w ust. 1 i 2, mogą obejmować również wydawanie

leków przez podmiot, który udzielił świadczenia zdrowotnego.

4.

Koszty świadczeń zdrowotnych, o których mowa w ust. 1 i 2, oraz świadczeń zdrowotnych

związanych przyczynowo z tymi zakażeniami i chorobami, udzielonych ubezpieczonym,

a także koszty leków, o których mowa w ust. 3, są finansowane na zasadach określonych

w przepisach o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych.

5.

Koszty świadczeń zdrowotnych, o których mowa w ust. 1 i 2, oraz świadczeń zdrowotnych

związanych przyczynowo z tymi zakażeniami i chorobami zakaźnymi, udzielonych osobom

nieposiadającym uprawnień z tytułu ubezpieczenia zdrowotnego, a także koszty leków,

o których mowa w ust. 3, są finansowane z budżetu państwa z części, której dysponentem

jest minister właściwy do spraw zdrowia.

6.

(uchylony)

1.

Osoba zakażona HIV lub chora na AIDS może zastrzec dane, o których mowa w art. 24

ust. 2 i 5, art. 27 ust. 4, art. 29 ust. 3 oraz art. 30 ust. 3, umożliwiające jej

identyfikację. W takim przypadku zgłoszenie lub rejestr zawierają

1)

inicjały imienia i nazwiska lub hasło;

2)

wiek;

3)

płeć;

4)

nazwę powiatu właściwego ze względu na miejsce zamieszkania;

5)

rozpoznanie kliniczne zakażenia lub choroby zakaźnej oraz drogę zakażenia.

2.

W przypadku stwierdzenia lub podejrzenia, że zgon nastąpił z powodu zakażenia HIV

lub zachorowania na AIDS, lekarz ma obowiązek powiadomić o tym fakcie właściwego państwowego

powiatowego inspektora sanitarnego. W takim przypadku zgłoszenie lub rejestr zawierają

1)

inicjały imienia i nazwiska lub hasło;

2)

wiek;

3)

płeć;

4)

nazwę powiatu właściwego ze względu na miejsce zamieszkania;

5)

rozpoznanie kliniczne zakażenia lub choroby zakaźnej oraz drogę zakażenia.

3.

Realizacja zadań z zakresu leczenia antyretrowirusowego, w celu zapewnienia równego

dostępu wszystkim zakażonym HIV i chorym na AIDS do zgodnych z wytycznymi organizacji

międzynarodowych metod profilaktyki AIDS, diagnostyki i leczenia antyretrowirusowego,

jest prowadzona na podstawie programu polityki zdrowotnej ustalonego przez ministra

właściwego do spraw zdrowia na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych.

4.

Leczenie poekspozycyjne osób, które miały styczność z ludzkim wirusem niedoboru odporności

(HIV), jest finansowane na zasadach określonych w art. 40 ust. 4 i 5.

5.

Profilaktyczne leczenie poekspozycyjne ze styczności z ludzkim wirusem niedoboru odporności

(HIV), do której doszło w wyniku wypadku w trakcie wykonywania czynności zawodowych,

jest finansowane przez pracodawcę albo zlecającego prace.

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia może zlecić, w drodze umowy, realizację zadań z

zakresu ochrony zdrowia publicznego przed zakażeniami i chorobami zakaźnymi

1)

szpitalom i oddziałom zakaźnym zapewniającym izolację i leczenie osób chorych na choroby

zakaźne oraz zapewniających całodobowo konsultacje lekarzy specjalistów w zakresie

zakażeń i chorób zakaźnych;

2)

poradniom i punktom konsultacyjnym w zakresie zakażeń i chorób zakaźnych oraz szczepień

ochronnych.

2.

Do zakresu zadań, o których mowa w ust. 1, należy w szczególności

1)

utrzymywanie gotowości do wykonywania całodobowo i w dni ustawowo wolne od pracy świadczeń

zdrowotnych, w tym konsultacji lekarskich z zakresu zakażeń i chorób zakaźnych;

2)

utrzymywanie gotowości do zwiększenia liczby wykonywanych świadczeń zdrowotnych w

zakresie i liczbie określonych w umowie, o której mowa w ust. 1;

3)

przechowywanie zapasów produktów leczniczych i wyrobów medycznych, wyrobów medycznych

do diagnostyki in vitro, wyposażenia wyrobów medycznych, wyposażenia wyrobów medycznych

do diagnostyki in vitro i aktywnych wyrobów medycznych do implantacji, w rozumieniu

przepisów ustawy z dnia 20 maja 2010 r. o wyrobach medycznych, oraz innych niezbędnych urządzeń i sprzętu w ilości zapewniającej wykonywanie przez

co najmniej 3 doby świadczeń zdrowotnych, o których mowa w pkt 1 i 2;

4)

przechowywanie środków ochrony osobistej i ubrań ochronnych dla pracowników w ilości

wystarczającej do wykonywania świadczeń zdrowotnych, o których mowa w pkt 1 i 2, przez

co najmniej 3 doby;

5)

stałe monitorowanie i analiza sytuacji epidemiologicznej w kierunku możliwości zapewnienia

wykonywania świadczeń zdrowotnych w przypadku podejrzenia lub rozpoznania u osoby

lub grupy osób zakażenia lub choroby zakaźnej;

6)

zapewnienie transportu sanitarnego ze szczególnym uwzględnieniem transportu chorych

na choroby szczególnie niebezpieczne i wysoce zakaźne;

7)

dokumentowanie wykonanych zadań oraz przekazywanie sprawozdań z ich wykonania w terminie

określonym w ust. 4.

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym

Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”

1)

wykaz szpitali i oddziałów zakaźnych, o których mowa w ust. 1 pkt 1, ze szczególnym

uwzględnieniem szpitali i oddziałów zakaźnych zapewniających możliwość hospitalizacji

chorych na choroby wysoce zakaźne i szczególnie niebezpieczne;

2)

wykaz poradni i punktów konsultacyjnych w zakresie zakażeń i chorób zakaźnych oraz

szczepień, o których mowa w ust. 1 pkt 2.

4.

Jednostki, o których mowa w ust. 1, przekazują ministrowi właściwemu do spraw zdrowia

w terminie do dnia 31 marca każdego roku sprawozdanie z wykonania, w roku poprzednim,

zadań z zakresu ochrony zdrowia publicznego przed zakażeniami i chorobami zakaźnymi.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, tryb zawierania

umów, w celu realizacji zadań, o których mowa w ust. 2, oraz sposób ich finansowania,

mając na względzie zapewnienie skutecznego nadzoru epidemiologicznego oraz ochronę

zdrowia publicznego.

Jednostki, o których mowa w art. 42 ust. 1, realizując zadania z zakresu ochrony zdrowia

publicznego przed zakażeniami i chorobami zakaźnymi, współpracują z

1

Państwową Inspekcją Sanitarną, Wojskową Inspekcją Sanitarną i Państwową Inspekcją

Sanitarną Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji;

2)

jednostkami Systemu Państwowego Ratownictwa Medycznego, o których mowa w ustawie z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2195);

3)

podstawowymi jednostkami organizacyjnymi uczelni medycznych lub innych uczelni w rozumieniu

statutów tych uczelni, placówkami naukowymi Polskiej Akademii Nauk, instytutami badawczymi

oraz jednostkami organizacyjnymi posiadającymi status instytutu badawczego;

4)

Narodowym Funduszem Zdrowia;

5)

podmiotami wchodzącymi w skład międzynarodowego nadzoru epidemiologicznego;

6)

organami samorządu terytorialnego;

7)

Policją, Państwową Strażą Pożarną i Strażą Graniczną.

1.

W celu zapewnienia skuteczności działań służących ochronie zdrowia publicznego przed

zakażeniami i chorobami zakaźnymi wojewoda sporządza wojewódzki plan działania na

wypadek wystąpienia epidemii, zwany dalej „planem”, na okres trzech lat, z możliwością

aktualizacji.

2.

Plan obejmuje

1)

charakterystykę potencjalnych zagrożeń dla życia lub zdrowia mogących wystąpić na

obszarze województwa, w tym analizę ryzyka wystąpienia zakażeń i chorób zakaźnych

u ludzi;

2)

wykaz i rozmieszczenie na obszarze województwa zakładów leczniczych podmiotu leczniczego

i innych obiektów użyteczności publicznej, które mogą zostać przeznaczone do leczenia,

izolowania lub poddawania kwarantannie;

3)

liczbę osób, które mogą zostać poddane leczeniu, izolacji lub kwarantannie w zakładach

leczniczych podmiotu leczniczego i innych obiektach użyteczności publicznej;

4)

imienne listy osób, które mogą zostać skierowane do działań służących ochronie zdrowia

publicznego przed zakażeniami i chorobami zakaźnymi;

5)

inne informacje służące ochronie zdrowia publicznego oraz niezbędne do sporządzenia

planu.

3.

Plan jest przygotowywany i aktualizowany na podstawie danych i informacji uzyskanych

z jednostek samorządu terytorialnego, podmiotów leczniczych i innych dysponentów obiektów

użyteczności publicznej.

4.

Podmioty, o których mowa w ust. 3, na pisemne żądanie wojewody, przekazują dane wskazane

w ust. 7 oraz informacje niezbędne do sporządzenia planu, dotyczące w szczególności

1)

nazwy i lokalizacji zakładu leczniczego podmiotu leczniczego lub obiektu użyteczności

publicznej;

2)

rozmieszczenia oraz powierzchni pomieszczeń wchodzących w skład zakładu leczniczego

podmiotu leczniczego lub obiektu użyteczności publicznej;

3)

szacunkowej liczby osób, które mogą zostać przyjęte do leczenia, izolacji lub poddawania

kwarantannie.

5.

W przypadku zmiany danych lub informacji, podmioty, o których mowa w ust. 3, są zobowiązane

do niezwłocznego ich przekazania wojewodzie.

6.

Wojewoda podaje plan do publicznej wiadomości, w szczególności przez zamieszczenie

w Biuletynie Informacji Publicznej, z wyjątkiem danych podlegających ochronie w rozumieniu

przepisów o ochronie danych osobowych.

7.

Listy osób, o których mowa w ust. 2 pkt 4, zawierają dane

1)

imię i nazwisko;

2)

wykonywany zawód;

3)

datę urodzenia;

4)

numer PESEL, a w przypadku gdy osobie nie nadano tego numeru - serię i numer paszportu

albo numer identyfikacyjny innego dokumentu, na podstawie którego jest możliwe ustalenie

danych osobowych;

5)

płeć;

6)

adres miejsca zamieszkania.

(uchylony)

1.

Stan zagrożenia epidemicznego lub stan epidemii na obszarze województwa lub jego części

ogłasza i odwołuje wojewoda, w drodze rozporządzenia, na wniosek państwowego wojewódzkiego

inspektora sanitarnego.

2.

Jeżeli zagrożenie epidemiczne lub epidemia występuje na obszarze więcej niż jednego

województwa, stan zagrożenia epidemicznego lub stan epidemii ogłasza i odwołuje, w

drodze rozporządzenia, minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw administracji publicznej, na wniosek Głównego Inspektora Sanitarnego.

3.

Ogłaszając stan zagrożenia epidemicznego lub stan epidemii, minister właściwy do spraw

zdrowia lub wojewoda mogą nałożyć obowiązek szczepień ochronnych na inne osoby niż

określone na podstawie art. 17 ust. 9 pkt 2 oraz przeciw innym zakażeniom i chorobom

zakaźnym, o których mowa w art. 3 ust. 1.

4.

W rozporządzeniach, o których mowa w ust. 1 i 2, można ustanowić

1)

czasowe ograniczenie określonego sposobu przemieszczania się,

2)

czasowe ograniczenie lub zakaz obrotu i używania określonych przedmiotów lub produktów

spożywczych,

3)

czasowe ograniczenie funkcjonowania określonych instytucji lub zakładów pracy,

4)

zakaz organizowania widowisk i innych zgromadzeń ludności,

5)

obowiązek wykonania określonych zabiegów sanitarnych, jeżeli wykonanie ich wiąże się

z funkcjonowaniem określonych obiektów produkcyjnych, usługowych, handlowych lub innych

obiektów,

6)

nakaz udostępnienia nieruchomości, lokali, terenów i dostarczenia środków transportu

do działań przeciwepidemicznych przewidzianych planami przeciwepidemicznymi,

7)

obowiązek przeprowadzenia szczepień ochronnych, o których mowa w ust. 3, oraz grupy

osób podlegające tym szczepieniom, rodzaj przeprowadzanych szczepień ochronnych

- uwzględniając drogi szerzenia się zakażeń i chorób zakaźnych oraz sytuację epidemiczną

na obszarze, na którym ogłoszono stan zagrożenia epidemicznego lub stan epidemii.

5.

Rozporządzenia, o których mowa w ust. 1 i 2, są

1)

niezwłocznie ogłaszane w odpowiednim dzienniku urzędowym, zgodnie z przepisami o ogłaszaniu

aktów normatywnych;

2)

wchodzą w życie z dniem ogłoszenia.

6.

Wojewoda ma obowiązek poinformowania obywateli o obowiązkach wynikających z przepisów,

o których mowa w ust. 1-4, w sposób zwyczajowo przyjęty na danym terenie.

1.

Pracownicy podmiotów leczniczych, osoby wykonujące zawody medyczne oraz osoby, z którymi

podpisano umowy na wykonywanie świadczeń zdrowotnych, mogą być skierowani do pracy

przy zwalczaniu epidemii. Do pracy przy zwalczaniu epidemii mogą być skierowane także

inne osoby, jeżeli ich skierowanie jest uzasadnione aktualnymi potrzebami podmiotów

kierujących zwalczaniem epidemii.

2.

Skierowanie do pracy przy zwalczaniu epidemii następuje w drodze decyzji.

3.

Skierowaniu do pracy niosącej ryzyko zakażenia przy zwalczaniu epidemii nie podlegają

1)

osoby, które nie ukończyły 18 lat bądź ukończyły 60 lat;

2)

kobiety w ciąży lub osoby wychowujące dzieci w wieku do 18 lat, w tym osoby wychowujące

samotnie dzieci do lat 18;

3)

osoby, u których orzeczono częściową lub całkowitą niezdolność do pracy;

4)

inwalidzi i osoby z orzeczonymi chorobami przewlekłymi;

5)

osoby, o których mowa w art. 2 ustawy z dnia 31 lipca 1981 r. o wynagrodzeniu osób zajmujących kierownicze

stanowiska państwowe

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1998), oraz posłowie i senatorowie Rzeczypospolitej Polskiej.

4.

Decyzję o skierowaniu do pracy przy zwalczaniu epidemii na terenie województwa, w

którym osoba skierowana posiada miejsce pobytu lub jest zatrudniona, wydaje właściwy

wojewoda, a w razie skierowania do pracy na obszarze innego województwa - minister

właściwy do spraw zdrowia.

5.

Od decyzji wojewody przysługuje odwołanie do ministra właściwego do spraw zdrowia.

6.

Wniesienie środka odwoławczego nie wstrzymuje wykonania decyzji.

7.

Decyzja o skierowaniu do pracy przy zwalczaniu epidemii stwarza obowiązek pracy przez

okres do 3 miesięcy w podmiocie leczniczym lub w innej jednostce organizacyjnej wskazanych

w decyzji.

8.

Osobie skierowanej do pracy przy zwalczaniu epidemii dotychczasowy pracodawca jest

obowiązany udzielić urlopu bezpłatnego na czas określony w decyzji, o której mowa

w ust. 2. Okres urlopu bezpłatnego zalicza się do okresu pracy, od którego zależą

uprawnienia pracownicze u tego pracodawcy.

9.

Podmiot leczniczy lub jednostka organizacyjna, o której mowa w ust. 7, nawiązują z

osobą skierowaną do pracy stosunek pracy na czas wykonywania określonej pracy, na

okres nie dłuższy niż wskazany w decyzji.

10.

Osobie skierowanej do pracy na podstawie decyzji, o której mowa w ust. 2, przysługuje

wyłącznie wynagrodzenie zasadnicze w wysokości nie niższej niż 150% przeciętnego wynagrodzenia

zasadniczego przewidzianego na danym stanowisku pracy w zakładzie wskazanym w tej

decyzji lub w innym podobnym zakładzie, jeżeli w zakładzie wskazanym nie ma takiego

stanowiska. Wynagrodzenie nie może być niższe niż wynagrodzenie, które osoba skierowana

do pracy przy zwalczaniu epidemii otrzymała w miesiącu poprzedzającym miesiąc, w którym

wydana została decyzja o skierowaniu jej do pracy przy zwalczaniu epidemii.

11.

Osobie, o której mowa w ust. 10, przysługuje zwrot kosztów przejazdu, zakwaterowania

i wyżywienia, na zasadach określonych w przepisach o ustalaniu oraz wysokości należności

przysługującej pracownikom państwowych jednostek z tytułu podróży służbowych na obszarze

kraju. Zwrot kosztów z tytułu zakwaterowania lub wyżywienia nie przysługuje w przypadku

zapewnienia w miejscu wykonywania pracy bezpłatnego zakwaterowania lub wyżywienia.

12.

Koszty świadczeń zdrowotnych udzielanych w związku ze zwalczaniem epidemii oraz koszty,

o których mowa w ust. 10 i 11, są finansowane z budżetu państwa z części, której dysponentem

jest wojewoda właściwy ze względu na miejsce udzielania świadczeń.

13.

Przez czas trwania obowiązku, o którym mowa w ust. 7, z osobą skierowaną do pracy

przy zwalczaniu epidemii nie może być rozwiązany dotychczasowy stosunek pracy ani

nie może być dokonane wypowiedzenie umowy o pracę, chyba że istnieje podstawa do rozwiązania

umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika albo w przypadku zmiany lub uchylenia

decyzji. Przepisy art. 63-67 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1666, 2138 i 2255 oraz z 2017 r. poz. 60 i 962) stosuje się odpowiednio.

Pracownikom podmiotów leczniczych oraz innym osobom podejmującym na zasadach określonych

w niniejszej ustawie działania w celu zapobiegania i zwalczania chorób zakaźnych i

zakażeń u ludzi przysługuje ochrona prawna należna funkcjonariuszowi publicznemu.

Kto, nie będąc uprawnionym, przywozi, przewozi, przekazuje, namnaża, wywozi, przechowuje,

rozprzestrzenia, nabywa, pomaga w zbyciu biologicznych czynników chorobotwórczych,

lub wykorzystując te czynniki w inny sposób, stwarza zagrożenie dla zdrowia publicznego,

podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

Kto

1)

wbrew obowiązkowi, o którym mowa w art. 16 ust. 1, nie wdraża lub nie stosuje procedur

zapewniających ochronę przed zakażeniami oraz chorobami zakaźnymi,

2)

wbrew obowiązkom, o których mowa w art. 22 ust. 1 i 2, nie przestrzega wymagań higieniczno-sanitarnych,

3)

wbrew obowiązkowi przeciwdziałania szerzeniu się zakażeń szpitalnych, nie podejmuje

działań określonych w art. 14 ust. 1 i 2

- podlega karze grzywny.

Kto

1)

nie będąc uprawnionym, przeprowadza szczepienia ochronne,

2)

wbrew obowiązkowi prowadzenia dokumentacji medycznej dotyczącej szczepień ochronnych,

nie dokonuje wpisu szczepienia, nie wystawia zaświadczenia o wykonaniu szczepienia

lub nie prowadzi dokumentacji medycznej w tym zakresie lub prowadzi ją nierzetelnie,

3)

wbrew obowiązkowi nie zawiadamia pacjenta lub osoby sprawującej prawną pieczę nad

osobą małoletnią lub bezradną albo opiekuna faktycznego w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku

Praw Pacjenta, o obowiązku poddania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym lub nie informuje o

ochronnych szczepieniach zalecanych

- podlega karze grzywny.

Kto

1)

wbrew obowiązkowi nie poucza pacjenta, osoby sprawującej prawną pieczę nad osobą małoletnią

lub bezradną albo opiekuna faktycznego w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku

Praw Pacjenta, o środkach ostrożności zapobiegających przeniesieniu zakażenia na inne osoby lub

o ewentualnym obowiązku wynikającym z art. 6,

2)

wbrew obowiązkowi nie informuje zakażonego o konieczności zgłoszenia się do lekarza

jego partnera lub partnerów seksualnych,

3)

wbrew obowiązkowi, o którym mowa w art. 21 ust. 1, nie zgłasza niepożądanego odczynu

poszczepiennego,

4)

wbrew obowiązkowi, o którym mowa w art. 27 ust. 1 lub 2, nie zgłasza zakażenia, zachorowania

na chorobę zakaźną lub zgonu z powodu zakażenia lub choroby zakaźnej albo ich podejrzenia,

5)

wbrew obowiązkowi, o którym mowa w art. 29 ust. 1, nie zgłasza dodatniego wyniku badania

w kierunku biologicznych czynników chorobotwórczych, które wywołują zakażenie lub

chorobę zakaźną

- podlega karze grzywny.

Kto nie wykonuje decyzji o skierowaniu do pracy przy zapobieganiu oraz zwalczaniu

epidemii, wydanej na podstawie art. 47, podlega karze grzywny.

W sprawach o czyny, o których mowa w art. 50-53, orzekanie następuje w trybie przepisów

ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1713, z późn. zm..

(pominięte)

Ilekroć w obowiązujących przepisach jest mowa o ustawie o chorobach zakaźnych i zakażeniach, należy przez to rozumieć niniejszą ustawę.

Badania laboratoryjne osób, o których mowa w art. 6 ust. 1, mogą przeprowadzać laboratoria,

o których mowa w art. 7 ust. 4, które nie uzyskały akredytacji na podstawie ustawy z dnia 13 kwietnia 2016 r. o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku, jednak nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2009 r.

(pominięty)

Do dnia 31 grudnia 2015 r.

1)

przewodniczącym zespołu kontroli zakażeń szpitalnych może być lekarz, który posiada

specjalizację inną niż określona na podstawie art. 15 ust. 5 oraz ukończył kurs specjalistyczny

z zakresu epidemiologii i kontroli zakażeń szpitalnych;

2)

w skład zespołu kontroli zakażeń szpitalnych mogą wchodzić pielęgniarki i położne,

które do tego dnia zostały zatrudnione na stanowisku pielęgniarki epidemiologicznej

oraz ukończyły kurs kwalifikacyjny z zakresu pielęgniarstwa epidemiologicznego;

3)

szczepienia ochronne mogą wykonywać lekarze lub felczerzy, pielęgniarki, położne i

higienistki szkolne, nieposiadający kwalifikacji określonych na podstawie art. 17

ust. 10 pkt 3, o ile posiadają 2,5-letnią praktykę w zakresie przeprowadzania szczepień

ochronnych.

(pominięty)

Traci moc ustawa z dnia 6 września 2001 r. o chorobach zakaźnych i zakażeniach

(Dz. U. poz. 1384, z późn. zm..

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2009 r., z wyjątkiem art. 9, który wchodzi

w życie z dniem 1 stycznia 2010 r.