Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 29 czerwca 2018 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadku lub choroby pozostających w związku ze służbą

Ustawa określa zasady i tryb

1)

przyznawania i wypłaty

a)

jednorazowego odszkodowania przysługującego w razie wypadku pozostającego w związku

ze służbą, zwanego dalej „wypadkiem”, lub choroby pozostającej w związku ze szczególnymi

warunkami lub właściwościami służby, zwanej dalej „chorobą”,

b)

odszkodowania za przedmioty osobistego użytku utracone, zniszczone lub uszkodzone

wskutek wypadku

- zwanych dalej „świadczeniami odszkodowawczymi”;

2)

ustalania okoliczności i przyczyn wypadku oraz związku choroby ze szczególnymi warunkami

lub właściwościami służby.

Świadczenia odszkodowawcze przysługują

1

funkcjonariuszowi Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży

Pożarnej, Służby Ochrony Państwa, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu,

Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Służby Celno-Skarbowej, zwanemu dalej „funkcjonariuszem”,

który doznał stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu wskutek wypadku albo

choroby;

2)

członkom rodziny funkcjonariusza, który zmarł wskutek wypadku albo choroby.

1.

Za wypadek uważa się nagłe zdarzenie wywołane przyczyną zewnętrzną, powodujące uraz

lub śmierć, które nastąpiło podczas

1)

wykonywania lub w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych albo poleceń przełożonych;

2)

wykonywania lub w związku z wykonywaniem czynności w interesie służby, nawet bez polecenia

przełożonych;

3)

uczestniczenia lub w związku z uczestniczeniem w obowiązkowych zajęciach związanych

z podnoszeniem kwalifikacji zawodowych i sprawności fizycznej funkcjonariuszy;

4)

wykonywania lub w związku z wykonywaniem funkcji lub zadań zleconych przez działający

w służbie związek zawodowy funkcjonariuszy albo organizacje zawodowe lub społeczne;

5)

ratowania lub w związku z ratowaniem ludzi z grożącego niebezpieczeństwa lub ratowaniem

mienia Skarbu Państwa przed zniszczeniem lub zagarnięciem;

6)

udzielania lub w związku z udzielaniem przedstawicielowi organu państwowego pomocy

przy wykonywaniu przez niego czynności urzędowych.

2.

Przez uraz należy rozumieć uszkodzenie tkanek ciała lub narządów wskutek działania

czynnika zewnętrznego.

1.

Za chorobę uznaje się chorobę spowodowaną działaniem czynników szkodliwych występujących

w środowisku służby albo chorobę, która została wymieniona w wykazie chorób pozostających

w związku z pełnieniem służby, określonym w przepisach wydanych na podstawie art.

32 ust. 1 albo 2.

2.

Za uszczerbek na zdrowiu doznany wskutek wypadku albo choroby, zwany dalej „uszczerbkiem

na zdrowiu”, uznaje się

1)

stały uszczerbek na zdrowiu, przez który należy rozumieć takie naruszenie fizycznej

lub psychicznej sprawności organizmu, które powoduje upośledzenie czynności organizmu

nierokujące poprawy, albo

2)

długotrwały uszczerbek na zdrowiu, przez który należy rozumieć takie naruszenie fizycznej

lub psychicznej sprawności organizmu, które powoduje upośledzenie czynności organizmu

na okres przekraczający 6 miesięcy, jednak rokuje poprawę.

3.

Stopień uszczerbku na zdrowiu ustala się w procentach, przy czym suma procentów uszczerbków

ustalonych dla poszczególnych uszkodzeń nie może przekraczać 100%.

Ilekroć w ustawie jest mowa o „kierowniku jednostki organizacyjnej”, należy przez

to rozumieć kierownika jednostki organizacyjnej, w której funkcjonariusz pełnił służbę

w chwili wypadku lub ustalenia uszczerbku na zdrowiu doznanego wskutek choroby.

Do postępowań w sprawie przyznania świadczeń odszkodowawczych, w zakresie nieuregulowanym

w ustawie, stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 oraz z 2018 r. poz. 149 i 650).

1.

Świadczenia odszkodowawcze nie przysługują funkcjonariuszowi

1)

w razie wypadku lub choroby, których wyłączną przyczyną było udowodnione przez właściwy

organ umyślne lub rażąco niedbałe działanie albo zaniechanie funkcjonariusza naruszające

obowiązujące przepisy lub rozkazy, w przypadku gdy jego przełożeni zapewnili warunki

odpowiadające tym przepisom i sprawowali we właściwy sposób nadzór nad ich przestrzeganiem,

a funkcjonariusz posiadał potrzebne umiejętności do wykonywania określonych czynności

i był przeszkolony w zakresie tych przepisów;

2)

w razie wypadku, do którego przyczyniło się zachowanie funkcjonariusza spowodowane

stanem po spożyciu alkoholu, środków odurzających, substancji psychotropowych lub

innych substancji o podobnym działaniu;

3)

jeżeli uszczerbek na zdrowiu lub śmierć zostały spowodowane przez niego z winy umyślnej.

2.

W przypadku podejrzenia, że do wypadku przyczyniło się zachowanie funkcjonariusza

spowodowane stanem po spożyciu alkoholu, środków odurzających, substancji psychotropowych

lub innych substancji o podobnym działaniu, funkcjonariusz jest obowiązany poddać

się odpowiednim badaniom w celu wyeliminowania takiego podejrzenia. W przypadku odmowy

poddania się badaniu świadczenia odszkodowawcze nie przysługują.

W razie śmierci funkcjonariusza wskutek wypadku lub choroby świadczenia odszkodowawcze

przysługują członkom jego rodziny

1)

małżonkowi, z wyjątkiem przypadku orzeczonej separacji,

2)

dzieciom własnym, dzieciom drugiego małżonka, dzieciom przysposobionym oraz przyjętym

na wychowanie i utrzymanie przed osiągnięciem pełnoletności, w tym również w ramach

rodziny zastępczej, wnukom, rodzeństwu i innym dzieciom, jeżeli w dniu śmierci funkcjonariusza

spełniali warunki wymagane do uzyskania renty rodzinnej,

3)

rodzicom, osobom przysposabiającym, macosze i ojczymowi, jeżeli w dniu śmierci funkcjonariusza

prowadzili z nim wspólne gospodarstwo domowe lub jeżeli funkcjonariusz bezpośrednio

przed śmiercią znacząco przyczyniał się do ich utrzymania albo jeżeli ustalone zostało

wyrokiem lub ugodą sądową prawo do alimentów ze strony tego funkcjonariusza

- zwanym dalej „uprawnionymi członkami rodziny”.

Jednorazowe odszkodowanie przysługuje, jeżeli funkcjonariusz albo funkcjonariusz zwolniony

ze służby

1)

doznał uszczerbku na zdrowiu lub zmarł wskutek wypadku w ciągu 3 lat od dnia wypadku;

2)

doznał uszczerbku na zdrowiu wskutek choroby nie później niż w ciągu 3 lat od dnia

zwolnienia ze służby;

3)

zmarł wskutek choroby w ciągu 3 lat od dnia ustalenia uszczerbku na zdrowiu wskutek

tej choroby, nie później jednak niż w ciągu 3 lat od dnia zwolnienia ze służby.

Podstawę obliczenia wysokości jednorazowego odszkodowania stanowi przeciętne miesięczne

wynagrodzenie w gospodarce narodowej w poprzednim roku, ogłaszane do celów emerytalnych

w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” przez Prezesa Głównego

Urzędu Statystycznego, stosowane poczynając od drugiego kwartału każdego roku, przez

jeden rok, zwane dalej „przeciętnym wynagrodzeniem”.

1.

Jednorazowe odszkodowanie przysługuje w wysokości 20% przeciętnego wynagrodzenia za

każdy procent uszczerbku na zdrowiu.

2.

Jeżeli wskutek pogorszenia się stanu zdrowia uszczerbek na zdrowiu, który był podstawą

przyznania jednorazowego odszkodowania, zwiększy się co najmniej o 10 punktów procentowych,

jednorazowe odszkodowanie zwiększa się o 20% przeciętnego wynagrodzenia za każdy procent

uszczerbku na zdrowiu przewyższający procent, według którego było ustalone to odszkodowanie.

3.

Jednorazowe odszkodowanie zwiększa się o kwotę stanowiącą 3,5-krotność przeciętnego

wynagrodzenia, jeżeli funkcjonariusz, wskutek wypadku lub choroby, został uznany za

niezdolnego do służby ze znacznym ograniczeniem sprawności organizmu lub niezdolnego

do samodzielnej egzystencji.

4.

Zwiększenie jednorazowego odszkodowania przysługuje, jeżeli zmiany w stanie zdrowia

funkcjonariusza uzasadniające przyznanie tego odszkodowania nastąpiły w terminach

określonych w art. 9 pkt 1 i 2.

1.

Jeżeli do jednorazowego odszkodowania jest uprawniony tylko jeden członek rodziny

funkcjonariusza, jednorazowe odszkodowanie przysługuje w wysokości

1)

18-krotnego przeciętnego wynagrodzenia, gdy uprawnionym jest małżonek lub dziecko;

2)

9-krotnego przeciętnego wynagrodzenia, gdy uprawnionym jest inny członek rodziny.

2.

Jeżeli do jednorazowego odszkodowania są uprawnieni równocześnie

1)

małżonek i jedno lub więcej dzieci - odszkodowanie przysługuje w wysokości ustalonej

w ust. 1 pkt 1, zwiększonej o 3,5-krotne przeciętne wynagrodzenie na każde dziecko;

2)

dwoje lub więcej dzieci - odszkodowanie przysługuje w wysokości określonej w ust.

1 pkt 1, zwiększonej o 3,5-krotne przeciętne wynagrodzenie na drugie i każde następne

dziecko.

3.

Jeżeli oprócz małżonka lub dzieci do jednorazowego odszkodowania są uprawnieni równocześnie

inni członkowie rodziny, każdemu z nich odszkodowanie przysługuje w wysokości 3,5-krotnego

przeciętnego wynagrodzenia, niezależnie od odszkodowania przysługującego małżonkowi

lub dzieciom zgodnie z ust. 1 pkt 1 lub ust. 2.

4.

Jeżeli do jednorazowego odszkodowania są uprawnieni tylko członkowie rodziny inni

niż małżonek lub dzieci, odszkodowanie przysługuje w wysokości określonej w ust. 1

pkt 2, zwiększonej o 3,5-krotne przeciętne wynagrodzenie na drugiego i każdego następnego

uprawnionego.

5.

Jednorazowe odszkodowanie należne uprawnionym członkom rodziny zmniejsza się o kwotę

jednorazowego odszkodowania wypłaconego funkcjonariuszowi z tytułu uszczerbku na zdrowiu

doznanego wskutek wypadku lub choroby, jeżeli były one przyczyną późniejszego zgonu

funkcjonariusza.

6.

Kwotę jednorazowego odszkodowania ustaloną zgodnie z ust. 2 lub 4 dzieli się między

uprawnionych członków rodziny w równych częściach.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 8, który

wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

1.

Do ustalenia wysokości jednorazowego odszkodowania przyjmuje się przeciętne wynagrodzenie

obowiązujące w dniu wydania decyzji przyznającej odszkodowanie.

2.

Kwotę jednorazowego odszkodowania lub jego zwiększenia zaokrągla się do pełnych złotych

w górę.

1.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach odpowiednio Prezes Rady Ministrów, minister

właściwy do spraw finansów publicznych, minister właściwy do spraw wewnętrznych albo

Szef Kancelarii Sejmu może

1)

podwyższyć jednorazowe odszkodowanie funkcjonariuszowi albo uprawnionemu członkowi

rodziny, nie więcej jednak niż o 100% wysokości odszkodowania ustalonej na podstawie

art. 11 i art. 12;

2)

przyznać jednorazowe odszkodowanie

a)

członkowi rodziny zmarłego funkcjonariusza niespełniającemu warunków wymaganych do

uzyskania renty rodzinnej - do wysokości określonej w art. 12,

b)

uprawnionemu członkowi rodziny funkcjonariusza zaginionego w czasie pełnienia służby

- w wysokości określonej w art. 12,

c)

uprawnionemu członkowi rodziny funkcjonariusza zmarłego wskutek przestępstwa, jeżeli

zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że jego śmierć pozostaje w związku ze służbą

- do wysokości określonej w art. 12.

2.

Osobie, o której mowa w ust. 1 pkt 2 lit. a, można przyznać jednorazowe odszkodowanie

wyłącznie w przypadku braku uprawnionych członków rodziny.

Funkcjonariuszowi, który doznał uszczerbku na zdrowiu wskutek wypadku określonego

w art. 3, a w razie jego śmierci wskutek takiego wypadku - uprawnionym członkom rodziny

przysługuje odszkodowanie za udowodnione szkody poniesione wskutek utraty, zniszczenia

lub uszkodzenia w związku z wypadkiem przedmiotów osobistego użytku.

1.

Odszkodowanie za utracone lub zniszczone przedmioty osobistego użytku ustala się według

ceny zakupu takiego samego przedmiotu z dnia, w którym wydano decyzję w sprawie odszkodowania

za szkodę poniesioną w tych przedmiotach, z uwzględnieniem stopnia ich zużycia. Jeżeli

nie jest możliwe ustalenie ceny zakupu takiego samego przedmiotu, jego wartość ustala

się według ceny zakupu przedmiotu tego samego rodzaju o identycznych lub zbliżonych

parametrach.

2.

Odszkodowanie za uszkodzone przedmioty osobistego użytku ustala się jako równowartość

kosztów przywrócenia ich do stanu sprzed zaistnienia szkody. Jeżeli stopień uszkodzenia

jest znaczny lub koszty naprawy przekraczałyby wartość uszkodzonego przedmiotu, odszkodowanie

ustala się w sposób określony w ust. 1.

1.

Funkcjonariusz, który uległ wypadkowi, jeżeli pozwala na to stan jego zdrowia i okoliczności,

niezwłocznie zawiadamia o tym bezpośredniego przełożonego.

2

Jeżeli wypadkowi uległ

1)

Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szef Agencji Wywiadu lub Szef Centralnego

Biura Antykorupcyjnego - zawiadamia się Prezesa Rady Ministrów;

2)

Komendant Główny Policji, Komendant Główny Straży Granicznej, Komendant Główny Państwowej

Straży Pożarnej lub Komendant Służby Ochrony Państwa - zawiadamia się ministra właściwego

do spraw wewnętrznych;

3)

Szef Krajowej Administracji Skarbowej - zawiadamia się ministra właściwego do spraw

finansów publicznych;

4)

Komendant Straży Marszałkowskiej - zawiadamia się Szefa Kancelarii Sejmu.

3.

Bezpośredni przełożony funkcjonariusza, który uległ wypadkowi, niezwłocznie zawiadamia

o tym kierownika jednostki organizacyjnej.

4.

Kierownik jednostki organizacyjnej po powzięciu wiadomości o wypadku funkcjonariusza

niezwłocznie

1)

zabezpiecza miejsce wypadku przed ewentualnymi dalszymi następstwami zdarzenia, jeżeli

okoliczności to uzasadniają;

2)

udziela pomocy osobom poszkodowanym lub osobom, którym zagraża niebezpieczeństwo;

3)

wszczyna postępowanie w sprawie ustalenia okoliczności i przyczyn wypadku, zwane dalej

„postępowaniem wyjaśniającym”;

4)

powołuje komisję powypadkową;

5)

zawiadamia pisemnie o wypadku kierownika komórki organizacyjnej właściwej do spraw

bezpieczeństwa i higieny służby i pracy;

6)

udostępnia informacje i materiały niezbędne do ustalenia okoliczności i przyczyn wypadku

oraz udziela wszechstronnej pomocy komisji powypadkowej.

5.

Jeżeli wypadek zdarzył się na terenie właściwości jednostki organizacyjnej innej niż

jednostka organizacyjna właściwa ze względu na miejsce pełnienia służby, kierownik

tej jednostki

1)

zapewnia udzielenie pomocy funkcjonariuszowi, który uległ wypadkowi;

2)

zabezpiecza miejsce wypadku;

3)

niezwłocznie zawiadamia o wypadku bezpośredniego przełożonego funkcjonariusza, który

uległ wypadkowi.

6.

Postępowanie wyjaśniające wszczyna się z dniem powołania komisji powypadkowej.

7.

W rozumieniu przepisów niniejszego rozdziału zadania kierownika jednostki organizacyjnej

wykonuje w odniesieniu do

1)

Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefa Agencji Wywiadu lub Szefa Centralnego

Biura Antykorupcyjnego - Prezes Rady Ministrów;

2

Komendanta Głównego Policji, Komendanta Głównego Straży Granicznej, Komendanta Głównego

Państwowej Straży Pożarnej lub Komendanta Służby Ochrony Państwa - minister właściwy

do spraw wewnętrznych;

3

Szefa Krajowej Administracji Skarbowej - minister właściwy do spraw finansów publicznych;

4

Komendanta Straży Marszałkowskiej - Szef Kancelarii Sejmu.

Funkcjonariusza, który uległ wypadkowi, kierownik jednostki organizacyjnej lub inny

przełożony niezwłocznie kieruje na badanie niezbędne do ustalenia zawartości w organizmie

alkoholu, środków odurzających, substancji psychotropowych lub innych substancji o

podobnym działaniu, jeżeli zachodzi uzasadnione przypuszczenie wystąpienia okoliczności,

o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 2, chyba że stan jego zdrowia albo okoliczności

wypadku nie uzasadniają przeprowadzenia takiego badania.

1.

Kierownik jednostki organizacyjnej powołuje komisję powypadkową, w której skład wchodzą

co najmniej

1)

jako przewodniczący - przedstawiciel służby właściwej do spraw bezpieczeństwa i higieny

służby i pracy w jednostce organizacyjnej;

2)

jako członek - przedstawiciel służby właściwy do oceny okoliczności i przyczyn wypadku

lub inna osoba wskazana przez powołującego komisję powypadkową.

2.

Jeżeli w jednostce organizacyjnej nie utworzono służby właściwej do spraw bezpieczeństwa

i higieny służby i pracy, w skład komisji powypadkowej wchodzi osoba, której kierownik

jednostki organizacyjnej powierzył wykonywanie zadań w zakresie bezpieczeństwa i higieny

służby i pracy.

3.

Jeżeli wypadkowi uległ kierownik jednostki organizacyjnej, komisję powypadkową powołuje

jego bezpośredni przełożony.

4

Jeżeli wypadkowi uległ

1)

Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szef Agencji Wywiadu lub Szef Centralnego

Biura Antykorupcyjnego - komisję powypadkową powołuje Prezes Rady Ministrów;

2)

Komendant Główny Policji, Komendant Główny Straży Granicznej, Komendant Główny Państwowej

Straży Pożarnej lub Komendant Służby Ochrony Państwa - komisję powypadkową powołuje

minister właściwy do spraw wewnętrznych;

3)

Szef Krajowej Administracji Skarbowej - komisję powypadkową powołuje minister właściwy

do spraw finansów publicznych;

4)

Komendant Straży Marszałkowskiej - komisję powypadkową powołuje Szef Kancelarii Sejmu.

5

Jeżeli wymaga tego ważny interes służby, w szczególności gdy postępowanie wyjaśniające

mogłoby narazić niejawne dane osobowe funkcjonariusza lub czynności przez niego wykonywane

na ujawnienie, komisję powypadkową powołuje odpowiednio Szef Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego, Szef Agencji Wywiadu, Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Komendant

Główny Policji, Komendant Główny Straży Granicznej, Szef Krajowej Administracji Skarbowej,

Szef Kancelarii Sejmu lub Komendant Służby Ochrony Państwa.

6.

Członkami komisji powypadkowej nie mogą być osoby będące świadkami wypadku oraz osoby,

których bezstronność może budzić wątpliwości.

1.

Komisja powypadkowa ustala okoliczności i przyczyny wypadku oraz jego związek ze służbą

w postępowaniu wyjaśniającym. W tym celu

1)

dokonuje oględzin miejsca wypadku, maszyn lub urządzeń, oceny ich stanu technicznego

oraz bada warunki pełnienia służby i inne okoliczności, które mogły mieć wpływ na

powstanie wypadku lub mają z nim związek;

2)

sporządza szkice lub wykonuje zdjęcia miejsca wypadku, jeżeli okoliczności to uzasadniają;

3)

przyjmuje wyjaśnienia od funkcjonariusza, który uległ wypadkowi, jeżeli stan jego

zdrowia na to pozwala, oraz zbiera informacje mogące mieć znaczenie dla ustalenia

okoliczności i przyczyn wypadku od świadków wypadku i innych osób;

4)

zasięga opinii specjalistów lub biegłych w zakresie niezbędnym do oceny okoliczności

i przyczyn wypadku, jeżeli okoliczności to uzasadniają;

5)

występuje o udostępnienie akt postępowania karnego lub postępowania dyscyplinarnego

oraz innych dokumentów dotyczących wypadku i jego skutków;

6)

występuje do poszkodowanego lub członków jego rodziny o udostępnienie dokumentacji

medycznej dotyczącej skutków wypadku;

7)

zbiera inne dowody mające związek z wypadkiem lub jego skutkami.

2.

W przypadku, o którym mowa w art. 17 ust. 5, przewodniczący komisji powypadkowej może

zwrócić się do kierownika jednostki organizacyjnej właściwej ze względu na miejsce

wypadku o dokonanie czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 1-3 lub 7, oraz nadesłanie

zebranych materiałów.

3.

Dokumenty sporządzane w postępowaniu wyjaśniającym są gromadzone w aktach postępowania

wyjaśniającego.

4.

Funkcjonariusz, który uległ wypadkowi, albo uprawnieni członkowie rodziny mają prawo

wglądu do akt postępowania wyjaśniającego na każdym etapie tego postępowania oraz

do sporządzania notatek i odpisów, z uwzględnieniem ograniczeń wynikających z przepisów

o ochronie informacji niejawnych.

5.

Komisja powypadkowa może zawrzeć w protokole powypadkowym wnioski i zalecenia profilaktyczne.

1.

Jeżeli w związku z wypadkiem funkcjonariusz poniósł szkodę wskutek utraty, zniszczenia

lub uszkodzenia przedmiotów osobistego użytku, komisja powypadkowa ustala

1)

rodzaj przedmiotów;

2)

stopień zużycia przedmiotów przed wypadkiem i ich przybliżoną wartość;

3)

stopień zniszczenia lub uszkodzenia przedmiotów albo fakt ich utraty.

2.

Ustalenia, o których mowa w ust. 1, wpisuje się do protokołu powypadkowego.

1.

Jeżeli w sprawie wypadku, któremu uległ funkcjonariusz, jest prowadzone postępowanie

karne lub postępowanie dyscyplinarne, a wynik tego postępowania może mieć wpływ na

prawo funkcjonariusza lub uprawnionych członków rodziny do jednorazowego odszkodowania,

kierownik jednostki organizacyjnej może zawiesić, na wniosek przewodniczącego komisji

powypadkowej, postępowanie wyjaśniające do chwili zakończenia postępowania prowadzonego

przez właściwy organ.

2.

Przewodniczący komisji powypadkowej pisemnie zawiadamia funkcjonariusza, który uległ

wypadkowi, lub uprawnionych członków rodziny o zawieszeniu postępowania wyjaśniającego.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie

1)

art. 27 ust. 2, art. 32 ust. 2a oraz art. 38 ustawy zmienianej w art. 1 zachowują

moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych odpowiednio na podstawie

art. 27 ust. 2, art. 32 ust. 2a oraz art. 38 ustawy zmienianej w art. 1,

2)

art. 32 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 19 zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów

wykonawczych wydanych na podstawie art. 32 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 19

- w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej jednak niż przez 12 miesięcy od

dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

1.

Po ustaleniu okoliczności i przyczyn wypadku komisja powypadkowa sporządza protokół

powypadkowy i zawiadamia o tym funkcjonariusza, który uległ wypadkowi, albo uprawnionych

członków rodziny.

2.

Komisja powypadkowa zapoznaje funkcjonariusza, który uległ wypadkowi, albo uprawnionych

członków rodziny z treścią protokołu powypadkowego przed jego zatwierdzeniem oraz

poucza ich o prawie zgłaszania uwag i zastrzeżeń do treści tego protokołu.

3.

Jeżeli w protokole powypadkowym są zawarte dane stanowiące informacje niejawne, funkcjonariuszowi,

który uległ wypadkowi lub uprawnionym członkom rodziny przedstawia się wyciąg z protokołu

z pominięciem tych informacji.

1.

Kierownik jednostki organizacyjnej

1)

zatwierdza protokół powypadkowy albo

2)

zwraca komisji powypadkowej niezatwierdzony protokół powypadkowy w celu dokonania

dodatkowych ustaleń, jeżeli uzna, że okoliczności i przyczyny wypadku nie zostały

dostatecznie wyjaśnione, albo

3)

zwraca komisji powypadkowej niezatwierdzony protokół powypadkowy w celu wyjaśnienia

treści i uzupełnienia tego protokołu przez komisję powypadkową, jeżeli do jego treści

zostały zgłoszone uwagi i zastrzeżenia, o których mowa w art. 23 ust. 2.

2.

Po dokonaniu dodatkowych ustaleń albo wyjaśnień i uzupełnień komisja powypadkowa

1)

w przypadku gdy w toku dodatkowych ustaleń wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności,

sporządza nowy protokół powypadkowy, zapoznaje z nim funkcjonariusza, który uległ

wypadkowi, albo uprawnionych członków rodziny i poucza ich o prawie zgłoszenia uwag

i zastrzeżeń do jego treści oraz przedstawia go kierownikowi jednostki organizacyjnej

albo

2)

ponownie przedstawia kierownikowi jednostki organizacyjnej niezmieniony protokół powypadkowy

wraz z pisemnym stanowiskiem komisji odnośnie do zgłoszonych uwag i zastrzeżeń.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2

1)

pkt 1 - przepisy ust. 1 i art. 23 ust. 2 i 3 stosuje się;

2)

pkt 2 - kierownik jednostki organizacyjnej zatwierdza protokół powypadkowy.

1.

Zatwierdzony protokół powypadkowy przekazuje się po jednym egzemplarzu

1)

funkcjonariuszowi, który uległ wypadkowi, a jeżeli funkcjonariusz ten poniósł śmierć

w wypadku - uprawnionym członkom rodziny, za pisemnym potwierdzeniem odbioru; przepis

art. 23 ust. 3 stosuje się;

2)

właściwej komisji lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych

albo komisji lekarskiej Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego albo Agencji Wywiadu.

2.

Do akt postępowania wyjaśniającego dołącza się egzemplarz zatwierdzonego protokołu

powypadkowego, uwagi i zastrzeżenia wniesione przez funkcjonariusza, który uległ wypadkowi,

albo uprawnionych członków rodziny oraz zdanie odrębne, jeżeli zostało złożone przez

członka komisji powypadkowej.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2018 r., z wyjątkiem art. 1 pkt 16, który

wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2025 r.

Kierownik jednostki organizacyjnej przechowuje akta postępowania wyjaśniającego przez

20 lat od dnia wypadku.

1.

Kierownik jednostki organizacyjnej prowadzi rejestr wypadków pozostających w związku

z pełnieniem służby.

2.

W rejestrze wypadków pozostających w związku z pełnieniem służby wpisuje się następujące

dane

1)

imię i nazwisko funkcjonariusza, który uległ wypadkowi;

2)

miejsce i datę wypadku;

3)

informacje dotyczące skutków wypadku dla funkcjonariusza, który uległ wypadkowi;

4)

datę sporządzenia protokołu powypadkowego;

5)

stwierdzenie, że wypadek jest wypadkiem pozostającym w związku z pełnieniem służby;

6)

liczbę dni zwolnienia od zajęć służbowych;

7)

inne informacje, niebędące danymi osobowymi, których zamieszczenie w rejestrze jest

celowe, w tym wnioski i zalecenia profilaktyczne komisji powypadkowej.

1.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób i tryb ustalania okoliczności

i przyczyn wypadków w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu oraz Centralnym

Biurze Antykorupcyjnym, w szczególności

1)

tryb postępowania komisji powypadkowej,

2)

tryb zgłaszania i rozpatrywania uwag i zastrzeżeń do ustaleń komisji powypadkowej

oraz zatwierdzania tych ustaleń,

3)

wzory rejestru wypadków pozostających w związku z pełnieniem służby, protokołu powypadkowego

oraz innych dokumentów sporządzanych w toku postępowania wyjaśniającego

- mając na względzie sprawne i terminowe prowadzenie tych postępowań.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, sposób i

tryb ustalania okoliczności i przyczyn wypadków w Policji, Straży Granicznej, Straży

Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej i Służbie Ochrony Państwa, w szczególności

1)

tryb postępowania komisji powypadkowej,

2)

tryb zgłaszania i rozpatrywania uwag i zastrzeżeń do ustaleń komisji powypadkowej

oraz zatwierdzania tych ustaleń,

3)

wzory rejestru wypadków pozostających w związku z pełnieniem służby, protokołu powypadkowego

oraz innych dokumentów sporządzanych w toku postępowania wyjaśniającego

- mając na względzie sprawne i terminowe prowadzenie tych postępowań.

3

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

sposób i tryb ustalania okoliczności i przyczyn wypadków w Służbie Celno-Skarbowej,

w szczególności

1)

tryb postępowania komisji powypadkowej,

2)

tryb zgłaszania i rozpatrywania uwag i zastrzeżeń do ustaleń komisji powypadkowej

oraz zatwierdzania tych ustaleń,

3)

wzory rejestru wypadków pozostających w związku z pełnieniem służby, protokołu powypadkowego

oraz innych dokumentów sporządzanych w toku postępowania wyjaśniającego

- mając na względzie sprawne i terminowe prowadzenie tych postępowań.

Zbiorcze zestawienie wypadków pozostających w związku z pełnieniem służby zaistniałych

w danym roku kalendarzowym sporządzają

1)

Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szef Agencji Wywiadu oraz Szef Centralnego

Biura Antykorupcyjnego,

2

Komendant Główny Policji, Komendant Główny Straży Granicznej, Komendant Główny Państwowej

Straży Pożarnej oraz Komendant Służby Ochrony Państwa,

3)

Szef Krajowej Administracji Skarbowej,

4

Szef Kancelarii Sejmu

- i przekazują odpowiednio Prezesowi Rady Ministrów, ministrowi właściwemu do spraw

wewnętrznych albo ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych w terminie do

końca marca następnego roku.

1.

W razie ujawnienia u funkcjonariusza choroby, co do której zachodzi podejrzenie, że

powstała w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby, kierownik

jednostki organizacyjnej kieruje funkcjonariusza do właściwej komisji lekarskiej z

urzędu lub na wniosek funkcjonariusza.

2.

W razie śmierci funkcjonariusza spowodowanej chorobą, co do której zachodzi podejrzenie,

że powstała w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby, kierownik

jednostki organizacyjnej zwraca się z urzędu lub na wniosek osób, o których mowa w

art. 8, do właściwej komisji lekarskiej o ustalenie, czy śmierć funkcjonariusza jest

następstwem tej choroby.

O uszczerbku na zdrowiu funkcjonariusza doznanym wskutek wypadku lub choroby lub o

związku śmierci funkcjonariusza z wypadkiem lub chorobą orzekają komisje lekarskie

podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych albo komisje lekarskie Agencji

Bezpieczeństwa Wewnętrznego albo Agencji Wywiadu.

1.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

wykaz chorób pozostających w związku z pełnieniem służby w Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego, Agencji Wywiadu i Centralnym Biurze Antykorupcyjnym, uwzględniając ich

związek ze szczególnymi warunkami lub właściwościami każdej ze służb;

2)

sposób ustalania stopnia uszczerbku na zdrowiu funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego, Agencji Wywiadu i Centralnego Biura Antykorupcyjnego, uwzględniając

możliwość wystąpienia wielomiejscowych naruszeń sprawności organizmu oraz wpływ upośledzeń

czynności organizmu mogących istnieć przed wypadkiem lub chorobą na ocenę procentową

uszczerbku na zdrowiu;

3)

wykaz norm oceny procentowej uszczerbku na zdrowiu funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego, Agencji Wywiadu i Centralnego Biura Antykorupcyjnego, mając na względzie

aktualny stan wiedzy medycznej.

2

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zdrowia, ministrem właściwym do spraw pracy, ministrem właściwym do spraw zabezpieczenia

społecznego oraz ministrem właściwym do spraw finansów publicznych określi, w drodze

rozporządzenia

1)

wykaz chorób pozostających w związku z pełnieniem służby w Policji, Straży Granicznej,

Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej, Służbie Celno-Skarbowej i Służbie

Ochrony Państwa, uwzględniając ich związek ze szczególnymi warunkami lub właściwościami

każdej ze służb;

2)

sposób ustalania stopnia uszczerbku na zdrowiu funkcjonariuszy Policji, Straży Granicznej,

Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby

Ochrony Państwa, o których mowa w art. 2 pkt 1, uwzględniając możliwość wystąpienia

wielomiejscowych naruszeń sprawności organizmu oraz wpływ upośledzeń czynności organizmu

mogących istnieć przed wypadkiem lub chorobą na ocenę procentową uszczerbku na zdrowiu;

3)

wykaz norm oceny procentowej uszczerbku na zdrowiu funkcjonariuszy Policji, Straży

Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej

i Służby Ochrony Państwa, o których mowa w art. 2 pkt 1, mając na względzie aktualny

stan wiedzy medycznej.

Postępowanie w sprawie przyznania świadczeń odszkodowawczych wszczyna się

1)

z urzędu w przypadku

a)

stwierdzenia w okresie pozostawania w służbie uszczerbku na zdrowiu funkcjonariusza,

b)

śmierci funkcjonariusza w okresie pozostawania w służbie wskutek wypadku lub choroby;

2)

na wniosek funkcjonariusza albo uprawnionych członków rodziny w przypadku

a)

stwierdzenia stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu lub śmierci funkcjonariusza,

które nastąpiły po jego zwolnieniu ze służby,

b)

pogorszenia stanu zdrowia funkcjonariusza wskutek wypadku lub choroby,

c)

stwierdzenia przez komisję lekarską, że wskutek wypadku lub choroby funkcjonariusz

nie doznał stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu albo że jego śmierć nie

pozostaje w związku z wypadkiem lub chorobą,

d)

stwierdzenia przez komisję powypadkową, że wypadek funkcjonariusza nie pozostaje w

związku ze służbą lub nastąpił w okolicznościach wymienionych w art. 7 ust. 1,

e)

szkody poniesionej przez funkcjonariusza wskutek utraty, zniszczenia lub uszkodzenia

w związku z wypadkiem, o którym mowa w art. 3, przedmiotów osobistego użytku.

1.

Prawo do świadczeń odszkodowawczych i ich wysokość ustala się w drodze decyzji.

2.

Decyzję, o której mowa w ust. 1, wydają

1)

Prezes Rady Ministrów w stosunku do Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefa

Agencji Wywiadu, Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego i ich zastępców oraz członków

ich rodzin;

2)

minister właściwy do spraw wewnętrznych w stosunku do

a

Komendanta Głównego Policji i jego zastępców, Komendanta Głównego Straży Granicznej

i jego zastępców, Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej i jego zastępców,

Komendanta Służby Ochrony Państwa i jego zastępców oraz członków ich rodzin,

b)

funkcjonariuszy oddelegowanych do pełnienia zadań służbowych w urzędzie obsługującym

ministra właściwego do spraw wewnętrznych oraz członków ich rodzin;

2a

minister właściwy do spraw finansów publicznych w stosunku do Szefa Krajowej Administracji

Skarbowej i jego zastępców oraz członków ich rodzin;

2b

Szef Kancelarii Sejmu w stosunku do Komendanta Straży Marszałkowskiej, jego zastępców,

funkcjonariuszy Straży Marszałkowskiej oraz członków ich rodzin;

3)

Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w stosunku do funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego oraz członków ich rodzin;

4)

Szef Agencji Wywiadu w stosunku do funkcjonariuszy Agencji Wywiadu oraz członków ich

rodzin;

5)

Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego w stosunku do funkcjonariuszy Centralnego

Biura Antykorupcyjnego oraz członków ich rodzin;

6)

Komendant Główny Policji w stosunku do

a

dyrektorów biur (równorzędnych) Komendy Głównej Policji i ich zastępców, Komendanta

Centralnego Biura Śledczego Policji i jego zastępców, Komendanta Biura Spraw Wewnętrznych

Policji i jego zastępców, komendantów wojewódzkich (Stołecznego) Policji i ich zastępców,

Komendanta-Rektora Wyższej Szkoły Policji w Szczytnie, Zastępcy Komendanta-Prorektora

Wyższej Szkoły Policji w Szczytnie, Kanclerza Wyższej Szkoły Policji w Szczytnie,

komendantów szkół policyjnych i ich zastępców oraz dyrektora instytutu badawczego

Policji i jego zastępców, a także członków ich rodzin,

b)

funkcjonariuszy pełniących służbę w Komendzie Głównej Policji oraz członków ich rodzin;

6a

Komendant Centralnego Biura Śledczego Policji w stosunku do funkcjonariuszy pełniących

służbę w Centralnym Biurze Śledczym Policji oraz członków ich rodzin;

6b

Komendant Biura Spraw Wewnętrznych Policji w stosunku do funkcjonariuszy pełniących

służbę w Biurze Spraw Wewnętrznych Policji oraz członków ich rodzin;

7)

komendanci wojewódzcy (Stołeczny) Policji w stosunku do funkcjonariuszy pełniących

służbę na terenie ich działania oraz członków ich rodzin;

8)

Komendant-Rektor Wyższej Szkoły Policji w Szczytnie oraz komendanci szkół policyjnych

w stosunku do funkcjonariuszy pełniących służbę w podległych im szkołach oraz członków

ich rodzin;

9)

dyrektor instytutu badawczego Policji w stosunku do funkcjonariuszy pełniących służbę

w instytucie oraz członków ich rodzin;

10)

Komendant Główny Straży Granicznej w stosunku do

a

dyrektorów komórek organizacyjnych Komendy Głównej Straży Granicznej i ich zastępców,

Komendanta Biura Spraw Wewnętrznych Straży Granicznej i jego zastępców, komendantów

oddziałów Straży Granicznej i ich zastępców, komendantów ośrodków szkolenia Straży

Granicznej i ich zastępców, komendantów ośrodków Straży Granicznej i ich zastępców

oraz członków ich rodzin,

b)

funkcjonariuszy pełniących służbę w Komendzie Głównej Straży Granicznej oraz członków

ich rodzin;

11)

komendanci oddziałów Straży Granicznej, komendanci ośrodków szkolenia Straży Granicznej,

komendanci ośrodków Straży Granicznej w stosunku do funkcjonariuszy pełniących służbę

na terenie ich działania oraz członków ich rodzin;

11a

Komendant Biura Spraw Wewnętrznych Straży Granicznej w stosunku do funkcjonariuszy

pełniących służbę w Biurze Spraw Wewnętrznych Straży Granicznej oraz członków ich

rodzin;

12)

Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej w stosunku do

a)

komendantów wojewódzkich Państwowej Straży Pożarnej i ich zastępców, komendantów szkół

Państwowej Straży Pożarnej i ich zastępców, dyrektora instytutu badawczego Państwowej

Straży Pożarnej i jego zastępców, dyrektora Centralnego Muzeum Pożarnictwa oraz członków

ich rodzin,

b)

funkcjonariuszy pełniących służbę w Komendzie Głównej Państwowej Straży Pożarnej oraz

członków ich rodzin;

13)

komendanci wojewódzcy Państwowej Straży Pożarnej w stosunku do komendantów powiatowych

(miejskich) Państwowej Straży Pożarnej i ich zastępców, funkcjonariuszy pełniących

służbę w podległych im komendach wojewódzkich Państwowej Straży Pożarnej oraz członków

ich rodzin;

14)

komendanci powiatowi (miejscy) Państwowej Straży Pożarnej w stosunku do funkcjonariuszy

pełniących służbę w podległych im komendach powiatowych (miejskich) Państwowej Straży

Pożarnej oraz członków ich rodzin;

15)

komendanci szkół Państwowej Straży Pożarnej w stosunku do funkcjonariuszy pełniących

służbę w podległych im jednostkach organizacyjnych szkół oraz członków ich rodzin;

16)

dyrektor instytutu badawczego Państwowej Straży Pożarnej w stosunku do funkcjonariuszy

pełniących służbę w instytucie oraz członków ich rodzin;

17)

dyrektor Centralnego Muzeum Pożarnictwa w stosunku do funkcjonariuszy pełniących służbę

w tej jednostce oraz członków ich rodzin;

18)

Szef Wojskowej Ochrony Przeciwpożarowej w stosunku do funkcjonariuszy pełniących służbę

w Inspektoracie Wojskowej Ochrony Przeciwpożarowej oraz członków ich rodzin;

19)

szefowie delegatur Wojskowej Ochrony Przeciwpożarowej w stosunku do funkcjonariuszy

pełniących służbę w podległych im delegaturach oraz członków ich rodzin;

20)

właściwy terytorialnie szef delegatury Wojskowej Ochrony Przeciwpożarowej w stosunku

do funkcjonariuszy pełniących służbę w wojskowych strażach pożarnych oraz członków

ich rodzin;

21

Komendant Służby Ochrony Państwa w stosunku do funkcjonariuszy Służby Ochrony Państwa

oraz członków ich rodzin;

22

kierownik jednostki organizacyjnej w stosunku do funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej

oraz członków ich rodzin.

3.

W przypadku funkcjonariusza zwolnionego ze służby przed ustaleniem uszczerbku na zdrowiu

doznanego wskutek choroby oraz funkcjonariusza zaginionego decyzję, o której mowa

w ust. 1, wydaje kierownik jednostki organizacyjnej, w której funkcjonariusz ostatnio

pełnił służbę.

Prawo do jednorazowego odszkodowania ustala się na podstawie

1)

orzeczenia komisji lekarskiej, o której mowa w art. 31;

2)

protokołu powypadkowego;

3)

dokumentów potwierdzających stan cywilny lub stopień pokrewieństwa uprawnionego członka

rodziny z poszkodowanym funkcjonariuszem, w szczególności wyciągów z aktów stanu cywilnego;

4)

zaświadczenia właściwego organu emerytalnego stwierdzającego spełnienie przez uprawnionych

członków rodziny innych niż małżonek warunków wymaganych do uzyskania renty rodzinnej

po zmarłym funkcjonariuszu;

5)

innych dowodów potwierdzających spełnienie warunków, o których mowa w art. 8 pkt 3.

Prawo do odszkodowania za szkody poniesione wskutek utraty, zniszczenia lub uszkodzenia

w związku z wypadkiem przedmiotów osobistego użytku i wysokość tego odszkodowania

ustala się na podstawie

1)

protokołu powypadkowego;

2)

innych dowodów przedstawionych przez osobę uprawnioną do odszkodowania.

1.

Decyzję w sprawie przyznania świadczeń odszkodowawczych wydaje się w terminie 30 dni

od dnia wszczęcia postępowania.

2

Jeżeli organ, o którym mowa w art. 34 ust. 2, uzna, że zachodzi szczególnie uzasadniony

przypadek, może przedstawić również, odpowiednio Marszałkowi Sejmu, Prezesowi Rady

Ministrów, ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych albo ministrowi właściwemu

do spraw wewnętrznych, wniosek o podwyższenie odszkodowania albo o jego przyznanie

w wysokości określonej w art. 14, wraz z dokumentami zebranymi w sprawie.

3

Decyzje w sprawach, o których mowa w ust. 2, Marszałek Sejmu, Prezes Rady Ministrów,

minister właściwy do spraw finansów publicznych albo minister właściwy do spraw wewnętrznych

wydaje w terminie 30 dni od dnia otrzymania wniosku organu.

4.

Jeżeli w związku z wypadkiem, któremu uległ funkcjonariusz, jest prowadzone postępowanie

karne lub postępowanie dyscyplinarne, a wynik tego postępowania może mieć wpływ na

uprawnienia funkcjonariusza lub członków jego rodziny do jednorazowego odszkodowania,

organ, o którym mowa w art. 34 ust. 2, może zawiesić wydanie decyzji lub przedstawienie

wniosku, o którym mowa w ust. 2, do czasu zakończenia postępowania karnego lub postępowania

dyscyplinarnego, o czym powiadamia się te osoby.

1.

Od decyzji, o której mowa w art. 37 ust. 1, przysługuje odwołanie do sądu pracy i

ubezpieczeń społecznych, na zasadach i w terminach określonych w przepisach ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego

(Dz. U. z 2018 r. poz. 155, z późn. zm..

2.

Odwołanie do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych przysługuje także w razie niewydania

decyzji w terminie 60 dni od dnia zgłoszenia wniosku o przyznanie świadczenia odszkodowawczego

bądź powstania obowiązku wszczęcia postępowania z urzędu. Odwołanie można wnieść w

każdym czasie po upływie tego terminu.

3.

Od decyzji, o której mowa w art. 37 ust. 3, przysługuje skarga do sądu administracyjnego.

Świadczenia odszkodowawcze, w tym przyznane na podstawie art. 14, wypłaca jednostka

organizacyjna, na której zaopatrzeniu finansowym funkcjonariusz pozostaje, albo w

przypadku funkcjonariusza zwolnionego albo zmarłego, albo zaginionego - jednostka,

na której zaopatrzeniu pozostawał przed dniem zwolnienia albo śmierci, albo zaginięcia,

w terminie 14 dni od dnia wydania decyzji.

W ustawie z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego

(Dz. U. z 2014 r. poz. 101, z późn. zm. w art. 476

1)

w § 2 pkt 5 otrzymuje brzmienie

„

5)

świadczeń odszkodowawczych przysługujących w razie wypadku lub choroby pozostających

w związku ze służbą wojskową albo służbą w Policji, Straży Granicznej, Państwowej

Straży Pożarnej, Biurze Ochrony Rządu, Służbie Więziennej, Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służbie Kontrwywiadu Wojskowego, Służbie Wywiadu Wojskowego

oraz Centralnym Biurze Antykorupcyjnym.

”

;

2)

w § 5 w pkt 2 lit. d otrzymuje brzmienie

„

d)

świadczenie odszkodowawcze przysługujące w razie wypadku lub choroby pozostające w

związku ze służbą wojskową albo służbą w Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży

Pożarnej, Biurze Ochrony Rządu, Służbie Więziennej, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

Agencji Wywiadu, Służbie Kontrwywiadu Wojskowego, Służbie Wywiadu Wojskowego oraz

Centralnym Biurze Antykorupcyjnym.

”

.

(pominięte)

W ustawie z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji

(Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687, ze zm.)

W ustawie z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej

(Dz. U. z 2011 r. Nr 116, poz. 675, z późn. zm. uchyla się art. 73.

W ustawie z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej

(Dz. U. z 2013 r. poz. 1340 i 1351 oraz z 2014 r. poz. 502) wprowadza się następujące zmiany

1)

uchyla się art. 59;

2)

w art. 114

a)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Do strażaków w służbie kandydackiej stosuje się odpowiednio przepisy art. 28-30, art.

61 ust. 1-5 i ust. 6 pkt 1, art. 67-69, art. 72 ust. 1 i 2, art. 73, art. 97b, art.

103 ust. 2 i 3 i art. 115-124n.

”

,

b)

po ust. 3 dodaje się ust. 3a w brzmieniu

„

3a.

Strażak w służbie kandydackiej, który w związku ze służbą doznał uszczerbku na zdrowiu

lub poniósł szkodę w mieniu, otrzymuje świadczenia odszkodowawcze w trybie i na zasadach

określonych dla strażaków. W razie śmierci strażaka w służbie kandydackiej w związku

ze służbą, świadczenia odszkodowawcze otrzymują pozostali po nim członkowie rodziny.

”

.

W ustawie z dnia 16 marca 2001 r. o Biurze Ochrony Rządu

(Dz. U. z 2014 r. poz. 170 i 502) wprowadza się następujące zmiany

1)

art. 60b otrzymuje brzmienie

„

Art. 60b.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, sumy ubezpieczenia,

o którym mowa w art. 60a, uwzględniając, że nie mogą być niższe niż świadczenia odszkodowawcze

przysługujące w razie wypadku lub choroby pozostających w związku ze służbą.

”

;

2)

uchyla się art. 61.

W ustawie z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji

Wywiadu

(Dz. U. z 2010 r. Nr 29, poz. 154, z późn. zm. uchyla się art. 85.

W ustawie z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym

(Dz. U. z 2012 r. poz. 621, z późn. zm. uchyla się art. 77.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 36 i

art. 40, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie przepisów

1)

art. 47 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 3,

2)

art. 88 ust. 4 pkt 2 ustawy zmienianej w art. 6,

3)

art. 28 ust. 2 i art. 32 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 34,

4)

art. 8 ust. 2 i art. 30 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 35

- zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych odpowiednio

na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 3, art. 88 ust. 4 pkt 2 ustawy

zmienianej w art. 6, art. 28 ust. 2 i art. 32 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 34 oraz

art. 8 ust. 2 i art. 30 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 35, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą, jednak nie dłużej niż przez 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy.

W ustawie z dnia z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej

(Dz. U. z 2014 r. poz. 173 i 502) w art. 118 dodaje się ust. 19 w brzmieniu

„

19.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wykaz norm oceny procentowej

uszczerbku na zdrowiu funkcjonariuszy, mając na względzie aktualny stan wiedzy medycznej.”.

”

;

Ustawa wchodzi w życie z dniem 20 maja 2018 r., z wyjątkiem

1)

art. 3 pkt 4 i 5, art. 4 pkt 3, 4 i 6, art. 6 pkt 2-5, pkt 6 w zakresie art. 88 ust.

4 pkt 2 oraz pkt 7, art. 8, art. 9, art. 21 pkt 3, 5 i 6, art. 22, art. 23 pkt 2,

art. 25-27, art. 29, art. 35 pkt 10 lit. b tiret drugie w zakresie pkt 4, pkt 12 w

zakresie ust. 2, pkt 16 lit. b i pkt 17 w zakresie art. 35, które wchodzą w życie

po upływie 2 lat od dnia ogłoszenia;

2)

art. 38 i art. 39, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Do postępowań w sprawie przyznania świadczeń odszkodowawczych wszczętych a niezakończonych

decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

2.

W przypadku pogorszenia się stanu zdrowia funkcjonariusza, które jest następstwem

wypadku lub choroby, z których tytułu wypłacono jednorazowe odszkodowanie na podstawie

przepisów dotychczasowych, zwiększenie tego odszkodowania ustala się na zasadach określonych

w art. 11.

1.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 60b ustawy, o której mowa

w art. 44, zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na

podstawie art. 60b ustawy, o której mowa w art. 44, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą, nie dłużej jednak niż przez 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy.

2.

Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 2 ust. 2, art. 3 i art. 11 ust. 3 ustawy,

o której mowa w art. 50, zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych

wydanych na podstawie art. 28 ust. 2 i art. 32 ust. 2 niniejszej ustawy, nie dłużej

jednak niż przez okres 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

Traci moc ustawa z dnia 16 grudnia 1972 r. o odszkodowaniach przysługujących w razie wypadków

i chorób pozostających w związku ze służbą w Policji

(Dz. U. poz. 345, z późn. zm.)

Ustawa wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca następującego po miesiącu

ogłoszenia

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, sumy ubezpieczenia,

o którym mowa w art. 60a, uwzględniając, że nie mogą być niższe niż świadczenia odszkodowawcze

przysługujące w razie wypadku lub choroby pozostających w związku ze służbą.

„2. Przepisy wykonawcze wydane na podstawie

1)

art. 811 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego,

2)

art. 50 § 3 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji,

3)

art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej,

4)

art. 25a ust. 4 oraz art. 47 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji,

5)

art. 31a ust. 5, art. 61 ust. 4, art. 62 oraz art. 106 ustawy z dnia 12 października

1990 r. o Straży Granicznej,

6)

art. 64i ust. 3, art. 66 ust. 7, art. 76 ust. 3 i ust. 5 pkt 4 oraz art. 86 ust. 4

ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym,

7)

art. 14 ust. 2 oraz 21 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. o Żandarmerii Wojskowej

i wojskowych organach porządkowych,

8)

art. 28 ust. 2 i art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 4 kwietnia 2014 r. o świadczeniach odszkodowawczych

przysługujących w razie wypadku lub choroby pozostających w związku ze służbą,

9)

art. 8 ust. 2 oraz art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich

podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych,

10)

art. 88 ust. 3 ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o Agencji Mienia Wojskowego

- zachowują moc do dnia wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych, nie dłużej

jednak niż przez okres 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, oraz

mogą być zmieniane na podstawie przepisów, o których mowa w pkt 1-8, w dotychczasowym

brzmieniu.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lutego 2018 r., z wyjątkiem art. 346, który wchodzi

w życie z dniem ogłoszenia.