Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 5 lipca 2018 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o restrukturyzacji finansowej przedsiębiorstw i banków oraz o zmianie niektórych ustaw

Ustawa reguluje

1)

bankowe postępowanie ugodowe;

2)

publiczną sprzedaż wierzytelności bankowych;

3)

(uchylony)

4)

przekazywanie środków na powiększenie funduszy własnych banków państwowych oraz banków,

w których Skarb Państwa posiada więcej niż 50% akcji lub udziałów.

Uprawnienia i obowiązki banku określone w rozdziałach 2 i 3 przysługują każdemu bankowi.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 8 lipca 1997 r.

Uprawnienia i obowiązki banku określone w rozdziałach 2 i 3 przysługują także Agencji

Rozwoju Przemysłu Spółka Akcyjna.

1.

Postępowania o nabycie akcji lub udziałów jednoosobowych spółek Skarbu Państwa za

wierzytelności, prowadzone na podstawie przepisów ustawy, o której mowa w art. 1,

niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy nabyciem akcji lub udziałów,

umarza się.

2.

Postępowania o przekształcenie przedsiębiorstwa państwowego w spółkę z ograniczoną

odpowiedzialnością z udziałem Skarbu Państwa i wierzycieli, prowadzone na podstawie

przepisów działu III ustawy, o której mowa w art. 3, niezakończone przed dniem wejścia

w życie niniejszej ustawy aktem komercjalizacji, umarza się.

Ilekroć w ustawie jest mowa o

1)

spółkach - należy przez to rozumieć spółki akcyjne i spółki z ograniczoną odpowiedzialnością;

2)

akcjach - należy przez to rozumieć akcje w spółce akcyjnej i udziały w spółce z ograniczoną

odpowiedzialnością;

3)

statutach - należy przez to rozumieć statuty spółek akcyjnych oraz umowy i akty założycielskie

spółek z ograniczoną odpowiedzialnością;

4)

wartości księgowej netto - należy przez to rozumieć, w przypadku spółki, sumę kapitałów

własnych skorygowaną o wynik finansowy, a w przypadku przedsiębiorstwa państwowego,

sumę funduszy własnych skorygowaną o wynik finansowy.

Ustawa wchodzi w życie z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w

Unii Europejskiej.

Na wniosek dłużnika, który zaprzestał spłacania długu wobec banku lub nie będzie w

stanie spłacać długu w przyszłości - bank, z zastrzeżeniem art. 7, 8 i art. 37, może

wszcząć bankowe postępowanie ugodowe w celu doprowadzenia do ugody między dłużnikiem

i wierzycielami.

1.

Bankowe postępowanie ugodowe może dotyczyć

1)

wyłącznie dłużnika będącego przedsiębiorstwem państwowym, jednoosobową spółką Skarbu

Państwa lub spółką, w której akcje będące własnością Skarbu Państwa, przedsiębiorstw

państwowych i jednoosobowych spółek Skarbu Państwa stanowią łącznie więcej niż 50%;

2

Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa, w części obejmującej jego zobowiązania przejęte

- stosownie do odrębnych przepisów o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu

Państwa - po zlikwidowanych państwowych przedsiębiorstwach gospodarki rolnej.

2

Jeżeli dłużnikiem jest Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa, przedmiotem bankowego postępowania

ugodowego są wierzytelności wobec poszczególnych, zlikwidowanych i przejętych przez

Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa państwowych przedsiębiorstw gospodarki rolnej.

1.

Bank może wszcząć bankowe postępowanie ugodowe indywidualnie lub w imieniu i za zgodą

grupy banków, gdy

1)

wierzytelności banku lub grupy banków wobec dłużnika stanowią co najmniej 10% ogólnej

kwoty zobowiązań dłużnika, przy czym suma wierzytelności bankowej jest nie mniejsza

niż sto tysięcy złotych

2)

wierzytelności banku lub grupy banków stanowią nie mniej niż 20% ogólnej kwoty zobowiązań

dłużnika.

2

Jeżeli dłużnikiem jest Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa, wierzytelności, o których

mowa w ust. 1, ustala się na podstawie protokołu zdawczo-odbiorczego majątku, wierzytelności

i zobowiązań zlikwidowanego państwowego przedsiębiorstwa gospodarki rolnej, sporządzanego

przez organ założycielski tego przedsiębiorstwa i Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa.

3.

Przez ogólną kwotę zobowiązań dłużnika, o której mowa w ust. 1, rozumie się, z zastrzeżeniem

ust. 4, kwotę wynikającą z pomniejszenia sumy bilansowej bilansu, sporządzonego na

koniec kwartału poprzedzającego dzień złożenia wniosku

1)

o kapitały - w przypadku spółki,

2)

o fundusze własne - w przypadku przedsiębiorstwa państwowego

- skorygowane o wynik finansowy.

4

Przez ogólną kwotę zobowiązań dłużnika, będącego Krajowym Ośrodkiem Wsparcia Rolnictwa,

rozumie się kwotę zobowiązań określoną w protokole zdawczo-odbiorczym, o którym mowa

w ust. 2.

Bankiem właściwym do wszczęcia bankowego postępowania ugodowego jest

1)

bank, którego suma wierzytelności wobec dłużnika jest największa spośród wszystkich

wierzytelności bankowych;

2)

inny bank będący wierzycielem, jeżeli bank, o którym mowa w pkt 1, nie wszczął bankowego

postępowania ugodowego w terminie 30 dni od dnia złożenia przez dłużnika wniosku o

wszczęcie postępowania, a w przypadku określonym w art. 10 ust. 1, w terminie 30 dni

od przedstawienia lub uzupełnienia programu uzdrowienia gospodarki przez dłużnika.

1.

Do wniosku o wszczęcie bankowego postępowania ugodowego dłużnik powinien dołączyć

1)

propozycje ugodowe, w szczególności założenia uzdrowienia gospodarki dłużnika, z zastrzeżeniem

ust. 3 i 4;

2)

bilans z rachunkiem wyników;

3)

wyciąg z rejestru;

4)

spis wierzycieli, w tym zagranicznych, ze wskazaniem imion, nazwisk lub firm i adresów

oraz wymienieniem wierzytelności i terminów ich płatności, z oznaczeniem wierzytelności

zabezpieczonych zastawem bądź hipoteką;

5)

wykaz udzielonych poręczeń;

6)

wykaz tytułów egzekucyjnych przeciwko dłużnikowi;

7)

spis podmiotów zobowiązanych względem dłużnika, z wymienieniem należności i terminów

ich płatności;

8)

propozycje potrąceń według zasad, o których mowa w art. 13.

2.

Przepisy ust. 1 stosuje się odpowiednio, gdy przedmiotem bankowego postępowania ugodowego

mają być wierzytelności, o których mowa w art. 6 ust. 2, z tym że

1)

w miejsce wyciągu z rejestru dłużnik dołącza decyzję organu założycielskiego o likwidacji

państwowego przedsiębiorstwa gospodarki rolnej;

2)

dane określone w ust. 1 pkt 2 i 4-7 dotyczą zlikwidowanego przedsiębiorstwa.

3

Jeżeli dłużnikiem jest państwowe przedsiębiorstwo gospodarki rolnej, propozycje ugodowe,

uwzględniające również program zagospodarowania majątku po przejęciu przez Krajowy

Ośrodek Wsparcia Rolnictwa, wymagają zgody Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa.

4

Jeżeli dłużnikiem jest Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa, propozycje ugodowe uwzględniają

program zagospodarowania majątku po zlikwidowanym państwowym przedsiębiorstwie gospodarki

rolnej.

1.

Bank może uzależnić wszczęcie lub prowadzenie bankowego postępowania ugodowego od

przedstawienia lub uzupełnienia programu uzdrowienia gospodarki dłużnika lub programu

zagospodarowania, o którym mowa w art. 9 ust. 3 i 4, wyznaczając mu na tę czynność

czas nie krótszy niż 30 dni.

2.

Jeżeli dłużnikiem jest przedsiębiorstwo państwowe, bank może uzależnić wszczęcie bankowego

postępowania ugodowego od złożenia przez dłużnika wniosku do

1)

Ministra Przekształceń Własnościowych o przekształcenie przedsiębiorstwa w jednoosobową

spółkę Skarbu Państwa w trybie ustawy z dnia 13 lipca 1990 r. o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych

(Dz. U. poz. 298 oraz z 1991 r. poz. 253 i 480) lub

2)

organu założycielskiego o wniesienie przedsiębiorstwa lub zorganizowanych części mienia

przedsiębiorstwa do spółki w trybie art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych.

3.

Przepisów ust. 2 nie stosuje się do przedsiębiorstw państwowych, których prywatyzacja

wymaga zgody Rady Ministrów na podstawie odrębnych przepisów, chyba że Rada Ministrów

wyrazi zgodę na prywatyzację, oraz do państwowych przedsiębiorstw gospodarki rolnej.

Bankowym postępowaniem ugodowym, z zastrzeżeniem art. 12, objęte są wszelkie wierzytelności,

z wyłączeniem wierzytelności

1)

z tytułu ubezpieczeń społecznych;

2)

ze stosunku pracy;

3)

z umowy o rentę lub o dożywocie;

4)

zabezpieczonych zastawem, z wyjątkiem zastawów ustanowionych później niż na 30 dni

przed złożeniem wniosku o wszczęcie bankowego postępowania ugodowego oraz zastawów

ustawowych w rozumieniu ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych

(Dz. U. poz. 111, z późn. zm.;

5)

zabezpieczonych hipoteką, z wyjątkiem hipotek ustanowionych później niż na 30 dni

przed złożeniem wniosku o wszczęcie bankowego postępowania ugodowego oraz hipotek

przymusowych i hipotek ustawowych w rozumieniu ustawy z dnia 31 stycznia 1989 r. - Prawo bankowe

(Dz. U. z 1992 r. poz. 359 oraz z 1993 r. poz. 29);

6)

powstałych z tytułu pobierania przez dłużnika - zobowiązanego jako płatnik w rozumieniu

ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych

(Dz. U. z 2018 r. poz. 200, z późn. zm. - zaliczek na podatek dochodowy.

1.

Wierzytelności zabezpieczone zastawem lub hipoteką, wyłączone na podstawie art. 11

pkt 4 i 5, mogą zostać objęte bankowym postępowaniem ugodowym tylko za zgodą wierzycieli.

2.

Jeżeli wierzytelność nie została objęta ugodą bankową w związku z brakiem zgody wierzyciela,

o której mowa w ust. 1, po uprawomocnieniu się ugody bankowej, dłużnik może przenieść

na wierzyciela własność rzeczy obciążonej zastawem lub hipoteką ze skutkiem całkowitego

zaspokojenia wierzyciela z tytułu wierzytelności zabezpieczonych zastawem lub hipoteką,

które nie zostały objęte ugodą bankową.

3.

Objęcie ugodą bankową wierzytelności zabezpieczonych zastawem lub hipoteką nie powoduje

wygaśnięcia zastawu lub hipoteki do czasu zakończenia bankowego postępowania ugodowego

w trybie określonym w art. 36.

W bankowym postępowaniu ugodowym, przed zawarciem ugody bankowej, dokonuje się potrącenia

wierzytelności i zobowiązań dłużnika wobec Skarbu Państwa i jednostek budżetowych

na zasadach określonych w art. 28 ustawy o zobowiązaniach podatkowych oraz wzajemnych

wierzytelności dłużnika i wierzycieli objętych bankowym postępowaniem ugodowym - na

zasadach określonych w art. 498-508 Kodeksu cywilnego.

1.

Bank ogłasza o wszczęciu bankowego postępowania ugodowego w co najmniej jednym dzienniku

o zasięgu ogólnopolskim oraz w siedzibie banku i jego oddziałach, a także w siedzibie

dłużnika.

2.

Bankowe postępowanie ugodowe uważa się za wszczęte w dniu pierwszego ogłoszenia prasowego,

o którym mowa w ust. 1.

3.

O wszczęciu bankowego postępowania ugodowego bank odrębnie zawiadamia

1)

wszystkich wierzycieli, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 4;

2)

właściwe organy podatkowe;

3)

Ministra Przekształceń Własnościowych.

4.

Do zawiadomienia wierzycieli mających wierzytelności zabezpieczone zastawem bądź hipoteką

bank dołącza zapytanie o zgodę na objęcie ich wierzytelności bankowym postępowaniem

ugodowym. Brak odpowiedzi w terminie 21 dni od dnia otrzymania zawiadomienia oznacza

odmowę objęcia bankowym postępowaniem ugodowym wierzytelności objętej zastawem lub

hipoteką.

Bank kierujący bankowym postępowaniem ugodowym określa szczegółowy tryb postępowania

i terminy wykonania objętych tym postępowaniem czynności oraz nadzoruje wykonanie

ugody bankowej.

1.

Bankowe postępowanie ugodowe prowadzi do zawarcia ugody bankowej, która obejmuje

1

zobowiązanie dłużnika do podjęcia określonych działań zmierzających do naprawy przedsiębiorstwa

dłużnika, a w przypadku gdy dłużnikiem jest Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa - do

realizacji programu zagospodarowania majątku po zlikwidowanym państwowym przedsiębiorstwie

gospodarki rolnej;

2)

zobowiązanie wierzycieli do podjęcia działań w celu wsparcia realizacji programu naprawczego;

3)

określenie zasad zamiany wierzytelności na akcje, jeżeli ugoda przewiduje taką zamianę;

4)

określenie sposobu pokrywania kosztów ponoszonych w związku z bankowym postępowaniem

ugodowym; Skarb Państwa jest zwolniony z obowiązku ponoszenia kosztów;

5)

określenie sposobu realizacji wierzytelności objętych ugodą bankową po uprawomocnieniu

się ugody.

2.

Działania, o których mowa w ust. 1 pkt 2, mogą polegać na restrukturyzacji długu oraz

ułatwieniu dłużnikowi pozyskania nowych środków finansowych, a w szczególności na

1)

odroczeniu terminów płatności;

2)

obniżeniu oprocentowania wierzytelności;

3)

zaniechaniu naliczania oprocentowania w określonym czasie od całości lub części wierzytelności;

4)

przejściowym kapitalizowaniu należnych odsetek;

5)

rozłożeniu w czasie spłat odsetek i kapitału;

6)

zamianie części lub całości wierzytelności na akcje;

7)

umorzeniu części lub całości wierzytelności, w tym odsetek;

8)

udzieleniu dłużnikowi nowych pożyczek, kredytów lub gwarancji kredytowych.

3.

Ustalenia mające na celu zabezpieczenie wykonania ugody bankowej oraz kontroli nad

jej realizacją polegać mogą na

1)

powołaniu rady wierzycieli kontrolującej wykonanie postanowień ugody bankowej; w skład

rady wierzycieli wchodzi przedstawiciel Ministra Finansów, jeżeli ugodą bankową są

objęte wierzytelności Skarbu Państwa;

2)

przekazaniu wskazanemu wierzycielowi, na czas oznaczony, praw głosu z akcji, jeżeli

wierzyciele uznają to za niezbędne, poprzez ustanowienie odpowiedniego pełnomocnictwa;

3)

zobowiązaniu się akcjonariusza spółki dłużnika do zbycia akcji lub obciążenia akcji

prawem zastawu na rzecz wierzycieli.

4.

Uprawnienia osób wchodzących w skład rady wierzycieli, o której mowa w ust. 3 pkt

1, w zakresie należności przysługujących im z tytułu pełnienia tych funkcji, określa

akt powołania.

1.

Jeżeli dłużnikiem jest przedsiębiorstwo państwowe

1)

Minister Przekształceń Własnościowych przekształci przedsiębiorstwo w jednoosobową

spółkę Skarbu Państwa, w trybie i na zasadach przepisów ustawy o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych, najpóźniej w ciągu 30 dni od dnia podpisania ugody;

2)

Minister Przekształceń Własnościowych wyrazi zgodę na wniesienie przedsiębiorstwa

lub zorganizowanych części mienia przedsiębiorstwa do spółki w trybie art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych oraz wyrazi zgodę na zamianę wierzytelności na akcje tej spółki według zasad, o których

mowa w art. 16 ust. 1 pkt 3, w ciągu 30 dni od dnia podpisania ugody.

2.

Przepisów ust. 1 nie stosuje się, o ile

1)

przekształcenie przedsiębiorstwa w trybie i na zasadach przepisów ustawy o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych lub

2)

likwidacja przedsiębiorstwa w trybie określonym w art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych

- nie jest warunkiem zawartym w ugodzie.

3.

Przepisów ust. 1 nie stosuje się do przedsiębiorstw państwowych, których prywatyzacja

wymaga zgody Rady Ministrów na podstawie odrębnych przepisów, chyba że Rada Ministrów

wyrazi zgodę na prywatyzację, oraz do państwowych przedsiębiorstw gospodarki rolnej.

4.

Z chwilą przekształcenia przez Ministra Przekształceń Własnościowych przedsiębiorstwa

państwowego w jednoosobową spółkę Skarbu Państwa lub wniesienia przedsiębiorstwa albo

zorganizowanych części mienia przedsiębiorstwa do spółki w trybie art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych - spółka ta staje się stroną w bankowym postępowaniu ugodowym jako dłużnik.

5

Z dniem podjęcia decyzji o likwidacji państwowego przedsiębiorstwa gospodarki rolnej

w celu przekazania majątku tego przedsiębiorstwa Krajowemu Ośrodkowi Wsparcia Rolnictwa

- stroną w bankowym postępowaniu ugodowym staje się Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa.

1.

Ugoda bankowa powinna uwzględniać interesy wierzycieli na warunkach niekrzywdzących.

2.

Ugoda bankowa może przewidywać korzystniejsze warunki dla wierzycieli mających drobne

wierzytelności.

1.

Organy podatkowe dokonują zmian w zobowiązaniach podatkowych dłużnika, będących następstwem

zawartej ugody bankowej.

2

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

tryb postępowania organów podatkowych dokonujących zmian w zobowiązaniach podatkowych

dłużnika, wynikających z zawartej ugody bankowej.

1.

Zawarcie ugody bankowej następuje wówczas, gdy propozycja ugody określająca sposób

realizacji wszystkich wierzytelności objętych bankowym postępowaniem ugodowym zostanie

zaakceptowana przez dłużnika oraz wierzycieli posiadających łącznie więcej niż 50%

sumy wierzytelności objętych postępowaniem, w tym przez bank prowadzący bankowe postępowanie

ugodowe.

2.

Ugoda, o której mowa w ust. 1, jest wiążąca dla wszystkich wierzycieli, z zastrzeżeniem

art. 11 i art. 12 ust. 2.

3.

Ugoda bankowa, pod rygorem nieważności, powinna być zawarta w formie pisemnej.

4.

Ugodę obejmującą wierzytelności Skarbu Państwa podpisuje w imieniu Skarbu Państwa

Minister Finansów lub osoba przez niego upoważniona.

5.

Ugodę zawieraną na warunkach określonych w art. 17 ust. 1 podpisuje w imieniu Skarbu

Państwa Minister Przekształceń Własnościowych lub osoba przez niego upoważniona.

6.

Przedstawiciel Ministra Finansów, o którym mowa w ust. 4, może nie podpisać ugody

bankowej tylko wtedy, gdy wierzytelności Skarbu Państwa zostały potraktowane w sposób

krzywdzący w stosunku do innych wierzytelności, z zastrzeżeniem art. 18 ust. 2.

7

Do zbywania i obciążania akcji należących do Skarbu Państwa, w ramach wykonywania

ugody bankowej, nie stosuje się przepisów ustawy o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych, z wyjątkiem przepisów dotyczących nabywania akcji przez pracowników i rolników lub

rybaków.

8

Przepis art. 63 ust. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i niektórych uprawnieniach

pracowników

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1055 oraz z 2018 r. poz. 702) stosuje się odpowiednio, z tym że uprawnionym pracownikom oraz rolnikom lub rybakom

przysługuje prawo do nieodpłatnego nabycia do 15% akcji Skarbu Państwa według stanu

z dnia objęcia przez Skarb Państwa, jeżeli do Skarbu Państwa należy jeszcze taka część

akcji. Jeżeli do Skarbu Państwa należy mniejsza część akcji, prawo do nieodpłatnego

nabycia ogranicza się do tej części.

1.

Bank ogłasza o zawarciu ugody bankowej w trybie określonym w art. 14 ust. 1, ze wskazaniem

miejsca, w którym można zapoznać się z jej warunkami.

2.

O zawarciu ugody bankowej bank odrębnie i niezwłocznie zawiadamia

1)

wszystkich wierzycieli, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 4;

2)

właściwe organy podatkowe;

3)

Ministra Przekształceń Własnościowych.

1.

Wierzyciel, który nie podpisał ugody bankowej, a którego wierzytelności zostały objęte

ugodą, może wnieść sprzeciw w terminie 30 dni od dnia ukazania się, zgodnie z art.

21, pierwszego ogłoszenia prasowego o zawarciu ugody bankowej.

2.

Sprzeciw wraz z uzasadnieniem wnosi się za pośrednictwem banku, o którym mowa w art.

15, w formie pisemnej do sądu rejonowego - sądu gospodarczego, właściwego dla siedziby

dłużnika.

3.

Na żądanie sądu, do którego wniesiono sprzeciw zgodnie z ust. 2, bank niezwłocznie

przekazuje pełną dokumentację bankowego postępowania ugodowego.

1.

W postępowaniu sądowym sprawy z zakresu bankowego postępowania ugodowego są rozpatrywane

na podstawie przepisów księgi drugiej Kodeksu postępowania cywilnego - postępowanie nieprocesowe, z uwzględnieniem przepisów niniejszego rozdziału.

2.

Wnoszący sprzeciw uiszcza stały wpis.

3.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wysokość wpisu wnoszonego

od sprzeciwu.

1.

Sąd oddala sprzeciw, jeżeli zawarta ugoda bankowa nie narusza przepisów ustawy; w

przeciwnym przypadku uchyla ugodę bankową i umarza bankowe postępowanie ugodowe.

2.

Postanowienie sądu wymaga uzasadnienia.

3.

(utracił moc)

1.

Ugoda bankowa jest prawomocna, jeżeli w terminie określonym w art. 22 ust. 1 nie został

złożony sprzeciw lub sąd sprzeciw oddalił.

2.

O uprawomocnieniu się ugody bankowej bank ogłasza w trybie określonym w art. 14 ust.

1.

3.

Wierzyciele, których wierzytelności objęto ugodą bankową, są tą ugodą związani od

chwili uprawomocnienia.

1.

Prawomocna ugoda bankowa stanowi tytuł egzekucyjny w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania cywilnego oraz w rozumieniu ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1201, z późn. zm., z zastrzeżeniem art. 19.

2.

Na żądanie uprawnionego bank wydaje wyciąg z ugody z zapewnieniem o jej prawomocności,

pobierając za tę czynność opłatę zgodną z przepisami o opłatach kancelaryjnych w sprawach

cywilnych.

3.

Każdy z uprawnionych, na podstawie prawomocnej ugody bankowej, w razie jej nierealizowania

przez dłużnika, może wystąpić do sądu rejonowego - sądu gospodarczego, właściwego

dla siedziby dłużnika, o nadanie klauzuli wykonalności tytułowi egzekucyjnemu.

4.

Przepis ust. 3 nie narusza przepisów o egzekucji.

Jeżeli dłużnik nie wykonuje wynikających z ugody bankowej zobowiązań, bank, który

prowadził postępowanie ugodowe, z własnej inicjatywy lub na wniosek innego wierzyciela,

o którym mowa w pkt 2

1)

występuje do sądu rejonowego - sądu gospodarczego, właściwego dla siedziby dłużnika,

z wnioskiem o rozwiązanie ugody bankowej lub

2)

zaspokaja wierzyciela pokrzywdzonego niewykonywaniem ugody bankowej przez dłużnika.

Do postępowania sądowego dotyczącego rozwiązania ugody bankowej mają zastosowanie

przepisy art. 23 ust. 2 oraz art. 24 ust. 2 i 3.

Sąd oddala wniosek, jeżeli dłużnik wykonuje wynikające z ugody bankowej zobowiązania;

w przeciwnym przypadku rozwiązuje ugodę bankową.

O rozwiązaniu ugody bankowej przez sąd bank ogłasza w trybie określonym w art. 14

ust. 1.

1.

Rozwiązanie ugody bankowej przez sąd może nastąpić nie później niż w ciągu 3 lat od

dnia jej uprawomocnienia.

2.

W okresie, o którym mowa w ust. 1, ulega zawieszeniu bieg terminów przedawnienia wierzytelności

objętych bankowym postępowaniem ugodowym.

W razie rozwiązania ugody bankowej przez sąd

1)

dokonane na podstawie ugody bankowej czynności dłużnika pozostają w mocy, a wypłacone

lub wyegzekwowane kwoty nie podlegają zwrotowi;

2)

wierzyciele zachowują prawo do niespłaconej przez dłużnika części wierzytelności istniejącej

przed zawarciem ugody bankowej;

3

bankowe postępowanie ugodowe nie może być ponownie wszczęte wobec tego samego dłużnika,

chyba że przedmiotem bankowego postępowania ugodowego mają być wierzytelności wobec

innego państwowego przedsiębiorstwa gospodarki rolnej, zlikwidowanego i przejętego

przez Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa, niż wobec tego przedsiębiorstwa, którego

wierzytelności już objęte zostały ugodą bankową.

Jeżeli dłużnik udzielił niektórym wierzycielom korzyści większych niż przewidziane

w ugodzie, każdy wierzyciel w ciągu 2 lat od dnia uprawomocnienia się ugody może w

drodze powództwa żądać solidarnie od dłużnika i wierzyciela, który osiągnął nienależną

korzyść, uiszczenia sumy, o jaką w ugodzie zmniejszona została wierzytelność żądającego.

Wierzyciel, który osiągnął nienależną korzyść, odpowiada tylko do wysokości tej korzyści.

1.

Z dniem wszczęcia postępowania ugodowego do czasu jego umorzenia, uprawomocnienia

się ugody lub uchylenia ugody bankowej przez sąd

1)

ulegają zawieszeniu toczące się postępowania układowe i upadłościowe;

2)

nie może być dokonywana spłata wierzytelności objętych bankowym postępowaniem ugodowym;

3)

nie może być wszczęta lub prowadzona dalej przeciwko dłużnikowi egzekucja wierzytelności

objętych bankowym postępowaniem ugodowym; wszczęte wcześniej postępowanie egzekucyjne

ulega zawieszeniu;

4)

nie mogą być ustanawiane hipoteki i zastawy.

2.

Po uprawomocnieniu się ugody zawieszone postępowania układowe, upadłościowe i egzekucyjne,

w odniesieniu do wierzytelności objętych ugodą, ulegają umorzeniu, a wydane w toku

tych postępowań tytuły wykonawcze pozbawia się z mocy prawa wykonalności.

1.

Bank umarza bankowe postępowanie ugodowe, jeżeli w terminie 4 miesięcy od wszczęcia

bankowego postępowania ugodowego nie dojdzie do zawarcia ugody bankowej.

2.

Jeżeli bankowe postępowanie ugodowe zostało wszczęte wobec przedsiębiorstwa państwowego,

termin, o którym mowa w ust. 1, wynosi 6 miesięcy.

3.

O umorzeniu bankowego postępowania ugodowego bank ogłasza w trybie określonym w art.

14 ust. 1.

1.

Bank prowadzący bankowe postępowanie ugodowe na wniosek dłużnika, po stwierdzeniu,

że wszystkie zobowiązania wynikające z ugody zostały wykonane, uznaje bankowe postępowanie

ugodowe za zakończone.

2.

O zakończeniu bankowego postępowania ugodowego bank ogłasza w trybie określonym w

art. 14 ust. 1.

Bankowe postępowanie ugodowe nie może być wszczęte po upływie 3 lat od dnia wejścia

w życie niniejszej ustawy.

Bank jest uprawniony do publicznej sprzedaży wymagalnych wierzytelności bankowych

po cenie rynkowej.

Wymagalne wierzytelności bankowe są zbywane

1)

w drodze przetargu;

2)

na podstawie oferty ogłoszonej publicznie;

3)

w wyniku rokowań podjętych na podstawie publicznego zaproszenia.

1.

O zamiarze sprzedaży wymagalnych wierzytelności bank ogłasza w trybie określonym w

art. 14 ust. 1.

2.

Bank, nie później niż na 14 dni przed ogłoszeniem, o którym mowa w ust. 1, powiadamia

1)

dłużnika;

2)

podmioty, które udzieliły zabezpieczenia na spłatę wierzytelności banku;

3)

organ administracji państwowej reprezentujący Skarb Państwa, jeżeli dłużnikiem jest

spółka, w której akcje posiada Skarb Państwa;

4)

organ założycielski oraz Ministra Przekształceń Własnościowych, jeżeli dłużnikiem

jest przedsiębiorstwo państwowe.

Do przelewu wierzytelności, o której mowa w art. 40, stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego o zmianie wierzyciela, z następującymi wyjątkami

1)

w żadnym przypadku nie jest wymagana zgoda dłużnika;

2

przelew nie może być dokonany na rzecz dłużnika lub podmiotu będącego w stosunku do

dłużnika podmiotem dominującym lub zależnym w rozumieniu ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów

finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych

(Dz. U. z 2018 r. poz. 512 i 685).

Przy publicznej sprzedaży wymagalnych wierzytelności bankowych nie stosuje się przepisów

ustawy Prawo bankowe o przestrzeganiu tajemnicy obrotów i stanów rachunków bankowych, w zakresie wierzytelności

oferowanych do sprzedaży.

1.

Minister Finansów przekaże, w imieniu Skarbu Państwa, bankom państwowym oraz bankom,

w których Skarb Państwa posiada więcej niż 50% akcji lub udziałów, obligacje skarbowe

wyemitowane w tym celu na podstawie odrębnego upoważnienia lub środki pieniężne dla

zwiększenia funduszy własnych i rezerw banków.

2.

Środki, o których mowa w ust. 1, zostaną przekazane bankowi, który spełnia następujące

warunki

1)

posiada zweryfikowane sprawozdanie finansowe zawierające analizę jakości portfela

kredytowego banku, przeprowadzone przez podmiot mający doświadczenie w tym zakresie;

2)

wyodrębnił kredyty o obniżonej jakości;

3)

utworzył odrębny pion organizacyjny do zarządzania kredytami, o których mowa w pkt

2;

4)

przedstawił plan restrukturyzacji portfela kredytów, o których mowa w pkt 2.

1

Banki, które otrzymają środki w trybie określonym w art. 54, nie mogą udzielać kredytów

oraz gwarancji dłużnikom, których kredyty zostały wyodrębnione zgodnie z art. 52 ust.

2 pkt 2, poza przypadkiem, gdy dostarczenie nowych środków wynika z postanowień ugody

bankowej albo gdy dłużnikiem jest Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa.

2.

Minister Finansów określi, w drodze rozporządzenia, termin, w którym banki, o których

mowa w ust. 1, zobowiązane są sprzedać niezaspokojone wierzytelności wobec dłużników,

których kredyty były wyodrębnione zgodnie z art. 52 ust. 2 pkt. 2, z zastrzeżeniem

ust. 3.

3.

Obowiązek określony w ust. 2 nie dotyczy przypadków, w których

1)

z dłużnikiem została zawarta ugoda lub układ;

2)

dłużnik został postawiony w stan upadłości;

3)

wobec dłużnika zostało wszczęte postępowanie likwidacyjne w trybie art. 37 ust. 2

ustawy o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych lub art. 18a ustawy z dnia 25 września 1981 r. o przedsiębiorstwach państwowych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2152);

4)

dłużnik przez okres nie krótszy niż 3 miesiące w pełni na bieżąco spłaca kredyt;

5

dłużnikiem jest Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa lub państwowe przedsiębiorstwo

gospodarki rolnej.

Minister Finansów określi, w drodze rozporządzenia

1)

banki, którym zostaną przekazane obligacje skarbowe i środki pieniężne;

2)

podział kwoty, przeznaczonej w ustawie budżetowej na zwiększenie funduszy własnych

i rezerw banków, między banki, o których mowa w pkt 1.

W ustawie z dnia 25 września 1981 r. o przedsiębiorstwach państwowych

(Dz. U. z 1991 r. Nr 18, poz. 80, Nr 75, poz. 329, Nr 101, poz. 444 i Nr 107, poz. 464) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 46 w ust. 3 dodaje się drugie zdanie w brzmieniu

„

W wypadku likwidacji przedsiębiorstwa państwowego sprzedaż środków trwałych może być

również dokonana na podstawie oferty ogłoszonej publicznie bądź w wyniku rokowań podjętych

na podstawie publicznego zaproszenia.

”

,

2)

w art. 48 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje wyrazy „z zastrzeżeniem art. 18

ust. 1.”

(pominięty)

W ustawie z dnia 31 stycznia 1989 r. o gospodarce finansowej przedsiębiorstw państwowych

(Dz. U. z 1992 r. Nr 6, poz. 27) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 4

a)

dodaje się ust. 4a w brzmieniu

„

4a.

Przedsiębiorstwo otrzymujące środki trwałe w wypadku, o którym mowa w ust. 9, powiększa

swój fundusz założycielski o wartość równą kwocie zmniejszenia funduszu założycielskiego

dokonanego przez przedsiębiorstwo przekazujące.

”

,

b)

ust. 6 i 7 otrzymują brzmienie

„

6.

Zmniejszanie funduszu założycielskiego w wypadkach przewidzianych w ust. 3, 5, 9 i

10 następuje wyłącznie w sytuacji, gdy przekazane mienie w postaci środków trwałych

lub nabyte budynki i lokale stanowiły podstawę ustalenia tego funduszu.

7.

Kwotę zmniejszenia funduszu założycielskiego w wypadkach przewidzianych w ust. 3,

5, 9 i 10 ustala się mnożąc wartość przekazanych środków trwałych lub nabytych budynków

i lokali przez współczynnik udziału funduszu założycielskiego w łącznej wartości funduszu

założycielskiego i funduszu przedsiębiorstwa, według stanu na dzień 1 stycznia (po

przeszacowaniu) roku, w którym mienie to zostało nieodpłatnie przekazane lub nabyte.

”

,

c)

dodaje się ust. 9 i 10 w brzmieniu

„

9.

Fundusz założycielski ulega zmniejszeniu w wypadku dokonania darowizny, zgodnie z

art. 46a ustawy z dnia 25 września 1981 r. o przedsiębiorstwach państwowych

(Dz. U. z 1991 r. Nr 18, poz. 80, Nr 75, poz. 329, Nr 101, poz. 444 i Nr 107, poz. 464), posiadanych budynków i budowli oraz infrastruktury technicznej w zakresie urządzeń,

obiektów i sieci: energetycznych (elektrycznych i gazowych), wodnokanalizacyjnych,

ciepłowniczych oraz telekomunikacyjnych, innemu przedsiębiorstwu państwowemu, pod

warunkiem przejęcia przez to przedsiębiorstwo odpowiedniej części funduszu założycielskiego

ustalonej zgodnie z zasadami określonymi w ust. 6 i 7.

10.

Jeżeli przedsiębiorstwo dokonuje darowizny, zgodnie z art. 46a ustawy o przedsiębiorstwach państwowych, na rzecz jednostek budżetowych lub gmin (związków gmin) budynków i budowli, w których

funkcjonują szkoły, szpital i przychodnie przyzakładowe, hotele robotnicze, oraz infrastruktury

technicznej w zakresie urządzeń, obiektów i sieci: energetycznych (elektrycznych i

gazowych), wodnokanalizacyjnych, ciepłowniczych oraz telekomunikacyjnych, to może

pomniejszyć fundusz założycielski zgodnie z zasadami określonymi w ust. 6 i 7.

”

,

2)

w art. 6 w ust. 2 dodaje się pkt 6 w brzmieniu

„

6)

kwotę zmniejszenia wartości mienia w postaci zakładowych domów mieszkalnych, żłobków,

przedszkoli oraz budynków służących zakładowej działalności socjalnej, w związku z

dokonaniem darowizny tych środków trwałych na rzecz innych osób prawnych.

”

,

3)

w art. 12 w ust. 4 wyrazy „do czasu zakończenia statutowej działalności gospodarczej,

określonego w zarządzeniu o otwarciu likwidacji” zastępuje się wyrazami „do dnia otwarcia

likwidacji, określonego zarządzeniem o likwidacji.”

(pominięty)

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września 2017 r., z wyjątkiem art. 45, art. 46, art.

49-51, art. 52 ust. 2-5 oraz art. 57 ust. 5 i 6, które wchodzą w życie z dniem następującym

po dniu ogłoszenia niniejszej ustawy.

Jeżeli obowiązujące przepisy powołują się na uchyloną przepisem art. 74 ustawę lub

odsyłają ogólnie do przepisów o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych, stosuje

się w tym zakresie odpowiednio przepisy ustawy o komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia, z tym że przepisy

art. 4, 25, 39, 48-50, 63 i 70-73 oraz rozdziału 2 działu IV wchodzą w życie po upływie

14 dni od dnia ogłoszenia.

Do zakresu działania ministra właściwego do spraw instytucji finansowych przechodzą

zadania i kompetencje należące dotychczas do Ministra Finansów na podstawie przepisów

1)

o działalności ubezpieczeniowej,

2)

prawa bankowego,

3)

o publicznym obrocie papierami wartościowymi i funduszach powierniczych,

4)

o restrukturyzacji finansowej przedsiębiorstw i banków, z zastrzeżeniem art. 66.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 1999 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.