Umowa międzynarodowa Konwencja wielostronna implementująca środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku, sporządzona w Paryżu dnia 24 listopada 2016 r.

Konwencja niniejsza modyfikuje wszystkie Umowy Podatkowe, do których ma zastosowanie,

o których mowa w Artykule 2 ustępie 1 litera a) (Interpretacja pojęć).

1.

Dla celów niniejszej Konwencji, zastosowanie mają następujące definicje

a)

Pojęcie „Umowa Podatkowa, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja” oznacza umowę

o unikaniu podwójnego opodatkowania w odniesieniu do podatków od dochodu (niezależnie

czy dotyczy ona także innych podatków)

i)

która obowiązuje między dwiema lub większą liczbą

A)

Stron; oraz/lub

B)

jurysdykcji lub terytoriów, które są stronami umowy, o której mowa powyżej, i za których

sprawy międzynarodowe odpowiedzialna jest dana Strona; oraz

ii)

w odniesieniu do której każda z tych Stron dokonała notyfikacji Depozytariuszowi,

wymieniając zarówno samą umowę, jak również wszelkie instrumenty zmieniające lub towarzyszące

(zidentyfikowane po tytule, nazwach stron, dacie podpisania i dacie wejścia w życie,

jeśli ma ona zastosowanie na moment notyfikacji), jako umowę, którą planuje objąć

niniejszą Konwencją.

b)

Pojęcie „Strona” oznacza

i)

Państwo, w stosunku do którego niniejsza Konwencja obowiązuje, zgodnie z Artykułem

34 (Wejście w życie); lub

ii)

jurysdykcję, która podpisała niniejszą Konwencję zgodnie z Artykułem 27 ustęp 1 litera

b) lub c) (Podpisanie i ratyfikacja, przyjęcie lub zatwierdzenie) i w stosunku do

której niniejsza Konwencja obowiązuje zgodnie z Artykułem 34 (Wejście w życie).

c)

Pojęcie „Umawiająca się Jurysdykcja” oznacza stronę Umowy Podatkowej, do której ma

zastosowanie niniejsza Konwencja.

d)

Pojęcie „Sygnatariusz” oznacza Państwo lub jurysdykcję, które podpisały Konwencję, ale w stosunku do których ta Konwencja

jeszcze nie weszła w życie.

2.

Przy stosowaniu niniejszej Konwencji przez Stronę w dowolnym czasie, jeżeli z kontekstu

nie wynika inaczej, każde pojęcie niezdefiniowane w Konwencji ma takie znaczenie,

jakie wynika w danym czasie z postanowień odpowiedniej Umowy Podatkowej, do której

ma zastosowanie niniejsza Konwencja.

1.

Dla celów Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie mniejsza Konwencja, dochód uzyskany

przez lub za pośrednictwem podmiotu lub struktury, które są uznawane w całości lub

w części za transparentne podatkowo zgodnie z prawem podatkowym którejkolwiek z Umawiających

się Jurysdykcji, będzie uważany za dochód osoby mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę

na terytorium Umawiającej się Jurysdykcji, ale tylko w zakresie, w jakim ten dochód

dla celów opodatkowania przez tę Umawiającą się Jurysdykcję jest traktowany jako dochód

osoby mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium tej Umawiającej się

Jurysdykcji.

2.

Postanowienia Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, które

zobowiązują Umawiającą się Jurysdykcję do zwolnienia z podatku dochodowego lub przyznania

odliczenia lub zaliczenia w wysokości równej podatkowi zapłaconemu od dochodu uzyskanego

przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium tej Umawiającej

się Jurysdykcji, który może być opodatkowany przez drugą Umawiającą się Jurysdykcję

zgodnie z postanowieniami Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja,

nie będą miały zastosowania w zakresie, w jakim postanowienia te dopuszczają opodatkowanie

przez tę drugą Umawiającą się Jurysdykcję wyłącznie z tego powodu, że taki dochód

stanowi jednocześnie dochód uzyskany przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę

na terytorium tej drugiej Umawiającej się Jurysdykcji.

3.

W odniesieniu do Umów Podatkowych, do których ma zastosowanie niniejsza Konwencja,

w stosunku do których jedna lub więcej Stron złożyła zastrzeżenie, o którym mowa w

Artykule 11 ustęp 3 litera a) (Stosowanie przepisów Umów Podatkowych w celu zastrzeżenia

prawa Strony do opodatkowania osób mających miejsce zamieszkania lub siedzibę na jej

terytorium), następujące zdanie zostanie dodane na końcu ustępu 1: „W żadnym przypadku

postanowienia tego ustępu nie będą interpretowane w taki sposób, że naruszają prawo

Umawiającej się Jurysdykcji do opodatkowania osób mających miejsce zamieszkania lub

siedzibę na terytorium tej Umawiającej się Jurysdykcji”.

4.

Ustęp 1 (w brzmieniu, które może zostać zmodyfikowane przez ustęp 3) będzie miał zastosowanie

w miejsce lub w przypadku braku postanowień Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie

niniejsza Konwencja, w zakresie, w jakim odnoszą się one do kwestii czy dochód uzyskany

za pośrednictwem podmiotów lub struktur, które są traktowane jako transparentne podatkowo

zgodnie z prawem podatkowym którejkolwiek Umawiającej się Jurysdykcji (czy to na podstawie

zasad ogólnych czy też szczegółowego określenia schematów stanów faktycznych i typów

podmiotów lub struktur) będzie traktowany jak dochód osoby mającej miejsce zamieszkania

lub siedzibę na terytorium Umawiającej się Jurysdykcji.

5.

Strona może zastrzec prawo do

a)

niestosowania w całości niniejszego Artykułu w odniesieniu do zawartych przez nią

Umów Podatkowych, do których ma zastosowanie niniejsza Konwencja;

b)

niestosowania ustępu 1 w odniesieniu do zawartych przez nią Umów Podatkowych, do których

ma zastosowanie niniejsza Konwencja, które zawierają już postanowienie, o którym mowa

w ustępie 4;

c)

niestosowania ustępu 1 w odniesieniu do zawartych przez nią Umów Podatkowych, do których

ma zastosowanie niniejsza Konwencja, które zawierają już postanowienie, o którym mowa

w ustępie 4, które odmawia przyznania korzyści umownych w przypadku dochodu uzyskiwanego

przez lub za pośrednictwem podmiotu lub struktury utworzonych na terytorium trzeciej

jurysdykcji;

d)

niestosowania ustępu 1 w odniesieniu do zawartych przez nią Umów Podatkowych, do których

ma zastosowanie niniejsza Konwencja, które zawierają już postanowienie, o którym mowa

w ustępie 4, które szczegółowo reguluje postępowanie w stosunku do określonych schematów

stanów faktycznych oraz rodzajów podmiotów lub struktur;

e)

niestosowania ustępu 1 w odniesieniu do zawartych przez nią Umów Podatkowych, do których

ma zastosowanie niniejsza Konwencja, które zawierają już postanowienie, o którym mowa

w ustępie 4, które szczegółowo reguluje postępowanie w stosunku do określonych schematów

stanów faktycznych oraz rodzajów podmiotów lub struktur oraz odmawia przyznania korzyści

umownych w odniesieniu do dochodu uzyskiwanego przez lub za pośrednictwem podmiotów

lub struktur utworzonych na terytorium trzeciej jurysdykcji;

f)

niestosowania ustępu 2 w odniesieniu do zawartych przez nią Umów Podatkowych, do których

ma zastosowanie niniejsza Konwencja;

g)

stosowania ustępu 1 wyłącznie w odniesieniu do zawartych przez nią Umów Podatkowych,

do których ma zastosowanie niniejsza Konwencja, które zawierają już postanowienie,

o którym mowa w ustępie 4, które szczegółowo reguluje postępowanie w stosunku do określonych

schematów stanów faktycznych oraz rodzajów podmiotów lub struktur.

6.

Każda ze Stron, która nie złożyła zastrzeżenia, o którym mowa w ustępie 5 litera a)

lub b), notyfikuje Depozytariuszowi, czy każda z zawartych przez nią Umów Podatkowych,

do których ma zastosowanie niniejsza Konwencja, zawiera postanowienie, o którym mowa

w ustępie 4, które nie jest przedmiotem zastrzeżeń na podstawie ustępu 5 litery od

c) do e), i w takim przypadku wskazuje numer artykułu i ustępu każdego takiego postanowienia.

W przypadku Strony, która złożyła zastrzeżenie, o którym mowa w ustępie 5 litera g),

notyfikacja na podstawie poprzedniego zdania powinna być ograniczona do Umów Podatkowych,

do których ma zastosowanie niniejsza Konwencja, które są przedmiotem tego zastrzeżenia.

W przypadku, gdy wszystkie Umawiające się Jurysdykcje dokonały notyfikacji w odniesieniu

do danego postanowienia Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja,

postanowienie to zostanie zastąpione przez postanowienia ustępu 1 (w brzmieniu, które

może zostać zmodyfikowane przez ustęp 3) w zakresie przewidzianym w ustępie 4. W pozostałych

przypadkach ustęp 1 (w brzmieniu, które może zostać zmodyfikowane przez ustęp 3) będzie

miał zastosowanie, zastępując postanowienia Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie

niniejsza Konwencja, wyłącznie w zakresie, w jakim postanowienia te są niezgodne z

ustępem 1 (w brzmieniu, które może zostać zmodyfikowane przez ustęp 3).

1.

Jeżeli na podstawie postanowień Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza

Konwencja, osoba inna niż osoba fizyczna ma siedzibę na terytorium więcej niż jednej

Umawiającej się Jurysdykcji, właściwe organy Umawiających się Jurysdykcji podejmą

starania do określenia w drodze wzajemnego porozumienia na terytorium której z Umawiających

się Jurysdykcji będzie uważać się, że dana osoba ma siedzibę dla celów Umowy Podatkowej,

do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, mając na względzie miejsce położenia

jej faktycznego zarządu, miejsce utworzenia lub inny sposób jej ustanowienia oraz

wszelkie inne mające znaczenie czynniki. W razie braku osiągnięcia takiego porozumienia,

osoba ta nie będzie uprawniona do jakiejkolwiek ulgi lub zwolnienia od podatku przewidzianych

w Umowie Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, chyba że w zakresie

oraz w sposób, które mogą zostać uzgodnione przez właściwe organy Umawiających się

Jurysdykcji.

2.

Ustęp 1 będzie miał zastosowanie w miejsce lub w przypadku braku postanowień Umowy

Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, które przewidują zasady

ustalania czy osoba inna niż osoba fizyczna, będzie uważana za osobę mającą siedzibę

na terytorium jednej z Umawiających się Jurysdykcji, w przypadkach gdy taka osoba

byłaby traktowana jako posiadająca siedzibę na terytorium więcej niż jednej Umawiającej

się Jurysdykcji. Jednakże, ustęp 1 nie będzie miał zastosowania do postanowień Umowy

Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, szczegółowo regulujących

kwestię siedziby spółek uczestniczących w porozumieniach o podwójnych notowaniach

(dual-listed company arrangements).

3.

Strona może zastrzec prawo do

a)

niestosowania w całości niniejszego Artykułu w odniesieniu do zawartych przez nią

Umów Podatkowych, do których ma zastosowanie niniejsza Konwencja;

b)

niestosowania w całości niniejszego Artykułu w odniesieniu do zawartych przez nią

Umów Podatkowych, do których ma zastosowanie niniejsza Konwencja, które odnoszą się

już do przypadków, gdy osoba inna niż osoba fizyczna posiada siedzibę na terytorium

więcej niż jednej z Umawiających się Jurysdykcji, poprzez ustanowienie wymogu podjęcia

starań przez właściwe organy do osiągnięcia wzajemnego porozumienia w celu ustalenia

jednego miejsca siedziby na terytorium jednej z Umawiających się Jurysdykcji;

c)

niestosowania w całości niniejszego Artykułu w odniesieniu do zawartych przez nią

Umów Podatkowych, do których ma zastosowanie niniejsza Konwencja, które odnoszą się

już do przypadków gdy osoba inna niż osoba fizyczna posiada siedzibę na terytorium

więcej niż jednej z Umawiających się Jurysdykcji, poprzez odmówienie przyznania korzyści

umownych bez wymogu podjęcia starań przez właściwe organy do osiągnięcia wzajemnego

porozumienia w celu ustalenia jednego miejsca siedziby na terytorium jednej z Umawiających

się Jurysdykcji;

d)

niestosowania w całości niniejszego Artykułu w odniesieniu do zawartych przez nią

Umów Podatkowych, do których ma zastosowanie niniejsza Konwencja, które już odnoszą

się do przypadków gdy osoba inna niż osoba fizyczna posiada siedzibę na terytorium

więcej niż jednej Umawiającej się Jurysdykcji, poprzez ustanowienie wymogu podjęcia

starań przez właściwe organy do osiągnięcia wzajemnego porozumienia w celu ustalenia

jednego miejsca siedziby na terytorium jednej Umawiającej się Jurysdykcji, oraz określenia

zasad postępowania w stosunku do takiej osoby na podstawie Umowy Podatkowej, do której

ma zastosowanie niniejsza Konwencja, w sytuacji, gdy takie porozumienie nie może zostać

osiągnięte;

e)

zastąpienia, dla celów zawartych przez nią Umów Podatkowych, do których ma zastosowanie

niniejsza Konwencja, ostatniego zdania ustępu 1 następującym fragmentem: „W przypadku

braku takiego porozumienia, osoba taka nie będzie uprawniona do jakiejkolwiek ulgi

lub zwolnienia od podatku przewidzianych w Umowie Podatkowej, do której ma zastosowanie

niniejsza Konwencja.”;

f)

niestosowania w całości niniejszego Artykułu do zawartych przez nią Umów Podatkowych,

do których ma zastosowanie niniejsza Konwencja, ze Stronami, które złożyły zastrzeżenie,

o którym mowa w literze e).

4.

Każda ze Stron, która nie złożyła zastrzeżenia na podstawie ustępu 3 litera a), notyfikuj

e Depozytariuszowi, czy każda z zawartych przez nią Umów Podatkowych, do których ma

zastosowanie niniejsza Konwencja, zawiera postanowienie, o którym mowa w ustępie 2,

które nie jest przedmiotem zastrzeżeń, o których mowa w ustępie 3 litery od b) do

d), i w takim przypadku wskazuje numer artykułu i ustępu każdego takiego postanowienia.

W przypadku, gdy wszystkie Umawiające się Jurysdykcje dokonały notyfikacji w odniesieniu

do danego postanowienia Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja,

postanowienie to zostanie zastąpione przez postanowienia ustępu 1. W pozostałych przypadkach

ustęp 1 będzie miał zastosowanie, zastępując postanowienia Umowy Podatkowej, do której

ma zastosowanie niniejsza Konwencja, wyłącznie w zakresie, w jakim postanowienia te

są niezgodne z ustępem 1.

1.

Strona może dokonać wyboru stosowania ustępów 2 i 3 (Opcja A) albo ustępów 4 i 5 (Opcja

B) albo ustępów 6 i 7 (Opcja C) albo może dokonać wyboru niestosowania żadnej z Opcji.

Jeżeli każda z Umawiających się Jurysdykcji, będących stroną Umowy Podatkowej, do

której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, wybierze odmienną Opcję (lub gdy jedna

Umawiająca się Jurysdykcja dokonuje wyboru jednej z Opcji, a druga wybiera niestosowanie

żadnej z Opcji), wówczas Opcja wybrana przez każdą Umawiającą się Jurysdykcję będzie

miała zastosowanie w stosunku do osób mających miejsce zamieszkania lub siedzibę na

terytorium tej Umawiającej się Jurysdykcji.

Opcja A

2.

Postanowienia Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, które

zwalniałyby z opodatkowania dochód lub majątek uzyskany lub posiadany przez osobę

mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium Umawiającej się Jurysdykcji

w celu uniknięcia podwójnego opodatkowania w tej Umawiającej się Jurysdykcji, nie

będą miały zastosowania, jeśli druga Umawiająca się Jurysdykcja stosuje postanowienia

tej Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, aby zwolnić taki

dochód lub majątek z opodatkowania lub zmniejszyć stawkę, którą dany dochód lub majątek

mogą być opodatkowane. W tym drugim przypadku, pierwsza wymieniona Umawiająca się

Jurysdykcja zezwoli na odliczenie od podatku od dochodu lub majątku uzyskanego lub

posiadanego przez taką osobę kwoty równej podatkowi zapłaconemu w tej drugiej Umawiającej

się Jurysdykcji. Jednakże odliczenie takie nie może przekroczyć tej części podatku,

obliczonego przed dokonaniem odliczenia, która przypada na tę część dochodu lub majątku,

która może być opodatkowana w tej drugiej Umawiającej się Jurysdykcji.

3.

Ustęp 2 będzie miał zastosowanie do Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza

Konwencja, która wymagałyby od Umawiającej się Jurysdykcji zwolnienia dochodu lub

majątku z opodatkowania, o którym mowa w tym ustępie.

Opcja B

4.

Postanowienia Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, które

zwalniałyby z opodatkowania dochód uzyskany przez osobę mającą miejsce zamieszkania

lub siedzibę na terytorium Umawiającej się Jurysdykcji w celu uniknięcia podwójnego

opodatkowania w tej Umawiającej się Jurysdykcji z uwagi na to, że taki dochód w tej

Umawiającej się Jurysdykcji jest traktowany jak dywidenda, nie będą miały zastosowania,

jeśli taki dochód daje prawo do odliczenia dla celów ustalenia przychodów podlegających

opodatkowaniu po stronie osoby mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugiej

Umawiającej się Jurysdykcji, zgodnie z prawami tej drugiej Umawiającej się Jurysdykcji.

W takim przypadku, pierwsza wymieniona Umawiająca się Jurysdykcja zezwoli na odliczenie

od podatku od dochodu takiej osoby kwoty równej podatkowi zapłaconemu w tej drugiej

Umawiającej się Jurysdykcji. Jednakże odliczenie takie nie może przekroczyć tej części

podatku, obliczonego przed dokonaniem odliczenia, która przypada na dochód, który

może być opodatkowany w tej drugiej Umawiającej się Jurysdykcji.

5.

Ustęp 4 będzie miał zastosowanie do Umowy Podatkowej, do której stosuje się niniejszą

Konwencję, która wymagałaby od Umawiającej się Jurysdykcji zwolnienia z opodatkowania

dochodu opisanego w tym ustępie.

Opcja C

6.

a)

W przypadku, gdy osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającej się

Jurysdykcji uzyskuje dochód lub posiada majątek, które zgodnie z postanowieniami Umowy

Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, mogą być opodatkowane przez

drugą Umawiającą się Jurysdykcję (z wyłączeniem sytuacji, gdy te postanowienia zezwalają

na opodatkowanie przez tę drugą Umawiającą się Jurysdykcję wyłącznie z powodu, że

dany dochód jest także dochodem uzyskiwanym przez osobę mającą miejsce zamieszkania

lub siedzibę na terytorium tej drugiej Umawiającej się Jurysdykcji), pierwsza wymieniona

Umawiająca się Jurysdykcja zezwoli na

i)

odliczenie od podatku od dochodu takiej osoby kwoty równej podatkowi od dochodu zapłaconemu

w tej drugiej Umawiającej się Jurysdykcji;

ii)

odliczenie od podatku od majątku takiej osoby kwoty równej podatkowi od majątku zapłaconemu

w tej drugiej Umawiającej się Jurysdykcji. Jednakże odliczenie takie nie może przekroczyć

tej części podatku od dochodu lub od majątku, obliczonego przed dokonaniem odliczenia,

która przypada na taki dochód lub majątek, które mogą być opodatkowane w tej drugiej

Umawiającej się Jurysdykcji.

b)

Jeżeli zgodnie z jakimkolwiek postanowieniem Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie

niniejsza Konwencja, dochód uzyskany lub majątek posiadany przez osobę mającą miejsce

zamieszkania lub siedzibę w Umawiającej się Jurysdykcji jest zwolniony z opodatkowania

przez tę Umawiającą się Jurysdykcję, wówczas ta Umawiającą się Jurysdykcja może przy

obliczaniu kwoty podatku od pozostałego dochodu lub majątku takiej osoby uwzględnić

zwolniony dochód lub majątek.

7.

Ustęp 6 będzie miał zastosowanie w miejsce postanowień Umowy Podatkowej, do której

ma zastosowanie niniejsza Konwencja, które dla celów uniknięcia podwójnego opodatkowania

nakładają na Umawiającą się Jurysdykcję obowiązek zwolnienia z podatku przez tę Umawiającą

się Jurysdykcję dochodu osiągniętego lub majątku posiadanego przez osobę mającą miejsce

zamieszkania lub siedzibę na terytorium tej Umawiającej się Jurysdykcji, które zgodnie

z postanowieniami takiej Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja,

mogą być opodatkowane w drugiej Umawiającej się Jurysdykcji.

8.

Strona, która nie wybiera zastosowania Opcji przewidzianej w ustępie 1 może zastrzec

prawo niestosowania niniejszego Artykułu w całości w odniesieniu do jednej lub większej

liczby wskazanych Umów Podatkowych, do których ma zastosowanie niniejsza Konwencja

(lub w odniesieniu do wszystkich zawartych przez nią Umów Podatkowych, do których

ma zastosowanie niniejsza Konwencja).

9.

Strona, która nie wybiera zastosowania Opcji C, może zastrzec prawo, w odniesieniu

do jednej lub większej liczby wskazanych Umów Podatkowych, do których ma zastosowanie

niniejsza Konwencja (lub w odniesieniu do wszystkich zawartych przez nią Umów Podatkowych,

do których ma zastosowanie niniejsza Konwencja), by nie zezwolić drugiej Umawiającej

się Jurysdykcji (lub innym Umawiającym się Jurysdykcjom) na zastosowanie Opcji C.

10.

Każda ze Stron, która dokonuje wyboru stosowania Opcji przewidzianej w ustępie 1,

notyfikuje Depozytariuszowi swój wybór Opcji. Notyfikacja powinna również zawierać

a)

w przypadku Strony, która dokonuje wyboru Opcji A, listę zawartych przez nią Umów

Podatkowych, do których ma zastosowanie niniejsza Konwencja, które zawierają postanowienie,

o którym mowa w ustępie 3, jak również numer artykułu oraz ustępu każdego takiego

postanowienia;

b)

w przypadku Strony, która dokonuje wyboru Opcji B, listę zawartych przez nią Umów

Podatkowych, do których ma zastosowanie niniejsza Konwencja, które zawierają postanowienie,

o którym mowa w ustępie 5, jak również numer artykułu oraz ustępu każdego takiego

postanowienia;

c)

w przypadku Strony, która dokonuje wyboru Opcji C, listę zawartych przez nią Umów

Podatkowych, do których ma zastosowanie niniejsza Konwencja, które zawierają postanowienie,

o którym mowa w ustępie 7, jak również numer artykułu oraz ustępu każdego takiego

postanowienia.

Dana Opcja będzie miała zastosowanie w odniesieniu do postanowienia Umowy Podatkowej,

do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, wyłącznie w przypadku gdy Strona, która

wybierze stosowanie tej Opcji, dokona notyfikacji w odniesieniu do tego postanowienia.

1.

Umowa Podatkowa, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, zostanie zmodyfikowana

w ten sposób, aby preambuła zawierała następujący fragment

„

Mając na celu eliminowanie podwójnego opodatkowania w odniesieniu do podatków objętych

niniejszą umową, bez stwarzania możliwości nieopodatkowania lub obniżonego opodatkowania

poprzez uchylanie się lub unikanie opodatkowania (włączając w to nabywanie korzyści

umownych przez osoby nieuprawnione (treaty-shopping), mające na celu uzyskanie ulg

przewidzianych w tej umowie pośrednio na korzyść osób mających miejsce zamieszkania

lub siedzibę na terytoriach trzecich jurysdykcji),

”

.

2.

Fragment, o którym mowa w ustępie 1, zostanie włączony do tekstu Umowy Podatkowej,

do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, w miejsce lub w przypadku braku tekstu

preambuły w tej Umowie Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja,

odnoszącego się do zamiaru eliminowania podwójnego opodatkowania, niezależnie, czy

fragment ten odnosi się także do zamiaru niestwarzania możliwości nieopodatkowania

lub obniżonego opodatkowania.

3.

Strona może także dokonać wyboru w zakresie włączenia następującego fragmentu preambuły

do Umów Podatkowych, do których ma zastosowanie niniejsza Konwencja, które nie zawierają

w preambule tekstu odnoszącego się do pragnienia rozwijania relacji ekonomicznych

lub wzmocnienia współpracy w zakresie spraw podatkowych

„

Pragnąc rozwijać relacje ekonomiczne i wzmacniać współpracę w zakresie spraw podatkowych,

”

.

4.

Strona może zastrzec prawo do niestosowania ustępu 1 w odniesieniu do zawartych przez

nią Umów Podatkowych, do których ma zastosowanie niniejsza Konwencja, które zawierają

już w preambule odniesienie do zamiaru Umawiających się Jurysdykcji w zakresie eliminowania

podwójnego opodatkowania bez stwarzania możliwości nieopodatkowania lub obniżonego

opodatkowania, bez względu na to, czy odniesienie to jest ograniczone wyłącznie do

przypadków uchylania się lub unikania opodatkowania (włączając w to nabywanie korzyści

umownych przez osoby nieuprawnione (treaty-shopping), mające na celu uzyskanie ulg

przewidzianych w tych umowach pośrednio na korzyść osób mających miejsce zamieszkania

lub siedzibę na terytoriach trzecich jurysdykcji) czy też ma szerszy kontekst.

5.

Każda ze Stron notyfikuje Depozytariuszowi, czy każda z zawartych przez nią Umów Podatkowych,

do których ma zastosowanie niniejsza Konwencja, innych niż te objęte zakresem zastrzeżenia

złożonego na podstawie ustępu 4, zawiera w preambule tekst, o którym mowa w ustępie

2, i w takim przypadku wskazuje fragment stosownego akapitu preambuły. W przypadku,

gdy każda z Umawiających się Jurysdykcji dokona notyfikacji w odniesieniu do danego

fragmentu preambuły, taki tekst zostanie zastąpiony przez tekst, o którym mowa w ustępie

1. W pozostałych przypadkach tekst, o którym mowa w ustępie 1 zostanie dodatkowo włączony

do istniejącej preambuły.

6.

Każda ze Stron, która dokonuje wyboru stosowania ustępu 3, notyfikuje Depozytariuszowi

swój wybór. Taka notyfikacja zawiera również listę zawartych przez nią Umów Podatkowych,

do których ma zastosowanie niniejsza Konwencja, które nie zawierają w preambule tekstu

odnoszącego się do pragnienia rozwijania relacji ekonomicznych lub wzmacniania współpracy

w zakresie spraw podatkowych. Tekst, o którym mowa w ustępie 3, zostanie włączony

do Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, tylko w przypadku

gdy wszystkie Umawiające się Jurysdykcje dokonały wyboru stosowania tego ustępu oraz

notyfikacji w odniesieniu do danej Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza

Konwencja.

1.

Bez względu na postanowienia Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza

Konwencja, korzyść w niej przewidziana nie zostanie przyznana w odniesieniu do części

dochodu lub majątku, jeżeli można racjonalnie przyjąć, mając na względzie wszelkie

mające znaczenie fakty i okoliczności, że uzyskanie tej korzyści było jednym z głównych

celów utworzenia jakiekolwiek struktury lub zawarcia jakiekolwiek transakcji, które

spowodowały bezpośrednio lub pośrednio powstanie tej korzyści, chyba że ustalono,

że przyznanie tej korzyści w danych okolicznościach byłoby zgodne z przedmiotem oraz

celem odpowiednich postanowień Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza

Konwencja.

2.

Ustęp 1 będzie miał zastosowanie w miejsce lub w przypadku braku postanowień Umowy

Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, które odmawiają w całości

lub w części korzyści, które zostałyby przyznane na podstawie Umowy Podatkowej, do

której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, jeżeli głównym celem lub jednym z głównych

celów utworzenia jakiejkolwiek struktury lub zawarcia jakiejkolwiek transakcji lub

jakiejkolwiek osoby, której dana struktura lub transakcja dotyczy, było osiągnięcie

tych korzyści.

3.

Strona, która nie złożyła zastrzeżenia na podstawie ustępu 15 litera a), może także

dokonać wyboru stosowania ustępu 4 w odniesieniu do zawartych przez nią Umów Podatkowych,

do których ma zastosowanie niniejsza Konwencja.

4.

W przypadku, gdy korzyść przewidziana w Umowie Podatkowej, do której ma zastosowanie

niniejsza Konwencja, nie jest przyznana osobie na podstawie jej postanowień (w brzmieniu,

które może zostać zmodyfikowane przez niniejszą Konwencję), które odmawiają w całości

lub w części korzyści, które byłyby przyznane na podstawie postanowień Umowy Podatkowej,

do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, z uwagi na to, że głównym celem lub

jednym z głównych celów jakiejkolwiek struktury lub transakcji lub jakiejkolwiek osoby,

której dotyczy dana struktura lub transakcja, było osiągnięcie tych korzyści, właściwy

organ Umawiającej się Jurysdykcji, który przyznałby tę korzyść, będzie mimo to traktował

tę osobę jako uprawnioną do tej korzyści lub do innych korzyści w odniesieniu do danej

części dochodu lub majątku, jeżeli ten właściwy organ na wniosek tej osoby i po analizie

wszelkich faktów i okoliczności mających znaczenie ustali, że takie korzyści zostałyby

tej osobie przyznane w sytuacji braku transakcji lub struktury. Właściwy organ Umawiającej

się Jurysdykcji, do którego osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium

drugiej Umawiającej się Jurysdykcji zwróciła się z wnioskiem na podstawie tego ustępu,

skonsultuje się z właściwym organem drugiej Umawiającej się Jurysdykcji przed odmową

uwzględnienia wniosku.

5.

Ustęp 4 będzie miał zastosowanie do postanowień Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie

niniejsza Konwencja (które mogą zostać zmodyfikowane przez niniejszą Konwencję), które

odmawiają w całości lub w części korzyści, które byłyby przyznane na podstawie danej

Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, w sytuacji gdy głównym

celem lub jednym z głównych celów utworzenia jakiekolwiek struktury lub zawarcia jakiejkolwiek

transakcji lub jakiejkolwiek osoby, której dotyczy dana struktura lub transakcja,

było uzyskanie tych korzyści.

6.

Strona może dokonać wyboru stosowania postanowień zawartych w ustępach od 8 do 13

(dalej: „Przepis Dotyczący Uproszczonego Ograniczenia Korzyści Umownych”) w odniesieniu

do zawartych przez nią Umów Podatkowych, do których ma zastosowanie niniejsza Konwencja,

poprzez złożenie notyfikacji, o której mowa w ustępie 17 litera c). Przepis Dotyczący

Uproszczonego Ograniczenia Korzyści Umownych będzie miał zastosowanie w odniesieniu

do Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, tylko w przypadku

gdy wszystkie Umawiające się Jurysdykcje dokonały wyboru w zakresie jego stosowania.

7.

W przypadkach gdy niektóre, lecz nie wszystkie Umawiające się Jurysdykcje, które są

stronami danej Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, dokonują

wyboru stosowania Przepisu Dotyczącego Uproszczonego Ograniczenia Korzyści Umownych

zgodnie z ustępem 6, wówczas, bez względu na postanowienia tego ustępu, Przepis Dotyczący

Uproszczonego Ograniczenia Korzyści Umownych będzie stosowany w odniesieniu do przyznania

korzyści zgodnie z taką Umową Podatkową, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja

a)

przez wszystkie Umawiające się Jurysdykcje, jeżeli wszystkie Umawiające się Jurysdykcje,

które nie dokonały zgodnie z ustępem 6 wyboru stosowania Przepisu Dotyczącego Uproszczonego

Ograniczenia Korzyści Umownych wyrażają zgodę na jego stosowanie poprzez dokonanie

wyboru stosowania postanowień niniejszej litery oraz dokonają odpowiedniej notyfikacji

Depozytariuszowi; lub

b)

wyłącznie przez tę Umawiającą się Jurysdykcję, która dokonuje wyboru stosowania Przepisu

Dotyczącego Uproszczonego Ograniczenia Korzyści Umownych, jeśli wszystkie Umawiające

się Jurysdykcje, które nie dokonały zgodnie z ustępem 6 wyboru stosowania Przepisu

Dotyczącego Uproszczonego Ograniczenia Korzyści Umownych, wyrażają zgodę na jego stosowanie

poprzez dokonanie wyboru stosowania postanowień niniejszej litery oraz dokonają odpowiedniej

notyfikacji Depozytariuszowi.

Przepis Dotyczący Uproszczonego Ograniczenia Korzyści Umownych

8.

Z zastrzeżeniem odmiennych postanowień w Przepisie Dotyczącym Uproszczonego Ograniczenia

Korzyści Umownych, osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium Umawiającej

się Jurysdykcji, która jest stroną Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza

Konwencja, nie będzie uprawniona do korzyści, która byłaby przyznana postanowieniami

tej Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, innej niż korzyść

przewidziana zgodnie z następującymi postanowieniami tej Umowy Podatkowej, do której

ma zastosowanie niniejsza Konwencja

a)

które określają miejsce siedziby osoby innej niż osoba fizyczna, w sytuacji posiadania

siedziby na terytorium więcej niż jednej Umawiającej się Jurysdykcji na podstawie

postanowień danej Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja,

definiujących pojęcie osoby mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium

Umawiającej się Jurysdykcji;

b)

które przewidują, że Umawiająca się Jurysdykcja zapewni przedsiębiorstwu tej Umawiającej

się Jurysdykcji odpowiednią korektę współzależną, następującą po pierwotnej korekcie

dokonanej przez drugą Umawiającą się Jurysdykcję, zgodnie z Umową Podatkową, do której

ma zastosowanie niniejsza Konwencja, do wysokości kwoty podatku wymierzonego w pierwszej

wymienionej Umawiającej się Jurysdykcji z tytułu zysków przedsiębiorstwa powiązanego;

lub

c)

które zezwalają na wystąpienie przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę

na terytorium Umawiającej się Jurysdykcji z wnioskiem do właściwego organu tej Umawiającej

się Jurysdykcji o rozpatrzenie spraw opodatkowania niezgodnego z Umową Podatkową,

do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, chyba, że taka osoba jest „osobą kwalifikowaną”,

o której mowa w ustępie 9, w momencie, kiedy dana korzyść zostałaby przyznana.

9.

Osobie mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium Umawiającej się Jurysdykcji,

która jest stroną Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja,

zostanie przyznany status osoby kwalifikowanej w momencie, w którym korzyść zostałaby

przyznana przez Umowę Podatkową, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, jeśli

w tym momencie osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium Umawiającej

się Jurysdykcji, która jest stroną Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza

Konwencja jest

a)

osobą fizyczną;

b)

tą Umawiającą się Jurysdykcją lub jednostką terytorialną lub organem władzy lokalnej

lub agencją lub inną instytucją pośredniczącą w działaniach jakiejkolwiek takiej Umawiającej

się Jurysdykcji, jednostki terytorialnej lub organu władzy lokalnej;

c)

spółką lub innym podmiotem, jeżeli podstawowy rodzaj udziałów lub akcji w tym podmiocie

jest regularnie przedmiotem obrotu na jednej lub większej liczbie uznanych giełd papierów

wartościowych;

d)

osobą, inną niż osoba fizyczna, która

i)

jest organizacją non-profit tego rodzaju, który został uzgodniony między Umawiającymi

się Jurysdykcjami w drodze wymiany not dyplomatycznych; lub

ii)

jest podmiotem lub stanowi strukturę utworzoną na terytorium tej Umawiającej się Jurysdykcji,

które są traktowane jako odrębna osoba, zgodnie z prawem podatkowym tej Umawiającej

się Jurysdykcji i

A)

które są utworzone i działają wyłącznie lub prawie wyłącznie w celu administrowania

lub dostarczania świadczeń emerytalnych i uzupełniających lub incydentalnych świadczeń

na rzecz osób fizycznych, których status jest uregulowany w ten sposób przez tę Umawiającą

się Jurysdykcję lub jedną z jej jednostek terytorialnych lub organ władzy lokalnej;

lub

B)

który jest utworzony i działa wyłącznie lub prawie wyłącznie w celu inwestowania środków

na rzecz podmiotów lub struktur, o których mowa w podpunkcie A);

e)

osobą, inną niż osoba fizyczna, jeżeli, co najmniej przez połowę dni w ciągu dwunastomiesięcznego

okresu, w którym zawiera się moment, w którym korzyść zostałaby przyznana, osoby mające

miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium tej Umawiającej się Jurysdykcji, które

są uprawnione zgodnie z literami od a) do d) do korzyści przewidzianych w Umowie Podatkowej,

do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, posiadają bezpośrednio lub pośrednio

co najmniej 50% udziałów lub akcji w takiej osobie.

10.

a)

Osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium Umawiającej się Jurysdykcji,

która jest stroną Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja,

będzie uprawniona do korzyści przewidzianych w Umowie Podatkowej, do której ma zastosowanie

niniejsza Konwencja, w odniesieniu do części dochodu uzyskanej z drugiej Umawiającej

się Jurysdykcji, bez względu na to, czy osoba ta jest osobą kwalifikowaną, jeżeli

osoba ta jest zaangażowana w aktywne prowadzenie działalności gospodarczej w pierwszej

wymienionej Umawiającej się Jurysdykcji, i dochód otrzymywany z drugiej Umawiającej

się Jurysdykcji wywodzi się z tej działalności gospodarczej lub ma wobec niej charakter

incydentalny. Dla celów niniejszego Przepisu Dotyczącego Uproszczonego Ograniczenia

Korzyści Umownych, pojęcie „aktywne prowadzenie działalności gospodarczej” nie będzie

obejmowało następujących czynności lub jakiejkolwiek ich kombinacji

i)

działania jako spółka holdingowa;

ii)

zapewnienia całościowego nadzoru lub kierowania grupą spółek;

iii)

zapewnienia finansowania grupy (włączając w to umowy cash-poolingu); lub

iv)

dokonywania lub zarządzania inwestycjami, chyba że czynności takie są dokonywane przez

bank, spółkę ubezpieczeniową lub licencjonowanego pośrednika w obrocie papierami wartościowymi

w związku z prowadzeniem ich zwykłej działalności gospodarczej.

b)

Jeżeli osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium Umawiającej się

Jurysdykcji, która jest stroną Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza

Konwencja, uzyskuje część dochodu pochodzącą z działalności gospodarczej prowadzonej

przez tę osobę w drugiej Umawiającej się Jurysdykcji, lub uzyskuje część dochodu powstałą

w drugiej Umawiającej się Jurysdykcji od osoby powiązanej, warunki, o których mowa

w literze a) będą uważane za spełnione w odniesieniu do tej części dochodu tylko wówczas,

jeżeli działalność gospodarcza prowadzona przez osobę w pierwszej wymienionej Umawiającej

się Jurysdykcji, z którą powiązana jest dana część dochodu, ma charakter istotny w

porównaniu z taką samą działalnością lub działalnością gospodarczą o charakterze uzupełniającym,

prowadzoną przez osobę lub osobę powiązaną w drugiej z Umawiających się Jurysdykcji.

To, czy działalność gospodarcza ma charakter istotny z punktu widzenia celów niniejszej

litery, będzie oceniane na podstawie wszystkich faktów oraz okoliczności.

c)

Dla celów stosowania niniejszego ustępu, czynności dokonywane przez osoby powiązane

z osobą mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium Umawiającej się Jurysdykcji,

która jest stroną Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja,

będą uważane za dokonane przez tę osobę.

11.

Osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium Umawiającej się Jurysdykcji,

która jest stroną Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja,

która nie jest osobą kwalifikowaną, również będzie uprawniona do korzyści, która byłaby

przyznana przez Umowę Podatkową, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, w

odniesieniu do danej części dochodu, jeżeli przez co najmniej połowę dni w ciągu jakiegokolwiek

dwunastomiesięcznego okresu, w którym zawiera się moment, w którym korzyść zostałaby

przyznana, osoby które są porównywalnymi beneficjentami, posiadają bezpośrednio lub

pośrednio co najmniej 75% rzeczywistych praw (beneficial interests) w tej osobie.

12.

Jeżeli osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium Umawiającej się

Jurysdykcji, która jest stroną Umowy Podatkowej, do której ma zastosowarne niniejsza

Konwencja, nie jest ani osobą kwalifikowaną, o której mowa w postanowieniach ustępu

9, ani nie jest uprawniona do korzyści na podstawie ustępu 10 lub 11, właściwy organ

drugiej Umawiającej się Jurysdykcji może jednak przyznać korzyści wynikające z Umowy

Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja lub korzyści w odniesieniu

do danej części dochodu, biorąc pod uwagę przedmiot oraz cel Umowy Podatkowej, do

której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, ale tylko wówczas, gdy taka osoba skutecznie

wykaże temu właściwemu organowi, że ani jej utworzenie, nabycie czy utrzymywanie,

jak również prowadzenie przez nią działalności, nie miały głównie na celu uzyskania

korzyści przewidzianych Umową Podatkową, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja.

Zarówno przed uwzględnieniem jak i odmową uwzględnienia wniosku osoby mającej miejsce

zamieszkania lub siedzibę na terytorium Umawiającej się Jurysdykcji, złożonego na

podstawie niniejszego ustępu, właściwy organ drugiej Umawiającej się Jurysdykcji,

do którego wpłynął taki wniosek, skonsultuje się z właściwym organem pierwszej wymienionej

Umawiającej się Jurysdykcji.

13.

Dla celów mniejszego Przepisu Dotyczącego Uproszczonego Ograniczenia Korzyści Umownych

a)

pojęcie: „uznana giełda papierów wartościowych” oznacza

i)

jakąkolwiek giełdę papierów wartościowych utworzoną i uregulowaną w takim charakterze,

zgodnie z prawem którejkolwiek z Umawiających się Jurysdykcji; oraz

ii)

jakąkolwiek inną giełdę papierów wartościowych uzgodnioną przez właściwe organy Umawiających

się Jurysdykcji;

b)

pojęcie: „podstawowy rodzaj udziałów lub akcji” oznacza rodzaj lub rodzaje udziałów

lub akcji w spółce, które reprezentują większość łącznej liczby praw głosu oraz wartości

spółki bądź rodzaj lub rodzaje rzeczywistych praw (beneficial interests) w podmiocie,

które reprezentują większość łącznej liczby praw głosu oraz wartości tego podmiotu;

c)

pojęcie „porównywalny beneficjent” oznacza jakąkolwiek osobę, która byłaby uprawniona

do korzyści w odniesieniu do części dochodu przyznanej przez Umawiającą się Jurysdykcję,

która jest stroną Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja,

zgodnie z prawem wewnętrznym tej Umawiającej się Jurysdykcji, Umową Podatkową, do

której ma zastosowanie niniejsza Konwencja lub jakimkolwiek innym międzynarodowym

instrumentem prawnym, które są bardziej korzystne lub są równorzędne korzyściom, które

zostaną przyznane w odniesieniu do tej części dochodu na podstawie Umowy Podatkowej,

do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja; dla celów określenia, czy osoba jest

porównywalnym beneficjentem w odniesieniu do dywidend, osoba ta będzie uważana za

posiadającą taki sam udział w kapitale spółki wypłacającej dywidendy, jaki posiada

spółka ubiegająca się o przyznanie korzyści w odniesieniu do dywidend;

d)

w odniesieniu do podmiotów, które nie są spółkami, pojęcie „udziały lub akcje” oznacza

prawa, które są porównywalne do udziałów lub akcji;

e)

dwie osoby będą „osobami powiązanymi” jeśli jedna z nich posiada bezpośrednio lub

pośrednio co najmniej 50% rzeczywistych praw (beneficial interest) w drugiej (lub,

w przypadku spółki, co najmniej 50% łącznej ilości praw głosu oraz wartości udziałów

lub akcji w spółce), lub inna osoba posiada bezpośrednio lub pośrednio co najmniej

50% rzeczywistych praw (lub, w przypadku spółki, co najmniej 50% łącznej ilości praw

głosu oraz wartości udziałów lub akcji w spółce) w każdej z tych osób; w każdym przypadku

osoba będzie powiązana w stosunku do innej osoby, jeżeli na podstawie wszystkich mających

znaczenie faktów i okoliczności, jedna kontroluje drugą lub obie znajdują się pod

kontrolą tej samej osoby lub osób.

14.

Przepis Dotyczący Uproszczonego Ograniczenia Korzyści Umownych będzie miał zastosowanie

w miejsce lub w przypadku braku postanowień Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie

niniejsza Konwencja, które ograniczałyby przyznanie korzyści na podstawie Umowy Podatkowej,

do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja (lub które ograniczałyby przyznanie

korzyści innych niż korzyść przewidziana w postanowieniach Umowy Podatkowej, do której

ma zastosowanie niniejsza Konwencja, odnoszących się do miejsca zamieszkania lub siedziby,

przedsiębiorstw powiązanych, równego traktowania lub do korzyści, której przyznanie

nie jest wyłącznie przewidziane dla osób mających miejsce zamieszkana lub siedzibę

na terytorium Umawiającej się Jurysdykcji) tylko do osób mających miejsce zamieszkania

lub siedzibę, które kwalifikują się do uzyskania takich korzyści poprzez spełnienie

kryteriów jednego lub więcej testów.

15.

Strona może zastrzec prawo do

a)

niestosowania ustępu 1 w odniesieniu do zawartych przez nią Umów Podatkowych, do której

ma zastosowanie niniejsza Konwencja, na takiej podstawie, że ma ona zamiar zastosować

kombinację szczegółowego przepisu dotyczącego ograniczenia korzyści umownych oraz

zasad odnoszących się do struktur finansowych przy wykorzystaniu spółek pośredniczących

(conduit financing structures) albo testu głównego celu transakcji, wskutek czego

spełnione zostaną warunki minimalnego standardu mającego na celu zapobieganie nadużyciom

traktatów zgodnie z Pakietem OECD/G20 BEPS; w takich przypadkach, Umawiające się Jurysdykcje

podejmą starania w zakresie osiągnięcia wzajemnie satysfakcjonującego rozwiązania,

które spełnia minimalny standard;

b)

niestosowania ustępu 1 (oraz ustępu 4, w przypadku gdy Strona dokonała wyboru stosowania

tego ustępu) w odniesieniu do zawartych przez nią Umów Podatkowych, do których ma

zastosowanie niniejsza Konwencja, które zawierają już postanowienia, zgodnie z którymi

odmawia się przyznania wszystkich korzyści, które byłyby przyznane na podstawie danej

Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, w sytuacji gdy głównym

celem lub jednym z głównych celów jakiegokolwiek porozumienia lub transakcji, lub

jakiejkolwiek osoby, której dotyczy porozumienie lub transakcja, było uzyskanie takich

korzyści;

c)

niestosowania Przepisu Dotyczącego Uproszczonego Ograniczenia Korzyści Umownych w

odniesieniu do zawartych przez nią Umów Podatkowych, do których ma zastosowanie niniejsza

Konwencja, które zawierają już postanowienia, o których mowa w ustępie 14.

16.

Z zastrzeżeniem przypadków, gdy Przepis Dotyczący Uproszczonego Ograniczenia Korzyści

Umownych znajduje zastosowanie do przyznania korzyści zgodnie z Umową Podatkową, do

której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, przez jedną lub więcej Stron na podstawie

ustępu 7, Strona, która dokonuje na podstawie ustępu 6 wyboru stosowania Przepisu

Dotyczącego Uproszczonego Ograniczenia Korzyści Umownych, może zastrzec prawo do niestosowania

w całości niniejszego Artykułu w odniesieniu do zawartych przez nią Umów Podatkowych,

do których ma zastosowanie niniejsza Konwencja, dla których jedna lub więcej Umawiających

się Jurysdykcji nie dokonała wyboru stosowania Przepisu Dotyczącego Uproszczonego

Ograniczenia Korzyści Umownych. W takich przypadkach Umawiające się Jurysdykcje podejmą

starania w zakresie osiągnięcia wzajemnie satysfakcjonującego rozwiązania, które spełnia

minimalny standard mający na celu zapobieganie nadużyciom traktatów zgodnie z Pakietem

OECD/G20 BEPS.

17.

a)

Każda ze Stron, która nie złożyła zastrzeżenia na podstawie ustępu 15 litera a), notyfikuje

Depozytariuszowi, czy każda z zawartych przez nią Umów Podatkowych, do których ma

zastosowanie niniejsza Konwencja, która nie jest przedmiotem zastrzeżenia na podstawie

ustępu 15 litera b), zawiera postanowienie o którym mowa w ustępie 2, i w takim przypadku

wskazuje numer artykułu oraz ustępu każdego takiego postanowienia. W przypadku gdy

wszystkie Umawiające się Jurysdykcje dokonały notyfikacji w odniesieniu do danego

postanowienia Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, postanowienie

to zostanie zastąpione przez postanowienia ustępu 1 (lub ustępu 4, o ile znajdzie

on zastosowanie). W pozostałych przypadkach ustęp 1 (lub ustęp 4, o ile znajdzie on

zastosowanie) będzie miał zastosowanie, zastępując postanowienia Umowy Podatkowej,

do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, wyłącznie w zakresie, w jakim postanowienia

te są niezgodne z ustępem 1 (lub ustępem 4, o ile znajdzie on zastosowanie). Strona,

która dokonuje notyfikacji na podstawie niniejszej litery, może także złożyć oświadczenie,

że podczas gdy Strona akceptuje stosowanie ustępu 1 samodzielnie jako środka o charakterze

tymczasowym, to zamierza tam, gdzie to możliwe, przyjąć w drodze bilateralnych negocjacji

postanowienia o ograniczeniu przyznania korzyści umownych, jako dodatkowych uregulowań

lub w miejsce ustępu 1.

b)

Każda ze Stron, która wybiera stosowanie ustępu 4, notyfikuje Depozytariuszowi swój

wybór. Ustęp 4 będzie miał zastosowanie w odniesieniu do Umowy Podatkowej, do której

ma zastosowanie niniejsza Konwencja tylko w przypadku gdy wszystkie Umawiające się

Jurysdykcje dokonały takiej notyfikacji.

c)

Każda ze Stron, która dokonuje wyboru stosowania Przepisu Dotyczącego Uproszczonego

Ograniczenia Korzyści Umownych na podstawie ustępu 6, notyfikuje Depozytariuszowi

swój wybór. Jeżeli taka Strona nie złożyła zastrzeżenia na podstawie ustępu 15 litera

c), taka notyfikacja będzie zawierać również listę zawartych przez nią Umów Podatkowych,

do których ma zastosowanie niniejsza Konwencja, które zawierają postanowienie, o którym

mowa w ustępie 14, jak również numer artykułu oraz ustępu każdego takiego postanowienia.

d)

Każda ze Stron, która nie dokonuje wyboru stosowania Przepisu Dotyczącego Uproszczonego

Ograniczenia Korzyści Umownych na podstawie ustępu 6, ale dokonuje wyboru stosowania

ustępu 7 litera a) albo b), notyfikuje Depozytariuszowi swój wybór danej litery. Jeżeli

taka Strona nie złożyła zastrzeżenia na podstawie ustępu 15 litera c), taka notyfikacja

będzie zawierać również listę zawartych przez nią Umów Podatkowych, do których ma

zastosowanie niniejsza Konwencja, które zawierają postanowienie, o którym mowa w ustępie

14, jak również numer artykułu oraz ustępu każdego takiego postanowienia.

e)

W przypadku, gdy wszystkie Umawiające się Jurysdykcje dokonały notyfikacji na podstawie

litery c) lub d) w odniesieniu do danego postanowienia Umowy Podatkowej, do której

ma zastosowanie niniejsza Konwencja, postanowienie to zostanie zastąpione przez Przepis

Dotyczący Uproszczonego Ograniczenia Korzyści Umownych. W pozostałych przypadkach

Przepis Dotyczący Uproszczonego Ograniczenia Korzyści Umownych będzie miał zastosowanie,

zastępując postanowienia Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja,

wyłącznie w zakresie, w jakim postanowienia te są niezgodne z Przepisem Dotyczącym

Uproszczonego Ograniczenia Korzyści Umownych.

1.

Postanowienia Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, które

zwalniają z opodatkowania dywidendy wypłacane przez spółkę posiadającą siedzibę na

terytorium Umawiającej się Jurysdykcji lub zmniejszają stawkę, którą takie dywidendy

mogą być opodatkowane, pod warunkiem, że rzeczywisty beneficjent tych dywidend albo

osoba je otrzymująca jest spółką posiadającą siedzibę na terytorium drugiej Umawiającej

się Jurysdykcji i która jest właścicielem, posiada lub kontroluje większą niż określona

część kapitału, udziałów, akcji, głosów, praw głosu lub podobnych praw własnościowych

w spółce wypłacającej dywidendy, znajdą zastosowanie tylko wówczas, jeśli warunki

własnościowe opisane w tych postanowieniach są spełnione przez cały okres 365 dni,

który obejmuje dzień wypłaty dywidend (w celu obliczania tego okresu nie będą brane

pod uwagę zmiany własnościowe bezpośrednio wynikające z reorganizacji, takich jak

połączenie lub podział spółki, która posiada udziały lub akcje bądź spółki, która

wypłaca dywidendy).

2.

Minimalny okres posiadania, przewidziany w ustępie 1, będzie miał zastosowanie w miejsce

lub w przypadku braku postanowień dotyczących minimalnego okresu posiadania w Umowie

Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, o której mowa w ustępie

1.

3.

Strona może zastrzec prawo do

a)

niestosowania w całości niniejszego Artykułu w odniesieniu do zawartych przez nią

Umów Podatkowych, do których ma zastosowanie niniejsza Konwencja;

b)

niestosowania w całości niniejszego Artykułu w odniesieniu do zawartych przez nią

Umów Podatkowych, do których ma zastosowanie niniejsza Konwencja, w zakresie, w jakim

ich postanowienia, o których mowa w ustępie 1, już zawierają

i)

minimalny okres posiadania;

ii)

minimalny okres posiadania krótszy niż okres 365 dni; lub

iii)

minimalny okres posiadania dłuższy niż okres 365 dni.

4.

Każda ze Stron, która nie złożyła zastrzeżenia na podstawie ustępu 3 litera a), notyfikuj

e Depozytariuszowi, czy każda z zawartych przez nią Umów Podatkowych, do których ma

zastosowanie niniejsza Konwencja, zawiera postanowienie, o którym mowa w ustępie 1,

które nie jest przedmiotem zastrzeżenia na podstawie ustępu 3 litera b), i w takim

przypadku wskazuje numer artykułu i ustępu każdego takiego postanowienia. Ustęp 1

będzie miał zastosowanie do postanowień Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie

niniejsza Konwencja, wyłącznie w przypadku gdy wszystkie Umawiające się Jurysdykcje

dokonały notyfikacji w odniesieniu do danego postanowienia.

1.

Postanowienia Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, które

przewidują, że zyski uzyskane przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę

na terytorium Umawiającej się Jurysdykcji z tytułu przeniesienia własności udziałów

lub akcji lub innych praw w podmiocie mogą być opodatkowane w drugiej Umawiającej

się Jurysdykcji pod warunkiem, że większa niż określona część wartości tych udziałów

lub akcji lub praw pochodzi z majątku nieruchomego (nieruchomości) położonego na terytorium

tej drugiej Umawiającej się Jurysdykcji (lub pod warunkiem, że większa niż określona

część majątku tego podmiotu składa się z takiego majątku nieruchomego (nieruchomości))

a)

będą miały zastosowanie, jeżeli warunek odpowiedniej wartości progu jest spełniony

w jakimkolwiek momencie w okresie 365 dni poprzedzających przeniesienie własności;

oraz

b)

będą miały zastosowanie w odniesieniu do udziałów lub akcji lub porównywalnych praw,

takich jak prawa w spółce osobowej lub truście (w zakresie, w jakim takie udziały

lub akcje lub prawa nie zostały już objęte), oprócz jakichkolwiek udziałów lub akcji

lub praw już objętych przez te postanowienia.

2.

Okres, o którym mowa w ustępie 1 litera a), będzie miał zastosowanie w miejsce lub

w przypadku braku w przepisach Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza

Konwencja, okresu dla dokonania oceny, czy zostało spełnione kryterium odpowiedniej

wartości progu, o którym mowa w ustępie 1.

3.

Strona może także dokonać wyboru stosowania ustępu 4 w odniesieniu do zawartych przez

nią Umów Podatkowych, do których ma zastosowanie niniejsza Konwencja.

4.

Dla celów Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, zyski uzyskane

przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium Umawiającej się

Jurysdykcji z tytułu przeniesienia własności udziałów lub akcji lub porównywalnych

praw, takich jak prawa w spółce osobowej lub truście, mogą być opodatkowane w drugiej

Umawiającej się Jurysdykcji, jeżeli w jakimkolwiek momencie w okresie 365 dni poprzedzających

przeniesienie własności tych udziałów lub akcji lub porównywalnych praw ich wartość

pochodziła bezpośrednio lub pośrednio w więcej niż 50% z majątku nieruchomego (nieruchomości)

położonego na terytorium tej drugiej Umawiającej się Jurysdykcji.

5.

Ustęp 4 będzie miał zastosowanie w miejsce lub w przypadku braku postanowień Umowy

Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, zgodnie z którymi zyski

uzyskane przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium Umawiającej

się Jurysdykcji z tytułu przeniesienia własności udziałów lub akcji lub innych praw

z tytułu udziału w podmiocie mogą być opodatkowane w drugiej Umawiającej się Jurysdykcji,

pod warunkiem że większa niż określona część wartości tych udziałów lub akcji lub

praw pochodzi z majątku nieruchomego (nieruchomości) położonego na terytorium tej

drugiej Umawiającej się Jurysdykcji, lub pod warunkiem że większa niż określona część

majątku tego podmiotu składa się z takiego majątku nieruchomego (nieruchomości).

6.

Strona może zastrzec prawo do

a)

niestosowania ustępu 1 w odniesieniu do zawartych przez nią Umów Podatkowych, do których

ma zastosowanie niniejsza Konwencja;

b)

niestosowania ustępu 1 litera a) w odniesieniu do zawartych przez nią Umów Podatkowych,

do których ma zastosowanie niniejsza Konwencja;

c)

niestosowania ustępu 1 litera b) w odniesieniu do zawartych przez nią Umów Podatkowych,

do których ma zastosowanie niniejsza Konwencja;

d)

niestosowania ustępu 1 litera a) w odniesieniu do zawartych przez nią Umów Podatkowych,

do których ma zastosowanie mniejsza Konwencja, które zawierają już postanowienia w

typie postanowień określonych w ustępie 1, wskazujące na okres dla dokonania oceny,

czy kryterium odpowiedniego progu wartości zostało spełnione;

e)

niestosowania ustępu 1 litera b) w odniesieniu do zawartych przez nią Umów Podatkowych,

do których ma zastosowanie niniejsza Konwencja, które zawierają już postanowienia

w typie postanowień określonych w ustępie 1, które stosuje się do przeniesienia własności

praw innych niż udziały lub akcje;

f)

niestosowania ustępu 4 w odniesieniu do zawartych przez nią Umów Podatkowych, do których

ma zastosowanie niniejsza Konwencja, które zawierają już postanowienia, o których

mowa w ustępie 5.

7.

Każda ze Stron, która nie złożyła zastrzeżenia na podstawie ustępu 6 litera a), notyfikuje

Depozytariuszowi, czy każda z zawartych przez nią Umów Podatkowych, do których ma

zastosowanie niniejsza Konwencja, zawiera postanowienie, o którym mowa w ustępie 1,

i w takim przypadku wskazuje numer artykułu oraz ustępu każdego takiego postanowienia.

Ustęp 1 będzie miał zastosowanie do postanowień Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie

niniejsza Konwencja, wyłącznie w przypadku gdy wszystkie Umawiające się Jurysdykcje

dokonały notyfikacji w odniesieniu do danego postanowienia.

8.

Każda ze Stron, która dokonuje wyboru stosowania ustępu 4, notyfikuje Depozytariuszowi

swój wybór. Ustęp 4 będzie miał zastosowanie w odniesieniu do Umowy Podatkowej, do

której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, wyłącznie w przypadku gdy wszystkie Umawiające

się Jurysdykcje dokonały wyboru w zakresie jego stosowania. W takim przypadku ustęp

1 nie będzie miał zastosowania w odniesieniu do danej Umowy Podatkowej, do której

ma zastosowanie niniejsza Konwencja. W przypadku Strony, która nie złożyła zastrzeżenia

na podstawie ustępu 6 litera f) i złożyła zastrzeżenie na podstawie ustępu 6 litera

a), taka notyfikacja będzie także zawierała listę zawartych przez nią Umów Podatkowych,

do których ma zastosowanie niniejsza Konwencja, które zawierają postanowienie, o którym

mowa w ustępie 5, jak również numer artykułu i ustępu każdego takiego postanowienia.

W przypadku, gdy wszystkie Umawiające się Jurysdykcje dokonały notyfikacji na podstawie

niniejszego ustępu lub ustępu 7 w odniesieniu do danego postanowienia Umowy Podatkowej,

do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, postanowienie to zostanie zastąpione

ustępem 4. W pozostałych przypadkach ustęp 4 będzie miał zastosowanie, zastępując

postanowienia Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, wyłącznie

w zakresie, w jakim postanowienia te są niezgodne z ustępem 4.

1.

W przypadku gdy

a)

przedsiębiorstwo Umawiającej się Jurysdykcji, która jest stroną Umowy Podatkowej,

do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, uzyskuje dochód z drugiej Umawiającej

się Jurysdykcji i pierwsza wymieniona Umawiająca się Jurysdykcja traktuje ten dochód

jako przypisany do zakładu przedsiębiorstwa, który jest położony na terytorium trzeciej

jurysdykcji; oraz

b)

zyski przypisane temu zakładowi, są zwolnione z opodatkowania w pierwszej wymienionej

Umawiającej się Jurysdykcji, wówczas korzyści przewidziane w Umowie Podatkowej, do

której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, nie będą przyznane w odniesieniu do jakiejkolwiek

części dochodu opodatkowanej w trzeciej jurysdykcji w wysokości mniejszej niż 60%

podatku, jaki zostałby nałożony w pierwszej Umawiającej się Jurysdykcji na tę część

dochodu, jeżeli ten zakład byłby położony na terytorium pierwszej wymienionej Umawiającej

się Jurysdykcji. W takim przypadku jakikolwiek dochód, do którego mają zastosowanie

postanowienia niniejszego ustępu, pozostanie opodatkowany zgodnie z prawem wewnętrznym

drugiej Umawiającej się Jurysdykcji, bez względu na inne postanowienia Umowy Podatkowej,

do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja.

2.

Ustęp 1 nie będzie miał zastosowania w sytuacji, gdy dochód z drugiej Umawiającej

się Jurysdykcji opisany w ustępie 1 jest uzyskiwany w związku z aktywnym prowadzeniem

działalności gospodarczej przez zakład lub ma charakter incydentalny w stosunku do

takiej działalności (mającej inny charakter niż działalność gospodarcza polegająca

na dokonywaniu, zarządzaniu lub zwykłym posiadaniu przez przedsiębiorstwo inwestycji

na własny rachunek, chyba że takie działania stanowią działalność bankową, ubezpieczeniową

lub związaną z obrotem papierami wartościowymi, prowadzoną odpowiednio przez bank,

przedsiębiorstwo ubezpieczeniowe lub licencjonowanego pośrednika w obrocie papierami

wartościowymi).

3.

Jeżeli korzyści przewidziane w Umowie Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza

Konwencja, w odniesieniu do części dochodu uzyskanego przez osobę mającą miejsce zamieszkania

lub siedzibę na terytorium Umawiającej się Jurysdykcji nie zostają przyznane na podstawie

ustępu 1, właściwy organ drugiej Umawiającej się Jurysdykcji może jednak przyznać

takie korzyści w odniesieniu do tej części dochodu, jeżeli w odpowiedzi na wniosek

takiej osoby organ ten ustali, że przyznanie takich korzyści jest uzasadnione mając

na względzie przyczyny, w świetle których taka osoba nie spełniła kryteriów wymienionych

w ustępach 1 i 2. Właściwy organ tej Umawiającej się Jurysdykcji, do którego wniosek

zgodnie z poprzednim zdaniem został skierowany przez osobę mającą miejsce zamieszkania

lub siedzibę na terytorium drugiej Umawiającej się Jurysdykcji, skonsultuje się z

właściwym organem tej drugiej Umawiającej się Jurysdykcji zarówno przed uwzględnieniem,

jak i odmową uwzględnienia wniosku.

4.

Ustępy od 1 do 3 będą miały zastosowanie w miejsce lub w przypadku braku postanowień

Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, odmawiających przyznania

korzyści lub ograniczających przyznanie korzyści, które zostałyby przyznane przedsiębiorstwu

Umawiającej się Jurysdykcji uzyskującemu dochód z drugiej Umawiającej się Jurysdykcji

przypisany do zakładu przedsiębiorstwa, położonego w trzeciej jurysdykcji.

5.

Strona może zastrzec prawo do

a)

niestosowania w całości niniejszego Artykułu w odniesieniu do zawartych przez nią

Umów Podatkowych, do których ma zastosowanie niniejsza Konwencja;

b)

niestosowania w całości niniejszego Artykułu w odniesieniu do zawartych przez nią

Umów Podatkowych, do których ma zastosowanie niniejsza Konwencja, które zawierają

już postanowienia, o których mowa w ustępie 4;

c)

stosowania niniejszego Artykułu wyłącznie w odniesieniu do zawartych przez nią Umów

Podatkowych, do których ma zastosowanie niniejsza Konwencja, które zawierają już postanowienia,

o których mowa w ustępie 4.

6.

Każda ze Stron, która nie złożyła zastrzeżenia na podstawie ustępu 5 litera a) lub

b) notyfikuje Depozytariuszowi, czy każda z zawartych przez nią Umów Podatkowych,

do których ma zastosowanie niniejsza Konwencja, zawiera postanowienie, o którym mowa

w ustępie 4, i w takim przypadku wskazuje numer artykułu i ustępu każdego takiego

postanowienia. W przypadku, gdy wszystkie Umawiające się Jurysdykcje dokonały notyfikacji

w odniesieniu do danego postanowienia Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie

niniejsza Konwencja, postanowienie to zostanie zastąpione przez postanowienia ustępów

od 1 do 3. W pozostałych przypadkach ustępy od 1 do 3 będą mieć zastosowanie, zastępując

postanowienia Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, wyłącznie

w zakresie, w jakim postanowienia te są niezgodne z tymi ustępami.

1.

Umowa Podatkowa, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, nie wpływa na opodatkowanie

przez Umawiającą się Jurysdykcję osób mających miejsce zamieszkania lub siedzibę na

jej terytorium, z wyjątkiem korzyści przewidzianych przez postanowienia Umowy Podatkowej,

do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, które

a)

wymagają, aby ta Umawiająca się Jurysdykcja przyznała przedsiębiorstwu tej Umawiającej

się Jurysdykcji korektę odpowiadającą lub współzależną, następującą po pierwotnej

korekcie dokonanej przez drugą Umawiającą się Jurysdykcję, zgodnie z Umową Podatkową,

do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, do wysokości podatku wymierzonego w

pierwszej wymienionej Umawiającej się Jurysdykcji od zysków zakładu danego przedsiębiorstwa

lub od zysków przedsiębiorstwa powiązanego;

b)

mogą mieć wpływ na sposób, w jaki ta Umawiająca się Jurysdykcja opodatkowuje osobę

fizyczną mającą miejsce zamieszkania na terytorium tej Umawiającej się Jurysdykcji,

jeśli ta osoba fizyczna uzyskuje dochód w związku ze świadczeniem usług dla drugiej

Umawiającej się Jurysdykcji lub dla jej jednostki terytorialnej lub organu władzy

lokalnej lub ich innego porównywalnego organu;

c)

mogą mieć wpływ na sposób, w jaki ta Umawiająca się Jurysdykcja opodatkowuje osobę

fizyczną mającą miejsce zamieszkania na terytorium tej Umawiającej się Jurysdykcji,

jeśli ta osoba fizyczna jest również studentem, praktykantem lub stażystą lub nauczycielem,

profesorem, wykładowcą, instruktorem, badaczem lub naukowcem prowadzącym badania,

który spełnia warunki określone w Umowie Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza

Konwencja;

d)

wymagaj ą, aby ta Umawiająca się Jurysdykcja zapewniła osobom mającym miejsce zamieszkania

lub siedzibę na terytorium tej Umawiającej się Jurysdykcji zaliczenie podatku lub

wyłączenie z opodatkowania w stosunku do dochodu, który może być opodatkowany przez

drugą Umawiającą się Jurysdykcję stosownie do postanowień Umowy Podatkowej, do której

ma zastosowanie mniejsza Konwencja (włączając w to zyski przypisane zakładowi położonemu

na terytorium tej drugiej Umawiającej się Jurysdykcji, zgodnie z postanowieniami Umowy

Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja);

e)

chronią osoby mające miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium tej Umawiającej

się Jurysdykcji przed określonymi praktykami dyskryminującego opodatkowania, stosowanymi

przez tę Umawiającą się Jurysdykcję;

f)

zezwalają osobom mającym miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium tej Umawiającej

się Jurysdykcji na złożenie wniosku do właściwego organu tej lub którejkolwiek z Umawiających

się Jurysdykcji o rozważenie przypadków opodatkowania niezgodnego z daną Umową Podatkową,

do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja;

g)

mogą mieć wpływ na opodatkowanie przez tę Umawiającą się Jurysdykcję osoby fizycznej,

która ma miejsce zamieszkania na terytorium tej Umawiającej się Jurysdykcji w przypadku,

gdy dana osoba fizyczna jest członkiem misji dyplomatycznej, misji rządowej lub urzędu

konsularnego drugiej Umawiającej się Jurysdykcji;

h)

przewidują, że emerytury, renty lub inne świadczenia dokonywane na podstawie przepisów

dotyczących ubezpieczeń społecznych drugiej Umawiającej się Jurysdykcji będą opodatkowane

tylko w tej drugiej Umawiającej się Jurysdykcji;

i)

przewidują, że emerytury, renty lub inne podobne świadczenia, renty kapitałowe, świadczenia

alimentacyjne lub inne świadczenia na utrzymanie, których obowiązek wypłacenia powstaje

w drugiej Umawiającej się Jurysdykcji, będą opodatkowane tylko w tej drugiej Umawiającej

się Jurysdykcji; lub

j)

w innych przypadkach wprost ograniczają prawo Umawiającej się Jurysdykcji do opodatkowania

osób mających miejsce zamieszkania lub siedzibę na jej terytorium lub wprost przewidują,

że ta Umawiająca się Jurysdykcja, w której część dochodu powstaje, posiada wyłączne

prawo w zakresie opodatkowania tej części dochodu.

2.

Ustęp 1 będzie miał zastosowanie w miejsce lub w przypadku braku postanowień Umowy

Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, które przewidują, że Umowa

Podatkowa, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, nie wpływa na opodatkowanie

przez Umawiającą się Jurysdykcję osób mających miejsce zamieszkania lub siedzibę na

jej terytorium.

3.

Strona może zastrzec prawo do

a)

niestosowania w całości niniejszego Artykułu w odniesieniu do zawartych przez nią

Umów Podatkowych, do których ma zastosowanie niniejsza Konwencja;

b)

niestosowania w całości niniejszego Artykułu w odniesieniu do zawartych przez nią

Umów Podatkowych, do których ma zastosowanie niniejsza Konwencja, które zawierają

już postanowienia, o których mowa w ustępie 2.

4.

Każda ze Stron, która nie złożyła zastrzeżenia na podstawie ustępu 3 litera a) lub

b), notyfikuje Depozytariuszowi, czy każda z zawartych przez nią Umów Podatkowych,

do których ma zastosowanie niniejsza Konwencja, zawiera postanowienie, o którym mowa

w ustępie 2, iw takim przypadku wskazuje numer artykułu i ustępu każdego takiego postanowienia.

W przypadku, gdy wszystkie Umawiające się Jurysdykcje dokonały notyfikacji w odniesieniu

do danego postanowienia Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja,

postanowienie to zostanie zastąpione przez postanowienia ustępu 1. W pozostałych przypadkach

ustęp 1 będzie mieć zastosowanie, zastępując postanowienia Umowy Podatkowej, do której

ma zastosowanie niniejsza Konwencja, wyłącznie w zakresie, w jakim postanowienia te

są niezgodne z ustępem 1.

1.

Bez względu na postanowienia Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza

Konwencja, które definiują pojęcie „zakład”, ale z zastrzeżeniem ustępu 2, w przypadku

gdy w Umawiającej się Jurysdykcji, która jest stroną Umowy Podatkowej, do której ma

zastosowanie niniejsza Konwencja, osoba podejmuje czynności na rzecz przedsiębiorstwa

oraz, podejmując te czynności, zwyczajowo zawiera umowy lub zwyczajowo odgrywa główną

rolę w doprowadzeniu do zawarcia umów, które są rutynowo zawierane bez istotnych zmian

przez to przedsiębiorstwo, a takie umowy są zawierane

a)

w imieniu tego przedsiębiorstwa; lub

b)

w celu przeniesienia tytułu własności lub w celu przyznania prawa do użytkowania majątku

posiadanego przez to przedsiębiorstwo lub w stosunku do którego to przedsiębiorstwo

ma prawo do jego użytkowania; lub

c)

w celu świadczenia usług przez to przedsiębiorstwo, to przedsiębiorstwo będzie uważane

za posiadające zakład w tej Umawiającej się Jurysdykcji, w związku z jakimikolwiek

czynnościami, które są podejmowane przez taką osobę dla tego przedsiębiorstwa, chyba

że takie czynności, gdyby były dokonywane przez to przedsiębiorstwo za pośrednictwem

stałej placówki tego przedsiębiorstwa, położonej w tej Umawiającej się Jurysdykcji,

nie pozwalałyby na uznanie tej stałej placówki za stanowiącą zakład, zgodnie z definicją

zakładu zawartą w Umowie Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja

(w brzmieniu, które może zostać zmodyfikowane przez niniejszą Konwencję).

2.

Ustęp 1 nie będzie miał zastosowania w przypadku gdy osoba, działając w Umawiającej

się Jurysdykcji, która jest stroną Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza

Konwencja, na rzecz przedsiębiorstwa drugiej Umawiającej się Jurysdykcji prowadzi

działalność gospodarczą w pierwszej wymienionej Umawiającej się Jurysdykcji jako niezależny

przedstawiciel i działa w zakresie swojej zwykłej działalności dla tego przedsiębiorstwa.

W przypadku jednak, gdy osoba działa wyłącznie lub prawie wyłącznie na rzecz jednego

lub większej liczby przedsiębiorstw, z którymi jest ściśle powiązana, osoba ta nie

będzie uważana za niezależnego przedstawiciela w rozumieniu niniejszego ustępu, w

odniesieniu do każdego takiego przedsiębiorstwa.

3.

a)

Ustęp 1 będzie miał zastosowanie w miejsce postanowień Umowy Podatkowej, do której

ma zastosowanie niniejsza Konwencja, które określają warunki, po spełnieniu których

przedsiębiorstwo będzie uważane za posiadające zakład w Umawiającej się Jurysdykcji

(lub osoba będzie uważana za zakład w Umawiającej się Jurysdykcji) w związku z jakąkolwiek

działalnością jaką osoba o statusie innym niż niezależny przedstawiciel podejmuje

dla tego przedsiębiorstwa, ale tylko w zakresie, w jakim te postanowienia dotyczą

sytuacji, w której ta osoba posiada oraz zwyczajowo wykonuje pełnomocnictwo do zawierania

umów w tej Umawiającej się Jurysdykcji w imieniu tego przedsiębiorstwa.

b)

Ustęp 2 będzie miał zastosowanie w miejsce postanowień Umowy Podatkowej, do której

ma zastosowanie niniejsza Konwencja, zgodnie z którymi przedsiębiorstwo nie będzie

uważane za posiadające zakład w Umawiającej się Jurysdykcji w związku z działalnością

podejmowaną przez niezależnego przedstawiciela dla tego przedsiębiorstwa.

4.

Strona może zastrzec prawo do niestosowania w całości niniejszego Artykułu w odniesieniu

do zawartych przez nią Umów Podatkowych, do których ma zastosowanie niniejsza Konwencja.

5.

Każda ze Stron, która nie złożyła zastrzeżenia na podstawie ustępu 4, notyfikuje Depozytariuszowi,

czy każda z zawartych przez nią Umów Podatkowych, do których ma zastosowanie niniejsza

Konwencja, zawiera postanowienie, o którym mowa w ustępie 3 litera a), jak również

numer artykułu i ustępu każdego takiego postanowienia. Ustęp 1 będzie miał zastosowanie

w odniesieniu do postanowienia Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza

Konwencja, wyłącznie w przypadku gdy wszystkie Umawiające się Jurysdykcje dokonały

notyfikacji w odniesieniu do danego postanowienia.

6.

Każda ze Stron, która nie złożyła zastrzeżenia na podstawie ustępu 4, notyfikuje Depozytariuszowi,

czy każda z zawartych przez nią Umów Podatkowych, do których ma zastosowanie niniejsza

Konwencja, zawiera postanowienie, o którym mowa w ustępie 3 litera b), jak również

numer artykułu i ustępu każdego takiego postanowienia. Ustęp 2 będzie miał zastosowanie

w odniesieniu do postanowienia Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza

Konwencja, wyłącznie w przypadku gdy wszystkie Umawiające się Jurysdykcje dokonały

notyfikacji w odniesieniu do danego postanowienia.

1.

Strona może dokonać wyboru stosowania ustępu 2 (Opcja A) albo ustępu 3 (Opcja B) albo

dokonać wyboru niestosowania żadnej Opcji.

Opcja A

2.

Bez względu na postanowienia Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza

Konwencja, które definiują pojęcie „zakład”, uważa się, że pojęcie „zakład” nie obejmuje

a)

form działalności szczegółowo wymienionych w Umowie Podatkowej, do której ma zastosowanie

niniejsza Konwencja (w brzmieniu sprzed modyfikacji przez niniejszą Konwencję) jako

działalności, co do których uważa się, że nie stanowią zakładu, niezależnie od tego,

czy przedmiotowe wyłączenie ze statusu zakładu jest uwarunkowane tym, czy dana działalność

ma charakter przygotowawczy lub pomocniczy;

b)

utrzymywania stałej placówki wyłącznie w celu prowadzenia dla tego przedsiębiorstwa

jakiejkolwiek działalności innej niż opisana w literze a);

c)

utrzymywania stałej placówki wyłącznie w celu łącznego prowadzenia którejkolwiek z

form działalności, o jakich mowa w literach a) i b),

pod warunkiem, że ta działalność, lub w przypadku o którym mowa w literze c), całkowita

działalność stałej placówki, ma charakter przygotowawczy lub pomocniczy.

Opcja B

3.

Bez względu na postanowienia Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza

Konwencja, które definiują pojęcie „zakład”, uważa się, że pojęcie „zakład” nie obejmuje

a)

form działalności szczegółowo wymienionych w Umowie Podatkowej, do której ma zastosowanie

niniejsza Konwencja (w brzmieniu sprzed modyfikacji przez niniejszą Konwencję) jako

działalności, co do których uważa się, że nie stanowią zakładu, niezależnie od tego,

czy przedmiotowe wyłączenie ze statusu zakładu jest uwarunkowane tym, czy dana działalność

ma charakter przygotowawczy lub pomocniczy, z wyjątkiem przypadków, gdy odpowiednie

postanowienie Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, wprost

wskazuje, że dana forma działalności nie będzie uważana za stanowiącą zakład pod warunkiem,

że ta forma działalności ma charakter przygotowawczy lub pomocniczy;

b)

utrzymywania stałej placówki wyłącznie w celu prowadzenia dla tego przedsiębiorstwa

jakiejkolwiek działalności innej niż opisana w literze a), pod warunkiem, że działalność

ta ma charakter przygotowawczy lub pomocniczy;

c)

utrzymywania stałej placówki wyłącznie w celu łącznego prowadzenia którejkolwiek z

form działalności, o jakich mowa w literach a) i b), pod warunkiem, że całkowita działalność

stałej placówki, wynikająca z takiego połączenia, ma charakter przygotowawczy lub

pomocniczy.

4.

Postanowienie Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja (w brzmieniu,

które może zostać zmodyfikowane przez ustęp 2 albo 3), które wymienia określone formy

działalności, co do których uważa się, że nie stanowią zakładu, nie będzie miało zastosowania

w odniesieniu do stałej placówki, która jest używana lub utrzymywana przez przedsiębiorstwo,

jeżeli to samo przedsiębiorstwo lub przedsiębiorstwo ściśle powiązane wykonuje działalność

gospodarczą w tym samym miejscu lub w innym miejscu w tej samej Umawiającej się Jurysdykcji,

oraz

a)

to miejsce lub to drugie miejsce stanowi zakład tego przedsiębiorstwa lub zakład przedsiębiorstwa

ściśle powiązanego, zgodnie z postanowieniami Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie

niniejsza Konwencja, które definiują pojęcie zakładu; lub

b)

całkowita działalność wynikająca z połączenia działalności prowadzonej przez dwa przedsiębiorstwa

w tym samym miejscu lub przez to samo przedsiębiorstwo lub przez przedsiębiorstwa

ściśle powiązane w dwóch miejscach, nie ma charakteru przygotowawczego łub pomocniczego,

pod warunkiem, że działalność gospodarcza prowadzona przez dwa przedsiębiorstwa w

tym samym miejscu lub przez to samo przedsiębiorstwo lub przez przedsiębiorstwa ściśle

powiązane w dwóch miejscach, stanowi uzupełniające działania będące częścią spójnych

operacji gospodarczych.

5.

a)

Ustęp 2 albo 3 będzie miał zastosowanie w miejsce odpowiednich części postanowień

Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, które wymieniają

określone formy działalności, co do których uważa się, że nie stanowią zakładu nawet

w przypadku gdy działalność jest prowadzona za pośrednictwem stałej placówki (lub

w miejsce postanowień Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja,

które stosuje się w podobny sposób).

b)

Ustęp 4 będzie miał zastosowanie w odniesieniu do postanowień Umowy Podatkowej, do

której ma zastosowanie niniejsza Konwencja (w brzmieniu, które może zostać zmodyfikowane

przez ustęp 2 lub 3), które wymieniają określone formy działalności, co do których

uważa się, że nie stanowią zakładu, nawet w przypadku gdy działalność jest prowadzona

za pośrednictwem stałej placówki (lub do postanowień Umowy Podatkowej, do której ma

zastosowanie niniejsza Konwencja, które stosuje się w podobny sposób).

6.

Strona może zastrzec prawo do

a)

niestosowania w całości niniejszego Artykułu w odniesieniu do zawartych przez nią

Umów Podatkowych, do których ma zastosowanie niniejsza Konwencja;

b)

niestosowania ustępu 2 w odniesieniu do zawartych przez nią Umów Podatkowych, do których

ma zastosowanie niniejsza Konwencja, które wprost przewidują, że wymienione określone

rodzaje działalności nie stanowią zakładu tylko w sytuacji, gdy każdy z takich rodzajów

działalności ma charakter przygotowawczy lub pomocniczy;

c)

niestosowania ustępu 4 w odniesieniu do zawartych przez nią Umów Podatkowych, do których

ma zastosowanie niniejsza Konwencja.

7.

Każda ze Stron, która dokonuje wyboru stosowania Opcji na podstawie ustępu 1, notyfikuje

Depozytariuszowi swój wybór. Taka notyfikacja będzie także zawierała listę zawartych

przez nią Umów Podatkowych, do których ma zastosowanie niniejsza Konwencja, które

zawierają postanowienie, o którym mowa w ustępie 5 litera a), jak również numer artykułu

i ustępu każdego takiego postanowienia. Opcja będzie miała zastosowanie w odniesieniu

do postanowienia Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja,

wyłącznie w przypadku gdy wszystkie Umawiające się Jurysdykcje dokonały wyboru stosowania

tej samej Opcji oraz dokonały notyfikacji w odniesieniu do danego postanowienia.

8.

Każda ze Stron, która nie złożyła zastrzeżenia na podstawie ustępu 6 litera a) lub

c) oraz nie dokonała wyboru Opcji na podstawie ustępu 1, notyfikuje Depozytariuszowi,

czy każda z zawartych przez nią Umów Podatkowych, do których ma zastosowanie niniejsza

Konwencja, zawiera postanowienie, o którym mowa w ustępie 5 litera b), jak również

numer artykułu i ustępu każdego takiego postanowienia. Ustęp 4 będzie miał zastosowanie

w odniesieniu do postanowienia Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza

Konwencja, wyłącznie w przypadku, gdy wszystkie Umawiające się Jurysdykcje dokonały

notyfikacji w odniesieniu do danego postanowienia na podstawie niniejszego ustępu

lub ustępu 7.

1.

Wyłącznie w celu ustalenia, czy został przekroczony okres (lub okresy), o którym mowa

w postanowieniu Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, ustanawiającym

okres (lub okresy), po upływie którego określone projekty lub działalności będą stanowiły

zakład

a)

w przypadku gdy przedsiębiorstwo Umawiającej się Jurysdykcji prowadzi działalność

w drugiej Umawiającej się Jurysdykcji w miejscu stanowiącym plac budowy, prace konstrukcyjne,

prace instalacyjne lub innego typu prace, o których mowa w odpowiednim postanowieniu

Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, lub prowadzi działalność

o charakterze nadzorczym lub doradczym w związku z takim miejscem, w przypadku postanowienia

Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, odnoszącego się do

takiej działalności, oraz gdy taka działalność jest prowadzona w ciągu jednego okresu

lub większej liczby okresów, które łącznie przekraczają 30 dni, nie przekraczając

okresu lub okresów, o których mowa w odpowiednim postanowieniu Umowy Podatkowej, do

której ma zastosowanie niniejsza Konwencja; oraz

b)

gdy działalność powiązana jest prowadzona w tej drugiej Umawiającej się Jurysdykcji

na (lub w powiązaniu z, gdy odpowiednie postanowienie Umowy Podatkowej, do której

ma zastosowanie niniejsza Konwencja, ma zastosowanie do działalności o charakterze

nadzorczym lub doradczym) tym samym placu budowy, miejscu wykonywania prac konstrukcyjnych

lub instalacyjnych lub winnym miejscu, o którym mowa w stosownym postanowieniu Umowy

Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, przez odrębne okresy, każdy

przekraczający 30 dni, przez jedno lub większą liczbę przedsiębiorstw ściśle powiązanych

z pierwszym wymienionym przedsiębiorstwem, to wówczas te odrębne okresy będą dodane

do łącznego okresu, w którym pierwsze wymienione przedsiębiorstwo prowadziło działalność

na terenie tego placu budowy, miejsca wykonywania prac konstrukcyjnych lub instalacyjnych

lub w miejscu, o którym mowa w odpowiednim postanowieniu Umowy Podatkowej, do której

ma zastosowanie niniejsza Konwencja.

2.

Ustęp 1 będzie miał zastosowanie w miejsce lub w przypadku braku postanowień Umowy

Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, w zakresie, w jakim postanowienia

takie odnoszą się do dzielenia umów na wiele części w celu uniknięcia zastosowania

okresu lub okresów powodujących powstanie zakładu dla określonych projektów lub działalności,

o których mowa w ustępie 1.

3.

Strona może zastrzec prawo do

a)

niestosowania w całości niniejszego Artykułu w odniesieniu do zawartych przez nią

Umów Podatkowych, do których ma zastosowanie niniejsza Konwencja;

b)

niestosowania w całości niniejszego Artykułu w odniesieniu do postanowień przewidzianych

w zawartych przez nią Umowach Podatkowych, do których ma zastosowanie niniejsza Konwencja,

które dotyczą badania lub eksploatacji zasobów naturalnych.

4.

Każda ze Stron, która nie złożyła zastrzeżenia na podstawie ustępu 3 litera a), notyfikuje

Depozytariuszowi, czy każda z zawartych przez nią Umów Podatkowych, do których ma

zastosowanie niniejsza Konwencja, zawiera postanowienie, o którym mowa w ustępie 2,

które nie jest przedmiotem zastrzeżenia na podstawie ustępu 3 litera b), i w takim

przypadku wskazuje numer artykułu i ustępu każdego takiego postanowienia. W przypadku,

gdy wszystkie Umawiające się Jurysdykcje dokonały notyfikacji w odniesieniu do danego

postanowienia Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, postanowienie

to zostanie zastąpione przez postanowienia ustępu 1 w zakresie wskazanym w ustępie

2. W pozostałych przypadkach ustęp 1 będzie mieć zastosowanie, zastępując postanowienia

Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, wyłącznie w zakresie,

w jakim postanowienia te są niezgodne z ustępem 1.

1.

Dla celów postanowień Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja,

w brzmieniu zmodyfikowanym przez Artykuł 12 ustęp 2 (Sztuczne unikanie statusu zakładu

poprzez umowy typu commissionnaire arrangements i inne podobne działania), Artykuł

13 ustęp 4 (Sztuczne unikanie statusu zakładu poprzez wykorzystanie wyłączeń określonych

form działalności z definicji zakładu) lub Artykuł 14 ustęp 1 (Podział umów), uważa

się, że osoba jest ściśle powiązana z przedsiębiorstwem, jeżeli na podstawie wszystkich

mających znaczenie faktów i okoliczności jedna kontroluje drugą lub obie są kontrolowane

przez te same osoby lub przedsiębiorstwa. W każdym przypadku osoba będzie uważana

za ściśle powiązaną z przedsiębiorstwem, jeżeli posiada bezpośrednio lub pośrednio

więcej niż 50% rzeczywistych praw (beneficial interest) w drugiej osobie (lub w przypadku

spółki, więcej niż 50% łącznej liczby praw głosu oraz wartości udziałów lub akcji

lub rzeczywistych praw udziałowych (beneficial equity interest) w spółce) lub jeżeli

inna osoba posiada bezpośrednio lub pośrednio więcej niż 50% rzeczywistych praw (beneficial

interest) (lub w przypadku spółki, więcej niż 50% łącznej liczby praw głosu oraz wartości

udziałów lub akcji lub rzeczywistych praw udziałowych (beneficial equity interest)

w spółce) w danej osobie i w danym przedsiębiorstwie.

2.

Strona, która złożyła zastrzeżenia na podstawie Artykułu 12 ustęp 4 (Sztuczne unikanie

statusu zakładu poprzez umowy typu commissionnaire arrangements i inne podobne działania),

Artykułu 13 ustęp 6 litera a) lub c) (Sztuczne unikanie statusu zakładu poprzez wykorzystanie

wyłączeń określonych form działalności z definicji zakładu) i Artykułu 14 ustęp 3

litera a) (Podział umów), może zastrzec prawo do niestosowania w całości niniejszego

Artykułu w odniesieniu do Umów Podatkowych, do których ma zastosowanie niniejsza Konwencja,

w odniesieniu do których te zastrzeżenia mają zastosowanie.

1.

Jeżeli osoba jest zdania, że działania jednej lub obu Umawiających się Jurysdykcji

powodują lub spowodują dla niej opodatkowanie, które jest niezgodne z postanowieniami

Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, wówczas może ona,

niezależnie od środków odwoławczych przewidzianych wprawie wewnętrznym tych Umawiających

się Jurysdykcji, przedstawić swoją sprawę właściwemu organowi którejkolwiek z Umawiających

się Jurysdykcji. Sprawa powinna być przedstawiona w ciągu trzech lat, licząc od dnia

pierwszego zawiadomienia o działaniu powodującym opodatkowanie, które jest niezgodne

z postanowieniami Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja.

2.

Właściwy organ, jeżeli uzna zarzut za uzasadniony i nie może sam spowodować zadowalającego

rozwiązania, podejmie starania, aby przypadek ten uregulować w drodze wzajemnego porozumienia

z właściwym organem drugiej Umawiającej się Jurysdykcji tak, aby zapobiec opodatkowaniu

niezgodnemu z Umową Podatkową, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja. Każde

osiągnięte w ten sposób porozumienie zostanie wprowadzone w życie bez względu na terminy

przewidziane przez prawo wewnętrzne Umawiających się Jurysdykcji.

3.

Właściwe organy Umawiających się Jurysdykcji podejmą starania, aby w drodze wzajemnego

porozumienia usuwać wszelkie trudności lub wątpliwości, które mogą powstać przy interpretacji

lub stosowaniu Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja. Mogą

one również wspólnie uzgodnić podjęcie środków w celu zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu

w sytuacjach nieuregulowanych Umową Podatkową, do której ma zastosowanie niniejsza

Konwencja.

4.

a)

i)

Zdanie pierwsze ustępu 1 będzie miało zastosowanie w miejsce lub w przypadku braku

postanowień (lub ich części) Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza

Konwencja, które przewidują, że jeżeli osoba jest zdania, że działania jednej lub

obu Umawiających się Jurysdykcji powodują lub spowodują dla niej opodatkowanie, które

jest niezgodne z postanowieniami Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza

Konwencja, wówczas może ona, niezależnie od środków odwoławczych przewidzianych wprawie

wewnętrznym tych Umawiających się Jurysdykcji, przedstawić sprawę właściwemu organowi

tej Umawiającej się Jurysdykcji, w której ma ona miejsce zamieszkania lub siedzibę,

włączając postanowienia, które przewidują, że gdy sprawa przedstawiana przez tę osobę

jest uregulowana w postanowieniach Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza

Konwencja, dotyczących równego traktowania na podstawie obywatelstwa, wówczas sprawa

może zostać przedstawiona właściwemu organowi tej Umawiającej się Jurysdykcji, której

ta osoba jest obywatelem.

ii)

Zdanie drugie ustępu 1 będzie miało zastosowanie w miejsce postanowień Umowy Podatkowej,

do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, które przewidują obowiązek przedstawienia

sprawy, o której mowa w zdaniu pierwszym ustępu 1, w określonym terminie krótszym

niż okres trzech lat od dnia pierwszego zawiadomienia o działaniu powodującym opodatkowanie,

które jest niezgodne z postanowieniami Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie

niniejsza Konwencja albo w przypadku braku postanowienia w Umowie Podatkowej, do której

ma zastosowanie niniejsza Konwencja, które przewidywałoby okres w ciągu którego taka

sprawa powinna zostać przedstawiona.

b)

i)

Zdanie pierwsze ustępu 2 będzie miało zastosowanie w przypadku braku postanowień Umowy

Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, które przewidują, że właściwy

organ, któremu zostanie przedstawiona sprawa przez osobę, o której mowa w ustępie

1, jeżeli uzna zarzut za uzasadniony i nie może sam spowodować zadowalającego rozwiązania,

podejmie starania, aby przypadek ten uregulować w drodze wzajemnego porozumienia z

właściwym organem drugiej Umawiającej się Jurysdykcji, mając na celu zapobieżenie

opodatkowaniu niezgodnemu z Umową Podatkową, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja.

ii)

Zdanie drugie ustępu 2 będzie miało zastosowanie w przypadku braku postanowień Umowy

Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, które przewidują, że każde

osiągnięte porozumienie będzie wprowadzone w życie bez względu na terminy przewidziane

przez prawo wewnętrzne Umawiających się Jurysdykcji.

c)

i)

Zdanie pierwsze ustępu 3 będzie miało zastosowanie w przypadku braku postanowień Umowy

Podatkowej, do której ma zastosowanie mniejsza Konwencja, które przewidują, że właściwe

organy Umawiających się Jurysdykcji podejmą starania, aby w drodze wzajemnego porozumienia

usuwać wszelkie trudności lub wątpliwości, które mogą powstać przy interpretacji lub

stosowaniu Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja.

ii)

Zdanie drugie ustępu 3 będzie miało zastosowanie w przypadku braku postanowień Umowy

Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, które przewidują, że właściwe

organy Umawiających się Jurysdykcji mogą również wspólnie uzgodnić podjęcie środków

w celu zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu w sytuacjach nieuregulowanych Umową Podatkową,

do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja.

5.

Strona może zastrzec prawo do

a)

niestosowania pierwszego zdania ustępu 1 w odniesieniu do zawartych przez nią Umów

Podatkowych, do których ma zastosowanie niniejsza Konwencja, na tej podstawie, że

zamierza ona spełnić minimalny standard w zakresie usprawnienia rozwiązywania sporów

stosownie do Pakietu OECD/G20 BEPS poprzez zapewnienie, że na podstawie każdej z zawartych

Umów Podatkowych, do których ma zastosowanie Konwencja (wyłączając Umowę Podatkową,

do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, która pozwala osobie na przedstawienie

swojej sprawy właściwemu organowi którejkolwiek z Umawiających się Jurysdykcji), w

przypadku gdy osoba jest zdania, że działania jednej lub obu Umawiających się Jurysdykcji

powodują lub spowodują dla niej opodatkowanie, które jest niezgodne z postanowieniami

Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, wówczas może ona,

niezależnie od środków odwoławczych przewidzianych wprawie wewnętrznym tych Umawiających

się Jurysdykcji, przedstawić swoją sprawę właściwemu organowi Umawiającej się Jurysdykcji,

na terytorium której ma miejsce zamieszkania lub siedzibę lub - w przypadku gdy do

sprawy przedstawionej przez tę osobę ma zastosowanie postanowienie Umowy Podatkowej,

do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, dotyczące równego traktowania z uwagi

na obywatelstwo - właściwemu organowi tej Umawiającej się Jurysdykcji, której osoba

ta jest obywatelem; wówczas właściwy organ tej Umawiającej się Jurysdykcji, dokona

dwustronnej notyfikacji lub uzgodnienia z właściwym organem drugiej Umawiającej się

Jurysdykcji w sprawach, w których właściwy organ, któremu przedstawiono sprawę w ramach

procedury wzajemnego porozumiewania się, nie uznaje zarzutu podatnika za uzasadniony;

b)

niestosowania zdania drugiego ustępu 1 w odniesieniu do zwartych przez nią Umów Podatkowych,

do których ma zastosowanie niniejsza Konwencja, które nie stanowią, że sprawa, o której

mowa w zdaniu pierwszym ustępu 1, musi zostać przedstawiona w określonym terminie,

na tej podstawie, że zamierza ona osiągnąć minimalny standard w zakresie usprawnienia

rozwiązywania sporów zgodnie z Pakietem OECD/G20 BEPS poprzez zapewnienie, że zgodnie

ze wszystkimi takimi Umowami Podatkowymi, do których ma zastosowanie niniejsza Konwencja,

podatnik, o którym mowa w ustępie 1, jest uprawiony do przedstawienia sprawy w terminie

co najmniej trzech lat od dnia pierwszego zawiadomienia o działaniu powodującym opodatkowanie

niezgodne z postanowieniami Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza

Konwencja;

c)

niestosowania zdania drugiego ustępu 2 w odniesieniu do zawartych przez nią Umów Podatkowych,

do których ma zastosowanie niniejsza Konwencja, na tej podstawie, że na potrzeby wszystkich

zawartych przez nią Umów Podatkowych, do których ma zastosowanie niniejsza Konwencja

i)

jakiekolwiek porozumienie osiągnięte w drodze procedury wzajemnego porozumiewania

się zostanie wprowadzone w życie bez względu na terminy przewidziane przez prawo wewnętrzne

Umawiających się Jurysdykcji; lub

ii)

zamierza ona spełnić minimalny standard w zakresie usprawnienia rozwiązywania sporów

zgodnie z Pakietem OECD/G20 BEPS poprzez przyjęcie w drodze prowadzonych przez nią

dwustronnych negocjacji umów, postanowienia umownego przewidującego, że

A)

Umawiające się Jurysdykcje nie dokonają korekty zysków przypisanych zakładowi przedsiębiorstwa

jednej z Umawiających się Jurysdykcji, po upływie okresu wspólnie uzgodnionego przez

obie Umawiające się Jurysdykcje, liczonego od końca roku podatkowego, w którym zyski

zostałyby przypisane zakładowi (postanowienie to nie będzie miało zastosowania w przypadku

oszustwa, rażącego zaniedbania lub umyślnego niewykonania zobowiązania); oraz

B)

Umawiające się Jurysdykcje nie będą włączały do zysków przedsiębiorstwa, i następnie

odpowiednio opodatkowywały, zysków które byłyby osiągnięte przez przedsiębiorstwo,

ale z powodu warunków, o których mowa w postanowieniu Umowy Podatkowej, do której

ma zastosowanie niniejsza Konwencja, dotyczącym przedsiębiorstw powiązanych, nie zostały

w ten sposób osiągnięte, po upływie okresu wspólnie uzgodnionego przez obie Umawiające

się Jurysdykcje, liczonego od końca roku podatkowego, w którym zyski zostałyby osiągnięte

przez to przedsiębiorstwo (postanowienie to nie będzie miało zastosowania w przypadku

oszustwa, rażącego zaniedbania lub umyślnego niewykonania zobowiązania).

6.

a)

Każda ze Stron, która nie złożyła zastrzeżenia na podstawie ustępu 5 litera a), notyfikuje

Depozytariuszowi, czy każda z zawartych przez nią Umów Podatkowych, do których ma

zastosowanie niniejsza Konwencja, zawiera postanowienie, o którym mowa w ustępie 4

litera a) punkt i), i w takim przypadku wskazuje numer artykułu i ustępu każdego takiego

postanowienia. W przypadku, gdy wszystkie Umawiające się Jurysdykcje dokonały notyfikacji

w odniesieniu do danego postanowienia Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie

niniejsza Konwencja, postanowienie to zostanie zastąpione przez zdanie pierwsze ustępu

1. W pozostałych przypadkach zdanie pierwsze ustępu 1 będzie mieć zastosowanie, zastępując

postanowienia Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, wyłącznie

w zakresie, w jakim postanowienia te są niezgodne z tym zdaniem.

b)

Każda ze Stron, która nie złożyła zastrzeżenia na podstawie ustępu 5 litera b), notyfikuje

Depozytariuszowi

i)

listę zawartych przez nią Umów Podatkowych, do których ma zastosowanie niniejsza Konwencja,

zawierających postanowienie, które stanowi, że sprawa, o której mowa w zdaniu pierwszym

ustępu 1, musi zostać przedstawiona w określonym terminie krótszym niż trzy lata od

dnia pierwszego zawiadomienia o czynności powodującej opodatkowanie niezgodne z postanowieniami

Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, jak również numer

artykułu i ustępu każdego takiego postanowienia; zdanie drugie ustępu 1 zastąpi takie

postanowienie tylko w przypadku gdy wszystkie Umawiające się Jurysdykcje dokonały

notyfikacji w odniesieniu do danego postanowienia; w pozostałych przypadkach, z zastrzeżeniem

punktu ii), zdanie drugie ustępu 1 będzie mieć zastosowanie, zastępując postanowienia

Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, wyłącznie w zakresie,

w jakim postanowienia te są niezgodne ze zdaniem drugim ustępu 1;

ii)

listę zawartych przez nią Umów Podatkowych, do których ma zastosowanie niniejsza Konwencja,

zawierających postanowienie, które stanowi że sprawa, o której mowa w zdaniu pierwszym

ustępu 1, musi zostać przedstawiona w określonym terminie wynoszącym co najmniej trzy

lata od dnia pierwszego zawiadomienia o czynności powodującej opodatkowanie niezgodne

z postanowieniami Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja,

jak również numer artykułu i ustępu każdego takiego postanowienia; zdanie drugie ustępu

1 nie będzie mieć zastosowania do Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza

Konwencja, w przypadku, gdy którakolwiek z Umawiających się Jurysdykcji dokona notyfikacji

danej Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja.

c)

Każda ze Stron notyfikuje Depozytariuszowi

i)

listę zawartych przez nią Umów Podatkowych, do których ma zastosowanie niniejsza Konwencja,

niezawierających postanowienia, o którym mowa w ustępie 4 litera b) punkt i); zdanie

pierwsze ustępu 2 będzie miało zastosowanie do Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie

niniejsza Konwencja, tylko w przypadku, gdy wszystkie Umawiające się Jurysdykcje dokonały

notyfikacji danej Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja;

ii)

w przypadku gdy Strona nie złożyła zastrzeżenia na podstawie ustępu 5 litera c) -

listę zawartych przez nią Umów Podatkowych, do których ma zastosowanie niniejsza Konwencja,

niezawierających postanowienia, o którym mowa w ustępie 4 litera b) punkt ii); zdanie

drugie ustępu 2 będzie miało zastosowanie do Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie

niniejsza Konwencja, tylko w przypadku gdy wszystkie Umawiające się Jurysdykcje dokonały

notyfikacji danej Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja.

d)

Każda ze Stron notyfikuje Depozytariuszowi

i)

listę zawartych przez nią Umów Podatkowych, do których ma zastosowanie niniejsza Konwencja,

niezawierających postanowienia, o którym mowa w ustępie 4 litera c) punkt i); zdanie

pierwsze ustępu 3 będzie miało zastosowanie do Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie

niniejsza Konwencja, tylko w przypadku gdy wszystkie Umawiające się Jurysdykcje dokonały

notyfikacji danej Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja;

ii)

listę zawartych przez nią Umów Podatkowych, do których ma zastosowanie niniejsza Konwencja,

niezawierających postanowienia, o którym mowa w ustępie 4 litera c) punkt ii); zdanie

drugie ustępu 3 będzie miało zastosowanie do Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie

niniejsza Konwencja, tylko w przypadku gdy wszystkie Umawiające się Jurysdykcje dokonały

notyfikacji danej Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja.

1.

Jeżeli Umawiająca się Jurysdykcja włącza do zysków przedsiębiorstwa tej Umawiającej

się Jurysdykcji - i odpowiednio opodatkowuje - zyski przedsiębiorstwa drugiej Umawiającej

się Jurysdykcji, z tytułu których przedsiębiorstwo to zostało opodatkowane w tej drugiej

Umawiającej się Jurysdykcji, i zyski w ten sposób włączone są zyskami, które osiągnęłoby

przedsiębiorstwo pierwszej wymienionej Umawiającej się Jurysdykcji, gdyby warunki

ustalone między obydwoma przedsiębiorstwami były takie jak między przedsiębiorstwami

niezależnymi, wówczas ta druga Umawiająca się Jurysdykcja dokona odpowiedniej korekty

kwoty podatku wymierzonego od tych zysków. Przy ustalaniu takiej korekty odpowiednio

uwzględnione będą inne postanowienia Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza

Konwencja, a właściwe organy Umawiających się Jurysdykcji będą w razie konieczności

konsultować się ze sobą.

2.

Ustęp 1 będzie miał zastosowanie w miejsce lub w przypadku braku postanowienia, które

nakłada na Umawiającą się Jurysdykcję obowiązek dokonania odpowiedniej korekty kwoty

podatku wymierzonego przez nią od zysków przedsiębiorstwa tej Umawiającej się Jurysdykcji,

jeżeli druga Umawiająca się Jurysdykcja włącza te zyski do zysków przedsiębiorstwa

tej drugiej Umawiającej się Jurysdykcji i odpowiednio je opodatkowuje, a zyski w ten

sposób włączone są zyskami, które osiągnęłoby przedsiębiorstwo tej drugiej Umawiającej

się Jurysdykcji, gdyby warunki ustalone między tymi dwoma przedsiębiorstwami były

takie jak między przedsiębiorstwami niezależnymi.

3.

Strona może zastrzec prawo do

a)

niestosowania w całości niniejszego Artykułu w odniesieniu do zawartych przez nią

Umów Podatkowych, do których ma zastosowanie niniejsza Konwencja, które zawierają

już postanowienie, o którym mowa w ustępie 2;

b)

niestosowania w całości niniejszego Artykułu w odniesieniu do zawartych przez nią

Umów Podatkowych, do których ma zastosowanie niniejsza Konwencja, z tego powodu, że

w przypadku braku postanowienia, o którym mowa w ustępie 2, w zawartej przez nią Umowie

Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja

i)

dokona ona odpowiedniej korekty, o której mowa w ustępie 1; lub

ii)

jej właściwy organ podejmie starania by rozwiązać sprawę stosownie do postanowień

Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, dotyczących procedury

wzajemnego porozumiewania się;

c)

w przypadku gdy Strona złożyła zastrzeżenie na podstawie Artykułu 16 ustęp 5 litera

c) punkt ii) (Procedura wzajemnego porozumiewania się), niestosowania w całości niniejszego

Artykułu w odniesieniu do zawartych przez nią Umów Podatkowych, do których ma zastosowanie

niniejsza Konwencja, na tej podstawie, że w drodze prowadzonych przez nią dwustronnych

negocjacji umów przyjmie ona postanowienie umowne w typie przewidzianego w ustępie

1, pod warunkiem, że Umawiające się Jurysdykcje były w stanie osiągnąć porozumienie

w zakresie tego postanowienia oraz postanowień, o których mowa w Artykule 16 ustęp

5 litera c) punkt ii) (Procedura wzajemnego porozumiewania się).

4.

Każda ze Stron, która nie złożyła zastrzeżenia, o którym mowa w ustępie 3, notyfikuje

Depozytariuszowi, czy każda z zawartych przez nią Umów Podatkowych, do których ma

zastosowanie niniejsza Konwencja, zawiera postanowienie, o którym mowa w ustępie 2,

i w takim przypadku wskazuje numer artykułu i ustępu każdego takiego postanowienia.

W przypadku, gdy wszystkie Umawiające się Jurysdykcje dokonały notyfikacji w odniesieniu

do danego postanowienia Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja,

postanowienie to zostanie zastąpione przez postanowienia ustępu 1. W pozostałych przypadkach

ustęp 1 będzie mieć zastosowanie, zastępując postanowienia Umowy Podatkowej, do której

ma zastosowanie niniejsza Konwencja, wyłącznie w zakresie, w jakim postanowienia te

są niezgodne z ustępem 1.

Strona może dokonać wyboru stosowania niniejszej Części w odniesieniu do zawartych

przez nią Umów Podatkowych, do których ma zastosowanie niniejsza Konwencja, co stosownie

notyfikuje Depozytariuszowi. Niniejsza Część będzie miała zastosowanie w stosunku

do dwóch Umawiających się Jurysdykcji w odniesieniu do Umowy Podatkowej, do której

ma zastosowanie niniejsza Konwencja, tylko wówczas, gdy obie Umawiające się Jurysdykcje

dokonały takiej notyfikacji.

1.

W przypadku gdy

a)

zgodnie z postanowieniem Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja

(które może zostać zmodyfikowane przez Artykuł 16 ustęp 1 (Procedura wzajemnego porozumiewania

się)), które stanowi, że osoba może przedstawić swoją sprawę właściwemu organowi Umawiającej

się Jurysdykcji w przypadku gdy uważa ona, że działania jednej lub obu Umawiających

się Jurysdykcji powodują lub spowodują dla niej opodatkowanie niezgodne z postanowieniami

Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja (które mogą zostać

zmodyfikowane przez tę Konwencję), osoba przedstawiła swoją sprawę właściwemu organowi

Umawiającej się Jurysdykcji na tej podstawie, iż działania jednej lub obu Umawiających

się Jurysdykcji spowodowały dla niej opodatkowanie niezgodne z postanowieniami Umowy

Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja (które mogą zostać zmodyfikowane

przez tę Konwencję); oraz

b)

właściwe organy nie są w stanie osiągnąć porozumienia w zakresie rozwiązania sprawy,

stosownie do postanowienia Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja

(które może zostać zmodyfikowane przez Artykuł 16 ustęp 2 (Procedura wzajemnego porozumiewania

się)), zgodnie z którym właściwy organ powinien podjąć starania, aby rozwiązać sprawę

w drodze procedury wzajemnego porozumiewania się z właściwym organem drugiej Umawiającej

się Jurysdykcji, w okresie dwóch lat od momentu, w którym ten okres rozpoczyna swój

bieg, zgodnie z ustępami 8 i 9, zależnie od okoliczności, (chyba, że właściwe organy

Umawiających się Jurysdykcji, przed momentem, w którym wygasł ten okres, uzgodniły

inny okres w stosunku do tej sprawy i poinformowały o takim porozumieniu osobę, która

przedstawiła sprawę), wszelkie nierozwiązane kwestie wynikające z tej sprawy, jeżeli

osoba złoży o to wniosek na piśmie, zostaną przedłożone do postępowania arbitrażowego

w trybie określonym przez niniejszą Część, zgodnie z wszelkimi zasadami oraz procedurami

uzgodnionymi przez właściwe organy Umawiających się Jurysdykcji, zgodnie z postanowieniami

ustępu 10.

2.

W przypadku, gdy właściwy organ zawiesił procedurę wzajemnego porozumiewania się,

o której mowa w ustępie 1, ponieważ sprawa, w odniesieniu do jednej lub kilku takich

samych kwestii jest przedmiotem postępowania przed sądem lub trybunałem administracyjnym,

okres o którym mowa w ustępie 1 litera b) zatrzyma swój bieg do chwili wydania przez

sąd lub trybunał administracyjny ostatecznego rozstrzygnięcia lub do chwili zawieszenia

lub wycofania sprawy. Dodatkowo, w sytuacji gdy zawieszenie procedury wzajemnego porozumiewania

się zostało uzgodnione przez osobę, która przedstawiła sprawę oraz właściwy organ,

okres o którym mowa w ustępie 1 litera b) zatrzyma swój bieg do chwili podjęcia wymienionej

wyżej procedury.

3.

W sytuacji, gdy obydwa właściwe organy zgadzają się co do tego, iż osoba której bezpośrednio

dotyczy dana sprawa nie dostarczyła w terminie jakichkolwiek dodatkowych istotnych

informacji, o które wnioskował którykolwiek z właściwych organów po rozpoczęciu biegu

terminu, o którym mowa w ustępie 1 litera b), termin o którym mowa w ustępie 1 litera

b), zostanie przedłużony o okres równy okresowi rozpoczynającemu się w dniu, w którym

wystąpiono o udzielenie takich informacji i kończącemu się z dniem, w którym dostarczono

takie informacje.

4.

a)

Decyzja wydana w postępowaniu arbitrażowym w sprawach przedłożonych do postępowania

arbitrażowego zostanie wdrożona przez wzajemne porozumienie dotyczące sprawy, o której

mowa w ustępie 1. Decyzja wydana w postępowaniu arbitrażowym będzie ostateczna.

b)

Decyzja wydana w postępowaniu arbitrażowym będzie miała charakter wiążący obie Umawiające

się Jurysdykcje, z wyjątkiem następujących przypadków

i)

jeżeli osoba, której bezpośrednio dotyczy dana sprawa, nie akceptuje wzajemnego porozumienia,

które wdraża decyzję wydaną w postępowaniu arbitrażowym. W takim przypadku, dana sprawa

nie kwalifikuje się do dalszego rozpatrzenia przez właściwe organy. Wzajemne porozumienie

mające na celu wdrożenie decyzji wydanej w postępowaniu arbitrażowym w odniesieniu

do danej sprawy uznaje się za niezaakceptowane przez osobę, której bezpośrednio dotyczy

dana sprawa, jeżeli jakakolwiek osoba, której bezpośrednio dotyczy dana sprawa, w

ciągu 60 dni po dniu wysłania do niej informacji dotyczącej wzajemnego porozumienia

nie wycofa wszystkich spraw rozwiązanych w trybie tego porozumienia, które wdraża

decyzję wydaną w postępowaniu arbitrażowym z rozpatrzenia przed sądem lub trybunałem

administracyjnym lub w inny sposób nie zakończy postępowań toczących się przed sądem

lub trybunałem administracyjnym w odniesieniu do tych spraw w sposób zgodny z tym

porozumieniem.

ii)

jeżeli zgodnie z ostatecznym orzeczeniem sądów jednej z Umawiających się Jurysdykcji,

decyzja wydana w postępowaniu arbitrażowym jest wadliwa. W takim przypadku uważa się,

że wniosek o przeprowadzenie postępowania arbitrażowego złożony na podstawie ustępu

1 nie został złożony oraz postępowanie arbitrażowe nie miało miejsca (wyłączając zastosowanie

Artykułów 21 (Poufność postępowania arbitrażowego) i 25 (Koszty postępowania arbitrażowego).

W takim przypadku, nowy wniosek o przeprowadzenie postępowania arbitrażowego może

zostać złożony, chyba że właściwe organy uzgodnią, że taki nowy wniosek nie jest dopuszczalny.

iii)

jeżeli osoba, której bezpośrednio dotyczy dana sprawa, wszczyna przed jakimkolwiek

sądem lub trybunałem administracyjnym postępowanie dotyczące kwestii, które zostały

rozwiązane w drodze wzajemnego porozumienia, które wdraża decyzję wydaną w postępowaniu

arbitrażowym.

5.

Właściwy organ, który otrzymał wstępny wniosek o rozpoczęcie procedury wzajemnego

porozumiewania się, o którym mowa w ustępie 1 litera a), w ciągu dwóch miesięcy kalendarzowych

od dnia otrzymania tego wniosku, będzie miał obowiązek

a)

poinformować osobę, która przedstawiła sprawę, iż otrzymał wniosek; oraz

b)

poinformować właściwy organ drugiej Umawiającej się Jurysdykcji o takim wniosku, wraz

z przesłaniem jego kopii.

6.

W ciągu trzech miesięcy kalendarzowych po otrzymaniu przez właściwy organ wniosku

o rozpoczęcie procedury wzajemnego porozumiewania się (lub po otrzymaniu kopii takiego

wniosku od właściwego organu drugiej Umawiającej się Jurysdykcji), właściwy organ

a)

poinformuje osobę, która przedstawiła sprawę oraz właściwy organ drugiej Umawiającej

się Jurysdykcji, iż otrzymał konieczne informacje, aby podjąć rozstrzygnięcie co do

istoty sprawy; albo

b)

wystąpi z wnioskiem o udzielenie dodatkowych informacji od takiej osoby w powyższym

celu.

7.

W przypadku, gdy na podstawie ustępu 6 litera b), jeden lub oba właściwe organy wystąpiły

do osoby, która przedstawiła sprawę, o udzielenie dodatkowych informacji koniecznych,

aby podjąć rozstrzygnięcie co do istoty sprawy, właściwy organ, który wnioskował o

udzielenie dodatkowych informacji, powinien w ciągu trzech miesięcy kalendarzowych

od otrzymania informacji od tej osoby, poinformować tę osobę oraz drugi właściwy organ,

iż

a)

otrzymał informacje, o udzielenie których wnioskowano; albo

b)

części informacji, o udzielenie których wnioskowano, nadal brakuje.

8.

W przypadku, gdy żaden z właściwych organów nie wystąpił z wnioskiem o udzielenie

dodatkowych informacji zgodnie z ustępem 6 litera b), datą początkową terminu, o którym

mowa w ustępie 1, będzie wcześniejszy z dni

a)

w którym oba właściwe organy poinformowały osobę, która przedstawiła swoją sprawę,

zgodnie z ustępem 6 litera a); oraz

b)

który następuje po okresie trzech miesięcy kalendarzowych liczonych od dnia zawiadomienia

przez właściwy organ drugiej z Umawiających się Jurysdykcji, zgodnie z ustępem 5 litera

b).

9.

W przypadku, gdy wnioskowano o udzielenie dodatkowych informacji, zgodnie z ustępem

6 litera b), datą początkową terminu, o którym mowa w ustępie 1, będzie wcześniejszy

z dni

a)

w którym właściwy organ występujący z wnioskiem o udzielenie dodatkowych informacji,

dokonał późniejszego poinformowania osoby, która przedstawiła sprawę oraz drugiego

właściwego organu, zgodnie z ustępem 7 litera a); oraz

b)

który następuje po okresie trzech miesięcy kalendarzowych liczonych od dnia otrzymania

przez wszystkie właściwe organy wszystkich informacji, o udzielenie których którykolwiek

z właściwych organów wnioskował do osoby, która przedstawiła swoją sprawę.

Jednakże, jeśli jeden lub oba właściwe organy wysłały informację, o której mowa w

ustępie 7 litera b), informacja taka będzie traktowana jako wniosek o udzielenie dodatkowych

informacji zgodnie z ustępem 6 litera b).

10.

Właściwe organy Umawiających się Jurysdykcji uzgodnią w drodze wzajemnego porozumienia

(zgodnie z artykułem właściwej Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza

Konwencja, dotyczącym procedury wzajemnego porozumiewania się) sposób stosowania postanowień

zawartych w niniejszej Części, włączając w to określenie, jaka informacja jest wystarczająca

dla każdego właściwego organu, aby mógł podjąć rozstrzygnięcie co do istoty sprawy.

Porozumienie takie zostanie zawarte przed dniem, w którym nierozwiązane kwestie dotyczące

sprawy będą mogły być przedłożone po raz pierwszy do postępowania arbitrażowego i

może być odtąd modyfikowane co pewien czas.

11.

Dla celów stosowania niniejszego Artykułu do zawartych przez Stronę Umów Podatkowych,

do których ma zastosowanie niniejsza Konwencja, może ona zastrzec prawo do zastąpienia

okresu dwuletniego, ustanowionego w ustępie 1 litera b), okresem trzech lat.

12.

Strona może zastrzec prawo do stosowania następujących zasad w odniesieniu do zawartych

przez nią Umów Podatkowych, do których ma zastosowanie niniejsza Konwencja, bez względu

na pozostałe postanowienia niniejszego Artykułu

a)

jakakolwiek kwestia nierozwiązana w toku procedury wzajemnego porozumiewania się,

która byłaby objęta zakresem postępowania arbitrażowego przewidzianego w niniejszej

Konwencji, nie będzie przedłożona do postępowania arbitrażowego, jeżeli rozstrzygnięcie

dotyczące tej kwestii zostało wydane przez sąd lub trybunał administracyjny którejkolwiek

z Umawiających się Jurysdykcji;

b)

jeżeli, w dowolnym czasie po złożeniu wniosku o przeprowadzenie postępowania arbitrażowego

a przed przedstawieniem przez panel arbitrów jego decyzji właściwym organom Umawiających

się Jurysdykcji, rozstrzygnięcie dotyczące tej kwestii zostało wydane przez sąd lub

trybunał administracyjny jednej z Umawiających się Jurysdykcji, wówczas postępowanie

arbitrażowe zostaje zakończone.

1.

Z wyjątkiem przypadków, gdy właściwe organy Umawiających się Jurysdykcji wzajemnie

uzgodnią, że zastosowane zostaną inne zasady, dla celów niniejszej Części będą miały

zastosowanie ustępy od 2 do 4.

2.

Przy dokonywaniu wyboru członków panelu arbitrów będą obowiązywały następujące zasady

a)

Panel arbitrów będzie się składał z trzech członków posiadających kompetencje lub

doświadczenie w zakresie międzynarodowego prawa podatkowego.

b)

Każdy z właściwych organów dokona wyboru jednego członka panelu arbitrów w ciągu 60

dni począwszy od dnia złożenia wniosku o przeprowadzenie postępowania arbitrażowego

zgodnie z Artykułem 19 ustęp 1 (Obowiązkowe postępowanie arbitrażowe). Dwóch członków

panelu arbitrów wybranych w taki sposób, w ciągu 60 dni począwszy od późniejszego

wyboru, wybierze trzeciego członka panelu arbitrów, który będzie pełnił funkcję Przewodniczącego

panelu arbitrów. Przewodniczący nie będzie obywatelem ani osobą mającą miejsce zamieszkania

na terytorium żadnej z Umawiających się Jurysdykcji.

c)

Każda osoba wybrana do panelu arbitrów powinna być bezstronna oraz niezależna wobec

właściwych organów, administracji podatkowych a także ministerstw finansów Umawiających

się Jurysdykcji oraz od wszystkich osób, których bezpośrednio dotyczy dana sprawa

(jak również wobec ich doradców) w chwili wyrażenia zgody na wybór, powinna utrzymać

swoją bezstronność i niezależność w toku całego postępowania, jak również powinna

unikać jakiegokolwiek zachowania w ciągu odpowiedniego następującego potem okresu

czasu, które mogłoby negatywnie wpłynąć na opinię o bezstronnej i niezależnej postawie

arbitrów w odniesieniu do postępowania.

3.

W przypadku, gdy właściwy organ Umawiającej się Jurysdykcji nie powoła członka panelu

arbitrów w sposób oraz w terminach określonych w ustępie 2 lub uzgodnionych przez

właściwe organy Umawiających się Jurysdykcji, członek niebędący obywatelem żadnej

z Umawiających się Jurysdykcji zostanie powołany w imieniu tego właściwego organu

przez najwyższego rangą urzędnika Centrum Polityki Podatkowej i Administracji Organizacji

Współpracy Gospodarczej i Rozwoju.

4.

Jeśli dwóch pierwszych członków panelu arbitrów nie wyznaczy przewodniczącego w sposób

oraz terminach określonych w ustępie 2 lub uzgodnionych przez właściwe organy Umawiających

się Jurysdykcji, Przewodniczący niebędący obywatelem żadnej z Umawiających się Jurysdykcji

zostanie powołany przez najwyższego rangą urzędnika Centrum Polityki Podatkowej i

Administracji Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju.

1.

Wyłącznie dla celów stosowania postanowień niniejszej Części, a także postanowień

odpowiedniej Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja oraz

praw wewnętrznych Umawiających się Jurysdykcji dotyczących wymiany informacji w sprawach

podatkowych, zasad poufności oraz udzielania pomocy administracyjnej, członkowie panelu

arbitrów oraz maksymalnie trzech członków personelu przypadających na danego członka

(jak również potencjalni arbitrzy wyłącznie w zakresie niezbędnym do oceny ich zdolności

do spełnienia wymogów bycia arbitrami) będą uważani za osoby lub organy, którym mogą

być ujawnione informacje. Informacje otrzymane przez panel arbitrów lub przez potencjalnych

arbitrów, jak również informacje, które właściwe organy otrzymują od panelu arbitrów,

będą uważane za informacje podlegające wymianie zgodnie z postanowieniami Umowy Podatkowej,

do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, dotyczącymi wymiany informacji w sprawach

podatkowych oraz pomocy administracyjnej.

2.

Właściwe organy Umawiających się Jurysdykcji zapewnią, by członkowie panelu arbitrów

oraz ich personel postanowili pisemnie, zanim podejmą czynności w ramach postępowania

arbitrażowego, że będą traktowali wszelkie informacje dotyczące postępowania arbitrażowego

w sposób zgodny z zasadami poufności i nieujawniania informacji, opisanymi w postanowieniach

Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, dotyczącymi wymiany

informacji w sprawach podatkowych oraz pomocy administracyjnej oraz zgodnie z mającymi

zastosowanie prawami Umawiających się Jurysdykcji.

Dla potrzeb niniejszej Części oraz postanowień właściwej Umowy Podatkowej, do której

ma zastosowanie niniejsza Konwencja, dotyczących rozwiązania sprawy w drodze wzajemnego

porozumienia, procedura wzajemnego porozumiewania się i postępowanie arbitrażowe zostaną

zakończone w odniesieniu do danej sprawy, jeżeli w dowolnym czasie po złożeniu wniosku

o przeprowadzenie postępowania arbitrażowego a przed przedstawieniem przez panel arbitrów

jego decyzji właściwym organom Umawiających się Jurysdykcji

a)

właściwe organy porozumieją się wzajemnie co do rozwiązania danej sprawy; lub

b)

osoba, która przedstawiła daną sprawę, wycofa wniosek o przeprowadzenie postępowania

arbitrażowego lub wniosek o przeprowadzenie procedury wzajemnego porozumiewania się.

1.

Następujące zasady będą miały zastosowanie w odniesieniu do postępowania arbitrażowego

na podstawie niniejszej Części, chyba że inne zasady zostaną wzajemnie uzgodnione

przez właściwe organy Umawiających się Jurysdykcji

a)

Po przedłożeniu danej sprawy do postępowania arbitrażowego właściwe organy każdej

Umawiającej się Jurysdykcji przedłożą panelowi arbitrów, do ustalonego w drodze porozumienia

terminu, proponowane rozwiązanie, które obejmuje wszystkie nierozstrzygnięte kwestie

wdanej sprawie (uwzględniając wszystkie porozumienia uprzednio osiągnięte w tej sprawie

między właściwymi organami Umawiających się Jurysdykcji). Zaproponowane rozwiązanie

będzie ograniczało się do określenia kwot pieniężnych (na przykład dochodu lub kosztu)

lub, gdy jest określona - maksymalnej stawki podatku wymierzanego stosownie do Umowy

Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, w odniesieniu do każdej

korekty lub podobnej kwestii w danej sprawie. W przypadku gdy właściwe organy Umawiających

się Jurysdykcji nie były w stanie osiągnąć porozumienia odnośnie kwestii dotyczącej

warunków zastosowania postanowienia odpowiedniej Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie

niniejsza Konwencja (dalej: „pytanie dotyczące zastosowania umowy podatkowej” („threshold

question”)), takiego typu jak kwestia dokonania oceny, gdzie dana osoba fizyczna posiada

miejsce zamieszkania lub czy istnieje zakład, wówczas właściwe organy mogą przedłożyć

alternatywne proponowane rozwiązania w odniesieniu do kwestii, których określenie

jest zależne od rozstrzygnięcia takiego pytania dotyczącego zastosowania umowy podatkowej.

b)

Właściwy organ każdej z Umawiających się Jurysdykcji może także przedłożyć dokument

popierający swoje stanowisko w celu rozważenia go przez panel arbitrów. Każdy właściwy

organ, który przedkłada propozycję rozwiązania lub dokument popierający swoje stanowisko,

dostarcza kopię drugiemu właściwemu organowi do dnia, w którym było wymagane dostarczenie

propozycji rozwiązania i dokumentu popierającego jego stanowisko. Każdy właściwy organ,

w ustalonym w drodze porozumienia terminie, może także przedłożyć panelowi arbitrów

odpowiedź odnoszącą się do zaproponowanego przez drugi właściwy organ rozwiązania

i dokumentu popierającego swoje stanowisko. Kopia każdej odpowiedzi powinna zostać

dostarczona drugiemu właściwemu organowi do dnia, w którym było wymagane złożenie

odpowiedzi.

c)

Panel arbitrów dokona wyboru i uzna za własną decyzję jedno z zaproponowanych rozwiązań

sprawy przedłożonych przez właściwe organy, w odniesieniu do każdej kwestii oraz jakichkolwiek

pytań dotyczących zastosowania umowy podatkowej, i nie będzie w niej zawierać powodów

rozstrzygnięcia lub jakiegokolwiek innego wyjaśnienia tej decyzji. Decyzja wydana

w postępowaniu arbitrażowym będzie podlegać przyjęciu zwykłą większością głosów członków

panelu arbitrów. Panel arbitrów przedstawi swoją decyzję na piśmie właściwym organom

Umawiających się Jurysdykcji. Decyzja wydana w postępowaniu arbitrażowym nie będzie

miała mocy precedensu.

2.

Dla celów stosowania niniejszego Artykułu do Umów Podatkowych, do których ma zastosowanie

niniejsza Konwencja, Strona może zastrzec prawo do niestosowania ustępu 1 w odniesieniu

do zawartych przez nią Umów Podatkowych, do których ma zastosowanie niniejsza Konwencja.

W takim przypadku mają zastosowanie następujące zasady w odniesieniu do postępowania

arbitrażowego, chyba że co innego zostanie w tym zakresie wzajemnie uzgodnione przez

właściwe organy

a)

Po przedłożeniu sprawy do postępowania arbitrażowego właściwy organ każdej z Umawiających

się Jurysdykcji dostarczy bez zbędnej zwłoki wszystkim członkom panelu arbitrów wszelkie

informacje, które mogą być konieczne do wydania decyzji w postępowaniu arbitrażowym.

O ile właściwe organy Umawiających się Jurysdykcji nie postanowią inaczej, wszelkie

informacje, które nie były dostępne dla obu właściwych organów zanim oba właściwe

organy otrzymały wniosek o przeprowadzenie postępowania arbitrażowego, nie będą brane

pod uwagę dla celów tej decyzji.

b)

Panel arbitrów podejmie decyzję w kwestiach przedłożonych do postępowania arbitrażowego

zgodnie z mającymi zastosowanie postanowieniami Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie

mniejsza Konwencja, i z zastrzeżeniem tych postanowień, zgodnie z przepisami praw

wewnętrznych Umawiających się Jurysdykcji. Członkowie panelu arbitrów biorą także

pod uwagę wszelkie inne źródła, które mogą zostać wprost wskazane przez właściwe organy

w drodze wzajemnego porozumiewania się.

c)

Decyzja wydana w postępowaniu arbitrażowym zostanie przedstawiona właściwym organom

Umawiających się Jurysdykcji w formie pisemnej i powinna wskazywać źródła prawa leżące

u jej podstaw i powody, które doprowadziły do danego rozstrzygnięcia. Decyzja wydana

w postępowaniu arbitrażowym będzie podlegać przyjęciu zwykłą większością głosów członków

panelu arbitrów. Decyzja wydana w postępowaniu arbitrażowym nie będzie miała mocy

precedensu.

3.

Strona, która nie złożyła zastrzeżenia na podstawie ustępu 2, może zastrzec prawo

do niestosowania poprzedzających ustępów niniejszego Artykułu w odniesieniu do zawartych

przez nią Umów Podatkowych, do których ma zastosowanie niniejsza Konwencja, ze Stronami,

które złożyły takie zastrzeżenie. W takim przypadku, właściwe organy Umawiających

się Jurysdykcji, które są stronami Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza

Konwencja, podejmą starania aby osiągnąć porozumienie w zakresie rodzaju postępowania

arbitrażowego, który będzie stosowany w odniesieniu do tej Umowy Podatkowej, do której

ma zastosowanie niniejsza Konwencja. Do momentu osiągnięcia takiego porozumienia Artykuł

19 (Obowiązkowe postępowanie arbitrażowe) nie będzie miał zastosowania w odniesieniu

do danej Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja.

4.

Strona może także dokonać wyboru stosowania ustępu 5 w odniesieniu do zawartych przez

nią Umów Podatkowych, do których ma zastosowanie niniejsza Konwencja, co stosownie

notyfikuje Depozytariuszowi. Ustęp 5 będzie miał zastosowanie w stosunku do dwóch

Umawiających się Jurysdykcji w odniesieniu do Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie

niniejsza Konwencja, gdy którakolwiek z Umawiających się Jurysdykcji dokona takiej

notyfikacji.

5.

Przed rozpoczęciem postępowania arbitrażowego właściwe organy Umawiających się Jurysdykcji,

które są stronami Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja,

zapewnią, aby wszystkie osoby, które zaprezentowały daną sprawę oraz ich doradcy,

postanowiły pisemnie, że nie będą ujawniały jakimkolwiek innym osobom żadnych informacji

otrzymanych w związku z postępowaniem arbitrażowym, zarówno od któregokolwiek właściwego

organu jak i od panelu arbitrów. Procedura wzajemnego porozumiewania się uregulowana

w Umowie Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, jak również postępowanie

arbitrażowe uregulowane w niniejszej Części, zakończą się w odniesieniu do danej sprawy

jeżeli w dowolnym czasie po złożeniu wniosku o przeprowadzenie postępowania arbitrażowego

a przed przedstawieniem przez panel arbitrów jego decyzji właściwym organom Umawiających

się Jurysdykcji, osoba, która przedstawiła daną sprawę lub którykolwiek z doradców

takiej osoby istotnie naruszy to uzgodnienie.

6.

Bez względu na ustęp 4, Strona, która nie wybrała stosowania ustępu 5, może zastrzec

prawo do niestosowania ustępu 5 odniesieniu do jednej lub więcej określonych Umów

Podatkowych, do których ma zastosowanie niniejsza Konwencja lub w odniesieniu do wszystkich

zawartych przez nią Umów Podatkowych, do których ma zastosowanie niniejsza Konwencja.

7.

Strona, która dokonała wyboru stosowania ustępu 5 może zastrzec prawo do niestosowania

niniejszej Części w odniesieniu do wszystkich zawartych przez nią Umów Podatkowych,

do których ma zastosowanie mniejsza Konwencja, w odniesieniu do których druga Umawiająca

się Jurysdykcja złożyła zastrzeżenie na podstawie ustępu 6.

1.

W celu stosowania niniejszej Części w odniesieniu do Umów Podatkowych, do których

ma zastosowanie niniejsza Konwencja, Strona może dokonać wyboru stosowania ustępu

2, co stosownie notyfikuje Depozytariuszowi. Ustęp 2 będzie miał zastosowanie w stosunku

do dwóch Umawiających się Jurysdykcji w odniesieniu do Umowy Podatkowej, do której

ma zastosowanie niniejsza Konwencja, tylko wówczas, gdy obie Umawiające się Jurysdykcje

dokonały takiej notyfikacji.

2.

Bez względu na postanowienia Artykuł 19 ustęp 4 (Obowiązkowe postępowanie arbitrażowe),

decyzja wydana w postępowaniu arbitrażowym na podstawie niniejszej Części nie będzie

wiązała Umawiających się Jurysdykcji, które są stronami Umowy Podatkowej, do której

ma zastosowanie niniejsza Konwencja i nie zostanie wdrożona, jeżeli właściwe organy

Umawiających się Jurysdykcji osiągnęły porozumienie dotyczące odmiennego rozwiązania

wszystkich nierozwiązanych kwestii w ciągu trzech miesięcy kalendarzowych od doręczenia

im tej decyzji.

3.

Strona, która dokonuje wyboru stosowania ustępu 2 może zastrzec prawo do stosowania

ustępu 2 wyłącznie w odniesieniu do zawartych przez nią Umów Podatkowych, do których

ma zastosowani niniejsza Konwencja, do których ma zastosowanie Artykuł 23 ustęp 2

(Rodzaje postępowania arbitrażowego).

W postępowaniu arbitrażowym uregulowanym w niniejszej Części, wynagrodzenia oraz wydatki

członków panelu arbitrów, jak również inne koszty poniesione w związku z postępowaniem

arbitrażowym przez Umawiające się Jurysdykcje, zostaną poniesione przez Umawiające

się Jurysdykcje w sposób określony w drodze procedury wzajemnego porozumiewania się

między właściwymi organami Umawiających się Jurysdykcji. W sytuacji braku takiego

porozumienia, każda Umawiająca się Jurysdykcja będzie ponosić jej własne wydatki oraz

dotyczące wybranego przez nią członka panelu arbitrów. Koszty dotyczące przewodniczącego

panelu arbitrów, jak również inne wydatki towarzyszące prowadzeniu postępowania arbitrażowego,

zostaną poniesione w równych częściach przez Umawiające się Jurysdykcje.

1.

Z zastrzeżeniem Artykułu 18 (Wybór stosowania Części VI), postanowienia niniejszej

Części będą miały zastosowanie w miejsce lub w przypadku braku postanowień Umowy Podatkowej,

do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, które przewidują przedłożenie do postępowania

arbitrażowego kwestii nierozwiązanych w toku procedury wzajemnego porozumiewania się.

Każda ze Stron, która wybierze stosowanie niniejszej Części, notyfikuje Depozytariuszowi,

czy każda z zawartych przez nią Umów Podatkowych, do których ma zastosowanie niniejsza

Konwencja, innych niż będące przedmiotem zastrzeżenia na podstawie ustępu 4, zawiera

takie postanowienie, i w takim przypadku wskazuje numer artykułu i ustępu każdego

takiego postanowienia. W przypadku gdy dwie Umawiające się Jurysdykcje dokonały notyfikacji

w odniesieniu dodanego postanowienia Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza

Konwencja, postanowienie to zostanie zastąpione postanowieniami niniejszej Części

w relacjach między tymi Umawiającymi się Jurysdykcjami.

2.

Jakakolwiek kwestia nierozwiązana w toku procedury wzajemnego porozumiewania się,

pozostająca w zakresie postępowania arbitrażowego, o którym mowa w niniejszej Części,

nie zostanie przedłożona do postępowania arbitrażowego, jeżeli ta kwestia jest przedmiotem

sprawy, w stosunku do której panel arbitrów lub podobne ciało zostało już poprzednio

ustanowione, zgodnie z dwustronną lub wielostronną konwencją, która przewiduje przeprowadzenie

obowiązkowego postępowania arbitrażowego w zakresie kwestii nierozwiązanych w toku

procedury wzajemnego porozumiewania się.

3.

Z zastrzeżeniem ustępu 1, postanowienia niniejszej Części nie będą naruszały wypełnienia

szerszych zobowiązań w związku z przedłożeniem do postępowania arbitrażowego nierozwiązanych

kwestii powstałych w kontekście procedury wzajemnego porozumiewania się, wynikających

z innych konwencji, których stronami są lub staną się Umawiające się Jurysdykcje.

4.

Strona może zastrzec prawo do niestosowania niniejszej Części do zawartych przez nią

jednej lub większej liczby Umów Podatkowych, do których ma zastosowanie niniejsza

Konwencja (jak również do wszystkich Umów Podatkowych, do których ma zastosowanie

niniejsza Konwencja), które już przewidują przeprowadzenie obowiązkowego postępowania

arbitrażowego w zakresie kwestii nierozwiązanych w toku procedury wzajemnego porozumiewania

się.

1.

Z dniem 31 grudnia 2016 r. niniejsza Konwencja zostaje otwarta do podpisu przez

a)

wszystkie Państwa;

b)

Guernsey (Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej); Wyspę Man

(Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej); Jersey (Zjednoczone

Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej); oraz

c)

jakąkolwiek inną jurysdykcję, która jest uprawiona do stania się Stroną w drodze decyzji

podjętej w wyniku konsensusu zawartego między Stronami i Sygnatariuszami.

2.

Konwencja niniejsza podlega ratyfikacji, przyjęciu lub zatwierdzeniu.

1.

Z zastrzeżeniem ustępu 2, nie można złożyć zastrzeżeń do niniejszej Konwencji, poza

wprost dozwolonymi w

a)

Artykule 3 ustęp 5 (Podmioty transparentne podatkowo);

b)

Artykule 4 ustęp 3 (Podmioty o podwójnej siedzibie);

c)

Artykule 5 ustępy 8 i 9 (Stosowanie metod unikania podwójnego opodatkowania);

d)

Artykule 6 ustęp 4 (Cel Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja);

e)

Artykule 7 ustępy 15 i 16 (Zapobieganie nadużyciom traktatów);

f)

Artykule 8 ustęp 3 (Transakcje wypłat dywidend);

g)

Artykule 9 ustęp 6 (Zyski z tytułu przeniesienia udziałów lub akcji lub innych praw

w podmiotach, których wartość pochodzi głównie z majątku nieruchomego);

h)

Artykule 10 ustęp 5 (Klauzula antyabuzywna dotycząca zakładów położonych na terytoriach

trzecich jurysdykcji);

i)

Artykule 11 ustęp 3 (Stosowanie przepisów Umów Podatkowych w celu zastrzeżenia prawa

Strony do opodatkowania osób mających miejsce zamieszkania lub siedzibę na jej terytorium);

j)

Artykule 12 ustęp 4 (Sztuczne unikanie statusu zakładu poprzez umowy typu commissionnaire

arrangements i inne podobne działania);

k)

Artykule 13 ustęp 6 (Sztuczne unikanie statusu zakładu poprzez wykorzystanie wyłączeń

określonych form działalności z definicji zakładu);

l)

Artykule 14 ustęp 3 (Podział umów);

m)

Artykule 15 ustęp 2 (Definicja osoby ściśle powiązanej z przedsiębiorstwem);

n)

Artykule 16 ustęp 5 (Procedura wzajemnego porozumiewania się);

o)

Artykule 17 ustęp 3 (Korekty współzależne);

p)

Artykule 19 ustępy 11 i 12 (Obowiązkowe postępowanie arbitrażowe);

q)

Artykule 23 ustępy 2, 3, 6 i 7 (Rodzaje postępowania arbitrażowego);

r)

Artykule 24 ustęp 3 (Porozumienie w sprawie innego rozwiązania sprawy);

s)

Artykule 26 ustęp 4 (Klauzula zgodności);

t)

Artykule 35 ustępy 6 i 7 (Stosowanie); oraz

u)

Artykule 36 ustęp 2 (Stosowanie Części VI).

2.

a)

Bez względu na postanowienia ustępu 1, Strona, która wybierze na podstawie Artykułu

18 (Wybór stosowania Części VI) stosowanie części VI (Arbitraż), może złożyć jedno

lub większą liczbę zastrzeżeń w odniesieniu do spraw w zakresie których będzie stosowany

arbitraż zgodnie z przepisami Części VI (Arbitraż). Strona, która wybierze na podstawie

Artykułu 18 (Wybór stosowania Części VI) stosowanie Części VI (Arbitraż) po staniu

się Stroną niniejszej Konwencji, może złożyć zastrzeżenia na podstawie niniejszej

litery wraz z dokonaniem swojej notyfikacji Depozytariuszowi na podstawie Artykułu

18 (Wybór stosowania Części VI).

b)

Zastrzeżenia złożone na podstawie litery a) będą podlegały przyjęciu. Zastrzeżenie

złożone na podstawie litery a) będzie uważane za przyjęte przez Stronę, jeżeli nie

notyfikowała ona Depozytariuszowi, iż składa sprzeciw wobec danego zastrzeżenia w

terminie dwunastu miesięcy kalendarzowych licząc od dnia dokonania notyfikacji tego

zastrzeżenia przez Depozytariusza albo od daty zdeponowania przez Stronę instrumentu

ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia, w zależności od tego, która z tych dat jest

późniejsza. Strona, która wybierze na podstawie Artykułu 18 (Wybór stosowania Części

VI) stosowanie Części VI (Arbitraż), po przystąpieniu do niniejszej Konwencji może

złożyć sprzeciw wobec zastrzeżeń wcześniej złożonych przez inne Strony na podstawie

litery a) wraz z dokonaniem

Depozytariuszowi notyfikacji przez pierwszą ze wskazanych Stron na podstawie Artykułu

18 (Wybór stosowania Części VI). Jeśli Strona składa sprzeciw wobec zastrzeżenia złożonego

na podstawie litery a), Część VI nie będzie mieć zastosowania w całości w relacjach

pomiędzy Stroną składającą sprzeciw oraz Stroną składającą zastrzeżenie.

3.

O ile wprost nie uregulowano inaczej w odpowiednich postanowieniach niniejszej Konwencji,

zastrzeżenie dokonane na podstawie z ustępu 1 lub 2 będzie

a)

zmieniało dla Strony składającej zastrzeżenie postanowienia niniejszej Konwencji w

jej relacjach z drugą Stroną w odniesieniu do przepisów, których dotyczy zastrzeżenie

i w zakresie określonym w tym zastrzeżeniu; oraz

b)

zmieniało te przepisy w takim samym zakresie dla drugiej Strony w jej relacjach ze

Stroną składającą zastrzeżenie.

4.

Zastrzeżenia, które mają zastosowanie do Umów Podatkowych, do których ma zastosowanie

niniejsza Konwencja, zawartych przez lub w imieniu jurysdykcji lub terytorium, za

którego sprawy międzynarodowe odpowiedzialna jest Strona, jeżeli ta jurysdykcja lub

terytorium nie jest Stroną niniejszej Konwencji stosownie do Artykułu 27 ustęp 1 litera

b) lub c) (Podpisanie i ratyfikacja, przyjęcie lub zatwierdzenie), będą składane przez

odpowiedzialną Stronę i mogą różnić się od zastrzeżeń złożonych przez tę Stronę w

stosunku do zawartych przez nią Umów Podatkowych, do których ma zastosowanie niniejsza

Konwencja.

5.

Zastrzeżenia zostaną złożone w momencie podpisania lub złożenia do depozytu instrumentu

ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia, z zastrzeżeniem ustępów 2, 6 lub 9 niniejszego

Artykułu, a także Artykułu 29 ustęp 5 (Notyfikacje). Jednakże, Strona która wybierze

na podstawie Artykułu 18 (Wybór stosowania Części VI) stosowanie Części VI (Arbitraż)

po przystąpieniu do niniejszej Konwencji, może złożyć zastrzeżenia na podstawie ustępu

1 litera p), q), r) i s) niniejszego Artykułu wraz z dokonaniem swojej notyfikacji

Depozytariuszowi na podstawie Artykułu 18 (Wybór stosowania Części VI).

6.

Jeżeli zastrzeżenia zostają złożone na moment podpisania, podlegają one potwierdzeniu

przy składaniu do depozytu instrumentu ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia, chyba

że dokument zawierający zastrzeżenia w sposób wyraźny określa, że są one uważane za

ostateczne, stosownie do przepisów ustępów 2, 5 i 9 niniejszego Artykułu oraz Artykułu

29 ustęp 5 (Notyfikacje).

7.

Jeżeli zastrzeżenia nie zostają sformułowane na moment podpisania, wstępna lista spodziewanych

zastrzeżeń zostanie w tym czasie dostarczona Depozytariuszowi.

8.

Dla zastrzeżeń złożonych na podstawie każdego z następujących postanowień, lista umów

podatkowych notyfikowanych stosownie do Artykułu 2 ustęp 1 litera a) punkt ii) (Interpretacja

pojęć), które są objęte zakresem zastrzeżenia zdefiniowanego w odpowiednim postanowieniu

(oraz w przypadku zastrzeżenia złożonego na podstawie któregokolwiek z następujących

przepisów, innych niż te wymienione w literze c), d) oraz n) - także numer artykułu

i ustępu każdego odpowiedniego postanowienia) podlega dostarczeniu wówczas, gdy takie

zastrzeżenia zostają złożone w odniesieniu do

a)

Artykułu 3 ustęp 5 litery b), c), d), e) oraz g) (Podmioty transparentne podatkowo);

b)

Artykułu 4 ustęp 3 litery b), c) oraz d) (Podmioty o podwójnej siedzibie);

c)

Artykułu 5 ustępy 8 oraz 9 (Stosowanie metod unikania podwójnego opodatkowania);

d)

Artykułu 6 ustęp 4 (Cel Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja);

e)

Artykułu 7 ustęp 15 litery b) oraz c) (Zapobieganie nadużyciom traktatów);

f)

Artykułu 8 ustęp 3 litera b) punkty i), ii) oraz iii) (Transakcje wypłat dywidend);

g)

Artykułu 9 ustęp 6 litery d), e) oraz f); (Zyski z tytułu przeniesienia udziałów lub

akcji lub innych praw w podmiotach, których wartość pochodzi głównie z majątku nieruchomego)

h)

Artykułu 10 ustęp 5 litery b) oraz c) (Klauzula antyabuzywna dotycząca zakładów położonych

na terytoriach trzecich jurysdykcji)

i)

Artykułu 11 ustęp 3 litera b) (Stosowanie przepisów Umów Podatkowych w celu zastrzeżenia

prawa Strony do opodatkowania osób mających miejsce zamieszkania lub siedzibę na jej

terytorium);

j)

Artykułu 13 ustęp 6 litera b) (Sztuczne unikanie statusu zakładu poprzez wykorzystanie

wyłączeń określonych form działalności z definicji zakładu);

k)

Artykułu 14 ustęp 3 litera b) (Podział umów);

l)

Artykułu 16 ustęp 5 litera b) (Procedura wzajemnego porozumiewania się);

m)

Artykułu 17 ustęp 3 litera a) (Korekty współzależne);

n)

Artykułu 23 ustęp 6 (Rodzaje postępowania arbitrażowego); oraz

o)

Artykułu 26 ustęp 4 (Klauzula zgodności).

Zastrzeżenia, o których mowa w powyższych literach od a) do o) nie będą miały zastosowania

w odniesieniu do jakiejkolwiek Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza

Konwencja, która nie została uwzględniona w liście, o której mowa w niniejszym ustępie.

9.

Każda ze Stron, która złożyła zastrzeżenie stosownie do ustępu 1 lub 2, może wycofać

je w dowolnym czasie lub zastąpić je węższym zastrzeżeniem w drodze notyfikacji skierowanej

do Depozytariusza. Strona ta może dokonać wszelkich dodatkowych notyfikacji zgodnie

z Artykułem 29 ustęp 6 (Notyfikacje), które mogą być konieczne w rezultacie wycofania

lub zastąpienia danego zastrzeżenia. Z zastrzeżeniem Artykułu 35 ustęp 7 (Stosowanie),

wycofanie lub zastąpienie będzie miało skutek

a)

w stosunku do Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, wyłącznie

do Państw lub jurysdykcji, które są Stronami niniejszej Konwencji, w przypadku gdy

notyfikacja dotycząca wycofania lub zastąpienia danego zastrzeżenia została otrzymana

przez Depozytariusza

i)

dla zastrzeżeń odnoszących się do postanowień dotyczących podatków pobieranych u źródła,

gdy zdarzenie dające prawo do pobrania takiego podatku wystąpi w dniu lub po dniu

1 stycznia roku następującego po upływie terminu sześciu miesięcy kalendarzowych,

rozpoczynającego bieg z datą poinformowania przez Depozytariusza o notyfikacji dotyczącej

wycofania lub zastąpienia danego zastrzeżenia; oraz

ii)

dla zastrzeżeń odnoszących się do wszystkich pozostałych postanowień, do podatków

nakładanych w odniesieniu do okresów podatkowych rozpoczynających się w dniu lub po

dniu 1 stycznia roku następującego po upływie terminu sześciu miesięcy kalendarzowych,

rozpoczynającego bieg z datą poinformowania przez Depozytariusza o notyfikacji dotyczącej

wycofania lub zastąpienia danego zastrzeżenia; oraz

b)

w stosunku do Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, w przypadku

gdy jedna lub więcej z Umawiających się Jurysdykcji, która jest jej stroną, stała

się Stroną niniejszej Konwencji po dacie otrzymania przez Depozytariusza notyfikacji

dotyczącej wycofania lub zastąpienia: z późniejszą z dat, z którą niniejsza Konwencja

wchodzi w życie w tych Umawiających się Jurysdykcjach.

1.

Z zastrzeżeniem ustępu 5 i 6 niniejszego Artykułu oraz Artykułu 35 ustęp 7 (Stosowanie),

notyfikacje składane na podstawie następujących postanowień zostaną złożone na moment

podpisania lub zdeponowania instrumentu ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia

a)

Artykuł 2 ustęp 1 litera a) punkt ii) (Interpretacja pojęć);

b)

Artykuł 3 ustęp 6 (Podmioty transparentne podatkowo);

c)

Artykuł 4 ustęp 4 (Podmioty o podwójnej siedzibie);

d)

Artykuł 5 ustęp 10 (Stosowanie metod unikania podwójnego opodatkowania);

e)

Artykuł 6 ustępy 5 i 6 (Cel Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza

Konwencja);

f)

Artykuł 7 ustęp 17 (Zapobieganie nadużyciom traktatów);

g)

Artykuł 8 ustęp 4 (Transakcje wypłat dywidend);

h)

Artykuł 9 ustępy 7 i 8 (Zyski z tytułu przeniesienia udziałów lub akcji lub innych

praw w podmiotach, których wartość pochodzi głównie z majątku nieruchomego);

i)

Artykuł 10 ustęp 6 (Klauzula antyabuzywna dotycząca zakładów położonych na terytoriach

trzecich jurysdykcji);

j)

Artykuł 11 ustęp 4 (Stosowanie przepisów Umów Podatkowych w celu zastrzeżenia prawa

Strony do opodatkowania osób mających miejsce zamieszkania lub siedzibę na jej terytorium);

k)

Artykuł 12 ustępy 5 i 6 (Sztuczne unikanie statusu zakładu poprzez umowy typu commissionnaire

arrangements i inne podobne działania);

l)

Artykuł 13 ustępy 7 i 8 (Sztuczne unikanie statusu zakładu poprzez wykorzystanie wyłączeń

określonych form działalności z definicji zakładu);

m)

Artykuł 14 ustęp 4 (Podział umów);

n)

Artykuł 16 ustęp 6 (Procedura wzajemnego porozumiewania się);

o)

Artykuł 17 ustęp 4 (Korekty współzależne);

p)

Artykuł 18 (Wybór stosowania Części VI);

q)

Artykuł 23 ustęp 4 (Rodzaje postępowania arbitrażowego);

r)

Artykuł 24 ustęp 1 (Porozumienie w sprawie innego rozwiązania sprawy);

s)

Artykuł 26 ustęp 1 (Klauzula zgodności); oraz

t)

Artykuł 35 ustępy 1, 2, 3, 5 oraz 7 (Stosowanie).

2.

Notyfikacje, które mają zastosowanie do Umów Podatkowych, do których ma zastosowanie

niniejsza Konwencja, zawartych przez lub w imieniu jurysdykcji lub terytorium, za

którego sprawy międzynarodowe odpowiedzialna jest Strona, jeżeli ta jurysdykcja lub

terytorium nie jest Stroną niniejszej Konwencji stosownie do Artykułu 27 ustępu 1

litera b) lub c) (Podpisanie i ratyfikacja, przyjęcie lub zatwierdzenie), będą składane

przez odpowiedzialną Stronę i mogą różnić się od notyfikacji złożonych przez tę Stronę

w stosunku do zawartych przez nią Umów Podatkowych, do których ma zastosowanie niniejsza

Konwencja.

3.

Jeżeli notyfikacje zostają złożone na moment podpisania, podlegają one potwierdzeniu

przy składaniu do depozytu instrumentu ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia, chyba

że dokument zawierający notyfikacje w sposób wyraźny określa, że są one uważane za

ostateczne, z zastrzeżeniem ustępów 5 i 6 niniejszego Artykułu oraz Artykułu 35 ustęp

7 (Stosowanie).

4.

Jeżeli notyfikacje nie zostają złożone na moment podpisania, wówczas na ten moment

zostanie złożona wstępna lista spodziewanych notyfikacji.

5.

Strona może rozszerzyć w dowolnym czasie listę umów notyfikowanych zgodnie z Artykułem

2 ustęp 1 litera a) punkt ii) (Interpretacja pojęć) poprzez złożenie notyfikacji skierowanej

do Depozytariusza. Strona określi w takiej notyfikacji, czy dana umowa jest objęta

zakresem jakichkolwiek zastrzeżeń złożonych przez Stronę, które zostały wymienione

w Artykule 28 ustęp 8 (Zastrzeżenia). Strona może także złożyć nowe zastrzeżenie,

o którym mowa w Artykule 28 ustęp 8 (Zastrzeżenia), jeżeli dodatkowa umowa będzie

pierwszą, która zostanie objęta zakresem takiego zastrzeżenia. Strona określi także

wszelkie dodatkowe notyfikacje, które mogą być wymagane zgodnie z ustępem 1 literami

od b) do s), aby odzwierciedlić włączenie tych dodatkowych umów. Dodatkowo, jeżeli

rozszerzenie powoduje po raz pierwszy włączenie danej umowy podatkowej zawartej przez

lub w imieniu jurysdykcji lub terytorium, za które w sprawach międzynarodowych odpowiedzialna

jest Strona, ta Strona określi wszelkie zastrzeżenia (stosownie do Artykułu 28 ustęp

4 (Zastrzeżenia)) lub notyfikacje (stosownie do ustępu 2 mniejszego Artykułu), które

mają zastosowanie w odniesieniu do Umów Podatkowych, do których ma zastosowanie niniejsza

Konwencja, zawartych przez lub w imieniu takiej jurysdykcji lub terytorium. Z datą,

z którą taka dodatkowa umowa (umowy) notyfikowana (notyfikowane) zgodnie z dyspozycją

Artykułu 2 ustęp 1 litera a) punkt ii) (Interpretacja pojęć) stała (stały) się Umowami

Podatkowymi, do których ma zastosowanie niniejsza Konwencja, postanowienia Artykułu

35 (Stosowanie) będą regulowały, z jaką datą będą stosowane zmiany w Umowach Podatkowych,

do których ma zastosowanie niniejsza Konwencja.

6.

Strona może dokonać dodatkowych notyfikacji zgodnie z ustępem 1 literami od b) do

s) w drodze notyfikacji skierowanej do Depozytariusza. Notyfikacje takie będą odnosiły

skutek

a)

w stosunku do Umów Podatkowych, do których ma zastosowanie niniejsza Konwencja, zawartych

wyłącznie z Państwami lub jurysdykcjami będącymi Stronami niniejszej Konwencji wówczas,

gdy dodatkowa notyfikacja będzie otrzymana przez Depozytariusza

i)

dla notyfikacji odnoszących się do postanowień dotyczących podatków pobieranych u

źródła, gdy zdarzenie dające prawo do pobrania takiego podatku wystąpi w dniu lub

po dniu 1 stycznia roku następującego po upływie terminu sześciu miesięcy kalendarzowych,

rozpoczynającego bieg z datą poinformowania przez Depozytariusza o dodatkowej notyfikacji;

oraz

ii)

dla notyfikacji odnoszących się do wszystkich pozostałych postanowień, do podatków

nakładanych w odniesieniu do okresów podatkowych rozpoczynających się w dniu lub po

dniu 1 stycznia roku następującego po upływie terminu sześciu miesięcy kalendarzowych,

rozpoczynającego bieg z datą poinformowania przez Depozytariusza o dodatkowej notyfikacji;

oraz

b)

w stosunku do Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, w przypadku

gdy jedna lub więcej z Umawiających się Jurysdykcji, która jest jej stroną, stała

się Stroną niniejszej Konwencji po dacie otrzymania przez Depozytariusza dodatkowej

notyfikacji: z późniejszą z dat, z którą niniejsza Konwencja wchodzi w życie w tych

Umawiających się Jurysdykcjach.

Postanowienia niniejszej Konwencji nie naruszają późniejszych zmian Umowy Podatkowej,

do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, które mogą zostać uzgodnione pomiędzy

Umawiającymi się Jurysdykcjami, które są stronami Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie

niniejsza Konwencja.

1.

Strony mogą powołać konferencję Stron w celach podjęcia jakichkolwiek decyzji lub

wykonywania jakichkolwiek zadań, jakie mogą być niezbędne lub stosowne zgodnie z postanowieniami

niniejszej Konwencji.

2.

Konferencja Stron jest obsługiwana przez Depozytariusza.

3.

Każda ze Stron może wystąpić z wnioskiem o powołanie Konferencji Stron w drodze poinformowania

Depozytariusza o swoim wniosku. Depozytariusz poinformuje wszystkie Strony niniejszej

Konwencji o każdym wniosku. Następnie, Depozytariusz powoła Konferencję Stron pod

warunkiem, że wniosek uzyska poparcie jednej trzeciej Stron w terminie sześciu miesięcy

kalendarzowych od poinformowania o nim przez Depozytariusza.

1.

Jakakolwiek wątpliwość w zakresie interpretacji lub stosowania postanowień Umowy Podatkowej,

do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, zmodyfikowanych przez niniejszą Konwencję,

będzie rozpatrywana na podstawie postanowienia (postanowień) Umowy Podatkowej, do

której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, dotyczących rozwiązywania sporów w ramach

procedury wzajemnego porozumiewania się w zakresie wątpliwości przy interpretacji

lub stosowaniu Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja (których

postanowienia mogą zostać zmodyfikowane przez niniejszą Konwencję).

2.

Jakakolwiek wątpliwość w zakresie interpretacji lub stosowania niniejszej Konwencji

może być rozpatrywana przez Konferencję Stron powołaną zgodnie z Artykułem 31 ustęp

3 (Konferencja Stron).

1.

Każda ze Stron może zaproponować zmianę niniejszej Konwencji w drodze przedłożenia

proponowanej zmiany Depozytariuszowi.

2.

Konferencja Stron może zostać powołana w celu rozważenia zaproponowanej zmiany, zgodnie

z Artykułem 31 ustęp 3 (Konferencja Stron).

1.

Konwencja niniejsza wejdzie w życie z pierwszym dniem miesiąca następującego po upływie

terminu trzech miesięcy kalendarzowych, następujących po dacie zdeponowania piątego

instrumentu ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia.

2.

Dla każdego Sygnatariusza, który dokonuje ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia

niniejszej Konwencji po zdeponowaniu piątego instrumentu ratyfikacji, przyjęcia lub

zatwierdzenia, niniejsza Konwencja wejdzie w życie z pierwszym dniem miesiąca następującego

po upływie terminu trzech miesięcy kalendarzowych, rozpoczynającego bieg z datą zdeponowania

przez tego Sygnatariusza jego instrumentu ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia.

1.

Przepisy niniejszej Konwencji będą stosowane przez każdą Umawiającą się Jurysdykcję

w odniesieniu do Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja

a)

w odniesieniu do podatków pobieranych u źródła od kwot wypłacanych lub zaliczanych

na rzecz osób niemających miejsca zamieszkania lub siedziby na terytorium Umawiającej

się Jurysdykcji, gdy zdarzenie dające prawo do pobrania takiego podatku wystąpi w

pierwszym dniu lub po pierwszym dniu kolejnego roku kalendarzowego, który rozpoczyna

się w dniu lub po dniu późniejszej z dat, z którą niniejsza Konwencja wchodzi w życie

w każdej z Umawiających się Jurysdykcji, która jest stroną Umowy Podatkowej, do której

ma zastosowanie niniejsza Konwencja; oraz

b)

w odniesieniu do pozostałych podatków nakładanych przez tę Umawiającą się Jurysdykcję,

w zakresie podatków nakładanych w okresach podatkowych rozpoczynających się w dniu

lub po dniu, w którym upłynął termin sześciu miesięcy kalendarzowych (lub krótszy

termin, w przypadku gdy wszystkie Umawiające się Jurysdykcje notyfikowały Depozytariuszowi,

że ich zamiarem jest stosowanie takiego krótszego terminu), rozpoczynający bieg z

późniejszą z dat, z którą niniejsza Konwencja wchodzi w życie w każdej z Umawiających

się Jurysdykcji, która jest stroną Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza

Konwencja.

2.

Wyłącznie dla celu własnego stosowania ustępu 1 litera a) i ustępu 5 litera a), Strona

może dokonać wyboru w zakresie zastąpienia terminem „okres podatkowy” odesłania do

pojęcia „rok kalendarzowy”, co odpowiednio notyfikuje Depozytariuszowi.

3.

Wyłącznie dla celu własnego stosowania ustępu 1 litera b) oraz ustępu 5 litera b),

Strona może dokonać wyboru w zakresie zastąpienia odesłania do pojęcia „okresy podatkowe

rozpoczynające się w dniu lub po dniu, w którym upłynął termin” odesłaniem do pojęcia

„okresy podatkowe rozpoczynające się w dniu lub po dniu 1 stycznia roku następującego

w dniu lub po dniu upływu terminu”, co odpowiednio notyfikuje Depozytariuszowi.

4.

Bez względu na poprzednie postanowienia niniejszego Artykułu, Artykuł 16 (Procedura

wzajemnego porozumiewania się) będą stosowane w odniesieniu do Umowy Podatkowej, do

której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, do sprawy przedstawionej właściwemu organowi

Umawiającej się Jurysdykcji w dniu lub po dniu późniejszej z dat, z którą niniejsza

Konwencja wchodzi w życie w każdej z Umawiających się Jurysdykcji, która jest stroną

Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, z wyłączeniem spraw,

w których od tego dnia nie zostały spełnione warunki dla ich przedstawienia zgodnie

z Umową Podatkową, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, w brzmieniu sprzed

modyfikacji dokonanej przez niniejszą Konwencję, bez względu na okres podatkowy, którego

dana sprawa dotyczy.

5.

Dla nowej Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, wynikającej

z rozszerzenia listy umów notyfikowanych zgodnie z Artykułem 2 ustęp 1 litera a) punkt

ii) (Interpretacja pojęć), o którym mowa w Artykule 29 ustęp 5 (Notyfikacje), postanowienia

niniejszej Konwencji będą stosowane przez każdą Umawiającą się Jurysdykcję

a)

w odniesieniu do podatków pobieranych u źródła od kwot wypłacanych lub zaliczanych

na rzecz osób niemających miejsca zamieszkania lub siedziby na terytorium Umawiającej

się Jurysdykcji, gdy zdarzenie dające prawo do pobrania takiego podatku wystąpi w

pierwszym dniu lub po tym dniu kolejnego roku kalendarzowego rozpoczynającego się

w dniu lub po dniu upływu terminu 30 dni, rozpoczynającego bieg z datą poinformowania

przez Depozytariusza o notyfikacji dotyczącej rozszerzenia listy umów; oraz

b)

w odniesieniu do wszystkich innych podatków nakładanych przez tę Umawiającą się Jurysdykcję,

dla podatków nakładanych w związku z okresami podatkowymi rozpoczynającymi się w lub

po dniu upływu terminu dziewięciu miesięcy kalendarzowych (lub krótszego terminu,

w przypadku gdy wszystkie Umawiające się Jurysdykcje notyfikowały Depozytariuszowi,

że ich zamiarem jest stosowanie takiego krótszego terminu), rozpoczynającego bieg

z datą poinformowania przez Depozytariusza o notyfikacji dotyczącej rozszerzenia listy

umów.

6.

Strona może zastrzec prawo niestosowania ustępu 4 w odniesieniu do zawartych przez

nią Umów Podatkowych, do których ma zastosowanie niniejsza Konwencja.

7.

a)

Strona może zastrzec prawo do zastąpienia

i)

odesłań w ustępach 1 i 4 do pojęcia „późniejsza z dat, z którą niniejsza Konwencja

wchodzi w życie w każdej z Umawiających się Jurysdykcji, która jest stroną Umowy Podatkowej,

do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja”; oraz

ii)

odesłań w ustępie 5 do pojęcia „data poinformowania przez Depozytariusza o notyfikacji

dotyczącej rozszerzenia listy umów”; odesłaniami do pojęcia „30 dni po dacie otrzymania

przez Depozytariusza późniejszej z notyfikacji dokonanych przez każdą Umawiającą się

Jurysdykcję składającą zastrzeżenie, o którym mowa w Artykule 35 ustęp 7 (Stosowanie),

że wypełniła wymagane procedury wewnętrzne w zakresie stosowania przepisów niniejszej

Konwencji w odniesieniu do tej konkretnej Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie

niniejsza Konwencja”;

iii)

odesłań w Artykule 28 ustęp 9 litera a) (Zastrzeżenia) do pojęcia „data poinformowania

przez Depozytariusza o notyfikacji dotyczącej wycofania lub zastąpienia danego zastrzeżenia”;

oraz

iv)

odesłania w Artykule 28 ustęp 9 litera b) (Zastrzeżenia) do pojęcia „późniejsza z

dat, z którą niniejsza Konwencja wchodzi w życie w tych Umawiających się Jurysdykcjach”;

odesłaniami do pojęcia: „30 dni po dacie otrzymania przez Depozytariusza późniejszej

z notyfikacji dokonanych przez każdą Umawiającą się Jurysdykcję składającą zastrzeżenie,

o którym mowa w Artykule 35 ustęp 7 (Stosowanie), że wypełniła wymagane procedury

wewnętrzne w zakresie stosowania wycofania zastrzeżenia lub zastąpienia zastrzeżenia

w odniesieniu do tej konkretnej Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza

Konwencja”;

v)

odesłań w Artykule 29 ustęp 6 litera a) (Notyfikacje) do pojęcia „data poinformowania

przez Depozytariusza o dodatkowej notyfikacji; oraz

vi)

odesłania w Artykule 29 ustęp 6 litera b) (Notyfikacje) do pojęcia „późniejsza z dat,

z którą niniejsza Konwencja wchodzi w życie w tych Umawiających się Jurysdykcjach”;

odesłaniami do pojęcia: „30 dni po dacie otrzymania przez Depozytariusza późniejszej

z notyfikacji dokonanych przez każdą Umawiającą się Jurysdykcję składającą zastrzeżenie,

o którym mowa w Artykule 35 ustęp 7 (Stosowanie), że wypełniła wymagane procedury

wewnętrzne w zakresie stosowania dodatkowej notyfikacji w odniesieniu do tej konkretnej

Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja”;

vii)

odesłań w Artykule 36 ustępach 1 i 2 (Stosowanie Części VI) do pojęcia „późniejszej

z dat, z którą niniejsza Konwencja wchodzi w życie w każdej z Umawiających się Jurysdykcji,

które są stronami Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja”;

odesłaniami do pojęcia „30 dni po dacie otrzymania przez Depozytariusza późniejszej

z notyfikacji dokonanych przez każdą Umawiającą się Jurysdykcję składającą zastrzeżenie,

o którym mowa w Artykułu 35 ustęp 7 (Stosowanie), że wypełniła wymagane procedury

wewnętrzne w zakresie stosowania przepisów niniejszej Konwencji w odniesieniu do tej

konkretnej Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja”;

viii)

odesłania w Artykule 36 ustęp 3 (Stosowanie Części VI) do pojęcia „data poinformowania

przez Depozytariusza o notyfikacji dotyczącej rozszerzenia listy umów”;

ix)

odesłań w Artykule 36 ustęp 4 (Stosowanie Części VI) do pojęć: „data poinformowania

przez Depozytariusza o notyfikacji dotyczącej wycofania zastrzeżenia”, „data poinformowania

przez Depozytariusza o notyfikacji dotyczącej zastąpienia zastrzeżenia” oraz „data

poinformowania przez Depozytariusza o notyfikacji dotyczącej wycofania sprzeciwu wobec

zastrzeżenia”; oraz

x)

odesłania w Artykule 36 ustęp 5 (Stosowanie Części VI) do pojęcia „data poinformowania

przez Depozytariusza o dodatkowych notyfikacjach”; odesłaniami do pojęcia „30 dni

po dacie otrzymania przez Depozytariusza późniejszej z notyfikacji dokonanych przez

każdą Umawiającą się Jurysdykcję składającą zastrzeżenie, o którym mowa w Artykule

35 ustęp 7 (Stosowanie), że wypełniła wymagane procedury wewnętrzne w zakresie stosowania

przepisów Części VI (Arbitraż) w odniesieniu do tej konkretnej Umowy Podatkowej, do

której ma zastosowanie niniejsza Konwencja”.

b)

Strona składająca zastrzeżenie na podstawie litery a) przekaże potwierdzenie wypełnienia

przez nią procedur wewnętrznych jednocześnie do Depozytariusza oraz drugiej Umawiającej

się Jurysdykcji (pozostałych Umawiających się Jurysdykcji).

c)

Jeśli jedna lub więcej Umawiających się Jurysdykcji, które są stronami Umowy Podatkowej,

do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, składa zastrzeżenie zgodnie z niniejszym

ustępem, data z którą będą stosowane postanowienia niniejszej Konwencji, postanowienia

dotyczące wycofania lub zastąpienia zastrzeżenia, dodatkowej notyfikacji w odniesieniu

do danej Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, lub Części

VI (Arbitraż), będzie regulowana niniejszym ustępem w odniesieniu do wszystkich Umawiających

się Jurysdykcji, które są stronami danej Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie

niniejsza Konwencja.

1.

Bez względu na postanowienia Artykułu 28 ustęp 9 (Zastrzeżenia), Artykułu 29 ustęp

6 (Notyfikacje) oraz Artykułu 35 ustępy od 1 do 6 (Stosowanie), w odniesieniu do dwóch

Umawiających się Jurysdykcji, które są stronami Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie

niniejsza Konwencja, przepisy Części VI (Arbitraż) będą stosowane

a)

w odniesieniu do spraw przedstawionych właściwemu organowi Umawiającej się Jurysdykcji

(jak opisano w Artykule 19 ustęp 1 litera a) (Obowiązkowe postępowanie arbitrażowe)),

w dniu lub po dniu późniejszej z dat, z którą niniejsza Konwencja wchodzi w życie

w każdej z Umawiających się Jurysdykcji, które są stronami Umowy Podatkowej, do której

ma zastosowanie niniejsza Konwencja; oraz

b)

w odniesieniu do spraw przedstawionych właściwemu organowi Umawiającej się Jurysdykcji

przed późniejszą z dat, z którą niniejsza Konwencja wchodzi w życie w każdej z Umawiających

się Jurysdykcji, które są stronami Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza

Konwencja, z datą kiedy obie Umawiające się Jurysdykcje notyfikowały Depozytariuszowi,

że osiągnęły wzajemne porozumienie zgodnie z Artykułem 19 ustęp 10 (Obowiązkowe postępowanie

arbitrażowe), łącznie z informacją dotyczącą daty lub dat, z którą takie sprawy będą

uważane za przedstawione właściwemu organowi Umawiającej się Jurysdykcji (jak wskazano

w Artykule 19 ustęp 1 litera a) (Obowiązkowe postępowanie arbitrażowe)) zgodnie z

warunkami określonymi w tym wzajemnym porozumieniu.

2.

Strona może zastrzec prawo do stosowania przepisów Części VI (Arbitraż) w zakresie

sprawy przedstawionej właściwemu organowi Umawiającej się Jurysdykcji przed późniejszą

z dat, z którą niniejsza Konwencja wchodzi w życie w każdej z Umawiających się Jurysdykcji,

które są stronami Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja,

wyłącznie w zakresie, w jakim właściwe organy obu Umawiających się Jurysdykcji zgodziły

się, że znajdzie ona zastosowanie do tej konkretnej sprawy.

3.

W przypadku dodania nowej Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja,

które wynika z rozszerzenia na podstawie Artykułu 29 ustęp 5 (Notyfikacje) listy umów

notyfikowanych na podstawie Artykułu 2 ustęp 1 litera a) punkt ii) (Interpretacja

pojęć), odesłań w ustępach 1 i 2 niniejszego Artykułu do pojęcia „późniejsza z dat,

z którą niniejsza Konwencja wchodzi w życie w każdej z Umawiających się Jurysdykcji,

które są stronami Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja”

zostaną zastąpione odesłaniami do pojęcia „data poinformowania przez Depozytariusza

o notyfikacji dotyczącej rozszerzenia listy umów”.

4.

Wycofanie lub zastąpienie zastrzeżenia złożonego zgodnie z Artykułem 26 ustęp 4 (Klauzula

zgodności) na podstawie Artykułu 28 ustęp 9 (Zastrzeżenia) lub wycofanie sprzeciwu

wobec zastrzeżenia złożonego na podstawie Artykułu 28 ustęp 2 (Zastrzeżenia), które

skutkuje zastosowaniem Części VI (Arbitraż) w relacjach między dwiema Umawiającymi

się Jurysdykcjami, które są stronami Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza

Konwencja, będzie stosowane zgodnie z ustępem 1 litera a) i b) niniejszego Artykułu,

z wyłączeniem odesłań do pojęcia „późniejsza z dat, z którą niniejsza Konwencja wchodzi

w życie w każdej z Umawiających się Jurysdykcji, które są stronami Umowy Podatkowej,

do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja”, które zostaną odpowiednio zastąpione

odesłaniami do pojęć: „data poinformowania przez Depozytariusza o notyfikacji dotyczącej

wycofania zastrzeżenia”, „data poinformowania przez Depozytariusza o notyfikacji dotyczącej

zastąpienia zastrzeżenia” oraz „data poinformowania przez Depozytariusza o notyfikacji

dotyczącej wycofania sprzeciwu wobec zastrzeżenia”.

5.

Dodatkowa notyfikacja złożona na podstawie Artykułu 29 ustęp 1 litera p) (Notyfikacje)

będzie stosowana zgodnie z ustępem 1 litery a) i b), z wyłączeniem odesłań w ustępach

1 i 2 niniejszego Artykułu do pojęcia „późniejsza z dat, z którą niniejsza Konwencja

wchodzi w życie w każdej z Umawiających się Jurysdykcji, które są stronami Umowy Podatkowej,

do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja”, które zostanie zastąpione odesłaniami

do pojęcia „data poinformowania przez Depozytariusza o dodatkowych notyfikacjach”.

1.

Każda ze Stron może w dowolnym czasie wypowiedzieć niniejszą Konwencję w drodze złożenia

notyfikacji skierowanej do Depozytariusza.

2.

Wypowiedzenie dokonane na podstawie ustępu 1 będzie skuteczne z datą otrzymania notyfikacji

przez Depozytariusza. W przypadkach, gdy niniejsza Konwencja weszła w życie w odniesieniu

do wszystkich Umawiających się Jurysdykcji, które są stronami Umowy Podatkowej, do

której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, przed datą z którą wypowiedzenie złożone

przez Stronę staje się skuteczne, Umowa Podatkowa, do której ma zastosowanie niniejsza

Konwencja, pozostanie zmodyfikowana przez niniejszą Konwencję.

1.

Konwencja niniejsza może zostać uzupełniona przez jeden lub więcej protokołów.

2.

W celu stania się stroną protokołu, Państwo lub jurysdykcja muszą być także Stroną

niniejszej Konwencji.

3.

Strona niniejszej Konwencji nie jest związana protokołem, chyba że zostanie stroną

tego protokołu zgodnie z jego postanowieniami.

1.

Sekretarz Generalny Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju będzie Depozytariuszem

niniejszej Konwencji oraz wszelkich protokołów, zgodnie z Artykułem 38 (Protokoły

do niniejszej Konwencji).

2.

Depozytariusz notyfikuje Stronom oraz Sygnatariuszom niniejszej Konwencji, w ciągu

jednego miesiąca kalendarzowego

a)

każde podpisanie, zgodnie z Artykułem 27 (Podpisanie i ratyfikacja, przyjęcie lub

zatwierdzenie);

b)

zdeponowanie każdego instrumentu ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia, zgodnie

z Artykułem 27 (Podpisanie i ratyfikacja, przyjęcie lub zatwierdzenie);

c)

każde złożenie, wycofanie lub zastąpienie zastrzeżenia, zgodnie z Artykułem 28 (Zastrzeżenia);

d)

każde złożenie notyfikacji lub dodatkowej notyfikacji, zgodnie z Artykułem 29 (Notyfikacje);

e)

każdą zaproponowaną zmianę niniejszej Konwencji, zgodnie z Artykułem 33 (Zmiana);

f)

każde wypowiedzenie niniejszej Konwencji, zgodnie z Artykułem 37 (Wypowiedzenie);

oraz

g)

jakąkolwiek inną informację dotyczącą niniejszej Konwencji.

3.

Depozytariusz będzie prowadził publicznie dostępną listę

a)

Umów Podatkowych, do których ma zastosowanie niniejsza Konwencja;

b)

zastrzeżeń do niniejszej Konwencji złożonych przez Strony; oraz

c)

notyfikacji do niniejszej Konwencji złożonych przez Strony.