Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 czerwca 2018 r. w sprawie współpracy Głównego Lekarza Weterynarii z właściwymi organami państw członkowskich Unii Europejskiej oraz Komisją Europejską w zakresie stosowania prawodawstwa weterynaryjnego i przepisów dotyczących bezpieczeństwa żywności zawierającej jednocześnie środki spożywcze pochodzenia niezwierzęcego i produkty pochodzenia zwierzęcego znajdującej się w rolniczym handlu detalicznym

Rozporządzenie określa zakres i tryb współpracy Głównego Lekarza Weterynarii z organami

centralnymi państw członkowskich Unii Europejskiej odpowiedzialnymi za stosowanie

prawodawstwa weterynaryjnego lub przepisów dotyczących bezpieczeństwa żywności, o

której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej, zwanej dalej „ustawą”, lub organami, którym takie kompetencje zostały przekazane,

oraz Komisją Europejską.

Współpraca, o której mowa w § 1, polega na

1)

udostępnianiu, z urzędu lub na wniosek organów, o których mowa w § 1, lub Komisji

Europejskiej, oraz wymianie informacji dotyczących stosowania i naruszania prawodawstwa

weterynaryjnego lub przepisów dotyczących bezpieczeństwa żywności, o której mowa w

art. 3 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy;

2)

przekazywaniu organom, o których mowa w § 1, i Komisji Europejskiej informacji o zawieranych

z państwami trzecimi umowach bilateralnych dotyczących pomocy wzajemnej w zakresie

weterynarii;

3)

informowaniu Komisji Europejskiej o naruszeniach prawodawstwa weterynaryjnego lub

przepisów dotyczących bezpieczeństwa żywności, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 2

lit. b ustawy, oraz udostępnianiu takich informacji.

Główny Lekarz Weterynarii przekazuje organom, o których mowa w § 1, i Komisji Europejskiej

informacje dotyczące

1)

produktów, którymi obrót narusza prawodawstwo weterynaryjne lub przepisy dotyczące

bezpieczeństwa żywności, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy, oraz działań,

co do których zachodzi podejrzenie, że są sprzeczne z prawodawstwem weterynaryjnym

lub przepisami dotyczącymi bezpieczeństwa żywności, o której mowa w art. 3 ust. 1

pkt 2 lit. b ustawy;

2)

naruszenia lub podejrzenia naruszenia prawodawstwa weterynaryjnego lub przepisów dotyczących

bezpieczeństwa żywności, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy - w przypadku

gdy naruszenie to miało miejsce na obszarze innego niż Rzeczpospolita Polska państwa

członkowskiego Unii Europejskiej.

Informacje, o których mowa w § 2 i 3, mogą być przekazywane w formie raportów, oryginałów

innych dokumentów, uwierzytelnionych kopii lub odpisów dokumentów lub w postaci elektronicznej.

Główny Lekarz Weterynarii informuje wnioskodawcę, będącego organem, o którym mowa

w § 1, lub Komisją Europejską, o sposobie realizacji wniosku, w szczególności o podjętych

działaniach i ich rezultatach.

W przypadku gdy udzielenie informacji przez Głównego Lekarza Weterynarii nie jest

możliwe, informuje on o tym wnioskodawcę , będącego organem, o którym mowa w § 1, lub Komisją Europejską, wskazując organ właściwy

do przekazania informacji.

Główny Lekarz Weterynarii, na uzasadniony wniosek organu, o którym mowa w § 1, lub

Komisji Europejskiej, zaleca organom Inspekcji Weterynaryjnej przeprowadzenie kontroli

lub zwiększenie częstotliwości przeprowadzania kontroli nad zakładami, miejscami przechowywania

produktów pochodzenia zwierzęcego i żywności, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 2

lit. b ustawy, obrotem tymi produktami i tą żywnością oraz nad środkami transportu,

co do których istnieje podejrzenie naruszenia prawodawstwa weterynaryjnego lub przepisów

dotyczących bezpieczeństwa żywności, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy.

Współpraca, o której mowa w § 1, nie obejmuje wzajemnego rozliczania wydatków poniesionych

przy wykonywaniu czynności z niej wynikających, z wyjątkiem wynagrodzeń wypłacanych

ekspertom.

Wniosek o przekazanie informacji powinien być uzasadniony i, na żądanie państwa członkowskiego

Unii Europejskiej, do którego jest kierowany, zaopatrzony w tłumaczenie na język urzędowy

tego państwa członkowskiego.

Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.