Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 8 grudnia 2017 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o ochronie przyrody

Ustawa określa cele, zasady i formy ochrony przyrody żywej i nieożywionej oraz krajobrazu.

1.

Minister właściwy do spraw środowiska wyda rozporządzenie, o którym mowa w art. 40

ust. 3 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie później

niż w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

2.

Minister właściwy do spraw środowiska wyda rozporządzenie, o którym mowa w art. 85

ust. 4b ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie

później niż w terminie 1 miesiąca od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

1.

Ochrona przyrody, w rozumieniu ustawy, polega na zachowaniu, zrównoważonym użytkowaniu

oraz odnawianiu zasobów, tworów i składników przyrody

1)

dziko występujących roślin, zwierząt i grzybów;

2)

roślin, zwierząt i grzybów objętych ochroną gatunkową;

3)

zwierząt prowadzących wędrowny tryb życia;

4)

siedlisk przyrodniczych;

5)

siedlisk zagrożonych wyginięciem, rzadkich i chronionych gatunków roślin, zwierząt

i grzybów;

6)

tworów przyrody żywej i nieożywionej oraz kopalnych szczątków roślin i zwierząt;

7)

krajobrazu;

8)

zieleni w miastach i wsiach;

9)

zadrzewień.

2.

Celem ochrony przyrody jest

1)

utrzymanie procesów ekologicznych i stabilności ekosystemów;

2)

zachowanie różnorodności biologicznej;

3)

zachowanie dziedzictwa geologicznego i paleontologicznego;

4)

zapewnienie ciągłości istnienia gatunków roślin, zwierząt i grzybów, wraz z ich siedliskami,

przez ich utrzymywanie lub przywracanie do właściwego stanu ochrony;

5)

ochrona walorów krajobrazowych, zieleni w miastach i wsiach oraz zadrzewień;

6)

utrzymywanie lub przywracanie do właściwego stanu ochrony siedlisk przyrodniczych,

a także pozostałych zasobów, tworów i składników przyrody;

7)

kształtowanie właściwych postaw człowieka wobec przyrody przez edukację, informowanie

i promocję w dziedzinie ochrony przyrody.

Do dnia 31 grudnia 2017 r. uznaje się, że gospodarka leśna nie narusza zakazów, o

których mowa w art. 52 ust. 1 pkt 1-3, 7, 8, 12 i 13 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie

przyrody

(Dz. U. z 2016 r. poz. 2134 i 2249), w przypadku, gdy jest wykonywana na podstawie planów, które zostały poddane strategicznej

ocenie oddziaływania na środowisko.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia z wyjątkiem art. 1 pkt

3 lit. c w zakresie art. 83f ust. 14 pkt 2, który wchodzi w życie z dniem wejścia

w życie rozporządzenia, o którym mowa w art. 40 ust. 3 ustawy, o której mowa w art.

1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

Cele ochrony przyrody są realizowane przez

1)

uwzględnianie wymagań ochrony przyrody w strategiach, programach i dokumentach programowych,

o których mowa w art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska

(Dz. U. z 2017 r. poz. 519, z późn. zm., programach ochrony środowiska przyjmowanych przez organy jednostek samorządu terytorialnego,

koncepcji przestrzennego zagospodarowania kraju, strategiach rozwoju województw, planach

zagospodarowania przestrzennego województw, strategiach rozwoju gmin, studiach uwarunkowań

i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, miejscowych planach zagospodarowania

przestrzennego i planach zagospodarowania przestrzennego morskich wód wewnętrznych,

morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz w działalności gospodarczej

i inwestycyjnej;

2)

obejmowanie zasobów, tworów i składników przyrody formami ochrony przyrody;

3)

opracowywanie i realizację ustaleń planów ochrony dla obszarów podlegających ochronie

prawnej, programów ochrony gatunków, siedlisk i szlaków migracji gatunków chronionych;

4)

realizację programu ochrony i zrównoważonego użytkowania różnorodności biologicznej

wraz z planem działań;

5)

prowadzenie działalności edukacyjnej, informacyjnej i promocyjnej w dziedzinie ochrony

przyrody;

6)

prowadzenie badań naukowych nad problemami związanymi z ochroną przyrody.

1.

Do postępowań w sprawach, o których mowa w art. 83-87 ustawy zmienianej w art. 1,

wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy, stosuje się przepisy nowe, chyba że opłata za usunięcie drzewa naliczona na

ich podstawie byłaby wyższa niż opłata naliczona na podstawie przepisów dotychczasowych.

2.

Do postępowań w sprawach, o których mowa w art. 88 i art. 89 ustawy zmienianej w art.

1, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy, stosuje się przepisy nowe, chyba że kara pieniężna wymierzona na podstawie

przepisów ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, byłaby względniejsza.

1.

Obowiązkiem organów administracji publicznej, osób prawnych i innych jednostek organizacyjnych

oraz osób fizycznych jest dbałość o przyrodę będącą dziedzictwem i bogactwem narodowym.

2.

Organy administracji publicznej są obowiązane do zapewnienia warunków prawnych, organizacyjnych

i finansowych dla ochrony przyrody.

3.

Obowiązkiem organów administracji publicznej, instytucji naukowych i oświatowych,

a także publicznych środków masowego przekazu jest prowadzenie działalności edukacyjnej,

informacyjnej i promocyjnej w dziedzinie ochrony przyrody.

Ilekroć w niniejszej ustawie mowa jest o Wspólnocie rozumie się przez to Wspólnoty

Europejskie.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2017 r.

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

gatunek - zarówno gatunek w znaczeniu biologicznym, jak i każdą niższą od gatunku

biologicznego jednostkę systematyczną, populację, a także mieszańce tego gatunku w

pierwszym lub drugim pokoleniu, z wyjątkiem form, ras i odmian udomowionych, hodowlanych

lub uprawnych;

1a)

gatunek będący przedmiotem zainteresowania Wspólnoty - gatunek roślin lub zwierząt,

który na terytorium państw członkowskich Unii Europejskiej jest

a)

zagrożony, z wyjątkiem gatunków, których naturalny zasięg na tym terytorium jest zasięgiem

krańcowym i które nie są zagrożone lub podatne na zagrożenie w zachodnim regionie

palearktycznym, lub

b)

podatny na zagrożenie, czyli mogący w najbliższej przyszłości zostać zakwalifikowanym

do kategorii gatunków zagrożonych, jeśli czynniki będące przyczyną zagrożenia będą

na niego nadal oddziaływać, lub

c)

rzadki, czyli o niewielkiej populacji, który nie jest obecnie zagrożony ani podatny

na zagrożenie, ale podlega ryzyku zagrożenia ze względu na występowanie w obrębie

ograniczonych obszarów geograficznych albo znaczne rozproszenie na większym obszarze,

lub

d)

endemiczny i wymagający specjalnej uwagi ze względu na szczególny charakter jego siedliska

lub potencjalne oddziaływanie jego eksploatacji na te siedliska lub potencjalne oddziaływanie

jego eksploatacji na stan jego ochrony;

1b)

gatunek o znaczeniu priorytetowym - gatunek zagrożony, w odniesieniu do którego Wspólnota

ponosi szczególną odpowiedzialność z powodu wielkości jego naturalnego zasięgu mieszczącego

się na terytorium państw członkowskich Unii Europejskiej;

1c)

gatunek obcy - gatunek występujący poza swoim naturalnym zasięgiem w postaci osobników

lub zdolnych do przeżycia: gamet, zarodników, nasion, jaj lub części osobników, dzięki

którym mogą one rozmnażać się;

1d)

integralność obszaru Natura 2000 - spójność czynników strukturalnych i funkcjonalnych

warunkujących zrównoważone trwanie populacji gatunków i siedlisk przyrodniczych, dla

ochrony których zaprojektowano lub wyznaczono obszar Natura 2000;

2)

korytarz ekologiczny - obszar umożliwiający migrację roślin, zwierząt lub grzybów;

2a)

krzyżowanie zwierząt - kojarzenie osobników genetycznie odmiennych, w tym osobników

różnych gatunków;

2b)

obszar Natura 2000 - obszar specjalnej ochrony ptaków, specjalny obszar ochrony siedlisk

lub obszar mający znaczenie dla Wspólnoty, utworzony w celu ochrony populacji dziko

występujących ptaków lub siedlisk przyrodniczych lub gatunków będących przedmiotem

zainteresowania Wspólnoty;

2c)

obszar mający znaczenie dla Wspólnoty - projektowany specjalny obszar ochrony siedlisk,

zatwierdzony przez Komisję Europejską w drodze decyzji, który w regionie biogeograficznym,

do którego należy, w znaczący sposób przyczynia się do zachowania lub odtworzenia

stanu właściwej ochrony siedliska przyrodniczego lub gatunku będącego przedmiotem

zainteresowania Wspólnoty, a także może znacząco przyczynić się do spójności sieci

obszarów Natura 2000 i zachowania różnorodności biologicznej w obrębie danego regionu

biogeograficznego; w przypadku gatunków zwierząt występujących na dużych obszarach

obszarem mającym znaczenie dla Wspólnoty jest obszar w obrębie naturalnego zasięgu

takich gatunków, charakteryzujący się fizycznymi lub biologicznymi czynnikami istotnymi

dla ich życia lub rozmnażania;

2d)

obszar morski - polski obszar morski w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji

morskiej

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2205);

2e)

krajobraz - krajobraz w rozumieniu art. 2 pkt 16e ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1073 i 1566);

2f)

krajobraz kulturowy - krajobraz kulturowy w rozumieniu art. 3 pkt 14 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2187);

3)

obszar specjalnej ochrony ptaków - obszar wyznaczony, zgodnie z przepisami prawa Unii

Europejskiej, do ochrony populacji dziko występujących ptaków jednego lub wielu gatunków,

w którego granicach ptaki mają korzystne warunki bytowania w ciągu całego życia, w

dowolnym jego okresie albo stadium rozwoju;

4)

ochrona częściowa - ochronę gatunków roślin, zwierząt i grzybów dopuszczającą możliwość

redukcji liczebności populacji oraz pozyskiwania osobników tych gatunków lub ich części;

5)

ochrona czynna - stosowanie, w razie potrzeby, zabiegów ochronnych w celu przywrócenia

naturalnego stanu ekosystemów i składników przyrody lub zachowania siedlisk przyrodniczych

oraz siedlisk roślin, zwierząt lub grzybów;

6)

ochrona ex situ - ochronę gatunków roślin, zwierząt i grzybów poza miejscem ich naturalnego

występowania oraz ochronę skał, skamieniałości i minerałów w miejscach ich przechowywania;

7)

ochrona in situ - ochronę gatunków roślin, zwierząt i grzybów, a także elementów przyrody

nieożywionej, w miejscach ich naturalnego występowania;

8)

ochrona krajobrazowa - zachowanie cech charakterystycznych danego krajobrazu;

9)

ochrona ścisła - całkowite i trwałe zaniechanie bezpośredniej ingerencji człowieka

w stan ekosystemów, tworów i składników przyrody oraz w przebieg procesów przyrodniczych

na obszarach objętych ochroną, a w przypadku gatunków - całoroczną ochronę należących

do nich osobników i stadiów ich rozwoju;

10)

ogród botaniczny - urządzony i zagospodarowany teren wraz z infrastrukturą techniczną

i budynkami funkcjonalnie z nim związanymi, będący miejscem ochrony ex situ, uprawy

roślin różnych stref klimatycznych i siedlisk, uprawy roślin określonego gatunku oraz

prowadzenia badań naukowych i edukacji;

11)

ogród zoologiczny - urządzony i zagospodarowany teren wraz z infrastrukturą techniczną

i budynkami funkcjonalnie z nim związanymi, gdzie są przetrzymywane oraz eksponowane

publicznie przez co najmniej 7 dni w roku, żywe zwierzęta gatunków dziko występujących,

z wyjątkiem

a)

cyrków,

b)

sklepów ze zwierzętami,

c)

miejsc, w których eksponowanych jest publicznie nie więcej niż 15 gatunków tych zwierząt

i łącznie nie więcej niż 50 okazów gadów, ptaków i ssaków;

11a)

okaz gatunku - roślinę, zwierzę lub grzyb z danego gatunku, żywe lub martwe, każdą

ich część, formę rozwojową, jajo lub wydmuszkę, a także produkt pochodny również zawarty

w innych towarach oraz towary, które zgodnie z dołączonym dokumentem, opakowaniem,

oznakowaniem lub etykietą, lub jeżeli wynika to z jakichkolwiek innych okoliczności,

mają zawierać lub zawierają części lub produkty pochodne z roślin, zwierząt, lub grzybów

z danego gatunku;

12)

ostoja - miejsce o warunkach sprzyjających egzystencji roślin, zwierząt lub grzybów

zagrożonych wyginięciem lub rzadkich gatunków;

13)

ośrodek rehabilitacji zwierząt - miejsce, w którym jest prowadzone leczenie i rehabilitacja

zwierząt dziko występujących, wymagających okresowej opieki człowieka w celu przywrócenia

ich do środowiska przyrodniczego;

13a)

oś widokowa - wyobrażalna prosta kierująca wzrok na charakterystyczne elementy zagospodarowania

terenu lub terenów;

14)

otulina - strefę ochronną graniczącą z formą ochrony przyrody i wyznaczoną indywidualnie

dla formy ochrony przyrody w celu zabezpieczenia przed zagrożeniami zewnętrznymi wynikającymi

z działalności człowieka;

15)

pozyskiwanie

a)

zbiór roślin lub grzybów gatunków chronionych lub ich części ze stanowisk naturalnych

do celów gospodarczych,

b)

chwytanie, łowienie lub zbieranie zwierząt gatunków chronionych lub ich części i produktów

pochodnych do celów gospodarczych;

c)

(uchylona)

15a)

roślina, zwierzę lub grzyb dziko występujący - roślinę, zwierzę lub grzyba

a)

niepochodzące z uprawy lub hodowli,

b)

wprowadzone do środowiska przyrodniczego w celu odbudowy lub zasilenia populacji;

15b)

przedpole ekspozycji - rozległe poziome płaszczyzny, w szczególności zbiorniki wodne,

zbocza lub płaskie dna dolin, umożliwiające ekspozycję panoram;

15c)

punkt widokowy - miejsce lub punkt topograficznie wyniesiony w terenie, z którego

układ wizualny obszaru widzenia dla obserwatora jest szeroki i daleki;

16)

różnorodność biologiczna - zróżnicowanie żywych organizmów występujących w ekosystemach,

w obrębie gatunku i między gatunkami, oraz zróżnicowanie ekosystemów;

16a

rzeka - każdy ciek naturalny w rozumieniu art. 9 ust. 1 pkt 1c ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1121);

16a

rzeka - każdy ciek naturalny w rozumieniu art. 16 pkt 5 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne

(Dz. U. poz. 1566 i 2180);

17)

siedlisko przyrodnicze - obszar lądowy lub wodny, naturalny, półnaturalny lub antropogeniczny,

wyodrębniony w oparciu o cechy geograficzne, abiotyczne i biotyczne;

17a)

siedlisko przyrodnicze będące przedmiotem zainteresowania Wspólnoty - siedlisko przyrodnicze,

które na terytorium państw członkowskich Unii Europejskiej

a)

jest zagrożone zanikiem w swoim naturalnym zasięgu lub

b)

ma niewielki zasięg naturalny w wyniku regresji lub z powodu ograniczonego obszaru

występowania wynikającego z jego wewnętrznych, przyrodniczych właściwości, lub

c)

stanowi reprezentatywny przykład typowych cech regionu biogeograficznego występującego

w państwach członkowskich Unii Europejskiej;

17b)

siedlisko przyrodnicze o znaczeniu priorytetowym - siedlisko przyrodnicze zagrożone

zanikiem na terytorium państw członkowskich Unii Europejskiej, za którego ochronę

Wspólnota ponosi szczególną odpowiedzialność z powodu wielkości jego naturalnego zasięgu

mieszczącego się na terytorium tych państw;

18)

siedlisko roślin, siedlisko zwierząt lub siedlisko grzybów - obszar występowania roślin,

zwierząt lub grzybów w ciągu całego życia lub dowolnym stadium ich rozwoju;

19)

specjalny obszar ochrony siedlisk - obszar wyznaczony, zgodnie z przepisami prawa

Unii Europejskiej, w celu trwałej ochrony siedlisk przyrodniczych lub populacji zagrożonych

wyginięciem gatunków roślin lub zwierząt lub w celu odtworzenia właściwego stanu ochrony

siedlisk przyrodniczych lub właściwego stanu ochrony tych gatunków;

20)

środowisko przyrodnicze - krajobraz wraz z tworami przyrody nieożywionej oraz naturalnymi

i przekształconymi siedliskami przyrodniczymi z występującymi na nich roślinami, zwierzętami

i grzybami;

21)

tereny zieleni - tereny urządzone wraz z infrastrukturą techniczną i budynkami funkcjonalnie

z nimi związanymi, pokryte roślinnością, pełniące funkcje publiczne, a w szczególności

parki, zieleńce, promenady, bulwary, ogrody botaniczne, zoologiczne, jordanowskie

i zabytkowe, cmentarze, zieleń towarzysząca drogom na terenie zabudowy, placom, zabytkowym

fortyfikacjom, budynkom, składowiskom, lotniskom, dworcom kolejowym oraz obiektom

przemysłowym;

22)

udostępnianie - umożliwianie korzystania z parku narodowego, rezerwatu przyrody lub

niektórych ich obszarów i obiektów w celach naukowych, edukacyjnych, turystycznych,

rekreacyjnych, sportowych, filmowania, fotografowania, a także w celach zarobkowych;

23)

walory krajobrazowe - wartości przyrodnicze, kulturowe, historyczne, estetyczno-widokowe

obszaru oraz związane z nimi rzeźbę terenu, twory i składniki przyrody oraz elementy

cywilizacyjne, ukształtowane przez siły przyrody lub działalność człowieka;

23a)

krajobraz priorytetowy - krajobraz priorytetowy w rozumieniu art. 2 pkt 16f ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym;

24)

właściwy stan ochrony gatunku - sumę oddziaływań na gatunek, mogącą w dającej się

przewidzieć przyszłości wpływać na rozmieszczenie i liczebność jego populacji na terenie

kraju lub państw członkowskich Unii Europejskiej lub naturalnego zasięgu tego gatunku,

przy której dane o dynamice liczebności populacji tego gatunku wskazują, że gatunek

jest trwałym składnikiem właściwego dla niego siedliska, naturalny zasięg gatunku

nie zmniejsza się ani nie ulegnie zmniejszeniu w dającej się przewidzieć przyszłości

oraz odpowiednio duże siedlisko dla utrzymania się populacji tego gatunku istnieje

i prawdopodobnie nadal będzie istniało;

25)

właściwy stan ochrony siedliska przyrodniczego - sumę oddziaływań na siedlisko przyrodnicze

i jego typowe gatunki, mogącą w dającej się przewidzieć przyszłości wpływać na naturalne

rozmieszczenie, strukturę, funkcje lub przeżycie jego typowych gatunków na terenie

kraju lub państw członkowskich Unii Europejskiej lub naturalnego zasięgu tego siedliska,

przy której naturalny zasięg siedliska przyrodniczego i obszary zajęte przez to siedlisko

w obrębie jego zasięgu nie zmieniają się lub zwiększają się, struktura i funkcje,

które są konieczne do długotrwałego utrzymania się siedliska, istnieją i prawdopodobnie

nadal będą istniały oraz typowe dla tego siedliska gatunki znajdują się we właściwym

stanie ochrony;

26)

wstęp do parku narodowego albo rezerwatu przyrody - wejście lub wjazd na obszar objęty

ochroną ścisłą lub czynną w celu naukowym, edukacyjnym, turystycznym lub rekreacyjnym;

26a)

drzewo - wieloletnią roślinę o zdrewniałym jednym pędzie głównym (pniu) albo zdrewniałych

kilku pędach głównych i gałęziach tworzących koronę w jakimkolwiek okresie podczas

rozwoju rośliny;

26b)

krzew - wieloletnią roślinę rozgałęziającą się na wiele równorzędnych zdrewniałych

pędów, nietworzącą pnia ani korony, niebędącą pnączem;

26c)

wywrot - drzewo lub krzew wywrócone w wyniku działania czynników naturalnych, wypadku

lub katastrofy w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym, lub katastrofy budowlanej;

26d)

złom - drzewo, którego pień uległ złamaniu, lub krzew, którego pędy uległy złamaniu

w wyniku działania czynników naturalnych, wypadku lub katastrofy w ruchu lądowym,

wodnym lub powietrznym, lub katastrofy budowlanej;

26e)

żywotność drzewa lub krzewu - prawidłowy przebieg ogółu procesów życiowych drzewa

lub krzewu;

27)

zadrzewienie - pojedyncze drzewa, krzewy albo ich skupiska niebędące lasem w rozumieniu

ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach

(Dz. U. z 2017 r. poz. 788) lub plantacją, wraz z terenem, na którym występują, i pozostałymi składnikami szaty

roślinnej tego terenu;

27a)

plantacja - uprawę drzew lub krzewów o zwartej powierzchni co najmniej 0,1 ha, założoną

w celu produkcyjnym;

28)

zagrożenie wewnętrzne - czynnik mogący wywołać niekorzystne zmiany cech fizycznych,

chemicznych lub biologicznych zasobów, tworów i składników chronionej przyrody, walorów

krajobrazowych oraz przebiegu procesów przyrodniczych, wynikający z przyczyn naturalnych

lub z działalności człowieka w granicach obszarów lub obiektów podlegających ochronie

prawnej;

29)

zagrożenie zewnętrzne - czynnik mogący wywołać niekorzystne zmiany cech fizycznych,

chemicznych lub biologicznych zasobów, tworów i składników chronionej przyrody, walorów

krajobrazowych oraz przebiegu procesów przyrodniczych, wynikający z przyczyn naturalnych

lub z działalności człowieka, mający swoje źródło poza granicami obszarów lub obiektów

podlegających ochronie prawnej.

1.

Formami ochrony przyrody są

1)

parki narodowe;

2)

rezerwaty przyrody;

3)

parki krajobrazowe;

4)

obszary chronionego krajobrazu;

5)

obszary Natura 2000;

6)

pomniki przyrody;

7)

stanowiska dokumentacyjne;

8)

użytki ekologiczne;

9)

zespoły przyrodniczo-krajobrazowe;

10)

ochrona gatunkowa roślin, zwierząt i grzybów.

2.

W drodze porozumienia z sąsiednimi państwami mogą być wyznaczane przygraniczne obszary

cenne pod względem przyrodniczym w celu ich wspólnej ochrony.

1.

Utworzenie lub powiększenie obszaru parku narodowego lub rezerwatu przyrody jest celem

publicznym w rozumieniu ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami

(Dz. U. z 2016 r. poz. 2147, z późn. zm..

2.

Utworzenie lub powiększenie obszaru parku narodowego lub rezerwatu przyrody obejmujące

obszary, które stanowią nieruchomości niebędące własnością Skarbu Państwa, następuje

za zgodą właściciela, a w razie braku jego zgody - w trybie wywłaszczenia określonym

w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.

1.

Park narodowy obejmuje obszar wyróżniający się szczególnymi wartościami przyrodniczymi,

naukowymi, społecznymi, kulturowymi i edukacyjnymi, o powierzchni nie mniejszej niż

1000 ha, na którym ochronie podlega cała przyroda oraz walory krajobrazowe.

2.

Park narodowy tworzy się w celu zachowania różnorodności biologicznej, zasobów, tworów

i składników przyrody nieożywionej i walorów krajobrazowych, przywrócenia właściwego

stanu zasobów i składników przyrody oraz odtworzenia zniekształconych siedlisk przyrodniczych,

siedlisk roślin, siedlisk zwierząt lub siedlisk grzybów.

3.

(uchylony)

4.

(uchylony)

1.

Park narodowy jest państwową osobą prawną w rozumieniu art. 9 pkt 14 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2077).

2.

Wykaz parków narodowych stanowi załącznik do ustawy.

1.

Do zadań parków narodowych należy w szczególności

1)

prowadzenie działań ochronnych w ekosystemach parku narodowego, zmierzających do realizacji

celów, o których mowa w art. 8 ust. 2;

2)

udostępnianie obszaru parku narodowego na zasadach określonych w planie ochrony, o

którym mowa w art. 18, lub zadaniach ochronnych, o których mowa w art. 22, i w zarządzeniach

dyrektora parku narodowego;

3)

prowadzenie działań związanych z edukacją przyrodniczą.

2.

Parki narodowe mogą wykonywać działalność gospodarczą na zasadach określonych w przepisach

ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2168), z ograniczeniami wynikającymi z ustawy.

1.

Organem parku narodowego jest dyrektor parku narodowego.

2.

Dyrektor parku narodowego jest powoływany przez ministra właściwego do spraw środowiska,

spośród osób wyłonionych w drodze otwartego i konkurencyjnego naboru, oraz przez niego

odwoływany. W przypadku odwołania dyrektora parku narodowego minister właściwy do

spraw środowiska z dniem odwołania może powierzyć pełnienie jego obowiązków zastępcy

dyrektora parku narodowego do czasu powołania dyrektora parku narodowego, jednak na

okres nie dłuższy niż 6 miesięcy.

3.

Powołanie, o którym mowa w ust. 2, stanowi nawiązanie stosunku pracy na podstawie

powołania w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1666, 2138 i 2255 oraz z 2017 r. poz. 60 i 962).

4.

Stanowisko dyrektora parku narodowego może zajmować osoba, która

1)

jest obywatelem polskim;

2)

korzysta z pełni praw publicznych;

3)

nie była skazana prawomocnym wyrokiem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo

skarbowe;

4)

posiada tytuł zawodowy magistra lub równorzędny;

5)

posiada wykształcenie i wiedzę z zakresu spraw należących do właściwości dyrektora

parku narodowego;

6)

posiada kompetencje kierownicze;

7)

posiada co najmniej 6-letni staż pracy, w tym co najmniej 3-letni staż pracy na stanowisku

kierowniczym.

5.

W celu przeprowadzenia naboru minister właściwy do spraw środowiska powołuje komisję

konkursową w składzie

1)

dwóch pracowników urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw środowiska;

2)

przedstawiciel Państwowej Rady Ochrony Przyrody;

3)

przedstawiciel rady naukowej właściwego parku narodowego;

4)

przedstawiciel marszałka województwa właściwego ze względu na siedzibę parku narodowego.

6.

Nabór ma charakter konkursu, w toku którego sprawdzeniu podlegają wiedza i predyspozycje

niezbędne do wykonywania zadań dyrektora parku narodowego oraz kompetencje kierownicze.

7.

Minister właściwy do spraw środowiska ogłasza informację o naborze na stanowisko dyrektora

parku narodowego oraz o wynikach tego naboru.

8.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, sposób ogłaszania,

organizację i tryb przeprowadzania naboru oraz zadania i organizację komisji konkursowej,

uwzględniając potrzebę sprawnego przeprowadzenia naboru oraz wszechstronnej oceny

wiedzy, predyspozycji i kompetencji kierowniczych kandydatów.

Dyrektor parku narodowego kieruje działalnością parku narodowego i reprezentuje park

narodowy na zewnątrz.

1.

Dyrektor parku narodowego realizuje ustalenia planu ochrony, o którym mowa w art.

18, lub zadań ochronnych, o których mowa w art. 22, oraz wydaje zarządzenia dotyczące

funkcjonowania parku narodowego, w tym określające sposoby udostępniania obszarów

parku narodowego.

2.

Dyrektor parku narodowego ma prawo prowadzenia postępowań w sprawach o wykroczenia

z zakresu ochrony przyrody oraz udziału w postępowaniach przed sądami powszechnymi

w charakterze oskarżyciela publicznego i wnoszenia odwołań od postanowień i orzeczeń

tych sądów w sprawach o wykroczenia z zakresu ochrony przyrody.

3.

Do wykonywania czynności, o których mowa w ust. 2, dyrektor parku narodowego może

upoważnić funkcjonariusza Straży Parku.

4.

Do dyrektora parku narodowego należą odpowiednio zadania i kompetencje określone w

art. 5 ust. 2-4, art. 9 ust. 1 pkt 1 i 3 i ust. 2, art. 14a ust. 1 i 2, art. 26 ust.

3 i 4 oraz art. 35 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach.

5.

Dyrektor parku narodowego w zakresie niezbędnym do realizacji zadań określonych w

ustawie współpracuje z Szefem Krajowego Centrum Informacji Kryminalnej.

Minister właściwy do spraw środowiska, w drodze rozporządzenia, nadaje parkowi narodowemu

statut określający organizację wewnętrzną parku narodowego, tryb działania jego organu

oraz sposób udzielania pełnomocnictw, kierując się potrzebą zapewnienia sprawnego

działania parku narodowego oraz właściwej realizacji jego zadań.

1.

Park narodowy prowadzi samodzielną gospodarkę finansową, pokrywając z posiadanych

środków i uzyskiwanych przychodów wydatki na finansowanie zadań określonych w ustawie,

w tym zadań Służby Parku Narodowego, oraz kosztów działalności.

2.

Podstawą gospodarki finansowej parku narodowego jest roczny plan finansowy.

3.

W rocznym planie finansowym parku narodowego wyodrębnia się

1)

przychody z prowadzonej działalności;

2)

dotacje z budżetu państwa lub budżetów jednostek samorządu terytorialnego;

3)

koszty, w tym

a)

wynagrodzenia i naliczane od nich składki,

b)

płatności odsetkowe wynikające z zaciągniętych zobowiązań,

c)

zakup towarów i usług;

4)

środki na wydatki majątkowe;

5)

środki przyznane innym podmiotom;

6)

stan należności i zobowiązań na początek i koniec roku;

7)

stan środków pieniężnych na początek i koniec roku.

4.

Dyrektor parku narodowego sporządza plan finansowy w układzie zadaniowym na rok budżetowy

i 2 kolejne lata, w układzie funkcji państwa, zadań budżetowych i podzadań.

5.

W rocznym planie finansowym parku narodowego mogą być dokonywane zmiany przychodów

i kosztów po uzyskaniu zgody ministra właściwego do spraw środowiska. O dokonanych

zmianach należy niezwłocznie powiadomić ministra właściwego do spraw finansów publicznych.

6.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy sposób prowadzenia gospodarki

finansowej parku narodowego, kierując się potrzebą zapewnienia jednolitego sposobu

przeznaczania środków publicznych na realizację zadań parku narodowego określonych

w ustawie oraz przestrzegania ładu finansów publicznych.

1.

Przychodami parku narodowego są

1)

dotacje z budżetu państwa;

2)

dotacje oraz pożyczki z Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej;

3)

dotacje oraz pożyczki z wojewódzkich funduszy ochrony środowiska i gospodarki wodnej;

4)

wpływy z opłat, o których mowa w art. 12 ust. 3;

5)

wpływy z opłat pobieranych w związku z działalnością edukacyjną parku narodowego oraz

za wstęp do obiektów związanych z tą działalnością;

6)

wpływy z tytułu wynajmu pomieszczeń;

7)

wpływy z tytułu dzierżawy, najmu lub użytkowania nieruchomości;

8)

wpływy ze sprzedaży produktów uzyskiwane w ramach realizacji zadań wynikających z

planu ochrony, o którym mowa w art. 18, lub zadań ochronnych, o których mowa w art.

22;

9)

wpływy ze sprzedaży materiałów edukacyjnych, informacyjnych i naukowych;

10)

wpływy ze sprzedaży składników rzeczowych majątku ruchomego;

11)

wpływy wynikające z prowadzenia działalności rolniczej;

12)

wpływy z tytułu udostępniania informacji o środowisku i jego ochronie;

13)

wpływy z opłat za udostępnienie informacji o zasobach przyrodniczych, kulturowych

i kartograficznych;

14)

wpływy z tytułu nawiązek orzeczonych wobec sprawców skazanych za wykroczenia przeciwko

środowisku;

15)

inne niewymienione przychody wynikające z działalności parku narodowego.

2.

Przychodami parku narodowego mogą być

1)

dobrowolne wpłaty;

2)

spadki, zapisy i darowizny;

3)

świadczenia rzeczowe;

4)

wpływy z przedsięwzięć organizowanych na rzecz ochrony przyrody;

5)

środki pochodzące z budżetu Unii Europejskiej;

6)

środki pochodzące ze źródeł zagranicznych, niepodlegające zwrotowi, inne niż środki

pochodzące z budżetu Unii Europejskiej;

7)

dotacje z budżetów jednostek samorządu terytorialnego przeznaczone na realizację zadań

związanych z ochroną wartości przyrodniczych lub kulturowych regionu;

8)

środki funduszu leśnego, o których mowa w art. 57 ust. 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach, przeznaczone na cele, o których mowa w art. 58 ust. 3 i 3a tej ustawy.

3.

Park narodowy, za zgodą ministra właściwego do spraw środowiska wydawaną w porozumieniu

z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, wyrażoną w drodze decyzji administracyjnej,

może zaciągać kredyty i pożyczki do wysokości 60% kwot ujętych w planie finansowym

przychodów lub 60% kosztów, na realizację zadań parku narodowego.

4.

Przychody, o których mowa w ust. 1 pkt 1-3, 7 i 14 oraz ust. 2 pkt 7, przeznacza się

wyłącznie na realizację zadań, o których mowa w art. 8b ust. 1.

1.

Nadzór nad działalnością parków narodowych sprawuje minister właściwy do spraw środowiska.

2.

Nadzór, o którym mowa w ust. 1, obejmuje w szczególności

1)

zatwierdzanie rocznych zadań rzeczowych wynikających z planu ochrony, o którym mowa

w art. 18, lub zadań ochronnych, o których mowa w art. 22;

2)

kontrolę funkcjonowania parków narodowych;

3)

kontrolę wykonywanej przez parki narodowe działalności gospodarczej;

4)

kontrolę realizacji zadań parków narodowych;

5)

kontrolę realizacji planów finansowych parków narodowych;

6)

kontrolę działań dyrektora parku narodowego podejmowanych jako organ ochrony przyrody.

3.

Minister właściwy do spraw środowiska sporządza roczne sprawozdania zbiorcze z działalności

parków narodowych przygotowywane na podstawie sprawozdań z działalności poszczególnych

parków narodowych, przedkładanych przez dyrektorów parków narodowych.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 4, 7, 11, 21, 23 i 24 w zakresie art. 111 oraz art. 7, które wchodzą w

życie z dniem 1 stycznia 2018 r.;

2)

art. 1 pkt 24 w zakresie art. 113-114, art. 117 i art. 119 oraz pkt 25, które wchodzą

w życie z dniem 1 stycznia 2024 r.

1.

Określenie i zmiana granic parku narodowego następuje w drodze rozporządzenia Rady

Ministrów, które określa jego obszar, przebieg granicy, otulinę i nieruchomości Skarbu

Państwa nieoddawane w użytkowanie wieczyste parkowi narodowemu. Rada Ministrów, wydając

rozporządzenie, kieruje się rzeczywistym stanem wartości przyrodniczych obszaru.

1a.

Likwidacja lub zmniejszenie obszaru parku narodowego następuje wyłącznie w razie bezpowrotnej

utraty wartości przyrodniczych i kulturowych jego obszaru.

1b.

Prawo użytkowania wieczystego w stosunku do nieruchomości Skarbu Państwa, które zostały

wyłączone z granic parku narodowego w wyniku jego likwidacji lub zmiany jego granic,

wygasa z dniem wejścia w życie ustawy o likwidacji parku narodowego albo rozporządzenia

w sprawie zmiany jego granic. Minister właściwy do spraw środowiska przekazuje protokolarnie

nieruchomości do zasobu nieruchomości Skarbu Państwa.

2.

Określenie i zmiana granic parku narodowego może nastąpić po uzgodnieniu z właściwymi

miejscowo organami uchwałodawczymi jednostek samorządu terytorialnego, na których

obszarze działania planuje się powyższe zmiany, oraz po zaopiniowaniu, w terminie

30 dni od dnia przedłożenia tych zmian, przez zainteresowane organizacje pozarządowe.

Niezłożenie opinii w przewidzianym terminie uznaje się za brak uwag.

3.

Z dniem wejścia w życie ustawy o utworzeniu parku narodowego albo rozporządzenia w

sprawie zmiany jego granic park narodowy nabywa z mocy prawa prawo użytkowania wieczystego

nieruchomości Skarbu Państwa położonych w jego granicach i służących realizacji jego

celów oraz własność położonych na tych nieruchomościach budynków, innych urządzeń

i lokali.

3a.

Nabycie praw, o których mowa w ust. 3, nie może naruszać praw osób trzecich.

3b.

Nabycie praw, o których mowa w ust. 3, potwierdza wojewoda w drodze decyzji administracyjnej

wydanej w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy o utworzeniu parku narodowego

albo rozporządzenia w sprawie zmiany jego granic. Odwołania od decyzji wojewody rozpatruje

minister właściwy do spraw środowiska.

3c.

Decyzja, o której mowa w ust. 3b, stanowi podstawę do dokonania wpisów w księgach

wieczystych i w ewidencji gruntów i budynków.

3d.

Dyrektor parku narodowego jest obowiązany do złożenia wniosków o wpis w księgach wieczystych

prawa użytkowania wieczystego na rzecz parku narodowego w terminie 6 miesięcy od dnia

doręczenia ostatecznej decyzji, o której mowa w ust. 3b.

3e.

Nabycie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości, o których mowa w ust. 3, jest

wolne od podatków i opłat związanych z tym działaniem, a wynikające z niego wpisy

do ksiąg wieczystych i ich zakładanie są wolne od opłat.

3f.

Nabycie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości, o których mowa w ust. 3, następuje

bez obowiązku wniesienia pierwszej opłaty, a nabycie własności budynków, innych urządzeń

oraz lokali następuje nieodpłatnie.

4.

Administrowanie obszarami morskimi położonymi w granicach parku narodowego odbywa

się na podstawie działu III ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej

i administracji morskiej.

5.

Parkowi narodowemu przysługuje prawo pierwokupu nieruchomości położonej w granicach

parku narodowego na rzecz Skarbu Państwa.

5a.

Prawo pierwokupu może być wykonane w terminie miesiąca od dnia otrzymania przez dyrektora

parku narodowego zawiadomienia o treści umowy sprzedaży.

5b.

Notariusz sporządzający umowę sprzedaży jest obowiązany do zawiadomienia dyrektora

parku narodowego o treści tej umowy.

5c.

Dyrektor parku narodowego wykonuje prawo pierwokupu przez złożenie oświadczenia w

formie aktu notarialnego u notariusza, o którym mowa w ust. 5b. W przypadku gdyby

złożenie oświadczenia u tego notariusza było niemożliwe lub napotykało poważne trudności,

może być ono złożone u innego notariusza.

5d.

Oświadczenie, o którym mowa w ust. 5c, notariusz doręcza sprzedawcy.

5e.

Prawo pierwokupu wykonuje się po cenie ustalonej między stronami w umowie sprzedaży.

5f.

Jeżeli cena sprzedawanej nieruchomości rażąco odbiega od jej wartości rynkowej, dyrektor

parku narodowego wykonujący prawo pierwokupu może, w terminie 14 dni od daty złożenia

oświadczenia, o którym mowa w ust. 5c, wystąpić do sądu o ustalenie ceny tej nieruchomości.

5g.

Sąd ustala cenę nieruchomości, o której mowa w ust. 5f, przy zastosowaniu sposobów

jej ustalania określonych w przepisach o gospodarce nieruchomościami.

5h.

Czynność prawna dokonana niezgodnie z przepisami ustawy lub bez zawiadomienia uprawnionego

do prawa pierwokupu jest nieważna.

5i.

W przypadku gdy prawo pierwokupu nieruchomości położonej na obszarze parku narodowego

z mocy przepisów odrębnych przysługuje jednocześnie kilku podmiotom, pierwszeństwo

w realizacji prawa pierwokupu przysługuje parkowi narodowemu.

5j.

W przypadku wykonania przez dyrektora parku narodowego prawa pierwokupu nieruchomość

Skarbu Państwa oddaje się w użytkowanie wieczyste parkowi narodowemu na wniosek dyrektora

parku narodowego.

5k.

Położone w granicach parku narodowego nieruchomości Skarbu Państwa zbędne jednostce

organizacyjnej sprawującej trwały zarząd, w przypadku wygaśnięcia trwałego zarządu

na rzecz jednostki organizacyjnej, na wniosek dyrektora parku narodowego oddaje się

w użytkowanie wieczyste parkowi narodowemu.

5l.

Oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości, o których mowa w ust. 5j i 5k, jest

wolne od podatków i opłat związanych z tym działaniem, a wynikające z niego wpisy

do ksiąg wieczystych i ich zakładanie są wolne od opłat.

5m.

Od parków narodowych nie pobiera się opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego.

6.

Projekty studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, miejscowych

planów zagospodarowania przestrzennego, planów zagospodarowania przestrzennego województw

oraz planów zagospodarowania przestrzennego morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego

i wyłącznej strefy ekonomicznej w części dotyczącej parku narodowego i jego otuliny

wymagają uzgodnienia z dyrektorem parku narodowego w zakresie ustaleń tych planów,

mogących mieć negatywny wpływ na ochronę przyrody parku narodowego.

7.

Projekty planów urządzenia lasu, uproszczonych planów urządzenia lasu i zadania z

zakresu gospodarki leśnej, o których mowa w art. 19 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach, w części dotyczącej otuliny parku narodowego wymagają uzgodnienia z dyrektorem parku

narodowego w zakresie ustaleń tych planów lub zadań, mogących mieć negatywny wpływ

na ochronę przyrody parku narodowego.

8.

Projekty uproszczonych planów urządzenia lasu lub zadania z zakresu gospodarki leśnej,

o których mowa w art. 19 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach, w granicach parku narodowego wymagają uzgodnienia z dyrektorem parku narodowego

w zakresie ustaleń tych planów lub zadań, mogących mieć negatywny wpływ na ochronę

przyrody parku narodowego.

1.

(uchylony)

2.

(uchylony)

3.

(uchylony)

4.

(uchylony)

5.

(uchylony)

6.

(uchylony)

7.

(uchylony)

8.

Zawarcie przez park narodowy umowy dotyczącej rozporządzania nieruchomościami następuje

w drodze przetargu, z zastrzeżeniem art. 10b.

Umowa dotycząca rozporządzenia nieruchomością jest zawierana w drodze bezprzetargowej,

jeżeli

1)

stroną jest państwowa jednostka budżetowa;

2)

zbycie nieruchomości następuje w drodze zamiany lub darowizny;

3)

przedmiotem zbycia jest udział w nieruchomości, a zbycie następuje na rzecz innych

współwłaścicieli nieruchomości;

4)

zawierana jest umowa użyczenia;

5)

zawierana jest umowa najmu lokalu mieszkalnego z pracownikiem parku narodowego;

6)

zawierana jest umowa służebności drogi koniecznej lub służebności przesyłu.

Przetarg ogłasza, organizuje i przeprowadza dyrektor parku narodowego.

1.

Przetarg przeprowadza się w formie

1)

przetargu ustnego nieograniczonego;

2)

przetargu pisemnego nieograniczonego.

2.

Przetarg ustny ma na celu uzyskanie najwyższej ceny. Przetarg pisemny ma na celu wybór

najkorzystniejszej oferty.

3.

O zastosowanej formie przetargu decyduje dyrektor parku narodowego.

1.

Ogłoszenie o przetargu podaje się do publicznej wiadomości niezwłocznie, a w przypadku

nieruchomości, o których mowa w art. 104a ust. 1, nie wcześniej niż po upływie terminu,

o którym mowa w art. 104a ust. 12. Ogłoszenie o przetargu wywiesza się w siedzibie

parku narodowego oraz zamieszcza się na stronie internetowej parku narodowego, a ponadto

informację o ogłoszeniu przetargu podaje się do publicznej wiadomości w sposób zwyczajowo

przyjęty w danej miejscowości.

2.

W ogłoszeniu o przetargu podaje się czas, miejsce i warunki przetargu, a w razie ogłoszenia

kolejnego przetargu lub rokowań również terminy przeprowadzenia poprzednich przetargów.

Ogłoszenie o przetargu zawiera ponadto odpowiednio

1)

oznaczenie nieruchomości według księgi wieczystej oraz ewidencji gruntów i budynków;

2)

powierzchnię nieruchomości;

3)

przeznaczenie nieruchomości i sposób jej zagospodarowania;

4)

termin zagospodarowania nieruchomości;

5)

cenę nieruchomości w wysokości nie niższej niż wartość nieruchomości określona przez

rzeczoznawcę majątkowego;

6)

wysokość opłat z tytułu użytkowania, najmu lub dzierżawy;

7)

terminy wnoszenia opłat;

8)

zasady aktualizacji opłat;

9)

informacje o przeznaczeniu do sprzedaży, oddania w użytkowanie, najem lub dzierżawę;

10)

wysokość wadium.

3.

Przed podaniem do publicznej wiadomości informacji o ogłoszeniu przetargu rozpatruje

się wnioski uprawnionych do nabycia, użytkowania, najmu lub dzierżawy nieruchomości

w drodze bezprzetargowej. W przypadku pozytywnego rozpatrzenia wniosku informacji

o nieruchomości, której ten wniosek dotyczy, nie zamieszcza się w ogłoszeniu o przetargu.

1.

Jeżeli drugi przetarg zakończył się wynikiem negatywnym, dyrektor parku narodowego

może zbyć nieruchomość albo zawrzeć umowę użytkowania, najmu lub dzierżawy nieruchomości

w drodze rokowań albo organizować kolejne przetargi. W przypadku zbywania nieruchomości

cena ogłoszona w kolejnych przetargach albo ustalona w wyniku rokowań nie może być

niższa niż 2/3 wartości nieruchomości określonej przez rzeczoznawcę majątkowego.

2.

Przetarg uważa się za zakończony wynikiem negatywnym, jeżeli nikt nie przystąpił do

przetargu ustnego lub żaden z uczestników nie zaoferował postąpienia ponad cenę wywoławczą

albo jeżeli w przetargu pisemnym nie wpłynęła ani jedna oferta lub żaden z uczestników

nie zaoferował ceny wyższej od wywoławczej, a także jeżeli komisja przetargowa stwierdziła,

że żadna oferta nie spełnia warunków przetargu.

3.

Uczestnik przetargu może w terminie 7 dni od dnia ogłoszenia wyniku przetargu ustnego

lub doręczenia zawiadomienia o wyniku przetargu pisemnego zaskarżyć czynności związane

z przeprowadzeniem przetargu do ministra właściwego do spraw środowiska.

1

Dyrektor parku narodowego jest obowiązany zawiadomić osobę ustaloną jako nabywca nieruchomości

o miejscu i terminie zawarcia umowy dotyczącej rozporządzenia nieruchomością, najpóźniej

w ciągu 21 dni od dnia rozstrzygnięcia przetargu. Termin na zawiadomienie ulega zawieszeniu

na czas rozpatrywania wniosku, o którym mowa w art. 39 ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r. o zasadach zarządzania mieniem państwowym

(Dz. U. poz. 2259 oraz z 2017 r. poz. 624, 1491 i 1529). Wyznaczony termin nie może być krótszy niż 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia.

2.

Jeżeli osoba ustalona jako nabywca nieruchomości nie przystąpi bez usprawiedliwienia

do zawarcia umowy w miejscu i terminie podanych w zawiadomieniu, o którym mowa w ust.

1, dyrektor parku narodowego może odstąpić od zawarcia umowy, a wpłacone wadium nie

podlega zwrotowi. W zawiadomieniu zamieszcza się informację o tym uprawnieniu.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia

1)

tryb postępowania przy przeprowadzaniu poszczególnych rodzajów przetargów,

2)

tryb powoływania, skład i sposób działania komisji przetargowej,

3)

sposób ustalania wysokości wadium oraz terminy i formy jego wnoszenia i zwrotu,

4)

sposób sporządzania protokołu z przeprowadzonego przetargu oraz zakres informacji

w nim zawartych,

5)

tryb postępowania w przypadku zaskarżenia czynności związanych z przeprowadzeniem

przetargu,

6)

tryb postępowania przy przeprowadzaniu rokowań

- uwzględniając konieczność zapewnienia jawności i jednolitości tych postępowań, równego

dostępu do udziału w przetargu oraz uzyskania najkorzystniejszego wyniku przetargu.

1.

Na obszarach graniczących z parkiem narodowym wyznacza się otulinę parku narodowego.

2.

W otulinie może być utworzona strefa ochronna zwierząt łownych ze względu na potrzebę

ochrony zwierząt w parku narodowym.

3.

Strefa ochronna zwierząt łownych nie podlega włączeniu w granice obwodów łowieckich.

4.

Minister właściwy do spraw środowiska ustanawia, w drodze rozporządzenia, strefę ochronną

zwierząt łownych, określając obszary wchodzące w jej skład oraz kryteria i sposoby

utrzymania właściwej liczebności i struktury populacji poszczególnych gatunków zwierząt

łownych, kierując się potrzebą

1)

ochrony gatunków zwierząt łownych w parkach narodowych;

2)

tworzenia strefy bezpieczeństwa dla gatunków zwierząt łownych wychodzących na żerowiska

poza obszar parku narodowego;

3)

utrzymywania właściwej liczebności i struktury populacji poszczególnych gatunków zwierząt

łownych na obszarze parku narodowego w celu zachowania równowagi przyrodniczej.

5.

Ochrona zwierząt łownych w strefie ochronnej zwierząt łownych należy do zadań dyrektora

parku narodowego.

1.

Obszar parku narodowego może być udostępniany w sposób, który nie wpłynie negatywnie

na przyrodę w parku narodowym.

2.

W planie ochrony parku narodowego, a do czasu jego sporządzenia - w zadaniach ochronnych

ustala się miejsca, które mogą być udostępniane, oraz maksymalną liczbę osób mogących

przebywać jednocześnie w tych miejscach.

3.

Za wstęp do parku narodowego lub na niektóre jego obszary oraz za udostępnianie parku

narodowego lub niektórych jego obszarów mogą być pobierane opłaty.

4.

Wysokość opłat, o których mowa w ust. 3, ustala dyrektor parku narodowego.

5.

Opłata za jednorazowy wstęp do parku nie może przekraczać kwoty 6 zł waloryzowanej

o prognozowany średnioroczny wskaźnik cen towarów i usług konsumpcyjnych ogółem, przyjęty

w ustawie budżetowej.

6.

Opłaty, o których mowa w ust. 3, uiszcza się w formie wykupu biletu wstępu jednorazowego

lub wstępu wielokrotnego w miejscach pobierania opłat lub wnosi się na rachunek bankowy

parku narodowego.

7.

Opłat za wstęp do parku narodowego lub na niektóre jego obszary nie pobiera się od

1)

dzieci w wieku do 7 lat;

2)

osób, które posiadają zezwolenie dyrektora parku narodowego na prowadzenie badań naukowych

w zakresie ochrony przyrody;

3)

uczniów szkół i studentów odbywających zajęcia dydaktyczne w parku narodowym w zakresie

uzgodnionym z dyrektorem parku narodowego;

4)

mieszkańców gmin położonych w granicach parku narodowego i gmin graniczących z parkiem

narodowym;

5)

osób udających się do wyznaczonych w parku narodowym plaż;

6)

osób udających się do miejsc kultu religijnego;

7)

członków rodziny wielodzietnej w rozumieniu ustawy z dnia 5 grudnia 2014 r. o Karcie Dużej Rodziny

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1832 i 2161) posiadających ważną Kartę Dużej Rodziny.

8.

Opłatę za wstęp do parku narodowego lub na niektóre jego obszary w wysokości 50% stawki

opłaty ustalonej przez dyrektora parku narodowego pobiera się od

1)

uczniów szkół i studentów;

1a

dzieci i młodzieży, nie dłużej niż do ukończenia 18. roku życia, w okresie pobierania

nauki języka polskiego, historii, geografii, kultury polskiej lub innych przedmiotów

nauczanych w języku polskim w

a)

szkołach prowadzonych przez organizacje społeczne za granicą zarejestrowanych w bazie

prowadzonej przez upoważnioną jednostkę podległą ministrowi właściwemu do spraw oświaty

i wychowania,

b)

szkołach funkcjonujących w systemach oświaty innych państw,

c)

sekcjach polskich funkcjonujących w szkołach działających w systemach oświaty innych

państw,

d)

szkołach europejskich działających na podstawie Konwencji o Statucie Szkół Europejskich, sporządzonej w Luksemburgu dnia 21 czerwca 1994 r.

(Dz. U. z 2005 r. poz. 10);

2)

emerytów i rencistów;

3)

osób niepełnosprawnych;

4)

żołnierzy służby czynnej.

9.

(uchylony)

10.

Minister właściwy do spraw środowiska, uwzględniając zróżnicowanie walorów przyrodniczych

i krajobrazowych parków narodowych, nasilenie ruchu turystycznego i jego oddziaływanie

na przyrodę parków narodowych, określi, w drodze rozporządzenia, parki narodowe lub

niektóre ich obszary, gdzie za wstęp pobiera się opłaty.

1.

Rezerwat przyrody obejmuje obszary zachowane w stanie naturalnym lub mało zmienionym,

ekosystemy, ostoje i siedliska przyrodnicze, a także siedliska roślin, siedliska zwierząt

i siedliska grzybów oraz twory i składniki przyrody nieożywionej, wyróżniające się

szczególnymi wartościami przyrodniczymi, naukowymi, kulturowymi lub walorami krajobrazowymi.

2.

Na obszarach graniczących z rezerwatem przyrody może być wyznaczona otulina.

3.

Uznanie za rezerwat przyrody obszarów, o których mowa w ust. 1, następuje w drodze

aktu prawa miejscowego w formie zarządzenia regionalnego dyrektora ochrony środowiska,

które określa jego nazwę, położenie lub przebieg granicy i otulinę, jeżeli została

wyznaczona, cele ochrony oraz rodzaj, typ i podtyp rezerwatu przyrody, a także sprawującego

nadzór nad rezerwatem. Regionalny dyrektor ochrony środowiska, w drodze aktu prawa

miejscowego w formie zarządzenia, po zasięgnięciu opinii regionalnej rady ochrony

przyrody, może zwiększyć obszar rezerwatu przyrody, zmienić cele ochrony, a w razie

bezpowrotnej utraty wartości przyrodniczych, dla których rezerwat został powołany

- zmniejszyć obszar rezerwatu przyrody albo zlikwidować rezerwat przyrody.

3a.

Projekty studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, miejscowych

planów zagospodarowania przestrzennego, planów zagospodarowania przestrzennego województw

oraz planów zagospodarowania przestrzennego morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego

i wyłącznej strefy ekonomicznej, w części dotyczącej rezerwatu przyrody i jego otuliny,

wymagają uzgodnienia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska w zakresie ustaleń

tych planów, mogących mieć negatywny wpływ na cele ochrony rezerwatu przyrody.

3b.

Projekty planów urządzenia lasu, uproszczonych planów urządzenia lasu i zadania z

zakresu gospodarki leśnej, o których mowa w art. 19 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach, w części dotyczącej otuliny rezerwatu przyrody wymagają uzgodnienia z regionalnym

dyrektorem ochrony środowiska w zakresie ustaleń tych planów lub zadań, mogących mieć

negatywny wpływ na ochronę przyrody rezerwatu przyrody.

3c.

Uznanie, zmiana granic, zmiana celu ochrony lub likwidacja rezerwatu przyrody położonego

na obszarze morskim wymagają uzgodnienia z dyrektorem właściwego urzędu morskiego

w zakresie, w jakim wpływają na realizację zadań dyrektora urzędu morskiego.

3d.

Uzgodnienia, o którym mowa w ust. 3c, dokonuje się w terminie 30 dni od dnia doręczenia

wystąpienia o uzgodnienie. Niezajęcie stanowiska w tym terminie przez dyrektora właściwego

urzędu morskiego jest równoznaczne z uzgodnieniem wnioskowanych spraw.

3e.

W przypadku gdy obszar, o którym mowa w ust. 1, jest położony na obszarze morskim,

właściwość miejscową regionalnego dyrektora ochrony środowiska, w części dotyczącej

tego obszaru, ustala się wzdłuż wybrzeża na terenie danego województwa.

4.

Regionalny dyrektor ochrony środowiska, w drodze aktu prawa miejscowego w formie zarządzenia,

może wprowadzić opłaty za wstęp na obszar rezerwatu przyrody, kierując się potrzebą

ochrony przyrody.

5.

Regionalny dyrektor ochrony środowiska ustala stawki opłat, o których mowa w ust.

4, przy czym opłata za jednorazowy wstęp do rezerwatu nie może przekraczać kwoty 6

zł waloryzowanej o prognozowany średnioroczny wskaźnik cen towarów i usług konsumpcyjnych

ogółem, przyjęty w ustawie budżetowej.

6.

Opłaty, o których mowa w ust. 4, są przeznaczane na ochronę przyrody.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje, typy

i podtypy rezerwatów przyrody, kierując się potrzebą zapewnienia na obszarach cennych

przyrodniczo, zróżnicowanych pod względem wartości przyrodniczych, ochrony rezerwatowej

oraz wytypowania reprezentatywnej liczby rezerwatów przyrody ze względu na dominujący

przedmiot ochrony i główny typ ekosystemu.

1.

W parkach narodowych oraz w rezerwatach przyrody zabrania się

1)

budowy lub przebudowy obiektów budowlanych i urządzeń technicznych, z wyjątkiem obiektów

i urządzeń służących celom parku narodowego albo rezerwatu przyrody;

2)

(uchylony)

3)

chwytania lub zabijania dziko występujących zwierząt, zbierania lub niszczenia jaj,

postaci młodocianych i form rozwojowych zwierząt, umyślnego płoszenia zwierząt kręgowych,

zbierania poroży, niszczenia nor, gniazd, legowisk i innych schronień zwierząt oraz

ich miejsc rozrodu;

4)

polowania, z wyjątkiem obszarów wyznaczonych w planie ochrony lub zadaniach ochronnych

ustanowionych dla rezerwatu przyrody;

5)

pozyskiwania, niszczenia lub umyślnego uszkadzania roślin oraz grzybów;

6)

użytkowania, niszczenia, umyślnego uszkadzania, zanieczyszczania i dokonywania zmian

obiektów przyrodniczych, obszarów oraz zasobów, tworów i składników przyrody;

7)

zmiany stosunków wodnych, regulacji rzek i potoków, jeżeli zmiany te nie służą ochronie

przyrody;

8)

pozyskiwania skał, w tym torfu, oraz skamieniałości, w tym kopalnych szczątków roślin

i zwierząt, minerałów i bursztynu;

9)

niszczenia gleby lub zmiany przeznaczenia i użytkowania gruntów;

10)

palenia ognisk i wyrobów tytoniowych oraz używania źródeł światła o otwartym płomieniu,

z wyjątkiem miejsc wyznaczonych przez dyrektora parku narodowego, a w rezerwacie przyrody

- przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska;

11)

prowadzenia działalności wytwórczej, handlowej i rolniczej, z wyjątkiem miejsc wyznaczonych

w planie ochrony;

12)

stosowania chemicznych i biologicznych środków ochrony roślin i nawozów;

13)

zbioru dziko występujących roślin i grzybów oraz ich części, z wyjątkiem miejsc wyznaczonych

przez dyrektora parku narodowego, a w rezerwacie przyrody - przez regionalnego dyrektora

ochrony środowiska;

14)

połowu ryb i innych organizmów wodnych, z wyjątkiem miejsc wyznaczonych w planie ochrony

lub zadaniach ochronnych;

15)

ruchu pieszego, rowerowego, narciarskiego i jazdy konnej wierzchem, z wyjątkiem szlaków

i tras narciarskich wyznaczonych przez dyrektora parku narodowego, a w rezerwacie

przyrody - przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska;

16)

wprowadzania psów na obszary objęte ochroną ścisłą i czynną, z wyjątkiem miejsc wyznaczonych

w planie ochrony, psów pasterskich wprowadzanych na obszary objęte ochroną czynną,

na których plan ochrony albo zadania ochronne dopuszczają wypas oraz psów asystujących

w rozumieniu art. 2 pkt 11 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej

oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 2046 i 1948 oraz z 2017 r. poz. 777, 935 i 1428);

17)

wspinaczki, eksploracji jaskiń lub zbiorników wodnych, z wyjątkiem miejsc wyznaczonych

przez dyrektora parku narodowego, a w rezerwacie przyrody - przez regionalnego dyrektora

ochrony środowiska;

18)

ruchu pojazdów poza drogami publicznymi oraz poza drogami położonymi na nieruchomościach

stanowiących własność parków narodowych lub będących w użytkowaniu wieczystym parków

narodowych, wskazanymi przez dyrektora parku narodowego, a w rezerwacie przyrody przez

regionalnego dyrektora ochrony środowiska;

19)

umieszczania tablic, napisów, ogłoszeń reklamowych i innych znaków niezwiązanych z

ochroną przyrody, udostępnianiem parku albo rezerwatu przyrody, edukacją ekologiczną,

z wyjątkiem znaków drogowych i innych znaków związanych z ochroną bezpieczeństwa i

porządku powszechnego;

20)

zakłócania ciszy;

21)

używania łodzi motorowych i innego sprzętu motorowego, uprawiania sportów wodnych

i motorowych, pływania i żeglowania, z wyjątkiem akwenów lub szlaków wyznaczonych

przez dyrektora parku narodowego, a w rezerwacie przyrody - przez regionalnego dyrektora

ochrony środowiska;

22)

wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu;

23)

biwakowania, z wyjątkiem miejsc wyznaczonych przez dyrektora parku narodowego, a w

rezerwacie przyrody - przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska;

24)

prowadzenia badań naukowych - w parku narodowym bez zgody dyrektora parku, a w rezerwacie

przyrody - bez zgody regionalnego dyrektora ochrony środowiska;

25)

wprowadzania gatunków roślin, zwierząt lub grzybów, bez zgody ministra właściwego

do spraw środowiska;

26)

wprowadzania organizmów genetycznie zmodyfikowanych;

27)

organizacji imprez rekreacyjno-sportowych - w parku narodowym bez zgody dyrektora

parku narodowego, a w rezerwacie przyrody bez zgody regionalnego dyrektora ochrony

środowiska.

2.

Zakazy, o których mowa w ust. 1, nie dotyczą

1)

wykonywania zadań wynikających z planu ochrony lub zadań ochronnych;

2)

(uchylony)

3)

prowadzenia akcji ratowniczej oraz działań związanych z bezpieczeństwem powszechnym;

4)

wykonywania zadań z zakresu obronności kraju w przypadku zagrożenia bezpieczeństwa

państwa;

5)

obszarów objętych ochroną krajobrazową w trakcie ich gospodarczego wykorzystywania

przez jednostki organizacyjne, osoby prawne lub fizyczne oraz wykonywania prawa własności,

zgodnie z przepisami Kodeksu cywilnego.

3.

Minister właściwy do spraw środowiska, po zasięgnięciu opinii dyrektora parku narodowego,

może zezwolić na obszarze parku narodowego na odstępstwa od zakazów, o których mowa

w ust. 1, jeżeli jest to uzasadnione

1)

potrzebą ochrony przyrody, wykonywaniem badań naukowych, celami edukacyjnymi, kulturowymi,

turystycznymi, rekreacyjnymi lub sportowymi lub celami kultu religijnego i nie spowoduje

to negatywnego oddziaływania na przyrodę parku narodowego lub

2)

potrzebą realizacji inwestycji liniowych celu publicznego, w przypadku braku rozwiązań

alternatywnych i po zagwarantowaniu kompensacji przyrodniczej w rozumieniu art. 3 pkt 8 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska.

4.

Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, po zasięgnięciu opinii regionalnego dyrektora

ochrony środowiska, może zezwolić na obszarze rezerwatu przyrody na odstępstwa od

zakazów, o których mowa w ust. 1, jeżeli jest to uzasadnione potrzebą

1)

ochrony przyrody lub

2)

realizacji inwestycji liniowych celu publicznego, w przypadku braku rozwiązań alternatywnych

i po zagwarantowaniu kompensacji przyrodniczej w rozumieniu art. 3 pkt 8 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska.

4a.

Przy zasięganiu opinii, o których mowa w ust. 3 i 4, nie stosuje się art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania

administracyjnego

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1257).

4b.

Właściwe organy wydają opinię, o której mowa w ust. 3 i 4, w terminie 30 dni od dnia

otrzymania wniosku o jej wydanie. Opinia jest wydawana w formie pisemnego stanowiska

organu zawierającego ocenę planowanych czynności w odniesieniu do wpływu przedsięwzięcia

na przyrodę parku narodowego.

5.

Regionalny dyrektor ochrony środowiska może zezwolić na obszarze rezerwatu przyrody

na odstępstwa od zakazów, o których mowa w ust. 1, jeżeli jest to uzasadnione wykonywaniem

badań naukowych lub celami edukacyjnymi, kulturowymi, turystycznymi, rekreacyjnymi

lub sportowymi lub celami kultu religijnego i nie spowoduje to negatywnego oddziaływania

na cele ochrony przyrody rezerwatu przyrody.

6.

Organizowanie i prowadzenie szkoleń ratowników górskich i psów ratowniczych, w tym

psów lawinowych, na obszarze parku narodowego poza terenami udostępnionymi na podstawie

art. 12 ust. 2, przez podmioty uprawnione do wykonywania ratownictwa górskiego na

danym obszarze, wymaga uzgodnienia z dyrektorem parku narodowego.

6.

Zezwolenie na odstępstwo od zakazów, o których mowa w ust. 1, wydaje się, w drodze

decyzji administracyjnej, na czas określony, nie dłuższy niż 5 lat.

7.

Wniosek o wydanie zezwolenia na odstępstwo od zakazów, o których mowa w ust. 1, zawiera

w szczególności

1)

imię i nazwisko oraz adres albo nazwę i siedzibę wnioskodawcy;

2)

wskazanie zakazów, od których wnioskodawca zamierza uzyskać zezwolenie na odstępstwo;

3)

cel wykonania wnioskowanych czynności wraz z uzasadnieniem;

4)

opis planowanych czynności;

5)

lokalizację wykonywania planowanych czynności;

6)

uzasadnienie braku rozwiązań alternatywnych względem planowanego wariantu w przypadku

realizacji inwestycji liniowych celu publicznego;

7)

opis przewidywanych działań mających na celu zapobieganie, ograniczanie lub kompensację

przyrodniczą negatywnych oddziaływań na przyrodę parku narodowego.

8.

W zezwoleniu na odstępstwo od zakazów, o których mowa w ust. 1, niezależnie od wymagań

wynikających z przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, wskazuje się warunki realizacji tego odstępstwa wynikające z potrzeb ochrony przyrody.

9.

W odniesieniu do inwestycji liniowych celu publicznego przewidzianych do realizacji

w ramach przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których przeprowadzono

ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, zezwolenie, o którym mowa w ust.

3 pkt 2 lub ust. 4 pkt 2, zastępuje się uzgodnieniem warunków realizacji przedsięwzięcia,

o którym mowa w art. 77 ust. 1 pkt 1a lub 1b ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu

informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska

oraz o ocenach oddziaływania na środowisko

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1405, 1566 i 1999), odpowiednio z ministrem właściwym do spraw środowiska lub Generalnym Dyrektorem

Ochrony Środowiska. Do uzgodnienia stosuje się odpowiednio przepisy ust. 3 albo 4.

1.

Park krajobrazowy obejmuje obszar chroniony ze względu na wartości przyrodnicze, historyczne

i kulturowe oraz walory krajobrazowe w celu zachowania, popularyzacji tych wartości

w warunkach zrównoważonego rozwoju.

2.

Na obszarach graniczących z parkiem krajobrazowym może być wyznaczona otulina.

3.

Utworzenie parku krajobrazowego lub powiększenie jego obszaru następuje w drodze uchwały

sejmiku województwa, która określa jego nazwę, obszar, przebieg granicy i otulinę,

jeżeli została wyznaczona, szczególne cele ochrony oraz zakazy właściwe dla danego

parku krajobrazowego lub jego części, wybrane spośród zakazów, o których mowa w art.

17 ust. 1, wynikające z potrzeb jego ochrony. Likwidacja lub zmniejszenie obszaru

parku krajobrazowego następuje w drodze uchwały sejmiku województwa wyłącznie z powodu

bezpowrotnej utraty wartości przyrodniczych, historycznych i kulturowych oraz walorów

krajobrazowych na obszarach projektowanych do wyłączenia spod ochrony.

3a.

Utworzenie parku krajobrazowego położonego na terenie więcej niż jednego województwa

następuje w drodze podjęcia jednobrzmiącej uchwały właściwych sejmików województw.

4.

Projekt uchwały sejmiku województwa w sprawie utworzenia, zmiany granic lub likwidacji

parku krajobrazowego wymaga uzgodnienia z właściwą miejscowo radą gminy oraz właściwym

regionalnym dyrektorem ochrony środowiska.

4a.

Uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, z zastrzeżeniem że brak przedstawienia stanowiska w terminie miesiąca od dnia otrzymania

projektu uchwały, jest uważane za uzgodnienie projektu.

4b.

Rada gminy może odmówić uzgodnienia projektu uchwały, o której mowa w ust. 3, wyłącznie

w przypadku, gdy przyjęcie tej uchwały prowadziłoby do ograniczenia możliwości rozwojowych

gminy wynikających z ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego

lub miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w stopniu nieproporcjonalnym

do wartości jakie park krajobrazowy ma chronić.

4c.

Rada gminy nie może odmówić uzgodnienia projektu uchwały, o której mowa w ust. 3,

w przypadku, gdy podjęcie tej uchwały jest konsekwencją rekomendacji dotyczącej utworzenia

lub powiększenia obszaru parku krajobrazowego zawartej w audycie krajobrazowym, o

którym mowa w art. 38a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

4d.

Utworzenie parku krajobrazowego lub powiększenie jego obszaru może nastąpić również

na wniosek rady gminy, na obszarze której park krajobrazowy miałby być utworzony lub

powiększony.

4e.

Wniosek, o którym mowa w ust. 4d, rozpatrywany jest nie później niż w terminie 3 miesięcy

od dnia otrzymania wniosku przez sejmik właściwego województwa.

5.

Statut parku krajobrazowego lub zespołu parków krajobrazowych określający strukturę

organizacyjną parku lub zespołu parków nadaje sejmik województwa w drodze uchwały.

5a.

Statut parku krajobrazowego położonego na terenie więcej niż jednego województwa nadaje

w drodze uchwały sejmik województwa, na którego obszarze działania znajduje się większa

część parku, w porozumieniu z pozostałymi sejmikami województw.

6.

Grunty rolne i leśne oraz inne nieruchomości znajdujące się w granicach parku krajobrazowego

pozostawia się w gospodarczym wykorzystaniu.

7.

Projekty studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, miejscowych

planów zagospodarowania przestrzennego, planów zagospodarowania przestrzennego województw

oraz planów zagospodarowania przestrzennego morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego

i wyłącznej strefy ekonomicznej w części dotyczącej parku krajobrazowego i jego otuliny,

wymagają uzgodnienia z właściwym miejscowo regionalnym dyrektorem ochrony środowiska

w zakresie ustaleń tych planów, mogących mieć negatywny wpływ na ochronę przyrody

parku krajobrazowego.

1.

W parku krajobrazowym mogą być wprowadzone następujące zakazy

1)

realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu

przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego

ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania

na środowisko;

2)

umyślnego zabijania dziko występujących zwierząt, niszczenia ich nor, legowisk, innych

schronień i miejsc rozrodu oraz tarlisk i złożonej ikry, z wyjątkiem amatorskiego

połowu ryb oraz wykonywania czynności w ramach racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej,

rybackiej i łowieckiej;

3)

likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych, jeżeli

nie wynikają z potrzeby ochrony przeciwpowodziowej lub zapewnienia bezpieczeństwa

ruchu drogowego lub wodnego lub budowy, odbudowy, utrzymania, remontów lub naprawy

urządzeń wodnych;

4)

pozyskiwania do celów gospodarczych skał, w tym torfu, oraz skamieniałości, w tym

kopalnych szczątków roślin i zwierząt, a także minerałów i bursztynu;

5)

wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, z wyjątkiem prac

związanych z zabezpieczeniem przeciwsztormowym, przeciwpowodziowym lub przeciwosuwiskowym

lub budową, odbudową, utrzymaniem, remontem lub naprawą urządzeń wodnych;

6)

dokonywania zmian stosunków wodnych, jeżeli zmiany te nie służą ochronie przyrody

lub racjonalnej gospodarce rolnej, leśnej, wodnej lub rybackiej;

7)

budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od

a)

linii brzegów rzek, jezior i innych naturalnych zbiorników wodnych,

b

zasięgu lustra wody w sztucznych zbiornikach wodnych usytuowanych na wodach płynących

przy normalnym poziomie piętrzenia określonym w pozwoleniu wodnoprawnym, o którym

mowa w art. 122 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne

b

zasięgu lustra wody w sztucznych zbiornikach wodnych usytuowanych na wodach płynących

przy normalnym poziomie piętrzenia określonym w pozwoleniu wodnoprawnym, o którym

mowa w art. 389 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne

- z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej;

8)

lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 200 m od krawędzi brzegów klifowych

oraz w pasie technicznym brzegu morskiego;

9)

likwidowania, zasypywania i przekształcania zbiorników wodnych, starorzeczy oraz obszarów

wodno-błotnych;

10)

wylewania gnojowicy, z wyjątkiem nawożenia własnych gruntów rolnych;

11)

prowadzenia chowu i hodowli zwierząt metodą bezściółkową;

12)

utrzymywania otwartych rowów ściekowych i zbiorników ściekowych;

13)

organizowania rajdów motorowych i samochodowych;

14)

używania łodzi motorowych i innego sprzętu motorowego na otwartych zbiornikach wodnych.

1a.

W parku krajobrazowym, w strefach, o których mowa w art. 20 ust. 4 pkt 7, dla terenów

1)

objętych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wprowadza się zakazy

a)

lokalizowania nowych obiektów budowlanych,

b)

zalesiania;

2)

nieobjętych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wprowadza się zakazy

a)

lokalizowania nowych obiektów budowlanych,

b)

lokalizowania nowych obiektów budowlanych odbiegających od lokalnej formy architektonicznej,

c)

lokalizowania nowych obiektów budowlanych o wysokości przekraczającej 2 kondygnacje

lub 7 m,

d)

zalesiania.

1b.

W parku krajobrazowym zakazuje się niszczenia i uszkadzania obiektów o istotnym znaczeniu

historycznym i kulturowym wskazanych w planie ochrony dla parku krajobrazowego.

2.

Zakazy, o których mowa w ust. 1-1b, nie dotyczą

1)

wykonywania zadań wynikających z planu ochrony, zadań ochronnych lub planu zadań ochronnych;

2)

wykonywania zadań na rzecz obronności kraju i bezpieczeństwa państwa;

3)

prowadzenia akcji ratowniczej oraz działań związanych z bezpieczeństwem powszechnym;

4)

realizacji inwestycji celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zwanej dalej „inwestycją celu publicznego”.

3.

Zakaz, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, nie dotyczy realizacji przedsięwzięć mogących

znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzenie raportu o oddziaływaniu

na środowisko nie jest obowiązkowe i przeprowadzona procedura oceny oddziaływania

na środowisko wykazała brak niekorzystnego wpływu na przyrodę i krajobraz parku krajobrazowego.

3a.

Zakaz, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, nie dotyczy usunięcia drzewa lub krzewu w obrębie

zadrzewienia, należących do gatunków obcych, określonych w przepisach wydanych na

podstawie art. 120 ust. 2f.

4.

Zakaz, o którym mowa w ust. 1 pkt 14, nie dotyczy statków jednostek ratowniczych,

jednostek organizacyjnych właściciela wód lub urządzeń wodnych zlokalizowanych na

wodach, inspektorów żeglugi śródlądowej, Państwowej i Społecznej Straży Rybackiej,

promów w ciągu dróg publicznych, prowadzenia racjonalnej gospodarki rybackiej oraz

wykonywania zadań z zakresu ochrony przyrody przez Służbę Parku Krajobrazowego.

5.

Uchwała, o której mowa w art. 16 ust. 3, może określać odległości mniejsze niż określone

w ust. 1 pkt 7 i 8, w sposób prowadzący do zwiększenia swobody w zakresie zagospodarowania

i użytkowania terenu.

1.

Dla parków narodowych, rezerwatów przyrody i parków krajobrazowych sporządza się i

realizuje plan ochrony.

2.

Plan ochrony, o którym mowa w ust. 1, ustanawia się w terminie 5 lat od dnia utworzenia

parku narodowego, uznania obszaru za rezerwat przyrody albo utworzenia parku krajobrazowego.

1.

Projekt planu ochrony sporządza dla

1)

parku narodowego - dyrektor parku narodowego;

2)

rezerwatu przyrody - regionalny dyrektor ochrony środowiska lub po uzgodnieniu z tym

organem - zarządzający rezerwatem albo sprawujący nadzór nad rezerwatem;

3)

parku krajobrazowego - dyrektor parku krajobrazowego lub dyrektor zespołu parków krajobrazowych.

1a.

Sporządzający projekt planu ochrony, o którym mowa w ust. 1, zapewnia możliwość udziału

społeczeństwa, na zasadach i w trybie określonych w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego

ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania

na środowisko, w postępowaniu, którego przedmiotem jest sporządzenie projektu.

2.

Projekt planu ochrony, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, wymaga zaopiniowania przez

właściwe miejscowo rady gmin.

3.

Przepisy ust. 1a, 2, 6b-6e stosuje się odpowiednio w przypadku dokonywania zmiany

planu ochrony.

4.

(uchylony)

5.

Minister właściwy do spraw środowiska ustanawia, w drodze rozporządzenia, plan ochrony

dla parku narodowego w terminie 6 miesięcy od dnia otrzymania projektu planu lub odmawia

jego ustanowienia, jeżeli projekt planu jest niezgodny z celami ochrony przyrody,

uwzględniając konieczność dostosowania działań ochronnych do celów ochrony parku narodowego.

Plan ochrony może być zmieniony, jeżeli wynika to z potrzeb ochrony przyrody.

6.

Regionalny dyrektor ochrony środowiska ustanawia, w drodze aktu prawa miejscowego

w formie zarządzenia, plan ochrony dla rezerwatu przyrody w terminie 6 miesięcy od

dnia otrzymania projektu planu. Plan ochrony może być zmieniony, jeżeli wynika to

z potrzeb ochrony przyrody.

6a.

Sejmik województwa ustanawia, w drodze uchwały, plan ochrony dla parku krajobrazowego

w terminie 6 miesięcy od dnia otrzymania projektu planu albo odmawia jego ustanowienia,

jeżeli projekt planu jest niezgodny z celami ochrony przyrody. Plan ochrony może być

zmieniony, jeżeli wynika to z potrzeb ochrony przyrody.

6b.

Projekt uchwały, o której mowa w ust. 6a, wymaga uzgodnienia z właściwym regionalnym

dyrektorem ochrony środowiska i zaopiniowania przez właściwego wojewódzkiego konserwatora

zabytków.

6c.

Projekt uchwały, o której mowa w ust. 6a, w części dotyczącej wprowadzenia zakazów,

wymienionych w art. 17 ust. 1a, wymaga uzgodnienia z właściwą miejscowo radą gminy.

6d.

Uzgodnienia, o którym mowa w ust. 6c, dokonuje się w trybie art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, z zastrzeżeniem że brak przedstawienia stanowiska w terminie miesiąca od dnia otrzymania

projektu uchwały, jest uważane za uzgodnienie projektu.

6e.

Rada gminy może odmówić uzgodnienia projektu uchwały, o której mowa w ust. 6a, wyłącznie

w przypadku, gdy wprowadzenie zakazów, wymienionych w art. 17 ust. 1a, prowadziłoby

do ograniczenia możliwości rozwojowych gminy wynikających z ustaleń studium uwarunkowań

i kierunków zagospodarowania przestrzennego lub miejscowego planu zagospodarowania

przestrzennego w stopniu nieproporcjonalnym do wartości jakie park krajobrazowy ma

chronić.

7.

Plan ochrony dla rezerwatu przyrody położonego na terenie więcej niż jednego województwa

ustanawiają wspólnie, w drodze aktu prawa miejscowego w formie zarządzenia, regionalni

dyrektorzy ochrony środowiska, na których obszarze działania znajdują się części tego

rezerwatu.

8.

Plan ochrony dla parku krajobrazowego położonego na terenie kilku województw ustanawia

sejmik województwa właściwy ze względu na siedzibę dyrekcji parku, w porozumieniu

z pozostałymi sejmikami województw.

1.

Plan ochrony dla parku narodowego, rezerwatu przyrody oraz parku krajobrazowego sporządza

się na okres 20 lat, z uwzględnieniem

1)

charakterystyki i oceny stanu przyrody;

2)

identyfikacji i oceny istniejących oraz potencjalnych zagrożeń wewnętrznych i zewnętrznych;

3)

charakterystyki i oceny uwarunkowań społecznych i gospodarczych;

4)

analizy skuteczności dotychczasowych sposobów ochrony;

5)

charakterystyki i oceny stanu zagospodarowania przestrzennego;

6)

wyników audytu krajobrazowego, o którym mowa w art. 38a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

2.

Prace przy sporządzaniu planów ochrony, o których mowa w ust. 1, polegają na

1)

ocenie stanu zasobów, tworów i składników przyrody, walorów krajobrazowych, wartości

kulturowych oraz istniejących i potencjalnych zagrożeń wewnętrznych i zewnętrznych,

która może być wykonana w formie szczegółowych opisów;

2)

opracowaniu koncepcji ochrony zasobów, tworów i składników przyrody oraz wartości

kulturowych, a także eliminacji lub ograniczania istniejących i potencjalnych zagrożeń

wewnętrznych i zewnętrznych;

3)

wskazaniu zadań ochronnych, z podaniem rodzaju, zakresu i lokalizacji.

3.

Plan ochrony dla parku narodowego oraz rezerwatu przyrody zawiera

1)

cele ochrony przyrody oraz wskazanie przyrodniczych i społecznych uwarunkowań ich

realizacji;

2)

identyfikację oraz określenie sposobów eliminacji lub ograniczania istniejących i

potencjalnych zagrożeń wewnętrznych i zewnętrznych oraz ich skutków;

3)

wskazanie obszarów ochrony ścisłej, czynnej i krajobrazowej;

4)

określenie działań ochronnych na obszarach ochrony ścisłej, czynnej i krajobrazowej,

z podaniem rodzaju, zakresu i lokalizacji tych działań;

5)

wskazanie obszarów i miejsc udostępnianych dla celów naukowych, edukacyjnych, turystycznych,

rekreacyjnych, sportowych, amatorskiego połowu ryb i rybactwa oraz określenie sposobów

ich udostępniania;

6)

wskazanie miejsc, w których może być prowadzona działalność wytwórcza, handlowa i

rolnicza;

7)

ustalenia do studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin,

miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, planów zagospodarowania przestrzennego

województw oraz planów zagospodarowania przestrzennego morskich wód wewnętrznych,

morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej dotyczące eliminacji lub ograniczenia

zagrożeń wewnętrznych lub zewnętrznych.

4.

Plan ochrony dla parku krajobrazowego zawiera

1)

cele ochrony przyrody oraz przyrodnicze, społeczne i gospodarcze uwarunkowania ich

realizacji;

2)

identyfikację oraz określenie sposobów eliminacji lub ograniczania istniejących i

potencjalnych zagrożeń wewnętrznych i zewnętrznych oraz ich skutków;

3)

wskazanie obszarów realizacji działań ochronnych;

4)

określenie zakresu prac związanych z ochroną przyrody i kształtowaniem krajobrazu;

5)

wskazanie obszarów udostępnianych dla celów naukowych, edukacyjnych, turystycznych,

rekreacyjnych, amatorskiego połowu ryb i dla innych form gospodarowania oraz określenie

sposobów korzystania z tych obszarów;

6)

ustalenia do studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin,

miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, planów zagospodarowania przestrzennego

województw oraz planów zagospodarowania przestrzennego morskich wód wewnętrznych,

morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej dotyczące eliminacji lub ograniczenia

zagrożeń wewnętrznych lub zewnętrznych;

7)

określenie granic stref ochrony krajobrazów stanowiących w szczególności przedpola

ekspozycji, osie widokowe, punkty widokowe oraz obszary zabudowane wyróżniające się

lokalną formą architektoniczną, wyznaczonych w obrębie krajobrazów priorytetowych,

zidentyfikowanych w ramach audytu krajobrazowego, o którym mowa w art. 38a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, istotnych dla zachowania walorów krajobrazowych parku krajobrazowego, wraz ze wskazaniem

które z zakazów, wymienionych w art. 17 ust. 1a, obowiązują w danej strefie;

8)

wykaz obiektów o istotnym znaczeniu historycznym i kulturowym.

4a.

Plan ochrony dla parku krajobrazowego, w części dotyczącej

1)

określenia granic stref, o których mowa w art. 20 ust. 4 pkt 7,

2)

wykazu obiektów o istotnym znaczeniu historycznym i kulturowym, o których mowa w art.

20 ust. 4 pkt 8,

3)

wprowadzenia zakazów, o których mowa w art. 17 ust. 1a

- jest aktem prawa miejscowego.

5.

Plany ochrony dla parku narodowego, rezerwatu przyrody lub parku krajobrazowego w

części pokrywającej się z obszarem Natura 2000 powinny uwzględniać zakres planu zadań

ochronnych dla obszaru Natura 2000, o którym mowa w art. 28, albo zakres planu ochrony

dla obszaru Natura 2000, o którym mowa w art. 29.

6.

Przepisu ust. 5 nie stosuje się względem planów ochrony dla parku narodowego, rezerwatu

przyrody lub parku krajobrazowego pokrywających się w całości lub w części z obszarem

Natura 2000, dla którego ustanowiono plan zadań ochronnych, o którym mowa w art. 28,

albo plan ochrony, o którym mowa w art. 29, obejmujące obszar parku narodowego, rezerwatu

przyrody lub parku krajobrazowego.

Minister właściwy do spraw środowiska określi dla parku narodowego, rezerwatu przyrody,

parku krajobrazowego, w drodze rozporządzenia

1)

tryb sporządzania projektu planu ochrony,

2)

zakres prac na potrzeby sporządzenia projektu planu ochrony,

3)

tryb dokonywania zmian w planie ochrony,

4)

zakres i sposoby ochrony zasobów, tworów i składników przyrody

- kierując się potrzebą ochrony zasobów, tworów i składników przyrody żywej i nieożywionej

w parkach narodowych, rezerwatach przyrody oraz parkach krajobrazowych, z uwzględnieniem

możliwości technicznych, organizacyjnych i finansowych oraz poziomu wiedzy i nauki

w zakresie ochrony przyrody.

1.

Dla parku narodowego lub rezerwatu przyrody, do czasu ustanowienia planu ochrony,

sprawujący nadzór sporządza projekt zadań ochronnych.

2.

Zadania ochronne, o których mowa w ust. 1, ustanawia, w drodze zarządzenia

1)

minister właściwy do spraw środowiska - dla parku narodowego;

2)

regionalny dyrektor ochrony środowiska - dla rezerwatu przyrody.

3.

Zadania ochronne, o których mowa w ust. 1, uwzględniają

1)

identyfikację i ocenę istniejących i potencjalnych zagrożeń wewnętrznych i zewnętrznych

oraz sposoby eliminacji lub ograniczania tych zagrożeń i ich skutków;

2)

opis sposobów ochrony czynnej ekosystemów, z podaniem rodzaju, rozmiaru i lokalizacji

poszczególnych zadań;

3)

opis sposobów czynnej ochrony gatunków roślin, zwierząt lub grzybów;

4)

wskazanie obszarów objętych ochroną ścisłą, czynną oraz krajobrazową.

4.

Zadania ochronne, o których mowa w ust. 1, mogą być ustanawiane na rok lub równocześnie

na kolejne lata, nie dłużej jednak niż na 5 lat.

1.

Obszar chronionego krajobrazu obejmuje tereny chronione ze względu na wyróżniający

się krajobraz o zróżnicowanych ekosystemach, wartościowe ze względu na możliwość zaspokajania

potrzeb związanych z turystyką i wypoczynkiem lub pełnioną funkcją korytarzy ekologicznych.

2.

Wyznaczenie obszaru chronionego krajobrazu następuje w drodze uchwały sejmiku województwa,

która określa jego nazwę, położenie, obszar, sprawującego nadzór, ustalenia dotyczące

czynnej ochrony ekosystemów oraz zakazy właściwe dla danego obszaru chronionego krajobrazu

lub jego części, wybrane spośród zakazów wymienionych w art. 24 ust. 1, wynikające

z potrzeb jego ochrony. Likwidacja lub zmniejszenie obszaru chronionego krajobrazu

następuje w drodze uchwały sejmiku województwa, wyłącznie z powodu bezpowrotnej utraty

wyróżniającego się krajobrazu o zróżnicowanych ekosystemach i możliwości zaspokajania

potrzeb związanych z turystyką i wypoczynkiem.

3.

Projekty uchwał sejmiku województwa, o których mowa w ust. 2, wymagają uzgodnienia

z właściwą miejscowo radą gminy oraz właściwym regionalnym dyrektorem ochrony środowiska.

3a.

Uzgodnień, o których mowa w ust. 3, dokonuje się w trybie art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, z zastrzeżeniem że brak przedstawienia stanowiska w terminie miesiąca od dnia otrzymania

projektu uchwały, jest uważane za uzgodnienie projektu.

3b.

Rada gminy może odmówić uzgodnienia projektu uchwały, o której mowa w ust. 2, wyłącznie

w przypadku, gdy przyjęcie tej uchwały prowadziłoby do ograniczenia możliwości rozwojowych

gminy wynikających z ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego

lub miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w stopniu nieproporcjonalnym

do wartości jakie obszar chronionego krajobrazu ma chronić.

3c.

Rada gminy nie może odmówić uzgodnienia projektu uchwały, o której mowa w ust. 2,

w przypadku, gdy podjęcie tej uchwały jest konsekwencją rekomendacji dotyczącej utworzenia

lub powiększenia obszaru chronionego krajobrazu zawartej w audycie krajobrazowym,

o którym mowa w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

3d.

Utworzenie obszaru chronionego krajobrazu lub jego powiększenie może nastąpić również

na wniosek rady gminy, na obszarze której obszar chronionego krajobrazu miałby być

utworzony lub powiększony.

3e.

Wniosek, o którym mowa w ust. 3d, rozpatrywany jest nie później niż w terminie 3 miesięcy

od dnia otrzymania wniosku przez sejmik właściwego województwa.

4.

(uchylony)

5.

Projekty studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, miejscowych

planów zagospodarowania przestrzennego, planów zagospodarowania przestrzennego województw

i planów zagospodarowania przestrzennego morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego

i wyłącznej strefy ekonomicznej, w części dotyczącej obszaru chronionego krajobrazu,

wymagają uzgodnienia z właściwym regionalnym dyrektorem ochrony środowiska w zakresie

ustaleń tych planów, mogących mieć negatywny wpływ na ochronę przyrody obszaru chronionego

krajobrazu.

1.

Na obszarze chronionego krajobrazu sejmik województwa, w drodze uchwały stanowiącej

akt prawa miejscowego

1)

wyznacza, w granicach krajobrazów priorytetowych zidentyfikowanych w ramach audytu

krajobrazowego, o którym mowa w art. 38a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, strefy ochrony krajobrazu stanowiące w szczególności przedpola ekspozycji, osie

widokowe, punkty widokowe oraz obszary zabudowane wyróżniające się lokalną formą architektoniczną,

istotne dla zachowania walorów krajobrazowych obszaru chronionego krajobrazu, wraz

ze wskazaniem które z zakazów, wymienionych w art. 24 ust. 1a, obowiązują w danej

strefie;

2)

określa wykaz obiektów o istotnym znaczeniu historycznym i kulturowym.

2.

Projekt uchwały, o której mowa w ust. 1, opracowuje zarząd województwa.

3.

Zarząd województwa, sporządzając projekt uchwały, o której mowa w ust. 1, zapewnia

możliwość udziału społeczeństwa, na zasadach i w trybie określonych w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego

ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania

na środowisko, w postępowaniu, którego przedmiotem jest sporządzenie projektu.

4.

Projekt uchwały, o której mowa w ust. 1, wymaga uzgodnienia z właściwym regionalnym

dyrektorem ochrony środowiska i zaopiniowania przez właściwego wojewódzkiego konserwatora

zabytków.

5.

Projekt uchwały, o której mowa w ust. 1, w części dotyczącej wprowadzenia zakazów,

wymienionych w art. 24 ust. 1a, wymaga uzgodnienia z właściwą miejscowo radą gminy.

6.

Uzgodnienia, o którym mowa w ust. 5, dokonuje się w trybie art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, z zastrzeżeniem że brak przedstawienia stanowiska w terminie miesiąca od dnia otrzymania

projektu uchwały, jest uważane za uzgodnienie projektu.

7.

Rada gminy może odmówić uzgodnienia projektu uchwały, o której mowa w ust. 1, wyłącznie

w przypadku, gdy wprowadzenie zakazów, wymienionych w art. 24 ust. 1a, prowadziłoby

do ograniczenia możliwości rozwojowych gminy wynikających z ustaleń studium uwarunkowań

i kierunków zagospodarowania przestrzennego lub miejscowego planu zagospodarowania

przestrzennego w stopniu nieproporcjonalnym do wartości jakie obszar chronionego krajobrazu

ma chronić.

8.

Zmiana uchwały, o której mowa w ust. 1, następuje w takim trybie, w jakim jest ona

uchwalana.

1.

Na obszarze chronionego krajobrazu mogą być wprowadzone następujące zakazy

1)

zabijania dziko występujących zwierząt, niszczenia ich nor, legowisk, innych schronień

i miejsc rozrodu oraz tarlisk, złożonej ikry, z wyjątkiem amatorskiego połowu ryb

oraz wykonywania czynności związanych z racjonalną gospodarką rolną, leśną, rybacką

i łowiecką;

2)

realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu

przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego

ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania

na środowisko;

3)

likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych, jeżeli

nie wynikają one z potrzeby ochrony przeciwpowodziowej i zapewnienia bezpieczeństwa

ruchu drogowego lub wodnego lub budowy, odbudowy, utrzymania, remontów lub naprawy

urządzeń wodnych;

4)

wydobywania do celów gospodarczych skał, w tym torfu, oraz skamieniałości, w tym kopalnych

szczątków roślin i zwierząt, a także minerałów i bursztynu;

5)

wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, z wyjątkiem prac

związanych z zabezpieczeniem przeciwsztormowym, przeciwpowodziowym lub przeciwosuwiskowym

lub utrzymaniem, budową, odbudową, naprawą lub remontem urządzeń wodnych;

6)

dokonywania zmian stosunków wodnych, jeżeli służą innym celom niż ochrona przyrody

lub zrównoważone wykorzystanie użytków rolnych i leśnych oraz racjonalna gospodarka

wodna lub rybacka;

7)

likwidowania naturalnych zbiorników wodnych, starorzeczy i obszarów wodno-błotnych;

8)

budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od

a)

linii brzegów rzek, jezior i innych naturalnych zbiorników wodnych,

b

zasięgu lustra wody w sztucznych zbiornikach wodnych usytuowanych na wodach płynących

przy normalnym poziomie piętrzenia określonym w pozwoleniu wodnoprawnym, o którym

mowa w art. 122 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne

b

zasięgu lustra wody w sztucznych zbiornikach wodnych usytuowanych na wodach płynących

przy normalnym poziomie piętrzenia określonym w pozwoleniu wodnoprawnym, o którym

mowa w art. 389 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne

- z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki

rolnej, leśnej lub rybackiej;

9)

lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 200 m od linii brzegów klifowych

oraz w pasie technicznym brzegu morskiego.

1a.

Na obszarze chronionego krajobrazu, dla terenów

1)

objętych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i położonych w strefach,

o których mowa w art. 23a ust. 1 pkt 1, wprowadza się zakazy

a)

lokalizowania nowych obiektów budowlanych,

b)

zalesiania;

2)

nieobjętych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego położonych w strefach,

o których mowa w art. 23a ust. 1 pkt 1, wprowadza się zakazy

a)

lokalizowania nowych obiektów budowlanych,

b)

lokalizowania nowych obiektów budowlanych odbiegających od lokalnej formy architektonicznej,

c)

lokalizowania nowych obiektów budowlanych o wysokości przekraczającej 2 kondygnacje

lub 7 m,

d)

zalesiania.

1b.

Na obszarze chronionego krajobrazu zakazuje się niszczenia i uszkadzania obiektów

o istotnym znaczeniu historycznym i kulturowym wskazanych w uchwale, o której mowa

w art. 23a ust. 1.

2.

Zakazy, o których mowa w ust. 1-1b, nie dotyczą

1)

wykonywania zadań na rzecz obronności kraju i bezpieczeństwa państwa;

2)

prowadzenia akcji ratowniczej oraz działań związanych z bezpieczeństwem powszechnym;

3)

realizacji inwestycji celu publicznego;

4)

wykonywania zadań wynikających z planu ochrony, zadań ochronnych lub planu zadań ochronnych.

3.

Zakaz, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, nie dotyczy realizacji przedsięwzięć mogących

znacząco oddziaływać na środowisko, dla których przeprowadzona ocena oddziaływania

na środowisko wykazała brak negatywnego wpływu na ochronę przyrody i ochronę krajobrazu

obszaru chronionego krajobrazu.

3a.

Zakaz, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, nie dotyczy usunięcia drzewa lub krzewu w obrębie

zadrzewienia, należących do gatunków obcych, określonych w przepisach wydanych na

podstawie art. 120 ust. 2f.

4.

Uchwała, o której mowa w art. 23 ust. 2, może określać odległości mniejsze niż określone

w ust. 1 pkt 8 i 9, w sposób prowadzący do zwiększenia swobody w zakresie zagospodarowania

i użytkowania terenu.

1.

Właściciele obiektów budowlanych wzniesionych przed dniem wejścia w życie planu ochrony

dla parku krajobrazowego oraz uchwały, o której mowa w art. 23a ust. 1, naruszających

przepisy tych aktów nie są zobowiązani do ich dostosowania.

2.

Samorząd województwa, na wniosek właściciela obiektu budowlanego, wzniesionego przed

dniem wejścia w życie aktów, o których mowa w ust. 1, rażąco naruszającego ich przepisy,

może pokryć koszty dostosowania tego obiektu budowlanego do wymagań tych aktów.

1.

Sieć obszarów Natura 2000 obejmuje

1)

obszary specjalnej ochrony ptaków;

2)

specjalne obszary ochrony siedlisk;

3)

obszary mające znaczenie dla Wspólnoty.

2.

Obszar Natura 2000 może obejmować część lub całość obszarów i obiektów objętych formami

ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-4 i 6-9.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, typy siedlisk

przyrodniczych oraz gatunki będące przedmiotem zainteresowania Wspólnoty, w tym siedliska

przyrodnicze i gatunki o znaczeniu priorytetowym, oraz wymagające ochrony w formie

wyznaczenia obszarów Natura 2000, a także kryteria wyboru obszarów kwalifikujących

się do uznania za obszary mające znaczenie dla Wspólnoty i wyznaczenia jako specjalne

obszary ochrony siedlisk oraz obszarów kwalifikujących się do wyznaczenia jako obszary

specjalnej ochrony ptaków, mając na uwadze zachowanie poszczególnych cennych lub zagrożonych

składników różnorodności biologicznej, na podstawie których jest wyznaczana sieć obszarów

Natura 2000.

1.

Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska opracowuje projekt listy obszarów Natura 2000,

zgodnie z przepisami prawa Unii Europejskiej.

2.

Projekt, o którym mowa w ust. 1, wymaga zasięgnięcia opinii właściwych miejscowo rad

gmin. Niezłożenie opinii w terminie 30 dni od dnia otrzymania projektu uznaje się

za brak uwag.

3.

Minister właściwy do spraw środowiska, po uzyskaniu zgody Rady Ministrów, przekazuje

Komisji Europejskiej

1)

listę proponowanych obszarów mających znaczenie dla Wspólnoty;

2)

szacunek dotyczący współfinansowania przez Wspólnotę ochrony obszarów wyznaczonych

ze względu na typy siedlisk przyrodniczych oraz gatunki roślin i zwierząt o znaczeniu

priorytetowym;

3)

listę obszarów specjalnej ochrony ptaków.

1.

Wyznaczenie obszaru specjalnej ochrony ptaków lub specjalnego obszaru ochrony siedlisk,

zmiana jego granic lub likwidacja następuje w porozumieniu z ministrem właściwym do

spraw rolnictwa, ministrem właściwym do spraw rozwoju wsi, ministrem właściwym do

spraw rybołówstwa i z ministrem właściwym do spraw gospodarki wodnej, w drodze rozporządzenia

ministra właściwego do spraw środowiska, które określa nazwę, położenie administracyjne,

obszar i mapę obszaru, cel i przedmiot ochrony. Minister właściwy do spraw środowiska,

wydając rozporządzenie, kieruje się stanem siedlisk przyrodniczych oraz gatunków roślin

i zwierząt oraz koniecznością zachowania szczególnie cennych lub zagrożonych składników

różnorodności biologicznej.

2.

Nadzór nad obszarem Natura 2000 lub proponowanym obszarem mającym znaczenie dla Wspólnoty,

znajdującym się na liście, o której mowa w art. 27 ust. 3 pkt 1, sprawuje właściwy

regionalny dyrektor ochrony środowiska lub na obszarach morskich - dyrektor urzędu

morskiego, z zastrzeżeniem art. 32 ust. 5.

3.

Zmiana granic lub likwidacja obszaru specjalnej ochrony ptaków lub specjalnego obszaru

ochrony siedlisk następuje, jeżeli jest to uzasadnione naturalnymi zmianami stwierdzonymi

w wyniku monitoringu i nadzoru, o którym mowa w art. 31, oraz po uzyskaniu zgody Komisji

Europejskiej.

4.

Specjalne obszary ochrony siedlisk minister właściwy do spraw środowiska wyznacza

po uzgodnieniu z Komisją Europejską w terminie 6 lat od dnia zatwierdzenia tego obszaru

przez Komisję Europejską jako obszar mający znaczenie dla Wspólnoty.

1.

Dla obszaru Natura 2000 sprawujący nadzór nad obszarem sporządza projekt planu zadań

ochronnych na okres 10 lat; pierwszy projekt sporządza się w terminie 6 lat od dnia

zatwierdzenia obszaru przez Komisję Europejską jako obszaru mającego znaczenie dla

Wspólnoty lub od dnia wyznaczenia obszaru specjalnej ochrony ptaków.

2.

Dla proponowanego obszaru mającego znaczenie dla Wspólnoty, znajdującego się na liście,

o której mowa w art. 27 ust. 3 pkt 1, sprawujący nadzór może sporządzić projekt planu

zadań ochronnych na okres 10 lat.

3.

Sporządzający projekt planu zadań ochronnych, o którym mowa w ust. 1, umożliwi zainteresowanym

osobom i podmiotom prowadzącym działalność w obrębie siedlisk przyrodniczych i siedlisk

gatunków, dla których ochrony wyznaczono obszar Natura 2000, udział w pracach związanych

ze sporządzaniem tego projektu.

4.

Sporządzający projekt planu zadań ochronnych, o którym mowa w ust. 1, zapewnia możliwość

udziału społeczeństwa, na zasadach i w trybie określonym w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego

ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania

na środowisko, w postępowaniu, którego przedmiotem jest sporządzenie projektu.

5.

Regionalny dyrektor ochrony środowiska ustanawia, w drodze aktu prawa miejscowego

w formie zarządzenia, plan zadań ochronnych dla obszaru Natura 2000, kierując się

koniecznością utrzymania i przywracania do właściwego stanu ochrony siedlisk przyrodniczych

oraz gatunków roślin i zwierząt, dla których ochrony wyznaczono obszar Natura 2000.

Plan zadań ochronnych może być zmieniony, jeżeli wynika to z potrzeb ochrony tych

siedlisk przyrodniczych lub gatunków roślin i zwierząt.

6.

(uchylony)

7.

(uchylony)

8.

Plan zadań ochronnych dla obszaru Natura 2000 położonego na terenie więcej niż jednego

województwa ustanawiają wspólnie, w drodze aktu prawa miejscowego w formie zarządzenia,

regionalni dyrektorzy ochrony środowiska, na których obszarze działania znajdują się

części tego obszaru.

9.

W przypadku dokonywania zmiany planu zadań ochronnych stosuje się przepisy ust. 3

i 4.

10.

Plan zadań ochronnych dla obszaru Natura 2000 zawiera

1)

opis granic obszaru i mapę obszaru Natura 2000;

2)

identyfikację istniejących i potencjalnych zagrożeń dla zachowania właściwego stanu

ochrony siedlisk przyrodniczych oraz gatunków roślin i zwierząt i ich siedlisk będących

przedmiotami ochrony;

3)

cele działań ochronnych;

4)

określenie działań ochronnych ze wskazaniem podmiotów odpowiedzialnych za ich wykonanie

i obszarów ich wdrażania, w tym w szczególności działań dotyczących

a)

ochrony czynnej siedlisk przyrodniczych, gatunków roślin i zwierząt oraz ich siedlisk,

b)

monitoringu stanu przedmiotów ochrony oraz monitoringu realizacji celów, o których

mowa w pkt 3,

c)

uzupełnienia stanu wiedzy o przedmiotach ochrony i uwarunkowaniach ich ochrony;

5)

wskazania do zmian w istniejących studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania

przestrzennego gmin, miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, planach

zagospodarowania przestrzennego województw oraz planach zagospodarowania przestrzennego

morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej dotyczące

eliminacji lub ograniczenia zagrożeń wewnętrznych lub zewnętrznych, jeżeli są niezbędne

dla utrzymania lub odtworzenia właściwego stanu ochrony siedlisk przyrodniczych oraz

gatunków roślin i zwierząt, dla których ochrony wyznaczono obszar Natura 2000;

6)

wskazanie terminu sporządzenia, w razie potrzeby, planu ochrony dla części lub całości

obszaru.

11.

Planu zadań ochronnych nie sporządza się dla obszaru Natura 2000 lub jego części

1)

dla którego ustanowiono plan ochrony, o którym mowa w art. 29;

2)

pokrywającego się w całości lub w części z obszarem parku narodowego, rezerwatu przyrody

lub parku krajobrazowego, dla których ustanowiono plan ochrony uwzględniający zakres,

o którym mowa w ust. 10;

3)

pokrywającego się w całości lub w części z obszarem parku narodowego lub rezerwatu

przyrody, dla których ustanowiono zadania ochronne uwzględniające zakres, o którym

mowa w ust. 10;

3a)

pokrywającego się w całości lub w części z obszarem będącym w zarządzie nadleśnictwa,

dla którego ustanowiony plan urządzenia lasu uwzględnia zakres, o którym mowa w ust.

10;

4)

znajdującego się w obszarach morskich.

11a.

Projekt planu urządzenia lasu, o którym mowa w ust. 11 pkt 3a, wymaga uzgodnienia

z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska w zakresie zadań ochronnych dla obszaru

Natura 2000 lub jego części pokrywającego się w całości lub w części z obszarem będącym

w zarządzie nadleśnictwa.

11b.

Uzgodnienia, o których mowa w ust. 11a, dokonuje się w drodze postanowienia, na które

przysługuje zażalenie do ministra właściwego do spraw środowiska. W przypadku niezajęcia

stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 30 dni od dnia doręczenia wystąpienia

o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane.

11c.

Minister właściwy do spraw środowiska rozpatrując zażalenie zasięga opinii właściwej

regionalnej rady ochrony przyrody. Zajęcie stanowiska następuje w terminie 30 dni.

11d.

W przypadku, gdy projekt planu urządzenia lasu, o którym mowa w ust. 11 pkt 3a, obejmuje

obszar Natura 2000 lub jego część, położony na obszarze dwóch albo więcej województw

do uzgodnienia, o którym mowa w ust. 11a, stosuje się odpowiednio art. 57 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 3 października

2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa

w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

12.

Akt prawa miejscowego w formie zarządzenia regionalnego dyrektora ochrony środowiska,

o którym mowa w ust. 5, traci moc w przypadku ustanowienia planu ochrony, o którym

mowa w art. 29.

13.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, dla obszaru

Natura 2000

1)

tryb sporządzania projektu planu zadań ochronnych,

2)

zakres prac koniecznych dla sporządzenia projektu planu zadań ochronnych,

3)

tryb dokonywania zmian w planie zadań ochronnych

- kierując się koniecznością ochrony siedlisk przyrodniczych oraz gatunków roślin

i zwierząt i ich siedlisk, uwzględniając ich stan oraz warunki rozwoju społecznego

i gospodarczego obszaru objętego planem zadań ochronnych.

1.

Projekt planu ochrony dla obszaru Natura 2000 lub jego części sporządza sprawujący

nadzór nad obszarem.

2.

Projekt planu ochrony dla obszaru Natura 2000 lub jego część wymaga zaopiniowania

przez

1)

dyrektora regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych, jeżeli obszar Natura 2000 obejmuje

obszar zarządzany przez Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe;

2)

dyrektora urzędu morskiego, jeżeli obszar Natura 2000 obejmuje obszar morski.

3.

Minister właściwy do spraw środowiska ustanawia, w drodze rozporządzenia, plan ochrony

dla obszaru Natura 2000 lub jego części na okres 20 lat, kierując się koniecznością

utrzymania i przywracania do właściwego stanu ochrony siedlisk przyrodniczych, oraz

gatunków roślin i zwierząt, dla których wyznaczono obszar Natura 2000.

4.

Plan ochrony może być zmieniony, jeżeli wynika to z potrzeb ochrony siedlisk przyrodniczych

lub gatunków roślin i zwierząt i ich siedlisk, dla których ochrony wyznaczono obszar

Natura 2000.

5.

Sporządzający projekt planu ochrony, o którym mowa w ust. 1, umożliwi zainteresowanym

osobom i podmiotom prowadzącym działalność w obrębie siedlisk przyrodniczych i siedlisk

gatunków, dla których ochrony wyznaczono obszar Natura 2000, udział w pracach związanych

ze sporządzaniem tego projektu.

6.

Ustanowienie planu ochrony poprzedza się przeprowadzeniem postępowania z udziałem

społeczeństwa na zasadach określonych w dziale III rozdziale 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji

o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach

oddziaływania na środowisko.

7.

W przypadku dokonywania zmiany planu ochrony dla obszaru Natura 2000 lub jego części

stosuje się przepisy ust. 5 i 6.

8.

Plan ochrony dla obszaru Natura 2000 zawiera

1)

opis granic obszaru i mapę obszaru Natura 2000;

2)

identyfikację istniejących i potencjalnych zagrożeń dla zachowania właściwego stanu

ochrony siedlisk przyrodniczych, oraz gatunków roślin i zwierząt i ich siedlisk będących

przedmiotami ochrony;

3)

określenie warunków utrzymania lub odtworzenia właściwego stanu ochrony przedmiotów

ochrony obszaru Natura 2000, zachowania integralności obszaru Natura 2000 oraz spójności

sieci obszarów Natura 2000, odnoszących się w szczególności do

a)

innych form ochrony przyrody, pokrywających się z obszarem Natura 2000,

b)

zagospodarowania przestrzennego, w tym w szczególności terenów lokalizacji zabudowy

możliwej bez szkody dla obszaru Natura 2000, infrastruktury technicznej i komunikacyjnej,

infrastruktury turystycznej i edukacyjnej, a także obszarów, które powinny być zalesione

oraz obszarów wyłączonych z zalesiania,

c)

zagospodarowania obszarów morskich,

d)

gospodarowania wodami,

e)

gospodarki rolnej, leśnej i rybackiej,

f)

śródlądowych wód powierzchniowych płynących, w których powinna być zachowana lub odtworzona

możliwość wędrówki ryb i innych organizmów wodnych;

4)

wskazania do zmian w istniejących studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania

przestrzennego gmin, miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, planach

zagospodarowania przestrzennego województw oraz planach zagospodarowania przestrzennego

morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej dotyczące

eliminacji lub ograniczenia zagrożeń wewnętrznych lub zewnętrznych, jeżeli są niezbędne

dla utrzymania lub odtworzenia właściwego stanu ochrony siedlisk przyrodniczych oraz

gatunków roślin i zwierząt, dla których wyznaczono obszar Natura 2000;

5)

określenie działań ochronnych dla utrzymania lub odtworzenia właściwego stanu ochrony

przedmiotów ochrony obszaru Natura 2000, ze wskazaniem podmiotów odpowiedzialnych

za ich realizację;

6)

wskaźniki właściwego stanu ochrony siedlisk przyrodniczych lub gatunków roślin i zwierząt

i ich siedlisk, będących przedmiotami ochrony;

7)

określenie sposobów monitoringu realizacji zadań ochronnych oraz ich skutków;

8)

określenie sposobów monitoringu stanu ochrony siedlisk przyrodniczych lub gatunków

roślin i zwierząt i ich siedlisk, będących przedmiotami ochrony.

9.

Zakres działań ochronnych, o których mowa w ust. 8 pkt 5, może obejmować w szczególności

1)

ochronę czynną lub odtwarzanie siedlisk przyrodniczych lub siedlisk gatunków roślin

i zwierząt, będących przedmiotem ochrony;

2)

utrzymanie korytarzy ekologicznych łączących obszary Natura 2000;

3)

rozmieszczenie obiektów i urządzeń służących celom ochrony obszaru Natura 2000;

4)

stosunki wodne, w tym gospodarowanie wodami;

5)

gospodarkę rolną, leśną i rybacką, w tym

a)

kierunki kształtowania przestrzeni produkcyjnej,

b)

wskazanie obszarów, które powinny być zalesione, oraz obszarów wyłączonych z zalesiania,

c)

wskazanie śródlądowych wód powierzchniowych płynących, w których powinna być zachowana

lub odtworzona możliwość wędrówki ryb i innych organizmów wodnych;

6)

warunki zagospodarowania terenów oraz ich użytkowania, w tym w zależności od potrzeb

wskazanie

a)

terenów przeznaczonych pod zabudowę,

b)

lokalizacji infrastruktury technicznej i komunikacyjnej,

c)

lokalizacji infrastruktury turystycznej i edukacyjnej.

10.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, dla obszaru

Natura 2000

1)

tryb sporządzania projektu planu ochrony,

2)

zakres prac koniecznych dla sporządzenia projektu planu ochrony,

3)

tryb dokonywania zmian w planie ochrony

- kierując się potrzebą ochrony siedlisk przyrodniczych oraz gatunków roślin i zwierząt

i ich siedlisk, uwzględniając ich stan oraz warunki rozwoju społecznego i gospodarczego

obszaru objętego planem ochrony.

1.

Plan ochrony ustanowiony dla parku narodowego, rezerwatu przyrody lub parku krajobrazowego

położonego w granicach obszaru Natura 2000, uwzględniający zakres, o którym mowa w

art. 29, staje się planem ochrony dla tej części obszaru Natura 2000.

2.

Plan urządzenia lasu dla nadleśnictwa położonego w granicach obszaru Natura 2000,

uwzględniający zakres, o którym mowa w art. 29, staje się planem ochrony dla tej części

obszaru Natura 2000.

3.

Projekty studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, miejscowych

planów zagospodarowania przestrzennego, planów zagospodarowania przestrzennego województw

oraz planów zagospodarowania przestrzennego morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego

i wyłącznej strefy ekonomicznej w części dotyczącej istniejącego lub projektowanego

obszaru Natura 2000 wymagają uzgodnienia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska

w zakresie ustaleń tych planów, mogących znacząco negatywnie oddziaływać na obszar

Natura 2000.

Sprawujący nadzór nad obszarem Natura 2000 sporządza i przekazuje Generalnemu Dyrektorowi

Ochrony Środowiska, co 6 lat w odniesieniu do specjalnego obszaru ochrony siedlisk

oraz co 3 lata w odniesieniu do obszaru specjalnej ochrony ptaków, ocenę realizacji

ochrony tego obszaru, zawierającą informacje dotyczące podejmowanych działań ochronnych

oraz wpływu tych działań na stan ochrony siedlisk przyrodniczych oraz gatunków roślin

i zwierząt, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000, a także wyniki

monitorowania i nadzoru tych działań.

1.

Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska nadzoruje funkcjonowanie obszarów Natura 2000,

prowadząc ewidencję danych niezbędnych do podejmowania działań w zakresie ich ochrony.

2.

Nadzór, o którym mowa w ust. 1, polega na

1)

wydawaniu zaleceń i wytycznych w zakresie ochrony i funkcjonowania obszarów Natura

2000;

2)

określaniu zakresu i żądaniu informacji dotyczących ochrony i funkcjonowania obszarów

Natura 2000;

3)

kontroli realizacji ustaleń planów ochrony i planów zadań ochronnych obszarów Natura

2000.

3.

Regionalny dyrektor ochrony środowiska koordynuje funkcjonowanie obszarów Natura 2000

na obszarze swojego działania.

4.

Na terenie zarządzanym przez Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe, na którym

znajduje się obszar Natura 2000, zadania w zakresie ochrony przyrody wykonuje samodzielnie

miejscowy nadleśniczy, zgodnie z ustaleniami planu urządzenia lasu.

5.

W przypadku gdy obszar Natura 2000 obejmuje w całości lub w części obszar parku narodowego,

sprawującym nadzór nad obszarem Natura 2000 w granicach parku narodowego jest dyrektor

parku narodowego.

1.

Zabrania się, z zastrzeżeniem art. 34, podejmowania działań mogących, osobno lub w

połączeniu z innymi działaniami, znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru

Natura 2000, w tym w szczególności

1)

pogorszyć stan siedlisk przyrodniczych lub siedlisk gatunków roślin i zwierząt, dla

których ochrony wyznaczono obszar Natura 2000 lub

2)

wpłynąć negatywnie na gatunki, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura

2000, lub

3)

pogorszyć integralność obszaru Natura 2000 lub jego powiązania z innymi obszarami.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do proponowanych obszarów mających znaczenie

dla Wspólnoty, znajdujących się na liście, o której mowa w art. 27 ust. 3 pkt 1, do

czasu zatwierdzenia przez Komisję Europejską jako obszary mające znaczenie dla Wspólnoty

i wyznaczenia ich jako specjalne obszary ochrony siedlisk.

3.

Projekty polityk, strategii, planów i programów oraz zmian do takich dokumentów a

także planowane przedsięwzięcia, które mogą znacząco oddziaływać na obszar Natura

2000, a które nie są bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub obszarów,

o których mowa w ust. 2, lub nie wynikają z tej ochrony, wymagają przeprowadzenia

odpowiedniej oceny oddziaływania na zasadach określonych w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego

ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania

na środowisko.

1.

Jeżeli przemawiają za tym konieczne wymogi nadrzędnego interesu publicznego, w tym

wymogi o charakterze społecznym lub gospodarczym, i wobec braku rozwiązań alternatywnych,

właściwy miejscowo regionalny dyrektor ochrony środowiska, a na obszarach morskich

- dyrektor właściwego urzędu morskiego, może zezwolić na realizację planu lub działań,

mogących znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000 lub obszary

znajdujące się na liście, o której mowa w art. 27 ust. 3 pkt 1, zapewniając wykonanie

kompensacji przyrodniczej niezbędnej do zapewnienia spójności i właściwego funkcjonowania

sieci obszarów Natura 2000.

2.

W przypadku gdy znaczące negatywne oddziaływanie dotyczy siedlisk i gatunków priorytetowych,

zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, może zostać udzielone wyłącznie w celu

1)

ochrony zdrowia i życia ludzi;

2)

zapewnienia bezpieczeństwa powszechnego;

3)

uzyskania korzystnych następstw o pierwszorzędnym znaczeniu dla środowiska przyrodniczego;

4)

wynikającym z koniecznych wymogów nadrzędnego interesu publicznego, po uzyskaniu opinii

Komisji Europejskiej.

1.

Wydając zezwolenie, o którym mowa w art. 34 ust. 1, właściwy miejscowo regionalny

dyrektor ochrony środowiska, a na obszarach morskich - dyrektor właściwego urzędu

morskiego, w porozumieniu z zarządcą terenu, stosownie do skali i rodzaju negatywnego

oddziaływania na cele ochrony obszaru Natura 2000, ustala zakres, miejsce, termin

i sposób wykonania kompensacji przyrodniczej, zobowiązując do jej wykonania nie później

niż w terminie rozpoczęcia działań powodujących negatywne oddziaływanie.

2.

Koszty kompensacji przyrodniczej ponosi podmiot realizujący plan lub przedsięwzięcie.

2a.

Za utrzymanie siedlisk przyrodniczych, siedlisk roślin i zwierząt, utworzonych w ramach

kompensacji przyrodniczej, jak również za monitorowanie ich stanu odpowiada

1)

sprawujący nadzór nad obszarem Natura 2000, na terenie którego została wykonana kompensacja;

2)

regionalny dyrektor ochrony środowiska na terenie znajdującym się poza obszarem Natura

2000.

3.

Regionalny dyrektor ochrony środowiska lub dyrektor urzędu morskiego nadzoruje wykonanie

kompensacji przyrodniczej.

4.

Regionalny dyrektor ochrony środowiska lub dyrektor urzędu morskiego składa informacje

Generalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska o

1)

ustalonym zakresie kompensacji przyrodniczej, o której mowa w ust. 1, w terminie 30

dni od dnia wydania zezwolenia, o którym mowa w art. 34 ust. 1, na realizację działań

mogących znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000;

2)

wykonanej kompensacji przyrodniczej w terminie 30 dni od dnia zakończenia realizacji

działań kompensacyjnych.

5.

Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska składa informacje, o których mowa w ust. 4,

ministrowi właściwemu do spraw środowiska.

6.

Minister właściwy do spraw środowiska informuje Komisję Europejską o ustalonym zakresie

kompensacji przyrodniczej przed jej wdrożeniem oraz przed realizacją planu lub działania.

7.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

sposoby i formy składania informacji, o których mowa w ust. 4, kierując się koniecznością

ochrony siedlisk przyrodniczych oraz gatunków roślin i zwierząt i ich siedlisk.

W przypadku działań przewidzianych do realizacji w ramach planowanych przedsięwzięć

zezwolenie, o którym mowa w art. 34 ust. 1, zastępuje się decyzją o środowiskowych

uwarunkowaniach lub uzgodnieniem z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska, w rozumieniu

ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego

ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania

na środowisko. Do decyzji stosuje się odpowiednio przepisy art. 34 i 35.

1.

Na obszarach Natura 2000, z zastrzeżeniem ust. 2, nie podlega ograniczeniu działalność

związana z utrzymaniem urządzeń i obiektów służących bezpieczeństwu przeciwpowodziowemu

oraz działalność gospodarcza, rolna, leśna, łowiecka i rybacka, a także amatorski

połów ryb, jeżeli nie oddziałuje znacząco negatywnie na cele ochrony obszaru Natura

2000.

2.

Prowadzenie działalności, o której mowa w ust. 1, na obszarach Natura 2000 wchodzących

w skład parków narodowych i rezerwatów przyrody, jest dozwolone wyłącznie w zakresie,

w jakim nie narusza to zakazów obowiązujących na tych obszarach.

3.

Jeżeli działalność gospodarcza, rolna, leśna, łowiecka lub rybacka wymaga dostosowania

do wymogów ochrony obszaru Natura 2000, na którym nie mają zastosowania programy wsparcia

z tytułu obniżenia dochodowości, regionalny dyrektor ochrony środowiska może zawrzeć

umowę z właścicielem lub posiadaczem obszaru, z wyjątkiem zarządców nieruchomości

Skarbu Państwa, która zawiera wykaz niezbędnych działań, sposoby i terminy ich wykonania

oraz warunki i terminy rozliczenia należności za wykonane czynności, a także wartość

rekompensaty za utracone dochody wynikające z wprowadzonych ograniczeń.

1.

Jeżeli działania mogące znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura

2000 lub obszaru znajdującego się na liście, o której mowa w art. 27 ust. 3 pkt 1,

zostały podjęte bez uzyskania zezwolenia, o którym mowa w art. 34, lub uzgodnienia

lub decyzji, o których mowa w art. 35a, regionalny dyrektor ochrony środowiska, a

na obszarach morskich - dyrektor właściwego urzędu morskiego, wydaje decyzję, w której

nakazuje, w zależności od potrzeb, ich natychmiastowe wstrzymanie lub podjęcie niezbędnych

działań zapobiegawczych lub działań naprawczych.

2.

Jeżeli działania na obszarze Natura 2000 zostały podjęte sprzecznie z ustaleniami

planu zadań ochronnych lub planu ochrony, regionalny dyrektor ochrony środowiska,

a na obszarach morskich - dyrektor właściwego urzędu morskiego, wydaje decyzję, o

której mowa w ust. 1, chyba że przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia

na środowisko lub ocena oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 wykazała

brak znaczącego negatywnego oddziaływania na cele ochrony obszaru Natura 2000, w tym

na cele działań ochronnych określone w planie zadań ochronnych lub planie ochrony,

albo mimo znaczącego negatywnego oddziaływania spełnione są przesłanki, o których

mowa w art. 34.

3.

Jeżeli w stosunku do działań, o których mowa w ust. 1 i 2, jest prowadzone postępowanie,

o którym mowa w art. 48, art. 49b albo art. 50 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 i 1529), regionalny dyrektor ochrony środowiska, a na obszarach morskich - dyrektor właściwego

urzędu morskiego, zawiesza postępowanie w sprawie wydania decyzji, o której mowa w

ust. 1, do czasu zakończenia przez właściwy organ postępowania prowadzonego na podstawie

ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

4.

W przypadku działań, o których mowa w ust. 1 i 2, do których mają jednocześnie zastosowanie

przepisy ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie

(Dz. U. z 2014 r. poz. 1789, z 2015 r. poz. 277 i 1926 oraz z 2017 r. poz. 1215 i 1566), nie prowadzi się postępowania w sprawie wydania decyzji, o której mowa w ust. 1.

1.

Jeżeli w decyzji, o której mowa w art. 37 ust. 1, nakazuje się podjęcie niezbędnych

działań zapobiegawczych lub działań naprawczych, w decyzji tej określa się

1)

stan, do jakiego ma zostać przywrócone środowisko;

2)

zakres i sposób przeprowadzenia działań zapobiegawczych lub działań naprawczych, w

tym czynności zmierzających do ograniczenia oddziaływania na obszar Natura 2000 lub

obszar znajdujący się na liście, o której mowa w art. 27 ust. 3 pkt 1;

3)

termin rozpoczęcia i zakończenia działań zapobiegawczych lub działań naprawczych.

2.

Przez działania zapobiegawcze i działania naprawcze rozumie się odpowiednio działania

zapobiegawcze i działania naprawcze, o których mowa w ustawie z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie.

3.

Ustalając kolejność, zakres i sposób podejmowania działań naprawczych, regionalny

dyrektor ochrony środowiska, a na obszarach morskich - dyrektor właściwego urzędu

morskiego, kieruje się charakterem, zasięgiem i rozmiarem negatywnego oddziaływania,

a także możliwością naturalnej naprawy elementów przyrodniczych na obszarze, na którym

negatywne oddziaływanie wystąpiło.

4.

Regionalny dyrektor ochrony środowiska, a na obszarach morskich - dyrektor właściwego

urzędu morskiego, wydaje decyzję, o której mowa w art. 37 ust. 1, po zasięgnięciu

opinii dyrektora parku narodowego - w odniesieniu do negatywnego oddziaływania na

obszarze parku narodowego.

W decyzji, o której mowa w art. 37 ust. 1, regionalny dyrektor ochrony środowiska,

a na obszarach morskich - dyrektor właściwego urzędu morskiego, może nałożyć obowiązek

prowadzenia badań zanieczyszczenia gleby i ziemi lub pomiarów zawartości substancji

w wodzie, w tym pobierania próbek, lub monitoringu przyrodniczego różnorodności biologicznej

i krajobrazowej, określając

1)

zakres badań, pomiarów lub monitoringu;

2)

metodykę prowadzenia badań, pomiarów lub monitoringu;

3)

termin i formę przedkładania wyników badań, pomiarów lub monitoringu regionalnemu

dyrektorowi ochrony środowiska, a na obszarach morskich - dyrektorowi właściwego urzędu

morskiego.

1.

Jeżeli działania mogące znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura

2000 lub obszaru znajdującego się na liście, o której mowa w art. 27 ust. 3 pkt 1,

zostały podjęte przez więcej niż jeden podmiot, odpowiedzialność tych podmiotów jest

solidarna.

2.

Jeżeli działania, o których mowa w ust. 1, zostały podjęte za zgodą lub wiedzą władającego

powierzchnią ziemi, jest on obowiązany do prowadzenia działań zapobiegawczych lub

działań naprawczych, a także do prowadzenia monitoringu solidarnie z podmiotem, który

je podjął. Przez władającego powierzchnią ziemi rozumie się podmiot, o którym mowa

w art. 3 pkt 44 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2, decyzję, o której mowa w art. 37 ust. 1, kieruje

się także do władającego powierzchnią ziemi.

Podmiot obowiązany do przeprowadzenia działań zapobiegawczych lub działań naprawczych

informuje regionalnego dyrektora ochrony środowiska, a na obszarach morskich - dyrektora

właściwego urzędu morskiego, o ich zakończeniu.

Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska składa do Komisji Europejskiej raporty i notyfikacje

dotyczące obszarów Natura 2000 oraz występuje o opinie w sprawie tych obszarów.

Koszty związane z wdrożeniem i funkcjonowaniem sieci obszarów Natura 2000 w zakresie

nieobjętym finansowaniem przez Wspólnotę są finansowane z budżetu państwa, a także

z budżetów jednostek samorządu terytorialnego oraz ze środków Narodowego Funduszu

Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej i wojewódzkich funduszy ochrony środowiska

i gospodarki wodnej.

1.

Pomnikami przyrody są pojedyncze twory przyrody żywej i nieożywionej lub ich skupiska

o szczególnej wartości przyrodniczej, naukowej, kulturowej, historycznej lub krajobrazowej

oraz odznaczające się indywidualnymi cechami, wyróżniającymi je wśród innych tworów,

okazałych rozmiarów drzewa, krzewy gatunków rodzimych lub obcych, źródła, wodospady,

wywierzyska, skałki, jary, głazy narzutowe oraz jaskinie.

2.

Na terenach niezabudowanych, jeżeli nie stanowi to zagrożenia dla ludzi lub mienia,

drzewa stanowiące pomniki przyrody podlegają ochronie aż do ich samoistnego, całkowitego

rozpadu.

3

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, kryteria uznawania

tworów przyrody żywej i nieożywionej za pomniki przyrody, kierując się potrzebą ochrony

drzew i krzewów ze względu na ich wielkość, wiek, pokrój i znaczenie historyczne,

a odnośnie tworów przyrody nieożywionej - ze względu na ich znaczenie naukowe, estetyczne

i krajobrazowe.

1.

Stanowiskami dokumentacyjnymi są niewyodrębniające się na powierzchni lub możliwe

do wyodrębnienia, ważne pod względem naukowym i dydaktycznym, miejsca występowania

formacji geologicznych, nagromadzeń skamieniałości lub tworów mineralnych, jaskinie

lub schroniska podskalne wraz z namuliskami oraz fragmenty eksploatowanych lub nieczynnych

wyrobisk powierzchniowych i podziemnych.

2.

Stanowiskami dokumentacyjnymi mogą być także miejsca występowania kopalnych szczątków

roślin lub zwierząt.

Użytkami ekologicznymi są zasługujące na ochronę pozostałości ekosystemów mających

znaczenie dla zachowania różnorodności biologicznej - naturalne zbiorniki wodne, śródpolne

i śródleśne oczka wodne, kępy drzew i krzewów, bagna, torfowiska, wydmy, płaty nieużytkowanej

roślinności, starorzecza, wychodnie skalne, skarpy, kamieńce, siedliska przyrodnicze

oraz stanowiska rzadkich lub chronionych gatunków roślin, zwierząt i grzybów, ich

ostoje oraz miejsca rozmnażania lub miejsca sezonowego przebywania.

Zespołami przyrodniczo-krajobrazowymi są fragmenty krajobrazu naturalnego i kulturowego

zasługujące na ochronę ze względu na ich walory widokowe lub estetyczne.

1.

Ustanowienie pomnika przyrody, stanowiska dokumentacyjnego, użytku ekologicznego lub

zespołu przyrodniczo-krajobrazowego następuje w drodze uchwały rady gminy.

2.

Uchwała rady gminy, o której mowa w ust. 1, określa nazwę danego obiektu lub obszaru,

jego położenie, sprawującego nadzór, szczególne cele ochrony, w razie potrzeby ustalenia

dotyczące jego czynnej ochrony oraz zakazy właściwe dla tego obiektu, obszaru lub

jego części, wybrane spośród zakazów wymienionych w art. 45 ust. 1.

2a.

Podejmując uchwałę w sprawie ustanowienia zespołu przyrodniczo-krajobrazowego rada

gminy uwzględnia istniejące na tym terenie obszary parków kulturowych.

3.

Zniesienia formy ochrony przyrody, o której mowa w ust. 1, dokonuje rada gminy w drodze

uchwały.

3a.

Projekty uchwał, o których mowa w ust. 1 i 3, wymagają uzgodnienia z właściwym regionalnym

dyrektorem ochrony środowiska.

3b.

Uzgodnienia, o którym mowa w ust. 3a, dokonuje się w trybie art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, z zastrzeżeniem że brak przedstawienia stanowiska w terminie miesiąca od dnia otrzymania

projektu uchwały, jest uważane za uzgodnienie projektu.

4.

Zniesienie formy ochrony przyrody, o której mowa w ust. 1, następuje w razie utraty

wartości przyrodniczych i krajobrazowych, ze względu na które ustanowiono formę ochrony

przyrody, lub w razie konieczności realizacji inwestycji celu publicznego w przypadku

braku rozwiązań alternatywnych lub zapewnienie bezpieczeństwa powszechnego.

5.

Zniesienie zespołu przyrodniczo-krajobrazowego następuje również w przypadku ustanowienia

parku kulturowego.

1.

W stosunku do pomnika przyrody, stanowiska dokumentacyjnego, użytku ekologicznego

lub zespołu przyrodniczo-krajobrazowego mogą być wprowadzone następujące zakazy

1)

niszczenia, uszkadzania lub przekształcania obiektu lub obszaru;

2)

wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, z wyjątkiem prac

związanych z zabezpieczeniem przeciwsztormowym lub przeciwpowodziowym albo budową,

odbudową, utrzymywaniem, remontem lub naprawą urządzeń wodnych;

3)

uszkadzania i zanieczyszczania gleby;

4)

dokonywania zmian stosunków wodnych, jeżeli zmiany te nie służą ochronie przyrody

albo racjonalnej gospodarce rolnej, leśnej, wodnej lub rybackiej;

5)

likwidowania, zasypywania i przekształcania naturalnych zbiorników wodnych, starorzeczy

oraz obszarów wodno-błotnych;

6)

wylewania gnojowicy, z wyjątkiem nawożenia użytkowanych gruntów rolnych;

7)

zmiany sposobu użytkowania ziemi;

8)

wydobywania do celów gospodarczych skał, w tym torfu, oraz skamieniałości, w tym kopalnych

szczątków roślin i zwierząt, a także minerałów i bursztynu;

9)

umyślnego zabijania dziko występujących zwierząt, niszczenia nor, legowisk zwierzęcych

oraz tarlisk i złożonej ikry, z wyjątkiem amatorskiego połowu ryb oraz wykonywania

czynności związanych z racjonalną gospodarką rolną, leśną, rybacką i łowiecką;

10)

zbioru, niszczenia, uszkadzania roślin i grzybów na obszarach użytków ekologicznych,

utworzonych w celu ochrony stanowisk, siedlisk lub ostoi roślin i grzybów chronionych;

11)

umieszczania tablic reklamowych.

2.

Zakazy, o których mowa w ust. 1, nie dotyczą

1)

prac wykonywanych na potrzeby ochrony przyrody po uzgodnieniu z organem ustanawiającym

daną formę ochrony przyrody;

2)

realizacji inwestycji celu publicznego w przypadku braku rozwiązań alternatywnych,

po uzgodnieniu z organem ustanawiającym daną formę ochrony przyrody;

3)

zadań z zakresu obronności kraju w przypadku zagrożenia bezpieczeństwa państwa;

4)

likwidowania nagłych zagrożeń bezpieczeństwa powszechnego i prowadzenia akcji ratowniczych.

1.

Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska koordynuje funkcjonowanie form ochrony przyrody,

o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 2-4 i 6-9.

2.

Koordynacja, o której mowa w ust. 1, polega w szczególności na prawie żądania informacji

dotyczących funkcjonowania form ochrony przyrody wskazanych w ust. 1 i publikowaniu

rekomendacji w tym zakresie.

1.

Ochrona gatunkowa obejmuje okazy gatunków oraz siedliska i ostoje roślin, zwierząt

i grzybów.

2.

Ochrona gatunkowa ma na celu zapewnienie przetrwania i właściwego stanu ochrony dziko

występujących na terenie kraju lub innych państw członkowskich Unii Europejskiej rzadkich,

endemicznych, podatnych na zagrożenia i zagrożonych wyginięciem oraz objętych ochroną

na podstawie przepisów umów międzynarodowych, których Rzeczpospolita Polska jest stroną,

gatunków roślin, zwierząt i grzybów oraz ich siedlisk i ostoi, a także zachowanie

różnorodności gatunkowej i genetycznej.

3.

W celu ochrony ostoi i stanowisk roślin lub grzybów objętych ochroną gatunkową lub

ostoi, miejsc rozrodu i regularnego przebywania zwierząt objętych ochroną gatunkową

mogą być ustalane strefy ochrony.

1.

Rośliny, zwierzęta i grzyby gatunków zagrożonych wyginięciem w środowisku przyrodniczym

podlegają ochronie ex situ w ogrodach zoologicznych, ogrodach botanicznych lub bankach

genów.

2.

Ochrona ex situ gatunków, o których mowa w ust. 1, powinna zmierzać do przywrócenia

osobników tych gatunków do środowiska przyrodniczego.

Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia

1)

gatunki roślin

a)

objętych ochroną ścisłą, z wyszczególnieniem gatunków wymagających ochrony czynnej,

b)

objętych ochroną częściową,

c)

objętych ochroną częściową, które mogą być pozyskiwane, oraz sposoby ich pozyskiwania,

d)

wymagających ustalenia stref ochrony ich ostoi lub stanowisk,

2)

właściwe dla poszczególnych gatunków lub grup gatunków roślin zakazy wybrane spośród

zakazów, o których mowa w art. 51 ust. 1 i 1a, oraz odstępstwa od zakazów wybrane

spośród odstępstw, o których mowa w art. 51 ust. 2,

3)

sposoby ochrony gatunków, w tym wielkość stref ochrony

- kierując się potrzebą ochrony dziko występujących roślin, ich siedlisk, ostoi lub

stanowisk oraz wymaganiami ekologicznymi, naukowymi i kulturowymi, a także biorąc

pod uwagę obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa Unii Europejskiej.

Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia

1)

gatunki

a)

zwierząt objętych ochroną ścisłą, z wyszczególnieniem gatunków wymagających ochrony

czynnej,

b)

zwierząt objętych ochroną częściową,

c)

zwierząt objętych ochroną częściową, które mogą być pozyskiwane, oraz sposoby ich

pozyskiwania,

d)

(uchylona)

e)

zwierząt wymagających ustalenia stref ochrony ostoi, miejsc rozrodu lub regularnego

przebywania,

2)

właściwe dla poszczególnych gatunków lub grup gatunków zwierząt zakazy wybrane spośród

zakazów, o których mowa w art. 52 ust. 1 i 1a, oraz odstępstwa od zakazów wybrane

spośród odstępstw, o których mowa w art. 52 ust. 2,

3)

sposoby ochrony gatunków, w tym wielkość stref ochrony

- kierując się potrzebą ochrony dziko występujących zwierząt, ich siedlisk, ostoi

lub stanowisk oraz wymaganiami ekologicznymi, naukowymi i kulturowymi, a także biorąc

pod uwagę obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa Unii Europejskiej.

Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia

1)

gatunki grzybów

a)

objętych ochroną ścisłą,

b)

objętych ochroną częściową,

c)

objętych ochroną częściową, które mogą być pozyskiwane, oraz sposoby ich pozyskiwania,

d)

wymagających ustalenia stref ochrony ich ostoi lub stanowisk,

2)

właściwe dla poszczególnych gatunków lub grup gatunków grzybów zakazy wybrane spośród

zakazów, o których mowa w art. 51 ust. 1 i 1a, oraz odstępstwa od zakazów wybrane

spośród odstępstw, o których mowa w art. 51 ust. 2,

3)

sposoby ochrony gatunków, w tym wielkość stref ochrony

- kierując się potrzebą ochrony dziko występujących grzybów, ich siedlisk, ostoi lub

stanowisk oraz wymaganiami ekologicznymi, naukowymi i kulturowymi, a także biorąc

pod uwagę obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa Unii Europejskiej.

1.

W stosunku do dziko występujących roślin lub grzybów gatunków objętych ochroną gatunkową

mogą być wprowadzone następujące zakazy

1)

umyślnego niszczenia;

2)

umyślnego zrywania lub uszkadzania;

3)

niszczenia ich siedlisk lub ostoi;

4)

dokonywania zmian stosunków wodnych, stosowania środków chemicznych, niszczenia ściółki

leśnej lub niszczenia gleby w ostojach;

5)

hodowli;

6)

pozyskiwania lub zbioru;

7)

przetrzymywania lub posiadania okazów gatunków;

8)

zbywania, oferowania do sprzedaży, wymiany, darowizny lub transportu okazów gatunków;

9)

wwożenia z zagranicy lub wywożenia poza granicę państwa okazów gatunków;

10)

umyślnego przemieszczania w środowisku przyrodniczym;

11)

umyślnego wprowadzania do środowiska przyrodniczego.

1a.

W stosunku do innych niż dziko występujących roślin lub grzybów gatunków objętych

ochroną gatunkową mogą być wprowadzone następujące zakazy

1)

hodowli;

2)

przetrzymywania lub posiadania okazów gatunków;

3)

zbywania, oferowania do sprzedaży, wymiany, darowizny lub transportu okazów gatunków;

4)

wwożenia z zagranicy lub wywożenia poza granicę państwa okazów gatunków;

5)

umyślnego wprowadzania do środowiska przyrodniczego.

2.

W stosunku do gatunków roślin lub grzybów objętych ochroną gatunkową mogą być wprowadzone,

w przypadku braku rozwiązań alternatywnych i jeżeli nie są szkodliwe dla zachowania

we właściwym stanie ochrony dziko występujących populacji chronionych gatunków roślin

lub grzybów, odstępstwa od zakazów, o których mowa w ust. 1 i 1a, dotyczące

1)

wykonywania czynności związanych z prowadzeniem racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej

lub rybackiej, jeżeli technologia prac uniemożliwia przestrzeganie zakazów;

2)

usuwania roślin oraz grzybów niszczących materiały lub obiekty budowlane;

3)

pozyskiwania gatunków, o których mowa w art. 48 pkt 1 lit. c oraz art. 50 pkt 1 lit.

c, przez podmioty, które uzyskały zezwolenie regionalnego dyrektora ochrony środowiska

lub Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska na ich pozyskiwanie;

4)

przetrzymywania, posiadania, zbywania, oferowania do sprzedaży, wymiany, darowizny,

a także wywożenia poza granicę państwa okazów gatunków, o których mowa w art. 48 pkt

1 lit. c oraz art. 50 pkt 1 lit. c, pozyskanych na podstawie zezwolenia, o którym

mowa w pkt 3;

5)

przetrzymywania, posiadania, zbywania, oferowania do sprzedaży, wymiany, darowizny,

a także wywożenia poza granicę państwa okazów gatunków pozyskanych poza granicą państwa

i wwiezionych z zagranicy na podstawie zezwolenia regionalnego dyrektora ochrony środowiska

lub Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska.

3.

Odstępstwo od zakazu, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, nie dotyczy gatunków wymienionych

w załączniku IV dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych

oraz dzikiej fauny i flory

(Dz. Urz. WE L 206 z 22.07.1992, str. 7, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 2, str. 102).

1.

W stosunku do dziko występujących zwierząt gatunków objętych ochroną gatunkową mogą

być wprowadzone następujące zakazy

1)

umyślnego zabijania;

2)

umyślnego okaleczania lub chwytania;

3)

umyślnego niszczenia ich jaj, postaci młodocianych lub form rozwojowych;

4)

transportu;

5)

chowu lub hodowli;

6)

zbierania, pozyskiwania, przetrzymywania, posiadania lub preparowania okazów gatunków;

7)

niszczenia siedlisk lub ostoi, będących ich obszarem rozrodu, wychowu młodych, odpoczynku,

migracji lub żerowania;

8)

niszczenia, usuwania lub uszkadzania gniazd, mrowisk, nor, legowisk, żeremi, tam,

tarlisk, zimowisk lub innych schronień;

9)

umyślnego uniemożliwiania dostępu do schronień;

10)

zbywania, oferowania do sprzedaży, wymiany, darowizny lub transportu w celu sprzedaży

okazów gatunków;

11)

wwożenia z zagranicy lub wywożenia poza granicę państwa okazów gatunków;

12)

umyślnego płoszenia lub niepokojenia;

13)

umyślnego płoszenia lub niepokojenia w miejscach noclegu, w okresie lęgowym w miejscach

rozrodu lub wychowu młodych lub w miejscach żerowania zgrupowań ptaków migrujących

lub zimujących;

14)

fotografowania, filmowania lub obserwacji, mogących powodować ich płoszenie lub niepokojenie;

15)

umyślnego przemieszczania z miejsc regularnego przebywania na inne miejsca;

16)

umyślnego wprowadzania do środowiska przyrodniczego.

1a.

W stosunku do innych niż dziko występujących zwierząt gatunków objętych ochroną gatunkową

mogą być wprowadzone następujące zakazy

1)

umyślnego zabijania;

2)

umyślnego niszczenia ich jaj, postaci młodocianych lub form rozwojowych;

3)

transportu;

4)

chowu lub hodowli;

5)

przetrzymywania, posiadania lub preparowania okazów gatunków;

6)

zbywania, oferowania do sprzedaży, wymiany, darowizny lub transportu w celu sprzedaży

okazów gatunków;

7)

wwożenia z zagranicy lub wywożenia poza granicę państwa okazów gatunków;

8)

umyślnego wprowadzania do środowiska przyrodniczego.

2.

W stosunku do gatunków zwierząt objętych ochroną gatunkową mogą być wprowadzone, w

przypadku braku rozwiązań alternatywnych i jeżeli nie są szkodliwe dla zachowania

we właściwym stanie ochrony dziko występujących populacji chronionych gatunków zwierząt,

odstępstwa od zakazów, o których mowa w ust. 1 i 1a, dotyczące

1)

usuwania od dnia 16 października do końca lutego gniazd z budek dla ptaków i ssaków;

2)

usuwania od dnia 16 października do końca lutego gniazd ptasich z obiektów budowlanych

lub terenów zieleni, jeżeli wymagają tego względy bezpieczeństwa lub sanitarne;

3)

chwytania na terenach zabudowanych przez podmioty upoważnione przez regionalnego dyrektora

ochrony środowiska zabłąkanych zwierząt i przemieszczania ich do miejsc regularnego

przebywania;

4)

chwytania zwierząt rannych lub osłabionych w celu udzielenia im pomocy weterynaryjnej

i przemieszczania ich do ośrodków rehabilitacji zwierząt;

5)

zapobiegania poważnym szkodom w odniesieniu do upraw rolnych, inwentarza żywego, lasów,

rybostanu, wody lub innych rodzajów mienia;

6)

pozyskiwania okazów gatunków, o których mowa w art. 49 pkt 1 lit. c, przez podmioty,

które uzyskały zezwolenie regionalnego dyrektora ochrony środowiska lub Generalnego

Dyrektora Ochrony Środowiska na ich pozyskiwanie;

7)

przetrzymywania, posiadania, zbywania, oferowania do sprzedaży, wymiany, darowizny,

a także wywożenia poza granicę państwa okazów gatunków, o których mowa w art. 49 pkt

1 lit. c, pozyskanych na podstawie zezwolenia, o którym mowa w pkt 6;

8)

przetrzymywania, posiadania, zbywania, oferowania do sprzedaży, wymiany, darowizny,

a także wywożenia poza granicę państwa okazów gatunków pozyskanych poza granicą państwa

i wwiezionych z zagranicy na podstawie zezwolenia regionalnego dyrektora ochrony środowiska

lub Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska;

9)

zbierania i przechowywania piór ptaków;

10)

wykonywania czynności związanych z prowadzeniem racjonalnej gospodarki leśnej lub

rolnej, jeżeli technologia prac uniemożliwia przestrzeganie zakazów.

3.

(uchylony)

4.

W przypadku gatunków ptaków zapobieganie poważnym szkodom, o którym mowa w ust. 2

pkt 5, odnosi się do zbóż, inwentarza żywego, lasów, rybostanu lub wody.

5.

Odstępstwo od zakazu, o którym mowa w ust. 2 pkt 10, nie dotyczy gatunków wymienionych

w załączniku II i IV dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych

oraz dzikiej fauny i flory i chronionych gatunków ptaków.

6.

Wprowadzenie odstępstwa, o którym mowa w ust. 2 pkt 10, jest możliwe w sytuacji braku

znacząco negatywnego wpływu gospodarki leśnej lub rolnej na stan zachowania gatunku.

1.

(uchylony)

2.

Gospodarka rybacka nie narusza zakazów, o których mowa w art. 52 ust. 1 pkt 1-4, 7,

8, 12, 13 i 15, jeżeli jest prowadzona na podstawie wymagań dobrej praktyki w zakresie

gospodarki rybackiej, których ustalenia zapewniają, że czynności wykonywane zgodnie

z nimi nie są szkodliwe dla zachowania gatunku we właściwym stanie ochrony.

3.

(uchylony)

4.

Minister właściwy do spraw rybołówstwa w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

środowiska może określić, w drodze rozporządzenia, wymagania dobrej praktyki w zakresie

gospodarki rybackiej, o których mowa w ust. 2, kierując się potrzebą zachowania gatunków

chronionych we właściwym stanie ochrony, w szczególności gatunków będących przedmiotem

zainteresowania Wspólnoty i chronionych gatunków ptaków, uwzględniając wymogi gospodarcze,

społeczne i kulturowe oraz cechy regionalne i lokalne.

Regionalny dyrektor ochrony środowiska może wprowadzić na terenie województwa, na

czas określony, w drodze aktu prawa miejscowego w formie zarządzenia, ochronę gatunków

roślin, zwierząt lub grzybów, nieobjętych ochroną określoną w przepisach, o których

mowa w art. 48-50, a także właściwe dla nich zakazy wybrane spośród zakazów, o których

mowa w art. 51 ust. 1 i 1a oraz art. 52 ust. 1 i 1a, a także odstępstwa od zakazów

wybrane spośród odstępstw, o których mowa w art. 51 ust. 2 oraz art. 52 ust. 2.

1.

Chwytanie lub zabijanie dziko występujących zwierząt, o których mowa w art. 49 pkt

1 lit. a i b, nie może być wykonywane przy użyciu urządzeń, sposobów lub metod działających

na dużą skalę lub niewybiórczo, mogących powodować lokalny zanik lub poważne zaburzenia

populacji tych zwierząt, a w szczególności przy użyciu

1)

oślepionych lub okaleczonych zwierząt jako wabików;

2)

urządzeń odtwarzających nagrania głosów zwierząt;

3)

urządzeń elektrycznych lub elektronicznych, mogących zabijać lub ogłuszać;

4)

sztucznych źródeł światła;

5)

luster i innych urządzeń oślepiających;

6)

urządzeń wizyjnych ułatwiających strzelanie w nocy, w tym powiększających lub przetwarzających

obraz oraz oświetlających cel;

7)

materiałów wybuchowych;

8)

sieci działających niewybiórczo;

9)

pułapek działających niewybiórczo;

10)

kusz;

11)

trucizn lub przynęt zatrutych albo zawierających środki usypiające;

12)

gazów i dymów stosowanych do wypłaszania;

13)

automatycznej lub półautomatycznej broni z magazynkiem mieszczącym więcej niż 2 naboje;

14)

statków powietrznych;

15)

pojazdów silnikowych w ruchu;

16)

sideł, lepów i haków;

17)

łodzi prowadzonych z prędkością większą niż 5 kilometrów na godzinę.

2.

Zakaz, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, nie dotyczy połowu ryb dokonywanego przez wytwarzanie

w wodzie pola elektrycznego charakterystycznego dla prądu stałego lub impulsowego.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, sposoby obrączkowania

ptaków, wzory obrączek oraz materiały, z jakich mogą być wykonane obrączki, kierując

się potrzebą ochrony ptaków przed niekontrolowanym i niewłaściwym obrączkowaniem.

1.

Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska może zezwolić w stosunku do gatunków

1)

objętych ochroną ścisłą - na czynności podlegające zakazom określonym w art. 51 ust.

1 pkt 9 i ust. 1a pkt 4 oraz art. 52 ust. 1 pkt 1, 3, 11 i 16 i ust. 1a pkt 1, 7 i

8;

2)

objętych ochroną ścisłą i częściową - na czynności podlegające zakazom określonym

w art. 51 ust. 1 i 1a oraz art. 52 ust. 1 i 1a, jeżeli zezwolenie dotyczy obszaru

wykraczającego poza granice dwóch województw lub jeżeli ma to związek z działaniami

podejmowanymi przez ministra właściwego do spraw środowiska, w tym dotyczącymi realizacji

programu ochrony i zrównoważonego użytkowania różnorodności biologicznej, programów

ochrony gatunków zagrożonych wyginięciem lub umów międzynarodowych.

2.

Regionalny dyrektor ochrony środowiska na obszarze swojego działania i na obszarach

morskich może zezwolić w stosunku do gatunków

1)

objętych ochroną częściową - na czynności podlegające zakazom określonym w art. 51

ust. 1 i 1a oraz art. 52 ust. 1 i 1a;

2)

objętych ochroną ścisłą - na czynności podlegające zakazom określonym w art. 51 ust.

1 pkt 1-8, 10 i 11 i ust. 1a pkt 1-3 i 5 oraz art. 52 ust. 1 pkt 2, 4-10 i 12-15 i

ust. 1a pkt 2-6.

2a.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2, w odniesieniu do obszarów morskich, właściwość

miejscową regionalnego dyrektora ochrony środowiska ustala się wzdłuż wybrzeża na

terenie danego województwa.

2b.

Minister właściwy do spraw środowiska na obszarze parku narodowego może, po zasięgnięciu

opinii dyrektora parku narodowego, zezwolić w stosunku do gatunków objętych ochroną

na czynności podlegające zakazom określonym w art. 51 ust. 1 i 1a oraz art. 52 ust.

1 i 1a.

2c.

Zezwolenia, w stosunku do dziko występujących zwierząt gatunków objętych ochroną ścisłą,

na czynności podlegające zakazom, o których mowa w art. 52 ust. 1 pkt 1 i 3, wydaje

na obszarze swojego działania regionalny dyrektor ochrony środowiska, jeżeli wynikają

one z prowadzenia zabiegów gospodarczych w leśnictwie.

3.

(uchylony)

4.

Zezwolenia, o których mowa w ust. 1, 2, 2b i 2c, z zastrzeżeniem ust. 4c, 4d i 5,

mogą być wydane w przypadku braku rozwiązań alternatywnych, jeżeli nie są szkodliwe

dla zachowania we właściwym stanie ochrony dziko występujących populacji chronionych

gatunków roślin, zwierząt lub grzybów oraz

1)

leżą w interesie ochrony dziko występujących gatunków roślin, zwierząt, grzybów lub

ochrony siedlisk przyrodniczych lub

2)

wynikają z konieczności ograniczenia poważnych szkód w odniesieniu do upraw rolnych,

inwentarza żywego, lasów, rybostanu, wody lub innych rodzajów mienia, lub

3)

leżą w interesie zdrowia lub bezpieczeństwa powszechnego, lub

4)

są niezbędne w realizacji badań naukowych, działań edukacyjnych lub celów związanych

z odbudową populacji, reintrodukcją gatunków roślin, zwierząt lub grzybów, albo do

celów działań reprodukcyjnych, w tym do sztucznego rozmnażania roślin, lub

5)

umożliwiają, w ściśle kontrolowanych warunkach, selektywnie i w ograniczonym stopniu,

zbiór, pozyskiwanie lub przetrzymywanie okazów roślin lub grzybów oraz chwytanie,

pozyskiwanie lub przetrzymywanie okazów zwierząt gatunków objętych ochroną w liczbie

określonej przez wydającego zezwolenie, lub

6)

w przypadku gatunków objętych ochroną ścisłą, gatunków ptaków oraz gatunków wymienionych

w załączniku IV dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych

oraz dzikiej fauny i flory - wynikają z koniecznych wymogów nadrzędnego interesu publicznego, w tym wymogów

o charakterze społecznym lub gospodarczym lub wymogów związanych z korzystnymi skutkami

o podstawowym znaczeniu dla środowiska, lub

7)

w przypadku gatunków innych niż wymienione w pkt 6 - wynikają ze słusznego interesu

strony lub koniecznych wymogów nadrzędnego interesu publicznego, w tym wymogów o charakterze

społecznym lub gospodarczym lub wymogów związanych z korzystnymi skutkami o podstawowym

znaczeniu dla środowiska.

4a.

Warunek wydania zezwolenia, o którym mowa w ust. 4 pkt 6, w przypadku gatunków ptaków

dotyczy jedynie wydania zezwolenia na niszczenie siedlisk lub ostoi, będących ich

obszarem rozrodu, wychowu młodych, odpoczynku, migracji lub żerowania.

4b.

Warunek wydania zezwolenia, o którym mowa w ust. 4 pkt 2, w przypadku gatunków ptaków

dotyczy szkód w odniesieniu do zbóż, inwentarza żywego, lasów, rybostanu lub wody.

4c.

Zezwolenia na czynności podlegające zakazom w stosunku do gatunków ptaków, określonym

w art. 52 ust. 1 pkt 13, mogą być wydane w przypadku braku rozwiązań alternatywnych,

jeżeli czynności te nie są szkodliwe dla zachowania we właściwym stanie ochrony dziko

występujących populacji chronionych gatunków zwierząt.

4d.

Zezwolenia na czynności podlegające zakazom określonym w art. 51 ust. 1 pkt 9 i ust.

1a pkt 4 oraz art. 52 ust. 1 pkt 11 i ust. 1a pkt 7, mogą być wydane, jeżeli czynności

te nie są szkodliwe dla zachowania we właściwym stanie ochrony dziko występujących

populacji chronionych gatunków roślin, zwierząt lub grzybów.

5.

Zezwolenia na pozyskiwanie roślin, zwierząt lub grzybów gatunków, o których mowa w

art. 48 pkt 1 lit. c, art. 49 pkt 1 lit. c oraz art. 50 pkt 1 lit. c, mogą być wydane,

jeżeli nie są szkodliwe dla zachowania we właściwym stanie ochrony dziko występujących

populacji chronionych gatunków roślin, zwierząt lub grzybów.

6.

Zezwolenia, o których mowa w ust. 1, 2, 2b i 2c, mogą być wydane na wniosek zawierający

odpowiednio

1)

imię, nazwisko i adres albo nazwę i siedzibę wnioskodawcy;

2)

cel wykonania wnioskowanych czynności;

3)

opis czynności, na którą może być wydane zezwolenie;

4)

nazwę gatunku lub gatunków, których będą dotyczyć działania, w języku łacińskim i

polskim, jeżeli polska nazwa istnieje;

5)

liczbę lub ilość osobników, których dotyczy wniosek, o ile jest to możliwe do ustalenia;

6)

wskazanie sposobu, metody i stosowanych urządzeń do chwytania, odławiania lub zabijania

zwierząt albo sposobu zbioru roślin i grzybów lub sposobu wykonania innych czynności,

na które może być wydane zezwolenie, a także miejsca i czasu wykonania czynności oraz

wynikających z tego zagrożeń;

7)

wskazanie podmiotu, który będzie chwytał lub zabijał zwierzęta.

7.

Zezwolenia, o których mowa w ust. 1, 2, 2b i 2c, zawierają odpowiednio

1)

imię, nazwisko i adres albo nazwę i siedzibę wnioskodawcy;

2)

nazwę gatunku lub gatunków, których będą dotyczyć działania, w języku łacińskim i

polskim, jeżeli polska nazwa istnieje;

3)

liczbę lub ilość osobników, których dotyczy zezwolenie, o ile jest to możliwe do ustalenia;

4)

opis czynności, na które wydaje się zezwolenie;

5)

wskazanie dozwolonych metod i sposobów chwytania, odławiania lub zabijania zwierząt

albo sposobów zbioru roślin i grzybów lub sposobów wykonania innych czynności, na

które wydaje się zezwolenie;

6)

określenie czasu i miejsca wykonania czynności, których dotyczy zezwolenie;

7)

wskazanie podmiotu, który będzie chwytał lub zabijał zwierzęta;

8)

określenie terminu złożenia informacji o wykorzystaniu zezwolenia;

9)

warunki realizacji wynikające z potrzeb ochrony populacji chronionych gatunków roślin,

zwierząt lub grzybów i ich siedlisk.

7a.

Organy właściwe do wydania zezwoleń, o których mowa w ust. 1, 2, 2b i 2c, dokonują

kontroli spełniania warunków określonych w wydanych przez siebie zezwoleniach.

7b.

Czynności kontrolne są wykonywane przez osoby posiadające imienne upoważnienie wydane

przez organy właściwe do wydania zezwoleń, o których mowa w ust. 1, 2, 2b i 2c.

7c.

Upoważnienie, o którym mowa w ust. 7b, zawiera wskazanie osoby upoważnionej do wykonywania

czynności kontrolnych, miejsca i zakresu kontroli oraz podstawy prawnej do jej wykonywania.

7d.

Przed przystąpieniem do czynności kontrolnych osoba upoważniona do ich wykonywania

jest obowiązana okazać upoważnienie, o którym mowa w ust. 7b.

7e.

Osoby upoważnione do wykonywania czynności kontrolnych mają prawo do

1)

wstępu na teren należący do podmiotu kontrolowanego;

2)

żądania pisemnych lub ustnych informacji związanych z przedmiotem kontroli;

3)

wglądu do dokumentów związanych z przedmiotem kontroli, sporządzania z nich odpisów,

wyciągów lub kopii oraz zabezpieczania tych dokumentów.

7f.

Wstęp na teren należący do podmiotu kontrolowanego oraz wykonywanie czynności kontrolnych

następują w obecności właściciela lub posiadacza nieruchomości.

7g.

Osoba wykonująca czynności kontrolne sporządza z tych czynności protokół.

7h.

Protokół podpisuje osoba wykonująca czynności kontrolne oraz podmiot kontrolowany.

7i.

W przypadku odmowy podpisania protokołu przez podmiot kontrolowany protokół podpisuje

tylko osoba wykonująca czynności kontrolne, dokonując w protokole adnotacji o odmowie

podpisania protokołu przez podmiot kontrolowany.

7j.

Zezwolenia, o których mowa w ust. 1, 2, 2b i 2c, cofa się, jeżeli podmiot, który uzyskał

zezwolenie, nie spełnia zawartych w nim warunków.

7k.

Potwierdzone odpowiednim świadectwem lub zezwoleniem zwolnienie z zakazów wydane na

podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 338/97 z dnia 9 grudnia 1996 r. w sprawie ochrony gatunków

dzikiej fauny i flory w drodze regulacji handlu nimi

(Dz. Urz. WE L 61 z 03.03.1997, str. 1, z późn. zm.) traktuje się w odniesieniu do okazów gatunków, dla których je wydano, jako zwolnienie

równoważne wydanemu na podstawie ust. 1, 2 i 2b, jeżeli dotyczy zakazu

1)

przetrzymywania martwych okazów gatunków;

2)

posiadania, darowizny, transportu, wwożenia lub wywożenia przez wewnątrzwspólnotową

granicę państwa oraz czynności, które zostały w tym zwolnieniu dopuszczone w stosunku

do okazów gatunków.

8.

Regionalny dyrektor ochrony środowiska do dnia 31 stycznia każdego roku składa Generalnemu

Dyrektorowi Ochrony Środowiska raport o wydanych w roku poprzednim zezwoleniach, o

których mowa w ust. 2, zawierający informacje, o których mowa w ust. 7 pkt 2-7, a

także informację o wykorzystaniu zezwoleń oraz wynikach kontroli spełniania warunków

określonych w tych zezwoleniach. Raport zawiera również informację o wydanych upoważnieniach,

o których mowa w art. 52 ust. 2 pkt 3.

8a.

Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska do dnia 30 czerwca każdego roku składa informacje,

o których mowa w ust. 8, ministrowi właściwemu do spraw środowiska.

8b.

Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska do dnia 30 czerwca każdego roku składa ministrowi

właściwemu do spraw środowiska raport o wydanych w roku poprzednim zezwoleniach, o

których mowa w ust. 1, zawierający informacje, o których mowa w ust. 7 pkt 2-7, a

także informację o wykorzystaniu zezwoleń oraz wynikach kontroli spełniania warunków

określonych w tych zezwoleniach. Raport zawiera również informację o pomocy udzielonej

zwierzętom na podstawie art. 52 ust. 2 pkt 4.

9.

Minister właściwy do spraw środowiska przygotowuje i przedstawia Komisji Europejskiej

raporty dotyczące ochrony gatunkowej, których obowiązek sporządzania wynika z przepisów

prawa Unii Europejskiej.

10.

Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, 2, 2b i 2c, zastępuje się decyzją o warunkach

prowadzenia działań, o której mowa w art. 118 ust. 8, jeżeli nałożono obowiązek uzyskania

takiej decyzji. Do decyzji stosuje się odpowiednio przepisy ust. 4-5 oraz 7-8.

1.

Regionalny dyrektor ochrony środowiska może zezwolić na obszarze swojego działania,

na czas określony, nie dłuższy niż 5 lat, w drodze aktu prawa miejscowego w formie

zarządzenia, w stosunku do bobra europejskiego, kormorana czarnego oraz czapli siwej,

na czynności podlegające zakazom określonym w art. 52 ust. 1.

2.

Zarządzenie, o którym mowa w ust. 1, może być wydane w przypadku braku rozwiązań alternatywnych,

jeżeli czynności, których dotyczy zarządzenie, nie są szkodliwe dla zachowania we

właściwym stanie ochrony dziko występujących populacji gatunków objętych zarządzeniem

oraz leży to w interesie zdrowia lub bezpieczeństwa powszechnego lub

1)

w przypadku kormorana czarnego oraz czapli siwej - wynika to z konieczności ograniczenia

poważnych szkód w odniesieniu do lasów, rybostanu lub wody;

2)

w przypadku bobra europejskiego - wynika to z konieczności ograniczenia poważnych

szkód w odniesieniu do upraw rolnych, inwentarza żywego, lasów, rybostanu, wody lub

innych rodzajów mienia.

3.

Zarządzenie, o którym mowa w ust. 1, w przypadku kormorana czarnego oraz czapli siwej

dotyczy wyłącznie terenu stawów rybnych uznanych za obręby hodowlane na podstawie

decyzji marszałka województwa, o której mowa w art. 15 ust. 2b ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym

(Dz. U. z 2015 r. poz. 652 oraz z 2017 r. poz. 60 i 1566).

4.

Zarządzenie, o którym mowa w ust. 1, określa

1)

podmioty, które będą wykonywały czynności, których dotyczy zarządzenie, oraz warunki,

które podmioty te muszą spełniać;

2)

nazwę gatunku lub gatunków, których dotyczy zarządzenie, w języku łacińskim i polskim;

3)

opis czynności, których dotyczy zarządzenie;

4)

wskazanie dozwolonych metod lub sposobów wykonania czynności, których dotyczy zarządzenie;

5)

termin i porę doby wykonania czynności, których dotyczy zarządzenie;

6)

obszar wykonania czynności, których dotyczy zarządzenie;

7)

termin złożenia i zakres informacji o czynnościach wykonanych na podstawie zarządzenia;

8)

warunki realizacji wynikające z potrzeb ochrony populacji chronionych gatunków zwierząt

i ich siedlisk.

5.

Regionalny dyrektor ochrony środowiska dokonuje kontroli spełniania warunków określonych

w wydanych przez siebie zarządzeniach, o których mowa w ust. 1. Do przeprowadzenia

kontroli przepisy art. 56 ust. 7b-7i stosuje się odpowiednio.

6.

W przypadku zmiany przesłanek, o których mowa w ust. 2, regionalny dyrektor ochrony

środowiska zmienia lub uchyla zarządzenie, o którym mowa w ust. 1.

7.

Podmioty, które wykonały czynności na podstawie zarządzenia, o którym mowa w ust.

1, składają regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska informację o wykonanych czynnościach,

w zakresie i terminie określonych w tym zarządzeniu.

8.

Regionalny dyrektor ochrony środowiska do dnia 31 stycznia każdego roku składa Generalnemu

Dyrektorowi Ochrony Środowiska raport o wydanych w roku poprzednim zarządzeniach,

o których mowa w ust. 1, zawierający informacje, o których mowa w ust. 4, a także

informację o czynnościach wykonanych na podstawie zarządzeń oraz wynikach kontroli

spełniania warunków określonych w tych zarządzeniach.

1.

Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska opracowuje programy ochrony zagrożonych wyginięciem

gatunków roślin, zwierząt i grzybów.

2.

Programy, o których mowa w ust. 1, zawierają

1)

opis sposobów prowadzenia działań ochronnych zmierzających do odbudowy populacji zagrożonych

wyginięciem gatunków;

2)

określenie czasu i miejsca wykonania działań ochronnych;

3)

wskazanie odpowiedzialnego za wykonanie działań ochronnych;

4)

informacje o kosztach i źródłach finansowania.

1.

Regionalny dyrektor ochrony środowiska do dnia 31 marca każdego roku przekazuje Generalnemu

Dyrektorowi Ochrony Środowiska informację za rok poprzedni w sprawie przypadkowego

schwytania lub zabicia zwierząt gatunków objętych ochroną ścisłą oraz wydry.

2.

Na podstawie informacji, o której mowa w ust. 1, Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska

podejmuje badania lub działania ochronne, w celu zapewnienia, aby przypadkowe chwytanie

i zabijanie nie miało znaczącego negatywnego wpływu na te gatunki.

3.

Każdy, kto przypadkowo schwytał lub zabił zwierzę gatunku objętego ochroną ścisłą

lub wydrę, lub instytucja państwowa, która się o tym dowiedziała, niezwłocznie zawiadamia

o tym właściwego regionalnego dyrektora ochrony środowiska.

Organy ochrony przyrody są obowiązane do inicjowania i wspierania badań naukowych

w zakresie

1)

ochrony siedlisk przyrodniczych;

2)

ochrony siedlisk roślin i siedlisk zwierząt objętych ochroną gatunkową;

3)

ochrony zwierząt prowadzących wędrowny tryb życia oraz ich siedlisk położonych na

trasach wędrówek, a także miejsc ich zimowania lub gniazdowania;

4)

ustalania zmienności liczebności populacji gatunków roślin i zwierząt;

5)

opracowania i doskonalenia sposobów zapobiegania szkodom powodowanym przez zwierzęta

objęte ochroną gatunkową;

6)

opracowania i doskonalenia sposobów zapobiegania przypadkowemu chwytaniu lub zabijaniu

zwierząt objętych ochroną gatunkową;

7)

określania wpływu niekorzystnych skutków zanieczyszczania chemicznego na liczebność

populacji roślin i zwierząt objętych ochroną gatunkową.

1.

Organy ochrony przyrody podejmują działania w celu ratowania zagrożonych wyginięciem

gatunków roślin, zwierząt i grzybów objętych ochroną gatunkową, polegające na przenoszeniu

tych gatunków do innych miejsc, eliminowaniu przyczyn ich zagrożenia, podejmowaniu

ochrony ex situ oraz tworzeniu warunków do ich rozmnażania.

2.

Jeżeli stwierdzone lub przewidywane zmiany w środowisku zagrażają lub mogą zagrażać

roślinom, zwierzętom lub grzybom objętym ochroną gatunkową, regionalny dyrektor ochrony

środowiska, a na obszarach morskich Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, jest obowiązany,

po zasięgnięciu opinii właściwej regionalnej rady ochrony przyrody oraz zarządcy lub

właściciela terenu, podjąć działania w celu zapewnienia trwałego zachowania gatunku,

jego siedliska lub ostoi, eliminowania przyczyn powstawania zagrożeń oraz poprawy

stanu ochrony jego siedliska lub ostoi.

3.

Regionalny dyrektor ochrony środowiska może ustalać i likwidować, w drodze decyzji

administracyjnej

1)

strefy ochrony ostoi oraz stanowisk roślin objętych ochroną gatunkową, o których mowa

w art. 48 pkt 1 lit. d;

2)

strefy ochrony ostoi, miejsc rozrodu i regularnego przebywania zwierząt objętych ochroną

gatunkową, o których mowa w art. 49 pkt 1 lit. e;

3)

strefy ochrony ostoi oraz stanowisk grzybów objętych ochroną gatunkową, o których

mowa w art. 50 pkt 1 lit. d.

4.

Granice stref ochrony, o których mowa w ust. 3, oznacza się tablicami z napisem, odpowiednio

„ostoja roślin”, „ostoja zwierząt” albo „ostoja grzybów” i informacją: „osobom nieupoważnionym

wstęp wzbroniony”.

5.

Regionalny dyrektor ochrony środowiska prowadzi rejestr stref ochrony, o których mowa

w ust. 3.

6.

W strefach ochrony, o których mowa w ust. 3, bez zezwolenia regionalnego dyrektora

ochrony środowiska zabrania się

1)

przebywania osób, z wyjątkiem właściciela nieruchomości objętej strefą ochrony oraz

osób sprawujących zarząd i nadzór nad obszarami objętymi strefą ochrony, oraz osób

wykonujących prace na podstawie umowy zawartej z właścicielem lub zarządcą;

2)

wycinania drzew lub krzewów;

3)

dokonywania zmian stosunków wodnych, jeżeli nie jest to związane z potrzebą ochrony

poszczególnych gatunków;

4)

wznoszenia obiektów, urządzeń i instalacji.

7.

Wydając zezwolenie na odstąpienie od zakazów, o których mowa w ust. 6, regionalny

dyrektor ochrony środowiska kieruje się wymogami ochrony ostoi oraz stanowisk roślin,

zwierząt lub grzybów objętych ochroną gatunkową.

Jeżeli stwierdzone lub przewidywane zmiany w środowisku zagrażają lub mogą zagrażać

siedliskom przyrodniczym będącym przedmiotem zainteresowania Wspólnoty, regionalny

dyrektor ochrony środowiska, a na obszarach morskich Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska,

jest obowiązany, po zasięgnięciu opinii właściwej regionalnej rady ochrony przyrody

oraz zarządcy lub właściciela terenu, podjąć działania w celu zapewnienia trwałego

zachowania tych siedlisk, eliminowania przyczyn powstawania zagrożeń oraz poprawy

ich stanu ochrony.

1.

Organem zarządzającym w rozumieniu rozporządzenia Rady (WE) nr 338/97 z dnia 9 grudnia 1996 r. w sprawie ochrony gatunków

dzikiej fauny i flory w drodze regulacji handlu nimi jest minister właściwy do spraw środowiska, a organem naukowym w rozumieniu tych

przepisów jest Państwowa Rada Ochrony Przyrody.

2.

Wywóz żywych roślin należących do gatunków objętych ochroną na podstawie przepisów,

o których mowa w ust. 1, pochodzących z uprawy jest dozwolony na podstawie świadectw

fitosanitarnych, na warunkach określonych w tych przepisach.

3.

Do wniosku o wydanie zezwolenia na import żywych zwierząt lub jaj gatunków objętych

ochroną na podstawie przepisów, o których mowa w ust. 1, dołącza się opinię lub orzeczenie

lekarsko-weterynaryjne powiatowego lekarza weterynarii stwierdzające spełnienie przez

importera warunków przetrzymywania tych gatunków, odpowiadających ich potrzebom biologicznym.

4.

Do wniosku o wydanie zezwolenia lub świadectwa uprawniającego do eksportu okazów gatunków

objętych ochroną na podstawie przepisów, o których mowa w ust. 1, dołącza się

1)

zezwolenie na pozyskiwanie ze środowiska okazów gatunków wymienionych we wniosku albo

2)

wypis z dokumentacji hodowlanej lub orzeczenie lekarsko-weterynaryjne powiatowego

lekarza weterynarii potwierdzające urodzenie w hodowli okazów i ich przodków - w przypadku

zwierząt, albo

3)

oświadczenie wnioskodawcy o pochodzeniu okazów roślin z uprawy.

5.

Zezwolenie lub świadectwo wymagane na podstawie przepisów, o których mowa w ust. 1,

jest wydawane na wniosek, po zasięgnięciu opinii Państwowej Rady Ochrony Przyrody

w przypadkach określonych przepisami prawa Unii Europejskiej.

6.

Opinię, o której mowa w ust. 5, Państwowa Rada Ochrony Przyrody wyraża w ciągu 14

dni od dnia wystąpienia o opinię.

7.

Minister właściwy do spraw środowiska może odmówić wydania zezwolenia lub świadectwa,

jeżeli importer, eksporter lub reeksporter, podany we wniosku o wydanie zezwolenia

lub świadectwa, był skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo związane z naruszeniem

przepisów, o których mowa w ust. 1, w okresie 3 lat od dnia uprawomocnienia się wyroku.

8.

Minister właściwy do spraw środowiska cofa zezwolenie lub świadectwo jeżeli

1)

po jego wydaniu zostaną ujawnione okoliczności, o których mowa w ust. 7, uzasadniające

odmowę wydania lub

2)

zezwolenie lub świadectwo zostało użyte niezgodnie z warunkami w nim zawartymi.

1.

Koszty transportu oraz utrzymywania żywych okazów gatunków chronionych na podstawie

przepisów, o których mowa w art. 61 ust. 1, zatrzymanych przez właściwe organy, ponosi

Skarb Państwa, a ich rozliczenia dokonuje regionalny dyrektor ochrony środowiska właściwy

ze względu na położenie podmiotu, któremu zostały przekazane zatrzymane okazy.

2.

Okazy, o których mowa w ust. 1, mogą być przekazywane do ogrodów botanicznych, ogrodów

zoologicznych lub ośrodków rehabilitacji zwierząt.

3.

(uchylony)

1.

Minister właściwy do spraw środowiska prowadzi rejestr instytucji naukowych uprawnionych

do przewożenia w celach naukowych przez granicę Unii Europejskiej bez zezwolenia wydawanego

na podstawie przepisów, o których mowa w art. 61 ust. 1, okazów zielnikowych lub okazów

muzealnych zakonserwowanych, zasuszonych albo w inny sposób utrwalonych lub żywego

materiału roślinnego, w celu nieodpłatnej wymiany, użyczenia lub darowizny.

2.

Instytucja naukowa ubiegająca się o wpis do rejestru powinna spełniać następujące

warunki

1)

okazy, o których mowa w ust. 1, są gromadzone w kolekcje;

2)

kolekcja jest wykorzystywana jedynie w celach naukowych i dydaktycznych;

3)

kolekcję stanowią jedynie okazy, których pozyskiwanie nastąpiło zgodnie z przepisami

ustawy;

4)

kolekcja jest przechowywana pod opieką osoby wyznaczonej przez kierownika instytucji

naukowej w warunkach uniemożliwiających jej zniszczenie;

5)

okazy w kolekcji są oznakowane w sposób umożliwiający ich identyfikację;

6)

posiadają katalog przetrzymywanych w kolekcji okazów, z wyszczególnieniem okazów,

które mogą być udostępniane w drodze nieodpłatnej wymiany, użyczenia lub darowizny;

7)

katalog, o którym mowa w pkt 6, jest udostępniany zainteresowanym instytucjom naukowym.

3.

Wpisanie do rejestru, o którym mowa w ust. 1, następuje na wniosek zainteresowanej

instytucji naukowej. Do wniosku dołącza się kopię katalogu okazów, o którym mowa w

ust. 2 pkt 6, oraz oświadczenia: o zgodności kopii katalogu okazów z oryginałem oraz

o spełnieniu warunków, o których mowa w ust. 2.

4.

Minister właściwy do spraw środowiska, po wpisaniu instytucji naukowej do rejestru,

o którym mowa w ust. 1, wydaje zaświadczenie.

5.

Instytucja naukowa wpisana do rejestru, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązana do

1)

aktualizacji katalogu okazów, o których mowa w ust. 1

a)

stanowiących kolekcję,

b)

przekazanych innym, uprawnionym na podstawie umów międzynarodowych, instytucjom naukowym;

2)

składania ministrowi właściwemu do spraw środowiska, do dnia 31 stycznia każdego roku,

raportu za rok ubiegły z działalności w zakresie nieodpłatnej wymiany, użyczenia lub

darowizny okazów, o których mowa w ust. 1, oraz informacji o celu wykorzystania otrzymanych

okazów.

6.

Wykreślenie instytucji naukowej z rejestru może nastąpić, jeżeli instytucja naukowa

przestała spełniać warunki, o których mowa w ust. 2, lub nie aktualizuje katalogu.

7.

Przewożenie przez granicę Unii Europejskiej okazów, o których mowa w ust. 1, wymaga

oznakowania etykietą opakowania, w którym okazy są przewożone, zgodnie z przepisami,

o których mowa w art. 61 ust. 1.

8.

Regionalny dyrektor ochrony środowiska właściwy ze względu na miejsce siedziby instytucji

naukowej dokonuje kontroli aktualizacji katalogu oraz spełnienia warunków, o których

mowa w ust. 2.

9.

O wynikach kontroli regionalny dyrektor ochrony środowiska powiadamia ministra właściwego

do spraw środowiska w terminie 30 dni od dnia zakończenia kontroli.

1.

Posiadacz żywych zwierząt gatunków wymienionych w załącznikach A i B rozporządzenia Rady (WE) nr 338/97 z dnia 9 grudnia 1996 r. w sprawie ochrony gatunków

dzikiej fauny i flory w drodze regulacji handlu nimi, zaliczonych do płazów, gadów, ptaków lub ssaków, a także prowadzący ich hodowlę,

jest obowiązany do pisemnego zgłoszenia ich do rejestru.

2.

Obowiązek zgłoszenia do rejestru, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy

1)

ogrodów zoologicznych;

2)

podmiotów prowadzących działalność gospodarczą w zakresie handlu żywymi zwierzętami

gatunków chronionych na podstawie przepisów, o których mowa w art. 61 ust. 1;

3)

czasowego przetrzymywania zwierząt w celu leczenia i rehabilitacji.

3.

Rejestr, o którym mowa w ust. 1, prowadzi starosta właściwy ze względu na miejsce

przetrzymywania zwierząt lub prowadzenia ich hodowli.

4.

Rejestr, o którym mowa w ust. 1, powinien zawierać następujące dane

1)

datę

a)

dokonania wpisu,

b)

dokonania zmiany danych wpisanych do rejestru,

c)

wykreślenia z rejestru;

2)

imię, nazwisko i adres albo nazwę i siedzibę posiadacza lub prowadzącego hodowlę;

3)

adres miejsca przetrzymywania zwierząt lub prowadzenia hodowli;

4)

liczbę zwierząt posiadanych lub hodowanych;

5)

nazwę gatunku w języku łacińskim i polskim, jeżeli polska nazwa istnieje;

6)

datę, miejsce urodzenia lub wyklucia zwierzęcia;

7)

datę wejścia w posiadanie zwierzęcia oraz źródło jego pochodzenia;

8)

płeć zwierzęcia, jeżeli jest możliwa do ustalenia;

9)

opis trwałego oznakowania zwierzęcia, jeżeli jest oznakowane;

10)

cel przetrzymywania lub prowadzenia hodowli zwierzęcia;

11)

numer i datę wydania

a)

zezwolenia na import zwierzęcia do kraju albo

b)

zezwolenia na schwytanie zwierzęcia w środowisku, albo

c)

dokumentu wydanego przez powiatowego lekarza weterynarii, potwierdzającego urodzenie

zwierzęcia w hodowli, albo

d)

innego dokumentu stwierdzającego legalność pochodzenia zwierzęcia.

5.

Obowiązek zgłoszenia do rejestru lub wykreślenia z rejestru powstaje z dniem nabycia

lub zbycia, wwozu do kraju lub wywozu za granicę państwa, wejścia w posiadanie zwierzęcia,

jego utraty lub śmierci. Wniosek o dokonanie wpisu lub wykreślenia z rejestru powinien

być złożony właściwemu staroście w terminie 14 dni od dnia powstania tego obowiązku.

6.

Do wniosku o dokonanie wpisu do rejestru załącza się kopię dokumentu, o którym mowa

w ust. 4 pkt 11.

7.

W razie zmiany danych, o których mowa w ust. 4 pkt 2-11, przepis ust. 5 stosuje się

odpowiednio.

8.

Wpisanie do rejestru starosta potwierdza wydaniem zaświadczenia.

9.

Podmioty, o których mowa w ust. 2 pkt 2, są obowiązane do posiadania i przekazania

wraz ze sprzedawanym zwierzęciem oryginału lub kopii dokumentu, o którym mowa w ust.

4 pkt 11. Kopia ta powinna być, przez podmiot sprzedający zwierzę, zaopatrzona w numer

nadawany według numeracji ciągłej, datę wystawienia, pieczęć i podpis osoby sprzedającej,

informację o liczbie zwierząt, dla których została wystawiona, a jeżeli kopiowany

dokument dotyczy więcej niż jednego gatunku, także o ich przynależności gatunkowej.

10.

Koszty związane ze znakowaniem, zgodnym z przepisami, o których mowa w art. 61 ust.

1, zwierząt, o których mowa w ust. 1, pokrywa posiadacz zwierzęcia lub prowadzący

hodowlę.

1.

Ogrody botaniczne, ogrody zoologiczne oraz tereny przewidziane w miejscowym planie

zagospodarowania przestrzennego na rozbudowę istniejących lub budowę nowych ogrodów

podlegają ochronie w celu zapewnienia ich prawidłowej działalności i rozwoju.

2.

Ochrona, o której mowa w ust. 1, polega na zakazie

1)

wznoszenia na terenie ogrodu botanicznego lub zoologicznego obiektów budowlanych i

urządzeń niezwiązanych z ich działalnością;

2)

zmniejszenia obszaru ogrodu botanicznego lub zoologicznego na rzecz działalności niezwiązanej

z ich rolą i przeznaczeniem;

3)

zmiany na terenie ogrodu botanicznego lub zoologicznego lub w ich sąsiedztwie stosunków

wodnych, w tym obniżenia poziomu wód gruntowych;

4)

zanieczyszczania na terenie ogrodu botanicznego lub zoologicznego lub w ich sąsiedztwie

powierzchni ziemi, wód i powietrza;

5)

wznoszenia w sąsiedztwie ogrodu botanicznego lub zoologicznego obiektów budowlanych

lub urządzeń przeznaczonych do prowadzenia działalności produkcyjnej lub usługowej,

wpływających szkodliwie na warunki przyrodnicze niezbędne do prawidłowego funkcjonowania

ogrodów.

3.

Sposoby korzystania z ogrodu botanicznego lub zoologicznego ustala w regulaminie zarządzający

ogrodem.

1.

W studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz w miejscowych

planach zagospodarowania przestrzennego uwzględnia się potrzeby funkcjonowania i rozwoju

istniejących lub projektowanych ogrodów botanicznych lub zoologicznych.

2.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta przed wydaniem decyzji w sprawie ustalenia warunków

zabudowy lub decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w sąsiedztwie

ogrodu botanicznego lub zoologicznego informuje o planowanej inwestycji zarządzającego

ogrodem, który w terminie 30 dni może zgłosić zastrzeżenia i wnioski.

3.

Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio przy rozpatrywaniu wniosku o wyrażenie zgody

na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego znajdującego się w sąsiedztwie ogrodu

botanicznego lub zoologicznego, jeżeli zmiana ta mogłaby mieć niekorzystny wpływ na

funkcjonowanie ogrodu.

1.

Utworzenie i prowadzenie ogrodu botanicznego lub zoologicznego wymaga uzyskania zezwolenia

Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska.

2.

Zezwolenie wydaje się na wniosek, o którym mowa w ust. 3, po zasięgnięciu opinii regionalnego

dyrektora ochrony środowiska właściwego ze względu na miejsce położenia ogrodu botanicznego

lub zoologicznego oraz opinii organizacji zrzeszającej przedstawicieli ogrodów botanicznych

lub zoologicznych, wyrażonych w terminie 30 dni od dnia otrzymania wniosku; niewyrażenie

opinii w tym terminie uznaje się za opinię pozytywną.

3.

Wniosek o wydanie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinien zawierać

1)

imię, nazwisko i adres albo nazwę i siedzibę wnioskodawcy;

2)

wskazanie podmiotu zarządzającego ogrodem botanicznym lub zoologicznym, odpowiedzialnego

za jego funkcjonowanie;

3)

projekt zagospodarowania terenu ogrodu botanicznego lub zoologicznego;

4)

wskazanie położenia i obszaru ogrodu botanicznego lub zoologicznego;

5)

opis zakresu działalności ogrodu botanicznego lub zoologicznego.

4.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 3, należy dołączyć

1)

kopię części mapy ewidencji gruntów i budynków obejmującą działki ewidencyjne, na

których jest projektowana lokalizacja ogrodu botanicznego lub zoologicznego;

2)

wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczący działek

ewidencyjnych, na których jest projektowana lokalizacja ogrodu botanicznego lub zoologicznego,

albo zaświadczenie potwierdzające, że przeznaczenie działek, na których jest projektowana

lokalizacja ogrodu botanicznego lub zoologicznego, nie jest sprzeczne z ustaleniami

studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy;

3)

wypis z ewidencji gruntów i budynków dotyczący działek ewidencyjnych, na których jest

projektowana lokalizacja ogrodu botanicznego lub zoologicznego.

5.

Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, zawiera

1)

imię, nazwisko i adres albo nazwę i siedzibę wnioskodawcy;

2)

wskazanie położenia i obszaru ogrodu botanicznego lub zoologicznego;

3)

opis zakresu działalności ogrodu botanicznego lub zoologicznego;

4)

warunki prowadzenia działalności ogrodu botanicznego lub zoologicznego oraz termin,

w którym mają one być spełnione.

6.

Zezwolenie wydaje się na czas nieokreślony. Sprawdzenie warunków, o których mowa w

ust. 5 pkt 4, następuje po upływie wyznaczonego terminu.

1.

Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska może cofnąć lub zmienić zezwolenie, o którym

mowa w art. 67 ust. 1, jeżeli podmiot, który uzyskał to zezwolenie

1)

nie spełnia warunków prowadzenia działalności ogrodu botanicznego lub zoologicznego;

2)

nie przestrzega zakresu działalności ogrodu botanicznego lub zoologicznego;

3)

nie spełnia obowiązków, o których mowa w art. 69 ust. 1;

4)

nie zapewnia warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 70;

5)

nie usunie w wyznaczonym terminie, nie dłuższym niż 2 lata, nieprawidłowości stwierdzonych

w wyniku kontroli przeprowadzonej przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska

i inne organy uprawnione na podstawie odrębnych przepisów.

2.

Jeżeli zezwolenie, o którym mowa w art. 67 ust. 1, zostanie cofnięte, ogród botaniczny

lub zoologiczny podlega likwidacji.

3.

W razie likwidacji ogrodu zoologicznego podmiot zarządzający tym ogrodem jest obowiązany

zapewnić utrzymywanym zwierzętom warunki odpowiadające ich potrzebom biologicznym.

4.

W decyzji o cofnięciu zezwolenia podaje się termin jej wykonania oraz wskazuje organ

nadzorujący likwidację ogrodu botanicznego lub zoologicznego.

1.

Do obowiązków podmiotów, które uzyskały zezwolenie, o którym mowa w art. 67 ust. 1,

należy

1)

uczestnictwo w badaniach naukowych, które mają na celu ochronę gatunków zagrożonych

wyginięciem w stanie wolnym;

2)

edukacja w zakresie ochrony gatunkowej roślin, zwierząt i grzybów, z uwzględnieniem

ochrony różnorodności biologicznej;

3)

prowadzenie upraw roślin oraz hodowli zwierząt gatunków zagrożonych wyginięciem, w

celu ich ochrony ex situ, a następnie wprowadzenie do środowiska przyrodniczego w

ramach programów ochrony tych gatunków;

4)

przetrzymywanie roślin lub zwierząt w warunkach odpowiadających ich potrzebom biologicznym;

5)

prowadzenie dokumentacji hodowlanej.

2.

Dokumentacja hodowlana, o której mowa w ust. 1 pkt 5, powinna zawierać następujące

dane

1)

datę

a)

dokonania wpisu,

b)

dokonania zmiany danych,

c)

wykreślenia z dokumentacji hodowlanej;

2)

liczbę posiadanych zwierząt;

3)

nazwę gatunku w języku łacińskim i polskim, jeżeli polska nazwa istnieje;

4)

datę i miejsce urodzenia lub wyklucia zwierzęcia;

5)

datę wejścia w posiadanie zwierzęcia oraz źródło jego pochodzenia;

6)

płeć zwierzęcia, jeżeli jest możliwa do ustalenia;

7)

opis trwałego oznakowania zwierzęcia, jeżeli jest oznakowane;

8)

numer i datę wydania zezwolenia na import zwierzęcia do kraju lub zezwolenia na jego

pozyskanie albo innego dokumentu stwierdzającego legalność jego pochodzenia.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, warunki hodowli

i utrzymywania poszczególnych grup gatunków zwierząt w ogrodzie zoologicznym, w tym

1)

niezbędne pomieszczenia i wyposażenie w urządzenia techniczne miejsc przebywania zwierząt

poszczególnych gatunków lub grup gatunków,

2)

minimalne warunki przestrzenne dla hodowli i utrzymywania zwierząt poszczególnych

gatunków lub grup gatunków,

3)

niezbędne warunki do prowadzenia reprodukcji zwierząt poszczególnych gatunków lub

grup gatunków

- kierując się potrzebą zapewnienia zwierzętom hodowanym i utrzymywanym w ogrodach

zoologicznych warunków odpowiadających potrzebom biologicznym poszczególnych gatunków

lub grup gatunków.

W ogrodach zoologicznych hoduje się i utrzymuje zwierzęta

1)

urodzone i wychowane poza środowiskiem przyrodniczym;

2)

które poza ogrodem nie mają szansy przeżycia;

3)

jeżeli wymaga tego ochrona populacji lub gatunku albo realizacja celów naukowych.

1.

Do ogrodów zoologicznych sprowadza się tylko te zwierzęta, którym w ogrodzie można

zapewnić warunki odpowiadające potrzebom biologicznym danego gatunku.

2.

Zwierzęta w ogrodach zoologicznych nie mogą być rozmnażane, jeżeli ich potomstwu nie

zapewni się właściwych warunków hodowli i utrzymywania.

1.

Zabrania się

1)

posiadania i przetrzymywania,

2)

sprowadzania z zagranicy,

3)

sprzedaży, wymiany, wynajmu, darowizny i użyczania podmiotom nieuprawnionym do ich

posiadania

- żywych zwierząt gatunków niebezpiecznych dla życia i zdrowia ludzi.

2.

Zakazy, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, nie dotyczą ogrodów zoologicznych, cyrków

i placówek naukowych prowadzących badania nad zwierzętami, a zakazy, o których mowa

w ust. 1 pkt 1 nie dotyczą ośrodków rehabilitacji zwierząt.

3.

Gatunki zwierząt niebezpiecznych dla życia i zdrowia ludzi zalicza się do

1)

kategorii I - obejmującej najbardziej niebezpieczne gatunki lub grupy gatunków zwierząt,

które z przyczyn naturalnej agresywności lub właściwości biologicznych mogą stanowić

poważne zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi;

2)

kategorii II - obejmującej pozostałe gatunki lub grupy gatunków zwierząt niebezpiecznych

dla życia i zdrowia ludzi.

4.

W stosunku do zwierząt gatunków zaliczonych do kategorii II regionalny dyrektor ochrony

środowiska właściwy ze względu na wskazane we wniosku, o którym mowa w ust. 5, miejsce

ich przetrzymywania może zezwolić na odstępstwa od zakazów, o których mowa w ust.

1 pkt 1 i 2.

5.

Zezwolenie, o którym mowa w ust. 4, może być wydane na wniosek, który zawiera

1)

imię, nazwisko i adres albo nazwę i siedzibę wnioskodawcy;

2)

nazwę gatunku w języku łacińskim i polskim, jeżeli polska nazwa istnieje;

3)

liczbę osobników poszczególnych gatunków, których dotyczy wniosek;

4)

wskazanie miejsca przetrzymywania zwierząt, których dotyczy wniosek;

5)

zaświadczenie powiatowego lekarza weterynarii stwierdzające spełnianie przez wnioskodawcę

warunków przetrzymywania zwierząt gatunków niebezpiecznych dla życia i zdrowia ludzi

odpowiednich do liczby zwierząt, których dotyczy wniosek, oraz uniemożliwiających

ich ucieczkę lub przypadkowy kontakt z osobami postronnymi, a także spełnienie warunków,

o których mowa w przepisach wydanych na podstawie ust. 11 pkt 2.

6.

Zezwolenie, o którym mowa w ust. 4, zawiera

1)

imię, nazwisko i adres albo nazwę i siedzibę wnioskodawcy;

2)

nazwę gatunku w języku łacińskim i polskim, jeżeli polska nazwa istnieje;

3)

liczbę osobników poszczególnych gatunków, których dotyczy zezwolenie;

4)

wskazanie miejsca przetrzymywania zwierząt, których dotyczy zezwolenie.

7.

Regionalny dyrektor ochrony środowiska właściwy ze względu na miejsce przetrzymywania

zwierząt może przeprowadzić kontrolę warunków, o których mowa w przepisach wydanych

na podstawie ust. 11 pkt 2; przepisy art. 77 ust. 3-13 stosuje się odpowiednio.

8.

Jeżeli kontrola, o której mowa w ust. 7, wykaże, że posiadacz zwierzęcia nie spełnia

warunków, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie ust. 11 pkt 2, regionalny

dyrektor ochrony środowiska wzywa do usunięcia nieprawidłowości w terminie 14 dni.

9.

W przypadku nieusunięcia nieprawidłowości, o których mowa w ust. 8, właściwy regionalny

dyrektor ochrony środowiska wydaje decyzję o cofnięciu zezwolenia, o którym mowa w

ust. 4.

10.

Do zwierząt posiadanych na podstawie zezwolenia, o którym mowa w ust. 4, stosuje się

odpowiednio przepisy art. 64 ust. 1 i 3-8, przy czym do wniosku o wpis do rejestru

załącza się kopię zezwolenia, o którym mowa w ust. 4.

11.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia

1)

gatunki lub grupy gatunków zwierząt zaliczane do kategorii, o których mowa w ust.

3,

2)

warunki przetrzymywania poszczególnych gatunków lub grup gatunków zwierząt gatunków

niebezpiecznych dla życia i zdrowia ludzi,

3)

sposoby znakowania zwierząt gatunków niebezpiecznych dla życia i zdrowia ludzi

- kierując się potrzebą ochrony ludzi przed zagrożeniami powodowanymi przez zwierzęta

gatunków niebezpiecznych dla życia i zdrowia ludzi.

1.

Przeniesienie z ogrodu botanicznego lub ogrodu zoologicznego do środowiska przyrodniczego

roślin lub zwierząt gatunków zagrożonych wyginięciem następuje po uzyskaniu zezwolenia

Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska.

2.

Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, wydaje się na wniosek, który zawiera

1)

imię, nazwisko i adres albo nazwę i siedzibę wnioskodawcy;

2)

nazwę gatunku w języku łacińskim i polskim, jeżeli polska nazwa istnieje;

3)

sposób realizacji i oceny planowanego przedsięwzięcia;

4)

liczbę lub ilość osobników, których dotyczy wniosek;

5)

termin, miejsce i sposób przeniesienia roślin lub zwierząt do środowiska przyrodniczego.

3.

Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, zawiera

1)

imię, nazwisko, adres albo nazwę i siedzibę wnioskodawcy;

2)

nazwę gatunku w języku łacińskim i polskim, jeżeli polska nazwa istnieje;

3)

liczbę lub ilość osobników, których dotyczy zezwolenie;

4)

termin, miejsce i sposób przeniesienia roślin lub zwierząt do środowiska przyrodniczego;

5)

termin złożenia informacji o wykorzystaniu zezwolenia;

6)

warunki realizacji wynikające z potrzeb ochrony populacji gatunków roślin lub zwierząt

i ich siedlisk.

1.

Utworzenie i prowadzenie ośrodka rehabilitacji zwierząt, zwanego dalej „ośrodkiem”,

wymaga uzyskania zezwolenia Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska.

2.

Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, wydaje się na wniosek, który zawiera

1)

imię, nazwisko i adres albo nazwę i siedzibę wnioskodawcy;

2)

wskazanie położenia ośrodka;

3)

opis pomieszczeń do leczenia i rehabilitacji zwierząt;

4)

wykaz gatunków lub grup gatunków zwierząt, które mogą być leczone i rehabilitowane

w ośrodku, zawierający nazwę gatunków lub wyższych jednostek systematycznych grup

gatunków w języku łacińskim i polskim, jeżeli polska nazwa istnieje;

5)

wskazanie osoby odpowiedzialnej za prowadzenie ośrodka;

6)

informację o możliwości zapewnienia opieki lekarsko-weterynaryjnej;

7)

opinię właściwej miejscowo rady gminy.

3.

Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, zawiera

1)

imię, nazwisko i adres albo nazwę i siedzibę wnioskodawcy;

2)

wskazanie położenia ośrodka;

3)

wykaz gatunków lub grup gatunków zwierząt, które mogą być leczone i rehabilitowane

w ośrodku, zawierający nazwę gatunków lub wyższych jednostek systematycznych grup

gatunków w języku łacińskim i polskim, jeżeli polska nazwa istnieje;

4)

określenie zakresu i terminu złożenia informacji o wykorzystaniu zezwolenia.

4.

Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska odmawia wydania zezwolenia, jeżeli wnioskodawca

nie spełnia warunków leczenia i rehabilitacji zwierząt odpowiadających potrzebom biologicznym

danego gatunku.

5.

Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, może być cofnięte przez Generalnego Dyrektora

Ochrony Środowiska w przypadku niespełnienia warunków leczenia i rehabilitacji zwierząt

odpowiadających potrzebom biologicznym danego gatunku albo nieusunięcia, w wyznaczonym

przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska terminie, nieprawidłowości stwierdzonych

w wyniku kontroli przeprowadzonej przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska.

6.

Jeżeli zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, zostanie cofnięte, ośrodek podlega likwidacji.

7.

W razie likwidacji ośrodka osoba odpowiedzialna za prowadzenie ośrodka jest obowiązana

zapewnić leczonym i rehabilitowanym tam zwierzętom warunki odpowiadające ich potrzebom

biologicznym.

1.

Zwierzęta objęte leczeniem i rehabilitacją w ośrodku nie mogą być sprzedawane.

2.

Warunki przebywania zwierząt w ośrodku powinny odpowiadać potrzebom biologicznym zwierząt

w okresie ich leczenia i rehabilitacji.

3.

Regionalny dyrektor ochrony środowiska może dofinansowywać z własnych środków budżetowych

leczenie i rehabilitację zwierząt w ośrodkach.

1.

Regionalny dyrektor ochrony środowiska właściwy ze względu na miejsce położenia ogrodu

botanicznego, ogrodu zoologicznego lub ośrodka przeprowadza kontrole ogrodów botanicznych,

ogrodów zoologicznych i ośrodków w zakresie ich działalności.

2.

Kontroli, o której mowa w ust. 1, nie rzadziej niż raz na 3 lata, dokonuje regionalny

dyrektor ochrony środowiska z własnej inicjatywy lub na wniosek Generalnego Dyrektora

Ochrony Środowiska.

3.

Czynności kontrolne są wykonywane przez osoby posiadające imienne upoważnienie wydane

przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska.

4.

Upoważnienie, o którym mowa w ust. 3, zawiera wskazanie osoby upoważnionej do wykonywania

czynności, wskazanie ogrodu botanicznego, ogrodu zoologicznego lub ośrodka, który

ma być kontrolowany, zakresu kontroli oraz podstawy prawnej do jej wykonywania.

5.

Przed przystąpieniem do czynności kontrolnych osoba upoważniona do ich wykonywania

jest obowiązana okazać upoważnienie, o którym mowa w ust. 3.

6.

Osoby upoważnione do wykonywania czynności kontrolnych mają prawo do

1)

wstępu na teren ogrodu botanicznego, ogrodu zoologicznego lub ośrodka;

2)

żądania pisemnych lub ustnych informacji związanych z przedmiotem kontroli;

3)

wglądu do dokumentów związanych z przedmiotem kontroli, sporządzania z nich odpisów,

wyciągów lub kopii oraz zabezpieczania tych dokumentów.

7.

Osoba wykonująca czynności kontrolne sporządza z tych czynności protokół.

8.

Protokół podpisuje osoba wykonująca czynności kontrolne oraz podmiot kontrolowany.

9.

W przypadku odmowy podpisania protokołu przez podmiot kontrolowany, protokół podpisuje

tylko osoba wykonująca czynności kontrolne, dokonując w protokole stosownej adnotacji

o odmowie podpisania protokołu przez podmiot kontrolowany.

10.

Protokół, o którym mowa w ust. 7, wraz z zaleceniami pokontrolnymi, regionalny dyrektor

ochrony środowiska przekazuje podmiotowi kontrolowanemu oraz Generalnemu Dyrektorowi

Ochrony Środowiska w terminie 14 dni od dnia zakończenia kontroli.

11.

Podmiotowi kontrolowanemu przysługuje prawo do wniesienia umotywowanych zastrzeżeń

co do ustaleń zawartych w wynikach kontroli oraz zaleceniach pokontrolnych do Generalnego

Dyrektora Ochrony Środowiska.

12.

Umotywowane zastrzeżenia należy zgłosić na piśmie w terminie 14 dni od dnia otrzymania

wyników kontroli i zaleceń pokontrolnych.

13.

Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, w terminie 14 dni od dnia otrzymania umotywowanych

zastrzeżeń, uwzględnia je albo odmawia ich uwzględnienia.

Rada gminy jest obowiązana zakładać i utrzymywać w należytym stanie tereny zieleni

i zadrzewienia.

(uchylony)

1.

(uchylony)

2.

(uchylony)

Teren położony poza obrębem miast i wsi o zwartej zabudowie, pokryty drzewostanem

i nieobjęty ochroną na podstawie ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, rada gminy może uznać za park gminny, jeżeli stanowi własność gminy, a jeżeli stanowi

własność innego podmiotu - za zgodą właściciela.

(uchylony)

1.

Usunięcie drzewa lub krzewu z terenu nieruchomości lub jej części niewpisanej do rejestru

zabytków może nastąpić po uzyskaniu zezwolenia wydanego na wniosek

1)

posiadacza nieruchomości - za zgodą właściciela tej nieruchomości;

2)

właściciela urządzeń, o których mowa w art. 49 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny

(Dz. U. z 2017 r. poz. 459, 933 i 1132), zwanej dalej „Kodeksem cywilnym” - jeżeli drzewo lub krzew zagrażają funkcjonowaniu

tych urządzeń.

1a

Usunięcie drzewa lub krzewu z terenu nieruchomości lub jej części wpisanej do rejestru

zabytków może nastąpić po uzyskaniu pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków

wydanego na podstawie art. 36 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece

nad zabytkami.

2.

Zgoda właściciela nieruchomości, o której mowa w ust. 1 pkt 1, nie jest wymagana w

przypadku wniosku złożonego przez

1)

spółdzielnię mieszkaniową;

2)

wspólnotę mieszkaniową, w której właściciele lokali powierzyli zarząd nieruchomością

wspólną zarządowi, zgodnie z ustawą z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali

(Dz. U. z 2015 r. poz. 1892 oraz z 2017 r. poz. 1529);

3)

zarządcę nieruchomości będącej własnością Skarbu Państwa.

3.

Zgoda właściciela nieruchomości, o której mowa w ust. 1 pkt 1, nie jest wymagana także

w przypadku wniosku złożonego przez użytkownika wieczystego lub posiadacza nieruchomości

o nieuregulowanym stanie prawnym, niebędących podmiotem, o którym mowa w ust. 2.

4.

Spółdzielnia mieszkaniowa informuje, w sposób zwyczajowo przyjęty, członków spółdzielni,

właścicieli budynków lub lokali niebędących członkami spółdzielni oraz osoby niebędące

członkami spółdzielni, którym przysługują spółdzielcze własnościowe prawa do lokali,

a zarząd wspólnoty mieszkaniowej - członków wspólnoty, o zamiarze złożenia wniosku

o wydanie zezwolenia na usunięcie drzewa lub krzewu, wyznaczając co najmniej 30-dniowy

termin na zgłaszanie uwag. Wniosek może być złożony nie później niż w terminie 12

miesięcy od upływu terminu na zgłaszanie uwag.

1

Zezwolenie na usunięcie drzewa lub krzewu z terenu nieruchomości wydaje wójt, burmistrz

albo prezydent miasta.

2.

(uchylony)

2a

Zezwolenie na usunięcie drzewa w pasie drogowym drogi publicznej, z wyłączeniem obcych

gatunków topoli, wydaje się po uzgodnieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska.

3.

Zezwolenie na usunięcie drzewa lub krzewu na obszarach objętych ochroną krajobrazową

w granicach parku narodowego albo rezerwatu przyrody wydaje się po uzgodnieniu odpowiednio

z dyrektorem parku narodowego albo regionalnym dyrektorem ochrony środowiska.

4

Organ właściwy do wydania zezwolenia, o którym mowa w ust. 2a i 3, niezwłocznie przekazuje

do uzgodnienia projekt zezwolenia wraz z aktami sprawy, w tym dokumentację fotograficzną

drzewa lub krzewu.

5.

W razie potrzeby przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego regionalny dyrektor ochrony

środowiska albo dyrektor parku narodowego zawiadamia o jego wszczęciu.

6

Niewyrażenie stanowiska w terminie 30 dni, a w przypadku przeprowadzenia postępowania

wyjaśniającego - 60 dni, od dnia otrzymania projektu zezwolenia, o którym mowa w ust.

2a i 3, przez organ, do którego zwrócono się o zajęcie stanowiska, uznaje się za uzgodnienie

zezwolenia.

7.

Jeżeli liczba stron postępowania o wydanie zezwolenia na usunięcie drzewa lub krzewu

przekracza 20, stosuje się przepis art. 49 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

1.

Wniosek o wydanie zezwolenia na usunięcie drzewa lub krzewu zawiera

1)

imię, nazwisko i adres albo nazwę i siedzibę posiadacza i właściciela nieruchomości

albo właściciela urządzeń, o których mowa w art. 49 § 1 Kodeksu cywilnego;

2)

oświadczenie o posiadanym tytule prawnym władania nieruchomością albo oświadczenie

o posiadanym prawie własności urządzeń, o których mowa w art. 49 § 1 Kodeksu cywilnego;

3)

zgodę właściciela nieruchomości, jeżeli jest wymagana, lub oświadczenie o udostępnieniu

informacji, o której mowa w art. 83 ust. 4;

4)

nazwę gatunku drzewa lub krzewu;

5)

obwód pnia drzewa mierzony na wysokości 130 cm, a w przypadku gdy na tej wysokości

drzewo

a)

posiada kilka pni - obwód każdego z tych pni,

b)

nie posiada pnia - obwód pnia bezpośrednio poniżej korony drzewa;

6)

wielkość powierzchni, z której zostanie usunięty krzew;

7)

miejsce, przyczynę, termin zamierzonego usunięcia drzewa lub krzewu, oraz wskazanie

czy usunięcie wynika z celu związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej;

8)

rysunek, mapę albo wykonany przez projektanta posiadającego odpowiednie uprawnienia

budowlane projekt zagospodarowania działki lub terenu w przypadku realizacji inwestycji,

dla której jest on wymagany zgodnie z ustawą z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - określające usytuowanie drzewa lub krzewu w odniesieniu do granic nieruchomości

i obiektów budowlanych istniejących lub projektowanych na tej nieruchomości;

9)

projekt planu

a)

nasadzeń zastępczych, rozumianych jako posadzenie drzew lub krzewów, w liczbie nie

mniejszej niż liczba usuwanych drzew lub o powierzchni nie mniejszej niż powierzchnia

usuwanych krzewów, stanowiących kompensację przyrodniczą za usuwane drzewa i krzewy

w rozumieniu art. 3 pkt 8 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska lub

b)

przesadzenia drzewa lub krzewu

- jeżeli są planowane, wykonany w formie rysunku, mapy lub projektu zagospodarowania

działki lub terenu, oraz informację o liczbie, gatunku lub odmianie drzew lub krzewów

oraz miejscu i planowanym terminie ich wykonania;

10)

decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach albo postanowienie w sprawie uzgodnienia

warunków realizacji przedsięwzięcia w zakresie oddziaływania na obszar Natura 2000,

w przypadku realizacji przedsięwzięcia, dla którego wymagane jest ich uzyskanie zgodnie

z ustawą z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego

ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania

na środowisko, oraz postanowienie uzgadniające wydawane przez właściwego regionalnego dyrektora

ochrony środowiska w ramach ponownej oceny oddziaływania na środowisko, jeżeli jest

wymagana lub została przeprowadzona na wniosek realizującego przedsięwzięcie;

11)

zezwolenie w stosunku do gatunków chronionych na czynności podlegające zakazom określonym

w art. 51 ust. 1 pkt 1-4 i 10 oraz w art. 52 ust. 1 pkt 1, 3, 7, 8, 12, 13 i 15, jeżeli

zostało wydane.

2.

Oświadczenia, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, składa się pod rygorem odpowiedzialności

karnej za składanie fałszywych zeznań.

1.

Organ właściwy do wydania zezwolenia na usunięcie drzewa lub krzewu przed jego wydaniem

dokonuje oględzin w zakresie występowania w ich obrębie gatunków chronionych.

2.

W przypadku stwierdzenia, że usunięcie drzewa lub krzewu spowoduje naruszenie zakazów

w stosunku do gatunków chronionych, postępowanie zawiesza się do czasu przedłożenia

zezwolenia na czynności podlegające zakazom w stosunku do tych gatunków.

3.

Wydanie zezwolenia na usunięcie drzewa lub krzewu może być uzależnione od określonych

przez organ nasadzeń zastępczych lub przesadzenia tego drzewa lub krzewu.

4.

Organ, wydając zezwolenie na usunięcie drzewa lub krzewu uzależnione od wykonania

nasadzeń zastępczych, bierze pod uwagę w szczególności dostępność miejsc do nasadzeń

zastępczych oraz następujące cechy usuwanego drzewa lub krzewu

1)

wartość przyrodniczą, w tym rozmiar drzewa lub powierzchnię krzewów oraz funkcje,

jakie pełnią w ekosystemie;

2)

wartość kulturową;

3)

walory krajobrazowe;

4)

lokalizację.

5.

Organ, wydając zezwolenie na usunięcie drzewa lub krzewu uzależnione od przesadzenia

tego drzewa lub krzewu, bierze pod uwagę w szczególności dostępność miejsc do przesadzenia

oraz następujące cechy przesadzanego drzewa lub krzewu

1)

rozmiar, w tym objętość bryły korzeniowej i wysokość;

2)

kształt systemu korzeniowego;

3)

kondycję;

4)

długość okresu przygotowania go do przesadzenia.

1.

Zezwolenie na usunięcie drzewa lub krzewu określa

1)

imię, nazwisko i adres albo nazwę i siedzibę wnioskodawcy;

2)

miejsce usunięcia drzewa lub krzewu;

3)

nazwę gatunku drzewa lub krzewu;

4)

obwód pnia drzewa mierzony na wysokości 130 cm, a w przypadku gdy na tej wysokości

drzewo

a)

posiada kilka pni - obwód każdego z tych pni,

b)

nie posiada pnia - obwód pnia bezpośrednio poniżej korony drzewa;

5)

wielkość powierzchni, z której zostanie usunięty krzew;

6)

wysokość opłaty za usunięcie drzewa lub krzewu;

7)

termin usunięcia drzewa lub krzewu.

2.

W przypadku uzależnienia wydania zezwolenia na usunięcie drzewa lub krzewu od wykonania

nasadzeń zastępczych, zezwolenie to określa dodatkowo

1)

miejsce nasadzeń;

2)

liczbę drzew lub wielkość powierzchni krzewów;

3)

minimalny obwód pni drzew na wysokości 100 cm lub minimalny wiek krzewów;

4)

gatunek lub odmianę drzew lub krzewów;

5)

termin wykonania nasadzeń;

6)

termin złożenia informacji o wykonaniu nasadzeń.

3.

W przypadku uzależnienia wydania zezwolenia na usunięcie drzewa lub krzewu od przesadzenia

tego drzewa lub krzewu, zezwolenie to określa dodatkowo

1)

miejsce, na które zostanie przesadzone drzewo lub krzew;

2)

termin przesadzenia drzewa lub krzewu;

3)

termin złożenia informacji o przesadzeniu drzewa lub krzewu.

4.

W przypadku uzależnienia wydania zezwolenia na usunięcie drzewa lub krzewu od wykonania

nasadzeń zastępczych bądź od przesadzenia tego drzewa lub krzewu, zezwolenie to może

określać dodatkowo warunki techniczne sadzenia lub przesadzenia drzewa lub krzewu.

5.

Jeżeli przyczyną usunięcia drzewa lub krzewu jest realizacja inwestycji wymagającej

uzyskania pozwolenia na rozbiórkę lub pozwolenia na budowę, zezwolenie na usunięcie

drzewa lub krzewu może zostać wykonane pod warunkiem uzyskania pozwolenia na rozbiórkę

lub pozwolenia na budowę, które kolidują z drzewami lub krzewami, będącymi przedmiotem

zezwolenia. Przepisu nie stosuje się do inwestycji liniowych celu publicznego.

6.

W zezwoleniu na usunięcie drzewa lub krzewu organ uwzględnia warunki określone w decyzji,

postanowieniu oraz zezwoleniu, o których mowa odpowiednio w art. 83b ust. 1 pkt 10

i 11.

1.

Usunięcie drzewa lub krzewu z terenu nieruchomości, na wniosek właściciela urządzeń,

o których mowa w art. 49 § 1 Kodeksu cywilnego, następuje za odszkodowaniem na rzecz właściciela nieruchomości, a w przypadku gdy

na nieruchomości jest ustanowione prawo użytkowania wieczystego - na rzecz użytkownika

wieczystego nieruchomości. Odszkodowanie przysługuje od właściciela urządzeń.

2.

Ustalenie wysokości odszkodowania za drzewo lub krzew oraz za ich usunięcie następuje

w drodze umowy stron.

3.

W przypadku gdy strony nie zawrą umowy w terminie 30 dni od dnia usunięcia drzewa

lub krzewu, odszkodowanie ustala organ, który wydał zezwolenie na ich usunięcie, stosując

odpowiednio przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami dotyczące odszkodowania za wywłaszczenie nieruchomości.

1.

Przepisów art. 83 ust. 1 nie stosuje się do

1

krzewu albo krzewów rosnących w skupisku, o powierzchni do 25 m

2

krzewów na terenach pokrytych roślinnością pełniącą funkcje ozdobne, urządzoną pod

względem rozmieszczenia i doboru gatunków posadzonych roślin, z wyłączeniem krzewów

w pasie drogowym drogi publicznej, oraz na terenach zieleni;

3

drzew, których obwód pnia na wysokości 5 cm nie przekracza

a)

80 cm - w przypadku topoli, wierzb, klonu jesionolistnego oraz klonu srebrzystego,

b)

65 cm - w przypadku kasztanowca zwyczajnego, robinii akacjowej oraz platanu klonolistnego,

c)

50 cm - w przypadku pozostałych gatunków drzew;

3a

drzew lub krzewów, które rosną na nieruchomościach stanowiących własność osób fizycznych

i są usuwane na cele niezwiązane z prowadzeniem działalności gospodarczej;

3b

drzew lub krzewów usuwanych w celu przywrócenia gruntów nieużytkowanych do użytkowania

rolniczego;

4)

drzew lub krzewów na plantacjach lub w lasach w rozumieniu ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach;

5

drzew lub krzewów owocowych, z wyłączeniem rosnących lub na terenach zieleni;

6)

drzew lub krzewów usuwanych w związku z funkcjonowaniem ogrodów botanicznych lub zoologicznych;

7)

drzew lub krzewów usuwanych na podstawie decyzji właściwego organu z obszarów położonych

między linią brzegu a wałem przeciwpowodziowym lub naturalnym wysokim brzegiem, w

który wbudowano trasę wału przeciwpowodziowego, z wału przeciwpowodziowego i terenu

w odległości mniejszej niż 3 m od stopy wału;

8)

drzew lub krzewów, które utrudniają widoczność sygnalizatorów i pociągów, a także

utrudniają eksploatację urządzeń kolejowych albo powodują tworzenie na torowiskach

zasp śnieżnych, usuwanych na podstawie decyzji właściwego organu;

9)

drzew lub krzewów stanowiących przeszkody lotnicze, usuwanych na podstawie decyzji

właściwego organu;

10)

drzew lub krzewów usuwanych na podstawie decyzji właściwego organu ze względu na potrzeby

związane z utrzymaniem urządzeń melioracji wodnych szczegółowych;

11)

drzew lub krzewów usuwanych z obszaru parku narodowego lub rezerwatu przyrody nieobjętego

ochroną krajobrazową;

12)

drzew lub krzewów usuwanych w ramach zadań wynikających z planu ochrony lub zadań

ochronnych parku narodowego lub rezerwatu przyrody, planu ochrony parku krajobrazowego,

albo planu zadań ochronnych lub planu ochrony dla obszaru Natura 2000;

13)

prowadzenia akcji ratowniczej przez jednostki ochrony przeciwpożarowej lub inne właściwe

służby ustawowo powołane do niesienia pomocy osobom w stanie nagłego zagrożenia życia

lub zdrowia;

14)

drzew lub krzewów stanowiących złomy lub wywroty usuwanych przez

a)

jednostki ochrony przeciwpożarowej, jednostki Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej,

właścicieli urządzeń, o których mowa w art. 49 § 1 Kodeksu cywilnego, zarządców dróg, zarządców infrastruktury kolejowej, gminne lub powiatowe jednostki

oczyszczania lub inne podmioty działające w tym zakresie na zlecenie gminy lub powiatu,

b)

inne podmioty lub osoby, po przeprowadzeniu oględzin przez organ właściwy do wydania

zezwolenia na usunięcie drzewa lub krzewu, potwierdzających, że drzewa lub krzewy

stanowią złom lub wywrot;

15)

drzew lub krzewów należących do gatunków obcych, określonych w przepisach wydanych

na podstawie art. 120 ust. 2f.

1a.

(uchylony)

1b.

(uchylony)

2.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 13 i pkt 14 lit. a, podmioty określone

w tych przepisach, w terminie 30 dni od dnia usunięcia drzewa lub krzewu, przekazują

do organu właściwego do wydania zezwolenia na usunięcie drzewa lub krzewu, informację

o terminie, miejscu i przyczynie ich usunięcia oraz liczbie drzew lub powierzchni

usuniętych krzewów, a także dokumentację fotograficzną przedstawiającą usunięte drzewo

lub krzew.

3.

Z oględzin, o których mowa w ust. 1 pkt 14 lit. b, sporządza się protokół. W protokole

podaje się w szczególności informację o terminie, miejscu i przyczynie usunięcia drzewa

lub krzewu oraz liczbie drzew lub powierzchni usuniętych krzewów oraz dołącza się

dokumentację fotograficzną przedstawiającą usunięte drzewo lub krzew.

4

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3a, właściciel nieruchomości jest obowiązany

dokonać zgłoszenia do organu, o którym mowa w art. 83a ust. 1, zamiaru usunięcia drzewa,

jeżeli obwód pnia drzewa mierzonego na wysokości 5 cm przekracza

1)

80 cm - w przypadku topoli, wierzb, klonu jesionolistnego oraz klonu srebrzystego;

2)

65 cm - w przypadku kasztanowca zwyczajnego, robinii akacjowej oraz platanu klonolistnego;

3)

50 cm - w przypadku pozostałych gatunków drzew.

5

Zgłoszenie, o którym mowa w ust. 4, zawiera imię i nazwisko wnioskodawcy, oznaczenie

nieruchomości, z której drzewo ma być usunięte, oraz rysunek albo mapkę określającą

usytuowanie drzewa na nieruchomości.

6

Organ, o którym mowa w art. 83a ust. 1, w terminie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia

dokonuje oględzin w celu ustalenia, odpowiednio

1)

nazwy gatunku drzewa;

2)

obwodu pnia ustalonego na wysokości 5 cm, a w przypadku gdy na tej wysokości drzewo

a)

posiada kilka pni - obwodu każdego z tych pni,

b)

nie posiada pnia - obwodu pnia poniżej korony drzewa.

7

Z oględzin sporządza się protokół.

8

Po dokonaniu oględzin organ, o którym mowa w art. 83a ust. 1, w terminie 14 dni od

dnia oględzin może, w drodze decyzji administracyjnej, wnieść sprzeciw. Usunięcie

drzewa może nastąpić, jeżeli organ nie wniósł sprzeciwu w tym terminie.

9

W przypadku gdy zgłoszenie nie zawiera wszystkich elementów wskazanych w ust. 5, właściwy

organ, w drodze postanowienia, nakłada obowiązek uzupełnienia zgłoszenia w terminie

7 dni.

10

Nałożenie obowiązku, o którym mowa w ust. 9, przerywa bieg terminu, o którym mowa

w ust. 6.

11

Za dzień wniesienia sprzeciwu uznaje się dzień nadania decyzji administracyjnej w

placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu art. 3 pkt 13 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1481) albo w przypadku, o którym mowa w art. 39, dzień wprowadzenia do systemu teleinformatycznego.

12

Organ, o którym mowa w art. 83a ust. 1, może przed upływem terminu, o którym mowa

w ust. 8, wydać zaświadczenie o braku podstaw do wniesienia sprzeciwu. Wydanie zaświadczenia

wyłącza możliwość wniesienia sprzeciwu, o którym mowa w ust. 8, oraz uprawnia do usunięcia

drzewa.

13

W przypadku nieusunięcia drzewa przed upływem 6 miesięcy od przeprowadzonych oględzin

usunięcie drzewa może nastąpić po dokonaniu ponownego zgłoszenia, o którym mowa w

ust. 4.

14

Organ, o którym mowa w art. 83a ust. 1, może wnieść sprzeciw w przypadku

1)

lokalizacji drzewa

a)

na nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków,

b)

na terenie przeznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na zieleń

lub chronionym innymi zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,

c)

na terenach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt

1-5;

2

spełnienia przez drzewo kryteriów, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie

art. 40 ust. 3.

15

Organ, o którym mowa w art. 83a ust. 1, wnosi sprzeciw

1)

jeżeli zgłoszenie dotyczy usunięcia drzewa objętego obowiązkiem uzyskania zezwolenia

na usunięcie;

2)

w przypadku nieuzupełnienia zgłoszenia w trybie określonym w ust. 9.

16

Wydanie ostatecznej decyzji administracyjnej, o której mowa w ust. 8, stanowi podstawę

wystąpienia z wnioskiem o wydanie zezwolenia, o którym mowa w art. 83 ust. 1; do zezwolenia

nie stosuje się art. 84 ust. 1.

17

Jeżeli w terminie 5 lat od dokonania oględzin wystąpiono o wydanie decyzji o pozwolenie

na budowę na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, a budowa ta ma związek z prowadzeniem działalności gospodarczej i będzie realizowana

na części nieruchomości, na której rosło usunięte drzewo, organ, o którym mowa w art.

83a ust. 1, uwzględniając dane ustalone na podstawie oględzin, nakłada na właściciela

nieruchomości, w drodze decyzji administracyjnej, obowiązek uiszczenia opłaty za usunięcie

drzewa.

18

Opłata, o której mowa w ust. 17, jest pobierana przez organ, o którym mowa w art.

83a ust. 1. Przepisy art. 85 i art. 87 stosuje się odpowiednio.

19

Organ, o którym mowa w art. 83a ust. 1, udostępnia protokół oględzin, o którym mowa

w ust. 7.

20

Organ, o którym mowa w art. 83a ust. 1, sprawuje kontrolę przestrzegania i stosowania przepisów rozdziału

4. Do kontroli stosuje się odpowiednio art. 379 i art. 380 ustawy z dnia 27 kwietnia

2001 r. - Prawo ochrony środowiska.

1.

Posiadacz nieruchomości ponosi opłaty za usunięcie drzewa lub krzewu.

2.

Opłaty naliczane są w zezwoleniu na usunięcie drzewa lub krzewu i pobierane przez

organ właściwy do wydania tego zezwolenia.

3.

W przypadku naliczenia opłaty za usunięcie drzewa lub krzewu oraz uzależnienia wydania

zezwolenia na usunięcie drzewa lub krzewu od przesadzenia tego drzewa lub krzewu albo

wykonania nasadzeń zastępczych, organ właściwy do wydania zezwolenia odracza termin

uiszczenia opłaty za jego usunięcie na okres 3 lat od dnia upływu terminu wskazanego

w zezwoleniu na jego przesadzenie lub wykonanie nasadzeń zastępczych.

4.

Jeżeli przesadzone albo posadzone drzewa lub krzewy zachowały żywotność po upływie

okresu, o którym mowa w ust. 3, lub nie zachowały żywotności z przyczyn niezależnych

od posiadacza nieruchomości, należność z tytułu ustalonej opłaty za usunięcie drzew

lub krzewów podlega umorzeniu.

5.

Jeżeli przesadzone albo posadzone drzewa lub krzewy, albo część z nich, nie zachowały

żywotności po upływie okresu, o którym mowa w ust. 3, z przyczyn zależnych od posiadacza

nieruchomości, naliczona opłata jest przeliczana w sposób proporcjonalny do liczby

drzew lub powierzchni krzewów, które nie zachowały żywotności.

6.

Decyzje w sprawach, o których mowa w ust. 4 i 5, mogą być wydane przed upływem okresu,

o którym mowa w ust. 3, jeżeli przesadzone albo posadzone drzewa lub krzewy nie zachowały

żywotności przed upływem tego okresu.

7.

W przypadku niewykonania nasadzeń zastępczych, o których mowa w ust. 3, lub części

z nich, zgodnie z zezwoleniem na usunięcie drzewa lub krzewu, naliczona opłata jest

przeliczana w sposób proporcjonalny do liczby drzew lub powierzchni krzewów, które

nie zostały wykonane zgodnie z zezwoleniem.

8.

Decyzje w sprawach, o których mowa w ust. 4, 5 i 7 wydaje organ właściwy do wydania

zezwolenia na usunięcie drzewa lub krzewu.

1

Opłatę za usunięcie drzewa ustala się mnożąc liczbę cm obwodu pnia drzewa mierzonego

na wysokości 130 cm i stawkę opłaty.

2.

Jeżeli drzewo na wysokości 130 cm

1)

posiada kilka pni - za obwód pnia drzewa przyjmuje się sumę obwodu pnia o największym

obwodzie oraz połowy obwodów pozostałych pni;

2)

nie posiada pnia - za obwód pnia drzewa przyjmuje się obwód pnia mierzony bezpośrednio

poniżej korony drzewa.

3

Opłatę za usunięcie krzewu ustala się mnożąc liczbę metrów kwadratowych powierzchni

gruntu pokrytej usuwanymi krzewami i stawkę opłaty.

4.

Za wielkość powierzchni pokrytej krzewami przyjmuje się wielkość powierzchni rzutu

poziomego krzewu.

4a.

(uchylony)

4b

Minister właściwy do spraw środowiska określa, w drodze rozporządzenia, wysokość stawek

opłat, o których mowa w ust. 1 i 3, różnicując je ze względu na

1)

rodzaj lub gatunek drzew lub krzewów;

2)

obwód pnia drzewa lub powierzchnię krzewu albo krzewów rosnących w skupisku.

5

Stawki opłat za usuwanie drzew nie mogą przekraczać 500 zł.

6

Stawki opłat za usuwanie krzewów nie mogą przekraczać 200 zł.

7

W przypadku gdy minister właściwy do spraw środowiska nie określi zgodnie z ust. 4b

wysokości stawek opłat, o których mowa w ust. 1 i 3, do ustalania opłaty za usunięcie

drzewa lub krzewu stosuje się maksymalne stawki, o których mowa w ust. 5 i 6.

8.

(uchylony)

9.

(uchylony)

1.

Nie nalicza się opłat za usunięcie

1)

drzew lub krzewów, na których usunięcie nie jest wymagane zezwolenie;

2)

(uchylony)

3)

(uchylony)

4)

drzew lub krzewów, które zagrażają bezpieczeństwu ludzi lub mienia w istniejących

obiektach budowlanych lub funkcjonowaniu urządzeń, o których mowa w art. 49 § 1 Kodeksu cywilnego;

5)

drzew lub krzewów, które zagrażają bezpieczeństwu ruchu drogowego lub kolejowego albo

bezpieczeństwu żeglugi;

6)

drzew lub krzewów w związku z przebudową dróg publicznych lub linii kolejowych;

7

drzew, których obwód pnia mierzony na wysokości 130 cm nie przekracza

a)

120 cm - w przypadku topoli, wierzb, kasztanowca zwyczajnego, klonu jesionolistnego,

klonu srebrzystego, robinii akacjowej oraz platanu klonolistnego,

b)

80 cm - w przypadku pozostałych gatunków drzew

- w celu przywrócenia gruntów nieużytkowanych do użytkowania innego niż rolnicze,

zgodnego z przeznaczeniem terenu, określonym w miejscowym planie zagospodarowania

przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu;

8

krzewu lub krzewów rosnących w skupiskach, pokrywających grunt o powierzchni do 50

m

9)

drzew lub krzewów w związku z zabiegami pielęgnacyjnymi drzew lub krzewów na terenach

zieleni;

10)

drzew lub krzewów, które obumarły lub nie rokują szansy na przeżycie, z przyczyn niezależnych

od posiadacza nieruchomości;

11)

topoli o obwodzie pnia mierzonym na wysokości 130 cm wynoszącym powyżej 100 cm, nienależących

do gatunków rodzimych, jeżeli zostaną zastąpione w najbliższym sezonie wegetacyjnym

drzewami innych gatunków;

12)

drzew lub krzewów, jeżeli usunięcie wynika z potrzeb ochrony roślin, zwierząt i grzybów

objętych ochroną gatunkową lub ochrony siedlisk przyrodniczych;

13)

drzew lub krzewów z grobli stawów rybnych;

14)

drzew lub krzewów, jeżeli usunięcie jest związane z regulacją i utrzymaniem koryt

cieków naturalnych, wykonywaniem i utrzymaniem urządzeń wodnych służących kształtowaniu

zasobów wodnych oraz ochronie przeciwpowodziowej w zakresie niezbędnym do wykonania

i utrzymania tych urządzeń;

15)

drzew lub krzewów usuwanych z terenu poligonów lub placów ćwiczeń, służących obronności

państwa.

1a.

(uchylony)

2.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1, jeżeli wydanie zezwolenia na usunięcie drzewa

lub krzewu zostało uzależnione od przesadzenia tego drzewa lub krzewu albo wykonania

nasadzeń zastępczych, a przesadzone albo posadzone drzewo lub krzew nie zachowały

żywotności po 3 latach od dnia upływu terminu wskazanego w tym zezwoleniu na ich przesadzenie

lub wykonanie nasadzeń zastępczych, lub przed upływem tego okresu, z przyczyn zależnych

od posiadacza nieruchomości, organ właściwy do wydania zezwolenia na usunięcie drzewa

lub krzewu nakłada ponownie w drodze decyzji obowiązek wykonania nasadzeń zastępczych.

Przepisy art. 83c ust. 4 oraz art. 83d ust. 2 i 4 stosuje się odpowiednio.

3.

W przypadku niewykonania nasadzeń zastępczych, o których mowa w ust. 2, zgodnie z

zezwoleniem na usunięcie drzewa lub krzewu, stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji.

1.

Obowiązek uiszczenia opłat, o których mowa w art. 84 ust. 1, przedawnia się z upływem

5 lat, licząc od końca roku, w którym upłynął termin uiszczenia opłaty.

2.

(uchylony)

3.

Uiszczenie opłaty następuje w terminie 14 dni od dnia, w którym zezwolenie na usunięcie

drzewa lub krzewu albo decyzje, o których mowa w art. 84 ust. 5 i 7, stały się ostateczne.

Jeżeli w zezwoleniu na usunięcie drzewa lub krzewu został wskazany początek biegu

terminu usunięcia drzewa lub krzewu, uiszczenie opłaty następuje w terminie 14 dni

od dnia rozpoczęcia biegu tego terminu.

4.

W razie nieterminowego uiszczenia opłaty pobiera się odsetki za zwłokę w wysokości

odsetek pobieranych za nieterminowe regulowanie zobowiązań podatkowych.

5.

Opłaty nieuiszczone w terminie, o którym mowa w ust. 3, podlegają wraz z odsetkami

za zwłokę przymusowemu ściągnięciu w trybie określonym w przepisach o postępowaniu

egzekucyjnym w administracji.

6.

Na wniosek, złożony w terminie 14 dni od dnia, w którym zezwolenie na usunięcie drzewa

lub krzewu albo decyzja, o której mowa w art. 84 ust. 5 i 7, stały się ostateczne,

opłatę można rozłożyć na raty lub przesunąć termin jej płatności, na okres nie dłuższy

niż 3 lata, jeżeli przemawia za tym sytuacja materialna wnioskodawcy.

7.

Decyzję w sprawach rozłożenia opłaty na raty lub przesunięcia terminu jej płatności

wydaje organ właściwy do wydania zezwolenia na usunięcie drzewa lub krzewu.

8.

Jeżeli zaległości płatności rat wyniosą równowartość trzech kolejnych rat, uiszczenie

opłaty staje się wymagane w całości.

1.

Prace ziemne oraz inne prace wykonywane ręcznie, z wykorzystaniem sprzętu mechanicznego

lub urządzeń technicznych, wykonywane w obrębie korzeni, pnia lub korony drzewa lub

w obrębie korzeni lub pędów krzewu, przeprowadza się w sposób najmniej szkodzący drzewom

lub krzewom.

2.

Prace w obrębie korony drzewa nie mogą prowadzić do usunięcia gałęzi w wymiarze przekraczającym

30% korony, która rozwinęła się w całym okresie rozwoju drzewa, chyba że mają na celu

1)

usunięcie gałęzi obumarłych lub nadłamanych;

2)

utrzymywanie uformowanego kształtu korony drzewa;

3)

wykonanie specjalistycznego zabiegu w celu przywróceniu statyki drzewa.

3.

Zabieg, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, wykonuje się na podstawie dokumentacji, w tym

dokumentacji fotograficznej, wskazującej na konieczność przeprowadzenia takiego zabiegu.

Dokumentację przechowuje się przez okres 5 lat od końca roku, w którym wykonano zabieg.

4.

Usunięcie gałęzi w wymiarze przekraczającym 30% korony, która rozwinęła się w całym

okresie rozwoju drzewa, w celu innym niż określony w ust. 2, stanowi uszkodzenie drzewa.

5.

Usunięcie gałęzi w wymiarze przekraczającym 50% korony, która rozwinęła się w całym

okresie rozwoju drzewa, w celu innym niż określony w ust. 2, stanowi zniszczenie drzewa.

6.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się do drzew, o których mowa w art. 83f ust. 1.

7.

Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w drodze rozporządzenia, metody

wykonywania prac, o których mowa w ust. 1, kierując się potrzebą zapewnienia wykonywania

prac w sposób najmniej szkodzący drzewom lub krzewom.

1.

Na drogach publicznych oraz ulicach i placach środki chemiczne powinny być stosowane

w sposób najmniej szkodzący terenom zieleni oraz zadrzewieniom.

2.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje środków,

jakie mogą być używane w miejscach, o których mowa w ust. 1, oraz warunki ich stosowania,

kierując się potrzebą zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego, ochrony krajobrazu

i różnorodności biologicznej oraz odpowiednich warunków utrzymania dróg i bezpieczeństwa

korzystania z dróg.

1.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta wymierza administracyjną karę pieniężną za

1)

usunięcie drzewa lub krzewu bez wymaganego zezwolenia;

2)

usunięcie drzewa lub krzewu bez zgody posiadacza nieruchomości;

3)

zniszczenie drzewa lub krzewu;

4)

uszkodzenie drzewa spowodowane wykonywaniem prac w obrębie korony drzewa;

5

usunięcie drzewa pomimo sprzeciwu organu, o którym mowa w art. 83f ust. 8, i bez zezwolenia,

o którym mowa w art. 83f ust. 16;

6

usunięcie drzewa bez dokonania zgłoszenia, o którym mowa w art. 83f ust. 4, lub przed

upływem terminu, o którym mowa w art. 83f ust. 8.

2.

Kara, o której mowa w ust. 1, jest nakładana na posiadacza nieruchomości, albo właściciela

urządzeń, o których mowa w art. 49 § 1 Kodeksu cywilnego, albo na inny podmiot, jeżeli działał bez zgody posiadacza nieruchomości.

3.

Uiszczenie kary następuje w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja w sprawie wymierzenia

kary stała się ostateczna.

4.

Termin płatności kar wymierzonych na podstawie ust. 1 pkt 3 odracza się na okres 5

lat, jeżeli stopień zniszczenia drzewa lub krzewu nie wyklucza zachowania jego żywotności.

5.

W przypadku, o którym mowa w ust. 4, odroczenie terminu płatności kar wymierzonych

za zniszczenie korony drzewa dotyczy 70% wysokości kary.

6.

Kara jest umarzana po upływie 5 lat od dnia, w którym decyzja o odroczeniu terminu

płatności kary stała się ostateczna, i po stwierdzeniu zachowania żywotności drzewa

lub krzewu, lub braku żywotności drzewa lub krzewu z przyczyn niezależnych od podmiotu

ukaranego.

7.

W przypadku stwierdzenia, że drzewo lub krzew obumarły przed upływem 5 lat od dnia,

w którym decyzja o odroczeniu terminu płatności kary stała się ostateczna, karę uiszcza

się niezwłocznie, chyba że drzewo lub krzew nie zachowały żywotności z przyczyn niezależnych

od podmiotu ukaranego.

8.

Na wniosek, złożony w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja o wymierzeniu kary,

o której mowa w ust. 1, stała się ostateczna, lub od dnia, w którym upłynął termin,

na który odroczono uiszczenie kary, można rozłożyć karę na raty na okres nie dłuższy

niż 5 lat.

9.

Decyzje w sprawach, o których mowa w ust. 6-8, wydaje wójt, burmistrz albo prezydent

miasta.

10

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do drzew i krzewów, o których mowa w art. 83f ust.

1 pkt 1-3 i 3b-15.

1

Administracyjną karę pieniężną, o której mowa w art. 88 ust. 1 pkt 1-3, 5 i 6, ustala

się w wysokości dwukrotnej opłaty za usunięcie drzewa lub krzewu, o której mowa w

art. 84 ust. 1, a w przypadku, w którym usunięcie drzewa lub krzewu jest zwolnione

z obowiązku uiszczenia opłaty, administracyjną karę pieniężną ustala się w wysokości

takiej opłaty, która byłaby ponoszona, gdyby takiego zwolnienia nie było.

2.

Administracyjną karę pieniężną, o której mowa w art. 88 ust. 1 pkt 4, ustala się w

wysokości opłaty za usunięcie drzewa, o której mowa w art. 84 ust. 1, pomnożonej przez

0,6.

3.

Jeżeli ustalenie obwodu lub gatunku usuniętego lub zniszczonego drzewa jest niemożliwe

z powodu wykarczowania pnia i braku kłody, dane do wyliczenia administracyjnej kary

pieniężnej ustala się na podstawie informacji zebranych w toku postępowania administracyjnego,

powiększając ją o 50%.

4.

Jeżeli ustalenie obwodu usuniętego lub zniszczonego drzewa jest niemożliwe z powodu

braku kłody, obwód do wyliczenia administracyjnej kary pieniężnej ustala się, przyjmując

najmniejszą średnicę pnia i pomniejszając wyliczony obwód o 10%.

5.

Jeżeli ustalenie wielkości powierzchni usuniętych lub zniszczonych krzewów jest niemożliwe,

z powodu usunięcia pędów i korzeni, wielkość tę przyjmuje się na podstawie informacji

zebranych w toku postępowania administracyjnego.

6.

W przypadku usunięcia drzewa lub krzewu obumarłego albo nierokującego szansy na przeżycie,

złomu lub wywrotu, wysokość administracyjnej kary pieniężnej obniża się o 50%.

7.

W przypadku usunięcia albo zniszczenia drzewa lub krzewu, albo uszkodzenia drzewa

w okolicznościach uzasadnionych stanem wyższej konieczności, nie wymierza się administracyjnej

kary pieniężnej.

8.

Administracyjne kary pieniężne nieuiszczone w wyznaczonym terminie, podlegają wraz

z odsetkami za zwłokę przymusowemu ściągnięciu w trybie określonym w przepisach o

postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

9.

Należność z tytułu administracyjnej kary pieniężnej przedawnia się po upływie 5 lat

od końca roku, w którym upłynął termin płatności.

10.

Nie wszczyna się postępowania w sprawie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej,

a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli od końca roku, w którym usunięto

lub zniszczono drzewo lub krzew albo uszkodzono drzewo, upłynęło 5 lat.

11.

Organ może umorzyć 50% wymierzonej kary, o której mowa w ust. 1 lub 2, osobom fizycznym,

które na cele niezwiązane z prowadzeniem działalności gospodarczej usunęły lub zniszczyły

drzewo lub krzew albo uszkodziły drzewo, w przypadku gdy osoby te nie są w stanie

uiścić kary w pełnej wysokości bez znacznego uszczerbku utrzymania koniecznego dla

siebie i rodziny, jeżeli dochód miesięczny na jednego członka gospodarstwa domowego

nie przekracza 50% minimalnego wynagrodzenia za pracę w danym roku.

1.

Czynności, o których mowa w art. 83-89, w zakresie, w jakim są one wykonywane przez

wójta, burmistrza albo prezydenta miasta, w odniesieniu do nieruchomości będących

własnością gminy - z wyjątkiem nieruchomości będących w użytkowaniu wieczystym innego

podmiotu - wykonuje starosta.

2.

Jeżeli prezydent miasta na prawach powiatu sprawuje funkcję starosty, czynności, o

których mowa w ust. 1, wykonuje marszałek województwa.

Organami w zakresie ochrony przyrody są

1)

minister właściwy do spraw środowiska;

1a)

Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska;

2)

wojewoda;

2a)

regionalny dyrektor ochrony środowiska;

2b)

marszałek województwa;

2c)

dyrektor parku narodowego;

3)

starosta;

4)

wójt, burmistrz albo prezydent miasta.

1.

Minister właściwy do spraw środowiska wykonuje zadania organu administracji rządowej

w zakresie ochrony przyrody przy pomocy Głównego Konserwatora Przyrody, będącego sekretarzem

lub podsekretarzem stanu w urzędzie obsługującym tego ministra.

2.

Głównego Konserwatora Przyrody powołuje i odwołuje Prezes Rady Ministrów na wniosek

ministra właściwego do spraw środowiska.

(uchylony)

1.

Zadania regionalnego dyrektora ochrony środowiska w zakresie ochrony przyrody na terenie

parku narodowego wykonuje dyrektor tego parku.

2.

Minister właściwy do spraw środowiska jest organem wyższego stopnia w stosunku do

dyrektora parku narodowego w zakresie, o którym mowa w ust. 1.

Organami opiniodawczo-doradczymi w zakresie ochrony przyrody są

1)

Państwowa Rada Ochrony Przyrody, działająca przy ministrze właściwym do spraw środowiska;

2)

regionalna rada ochrony przyrody, działająca przy regionalnym dyrektorze ochrony środowiska;

3)

rada naukowa parku narodowego, działająca przy dyrektorze parku narodowego;

4)

rada parku krajobrazowego lub rada zespołu parków krajobrazowych, działająca przy

dyrektorze parku krajobrazowego lub dyrektorze zespołu parków krajobrazowych.

1.

Państwowa Rada Ochrony Przyrody liczy od 20 do 40 członków.

1a.

Skład Państwowej Rady Ochrony Przyrody ustala minister właściwy do spraw środowiska.

1b.

Minister właściwy do spraw środowiska powołuje członków Państwowej Rady Ochrony Przyrody

spośród działających na rzecz ochrony przyrody przedstawicieli nauki, praktyki i organizacji

ekologicznych.

1c.

Ustanie członkostwa w Państwowej Radzie Ochrony Przyrody następuje w przypadku

1)

odwołania członka przez ministra właściwego do spraw środowiska;

2)

ograniczenia albo utraty przez członka zdolności do czynności prawnych;

3)

pisemnej rezygnacji członka;

4)

śmierci członka.

2.

Państwowa Rada Ochrony Przyrody wybiera ze swojego grona przewodniczącego i zastępców

oraz uchwala regulamin działania.

3.

Do zadań Państwowej Rady Ochrony Przyrody należy w szczególności

1)

ocena realizacji ustawy;

2)

opiniowanie strategii, planów i programów dotyczących ochrony przyrody;

3)

ocena realizacji programu ochrony i zrównoważonego użytkowania różnorodności biologicznej;

4)

opiniowanie projektów aktów prawnych dotyczących ochrony przyrody;

5)

przedstawianie wniosków i opinii w sprawach ochrony przyrody;

6)

popularyzowanie ochrony przyrody.

4.

Wydatki związane z działalnością Państwowej Rady Ochrony Przyrody są pokrywane z budżetu

państwa z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw środowiska.

1.

Członków regionalnej rady ochrony przyrody, w liczbie od 20 do 30 na kadencję trwającą

5 lat powołuje, w drodze zarządzenia, regionalny dyrektor ochrony środowiska spośród

działających na rzecz ochrony przyrody przedstawicieli nauki, praktyki, organizacji

ekologicznych i Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe oraz sejmiku województwa.

2.

Regionalna rada ochrony przyrody wybiera ze swojego grona przewodniczącego i zastępców

oraz uchwala regulamin działania.

3.

Do zadań regionalnej rady ochrony przyrody należy w szczególności

1)

ocena realizacji zadań w zakresie ochrony przyrody;

2)

opiniowanie projektów aktów prawnych w zakresie ochrony przyrody wydawanych przez

regionalnego dyrektora ochrony środowiska;

3)

przedstawianie wniosków i opinii w sprawach ochrony przyrody;

4)

opiniowanie planów rozwoju i strategii wojewódzkich w zakresie ochrony przyrody.

4.

Wydatki związane z działalnością regionalnej rady ochrony przyrody są pokrywane ze

środków regionalnego dyrektora ochrony środowiska.

1.

Członków rady naukowej parku narodowego w liczbie od 10 do 20 na kadencję trwającą

5 lat powołuje, w drodze zarządzenia, minister właściwy do spraw środowiska spośród

działających na rzecz ochrony przyrody przedstawicieli nauki, praktyki i organizacji

ekologicznych oraz właściwych miejscowo samorządów wojewódzkich i samorządów gminnych.

2.

Rada naukowa parku narodowego wybiera ze swojego grona przewodniczącego i zastępcę

oraz uchwala regulamin działania.

3.

Do zadań rady naukowej parku narodowego należy w szczególności

1)

ocena stanu zasobów, tworów i składników przyrody;

2)

opiniowanie projektu planu ochrony i zadań ochronnych;

3)

ocena realizacji ustaleń planu ochrony, rocznych zadań ochronnych i skuteczności zabiegów

ochronnych;

4)

opiniowanie programów badawczych i naukowych w zakresie ochrony przyrody;

5)

przedstawianie wniosków i opinii w sprawach ochrony przyrody i funkcjonowania parku

narodowego.

4.

Wydatki związane z działalnością rady naukowej parku narodowego są pokrywane z budżetu

państwa, z części przeznaczonej na działalność parków narodowych.

1.

Członków rady parku krajobrazowego lub rady zespołu parków krajobrazowych w liczbie

od 10 do 20 na kadencję trwającą 5 lat powołuje zarząd województwa spośród działających

na rzecz ochrony przyrody przedstawicieli nauki, praktyki i organizacji ekologicznych

oraz przedstawicieli właściwych miejscowo jednostek samorządu województwa, samorządu

gminnego i organizacji gospodarczych.

2.

Członków rady parku krajobrazowego lub rady zespołu parków krajobrazowych położonych

na terenie kilku województw powołuje zarząd województwa, na którego obszarze znajduje

się największa część parku lub zespołu parków, w porozumieniu z pozostałymi zarządami

województw.

3.

Rada parku krajobrazowego lub rada zespołu parków krajobrazowych wybiera ze swojego

grona przewodniczącego i zastępców oraz uchwala regulamin działania.

4.

Do zadań rady parku krajobrazowego lub rady zespołu parków krajobrazowych należy w

szczególności

1)

ocena stanu zasobów, tworów i składników przyrody, wartości kulturowych oraz ustaleń

programów ochrony przyrody;

2)

opiniowanie projektu planu ochrony;

3)

ocena realizacji ustaleń planu ochrony i innych zadań z zakresu ochrony przyrody;

4)

opiniowanie i ocena realizacji projektów i programów działalności parku krajobrazowego

lub zespołu parków krajobrazowych w zakresie ochrony przyrody, edukacji, turystyki

i rekreacji.

5.

Wydatki związane z działalnością rady parku krajobrazowego lub rady zespołu parków

krajobrazowych są pokrywane z budżetu właściwego województwa.

Członkom organów opiniodawczo-doradczych, o których mowa w art. 95, zamieszkałym poza

miejscowością, w której odbywa się posiedzenie, przysługują diety oraz zwrot kosztów

podróży i noclegów na zasadach określonych w przepisach dotyczących wysokości oraz

warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej

lub samorządowej jednostce sfery budżetowej, z tytułu podróży służbowej na obszarze

kraju, wydanych na podstawie art. 77.

(uchylony)

(uchylony)

Sprawy administracyjne i sądowoadministracyjne wszczęte na podstawie przepisów zmienianych

niniejszą ustawą i niezakończone przed dniem jej wejścia w życie są prowadzone na

podstawie dotychczasowych przepisów przez organy, które przejęły zadania i kompetencje

zgodnie z przepisami niniejszej ustawy.

1.

Zadania związane z ochroną przyrody, badaniami naukowymi i działalnością edukacyjną,

a także ochroną mienia parku narodowego oraz zwalczaniem przestępstw i wykroczeń w

zakresie ochrony przyrody na terenie parku narodowego wykonuje Służba Parku Narodowego.

2.

Do zadań Służby Parku Narodowego należy

1)

realizacja ustaleń planów ochrony i zadań ochronnych;

2)

informowanie i promocja w zakresie ochrony przyrody, w tym prowadzenie muzeum przyrodniczego,

ośrodków informacji i edukacji oraz publikowanie materiałów informacyjnych i promocyjnych;

3)

prowadzenie badań naukowych w celu określenia metod i sposobów ochrony przyrody, skuteczności

działań ochronnych oraz rozpoznawania różnorodności biologicznej;

4)

utrzymywanie w należytym stanie infrastruktury technicznej zarządzanej przez park

narodowy;

5)

udostępnianie parku narodowego do celów naukowych, edukacyjnych, rekreacyjnych, turystycznych

i sportowych.

3.

(uchylony)

4.

Minister właściwy do spraw środowiska, kierując się potrzebą doboru w Służbach Parków

Narodowych osób o odpowiednich kwalifikacjach zawodowych, określi, w drodze rozporządzenia,

stanowiska oraz wymagania kwalifikacyjne, jakie powinni spełniać pracownicy zatrudnieni

na poszczególnych stanowiskach w Służbach Parków Narodowych, z uwzględnieniem wykształcenia

i stażu pracy.

5.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, warunki wynagradzania

za pracę pracowników parków narodowych i przyznawania im innych świadczeń związanych

z pracą, w tym

1)

kwoty wynagrodzenia zasadniczego pracowników parków narodowych,

2)

inne, poza wynagrodzeniem zasadniczym, składniki wynagrodzenia i ich kwoty, uzasadnione

zwłaszcza pełnieniem określonej funkcji lub zajmowaniem określonego stanowiska, szczególnymi

właściwościami pracy, warunkami wykonywanej pracy oraz kwalifikacjami zawodowymi pracowników

- uwzględniając specyfikę i charakter pracy pracowników parków narodowych.

1.

Pracownikom Służby Parku Narodowego przysługuje

1)

bezpłatne umundurowanie, które noszą przy wykonywaniu czynności służbowych;

2)

bezpłatne mieszkanie, jeżeli stanowisko oraz charakter pracy są związane z koniecznością

zamieszkania w miejscu jej wykonywania.

2.

Pracownicy Służby Parku Narodowego przy wykonywaniu czynności służbowych korzystają

z ochrony prawnej przewidzianej w przepisach prawa karnego dla funkcjonariuszy publicznych.

3.

Bezpłatne mieszkanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, przysługuje pracownikom zatrudnionym

na stanowiskach

1)

dyrektora parku;

2)

zastępcy dyrektora parku;

3)

głównego księgowego;

4)

głównego specjalisty do spraw ochrony przyrody;

5)

kierownika pracowni naukowo-edukacyjnej;

6)

głównego specjalisty do spraw udostępniania parku;

7)

nadleśniczego;

8)

konserwatora obrębu ochronnego;

9)

leśniczego;

10)

konserwatora obwodu ochronnego;

11)

podleśniczego;

12)

starszego strażnika;

13)

strażnika;

14)

kierownika ośrodka hodowli zwierząt;

15)

kierownika szkółki leśnej;

16)

komendanta Straży Parku;

17)

zastępcy komendanta Straży Parku;

18)

dowódcy grupy terenowej Straży Parku;

19)

starszego strażnika Straży Parku;

20)

strażnika Straży Parku.

4.

Przez bezpłatne mieszkanie należy rozumieć przydzielony pracownikowi lokal mieszkalny

w budynku wielorodzinnym lub jednorodzinnym, za którego używanie pracownik nie wnosi

opłat.

5.

Członkami rodziny pracownika, których uwzględnia się przy przydziale lokalu mieszkalnego,

są pozostający z pracownikiem we wspólnym gospodarstwie domowym

1)

małżonek;

2)

dzieci (własne lub małżonka, przysposobione lub przyjęte na wychowanie w ramach rodziny

zastępczej) pozostające na jego utrzymaniu, nie dłużej jednak niż do ukończenia przez

nie 25 lat;

3)

rodzice pracownika i jego małżonka będący na jego wyłącznym utrzymaniu lub jeżeli

ze względu na wiek albo inwalidztwo, albo inne okoliczności są niezdolni do wykonywania

zatrudnienia; za rodziców uważa się również ojczyma i macochę oraz osoby przysposabiające.

6.

Bezpłatne mieszkanie przydziela się pracownikowi Służby Parku Narodowego na jego wniosek,

który zawiera

1)

imię, nazwisko i adres wnioskodawcy;

2)

datę i miejsce zatrudnienia;

3)

liczbę i stopień pokrewieństwa osób, o których mowa w ust. 5.

7.

Bezpłatne mieszkanie przydziela się z zasobów mieszkaniowych parku narodowego.

8.

Bezpłatne mieszkanie przydziela się na czas zatrudnienia na stanowisku, o którym mowa

w ust. 3.

9.

Bezpłatne mieszkanie przydziela się na podstawie umowy zawieranej

1)

z dyrektorem parku narodowego - przez ministra właściwego do spraw środowiska;

2)

z pracownikiem Służby Parku Narodowego - przez dyrektora parku narodowego.

10.

W umowie, o której mowa w ust. 9, ustala się

1)

szczegółowe warunki korzystania z bezpłatnego mieszkania;

2)

termin zwolnienia bezpłatnego mieszkania, nie dłuższy niż 6 miesięcy od dnia ustania

zatrudnienia na stanowisku uprawniającym do bezpłatnego mieszkania;

3)

sposób zwalniania bezpłatnego mieszkania przez pracownika Służby Parku Narodowego

przechodzącego na emeryturę lub rentę oraz możliwość przydzielenia lokalu zamiennego.

11.

Pracownik Służby Parku Narodowego zwalnia bezpłatne mieszkanie wraz ze wszystkimi

osobami pozostającymi z nim we wspólnym gospodarstwie domowym.

12.

W razie braku możliwości przydziału bezpłatnego mieszkania lub zamieszkiwania, za

zgodą dyrektora parku narodowego albo ministra właściwego do spraw środowiska, przez

pracownika Służby Parku Narodowego w mieszkaniu stanowiącym własność tego pracownika,

przysługuje pracownikowi ekwiwalent za niewykorzystywanie bezpłatnego mieszkania.

13.

Ekwiwalent, o którym mowa w ust. 12, przyznaje się uprawnionemu pracownikowi Służby

Parku Narodowego na jego wniosek, do którego załącza oświadczenie o liczbie i stopniu

pokrewieństwa osób pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym.

14.

Ekwiwalent, o którym mowa w ust. 12, pracownikowi Służby Parku Narodowego oblicza

dyrektor parku narodowego, a dyrektorowi parku narodowego - minister właściwy do spraw

środowiska, przyjmując iloczyn średniej stawki czynszu w stosunkach najmu w danej

miejscowości i wielkości normatywnej powierzchni użytkowej przysługującej pracownikowi.

15.

Ekwiwalent, o którym mowa w ust. 12, jest wypłacany każdego miesiąca łącznie z wynagrodzeniem.

16.

Na potrzeby obliczenia i wypłaty ekwiwalentu za niewykorzystywanie bezpłatnego mieszkania

ustala się następujące wielkości normatywnej powierzchni użytkowej w przeliczeniu

na liczbę osób pozostających z pracownikiem Służby Parku Narodowego we wspólnym gospodarstwie

domowym

1)

35 m

2)

40 m

3)

45 m

4)

55 m

5)

65 m

6)

70 m

17.

Wielkość normatywnej powierzchni użytkowej podwyższa się o 10 m

18.

W przypadku gdy uprawnienia do bezpłatnego mieszkania przysługują dwu lub więcej osobom

pozostającym we wspólnym gospodarstwie domowym, przydziela się jedno bezpłatne mieszkanie,

o którym mowa w ust. 3, albo przyznaje się jeden ekwiwalent, o którym mowa w ust.

12.

19.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, dla pracowników

Służb Parków Narodowych wzór legitymacji służbowej, wzory umundurowania oraz oznak

służbowych dla poszczególnych stanowisk, w tym odpowiedni wzór umundurowania wyjściowego

i polowego na pory roku, kolor i wzór przedmiotów uzupełniających mundury oraz wzór

orła umieszczanego na czapkach, kierując się potrzebą zapewnienia pracownikom Służb

Parków Narodowych odpowiednich warunków do wykonywania zadań wymagających przebywania

w terenie w różnych porach roku oraz potrzebą rozróżnienia cech umundurowania pracowników

zatrudnionych na poszczególnych stanowiskach.

1.

Park narodowy może sprzedawać nieprzydatne parkowi narodowemu nieruchomości zabudowane

budynkami mieszkalnymi i samodzielne lokale mieszkalne, zwane dalej „lokalami”. Lokal

sprzedaje się wraz z pomieszczeniami przynależnymi oraz prawem związanym z prawem

własności lokalu.

2.

Nie podlegają sprzedaży lokale

1)

niezbędne dla zapewnienia bezpłatnych mieszkań dla pracowników zatrudnionych na stanowiskach,

o których mowa w art. 104 ust. 3;

2)

związane z zarządzaniem parkiem narodowym.

3.

Pracownikom i byłym pracownikom parku narodowego mającym co najmniej 3-letni okres

zatrudnienia w parkach narodowych, z wyłączeniem osób, z którymi stosunek pracy został

rozwiązany bez wypowiedzenia z winy pracownika, przysługuje pierwszeństwo w nabyciu

lokali, których są najemcami i w których mieszkają.

4.

Ustalenie ceny lokalu przy sprzedaży, o której mowa w ust. 1, następuje na zasadach

określonych w przepisach o gospodarce nieruchomościami, z zastrzeżeniem ust. 5.

5.

Cena sprzedaży lokalu podlega łącznemu obniżeniu o 6% za każdy rok zatrudnienia w

parkach narodowych i o 3% za każdy rok najmu tego lokalu, jednak nie więcej niż o

95%. Jeżeli osobą uprawnioną jest emeryt lub rencista, cena sprzedaży lokalu wynosi

5% jego wartości. W razie zbiegu uprawnień do obniżenia ceny sprzedaży lokalu przysługujących

osobom prowadzącym wspólne gospodarstwo domowe okresy zatrudnienia tych osób sumuje

się, przy czym bonifikata nie może przekraczać 95% ceny sprzedaży lokalu. Uprawnienie

to przysługuje tylko przy nabyciu jednego lokalu.

6.

Przepisy ust. 3-5 stosuje się również do osób bliskich, które w dniu śmierci pracownika

parku narodowego zamieszkiwały razem z nim. Przez osoby bliskie rozumie się małżonków

oraz wstępnych i zstępnych, a także osoby przysposabiające i przysposobione.

7.

Uprawnienie, o którym mowa w ust. 5, przysługuje osobom bliskim również w stosunku

do lokalu, którego prawo najmu osoby te uzyskały w zamian za lokal zajmowany w dniu

śmierci pracownika lub byłego pracownika parku narodowego. Uprawnienie to przysługuje

tylko jednej osobie bliskiej i tylko przy nabyciu jednego lokalu.

8.

Dyrektor parku narodowego żąda zwrotu kwoty równej udzielonej bonifikacie po jej waloryzacji,

jeżeli nabywca lokalu, o którym mowa w ust. 3, 6 i 7, przed upływem 5 lat od dnia

jego nabycia zbył ten lokal lub wykorzystał na inne cele niż mieszkaniowe. Waloryzacji

dokonuje się według zasad określonych w przepisach o gospodarce nieruchomościami.

9.

Przepisów ust. 8 nie stosuje się w przypadku zbycia na rzecz osoby bliskiej, z zastrzeżeniem

ust. 10.

10.

Przepisy ust. 8 stosuje się odpowiednio do osoby bliskiej, która zbyła lub wykorzystała

nieruchomość na inne cele niż cele uzasadniające udzielenie bonifikaty, przed upływem

5 lat, licząc od dnia pierwotnego nabycia.

11.

Najemcom nieposiadającym uprawnień, o których mowa w ust. 3, 6 i 7, przysługuje pierwszeństwo

w nabyciu przeznaczonego do sprzedaży lokalu, który zajmują co najmniej od 3 lat,

na podstawie umowy najmu zawartej na czas nieoznaczony. Przepisu ust. 5 nie stosuje

się.

12.

O przeznaczeniu lokali do zbycia dyrektor parku narodowego zawiadamia na piśmie osoby,

o których mowa w ust. 3, 6, 7 i 11, wyznaczając co najmniej miesięczny termin na złożenie

pisemnego oświadczenia o zamiarze nabycia lokalu, liczony od dnia doręczenia zawiadomienia

osobie zainteresowanej. Niezłożenie oświadczenia w wyznaczonym terminie oznacza rezygnację

z nabycia lokalu.

13.

Zawiadomienie, o którym mowa w ust. 12, powinno zawierać

1)

cenę lokalu;

2)

przewidywany termin zawarcia umowy sprzedaży lokalu;

3)

informację o skutku niezłożenia oświadczenia, o którym mowa w ust. 12.

14.

Pracownikom i byłym pracownikom parku narodowego niebędącym najemcami lokali przeznaczonych

do sprzedaży przysługuje pierwszeństwo w nabyciu lokali wolnych (pustostanów), na

warunkach określonych w ust. 5.

15.

Lokale mogą być zbywane, pod rygorem nieważności, wyłącznie na zasadach określonych

w ust. 1-14.

16.

W sprawach, o których mowa w ust. 1-14, nie stosuje się ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o zasadach zbywania mieszkań

będących własnością przedsiębiorstw państwowych, niektórych spółek handlowych z udziałem

Skarbu Państwa, państwowych osób prawnych oraz niektórych mieszkań będących własnością

Skarbu Państwa

(Dz. U. z 2016 r. poz. 52).

Pracownik, który nabył lokal wykorzystywany lub przeznaczony na cele mieszkaniowe

na zasadach określonych w art. 104a ust. 1-14 albo skorzystał z uprawnień określonych

w ustawie z dnia 15 grudnia 2000 r. o zasadach zbywania mieszkań będących własnością

przedsiębiorstw państwowych, niektórych spółek handlowych z udziałem Skarbu Państwa,

państwowych osób prawnych oraz niektórych mieszkań będących własnością Skarbu Państwa, nie może ubiegać się o wypłacanie ekwiwalentu za niewykorzystywanie bezpłatnego

mieszkania lub przydzielenie bezpłatnego mieszkania.

1.

Parkiem krajobrazowym kieruje dyrektor parku krajobrazowego.

2.

Dyrektora parku krajobrazowego powołuje zarząd województwa, po zasięgnięciu opinii

regionalnej rady ochrony przyrody.

3.

Dyrektora parku krajobrazowego położonego na terenie kilku województw powołuje zarząd

województwa właściwy ze względu na siedzibę parku, w porozumieniu z pozostałymi zarządami

województw.

4.

Do zadań dyrektora parku krajobrazowego należy

1)

ochrona przyrody, walorów krajobrazowych oraz wartości historycznych i kulturowych;

2)

organizacja działalności edukacyjnej, turystycznej oraz rekreacyjnej;

3)

(uchylony)

4)

współdziałanie w zakresie ochrony przyrody z jednostkami organizacyjnymi oraz osobami

prawnymi i fizycznymi;

5)

składanie wniosków do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego dotyczących

zagospodarowania przestrzennego obszarów wchodzących w skład parku krajobrazowego.

5.

Na terenie zarządzanym przez Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe, znajdującym

się w granicach parku krajobrazowego, zadania w zakresie ochrony przyrody wykonuje

samodzielnie miejscowy nadleśniczy, zgodnie z ustaleniami planu ochrony parku krajobrazowego,

uwzględnionym w planie urządzenia lasu.

1.

W celu kierowania parkami krajobrazowymi mogą być tworzone zespoły parków krajobrazowych,

jako jednostki budżetowe w rozumieniu przepisów o finansach publicznych.

2.

Do dyrektora zespołu parków krajobrazowych stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące

dyrektora parku krajobrazowego.

1.

Zadania z zakresu ochrony przyrody, walorów krajobrazowych, wartości historycznych

i kulturowych oraz działalności edukacyjnej na terenie parku krajobrazowego wykonuje

Służba Parku Krajobrazowego.

2.

Do zadań Służby Parku Krajobrazowego należy

1)

inwentaryzacja siedlisk przyrodniczych, stanowisk roślin, zwierząt i grzybów objętych

ochroną gatunkową oraz ich siedlisk, a także zasługujących na ochronę tworów i składników

przyrody nieożywionej;

2)

identyfikacja i ocena istniejących i potencjalnych zagrożeń wewnętrznych i zewnętrznych

parku krajobrazowego oraz wnioskowanie o podejmowanie działań mających na celu eliminowanie

lub ograniczanie tych zagrożeń i ich skutków, a także innych działań w celu poprawy

funkcjonowania i ochrony parku krajobrazowego;

3)

gromadzenie dokumentacji dotyczącej przyrody oraz wartości historycznych, kulturowych

i etnograficznych;

4)

realizacja zadań związanych z ochroną innych form ochrony przyrody w granicach parku

krajobrazowego;

5)

informowanie o przepisach o ochronie przyrody osób przebywających na obszarach podlegających

ochronie oraz w miejscach, w których znajdują się twory i składniki przyrody objęte

formami ochrony przyrody;

6)

prowadzenie edukacji przyrodniczej w szkołach i wśród miejscowego społeczeństwa, a

także promowanie wartości przyrodniczych, historycznych, kulturowych i turystycznych

parku krajobrazowego;

7)

współpraca z samorządami, zarządcami obszarów parku krajobrazowego, organizacjami

ekologicznymi i z innymi podmiotami, mającymi związek z ochroną parku krajobrazowego.

3.

(uchylony)

4.

Pracownik Służby Parku Krajobrazowego ma prawo do legitymowania osób naruszających

przepisy o ochronie przyrody, a w razie odmowy okazania dokumentu pozwalającego na

ustalenie tożsamości - zwracania się do Policji lub innych właściwych organów o ustalenie

tożsamości.

5.

Pracownik Służby Parku Krajobrazowego otrzymuje bezpłatne umundurowanie, które obowiązkowo

nosi przy wykonywaniu czynności służbowych.

6.

Minister właściwy do spraw środowiska, kierując się potrzebą doboru w Służbach Parków

Krajobrazowych pracowników o odpowiednich kwalifikacjach zawodowych, określi, w drodze

rozporządzenia, stanowiska oraz wymagania kwalifikacyjne, jakie powinni spełniać pracownicy

zatrudnieni na poszczególnych stanowiskach w Służbach Parków Krajobrazowych, z uwzględnieniem

wykształcenia i stażu pracy.

7.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, dla pracowników

Służb Parków Krajobrazowych wzór legitymacji służbowej, wzory umundurowania oraz oznak

służbowych dla poszczególnych stanowisk, w tym odpowiedni wzór umundurowania wyjściowego

i polowego na pory roku, kolor i wzór przedmiotów uzupełniających mundury, wzór orła

umieszczanego na czapce, a także okresy użytkowania części umundurowania, kierując

się potrzebą zapewnienia pracownikom Służb Parków Krajobrazowych odpowiednich warunków

do wykonywania zadań, wymagających przebywania w terenie w różnych porach roku, oraz

potrzebą rozróżnienia cech umundurowania pracowników zatrudnionych na poszczególnych

stanowiskach.

1.

W parkach narodowych zadania związane z ochroną mienia oraz zwalczaniem przestępstw

i wykroczeń w zakresie ochrony przyrody wykonują funkcjonariusze Straży Parku zaliczani

do Służby Parku Narodowego.

2.

Funkcjonariuszem Straży Parku może być osoba, która

1)

posiada obywatelstwo polskie;

2)

ukończyła 21 lat;

3)

ma pełną zdolność do czynności prawnych;

4)

nie została pozbawiona praw publicznych;

5

posiada co najmniej wykształcenie średnie lub średnie branżowe;

6)

posiada nienaganną opinię właściwego miejscowo komendanta Policji;

7)

posiada odpowiedni stan zdrowia potwierdzony orzeczeniem lekarskim i orzeczeniem psychologicznym;

8)

nie była karana za przestępstwa.

3.

Koszty orzeczenia, o którym mowa w ust. 2 pkt 7, ponosi osoba kandydująca na funkcjonariusza

Straży Parku.

4.

Funkcjonariusz Straży Parku podlega co 5 lat okresowym badaniom lekarskim i psychologicznym,

potwierdzonym orzeczeniem.

5.

Funkcjonariusz Straży Parku przy wykonywaniu zadań, o których mowa w ust. 1, ma prawo

do

1)

legitymowania osób podejrzanych o popełnienie przestępstwa lub wykroczenia oraz świadków

przestępstwa lub wykroczenia, w celu ustalenia ich tożsamości;

2)

kontroli dowodów wniesienia opłat, o których mowa w art. 12 ust. 3;

3)

zatrzymywania i przekazywania Policji lub innym właściwym organom osób w przypadku

uzasadnionego podejrzenia popełnienia przestępstwa lub wykroczenia;

4)

zatrzymywania i dokonywania kontroli środków transportu w celu sprawdzenia ich ładunku

oraz przeglądania zawartości bagaży w razie zaistnienia uzasadnionego podejrzenia

popełnienia przestępstwa lub wykroczenia;

5)

przeszukiwania pomieszczeń i innych miejsc w przypadkach uzasadnionego podejrzenia

popełnienia przestępstwa lub wykroczenia;

6)

zabezpieczenia jako dowodów rzeczowych, za pokwitowaniem, przedmiotów pochodzących

z przestępstwa lub wykroczenia, a także narzędzi i środków służących do ich popełnienia;

7)

kontroli i zatrzymania, za pokwitowaniem, dokumentów w zakresie legalności posiadania

tworów lub składników przyrody i obrotu nimi, pochodzących z obszaru parku narodowego;

8)

kontroli podmiotów prowadzących działalność gospodarczą na obszarze parku narodowego

w zakresie przestrzegania przepisów ustawy.

6.

Uprawnienia, o których mowa w ust. 5, przysługują dyrektorowi parku narodowego, jego

zastępcy, nadleśniczemu, konserwatorowi obrębu ochronnego, leśniczemu, konserwatorowi

obwodu ochronnego, podleśniczemu, starszemu strażnikowi i strażnikowi.

7.

Czynności, o których mowa w ust. 5 pkt 1 i 3-8, funkcjonariusz Straży Parku ma prawo

wykonywać w granicach parku lub poza jego granicami w razie uzasadnionego podejrzenia,

że przestępstwo lub wykroczenie zostało popełnione na szkodę parku narodowego.

8.

Przy wykonywaniu czynności, o których mowa w ust. 5 pkt 3-6, stosuje się odpowiednio

przepisy Kodeksu postępowania karnego lub przepisy Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.

9.

Rada Ministrów, kierując się potrzebą ustalenia jednolitych sposobów legitymowania

i kontroli osób popełniających wykroczenia i przestępstwa przeciwko ochronie przyrody,

określi, w drodze rozporządzenia, sposób i tryb wykonywania następujących czynności

1)

dla Straży Parku

a)

legitymowania osób podejrzanych o popełnienie przestępstwa lub wykroczenia oraz świadków

przestępstwa lub wykroczenia w celu ustalenia ich tożsamości,

b)

zatrzymywania osób w przypadku uzasadnionego podejrzenia popełnienia przestępstwa

lub wykroczenia,

c)

kontroli i zatrzymania, za pokwitowaniem, dokumentów dotyczących legalności posiadania

tworów lub składników przyrody pochodzących z obszaru parku narodowego i obrotu nimi,

d)

kontroli podmiotów prowadzących działalność gospodarczą na obszarze parku narodowego

w zakresie przestrzegania przepisów ustawy;

2)

dla Służby Parku Krajobrazowego - legitymowania osób naruszających przepisy o ochronie

przyrody, a w razie odmowy okazania dokumentu pozwalającego na ustalenie tożsamości

- zwracania się do Policji lub innych właściwych organów o ustalenie ich tożsamości.

10.

Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, zakres i tryb współpracy Straży Parku

z Policją oraz zakres działań Straży Parku podlegających kontroli Policji i sposób

sprawowania tej kontroli, kierując się potrzebą podejmowania wspólnych działań Straży

Parku z Policją na obszarze parku narodowego w zakresie zwalczania przestępstw i wykroczeń.

Do kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy stosuje się przepisy rozdziału 5 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej.

W przypadkach, o których mowa w art. 11 pkt 1-3, 8 i 10-14 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego

i broni palnej

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1120), funkcjonariusz Straży Parku może użyć środków przymusu bezpośredniego, o których

mowa w art. 12 ust. 1 pkt 1, pkt 2 lit. a, pkt 7, 9, pkt 12 lit. a i pkt 13 tej ustawy,

lub wykorzystać te środki.

1.

Funkcjonariusz Straży Parku może być wyposażony w broń bojową oraz broń myśliwską,

a pracownik Służby Parku w broń myśliwską.

2.

Funkcjonariusz Straży Parku może być dopuszczony do pracy z bronią, jeżeli

1)

odbył szkolenie podstawowe dla funkcjonariuszy Straży Parku i zdał egzamin przed komisją

egzaminacyjną;

2)

zdał egzamin ze znajomości przepisów dotyczących posiadania, używania i umiejętności

posługiwania się bronią przed komisją, o której mowa w art. 16 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1839);

3)

posiada orzeczenie lekarskie i psychologiczne stwierdzające brak przeciwwskazań do

pracy z bronią.

3.

Broń bojową i broń myśliwską dyrektor parku narodowego nabywa na podstawie decyzji

administracyjnej wydanej przez właściwego miejscowo komendanta wojewódzkiego Policji,

na wniosek dyrektora parku narodowego, zgodnie z ustawą z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji.

4.

Dyrektor parku narodowego może przydzielić broń bojową lub broń myśliwską wraz z amunicją

funkcjonariuszowi Straży Parku.

5.

Decyzję o wyposażeniu funkcjonariusza Straży Parku w broń bojową lub broń myśliwską

na czas pełnienia służby podejmuje każdorazowo Komendant Straży Parku.

6.

Broń, o której mowa w ust. 4, przydziela się wraz ze świadectwem broni.

7.

W przypadkach, o których mowa w art. 45 pkt 1 lit. a i pkt 2 oraz w art. 47 pkt 1, 3, 5 i 6 ustawy z dnia 24 maja

2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej, funkcjonariusz Straży Parku może użyć broni palnej lub ją wykorzystać.

8.

Broń myśliwską, o której mowa w ust. 4, funkcjonariusz Straży Parku ma prawo użyć

w następujących przypadkach

1)

w celu eliminacji lub odstraszania w granicach parku narodowego zwierząt stwarzających

rzeczywiste i bezpośrednie zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi;

2)

w razie konieczności odstrzału, za zgodą dyrektora parku narodowego, zwierzęcia, które

nie ma szans na przeżycie.

9.

(uchylony)

10.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, zakres szkolenia

podstawowego oraz tryb powoływania komisji egzaminacyjnej, o których mowa w ust. 2

pkt 1, kierując się potrzebą posiadania przez funkcjonariuszy Straży Parku wiedzy

niezbędnej do wykonywania zadań.

11.

(uchylony)

12.

Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, sposób ewidencjonowania i przechowywania

broni bojowej oraz broni myśliwskiej wraz z amunicją, kierując się potrzebą zabezpieczenia

broni bojowej oraz broni myśliwskiej wraz z amunicją, będącej w dyspozycji Straży

Parku.

13.

Przepisy dotyczące dopuszczania, przydzielania i wyposażania w broń myśliwską stosuje

się odpowiednio do pracowników Służby Parku, o których mowa w ust. 1.

Użycie i wykorzystanie środków przymusu bezpośredniego i broni palnej oraz dokumentowanie

tego użycia i wykorzystania odbywa się na zasadach określonych w ustawie z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej.

1.

Minister właściwy do spraw środowiska sporządza projekt programu ochrony i zrównoważonego

użytkowania różnorodności biologicznej wraz z projektem planu działań.

2.

Minister właściwy do spraw środowiska zapewnia możliwość udziału społeczeństwa, na

zasadach i w trybie określonych w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego

ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania

na środowisko, w postępowaniu, którego przedmiotem jest sporządzenie projektu programu ochrony

i zrównoważonego użytkowania różnorodności biologicznej wraz z projektem planu działań,

o którym mowa w ust. 1.

3.

Program ochrony i zrównoważonego użytkowania różnorodności biologicznej wraz z planem

działań zatwierdza, w drodze uchwały, Rada Ministrów.

1.

W ramach państwowego monitoringu środowiska prowadzi się monitoring przyrodniczy różnorodności

biologicznej i krajobrazowej.

2.

Monitoring przyrodniczy polega na obserwacji i ocenie stanu oraz zachodzących zmian

w składnikach różnorodności biologicznej i krajobrazowej, w tym typów siedlisk przyrodniczych

oraz gatunków będących przedmiotem zainteresowania Wspólnoty, ze szczególnym uwzględnieniem

typów siedlisk przyrodniczych i gatunków o znaczeniu priorytetowym, a także na ocenie

skuteczności stosowanych metod ochrony przyrody.

1.

Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska prowadzi centralny rejestr form ochrony przyrody,

o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-9.

1a.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia

1)

zakres informacji gromadzonych w centralnym rejestrze form ochrony przyrody,

2)

organizację, tryb i standardy techniczne tworzenia rejestru,

3)

sposób aktualizacji rejestru oraz udostępniania danych zawartych w rejestrze

- z uwzględnieniem konieczności zapewnienia kompletnej i jednolitej informacji o formach

ochrony przyrody w Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

(uchylony)

3.

(uchylony)

4.

Organ, który utworzył lub ustanowił formę ochrony przyrody, o której mowa w art. 6

ust. 1 pkt 2-4 i 6-9, przesyła Generalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska, w terminie

30 dni od dnia jej utworzenia lub ustanowienia, kopię aktu o utworzeniu lub ustanowieniu

danej formy ochrony przyrody oraz informacje, określone w przepisach wydanych na podstawie

ust. 1a, a także, w tym samym terminie, dokonuje wpisu tych informacji do centralnego

rejestru form ochrony przyrody.

1.

Regionalny dyrektor ochrony środowiska gromadzi dokumentację dotyczącą zasobów, tworów

i składników przyrody, a w szczególności cennych ze względów naukowych tworów przyrody,

stanowisk chronionych gatunków roślin, zwierząt i grzybów, a także ich siedlisk oraz

siedlisk przyrodniczych.

2.

Regionalny dyrektor ochrony środowiska prowadzi rejestr form ochrony przyrody, o których

mowa w art. 6 ust. 1 pkt 2-4 i 6-9, położonych w całości lub w części na obszarze

jego działania.

3.

Organ, który ustanowił formę ochrony przyrody, o której mowa w art. 6 ust. 1 pkt 3

i 4 oraz 6-9, przesyła regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska, w terminie 30

dni od dnia jej utworzenia lub ustanowienia, kopię aktu o utworzeniu lub ustanowieniu

danej formy ochrony przyrody oraz informacje, określone w przepisach wydanych na podstawie

art. 113 ust. 1a, a także, w tym samym terminie, dokonuje wpisu tych informacji do

centralnego rejestru form ochrony przyrody.

1.

Na obrzeżach lub w pobliżu form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt

1-3 oraz 7 i 8, umieszcza się tablice informujące o nazwie form ochrony przyrody oraz

o zakazach obowiązujących na obszarach lub w stosunku do tych form, a na obrzeżach

form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 4-6 i pkt 9, umieszcza się

tablice informujące o nazwie formy ochrony przyrody.

2.

Na obrzeżach parku narodowego tablice, o których mowa w ust. 1, umieszcza dyrektor

parku narodowego, a na obrzeżach lub w pobliżu form ochrony przyrody, o których mowa

w art. 6 ust. 1 pkt 2-9 - organ sprawujący nadzór nad daną formą ochrony przyrody.

3.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, wzory tablic,

o których mowa w ust. 1, kierując się potrzebą ujednolicenia tablic, określając ich

kształt i rozmiary, materiał, z jakiego zostaną wykonane, tło tablic, wielkość i kolor

liter w napisach.

W przypadku przebiegu drogi publicznej przez park narodowy lub rezerwat przyrody wyznaczenie

miejsc parkingowych następuje po uzyskaniu zgody - odpowiednio - dyrektora parku narodowego

lub regionalnego dyrektora ochrony środowiska.

1.

Gospodarowanie zasobami dziko występujących roślin, zwierząt i grzybów oraz zasobami

genetycznymi roślin, zwierząt i grzybów użytkowanymi przez człowieka powinno zapewniać

ich trwałość, optymalną liczebność i ochronę różnorodności genetycznej, w szczególności

przez

1)

ochronę, utrzymanie lub racjonalne zagospodarowanie naturalnych i półnaturalnych ekosystemów,

w tym lasów, torfowisk, bagien, muraw, solnisk, klifów nadmorskich i wydm, linii brzegów

wód, dolin rzecznych, źródeł i źródlisk, a także rzek, jezior i obszarów morskich

oraz siedlisk i ostoi roślin, zwierząt lub grzybów;

2)

stworzenie warunków do rozmnażania i rozprzestrzeniania zagrożonych wyginięciem roślin,

zwierząt i grzybów oraz ochronę i odtwarzanie ich siedlisk i ostoi, a także ochronę

tras migracyjnych zwierząt.

2.

Na gruntach użytkowanych gospodarczo w parkach narodowych lub rezerwatach przyrody

stosuje się ochronę krajobrazową.

1.

Zgłoszenia regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska wymaga prowadzenie, na obszarach

form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5 i 7-9, w obrębach ochronnych

wyznaczonych na podstawie ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym, a także w obrębie cieków naturalnych, następujących działań

1

wymienionych w art. 22 ust. 1b ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne;

1

wymienionych w art. 227 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne;

2)

melioracji wodnych;

3)

wydobywania z wód kamienia, żwiru, piasku oraz innych materiałów, w ramach szczególnego

korzystania z wód;

4)

innych niż wymienione w pkt 1-3 działań obejmujących roboty ziemne mogące zmienić

warunki wodne lub wodno-glebowe.

2.

W zgłoszeniu określa się

1)

lokalizację, rodzaj, zakres, sposób i termin prowadzenia działań, o których mowa w

ust. 1;

2

w przypadku działań, o których mowa w art. 22 ust. 1b ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne, jeżeli jest to możliwe - także termin i zakres działań objętych zgłoszeniem, prowadzonych

w przeszłości na obszarze, którego dotyczy zgłoszenie.

2

w przypadku działań, o których mowa w art. 227 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne, jeżeli jest to możliwe - także termin i zakres działań objętych zgłoszeniem, prowadzonych

w przeszłości na obszarze, którego dotyczy zgłoszenie.

3.

W przypadku przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko,

w stosunku do których nie przeprowadzono oceny oddziaływania na środowisko, do zgłoszenia

należy dołączyć decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach.

4.

W przypadku gdy działania, o których mowa w ust. 1, wykraczają poza obszar jednego

województwa, zgłoszenia dokonuje się regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska,

na którego obszarze właściwości znajduje się największa część terenu, na którym mają

być prowadzone te działania.

5.

Zgłoszenia należy dokonać przed uzyskaniem pozwolenia na budowę, pozwolenia wodnoprawnego

lub pozwolenia na realizację inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych, a

jeżeli te pozwolenia nie są wymagane - przed rozpoczęciem działań, o których mowa

w ust. 1.

6.

Do prowadzenia działań, o których mowa w ust. 1, można przystąpić

1)

jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia regionalny dyrektor ochrony

środowiska nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu;

2)

nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia.

7.

Regionalny dyrektor ochrony środowiska wnosi sprzeciw, jeżeli

1)

zgłoszenie dotyczy działań objętych obowiązkiem uzyskania decyzji o środowiskowych

uwarunkowaniach, a ta decyzja nie została wydana;

2)

prowadzenie działań objętych zgłoszeniem narusza przepisy dotyczące form ochrony przyrody,

o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5 i 7-9, lub obrębów ochronnych wyznaczonych

na podstawie ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym.

8.

W decyzji, o której mowa w ust. 6 pkt 1, regionalny dyrektor ochrony środowiska może

nałożyć obowiązek uzyskania decyzji o warunkach prowadzenia działań, jeżeli prowadzenie

działań, o których mowa w ust. 1, może

1)

naruszać przepisy dotyczące form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1

pkt 1-5 i 7-9, lub obrębów ochronnych wyznaczonych na podstawie ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym;

2)

spowodować pogorszenie stanu środowiska, a w szczególności może znacząco negatywnie

oddziaływać na cele ochrony obszarów chronionych, naruszać zakazy w nich obowiązujące,

lub znacząco negatywnie oddziaływać na siedliska przyrodnicze, chronione gatunki roślin,

zwierząt lub grzybów, lub ich siedliska.

9.

Jeżeli prowadzenie działań, o których mowa w ust. 1, może znacząco oddziaływać na

obszar Natura 2000, regionalny dyrektor ochrony środowiska, wydając decyzję, o której

mowa w ust. 6 pkt 1, w której nałożył obowiązek uzyskania decyzji o warunkach prowadzenia

działań, stwierdza obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na

obszar Natura 2000 oraz nakłada obowiązek przedłożenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia

na obszar Natura 2000. Przepisy art. 97 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji

o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach

oddziaływania na środowisko stosuje się odpowiednio.

1.

Wydanie decyzji o warunkach prowadzenia działań, jeżeli obowiązek uzyskania tej decyzji

nałożono na podstawie art. 118 ust. 8, następuje przed uzyskaniem pozwolenia na budowę,

pozwolenia wodnoprawnego lub pozwolenia na realizację inwestycji w zakresie budowli

przeciwpowodziowych, a jeżeli pozwolenia te nie są wymagane - przed rozpoczęciem prowadzenia

działań, o których mowa w art. 118 ust. 1.

2.

Wniosek o wydanie decyzji o warunkach prowadzenia działań zawiera w szczególności

1)

miejsce prowadzenia działań;

2)

rodzaj, zakres oraz sposób prowadzenia działań;

3)

termin prowadzenia działań;

4)

propozycję warunków prowadzenia działań;

5)

uzasadnienie prowadzenia działań;

6)

w przypadku prowadzenia działań w obwodzie rybackim - wskazanie użytkownika tego obwodu.

3.

Jeżeli zakres działań, o których mowa w art. 118 ust. 1, obejmuje czynności podlegające

zakazom określonym w art. 51 ust. 1 lub art. 52 ust. 1, wniosek zawiera także informacje

określone w art. 56 ust. 6.

4.

Do wniosku dołącza się

1)

poświadczoną przez właściwy organ kopię mapy ewidencyjnej oraz wypis z rejestru gruntów

obejmujące przewidywany teren, na którym prowadzone będą działania, o których mowa

w art. 118 ust. 1;

2

w przypadku działań, o których mowa w art. 118 ust. 1 pkt 2 - mapę zawierającą informacje

z ewidencji wód, urządzeń melioracji wodnych oraz zmeliorowanych gruntów, o której

mowa w art. 70 ust. 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne;

2

w przypadku działań, o których mowa w art. 118 ust. 1 pkt 2 - mapę zawierającą informacje

z ewidencji melioracji wodnych, o której mowa w art. 196 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne;

3)

w przypadku, o którym mowa w art. 118 ust. 9 - raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia

na obszar Natura 2000.

5.

W decyzji o warunkach prowadzenia działań określa się

1)

miejsce prowadzenia działań;

2)

rodzaj, zakres oraz sposób prowadzenia działań;

3)

warunki prowadzenia działań, wynikające z konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych,

a także zapobiegania lub ograniczania oddziaływania planowanych działań na środowisko

przyrodnicze;

4)

termin prowadzenia działań.

6.

Jeżeli wnioskowany zakres lub sposób prowadzenia działań, o których mowa w art. 118

ust. 1, powodowałby znaczące negatywne oddziaływanie na cele ochrony obszarów chronionych,

siedliska przyrodnicze, chronione gatunki roślin, zwierząt lub grzybów, lub ich siedliska,

którego nie można wyeliminować lub istotnie ograniczyć przez określenie warunków ich

prowadzenia, regionalny dyrektor ochrony środowiska może, za zgodą wnioskodawcy, określić

inny od wnioskowanego zakres lub sposób prowadzenia tych działań. W przypadku braku

zgody wnioskodawcy regionalny dyrektor ochrony środowiska odmawia wydania decyzji

o warunkach prowadzenia działań.

7.

Jeżeli stwierdzono obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na

obszar Natura 2000, regionalny dyrektor ochrony środowiska przeprowadza taką ocenę

przed wydaniem decyzji o warunkach prowadzenia działań. Przepisy działu V rozdziału 5 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji

o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach

oddziaływania na środowisko stosuje się odpowiednio.

8.

Decyzja o warunkach prowadzenia działań zastępująca zezwolenie, o którym mowa w art.

56 ust. 1, wymaga uzgodnienia z Generalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska. Do uzgodnienia

nie stosuje się przepisów art. 106 § 3, 5 i 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

9.

Decyzja o warunkach prowadzenia działań zastępująca zezwolenie, o którym mowa w art.

56 ust. 2b, wymaga uzgodnienia z ministrem właściwym do spraw środowiska. Do uzgodnienia

nie stosuje się przepisów art. 106 § 3, 5 i 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

10.

Stroną postępowania w sprawie o wydanie decyzji o warunkach prowadzenia działań jest

wnioskodawca, właściciel wody, użytkownik obwodu rybackiego i właściciele nieruchomości

objętych działaniami, o których mowa w art. 118 ust. 1.

11.

Jeżeli liczba stron postępowania o wydanie decyzji o warunkach prowadzenia działań

przekracza 20, stosuje się przepis art. 49 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

12.

Decyzję o warunkach prowadzenia działań wydaje regionalny dyrektor ochrony środowiska.

13.

W przypadku działań, o których mowa w art. 118 ust. 1, wykraczających poza obszar

jednego województwa decyzję o warunkach prowadzenia działań wydaje regionalny dyrektor

ochrony środowiska, na którego obszarze właściwości znajduje się największa część

terenu, na którym mają być prowadzone te działania, w porozumieniu z właściwymi regionalnymi

dyrektorami ochrony środowiska.

Przepisów art. 118 i art. 118a nie stosuje się do

1)

działań przewidzianych do realizacji w ramach przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać

na środowisko, dla których przeprowadzono ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko,

w trakcie której uzgodniono realizację przedsięwzięcia z regionalnym dyrektorem ochrony

środowiska;

2)

rozbiórki i modyfikacji tam bobrowych oraz zasypywania nor bobrów, prowadzonych zgodnie

z zezwoleniem, wydanym na podstawie art. 56 ust. 1, 2 lub 2b, lub zarządzeniem, wydanym

na podstawie art. 56a;

3

usuwania drzew i krzewów na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią zgodnie z decyzją

wydaną na podstawie art. 88l ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne;

3)

(uchylony)

4)

działań, o których mowa w art. 22 ust. 1b ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne, obejmujących

działań, o których mowa w art. 227 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne, obejmujących

a)

wykaszanie roślin z dna oraz brzegów śródlądowych wód powierzchniowych w terminie

od dnia 15 sierpnia do końca lutego,

b)

usuwanie roślin pływających i korzeniących się w dnie śródlądowych wód powierzchniowych

w terminie od dnia 15 sierpnia do końca lutego, poza obszarami Natura 2000, w których

przedmiotem ochrony jest siedlisko przyrodnicze nizinne i podgórskie rzeki ze zbiorowiskami

włosieniczników (Ranunculion fluitantis) , o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 26,

c)

usuwanie drzew, których obwód pnia nie przekracza wielkości, o której mowa w art.

83f ust. 1 pkt 3, i krzewów, których wiek nie przekracza 10 lat, porastających dno

oraz brzegi śródlądowych wód powierzchniowych,

d)

zasypywanie wyrw w brzegach i dnie śródlądowych wód powierzchniowych oraz ich zabudowę

biologiczną, realizowane w terminie do 2 lat od momentu ich powstania,

e)

udrażnianie śródlądowych wód powierzchniowych przez usuwanie zatorów utrudniających

swobodny przepływ wód,

f)

remont lub konserwację stanowiących własność właściciela wody budowli regulacyjnych

oraz ubezpieczeń w obrębie tych budowli lub urządzeń wodnych.

Zabrania się wznoszenia w pobliżu morza, jezior i innych zbiorników wodnych, rzek

i kanałów obiektów budowlanych uniemożliwiających lub utrudniających ludziom i dziko

występującym zwierzętom dostęp do wody, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej,

gospodarce wodnej lub rybackiej oraz związanych z bezpieczeństwem powszechnym i obronnością

kraju.

1.

Zabrania się rozmnażania zwierząt uzyskanych w wyniku krzyżowania i krzyżowania zwierząt,

o których mowa w art. 49 pkt 1 lit. a i b i w art. 120 ust. 1, oraz zwierząt łownych,

ze zwierzętami z innych gatunków, a także ze zwierzętami z form i odmian hodowlanych,

bez zezwolenia Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska.

2.

Wniosek o wydanie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinien zawierać odpowiednio

1)

imię, nazwisko i adres albo nazwę i siedzibę wnioskodawcy;

2)

cel wykonania wnioskowanych działań;

3)

nazwę gatunku lub gatunków, w języku łacińskim i polskim, jeżeli polska nazwa istnieje,

których będą dotyczyć działania;

4)

liczbę osobników, których dotyczy wniosek;

5)

określenie miejsca i czasu wykonania działań;

6)

świadectwo pochodzenia;

7)

opinię lub orzeczenie lekarsko-weterynaryjne powiatowego lekarza weterynarii stwierdzające

spełnienie przez wnioskodawcę warunków przetrzymywania gatunków, odpowiadających ich

potrzebom biologicznym.

3.

Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, zawiera

1)

imię, nazwisko i adres albo nazwę i siedzibę wnioskodawcy;

2)

nazwę gatunku lub gatunków, w języku łacińskim i polskim, jeżeli polska nazwa istnieje,

których będą dotyczyć działania;

3)

liczbę osobników, których dotyczy zezwolenie;

4)

określenie miejsca i czasu oraz warunków wykonania działań, których dotyczy zezwolenie;

5)

określenie terminu złożenia informacji o wykorzystaniu zezwolenia.

4.

Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska

1)

odmawia wydania zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, jeżeli wnioskodawca był skazany

prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo mające związek z przewożeniem przez granicę

państwa, przetrzymywaniem, prowadzeniem hodowli, rozmnażaniem i sprzedażą na terenie

kraju gatunków, o których mowa w art. 49 pkt 1 lit. a i b i w art. 120 ust. 1, oraz

zwierząt łownych, w okresie 3 lat od dnia uprawomocnienia się wyroku;

2)

może odmówić wydania zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, jeżeli wnioskowana czynność

stwarza zagrożenie dla rodzimych gatunków lub siedlisk przyrodniczych.

5.

Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska cofa zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, jeżeli

1)

po wydaniu zezwolenia zostaną ujawnione okoliczności, o których mowa w ust. 4, uzasadniające

odmowę wydania zezwolenia;

2)

zezwolenie zostało użyte niezgodnie z warunkami w nim zawartymi.

1.

Zabrania się wprowadzania do środowiska przyrodniczego oraz przemieszczania w tym

środowisku roślin, zwierząt lub grzybów gatunków obcych.

2.

Zezwolenie na

1)

wwożenie z zagranicy gatunków obcych, które w przypadku uwolnienia do środowiska przyrodniczego

mogą zagrozić rodzimym gatunkom lub siedliskom przyrodniczym, oraz jednocześnie na

czynności, o których mowa w pkt 2, w stosunku do tych okazów - wydaje Generalny Dyrektor

Ochrony Środowiska;

2)

przetrzymywanie, hodowlę, rozmnażanie, oferowanie do sprzedaży i zbywanie gatunków,

o których mowa w pkt 1 - wydaje właściwy regionalny dyrektor ochrony środowiska.

2a.

(uchylony)

2b.

Wniosek o wydanie zezwolenia, o którym mowa w ust. 2, powinien zawierać odpowiednio

1)

imię, nazwisko i adres albo nazwę, siedzibę i adres wnioskodawcy;

2)

cel wykonania wnioskowanych czynności;

3)

opis czynności, której dotyczy wniosek;

4)

nazwę gatunku lub gatunków, w języku łacińskim i polskim, jeżeli polska nazwa istnieje,

których będą dotyczyć czynności;

5)

liczbę lub ilość osobników, których dotyczy wniosek, o ile jest to możliwe do ustalenia;

6)

określenie warunków, miejsca i czasu wykonania czynności;

7)

świadectwo pochodzenia.

8)

(uchylony)

2c.

Zezwolenie, o którym mowa w ust. 2, zawiera

1)

imię, nazwisko i adres albo nazwę i siedzibę wnioskodawcy;

2)

nazwę gatunku lub gatunków, których będą dotyczyć czynności, w języku łacińskim i

polskim, jeżeli polska nazwa istnieje;

3)

liczbę lub ilość osobników, których dotyczy zezwolenie, o ile jest to możliwe do ustalenia;

4)

opis czynności, na które wydaje się zezwolenie;

5)

określenie warunków, miejsca i czasu wykonania czynności, których dotyczy zezwolenie;

6)

określenie terminu złożenia informacji o wykorzystaniu zezwolenia.

2d.

Organ, o którym mowa w ust. 2

1)

odmawia wydania zezwolenia, o którym mowa w ust. 2, jeżeli wnioskodawca był skazany

prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo mające związek z przewożeniem przez granicę

państwa, przetrzymywaniem, prowadzeniem hodowli, rozmnażaniem i sprzedażą na terenie

kraju roślin, zwierząt lub grzybów gatunków obcych, w okresie 3 lat od dnia uprawomocnienia

się wyroku;

2)

może odmówić wydania zezwolenia, o którym mowa w ust. 2, jeżeli wnioskowana czynność

stwarza zagrożenie dla rodzimych gatunków lub siedlisk przyrodniczych.

2e.

Organ, o którym mowa w ust. 2, cofa zezwolenie, o którym mowa w tym przepisie, jeżeli

1)

po wydaniu zezwolenia zostaną ujawnione okoliczności, o których mowa w ust. 2d, uzasadniające

odmowę wydania zezwolenia;

2)

zezwolenie zostało użyte niezgodnie z warunkami w nim zawartymi.

2f.

Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, listę roślin, zwierząt i grzybów gatunków

obcych, które w przypadku uwolnienia do środowiska przyrodniczego mogą zagrozić gatunkom

rodzimym lub siedliskom przyrodniczym, kierując się potrzebą zapewnienia ciągłości

istnienia i ochrony różnorodności rodzimych gatunków roślin, zwierząt lub grzybów.

2g.

Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska i regionalny dyrektor ochrony środowiska dokonują

kontroli spełniania warunków określonych w wydanych przez siebie zezwoleniach. Do

przeprowadzenia kontroli przepisy art. 56 ust. 7b-7i stosuje się odpowiednio.

2h.

Regionalny dyrektor ochrony środowiska do dnia 31 stycznia każdego roku składa Generalnemu

Dyrektorowi Ochrony Środowiska raport o wydanych w roku poprzednim zezwoleniach, o

których mowa w ust. 2 pkt 2, zawierający informacje, o których mowa w ust. 2c pkt

2-5, a także informację o wykorzystaniu zezwoleń oraz wynikach kontroli spełniania

warunków określonych w tych zezwoleniach.

3.

Przepisów ust. 1-2h nie stosuje się do organizmów morskich, na których prowadzenie

chowu, hodowli, zarybiania, wprowadzania lub przenoszenia, wymagane jest zezwolenie

ministra właściwego do spraw rybołówstwa, wydawane odpowiednio na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym albo na podstawie odpowiednio art. 97 albo art. 99 ustawy z dnia 19 grudnia 2014 r. o rybołówstwie morskim

(Dz. U. z 2015 r. poz. 222, z 2016 r. poz. 1948 oraz z 2017 r. poz. 60 i 1273).

4.

Zakazu, o którym mowa w ust. 1, z wyjątkiem gatunków, które w przypadku uwolnienia

do środowiska przyrodniczego mogą zagrozić gatunkom rodzimym lub siedliskom przyrodniczym,

nie stosuje się do wprowadzania do środowiska przyrodniczego i przemieszczania w tym

środowisku roślin

1)

przy zakładaniu i utrzymywaniu terenów zieleni oraz zakładaniu i utrzymywaniu zadrzewień

poza lasami i obszarami objętymi formami ochrony przyrody;

2)

wykorzystywanych w ramach racjonalnej gospodarki leśnej i rolnej.

1.

Gospodarowanie zasobami przyrody nieożywionej powinno być prowadzone w sposób zapewniający

ochronę innych zasobów, tworów i składników przyrody, oszczędne użytkowanie przestrzeni

oraz zachowanie szczególnie cennych tworów i składników przyrody nieożywionej, w tym

profili geologicznych i glebowych, jaskiń, turni, skałek, głazów narzutowych, naturalnych

zbiorników i cieków wodnych, źródeł i wodospadów, elementów dna morza, wydm i glebowych

powierzchni wzorcowych, a także miejsc występowania kopalnych szczątków roślin i zwierząt.

2.

Wywóz za granicę meteorytów i kopalnych szczątków roślin i zwierząt wymaga zezwolenia

Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska.

1.

Kto dokona odkrycia kopalnych szczątków roślin lub zwierząt, jest obowiązany powiadomić

o tym niezwłocznie regionalnego dyrektora ochrony środowiska, a jeżeli nie jest to

możliwe - właściwego wójta, burmistrza albo prezydenta miasta.

2.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta jest obowiązany przekazać niezwłocznie regionalnemu

dyrektorowi ochrony środowiska zawiadomienie, o którym mowa w ust. 1.

3.

Jeżeli regionalny dyrektor ochrony środowiska ustali, że odkryte kopalne szczątki

roślin lub zwierząt są cenne dla nauki, przekazuje je do muzeum lub placówki naukowej.

1.

Regionalny dyrektor ochrony środowiska dokonuje kontroli przestrzegania przepisów

o ochronie przyrody w trakcie gospodarczego wykorzystania zasobów i składników przyrody

przez jednostki organizacyjne oraz osoby prawne i fizyczne.

2.

Czynności kontrolne są wykonywane przez osoby posiadające imienne upoważnienie wydane

przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska.

3.

Upoważnienie, o którym mowa w ust. 2, zawiera wskazanie osoby upoważnionej do wykonywania

czynności, miejsca i zakresu kontroli oraz podstawy prawnej do jej wykonywania.

4.

Przed przystąpieniem do czynności kontrolnych osoba upoważniona do ich wykonywania

jest obowiązana okazać upoważnienie, o którym mowa w ust. 2.

5.

Osoby upoważnione do wykonywania czynności kontrolnych mają prawo do

1)

wstępu na teren należący do podmiotu kontrolowanego;

2)

żądania pisemnych lub ustnych informacji związanych z przedmiotem kontroli;

3)

wglądu do dokumentów związanych z przedmiotem kontroli, sporządzania z nich odpisów,

wyciągów lub kopii oraz zabezpieczania tych dokumentów.

6.

Osoba wykonująca czynności kontrolne sporządza z tych czynności protokół.

7.

Protokół podpisuje osoba wykonująca czynności kontrolne oraz podmiot kontrolowany.

8.

W przypadku odmowy podpisania protokołu przez podmiot kontrolowany, protokół podpisuje

tylko osoba wykonująca czynności kontrolne, dokonując w protokole stosownej adnotacji

o odmowie podpisania protokołu przez podmiot kontrolowany.

9.

Wstęp oraz wykonywanie czynności kontrolnych następują w obecności właściciela lub

posiadacza nieruchomości.

1.

Zabrania się wypalania łąk, pastwisk, nieużytków, rowów, pasów przydrożnych, szlaków

kolejowych oraz trzcinowisk i szuwarów.

2.

Zakaz, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy działań ochrony czynnej wynikających z

1)

zadań ochronnych lub planu ochrony dla parku narodowego lub rezerwatu przyrody;

2)

planu zadań ochronnych lub planu ochrony dla obszaru Natura 2000.

Rośliny, zwierzęta lub grzyby, a także ich siedliska, nieobjęte formami ochrony przyrody

mogą być niszczone lub zabijane jedynie w związku z

1)

realizacją zadań uzasadnionych potrzebami ochrony przyrody;

2)

prowadzeniem badań naukowych lub edukacją;

3)

racjonalną gospodarką;

4)

amatorskim połowem ryb;

5)

zbiorem na własne potrzeby;

6)

prowadzeniem akcji ratowniczej;

7)

bezpieczeństwem powszechnym;

8)

bezpieczeństwem sanitarnym i weterynaryjnym;

9)

ochroną życia i zdrowia ludzi;

10)

zapobieganiem skutkom klęski żywiołowej lub ich usuwaniem.

1.

Skarb Państwa odpowiada za szkody wyrządzone przez

1

żubry - w uprawach, płodach rolnych lub w gospodarstwie leśnym;

2

wilki - w pogłowiu zwierząt gospodarskich;

3

rysie - w pogłowiu zwierząt gospodarskich;

4

niedźwiedzie - w pasiekach, w pogłowiu zwierząt gospodarskich oraz w uprawach rolnych;

5

bobry - w gospodarstwie rolnym, leśnym lub rybackim.

2.

Odpowiedzialność, o której mowa w ust. 1, nie obejmuje utraconych korzyści.

3.

Oględzin i szacowania szkód, o których mowa w ust. 1, a także ustalania wysokości

odszkodowania i jego wypłaty, dokonuje regionalny dyrektor ochrony środowiska, a na

obszarze parku narodowego dyrektor tego parku.

4

Właściciele lub użytkownicy gospodarstw rolnych i leśnych mogą współdziałać z regionalnym

dyrektorem ochrony środowiska, a na obszarze parku narodowego - z dyrektorem tego

parku, w zakresie sposobów zabezpieczania upraw i płodów rolnych, lasów oraz zwierząt

gospodarskich przed szkodami powodowanymi przez zwierzęta, o których mowa w ust. 1.

5.

Współdziałanie, o którym mowa w ust. 4, może obejmować budowę urządzeń lub wykonanie

zabiegów zapobiegających szkodom, finansowane z budżetu właściwego miejscowo dyrektora

parku narodowego lub regionalnego dyrektora ochrony środowiska, w ramach zawartych

umów cywilnoprawnych.

6.

Odszkodowanie nie przysługuje

1)

osobom, którym przydzielono grunty stanowiące własność Skarbu Państwa;

2)

jeżeli poszkodowany

a)

nie dokonał sprzętu upraw lub płodów rolnych w ciągu 14 dni od zakończenia zbiorów

tego gatunku roślin w danym regionie,

b)

nie wyraził zgody na budowę przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska lub dyrektora

parku narodowego urządzeń lub wykonanie zabiegów zapobiegających szkodom;

3)

za szkody

a)

powstałe w mieniu Skarbu Państwa, z wyłączeniem mienia oddanego do gospodarczego korzystania

na podstawie Kodeksu cywilnego,

b)

nieprzekraczające w ciągu roku wartości 100 kg żyta w przeliczeniu na jeden hektar

uprawy,

c)

w uprawach rolnych założonych z naruszeniem powszechnie stosowanych wymogów agrotechnicznych,

d)

wyrządzone przez wilki, niedźwiedzie lub rysie w pogłowiu zwierząt gospodarskich pozostawionych,

w okresie od zachodu do wschodu słońca, bez bezpośredniej opieki.

7.

Szkody wyrządzone przez zwierzęta łowne, występujące w parkach narodowych, strefach

ochronnych zwierząt łownych oraz w rezerwatach przyrody szacuje się oraz dokonuje

wypłaty odszkodowań według zasad określonych w rozdziale 9 ustawy z dnia 13 października 1995 r. - Prawo łowieckie

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1295).

8.

Szacowanie szkód wyrządzonych przez zwierzęta łowne w strefie ochronnej zwierząt łownych

należy do zadań Służby Parku Narodowego, a w rezerwatach przyrody - do sprawującego

nadzór nad rezerwatem.

9.

Odszkodowania za szkody spowodowane przez zwierzęta łowne w parku narodowym oraz strefie

ochronnej zwierząt łownych są pokrywane ze środków parku narodowego, a za szkody spowodowane

w rezerwatach przyrody - ze środków regionalnej dyrekcji ochrony środowiska.

10.

W sprawach spornych dotyczących wysokości odszkodowań za szkody wyrządzone przez zwierzęta,

o których mowa w ust. 1, orzekają sądy powszechne.

11.

Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

rolnictwa i ministrem właściwym do spraw rybołówstwa określi, w drodze rozporządzenia,

tryb postępowania przy szacowaniu szkód oraz sposób wypłaty odszkodowań za szkody,

o których mowa w ust. 1, a także wzory dokumentów dotyczących szacowania szkód i wyliczania

odszkodowań oraz terminy zgłoszenia i szacowania szkody, kierując się potrzebą dokonywania

oceny rzeczywistej szkody oraz przyjęcia wysokości wyceny szkody według cen rynkowych.

12.

Rada Ministrów może określić, w drodze rozporządzenia, inne niż wymienione w ust.

1 gatunki zwierząt chronionych wyrządzających szkody, za które odpowiada Skarb Państwa,

kierując się potrzebą utrzymania ochrony gatunkowej zwierząt zagrożonych wyginięciem

i wyrządzających szkody w gospodarce człowieka.

Kto umyślnie

1)

narusza zakazy obowiązujące w

a)

parkach narodowych,

b)

rezerwatach przyrody,

c)

parkach krajobrazowych,

d)

obszarach chronionego krajobrazu,

e)

obszarach Natura 2000,

2)

narusza zakazy obowiązujące w stosunku do

a)

pomników przyrody,

b)

stanowisk dokumentacyjnych,

c)

użytków ekologicznych,

d)

zespołów przyrodniczo-krajobrazowych,

e)

(uchylona)

3)

nie zgłasza do rejestru, o którym mowa w art. 64 ust. 1, posiadanych lub hodowlanych

zwierząt,

4)

(uchylony)

5)

narusza zakaz, o którym mowa w art. 119a ust. 1,

6)

wprowadza do obrotu produkty z fok wbrew warunkom określonym w art. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1007/2009 z dnia 16

września 2009 r. w sprawie handlu produktami z fok

(Dz. Urz. UE L 286 z 31.10.2009, str. 36)

- podlega karze aresztu albo grzywny.

1.

Kto, wbrew przepisom ustawy, wchodzi w posiadanie okazów roślin, zwierząt, grzybów

objętych ochroną gatunkową w liczbie większej niż nieznaczna, w takich warunkach lub

w taki sposób, że ma to wpływ na zachowanie właściwego stanu ochrony gatunku,

podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

2.

Jeżeli sprawca czynu określonego w ust. 1 działa nieumyślnie,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

Kto

1)

bez dokumentu wymaganego na podstawie przepisów, o których mowa w art. 61 ust. 1,

lub wbrew jego warunkom przewozi przez granicę Unii Europejskiej okaz gatunku podlegającego

ochronie na podstawie przepisów, o których mowa w art. 61 ust. 1,

2)

narusza przepisy prawa Unii Europejskiej dotyczące ochrony gatunków dziko żyjących

zwierząt i roślin w zakresie regulacji obrotu nimi poprzez

a)

nieprzedkładanie zgłoszenia importowego,

b)

używanie okazów określonych gatunków w innym celu niż wskazany w zezwoleniu importowym,

c)

korzystanie w sposób nieuprawniony ze zwolnień od nakazów przy dokonywaniu obrotu

sztucznie rozmnożonymi roślinami,

d)

oferowanie zbycia lub nabycia, nabywanie lub pozyskiwanie, używanie lub wystawianie

publicznie w celach zarobkowych, zbywanie, przetrzymywanie lub przewożenie w celu

zbycia okazów określonych gatunków roślin lub zwierząt,

e)

używanie zezwolenia albo świadectwa dla okazu innego niż ten, dla którego było ono

wydane,

f)

składanie wniosku o wydanie zezwolenia importowego, eksportowego, reeksportowego,

lub świadectwa bez poinformowania o wcześniejszym odrzuceniu wniosku

- podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

1.

Kto handluje okazami gatunku podlegającego ochronie na podstawie przepisów, o których

mowa w art. 61 ust. 1, w liczbie większej niż nieznaczna, w takich warunkach lub w

taki sposób, że ma to wpływ na zachowanie właściwego stanu ochrony gatunku,

podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

2.

Jeżeli sprawca czynu określonego w ust. 1 działa nieumyślnie,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

W razie ukarania za wykroczenie określone w art. 127 albo w art. 131 lub skazania

za przestępstwo określone w art. 127a, art. 128 albo w art. 128a sąd może orzec

1)

przepadek przedmiotów służących do popełnienia wykroczenia lub przestępstwa oraz przedmiotów,

roślin, zwierząt lub grzybów pochodzących z wykroczenia lub przestępstwa, chociażby

nie stanowiły własności sprawcy;

2)

obowiązek przywrócenia stanu poprzedniego, a jeśli obowiązek taki nie byłby wykonalny

- nawiązkę do wysokości 10 000 złotych na rzecz organizacji społecznej działającej

w zakresie ochrony przyrody lub właściwego, ze względu na miejsce popełnienia wykroczenia

lub przestępstwa, wojewódzkiego funduszu ochrony środowiska i gospodarki wodnej.

1.

Sąd doręcza odpis wydanego prawomocnego orzeczenia o przepadku okazów gatunków

1)

ministrowi właściwemu do spraw środowiska - w przypadku gatunków objętych ochroną

na podstawie przepisów prawa Unii Europejskiej, o których mowa w art. 61 ust. 1;

2)

(uchylony)

3)

regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska właściwemu ze względu na miejsce popełnienia

wykroczenia lub przestępstwa - w przypadkach innych niż określone w pkt 1.

2.

Okazy gatunków podlegają przekazaniu podmiotom uprawnionym do ich utrzymywania, wyznaczanym

decyzją administracyjną przez organy, o których mowa w ust. 1.

3.

Organy, o których mowa w ust. 1, mogą zarządzić, w drodze decyzji administracyjnej,

na koszt skazanego, odesłanie okazów gatunków, wobec których przepadek orzeczono,

do państwa, z którego dokonano ich przywozu.

4.

Regionalny dyrektor ochrony środowiska może zarządzić, w drodze decyzji administracyjnej,

na koszt skazanego, uśmiercenie zwierząt lub zniszczenie roślin lub grzybów gatunków

obcych stanowiących własność sprawcy.

Kto

1)

prowadząc działalność gospodarczą w zakresie handlu zwierzętami gatunków podlegających

ochronie na podstawie przepisów, o których mowa w art. 61 ust. 1, nie posiada lub

nie przekazuje odpowiedniej dokumentacji stwierdzającej legalność pochodzenia zwierzęcia,

1a)

chwyta lub zabija dziko występujące zwierzęta, o których mowa w art. 49 pkt 1 lit.

a i b przy użyciu urządzeń, sposobów lub metod, o których mowa w art. 54,

2)

bez zezwolenia lub wbrew jego warunkom utworzy lub prowadzi ogród botaniczny, ogród

zoologiczny lub ośrodek,

3)

przeprowadzając likwidację ogrodu zoologicznego lub ośrodka nie zapewni przebywającym

tam zwierzętom warunków odpowiadających ich potrzebom biologicznym,

4)

narusza zakazy dotyczące zwierząt niebezpiecznych dla życia i zdrowia ludzi, o których

mowa w art. 73 ust. 1,

4a)

nie zachowując należytej ostrożności dopuszcza do ucieczki zwierzęcia z gatunku, o

którym mowa w art. 73 ust. 1 lub art. 120 ust. 2,

5)

bez zezwolenia lub wbrew jego warunkom przenosi z ogrodu botanicznego lub ogrodu zoologicznego

do środowiska przyrodniczego rośliny lub zwierzęta gatunków zagrożonych wyginięciem,

6)

(uchylony)

7)

stosuje środki chemiczne na drogach publicznych oraz ulicach i placach w sposób znacząco

szkodzący terenom zieleni lub zadrzewieniom,

8)

prowadzi działania wymagające zgłoszenia, o którym mowa w art. 118 ust. 1, bez dokonania

tego zgłoszenia albo niezgodnie z decyzją o wyrażeniu sprzeciwu, o której mowa w art.

118 ust. 6 pkt 1, albo bez uzyskania lub wbrew warunkom decyzji o warunkach prowadzenia

działań, o której mowa w art. 118 ust. 8, w przypadku nałożenia obowiązku jej uzyskania,

9)

wprowadza do środowiska przyrodniczego lub przemieszcza w tym środowisku rośliny,

zwierzęta lub grzyby gatunków obcych,

10)

bez zezwolenia lub wbrew jego warunkom sprowadza do kraju, przetrzymuje, prowadzi

hodowlę, rozmnaża lub sprzedaje na terenie kraju rośliny, zwierzęta lub grzyby gatunków

obcych, które w przypadku uwolnienia do środowiska przyrodniczego mogą zagrozić rodzimym

gatunkom lub siedliskom przyrodniczym,

11)

nie powiadamia regionalnego dyrektora ochrony środowiska lub wójta, burmistrza albo

prezydenta miasta o odkryciu kopalnych szczątków roślin lub zwierząt,

12)

wypala łąki, pastwiska, nieużytki, rowy, pasy przydrożne, szlaki kolejowe, trzcinowiska

lub szuwary,

13)

wbrew przepisom art. 125 zabija zwierzęta, niszczy rośliny lub grzyby lub niszczy

siedliska roślin, zwierząt lub grzybów,

14)

bez zezwolenia lub wbrew jego warunkom narusza zakazy w stosunku do roślin, zwierząt

lub grzybów objętych ochroną gatunkową

- podlega karze aresztu albo grzywny.

1.

W razie ukarania za wykroczenie określone w art. 131 pkt 4 sąd może orzec przepadek

zwierząt niebezpiecznych dla życia i zdrowia ludzi.

2.

Zwierzęta, o których mowa w ust. 1, podlegają przekazaniu podmiotom uprawnionym do

ich utrzymywania, wyznaczonym przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska.

Orzekanie w sprawach, o których mowa w art. 127 i 131, następuje na podstawie przepisów

Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.

(pominięte)

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2017 r., z wyjątkiem

1)

art. 14 pkt 19 i pkt 32 w zakresie uchylenia art. 69a ust. 3 i 4, które wchodzą w

życie z dniem 1 stycznia 2019 r.;

2)

art. 97-99, art. 100 ust. 2, art. 114 ust. 2 i art. 116, które wchodzą w życie z dniem

następującym po dniu ogłoszenia;

3)

art. 19 pkt 32, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2018 r.;

4)

art. 95, który wchodzi w życie z dniem 31 grudnia 2016 r.

Obrączki użyte do obrączkowania ptaków przed dniem wejścia w życie ustawy nie podlegają

wymianie na obrączki sporządzone zgodnie ze wzorem określonym w przepisach, o których

mowa w art. 55.

(pominięty)

1.

Wojewódzcy konserwatorzy przyrody powołani przed dniem wejścia w życie ustawy pozostają

na dotychczas zajmowanych stanowiskach.

2.

Z dniem wejścia w życie ustawy dotychczasowe stosunki pracy z wojewódzkimi konserwatorami

przyrody nawiązane na podstawie powołania przekształcają się w stosunki pracy na podstawie

umowy o pracę na czas nieokreślony, na warunkach pracy i płacy określonych w powołaniu.

Przepis art. 108 ust. 2 pkt 5 nie ma zastosowania do funkcjonariuszy Straży Parku

zatrudnionych w parku narodowym przed dniem wejścia w życie ustawy, przez okres nie

krótszy niż 10 lat.

Umundurowanie oraz przedmioty uzupełniające mundury pracowników Służb Parków Narodowych

i Służb Parków Krajobrazowych mogą być używane według dotychczas obowiązujących wzorów

do czasu wyczerpania zapasów.

(pominięty)

(pominięty)

(pominięty)

Straż Parku, Służba Parku Narodowego i Służba Parku Krajobrazowego działające przed

dniem wejścia w życie ustawy stają się odpowiednio Strażą Parku, Służbą Parku Narodowego

i Służbą Parku Krajobrazowego w rozumieniu niniejszej ustawy.

1.

Zadania Państwowej Rady Ochrony Przyrody, wojewódzkich rad ochrony przyrody, rad naukowych

parków narodowych, rad parków krajobrazowych lub rad zespołów parków krajobrazowych,

do czasu powołania członków tych organów, wykonują odpowiednio Państwowa Rada Ochrony

Przyrody, wojewódzkie komisje ochrony przyrody, rady parków narodowych i rady parków.

2.

Powołanie członków Państwowej Rady Ochrony Przyrody, wojewódzkich rad ochrony przyrody,

rad naukowych parków narodowych, rad parków krajobrazowych lub rad zespołów parków

krajobrazowych nastąpi w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

Formy ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-4 i 6-10, utworzone lub

wprowadzone przed dniem wejścia w życie ustawy stają się formami ochrony przyrody

w rozumieniu niniejszej ustawy.

1.

Plany ochrony dla parków narodowych, rezerwatów przyrody, parków krajobrazowych ustanowione

w okresie od dnia 2 lutego 2001 r. do dnia wejścia w życie ustawy stają się planami

ochrony w rozumieniu niniejszej ustawy.

2.

(uchylony)

3.

Dla parków krajobrazowych, które miały zatwierdzone rozporządzeniem plany ochrony

do dnia 2 lutego 2001 r., sporządza się, z ich wykorzystaniem, plany ochrony w rozumieniu

niniejszej ustawy, w terminie do 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

Parki gminne utworzone przed dniem wejścia w życie ustawy stają się parkami gminnymi

w rozumieniu niniejszej ustawy.

Strefy ochrony ostoi, miejsc rozrodu i regularnego przebywania zwierząt gatunków chronionych,

ustalone przed dniem wejścia w życie ustawy, stają się strefami ochrony ostoi, miejscami

rozrodu i regularnego przebywania zwierząt gatunków chronionych w rozumieniu niniejszej

ustawy.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie przepisów ustawy, o której mowa

w art. 161, zachowują moc do czasu wejścia w życie aktów wykonawczych wydanych na

podstawie niniejszej ustawy.

Do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją

ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe.

1.

Z dniem wejścia w życie ustawy Krajowy Zarząd Parków Narodowych przechodzi w stan

likwidacji. Aktywa i pasywa Krajowego Zarządu Parków Narodowych przejmuje minister

właściwy do spraw środowiska.

2.

Likwidację Krajowego Zarządu Parków Narodowych prowadzi się pod jego dotychczasową

nazwą z dodatkiem „w likwidacji”.

3.

Pracownicy Krajowego Zarządu Parków Narodowych z dniem wejścia w życie ustawy stają

się pracownikami urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw środowiska, z zastrzeżeniem

art. 160.

4.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych, w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw środowiska, w drodze rozporządzenia, dokona przeniesienia planowanych dochodów

i wydatków budżetowych w ramach części 41 - środowisko między działami i rozdziałami

budżetu państwa w zakresie dotyczącym zadań przejętych przez Ministerstwo Środowiska

z Krajowego Zarządu Parków Narodowych oraz określi limity zatrudnienia i kwoty wynagrodzeń

w podziale na działy i rozdziały budżetu państwa, z zachowaniem przeznaczenia środków

publicznych wynikającego z ustawy budżetowej.

5.

Do przeniesień, o których mowa w ust. 4, nie stosuje się ograniczeń wynikających z

art. 96 ust. 2 ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych.

1.

Stosunki pracy z pracownikami, o których mowa w art. 159 ust. 3, wygasają po upływie

3 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy

1)

jeżeli przed upływem 2 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy nie zostaną im zaproponowane

nowe warunki pracy i płacy na dalszy okres zatrudnienia albo

2)

w razie odmowy przyjęcia nowych warunków pracy i płacy, o których mowa w pkt 1, w

terminie nie późniejszym niż 2 tygodnie przed upływem 3 miesięcy od dnia wejścia w

życie ustawy.

2.

Pracodawca jest obowiązany powiadomić, w formie pisemnej, pracownika o terminie wygaśnięcia

stosunku pracy i o skutkach nieprzyjęcia nowych warunków pracy i płacy.

3.

Wcześniejsze rozwiązanie stosunku pracy przez pracodawcę może nastąpić za wypowiedzeniem.

4.

Pracownicy, o których mowa w art. 159 ust. 3, zachowują uprawnienia pracownicze wynikające

z aktów, na podstawie których powstał ich stosunek pracy przed dniem wejścia w życie

ustawy, do dnia

1)

wymienionego w ust. 1 pkt 2 - jeżeli przyjęli proponowane warunki pracy i płacy na

dalszy okres zatrudnienia, albo

2)

wygaśnięcia stosunku pracy, o którym mowa w ust. 1, albo

3)

wypowiedzenia, o którym mowa w ust. 3.

5.

W przypadku wygaśnięcia stosunku pracy, o którym mowa w ust. 1, lub wypowiedzenia,

o którym mowa w ust. 3, pracownikom przysługuje odprawa, o której mowa w art. 8 ustawy z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami

stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1474 oraz z 2017 r. poz. 2181).

Traci moc ustawa z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody

(Dz. U. z 2001 r. poz. 1079, z późn. zm..

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 maja 2004 r., z wyjątkiem art. 39 i 134 pkt 2, które

wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2005 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września 2017 r., z wyjątkiem

1)

art. 1, art. 116-219, art. 314, art. 326-336, art. 347, art. 348, art. 358 i art.

359, które wchodzą w życie po upływie 3 dni od dnia ogłoszenia;

2)

art. 4 pkt 9, 12, 14 lit. a, art. 15 pkt 26, pkt 29 lit. a w zakresie art. 22 ust.

1 pkt 3a, pkt 48, 49, pkt 54 w zakresie art. 36a ust. 14 i pkt 114 w zakresie art.

71d, art. 66 pkt 1, art. 80, art. 111 pkt 2, art. 113 pkt 2, art. 115, art. 220-223,

art. 225-313, art. 315-325, art. 349-357 i art. 360-368, które wchodzą w życie po

upływie 14 dni od dnia ogłoszenia;

3)

art. 15 pkt 118 lit. f i h oraz pkt 123 lit. m, które wchodzą w życie z dniem 1 lutego

2017 r.;

4)

art. 15 pkt 31, pkt 32 w zakresie art. 22ac ust. 1, art. 22ae ust. 2, art. 22ak ust.

1 i art. 85b ust. 2 i 5, pkt 33-43, pkt 44 w zakresie art. 22ar i art. 22at ust. 1

pkt 1, pkt 46, 47 i 120, art. 105 i art. 337-346, które wchodzą w życie z dniem 15

lutego 2017 r.;

5)

art. 4 pkt 5, 10 i 11, które wchodzą w życie z dniem 1 marca 2017 r.;

6)

art. 224, który wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 2017 r.;

7)

art. 66 pkt 3, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2022 r.

4.

Do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy, niewymienionych

w ust. 1-3, stosuje się przepisy dotychczasowe, z tym że organem wyższego stopnia

w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego jest Prezes Wód Polskich.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2018 r., z wyjątkiem

1)

art. 102-112, art. 494, art. 502, art. 506, art. 515, art. 525 ust. 3-6 oraz 8 i 9,

art. 539 ust. 3-5 i 7, art. 540 ust. 1-4, 6 i 7, art. 541, art. 542, art. 544 ust.

1, art. 554 oraz art. 570, które wchodzą w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia;

2)

art. 532 ust. 5 i 6, które wchodzą w życie z dniem 31 grudnia 2017 r.;

3)

art. 524, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2019 r.;

4)

art. 274 pkt 1, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2020 r.;

5)

art. 36 ust. 1-3 oraz 6 i 7 oraz art. 303 ust. 1 i 4, które wchodzą w życie z dniem

1 stycznia 2021 r.