Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 24 listopada 2017 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej

1.

Ustawa określa zasady

1)

wykonywania zawodów pielęgniarki i położnej;

2)

uzyskiwania prawa wykonywania zawodów pielęgniarki i położnej;

3)

kształcenia zawodowego pielęgniarki i położnej;

4)

kształcenia podyplomowego pielęgniarki i położnej.

2.

Zasady odpowiedzialności zawodowej pielęgniarek i położnych określa ustawa z dnia 1 lipca 2011 r. o samorządzie pielęgniarek i położnych

(Dz. U. poz. 1038, z późn. zm..

Zawody pielęgniarki i położnej są samodzielnymi zawodami medycznymi.

Ilekroć w ustawie jest mowa o

1)

prawie wykonywania zawodu - należy przez to rozumieć odpowiednio prawo wykonywania

zawodu pielęgniarki lub prawo wykonywania zawodu położnej;

2)

państwie członkowskim Unii Europejskiej - należy przez to rozumieć również państwo

członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronę umowy o Europejskim

Obszarze Gospodarczym oraz Konfederację Szwajcarską;

3)

obywatelach państw członkowskich Unii Europejskiej - należy przez to rozumieć obywateli

państw członkowskich Unii Europejskiej, państw członkowskich Europejskiego Porozumienia

o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, Konfederacji

Szwajcarskiej, a także

a)

członków ich rodzin w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej

i członków ich rodzin

(Dz. U. z 2017 r. poz. 900),

b)

obywateli państw trzecich posiadających zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego

Unii Europejskiej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1990, 1948 i 2066 oraz z 2017 r. poz. 60, 858 i 1543),

c)

cudzoziemców posiadających zezwolenie na pobyt czasowy udzielone w związku z okolicznością,

o której mowa w art. 159 ust. 1 pkt 1 lit. c lub d ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach,

d)

cudzoziemców, którym nadano status uchodźcy lub udzielono ochrony uzupełniającej,

e)

obywateli państw trzecich, którzy ubiegają się o przyjęcie na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej w celu podjęcia pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji, w rozumieniu

przepisów ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach,

f)

obywateli państw trzecich, którzy zostali przyjęci na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej w celach innych niż wykonywanie pracy zgodnie z prawem Unii Europejskiej

lub prawem krajowym i mają prawo do wykonywania pracy oraz posiadają dokument pobytowy

wydany zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1030/2002 z dnia 13 czerwca 2002 r. ustanawiającym jednolity

wzór dokumentów pobytowych dla obywateli państw trzecich

(Dz. Urz. UE L 157 z 15.06.2002, str. 1, z późn. zm.), oraz obywateli państw trzecich, którzy zostali przyjęci na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej w celu wykonywania pracy zgodnie z prawem Unii Europejskiej lub prawem krajowym,

g)

obywateli państw trzecich posiadających zezwolenie na pobyt czasowy udzielone w związku

z okolicznością, o której mowa w art. 151 ust. 1 lub 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach;

4)

podmiocie leczniczym - należy przez to rozumieć podmiot leczniczy, o którym mowa w

art. 4 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1638, 1948 i 2260 oraz z 2017 r. poz. 2110).

1.

Wykonywanie zawodu pielęgniarki polega na udzielaniu świadczeń zdrowotnych, w szczególności

na

1)

rozpoznawaniu warunków i potrzeb zdrowotnych pacjenta;

2)

rozpoznawaniu problemów pielęgnacyjnych pacjenta;

3)

planowaniu i sprawowaniu opieki pielęgnacyjnej nad pacjentem;

4)

samodzielnym udzielaniu w określonym zakresie świadczeń zapobiegawczych, diagnostycznych,

leczniczych i rehabilitacyjnych oraz medycznych czynności ratunkowych;

5)

realizacji zleceń lekarskich w procesie diagnostyki, leczenia i rehabilitacji;

6)

orzekaniu o rodzaju i zakresie świadczeń opiekuńczo-pielęgnacyjnych;

7)

edukacji zdrowotnej i promocji zdrowia.

2.

Za wykonywanie zawodu pielęgniarki uważa się również

1)

nauczanie zawodu pielęgniarki lub położnej, wykonywanie pracy na rzecz doskonalenia

zawodowego pielęgniarek i położnych lub nauczanie innych zawodów medycznych, których

programy kształcenia wymagają współudziału pielęgniarki lub położnej;

2)

prowadzenie prac naukowo-badawczych w zakresie pielęgniarstwa;

3)

kierowanie i zarządzanie zespołami pielęgniarek lub położnych;

4)

zatrudnienie w podmiocie leczniczym na stanowiskach administracyjnych, na których

wykonuje się czynności związane z przygotowywaniem, organizowaniem lub nadzorem nad

udzielaniem świadczeń opieki zdrowotnej;

5)

zatrudnienie w podmiotach zobowiązanych do finansowania świadczeń opieki zdrowotnej

ze środków publicznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1938 i 2110) lub urzędach te podmioty obsługujących, w ramach którego wykonuje się czynności związane

z przygotowywaniem, organizowaniem lub nadzorem nad udzielaniem świadczeń opieki zdrowotnej;

6)

zatrudnienie w organach administracji publicznej, których zakres działania obejmuje

nadzór nad ochroną zdrowia;

7)

pełnienie służby na stanowiskach służbowych w Ministerstwie Obrony Narodowej oraz

w jednostkach organizacyjnych podległych Ministrowi Obrony Narodowej, na których wykonuje

się czynności związane z ochroną zdrowia i opieką zdrowotną;

8)

pełnienie służby na stanowiskach służbowych w Centralnym Zarządzie Służby Więziennej

i innych stanowiskach Służby Więziennej, na których wykonuje się czynności związane

z przygotowywaniem, organizowaniem i nadzorem nad udzielaniem świadczeń opieki zdrowotnej

przez podmiot leczniczy dla osób pozbawionych wolności;

9)

zatrudnienie w domach pomocy społecznej określonych w przepisach o pomocy społecznej,

z uwzględnieniem uprawnień zawodowych pielęgniarki określonych w ustawie;

10)

zatrudnienie na stanowisku pielęgniarki w żłobku lub klubie dziecięcym, o których

mowa w ustawie z dnia 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3

(Dz. U. z 2016 r. poz. 157 oraz z 2017 r. poz. 60 i 1428);

11)

sprawowanie funkcji z wyboru w organach samorządu pielęgniarek i położnych lub wykonywanie

pracy na rzecz samorządu;

12)

powołanie do pełnienia z wyboru funkcji związkowej poza zakładem pracy pielęgniarki,

jeżeli z wyboru wynika obowiązek wykonywania tej funkcji w charakterze pracownika,

albo pełnienie funkcji w zarządzie zakładowej organizacji związkowej, jeżeli z pełnieniem

tej funkcji jest związane zwolnienie z obowiązku świadczenia pracy.

1.

Wykonywanie zawodu położnej polega na udzielaniu świadczeń zdrowotnych, w szczególności

na

1)

rozpoznawaniu ciąży, sprawowaniu opieki nad kobietą w przebiegu ciąży fizjologicznej,

a także prowadzeniu w określonym zakresie badań niezbędnych w monitorowaniu ciąży

fizjologicznej;

2)

kierowaniu na badania konieczne do jak najwcześniejszego rozpoznania ciąży wysokiego

ryzyka;

3)

prowadzeniu porodu fizjologicznego oraz monitorowaniu płodu z wykorzystaniem aparatury

medycznej;

4)

przyjmowaniu porodów naturalnych, w przypadku konieczności także z nacięciem krocza,

a w przypadkach nagłych także porodu z położenia miednicowego;

5)

podejmowaniu koniecznych działań w sytuacjach nagłych, do czasu przybycia lekarza,

w tym ręcznego wydobycia łożyska, a w razie potrzeby ręcznego zbadania macicy;

6)

sprawowaniu opieki nad matką i noworodkiem oraz monitorowaniu przebiegu okresu poporodowego;

7)

badaniu noworodków i opiece nad nimi oraz podejmowaniu w razie potrzeby wszelkich

niezbędnych działań, w tym natychmiastowej reanimacji;

8)

realizacji zleceń lekarskich w procesie diagnostyki, leczenia i rehabilitacji;

9)

samodzielnym udzielaniu w określonym zakresie świadczeń zapobiegawczych, diagnostycznych,

leczniczych i rehabilitacyjnych;

10)

profilaktyce chorób kobiecych i patologii położniczych;

11)

rozpoznawaniu u matki lub dziecka objawów nieprawidłowości wymagających skierowania

do lekarza;

12)

sprawowaniu opieki położniczo-ginekologicznej nad kobietą;

13)

prowadzeniu działalności edukacyjno-zdrowotnej w zakresie

a)

przygotowania do życia w rodzinie, metod planowania rodziny oraz ochrony macierzyństwa

i ojcostwa,

b)

przygotowywania do rodzicielstwa oraz pełnego przygotowania do urodzenia dziecka,

łącznie z poradnictwem na temat higieny i żywienia.

2.

Za wykonywanie zawodu położnej uważa się również

1)

nauczanie zawodu położnej lub pielęgniarki, wykonywanie pracy na rzecz doskonalenia

zawodowego położnych i pielęgniarek lub nauczanie innych zawodów medycznych, których

programy kształcenia wymagają współudziału położnej lub pielęgniarki;

2)

prowadzenie prac naukowo-badawczych w zakresie wykonywania zawodu położnej, w szczególności

opieki nad kobietą, noworodkiem lub rodziną;

3)

kierowanie i zarządzanie zespołami pielęgniarek lub położnych;

4)

zatrudnienie w podmiocie leczniczym na stanowiskach administracyjnych, na których

wykonuje się czynności związane z przygotowywaniem, organizowaniem lub nadzorem nad

udzielaniem świadczeń opieki zdrowotnej;

5)

zatrudnienie w podmiotach zobowiązanych do finansowania świadczeń opieki zdrowotnej

ze środków publicznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych lub urzędach te podmioty obsługujących, w ramach którego wykonuje się czynności związane

z przygotowywaniem, organizowaniem lub nadzorem nad udzielaniem świadczeń opieki zdrowotnej;

6)

zatrudnienie w organach administracji publicznej, których zakres działania obejmuje

nadzór nad ochroną zdrowia;

7)

zatrudnienie w domach pomocy społecznej określonych w przepisach o pomocy społecznej,

z uwzględnieniem uprawnień zawodowych położnej określonych w ustawie;

8)

zatrudnienie na stanowisku położnej w żłobku lub klubie dziecięcym, o których mowa

w ustawie z dnia 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3;

9)

sprawowanie funkcji z wyboru w organach samorządu pielęgniarek i położnych lub wykonywanie

pracy na rzecz samorządu;

10)

powołanie do pełnienia z wyboru funkcji związkowej poza zakładem pracy położnej, jeżeli

z wyboru wynika obowiązek wykonywania tej funkcji w charakterze pracownika, albo pełnienie

funkcji w zarządzie zakładowej organizacji związkowej, jeżeli z pełnieniem tej funkcji

jest związane zwolnienie z obowiązku świadczenia pracy.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Pielęgniarek

i Położnych, określi, w drodze rozporządzenia

1)

rodzaj i zakres świadczeń zapobiegawczych, diagnostycznych, leczniczych i rehabilitacyjnych,

które mogą być udzielane samodzielnie bez zlecenia lekarskiego przez pielęgniarkę

i położną,

2)

wykaz produktów leczniczych oraz środków pomocniczych, do stosowania których są uprawnione

pielęgniarki i położne samodzielnie bez zlecenia lekarskiego,

3)

rodzaje materiałów, które mogą być pobierane przez pielęgniarkę i położną do celów

diagnostycznych samodzielnie bez zlecenia lekarskiego,

4)

rodzaj i zakres medycznych czynności ratunkowych wykonywanych przez pielęgniarkę,

5)

wykaz badań diagnostycznych do samodzielnego przeprowadzania przez pielęgniarkę i

położną

- biorąc pod uwagę niezbędne kwalifikacje oraz wymagany zakres umiejętności i obowiązków.

Zawód pielęgniarki i położnej może wykonywać osoba posiadająca prawo wykonywania zawodu

stwierdzone albo przyznane przez właściwą okręgową radę pielęgniarek i położnych oraz

osoba, o której mowa w art. 24 i art. 25.

1.

Osobie posiadającej prawo wykonywania zawodu przysługuje prawo posługiwania się tytułem

zawodowym „pielęgniarka” albo „pielęgniarz”, „położna” albo „położny”.

2.

Tytułami, o których mowa w ust. 1, mogą posługiwać się osoby posiadające prawo wykonywania

zawodu, a także osoby, o których mowa w art. 24, z zastrzeżeniem art. 9.

3.

Tytuły, o których mowa w ust. 1, podlegają ochronie prawnej.

4.

Pielęgniarce i położnej posiadającej ukończone szkolenie specjalizacyjne przysługuje

prawo posługiwania się tytułem zawodowym specjalisty w dziedzinie pielęgniarstwa lub

położnictwa albo dziedzinach mających zastosowanie w ochronie zdrowia.

Obywatel państwa członkowskiego Unii Europejskiej ma prawo używania na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej tytułu zawodowego „pielęgniarka” albo „pielęgniarz” lub

„położna” albo „położny”, jeżeli posiada kwalifikacje uprawniające do wykonywania

zawodu pielęgniarki lub położnej określone w ustawie.

1.

Pielęgniarki i położne mają prawo używania uroczystego stroju zawodowego. Uroczysty

strój zawodowy pielęgniarki i położnej podlega ochronie prawnej.

2.

Naczelna Rada Pielęgniarek i Położnych określi, w drodze uchwały, wzór uroczystego

stroju zawodowego pielęgniarki i położnej oraz zasady jego używania, mając na uwadze

tradycję i historyczne uwarunkowania obu zawodów.

1.

Pielęgniarka i położna wykonują zawód, z należytą starannością, zgodnie z zasadami

etyki zawodowej, poszanowaniem praw pacjenta, dbałością o jego bezpieczeństwo, wykorzystując

wskazania aktualnej wiedzy medycznej oraz pośrednictwo systemów teleinformatycznych

lub systemów łączności.

2.

Pielęgniarka i położna podczas i w związku z wykonywaniem czynności polegających na

udzielaniu świadczeń zdrowotnych, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1-5 i art. 5

ust. 1 pkt 1-9, korzystają z ochrony przewidzianej dla funkcjonariuszy publicznych

na zasadach określonych w ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1137, z późn. zm..

1.

Pielęgniarka i położna są obowiązane, zgodnie z posiadanymi kwalifikacjami zawodowymi,

do udzielenia pomocy w każdym przypadku, gdy zwłoka w jej udzieleniu mogłaby spowodować

stan nagłego zagrożenia zdrowotnego.

2.

Pielęgniarka i położna mogą odmówić wykonania zlecenia lekarskiego oraz wykonania

innego świadczenia zdrowotnego niezgodnego z ich sumieniem lub z zakresem posiadanych

kwalifikacji, podając niezwłocznie przyczynę odmowy na piśmie przełożonemu lub osobie

zlecającej, chyba że zachodzą okoliczności, o których mowa w ust. 1.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2, pielęgniarka i położna mają obowiązek niezwłocznego

uprzedzenia pacjenta lub jego przedstawiciela ustawowego bądź opiekuna faktycznego

o takiej odmowie i wskazania realnych możliwości uzyskania tego świadczenia u innej

pielęgniarki, położnej lub w podmiocie leczniczym.

4.

W przypadku odstąpienia od realizacji świadczeń zdrowotnych z przyczyn, o których

mowa w ust. 2, pielęgniarka i położna mają obowiązek uzasadnić i odnotować ten fakt

w dokumentacji medycznej.

Pielęgniarka i położna mają prawo wglądu do dokumentacji medycznej pacjenta oraz do

uzyskania od lekarza pełnej informacji o stanie zdrowia pacjenta, rozpoznaniu, proponowanych

metodach diagnostycznych, leczniczych, rehabilitacyjnych, zapobiegawczych i dających

się przewidzieć następstwach podejmowanych działań, w zakresie niezbędnym do udzielanych

przez siebie świadczeń zdrowotnych.

1.

Pielęgniarka i położna mają prawo do uzyskania pełnej informacji o celowości, planowanym

przebiegu i dających się przewidzieć skutkach eksperymentu medycznego, w którym mają

uczestniczyć.

2.

W przypadku uzasadnionych wątpliwości pielęgniarka i położna mogą odmówić uczestniczenia

w eksperymencie, podając przełożonemu przyczynę odmowy na piśmie.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2017 r., z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 11 i 15, art. 5, art. 6 oraz art. 11, które wchodzą w życie z dniem następującym

po dniu ogłoszenia;

2)

art. 1 pkt 16 oraz art. 8, które wchodzą w życie z dniem 1 maja 2017 r.;

3)

art. 3 pkt 5 lit. a i c, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2018 r.

1.

Pielęgniarka i położna wykonują zlecenia lekarskie zapisane w dokumentacji medycznej.

2.

Zapis w dokumentacji medycznej, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy zleceń wykonywanych

w stanach nagłego zagrożenia zdrowotnego.

3.

W przypadku uzasadnionych wątpliwości pielęgniarka i położna mają prawo domagać się

od lekarza, który wydał zlecenie, by uzasadnił potrzebę jego wykonania.

4.

Pielęgniarka i położna mają prawo do samodzielnego orzekania o rodzaju i zakresie

świadczeń opiekuńczo-pielęgnacyjnych wykonywanych na rzecz pacjenta niezdolnego do

samodzielnej egzystencji i samoopieki.

1.

W ramach samodzielnego wykonywania świadczeń zapobiegawczych, diagnostycznych, leczniczych

i rehabilitacyjnych pielęgniarka i położna posiadające dyplom ukończenia studiów drugiego

stopnia na kierunku pielęgniarstwo lub położnictwo oraz pielęgniarka i położna posiadające

tytuł specjalisty w dziedzinie pielęgniarstwa mają prawo samodzielnie

1)

ordynować leki zawierające określone substancje czynne, z wyłączeniem leków zawierających

substancje bardzo silnie działające, środki odurzające i substancje psychotropowe,

oraz środki spożywcze specjalnego przeznaczenia żywieniowego, w tym wystawiać na nie

recepty,

2)

ordynować określone wyroby medyczne, w tym wystawiać na nie zlecenia albo recepty

- jeżeli ukończyły kurs specjalistyczny w tym zakresie.

2.

W ramach realizacji zleceń lekarskich w procesie diagnostyki, leczenia i rehabilitacji

pielęgniarka i położna posiadające dyplom ukończenia studiów co najmniej pierwszego

stopnia na kierunku pielęgniarstwo lub położnictwo oraz pielęgniarka i położna posiadające

tytuł specjalisty w dziedzinie pielęgniarstwa mają prawo wystawiać recepty na leki,

z wyłączeniem leków zawierających substancje bardzo silnie działające, środki odurzające

i substancje psychotropowe, oraz środki spożywcze specjalnego przeznaczenia żywieniowego

niezbędne do kontynuacji leczenia, jeżeli ukończyły kurs specjalistyczny w tym zakresie.

3.

Uprawnienia, o których mowa w ust. 1 i 2, obejmują również wystawianie recept osobom,

o których mowa w art. 43-46 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych, na zasadach określonych w tej ustawie oraz w ustawie z dnia 12 maja 2011 r. o refundacji leków, środków spożywczych specjalnego

przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1844), zwanej dalej „ustawą o refundacji”, z wyjątkiem uprawnienia do wystawiania recept

przez położną świadczeniobiorcom, o których mowa w art. 43a ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej

finansowanych ze środków publicznych.

3a.

Pielęgniarka i położna, o których mowa w ust. 1 i 2, wystawiają recepty na leki, środki

spożywcze specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyroby medyczne na zasadach

określonych w art. 95b, art. 96a i art. 96b ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne

(Dz. U. z 2016 r. poz. 2142 i 2003 oraz z 2017 r. poz. 1015 i 1200).

4.

W przypadku wystawiania recept na leki, środki spożywcze specjalnego przeznaczenia

żywieniowego, wyroby medyczne określone w wykazach, o których mowa w art. 37 ustawy

o refundacji, pielęgniarka i położna są obowiązane do odnotowania na recepcie, w sposób

określony w przepisach wydanych na podstawie ust. 8, odpłatności, jeżeli lek, środek

spożywczy specjalnego przeznaczenia żywieniowego, wyrób medyczny występuje w tych

wykazach w co najmniej dwóch odpłatnościach, o których mowa w art. 6 ust. 2 ustawy

o refundacji.

5.

Pielęgniarka i położna wystawiając receptę są obowiązane do szczegółowego uzasadnienia

w dokumentacji medycznej przyczyn dokonania adnotacji, o której mowa w art. 44 ust.

2 zdanie drugie ustawy o refundacji.

6.

Pielęgniarka i położna posiadające tytuł specjalisty w dziedzinie pielęgniarstwa lub

dyplom ukończenia studiów co najmniej pierwszego stopnia na kierunku pielęgniarstwo

lub położnictwo mają prawo wystawiać skierowania na wykonanie określonych badań diagnostycznych,

w tym medycznej diagnostyki laboratoryjnej, z wyjątkiem badań wymagających metod diagnostycznych

i leczniczych stwarzających podwyższone ryzyko dla pacjenta.

7.

Obowiązek ukończenia kursu specjalistycznego, o którym mowa w ust. 1 i 2, nie dotyczy

pielęgniarek i położnych, które w ramach kształcenia w szkołach pielęgniarskich i

w szkołach położnych lub w ramach szkolenia specjalizacyjnego nabyły wiedzę objętą

takim kursem.

8.

Minister właściwy do spraw zdrowia po zasięgnięciu opinii Prezesa Narodowego Funduszu

Zdrowia, Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych, Naczelnej Rady Lekarskiej i Naczelnej

Rady Aptekarskiej określi, w drodze rozporządzenia

1)

wykaz

a)

substancji czynnych zawartych w lekach, o których mowa w ust. 1,

b)

środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego, o których mowa w ust.

1,

c)

wyrobów medycznych, o których mowa w ust. 1,

2)

wykaz badań diagnostycznych, o których mowa w ust. 6

3)

(uchylony)

4)

(uchylony)

5)

(uchylony)

6)

(uchylony)

- biorąc pod uwagę niezbędne kwalifikacje oraz wymagany zakres umiejętności i obowiązków

pielęgniarki i położnej.

1.

Pielęgniarka i położna wykonują czynności zawodowe, o których mowa w art. 15a ust.

1, po uprzednim osobistym badaniu fizykalnym pacjenta.

2.

Pielęgniarka i położna, o których mowa w art. 15a ust. 1, mogą, bez dokonania osobistego

badania pacjenta, wystawić receptę niezbędną do kontynuacji leczenia oraz receptę

albo zlecenie na zaopatrzenie w wyroby medyczne jako kontynuację zaopatrzenia w wyroby

medyczne, jeżeli jest to uzasadnione stanem zdrowia pacjenta odzwierciedlonym w dokumentacji

medycznej.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2, recepty lub zlecenia mogą być przekazane

1)

osobie upoważnionej przez pacjenta do odbioru recepty lub zlecenia albo przedstawicielowi

ustawowemu pacjenta;

2)

osobie trzeciej, jeżeli pacjent oświadczy podmiotowi udzielającemu świadczeń zdrowotnych,

że recepty lub zlecenia mogą być odebrane przez osoby trzecie bez szczegółowego określania

tych osób.

4.

Upoważnienie lub oświadczenie, o których mowa w ust. 3, odnotowuje się w dokumentacji

medycznej pacjenta albo dołącza do tej dokumentacji.

5.

Informację o wystawieniu recepty lub zlecenia, o których mowa w ust. 2, zamieszcza

się w dokumentacji medycznej pacjenta. Informację o osobie, której przekazano taką

receptę lub zlecenie, odnotowuje się w dokumentacji medycznej pacjenta albo dołącza

do tej dokumentacji.

Pielęgniarka i położna są obowiązane

1)

informować pacjenta o jego prawach zgodnie z przepisami ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1318 i 1524);

2)

udzielić pacjentowi lub jego przedstawicielowi ustawowemu albo osobie wskazanej przez

pacjenta informacji o stanie zdrowia pacjenta, w zakresie koniecznym do sprawowania

opieki pielęgnacyjnej lub opieki podczas ciąży oraz prowadzenia porodu i połogu;

3)

zgłosić Prezesowi Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów

Biobójczych lub podmiotowi odpowiedzialnemu za wprowadzenie produktu leczniczego do

obrotu działanie niepożądane produktu leczniczego zgodnie z ustawą z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne.

1.

Pielęgniarka i położna są obowiązane do zachowania w tajemnicy informacji związanych

z pacjentem, uzyskanych w związku z wykonywaniem zawodu.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się, gdy

1)

tak stanowią odrębne przepisy;

2)

zachowanie tajemnicy może stanowić niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia pacjenta

lub innych osób;

3)

pacjent lub jego przedstawiciel ustawowy wyraża zgodę na ujawnienie tajemnicy;

4)

zachodzi potrzeba przekazania niezbędnych informacji o pacjencie związanych z udzielaniem

świadczeń zdrowotnych osobom uczestniczącym w udzielaniu tych świadczeń.

3.

Pielęgniarka i położna, z zastrzeżeniem sytuacji, o których mowa w ust. 2 pkt 1-3,

są związane tajemnicą również po śmierci pacjenta.

Pielęgniarka i położna mają obowiązek prowadzenia i udostępniania dokumentacji medycznej

na zasadach określonych w ustawie z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta.

1.

Pielęgniarka i położna mogą wykonywać zawód

1)

w ramach umowy o pracę;

2)

w ramach stosunku służbowego;

3)

na podstawie umowy cywilnoprawnej;

4)

w ramach wolontariatu;

5)

w ramach praktyk zawodowych wymienionych w art. 5 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej.

2.

Pielęgniarka i położna wykonujące zawód w formach, o których mowa w ust. 1 pkt 1-3,

są obowiązane, w terminie 14 dni od dnia nawiązania stosunku służbowego lub zawarcia

umowy, poinformować o tym fakcie okręgową radę pielęgniarek i położnych właściwą ze

względu na miejsce wykonywania zawodu, wskazując

1)

numer dokumentu poświadczającego posiadanie prawa wykonywania zawodu albo ograniczonego

prawa wykonywania zawodu;

2)

datę zatrudnienia i stanowisko, a w przypadku umów na czas określony - datę zakończenia

umowy;

3)

miejsce wykonywania zawodu.

3.

Pielęgniarka i położna wykonujące zawód w formach, o których mowa w ust. 1 pkt 1-3,

są obowiązane poinformować okręgową radę pielęgniarek i położnych, właściwą ze względu

na miejsce wykonywania zawodu, o rozwiązaniu albo wygaśnięciu umowy, w terminie 14

dni od dnia rozwiązania albo wygaśnięcia umowy.

4.

Pracodawca nie może podejmować działań dyskryminujących ze względu na formę wykonywania

zawodu przez pielęgniarkę lub położną.

5.

Odmowa zmiany formy wykonywania zawodu przez pielęgniarkę lub położną wykonującą zawód

w podmiocie leczniczym w ramach umowy o pracę nie może stanowić przyczyny uzasadniającej

wypowiedzenie przez pracodawcę stosunku pracy lub jego rozwiązanie bez wypowiedzenia.

Pielęgniarka lub położna wykonująca indywidualną praktykę lub indywidualną specjalistyczną

praktykę może zatrudniać osoby niebędące pielęgniarkami lub położnymi do wykonywania

czynności pomocniczych (współpracy).

Jeżeli pielęgniarka lub położna zamierza wykonywać indywidualną praktykę, indywidualną

specjalistyczną praktykę lub grupową praktykę, na obszarze innej okręgowej izby pielęgniarek

i położnych niż tej, której jest dotychczas członkiem, jest obowiązana dokonać wyboru,

o którym mowa w art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 1 lipca 2011 r. o samorządzie pielęgniarek i położnych.

1.

Okręgowa izba pielęgniarek i położnych jest uprawniona do wizytacji w celu oceny wykonywania

zawodu przez pielęgniarkę lub położną w ramach praktyki zawodowej wpisanej do rejestru

podmiotów wykonujących działalność leczniczą w rozumieniu przepisów o działalności

leczniczej.

2.

Wizytacja jest przeprowadzana przez pielęgniarki lub położne upoważnione przez okręgową

radę pielęgniarek i położnych.

3.

Osoby, o których mowa w ust. 2, wykonując czynności wizytacyjne za okazaniem upoważnienia,

mają prawo

1)

żądania informacji i dokumentacji;

2)

wstępu do pomieszczeń podmiotu wykonującego działalność leczniczą;

3)

udziału w czynnościach związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych;

4)

wglądu do dokumentacji medycznej;

5)

żądania ustnych i pisemnych wyjaśnień.

4.

Po wykonaniu czynności wizytacyjnych sporządza się wystąpienie powizytacyjne, które

zawiera

1)

imię i nazwisko oraz adres miejsca zamieszkania, albo nazwę albo firmę oraz adres

siedziby;

2)

miejsce udzielania świadczeń zdrowotnych;

3)

datę rozpoczęcia i zakończenia czynności wizytacyjnych;

4)

imiona i nazwiska osób wykonujących czynności wizytacyjne;

5)

opis stanu faktycznego;

6)

opis ewentualnych nieprawidłowości;

7)

wnioski osób wykonujących czynności wizytacyjne;

8)

datę i miejsce sporządzenia wystąpienia powizytacyjnego.

5.

Jeżeli w wystąpieniu powizytacyjnym stwierdzono postępowanie sprzeczne z zasadami

etyki zawodowej lub zawinione naruszenie przepisów dotyczących wykonywania zawodu

pielęgniarki i położnej, okręgowa rada pielęgniarek i położnych powiadamia okręgowego

rzecznika odpowiedzialności zawodowej.

6.

W przypadku stwierdzenia w trakcie wizytacji, że pielęgniarka lub położna wykonująca

zawód w ramach praktyki zawodowej wpisanej do rejestru podmiotów wykonujących działalność

leczniczą w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej rażąco narusza warunki

wykonywania działalności objętej wpisem, okręgowa rada pielęgniarek i położnych wykreśla

tę praktykę z rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą.

1.

Pielęgniarka i położna mogą wykonywać w podmiocie leczniczym dodatkową opiekę pielęgnacyjną,

o której mowa w art. 34 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta, na podstawie umowy cywilnoprawnej zawartej z pacjentem, osobą bliską, o której mowa

w art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku

Praw Pacjenta, lub opiekunem prawnym.

2.

Pielęgniarka lub położna, o których mowa w ust. 1, informują podmiot leczniczy, w

którym będą wykonywać opiekę pielęgnacyjną na podstawie umowy określonej w ust. 1,

najpóźniej w dniu podjęcia opieki.

1.

Pielęgniarka lub położna będąca obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej

może czasowo i okazjonalnie wykonywać na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zawód

pielęgniarki lub położnej bez konieczności stwierdzenia prawa wykonywania zawodu odpowiednio

pielęgniarki lub położnej, jeżeli przed rozpoczęciem po raz pierwszy czasowego i okazjonalnego

wykonywania zawodu złoży w okręgowej izbie pielęgniarek i położnych, właściwej ze

względu na miejsce wykonywania zawodu

1)

pisemne oświadczenie o zamiarze czasowego i okazjonalnego wykonywania zawodu pielęgniarki

lub położnej, ze wskazaniem miejsca i, o ile to możliwe, czasu wykonywania zawodu

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

dokument potwierdzający obywatelstwo;

3)

zaświadczenie, wydane przez odpowiednie władze lub organizacje państwa członkowskiego

Unii Europejskiej, stwierdzające, że zgodnie z prawem wykonuje zawód pielęgniarki

lub położnej w tym państwie oraz że w momencie wydania zaświadczenia nie obowiązuje

jej ograniczenie wykonywania zawodu, zawieszenie prawa wykonywania zawodu albo zakaz

wykonywania zawodu oraz nie toczy się przeciwko niej postępowanie w przedmiocie odpowiedzialności

zawodowej;

4)

zaświadczenie, wydane przez odpowiednie władze lub organizacje państwa członkowskiego

Unii Europejskiej, stwierdzające, że posiada jeden z dyplomów, świadectw lub innych

dokumentów potwierdzających posiadanie formalnych kwalifikacji do wykonywania zawodu

pielęgniarki lub położnej, lub inny dokument potwierdzający posiadanie formalnych

kwalifikacji do wykonywania zawodu pielęgniarki lub położnej;

5)

oświadczenie o posiadaniu polisy ubezpieczeniowej od odpowiedzialności cywilnej dotyczącej

wykonywania zawodu pielęgniarki lub położnej lub posiadaniu innego dokumentu potwierdzającego

indywidualne lub zbiorowe środki zabezpieczenia w zakresie odpowiedzialności zawodowej;

6)

oświadczenie, że włada językiem polskim w mowie i w piśmie w zakresie niezbędnym do

wykonywania zawodu pielęgniarki lub położnej.

1a.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do cudzoziemca posiadającego zezwolenie na pobyt czasowy

udzielone w związku z okolicznością, o której mowa w art. 159 ust. 1 pkt 1 lit. c lub d ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, oraz cudzoziemca, któremu w Rzeczypospolitej Polskiej nadano status uchodźcy lub

udzielono ochrony uzupełniającej.

2.

Jeżeli zaistniała nagła potrzeba udzielenia świadczenia przez pielęgniarkę lub położną,

o której mowa w ust. 1, dokumenty, o których mowa w ust. 1, mogą być złożone niezwłocznie

po udzieleniu świadczenia.

3.

Pielęgniarka lub położna zamierzająca czasowo i okazjonalnie wykonywać zawód na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej w kolejnych latach oświadczenia, o których mowa w ust. 1

pkt 1 i 5, składa raz w roku.

4.

Zaświadczenia oraz dokumenty, o których mowa w ust. 1, ponownie przedstawia się okręgowej

izbie pielęgniarek i położnych tylko w przypadku istotnej zmiany okoliczności potwierdzonych

zaświadczeniami lub dokumentami.

5.

Pielęgniarka lub położna, czasowo i okazjonalnie wykonujące zawód na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, nie mają obowiązku rejestracji swojej działalności w systemie ubezpieczeń

celem dokonania rozliczeń związanych z czasowym i okazjonalnym wykonywaniem zawodu,

ale są obowiązane poinformować właściwą instytucję ubezpieczeniową o tymczasowym i

okazjonalnym wykonywaniu zawodu przed rozpoczęciem jego wykonywania, a w nagłych wypadkach

- po zakończeniu jego wykonywania.

6.

W przypadku gdy okręgowa rada pielęgniarek i położnych - biorąc pod uwagę długość,

częstotliwość, regularność i ciągłość oraz charakter udzielanych świadczeń zdrowotnych

- uzna, że wykonywanie zawodu nie ma charakteru czasowego i okazjonalnego, informuje

pielęgniarkę lub położną o konieczności uzyskania stwierdzenia prawa wykonywania zawodu.

7

Przepisów ust. 1-6 nie stosuje się do pielęgniarek i położnych udzielających świadczeń

opieki zdrowotnej w ramach umów międzynarodowych zawartych z państwem członkowskim

Unii Europejskiej w celu współpracy transgranicznej w zakresie ratownictwa medycznego.

Pielęgniarka lub położna o odpowiednio wysokich kwalifikacjach, nieposiadające prawa

wykonywania zawodu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, ale posiadające to prawo

w innym państwie, mogą brać udział w naradzie pielęgniarskiej lub położnych oraz udzielać

świadczeń zdrowotnych wymienionych w art. 4 ust. 1 lub w art. 5 ust. 1, których potrzeba

wynika z narady, jeżeli zostały zaproszone przez

1)

szpitale lub instytuty badawcze, o których mowa w art. 3 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o instytutach badawczych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1158 i 1452);

2)

Naczelną Radę Pielęgniarek i Położnych lub właściwą okręgową radę pielęgniarek i położnych;

3)

pielęgniarkę lub położną posiadającą prawo wykonywania zawodu na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, każdorazowo po uzyskaniu zgody właściwej okręgowej rady pielęgniarek i położnych.

1.

Pielęgniarka lub położna, które nie wykonują zawodu łącznie przez okres dłuższy niż

5 lat w okresie ostatnich 6 lat, a zamierzają podjąć jego wykonywanie, mają obowiązek

zawiadomić o tym właściwą okręgową radę pielęgniarek i położnych i odbyć trwające

nie dłużej niż 6 miesięcy przeszkolenie pod nadzorem innej osoby uprawnionej do wykonywania

odpowiednio zawodu pielęgniarki lub położnej, legitymującej się co najmniej 5-letnim

doświadczeniem zawodowym, zwanej dalej „opiekunem”. Opiekuna wskazuje kierownik podmiotu,

w którym odbywa się przeszkolenie.

2.

Okręgowa rada pielęgniarek i położnych określi miejsce, czas trwania i program przeszkolenia

dla pielęgniarki i położnej, o których mowa w ust. 1.

2a.

Okres przeszkolenia określonego zgodnie z ust. 2 wlicza się do okresu wykonywania

zawodu pielęgniarki lub położnej.

2b.

Okres niewykonywania zawodu pielęgniarki lub położnej rozpoczyna się z dniem rozwiązania

lub wygaśnięcia umowy lub stosunku, o których mowa w art. 19 ust. 1 pkt 1-3, albo

porozumienia - w przypadku wykonywania zawodu w ramach wolontariatu, oraz z dniem

zakończenia lub zawieszenia wykonywania praktyki zawodowej.

3.

Przeszkolenie może odbyć się również na podstawie umowy o pracę u pracodawcy, który

zatrudnia albo ma zamiar zatrudnić pielęgniarkę lub położną, o których mowa w ust.

1, z zachowaniem warunków określonych w ust. 1.

4.

Naczelna Rada Pielęgniarek i Położnych określi, w drodze uchwały, ramowy program przeszkolenia,

sposób i tryb odbywania oraz zaliczenia przeszkolenia, mając na uwadze konieczność

odnowienia wiedzy i umiejętności praktycznych przez pielęgniarki i położne powracające

do wykonywania zawodu oraz czas, w którym pielęgniarka i położna nie wykonywały zawodu.

Pielęgniarka lub położna, które zamierzają zaprzestać wykonywania zawodu przez czas

określony, zgłaszają to niezwłocznie właściwej okręgowej radzie pielęgniarek i położnych,

z podaniem przewidywanego okresu niewykonywania zawodu.

1.

Jeżeli istnieje uzasadnione podejrzenie całkowitej albo częściowej niezdolności pielęgniarki

lub położnej do wykonywania zawodu, spowodowanej jej stanem zdrowia, okręgowa rada

pielęgniarek i położnych powołuje komisję lekarską, zwaną dalej „komisją”, złożoną

ze specjalistów odpowiednich dziedzin medycyny.

2.

Komisja wydaje orzeczenie w przedmiocie niezdolności pielęgniarki lub położnej do

wykonywania zawodu.

3.

Pielęgniarka lub położna, których sprawa dotyczy, są obowiązane do stawienia się przed

komisją.

4.

Okręgowa rada pielęgniarek i położnych, na podstawie orzeczenia komisji, podejmuje

uchwałę o zawieszeniu prawa wykonywania zawodu na okres trwania niezdolności do wykonywania

zawodu albo o ograniczeniu wykonywania określonych czynności zawodowych na okres trwania

niezdolności do wykonywania zawodu.

5.

Pielęgniarka lub położna, których sprawa dotyczy, są uprawnione do uczestnictwa, z

prawem zabrania głosu, w posiedzeniu okręgowej rady pielęgniarek i położnych w czasie

rozpatrywania ich sprawy.

6.

Jeżeli pielęgniarka lub położna odmawia poddania się badaniu przez komisję lub jeżeli

okręgowa rada pielęgniarek i położnych na podstawie wyników postępowania wyjaśniającego

uzna, że dalsze wykonywanie zawodu lub ściśle określonych czynności zawodowych ze

względu na stan zdrowia pielęgniarki lub położnej nie jest możliwe - okręgowa rada

pielęgniarek i położnych podejmuje uchwałę o zawieszeniu prawa wykonywania zawodu

albo o ograniczeniu wykonywania określonych czynności zawodowych.

7.

Pielęgniarce lub położnej, w stosunku do których podjęto uchwałę o zawieszeniu prawa

wykonywania zawodu albo o ograniczeniu wykonywania określonych czynności zawodowych,

przysługuje prawo wniesienia odwołania od uchwały o zawieszeniu prawa wykonywania

zawodu albo o ograniczeniu wykonywania określonych czynności zawodowych do Naczelnej

Rady Pielęgniarek i Położnych w terminie 14 dni od dnia otrzymania zawiadomienia o

podjęciu uchwały przez okręgową radę pielęgniarek i położnych.

8.

Pielęgniarka lub położna, o których mowa w ust. 7, mogą wystąpić do okręgowej rady

pielęgniarek i położnych o uchylenie uchwały o zawieszeniu prawa wykonywania zawodu

albo o ograniczeniu wykonywania określonych czynności zawodowych, jeżeli ustaną przyczyny

zawieszenia lub ograniczenia.

9.

Postępowanie w sprawach określonych w ust. 1-6 jest poufne i odbywa się z zachowaniem przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia

1997 r. o ochronie danych osobowych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 922).

10.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Pielęgniarek

i Położnych, określi, w drodze rozporządzenia, skład komisji, tryb orzekania o niezdolności

do wykonywania zawodu oraz szczegółowy sposób i tryb postępowania w sprawach zawieszania

prawa wykonywania zawodu albo ograniczenia wykonywania określonych czynności zawodowych,

mając na względzie zapewnienie prawidłowego wykonywania zawodu oraz ochronę praw osób,

wobec których wszczęto postępowanie.

Prawo wykonywania zawodu pielęgniarki przysługuje osobie

1)

posiadającej świadectwo lub dyplom ukończenia polskiej szkoły pielęgniarskiej bądź

uzyskane w innym państwie niż państwo członkowskie Unii Europejskiej świadectwo lub

dyplom, pod warunkiem że dyplom lub świadectwo zostały uznane w Rzeczypospolitej Polskiej

za równorzędne ze świadectwem ukończenia szkoły pielęgniarskiej lub dyplomem, zgodnie

z odrębnymi przepisami, oraz że spełniają minimalne wymogi kształcenia określone w

przepisach prawa Unii Europejskiej;

2)

posiadającej pełną zdolność do czynności prawnych;

3)

której stan zdrowia pozwala na wykonywanie zawodu pielęgniarki;

4)

która wykazuje nienaganną postawę etyczną.

1.

Prawo wykonywania zawodu pielęgniarki przysługuje obywatelowi państwa członkowskiego

Unii Europejskiej, jeżeli

1)

posiada jeden z tytułów wymienionych w załączniku nr 1 do ustawy;

2)

posiada dyplom, świadectwo lub inny dokument potwierdzający posiadanie formalnych

kwalifikacji do wykonywania zawodu pielęgniarki odpowiedzialnej za opiekę ogólną,

wydany przez odpowiednie władze lub organizację państwa członkowskiego Unii Europejskiej;

3)

przedstawi zaświadczenie wydane przez odpowiednie władze lub organizacje państwa członkowskiego

Unii Europejskiej, że dyplom, świadectwo lub inny dokument, o których mowa w pkt 2,

jest zgodny z wymaganiami zawartymi w przepisach prawa Unii Europejskiej;

4)

ma pełną zdolność do czynności prawnych;

5)

jego stan zdrowia, potwierdzony zaświadczeniem wydanym przez odpowiednie władze lub

organizacje państwa członkowskiego Unii Europejskiej, pozwala na wykonywanie zawodu

pielęgniarki;

6)

przedstawi zaświadczenie wydane przez odpowiednie władze lub organizacje państwa członkowskiego

Unii Europejskiej, że nie został pozbawiony prawa wykonywania zawodu lub prawo to

nie zostało zawieszone i nie toczy się przeciwko niemu postępowanie w sprawie pozbawienia

lub zawieszenia prawa wykonywania zawodu;

7)

złoży oświadczenie, że włada językiem polskim w mowie i piśmie w zakresie niezbędnym

do wykonywania zawodu pielęgniarki;

8)

wykazuje nienaganną postawę etyczną.

2.

Zaświadczenia, o których mowa w ust. 1 pkt 5 i 6, mogą być przedkładane w okresie

3 miesięcy od dnia ich wystawienia.

3.

Za wystarczające, w zakresie spełnienia wymagań dotyczących zaświadczenia o stanie

zdrowia, uznaje się dokumenty odnoszące się do stanu zdrowia wymagane do wykonywania

zawodu pielęgniarki w państwie członkowskim Unii Europejskiej, którego obywatelem

jest pielęgniarka lub z którego przybywa. W przypadku gdy dokumenty tego rodzaju w

państwie członkowskim Unii Europejskiej, którego obywatelem jest pielęgniarka lub

z którego przybywa, nie są wymagane, za wystarczające uważa się dokumenty wydane w

tym państwie odnoszące się do stanu zdrowia.

4.

W przypadku gdy odpowiednie władze lub organizacje państwa członkowskiego Unii Europejskiej

nie wydają zaświadczeń, o których mowa w ust. 1 pkt 6, za wystarczające uznaje się

złożenie oświadczenia następującej treści: „Świadoma(y) odpowiedzialności karnej za

złożenie fałszywego oświadczenia oświadczam, że nie byłam(em) karana(y) za umyślne

przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe oraz że nie toczy się przeciwko mnie

postępowanie karne w sprawie o umyślnie popełnione przestępstwo lub przestępstwo skarbowe,

oraz że nie zachodzą okoliczności, które zgodnie z zasadami etyki zawodowej mogłyby

mieć wpływ na wykonywanie zawodu pielęgniarki na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej”.

Oświadczenie powinno również zawierać imię i nazwisko pielęgniarki, oznaczenie miejsca

i datę złożenia oświadczenia oraz podpis pielęgniarki.

1.

Za równoważne z dyplomem, świadectwem lub innym dokumentem potwierdzającym posiadanie

formalnych kwalifikacji, uprawniającym do wykonywania w Rzeczypospolitej Polskiej

zawodu pielęgniarki, uważa się dyplomy, świadectwa lub inne dokumenty wydane przez

odpowiednie władze lub organizacje państwa członkowskiego Unii Europejskiej, jeżeli

kształcenie zostało rozpoczęte przed dniem

1)

29 czerwca 1977 r. w Królestwie Belgii, Republice Włoskiej, Republice Federalnej Niemiec,

Republice Francuskiej, Wielkim Księstwie Luksemburga i Królestwie Niderlandów,

2)

29 czerwca 1979 r. w Królestwie Danii, w Republice Irlandii i Zjednoczonym Królestwie

Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej,

3)

1 stycznia 1981 r. w Republice Greckiej,

4)

1 stycznia 1986 r. w Republice Portugalii i Królestwie Hiszpanii,

5)

3 października 1990 r. w byłej Niemieckiej Republice Demokratycznej, pod warunkiem

że dokument poświadczający formalne kwalifikacje pielęgniarki odpowiedzialnej za opiekę

ogólną uprawnia do wykonywania zawodu pielęgniarki na terytorium Republiki Federalnej

Niemiec na tych samych zasadach jak dokument poświadczający tego rodzaju kwalifikacje

przyznany przez odpowiednie władze lub organizacje Republiki Federalnej Niemiec,

6)

1 stycznia 1994 r. w Republice Austrii, Republice Finlandii, Królestwie Szwecji, Królestwie

Norwegii i Republice Islandii,

7)

1 maja 1995 r. w Księstwie Liechtensteinu,

8)

1 czerwca 2002 r. w Konfederacji Szwajcarskiej,

9)

1 maja 2004 r. w Republice Czeskiej, Republice Słowackiej, Republice Słowenii, Republice

Litewskiej, Republice Łotewskiej, Republice Estońskiej, Republice Węgierskiej, Republice

Malty lub Republice Cypryjskiej,

10)

1 stycznia 2007 r. w Republice Bułgarii i Rumunii,

10a)

1 lipca 2013 r. w Republice Chorwacji

- oraz do dyplomu, świadectwa lub innego dokumentu potwierdzającego posiadanie formalnych

kwalifikacji zostało dołączone zaświadczenie potwierdzające, że osoba posługująca

się tymi dokumentami wykonywała zawód pielęgniarki odpowiedzialnej za opiekę ogólną

przez okres co najmniej 3 kolejnych lat z 5 lat bezpośrednio poprzedzających wydanie

zaświadczenia;

11)

11 marca 1990 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich, w przypadku

Republiki Litewskiej,

12)

20 sierpnia 1991 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich, w przypadku

Republiki Estońskiej,

13)

21 sierpnia 1991 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich, w przypadku

Republiki Łotewskiej,

14)

25 czerwca 1991 r. w byłej Jugosławii, w przypadku Republiki Słowenii,

14a)

8 października 1991 r. w byłej Jugosławii, w przypadku Republiki Chorwacji,

15)

1 stycznia 1993 r. w byłej Czechosłowacji

- oraz do dyplomu, świadectwa lub innego dokumentu potwierdzającego posiadanie formalnych

kwalifikacji zostało dołączone zaświadczenie wydane przez odpowiednie władze lub organizacje

odpowiednio: Republiki Litewskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki

Słowenii, Republiki Chorwacji, Republiki Czeskiej lub Republiki Słowackiej, potwierdzające,

że dokument ten ma na terytorium tych państw taką samą moc, jak dokumenty wymienione

w odniesieniu do tych państw w wykazie, o którym mowa w art. 34 ust. 2, oraz że osoba

posługująca się tymi dokumentami wykonywała zawód pielęgniarki odpowiedzialnej za

opiekę ogólną przez okres co najmniej 3 kolejnych lat z 5 lat bezpośrednio poprzedzających

wydanie zaświadczenia.

2.

Za równoważne z dyplomem, świadectwem lub innym dokumentem potwierdzającym posiadanie

formalnych kwalifikacji uprawniającymi do wykonywania w Rzeczypospolitej Polskiej

zawodu pielęgniarki, o których mowa w wykazie określonym na podstawie art. 34 ust.

2, uważa się dokumenty wydane przez odpowiednie władze w Rumunii i potwierdzające

kwalifikacje pielęgniarki

1)

Certificat de competenţe profesionale de asistent medical generalist uzyskany w wyniku

kształcenia ponadśredniego w şcoală postliceală, poświadczający kształcenie rozpoczęte

przed dniem 1 stycznia 2007 r.,

2)

Diplomã de absolvire de asistent medical generalist uzyskany w wyniku krótkiego cyklu

studiów wyższych, poświadczający kształcenie rozpoczęte przed dniem 1 października

2003 r.,

3)

Diplomã de licenţă de asistent medical generalist uzyskany w wyniku długiego cyklu

studiów wyższych, poświadczający kształcenie rozpoczęte przed dniem 1 października

2003 r.

- jeżeli zostało do nich dołączone zaświadczenie potwierdzające, że osoba posługująca

się tymi dokumentami rzeczywiście i zgodnie z prawem wykonywała zawód pielęgniarki

przez okres co najmniej 3 kolejnych lat z 5 lat bezpośrednio poprzedzających wydanie

zaświadczenia, a wymieniona działalność obejmowała pełną odpowiedzialność za planowanie,

organizację i opiekę pielęgniarską nad pacjentem.

3.

Jeżeli pielęgniarka będąca obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej posiada

dyplom, świadectwo lub inny dokument potwierdzający posiadanie formalnych kwalifikacji

do wykonywania zawodu pielęgniarki, inny niż dokumenty zamieszczone w wykazie określonym

na podstawie art. 34 ust. 2, uznaje się go za równoważny z tymi dokumentami, pod warunkiem

że przedstawi zaświadczenie wydane przez odpowiednie władze lub organizacje państwa

członkowskiego Unii Europejskiej, stwierdzające, że ten dyplom, świadectwo lub inny

dokument został uzyskany po ukończeniu kształcenia zgodnego z przepisami prawa Unii

Europejskiej i jest traktowany przez te władze lub organizacje za równoważny z dokumentami

zamieszczonymi w wykazie określonym na podstawie art. 34 ust. 2.

Prawo wykonywania zawodu położnej przysługuje osobie

1)

posiadającej świadectwo lub dyplom ukończenia polskiej szkoły położnych bądź uzyskane

w innym państwie niż państwo członkowskie Unii Europejskiej, pod warunkiem że dyplom

lub świadectwo zostały uznane w Rzeczypospolitej Polskiej za równorzędne ze świadectwem

ukończenia szkoły położnych lub dyplomem, zgodnie z odrębnymi przepisami, oraz że

spełniają minimalne wymogi kształcenia określone w przepisach prawa Unii Europejskiej;

2)

posiadającej pełną zdolność do czynności prawnych;

3)

której stan zdrowia pozwala na wykonywanie zawodu położnej;

4)

która wykazuje nienaganną postawę etyczną.

1.

Prawo wykonywania zawodu położnej przysługuje obywatelowi państwa członkowskiego Unii

Europejskiej, jeżeli

1)

posiada jeden z tytułów wymienionych w załączniku nr 2 do ustawy;

2)

posiada dyplom, świadectwo lub inny dokument potwierdzający posiadanie formalnych

kwalifikacji do wykonywania zawodu położnej, wydany przez odpowiednie władze lub organizacje

państwa członkowskiego Unii Europejskiej, jeżeli kształcenie w zakresie położnictwa

spełnia jeden z następujących warunków

a)

odbyło się w pełnym wymiarze i trwało co najmniej 3 lata, a rozpoczęcie kształcenia

było uzależnione od posiadania dyplomu, świadectwa lub innego dokumentu uprawniającego

do podjęcia nauki w szkole wyższej, natomiast w przypadku braku takiego dokumentu

rozpoczęcie kształcenia było uzależnione od dokumentu stwierdzającego równoważny poziom

wiedzy albo nastąpiła po nim praktyka zawodowa potwierdzona zaświadczeniem stwierdzającym,

że położna, po uzyskaniu kwalifikacji do wykonywania czynności położnej, pracowała

jako położna w szpitalu lub uprawnionej w tym zakresie placówce ochrony zdrowia przez

okres co najmniej 2 lat,

b)

odbyło się w pełnym wymiarze i trwało co najmniej 2 lata lub 3600 godzin, i było przeznaczone

dla osób posiadających dyplom, świadectwo lub inny dokument potwierdzający posiadanie

formalnych kwalifikacji do wykonywania zawodu pielęgniarki odpowiedzialnej za opiekę

ogólną,

c)

odbyło się w pełnym wymiarze i trwało co najmniej 18 miesięcy lub 3000 godzin, i było

przeznaczone dla osób posiadających dyplom, świadectwo lub inny dokument potwierdzający

posiadanie formalnych kwalifikacji do wykonywania zawodu pielęgniarki odpowiedzialnej

za opiekę ogólną, po którym nastąpiła praktyka zawodowa potwierdzona zaświadczeniem

stwierdzającym, że położna, po uzyskaniu kwalifikacji do wykonywania czynności położnej,

pracowała jako położna w szpitalu lub uprawnionej w tym zakresie placówce ochrony

zdrowia przez okres co najmniej 1 roku;

3)

przedstawi zaświadczenie wydane przez odpowiednie władze lub organizacje państwa członkowskiego

Unii Europejskiej, że dyplom, świadectwo lub inny dokument, o których mowa w pkt 2,

jest zgodny z wymaganiami zawartymi w przepisach prawa Unii Europejskiej;

4)

ma pełną zdolność do czynności prawnych;

5)

jego stan zdrowia pozwala na wykonywanie zawodu i został potwierdzony zaświadczeniem

wydanym przez odpowiednie władze lub organizacje państwa członkowskiego Unii Europejskiej;

6)

przedstawi zaświadczenie wydane przez odpowiednie władze lub organizacje państwa członkowskiego

Unii Europejskiej, że nie został pozbawiony prawa wykonywania zawodu lub prawo to

nie zostało zawieszone i nie toczy się przeciwko niemu postępowanie w sprawie pozbawienia

lub zawieszenia prawa wykonywania zawodu;

7)

złoży oświadczenie, że włada językiem polskim w mowie i piśmie w zakresie niezbędnym

do wykonywania zawodu położnej;

8)

wykazuje nienaganną postawę etyczną.

2.

Zaświadczenia, o których mowa w ust. 1 pkt 5 i 6, mogą być przedstawiane w okresie

3 miesięcy od dnia ich wystawienia.

3.

Za wystarczające, w zakresie spełnienia wymagań dotyczących zaświadczenia o stanie

zdrowia, uznaje się dokumenty odnoszące się do stanu zdrowia wymagane do wykonywania

zawodu położnej w państwie członkowskim Unii Europejskiej, którego obywatelem jest

położna lub z którego przybywa. W przypadku gdy dokumenty tego rodzaju w państwie

członkowskim Unii Europejskiej, którego obywatelem jest położna lub z którego przybywa,

nie są wymagane, za wystarczające uważa się dokumenty wydane w tym państwie odnoszące

się do stanu zdrowia.

4.

W przypadku gdy odpowiednie władze lub organizacje państwa członkowskiego Unii Europejskiej

nie wydają zaświadczeń, o których mowa w ust. 1 pkt 6, za wystarczające uznaje się

złożenie oświadczenia następującej treści: „Świadoma(y) odpowiedzialności karnej za

złożenie fałszywego oświadczenia oświadczam, że nie byłam(em) karana(y) za umyślne

przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe oraz że nie toczy się przeciwko mnie

postępowanie karne w sprawie o umyślnie popełnione przestępstwo lub przestępstwo skarbowe,

oraz że nie zachodzą okoliczności, które zgodnie z zasadami etyki zawodowej mogłyby

mieć wpływ na wykonywanie zawodu położnej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej”.

Oświadczenie powinno również zawierać imię i nazwisko położnej, oznaczenie miejsca

i datę złożenia oświadczenia oraz podpis położnej.

1.

Za równoważne z dyplomem, świadectwem lub innym dokumentem potwierdzającym posiadanie

formalnych kwalifikacji, uprawniającym do wykonywania w Rzeczypospolitej Polskiej

zawodu położnej, o którym mowa w wykazie określonym na podstawie art. 34 ust. 2, uważa

się dyplomy, świadectwa lub inne dokumenty wydane przez odpowiednie władze lub organizacje

państwa członkowskiego Unii Europejskiej, jeżeli kształcenie zostało rozpoczęte przed

dniem

1)

23 stycznia 1983 r. w Królestwie Belgii, Królestwie Danii, Republice Federalnej Niemiec,

Republice Greckiej, Republice Francuskiej, Republice Irlandii, Republice Włoskiej,

Wielkim Księstwie Luksemburga, Królestwie Niderlandów i Zjednoczonym Królestwie Wielkiej

Brytanii i Irlandii Północnej,

2)

1 stycznia 1986 r. w Królestwie Hiszpanii i Republice Portugalii,

3)

3 października 1990 r. w byłej Niemieckiej Republice Demokratycznej, pod warunkiem

że dokument poświadczający formalne kwalifikacje położnej uprawnia do wykonywania

zawodu położnej na terytorium Republiki Federalnej Niemiec na tych samych zasadach

jak dokument poświadczający tego rodzaju kwalifikacje przyznany przez odpowiednie

władze lub organizacje Republiki Federalnej Niemiec,

4)

1 stycznia 1994 r. w Republice Austrii, Republice Finlandii, Królestwie Szwecji, Królestwie

Norwegii i Republice Islandii,

5)

1 maja 1995 r. w Księstwie Liechtensteinu,

6)

1 czerwca 2002 r. w Konfederacji Szwajcarskiej,

7)

1 maja 2004 r. w Republice Czeskiej, Republice Słowackiej, Republice Słowenii, Republice

Litewskiej, Republice Łotewskiej, Republice Estońskiej, Republice Węgierskiej, Republice

Malty lub Republice Cypryjskiej,

8)

1 stycznia 2007 r. w Republice Bułgarii i Rumunii,

8a)

1 lipca 2013 r. w Republice Chorwacji

- oraz do dyplomu, świadectwa lub innego dokumentu potwierdzającego posiadanie formalnych

kwalifikacji zostało dołączone zaświadczenie potwierdzające, że osoba posługująca

się tymi dokumentami wykonywała zawód położnej przez okres co najmniej 3 kolejnych

lat z 5 lat bezpośrednio poprzedzających wydanie zaświadczenia;

9)

11 marca 1990 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich, w przypadku

Republiki Litewskiej,

10)

20 sierpnia 1991 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich, w przypadku

Republiki Estońskiej,

11)

21 sierpnia 1991 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich, w przypadku

Republiki Łotewskiej,

12)

25 czerwca 1991 r. w byłej Jugosławii, w przypadku Republiki Słowenii,

12a)

8 października 1991 r. w byłej Jugosławii, w przypadku Republiki Chorwacji,

13)

1 stycznia 1993 r. w byłej Czechosłowacji

- oraz do dyplomu, świadectwa lub innego dokumentu potwierdzającego posiadanie formalnych

kwalifikacji zostało dołączone zaświadczenie wydane przez odpowiednie władze lub organizacje

odpowiednio: Republiki Litewskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki

Słowenii, Republiki Chorwacji, Republiki Czeskiej lub Republiki Słowackiej, potwierdzające,

że dokument ten ma na terytorium tych państw taką samą moc, jak dokumenty wymienione

w odniesieniu do tych państw w wykazie, o którym mowa w art. 34 ust. 2, oraz że osoba

posługująca się tymi dokumentami wykonywała zawód położnej przez okres co najmniej

3 kolejnych lat z 5 lat bezpośrednio poprzedzających wydanie zaświadczenia.

2.

W przypadku położnej będącej obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

posiadającej dyplom, świadectwo lub inny dokument potwierdzający posiadanie formalnych

kwalifikacji do wykonywania zawodu położnej, której kształcenie zostało rozpoczęte

przed dniem 3 października 1990 r. na terytorium byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej

i odpowiada wszystkim minimalnym wymogom kształcenia zgodnego z przepisami prawa Unii

Europejskiej, ale jest uznawane tylko pod warunkiem uzupełnienia go praktyką zawodową,

kwalifikacje są uznawane po przedstawieniu zaświadczenia wydanego przez odpowiednie

władze lub organizacje Republiki Federalnej Niemiec, że wykonywała zawód położnej

przez co najmniej 2 lata po uzyskaniu dokumentu potwierdzającego posiadanie formalnych

kwalifikacji.

3.

Za równoważne z dyplomem, świadectwem lub innym dokumentem potwierdzającym posiadanie

formalnych kwalifikacji, uprawniającym do wykonywania w Rzeczypospolitej Polskiej

zawodu położnej, o których mowa w wykazie określonym na podstawie art. 34 ust. 2,

uważa się dokumenty potwierdzające kwalifikacje położnej (asistent medical obstetricăginecologi/pielęgniarka

w zakresie położnictwa i ginekologii) wydane przed dniem 1 stycznia 2007 r. przez

odpowiednie władze w Rumunii, jeżeli do tych dokumentów zostało dołączone zaświadczenie

potwierdzające, że osoba posługująca się tymi dokumentami, rzeczywiście i zgodnie

z prawem wykonywała zawód położnej przez okres co najmniej 5 kolejnych lat z 7 lat

bezpośrednio poprzedzających wydanie zaświadczenia.

4.

Jeżeli położna będąca obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej posiada

dyplom, świadectwo lub inny dokument potwierdzający posiadanie formalnych kwalifikacji

do wykonywania zawodu położnej, inny niż dokumenty, zamieszczone w wykazie określonym

na podstawie art. 34 ust. 2, uznaje się go za równoważny z tymi dokumentami, pod warunkiem

że przedstawi zaświadczenie wydane przez odpowiednie władze lub organizacje państwa

członkowskiego Unii Europejskiej, stwierdzające, że ten dyplom, świadectwo lub inny

dokument został uzyskany po ukończeniu kształcenia zgodnego z przepisami prawa Unii

Europejskiej i jest traktowany przez te władze lub organizacje za równoważny z dokumentami

zamieszczonymi w wykazie określonym na podstawie art. 34 ust. 2.

5.

Przepisów ust. 1 nie stosuje się do następujących kwalifikacji uzyskanych w Republice

Chorwacji przed dniem 1 lipca 2013 r.

1)

starsza pielęgniarka wyspecjalizowana w zakresie położnictwa i ginekologii (viša medicinska

sestra ginekološko-opstetričkog smjera);

2)

pielęgniarka wyspecjalizowana w zakresie położnictwa i ginekologii (medicinska sestra

ginekološko-opstetričkog smjera);

3)

starsza pielęgniarka uprawniona do wykonywania czynności położnej (viša medicinska

sestra primaljskog smjera);

4)

pielęgniarka uprawniona do wykonywania czynności położnej (medicinska sestra primaljskog

smjera);

5)

położna wyspecjalizowana w zakresie położnictwa i ginekologii (ginekološko-opstetrička

primalja);

6)

położna (primalja).

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres

znajomości języka polskiego w mowie i piśmie niezbędny do wykonywania zawodu pielęgniarki

i położnej, uwzględniając zakres uprawnień zawodowych określonych w art. 4 i art.

5 oraz biorąc pod uwagę obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa Unii Europejskiej.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym

Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, wykaz dyplomów, świadectw i innych dokumentów

potwierdzających posiadanie formalnych kwalifikacji do wykonywania zawodów pielęgniarki

i położnej przez obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej.

1.

Cudzoziemcowi może być przyznane prawo wykonywania zawodu na stałe albo na czas określony,

jeżeli

1)

posiada zezwolenie na pobyt stały;

2)

posiada urzędowe poświadczenie znajomości języka polskiego w mowie i piśmie w zakresie

niezbędnym do wykonywania zawodu pielęgniarki lub położnej, wydane na podstawie ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim

(Dz. U. z 2011 r. poz. 224 i 455, z 2015 r. poz. 1132 oraz z 2017 r. poz. 60);

3)

przedstawi zaświadczenie o wykonywaniu zawodu pielęgniarki lub położnej na podstawie

przepisów obowiązujących w państwie, w którym dotychczas wykonywał zawód;

4)

przedstawi zaświadczenie odpowiedniego organu państwa, którego jest obywatelem, że

nie został pozbawiony prawa wykonywania zawodu lub prawo to nie zostało zawieszone

i nie toczy się przeciwko niemu postępowanie w sprawie pozbawienia lub zawieszenia

prawa wykonywania zawodu;

5)

posiada świadectwo ukończenia szkoły pielęgniarskiej lub szkoły położnych bądź uzyskane

w innym państwie świadectwo uznane w Rzeczypospolitej Polskiej za równorzędne ze świadectwem

ukończenia takiej szkoły, zgodnie z odrębnymi przepisami, pod warunkiem że spełnia

minimalne wymogi kształcenia określone w przepisach prawa Unii Europejskiej;

6)

ma pełną zdolność do czynności prawnych;

7)

jego stan zdrowia pozwala na wykonywanie zawodu pielęgniarki lub wykonywanie zawodu

położnej;

8)

odbył 6-miesięczny staż adaptacyjny we wskazanym podmiocie leczniczym;

9)

wykazuje nienaganną postawę etyczną.

1a.

Odbycie stażu adaptacyjnego, o którym mowa w ust. 1 pkt 8, nie wymaga posiadania zezwolenia

na pracę i zwalnia z obowiązku odbycia przeszkolenia, o którym mowa w art. 26 ust.

1.

2.

Przepisu ust. 1 pkt 8 nie stosuje się do cudzoziemców, którzy ukończyli szkołę pielęgniarską

lub szkołę położnych w Rzeczypospolitej Polskiej.

3.

Okręgowa rada pielęgniarek i położnych może przyznać prawo wykonywania zawodu na czas

określony cudzoziemcowi nieposiadającemu zezwolenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 1,

który spełnia warunki określone w ust. 1 pkt 2-8.

4.

Okręgowa rada pielęgniarek i położnych przyznaje, w drodze uchwały, prawo wykonywania

zawodu albo odmawia przyznania tego prawa.

5.

Koszty stażu adaptacyjnego ponosi odbywający staż. Zasady finansowania stażu adaptacyjnego

reguluje umowa zawarta między odbywającym staż adaptacyjny a podmiotem leczniczym

przyjmującym na staż.

6.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Pielęgniarek

i Położnych, określi, w drodze rozporządzenia

1)

ramowy program stażu adaptacyjnego,

2)

sposób i tryb odbywania oraz zaliczania stażu adaptacyjnego,

3)

szczegółowy zakres uprawnień zawodowych pielęgniarki i położnej w okresie odbywania

stażu adaptacyjnego,

4)

warunki, jakie powinien spełniać podmiot leczniczy, w którym odbywają się staże adaptacyjne

- uwzględniając zakres uprawnień zawodowych pielęgniarki i położnej określony w ustawie.

Cudzoziemcowi przyznaje się ograniczone prawo wykonywania zawodu na czas odbycia stażu

adaptacyjnego lub kształcenia podyplomowego, jeżeli spełnia warunki określone w art.

35 ust. 1 pkt 2 i 5-7.

Osoby, które ukończyły liceum medyczne lub szkołę policealną albo szkołę pomaturalną

kształcącą w zawodzie pielęgniarki albo ukończyły szkołę policealną albo szkołę pomaturalną

kształcącą w zawodzie położnej i nie uzyskały stwierdzenia prawa wykonywania zawodu,

a spełniają wymagania określone w art. 28 pkt 2-4 albo art. 31 pkt 2-4, uzyskują,

na swój wniosek, stwierdzenie prawa wykonywania zawodu.

1.

Prawo wykonywania zawodu albo ograniczone prawo wykonywania zawodu stwierdza, na wniosek

osoby zainteresowanej, okręgowa rada pielęgniarek i położnych, właściwa ze względu

na miejsce przyszłego wykonywania zawodu.

2.

Okręgowa rada pielęgniarek i położnych po przyjęciu wniosku niezwłocznie, jednak nie

później niż w terminie 1 miesiąca od dnia jego złożenia, potwierdza otrzymanie wniosku

oraz informuje wnioskodawcę o ewentualnych brakach, wzywając go do ich uzupełnienia.

3.

Okręgowa rada pielęgniarek i położnych stwierdza, w drodze uchwały, prawo wykonywania

zawodu albo odmawia stwierdzenia tego prawa.

4.

Postępowanie w sprawie stwierdzenia prawa wykonywania zawodu powinno się zakończyć

niezwłocznie, jednak nie później niż w terminie 3 miesięcy od dnia złożenia wszystkich

wymaganych dokumentów określonych ustawą.

5.

W przypadku uzasadnionych wątpliwości dotyczących autentyczności dyplomów, świadectw

lub innych dokumentów wydanych przez odpowiednie władze lub organizacje państwa członkowskiego

Unii Europejskiej okręgowa rada pielęgniarek i położnych zwraca się do odpowiednich

władz lub organizacji tego państwa o potwierdzenie autentyczności dyplomów, świadectw

lub innych dokumentów wydanych przez to państwo oraz o poświadczenie, że pielęgniarka

lub położna zamierzająca wykonywać zawód na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uzyskała

wykształcenie zgodne z przepisami obowiązującymi w określonym państwie członkowskim

Unii Europejskiej.

1.

Okręgowa rada pielęgniarek i położnych stwierdza prawo wykonywania zawodu obywatelowi

państwa członkowskiego Unii Europejskiej, który dyplom, świadectwo lub inny dokument

potwierdzający posiadanie formalnych kwalifikacji pielęgniarki lub położnej uzyskał

w państwie innym niż państwo członkowskie Unii Europejskiej, jeżeli zostały spełnione

wymagania zawarte w przepisach prawa Unii Europejskiej dla kształcenia pielęgniarek

odpowiedzialnych za opiekę ogólną lub dla kształcenia położnych, a Rzeczpospolita

Polska jest pierwszym krajem Unii Europejskiej, w którym pielęgniarka lub położna

składa wniosek o stwierdzenie prawa wykonywania zawodu.

2.

Okręgowa rada pielęgniarek i położnych stwierdza prawo wykonywania zawodu obywatelowi

państwa członkowskiego Unii Europejskiej, o którym mowa w ust. 1, jeżeli państwo członkowskie

Unii Europejskiej potwierdziło kwalifikacje zawodowe pielęgniarki lub położnej wydane

przez państwo trzecie oraz pielęgniarka lub położna legitymuje się 3-letnim doświadczeniem

zawodowym zdobytym na terytorium państwa członkowskiego, które uznało kwalifikacje

zawodowe. Do postępowania w sprawach określonych w zdaniu pierwszym stosuje się przepisy

o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii

Europejskiej.

3.

Okręgowa rada pielęgniarek i położnych, rozpatrując wniosek o stwierdzenie prawa wykonywania

zawodu obywatelowi państwa członkowskiego Unii Europejskiej, który nie spełnia wymagań

określonych w niniejszej ustawie, stosuje przepisy o zasadach uznawania kwalifikacji

zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej.

4.

Postępowanie w sprawie stwierdzenia prawa wykonywania zawodu na podstawie ust. 1-3

powinno się zakończyć niezwłocznie, nie później niż w terminie 4 miesięcy od dnia

złożenia wszystkich wymaganych dokumentów określonych ustawą.

1.

Okręgowe rady pielęgniarek i położnych oraz Naczelna Rada Pielęgniarek i Położnych

są obowiązane do współpracy z odpowiednimi władzami lub organizacjami państwa członkowskiego

Unii Europejskiej, z którego pochodzi lub przybywa osoba ubiegająca się o stwierdzenie

prawa wykonywania zawodu.

2.

W ramach współpracy, o której mowa w ust. 1, właściwa okręgowa rada pielęgniarek i

położnych albo Naczelna Rada Pielęgniarek i Położnych

1)

posiadająca informacje dotyczące ważnego zdarzenia, które wystąpiło przed podjęciem

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej działalności przez pielęgniarkę lub położną

będącą obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej, a które może mieć wpływ

na wykonywanie zawodu pielęgniarki lub położnej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

- występuje do odpowiednich władz lub organizacji państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

którego pielęgniarka lub położna jest obywatelem lub z którego przybywa, z wnioskiem

o weryfikację tych informacji oraz o zawiadomienie o działaniach, które zostały podjęte

w związku z tym zdarzeniem;

2)

jest obowiązana do weryfikacji, na wniosek odpowiednich władz lub organizacji państwa

członkowskiego Unii Europejskiej, informacji, które mogą mieć wpływ na podjęcie lub

wykonywanie zawodu pielęgniarki lub położnej na terytorium tego państwa, niezwłocznie,

nie później jednak niż w terminie 3 miesięcy od dnia przedstawienia tych informacji

oraz poinformowania o wynikach weryfikacji odpowiednich władz lub organizacji tego

państwa.

3.

Właściwa okręgowa rada pielęgniarek i położnych albo Naczelna Rada Pielęgniarek i

Położnych, dokonując weryfikacji na podstawie wniosku, o którym mowa w ust. 2 pkt

2, informuje odpowiednie władze lub organizację państwa członkowskiego Unii Europejskiej

o toczącym się lub prawomocnie zakończonym postępowaniu w zakresie odpowiedzialności

zawodowej pielęgniarek i położnych, nałożonych karach, środkach karnych albo zabezpieczających

lub innych okolicznościach mogących mieć znaczenie dla wykonywania zawodu przez pielęgniarkę

lub położną.

4.

Dokumenty przekazane w ramach weryfikacji mogą być przedkładane w okresie 3 miesięcy

od dnia ich wystawienia.

5.

(uchylony)

6.

Współpraca, o której mowa w ust. 1, odbywa się za pośrednictwem Systemu Wymiany Informacji

na Rynku Wewnętrznym IMI, zwanego dalej „systemem IMI”, o którym mowa w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1024/2012 z dnia 25 października

2012 r. w sprawie współpracy administracyjnej za pośrednictwem systemu wymiany informacji

na rynku wewnętrznym i uchylającym decyzję Komisji 2008/49/WE („rozporządzeniu w sprawie

IMI”)

(Dz. Urz. UE L 316 z 14.11.2012, str. 1, z późn. zm.).

7.

Okręgowe rady pielęgniarek i położnych oraz Naczelna Rada Pielęgniarek i Położnych

informują, w trybie ostrzeżenia w systemie IMI, odpowiednie władze lub organizacje

pozostałych państw członkowskich Unii Europejskiej o pielęgniarce lub położnej, wobec

których

1)

okręgowa rada pielęgniarek i położnych albo Naczelna Rada Pielęgniarek i Położnych

podjęła uchwałę o

a)

zawieszeniu prawa wykonywania zawodu,

b)

ograniczeniu wykonywania określonych czynności zawodowych,

2)

sąd pielęgniarek i położnych wydał orzeczenie, w którym

a)

ograniczył zakres czynności w wykonywaniu zawodu,

b)

zawiesił prawo wykonywania zawodu,

c)

pozbawił prawa wykonywania zawodu,

3)

sąd powszechny orzekł zakaz wykonywania zawodu,

4)

sąd powszechny albo prokurator tytułem środka zapobiegawczego zastosował zawieszenie

w wykonywaniu zawodu

- w terminie 3 dni od dnia uprawomocnienia się uchwały, orzeczenia lub postanowienia

o zastosowaniu środka zapobiegawczego.

8.

Ostrzeżenie, o którym mowa w ust. 7, obejmuje

1)

imię (imiona) i nazwisko pielęgniarki lub położnej;

2)

tytuł zawodowy;

3)

informacje o organie, który nałożył sankcję, o której mowa w ust. 7;

4)

zakres oraz okres obowiązywania ograniczenia, o którym mowa w ust. 7 pkt 1 lit. b

albo pkt 2 lit. a;

5)

okres obowiązywania zawieszenia albo zakazu, o których mowa w ust. 7;

6)

informację o pozbawieniu prawa wykonywania zawodu.

9.

Okręgowe rady pielęgniarek i położnych oraz Naczelna Rada Pielęgniarek i Położnych

informują odpowiednie władze lub organizacje pozostałych państw członkowskich Unii

Europejskiej, w trybie ostrzeżenia w systemie IMI, o tożsamości pielęgniarki lub położnej,

które w postępowaniu o uznanie kwalifikacji posłużyły się podrobionymi lub przerobionymi

dokumentami potwierdzającymi posiadanie kwalifikacji zawodowych, w terminie 3 dni

od dnia uprawomocnienia się orzeczenia sądowego w tej sprawie.

10.

Okręgowe rady pielęgniarek i położnych oraz Naczelna Rada Pielęgniarek i Położnych

niezwłocznie informują odpowiednie władze lub organizacje pozostałych państw członkowskich

Unii Europejskiej o wygaśnięciu sankcji, o których mowa w ust. 7, oraz o wszelkich

decyzjach wpływających na zmianę terminu ich wygaśnięcia.

11.

Okręgowe rady pielęgniarek i położnych oraz Naczelna Rada Pielęgniarek i Położnych

niezwłocznie informują na piśmie pielęgniarkę lub położną, których dotyczą ostrzeżenia,

o których mowa w ust. 7 lub 9, o ich przekazaniu odpowiednim władzom lub organizacjom

pozostałych państw członkowskich Unii Europejskiej za pośrednictwem systemu IMI oraz

o możliwości złożenia wniosku o ich sprostowanie albo usunięcie.

12.

W wyniku rozpatrzenia wniosku, o którym mowa w ust. 11, okręgowa rada pielęgniarek

i położnych oraz Naczelna Rada Pielęgniarek i Położnych

1)

dokonują sprostowania w systemie IMI informacji objętej wnioskiem i zawiadamiają pielęgniarkę

lub położną o sposobie jej sprostowania albo

2)

usuwają informację objętą wnioskiem z systemu IMI i zawiadamiają o tym pielęgniarkę

lub położną, albo

3)

odmawiają sprostowania albo usunięcia informacji objętej wnioskiem z systemu IMI i

zawiadamiają o tym pielęgniarkę lub położną.

13.

Informacje przekazane w trybie ostrzeżenia, o którym mowa w ust. 7, mogą być przetwarzane

w systemie IMI wyłącznie przez okres obowiązywania sankcji, o których mowa w ust.

7. Ostrzeżenia usuwa się z systemu IMI w terminie 3 dni od dnia wykonania albo uchylenia

uchwały, orzeczenia albo postanowienia o zastosowaniu środka zapobiegawczego, o których

mowa w ust. 7.

1.

Do uchwał w sprawach stwierdzenia i przyznania prawa wykonywania zawodu stosuje się

odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego dotyczące decyzji administracyjnych.

2.

Od ostatecznych uchwał podjętych w przedmiocie stwierdzenia i przyznania prawa wykonywania

zawodu skargę do sądu administracyjnego może wnieść także minister właściwy do spraw

zdrowia.

3.

W sprawach określonych w ust. 1, w których skargę do sądu administracyjnego wniósł inny uprawniony podmiot,

minister właściwy do spraw zdrowia może wziąć udział w postępowaniu sądowym na prawach

przysługujących prokuratorowi. Przepis art. 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -

Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 i 1370) stosuje się odpowiednio.

1.

Na podstawie uchwał o stwierdzeniu lub przyznaniu prawa wykonywania zawodu okręgowa

rada pielęgniarek i położnych dokonuje wpisu do okręgowego rejestru pielęgniarek i

położnych i wydaje dokument „Prawo wykonywania zawodu pielęgniarki”, „Prawo wykonywania

zawodu położnej”, „Ograniczone prawo wykonywania zawodu pielęgniarki” albo „Ograniczone

prawo wykonywania zawodu położnej”.

1a.

W przypadku utraty dokumentów, o których mowa w ust. 1, właściwa okręgowa rada pielęgniarek

i położnych wydaje na wniosek pielęgniarki albo położnej duplikat utraconego dokumentu.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Pielęgniarek

i Położnych, określi, w drodze rozporządzenia, wzory dokumentów, o których mowa w

ust. 1, mając na względzie treść informacji, jakie mają znajdować się w tych dokumentach.

1.

Prawo wykonywania zawodu albo ograniczone prawo wykonywania zawodu wygasa w przypadku

1)

śmierci;

2)

zrzeczenia się prawa wykonywania zawodu;

3)

utraty prawa wykonywania zawodu w wyniku prawomocnego orzeczenia przez sąd pielęgniarek

i położnych lub orzeczonego przez sąd środka karnego polegającego na zakazie wykonywania

zawodu;

4)

utraty obywatelstwa polskiego, obywatelstwa państwa członkowskiego Unii Europejskiej

albo cofnięcia zezwolenia na pobyt stały;

5)

cofnięcia statusu rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej w rozumieniu przepisów

ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach;

6)

utraty pełnej zdolności do czynności prawnych;

7)

upływu czasu, na jaki zostało przyznane.

2.

Jeżeli pielęgniarka lub położna będąca obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

mająca miejsce zamieszkania lub pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zostanie

pozbawiona w całości albo w części prawa wykonywania zawodu, zaświadczenie o prawie

wykonywania zawodu oraz inne dokumenty świadczące o posiadaniu tego prawa tracą swoją

ważność z dniem pozbawienia jej w całości albo w części prawa wykonywania zawodu.

1.

Centralny Rejestr Pielęgniarek i Położnych prowadzi Naczelna Rada Pielęgniarek i Położnych.

2.

Rejestr, o którym mowa w ust. 1, jest prowadzony w formie elektronicznej, w sposób

uniemożliwiający jego uszkodzenie, zniszczenie lub dostęp osób nieupoważnionych.

3.

W rejestrze, o którym mowa w ust. 1, są gromadzone dane pielęgniarek i położnych posiadających

prawo wykonywania zawodu pielęgniarki lub położnej.

4.

Dane, o których mowa w ust. 3, są gromadzone i aktualizowane na podstawie danych wpisanych

do rejestrów prowadzonych przez okręgowe rady pielęgniarek i położnych i przekazywanych

na podstawie art. 48 ust. 7.

5.

Dane pielęgniarek i położnych, których prawo wykonywania zawodu wygasło, są usuwane

z rejestrów, o których mowa w ust. 3 i 4, po upływie 15 lat od dnia wygaśnięcia prawa

wykonywania zawodu.

1.

Rejestr, o którym mowa w art. 43 ust. 1, zawiera następujące dane pielęgniarki lub

położnej

1)

imię (imiona) i nazwisko;

2)

nazwisko rodowe;

3)

imiona rodziców;

4)

płeć;

5)

miejsce i datę urodzenia;

6)

numer PESEL, a w przypadku jego braku - cechy dokumentu potwierdzającego tożsamość

nazwę i numer dokumentu oraz kraj wydania;

7)

numer identyfikacji podatkowej (NIP);

8)

obywatelstwo (obywatelstwa);

9)

adres miejsca zamieszkania;

10)

tytuł zawodowy;

11)

numer zaświadczenia o prawie wykonywania zawodu albo o ograniczonym prawie wykonywania

zawodu oraz numery poprzednich zaświadczeń o prawie wykonywania zawodu z określeniem

organu wydającego zaświadczenie i daty wydania;

12)

informację o posiadaniu prawa wykonywania zawodu w innym państwie niż Rzeczpospolita

Polska;

13)

informację o ograniczeniach w wykonywaniu zawodu;

14)

nazwę ukończonej szkoły pielęgniarskiej lub szkoły położnych, numer dyplomu i datę

jego wydania oraz rok ukończenia tej szkoły;

15)

datę rozpoczęcia wykonywania zawodu;

16)

datę i miejsce rozpoczęcia i ukończenia stażu podyplomowego - jeżeli dotyczy;

17)

datę i rodzaj ukończonego kształcenia podyplomowego, nazwę organizatora kształcenia

wydającego zaświadczenie oraz w przypadku szkolenia specjalizacyjnego - numer dyplomu

oraz datę jego wystawienia;

18)

stopień naukowy, datę jego uzyskania oraz nazwę organu nadającego stopień;

19)

tytuł naukowy, datę jego uzyskania oraz nazwę organu nadającego tytuł;

20)

nazwę pracodawcy oraz datę zatrudnienia i stanowisko, poczynając od daty rozpoczęcia

wykonywania zawodu;

21)

informację o prowadzeniu indywidualnej, indywidualnej specjalistycznej lub grupowej

praktyki wraz z numerem wpisu do właściwego rejestru;

22)

informację o zaprzestaniu wykonywania zawodu;

22a)

informację o czasowym zaprzestaniu wykonywania zawodu, o którym mowa w art. 26a;

23)

informację o zawieszeniu prawa wykonywania zawodu;

24)

informację o przyczynie wygaśnięcia prawa wykonywania zawodu;

25)

stosunek do służby wojskowej - w odniesieniu do obywateli Rzeczypospolitej Polskiej;

26)

informację o skreśleniu z rejestru pielęgniarek lub rejestru położnych prowadzonego

przez właściwą okręgową radę pielęgniarek i położnych;

27)

datę zgonu.

2.

Naczelna Rada Pielęgniarek i Położnych udostępnia informacje, o których mowa w ust.

1 pkt 1, 10-13, 18 i 19, 21-24 i 26, w ramach informacji publicznej, w rozumieniu

ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1764 oraz z 2017 r. poz. 933).

1.

Naczelna Rada Pielęgniarek i Położnych na wniosek osoby wpisanej do rejestru, o którym

mowa w art. 43 ust. 1, niezwłocznie wydaje wypis z rejestru, o którym mowa w art.

43 ust. 1, w zakresie dotyczącym tej osoby. Wydanie wypisu jest bezpłatne.

2.

Naczelna Rada Pielęgniarek i Położnych na wniosek odpowiednich władz lub organizacji

państwa członkowskiego Unii Europejskiej udostępnia z rejestru, o którym mowa w art.

43 ust. 1, niezbędne do uznania kwalifikacji informacje, o które wnoszą odpowiednie

władze lub organizacje państwa członkowskiego Unii Europejskiej, a które mogą mieć

wpływ na podjęcie lub wykonywanie zawodu pielęgniarki lub położnej na terytorium tego

państwa.

3.

Na wniosek upoważnionych organów udostępnia się informacje zawarte w rejestrze dla

celów statystycznych.

4.

Naczelna Rada Pielęgniarek i Położnych udostępnia systemowi informacji w ochronie

zdrowia, o którym mowa w ustawie z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie informacji w ochronie zdrowia

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1845), dane objęte rejestrem, o którym mowa w art. 43 ust. 2.

5.

Naczelna Rada Pielęgniarek i Położnych jest obowiązana na żądanie ministra właściwego

do spraw zdrowia przekazywać nieodpłatnie informacje zawarte w Centralnym Rejestrze

Pielęgniarek i Położnych.

Naczelna Rada Pielęgniarek i Położnych udziela organowi innego niż Rzeczpospolita

Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej, na jego wniosek, informacji na temat

prawa wykonywania zawodu pielęgniarki lub położnej osoby wskazanej we wniosku, do

celów świadczenia transgranicznej opieki zdrowotnej. Informacji udziela się za pośrednictwem

Systemu Wymiany Informacji na Rynku Wewnętrznym IMI, o którym mowa w przepisach wydanych

na podstawie art. 19 ustawy z dnia 4 marca 2010 r. o świadczeniu usług na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej

(Dz. U. z 2016 r. poz. 893 i 1948 oraz z 2017 r. poz. 60 i 1089).

Pielęgniarka i położna wpisane do rejestru, o którym mowa w art. 43 ust. 1, są obowiązane

do niezwłocznego zawiadomienia właściwej okręgowej rady pielęgniarek i położnych o

wszelkich zmianach danych, o których mowa w art. 44 ust. 1, jednak nie później niż

w terminie 14 dni od dnia ich powstania.

Naczelna Rada Pielęgniarek i Położnych jest obowiązana przekazywać do dnia 15 stycznia

każdego roku ministrowi właściwemu do spraw zdrowia informację o liczbie i strukturze

zatrudnienia pielęgniarek i położnych wykonujących zawód na terenie działania poszczególnych

okręgowych rad pielęgniarek i położnych, według stanu na dzień 31 grudnia roku poprzedniego.

1.

Rejestr pielęgniarek i rejestr położnych prowadzi okręgowa rada pielęgniarek i położnych.

2.

Rejestry, o których mowa w ust. 1, zawierają dane, o których mowa w art. 44 ust. 1,

i są prowadzone w formie elektronicznej w sposób uniemożliwiający ich uszkodzenie

lub zniszczenie. Dane zawarte w rejestrach nie mogą być z nich usunięte.

3.

Wpisu danych do rejestrów, o których mowa w ust. 1, dokonuje się na podstawie dokumentów

przedstawionych przez pielęgniarkę lub położną w postępowaniu w sprawie stwierdzenia

prawa wykonywania zawodu.

4.

Wpisu, o którym mowa w ust. 3, dokonuje się niezwłocznie po podjęciu uchwały przez

okręgową radę pielęgniarek i położnych w sprawie stwierdzenia prawa wykonywania zawodu

pielęgniarki lub położnej.

5.

Zmiany danych pielęgniarki i położnej wpisanych do rejestrów dokonuje się na podstawie

pisemnego oświadczenia pielęgniarki lub położnej.

6.

Okręgowa rada pielęgniarek i położnych na wniosek osoby wpisanej do rejestru niezwłocznie

wydaje wypis z rejestru, o którym mowa w ust. 1, w zakresie dotyczącym tej osoby.

Wydanie wypisu jest bezpłatne.

7.

Okręgowa rada pielęgniarek i położnych jest obowiązana do przekazywania Naczelnej

Radzie Pielęgniarek i Położnych danych, w formie elektronicznej, z prowadzonego przez

siebie rejestru pielęgniarek i rejestru położnych, nie później niż w terminie 7 dni

od daty dokonania wpisu do odpowiedniego rejestru.

1.

Okręgowa rada pielęgniarek i położnych prowadzi rejestr obywateli państw członkowskich

Unii Europejskiej wykonujących na terenie tej izby czasowo i okazjonalnie zawód pielęgniarki

lub położnej.

2.

Rejestr, o którym mowa w ust. 1, zawiera następujące dane pielęgniarki lub położnej

1)

imię (imiona) i nazwisko;

2)

obywatelstwo (obywatelstwa);

3)

miejsce i datę urodzenia;

4)

nazwę i numer oraz kraj wydania dokumentu potwierdzającego tożsamość;

5)

adres miejsca zamieszkania w państwie, w którym na stałe wykonuje zawód pielęgniarki

lub położnej;

6)

adres pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

7)

cechy identyfikacyjne zaświadczenia wydanego przez odpowiednie władze lub organizacje

państwa członkowskiego Unii Europejskiej, potwierdzającego wykonywanie zawodu pielęgniarki

lub położnej w tym państwie;

8)

cechy identyfikacyjne zaświadczenia wydanego przez odpowiednie władze lub organizacje

państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub innego dokumentu potwierdzającego posiadanie

jednego z dyplomów, świadectw lub innych dokumentów potwierdzających posiadanie formalnych

kwalifikacji do wykonywania zawodu pielęgniarki lub położnej;

9)

cechy identyfikacyjne polisy ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej dotyczącej

wykonywania zawodu pielęgniarki lub położnej lub innego dokumentu potwierdzającego

indywidualne lub zbiorowe środki zabezpieczenia w zakresie odpowiedzialności zawodowej;

10)

okres, o ile jego określenie jest możliwe, miejsce i charakter zamierzonego okazjonalnego

i czasowego wykonywania zawodu.

3.

Okręgowa izba pielęgniarek i położnych może zwrócić się do odpowiedniej władzy lub

organizacji państwa członkowskiego Unii Europejskiej, w którym pielęgniarka lub położna

na stałe wykonuje zawód pielęgniarki lub położnej, o przedstawienie informacji potwierdzających,

że pielęgniarka lub położna prowadzi działalność zgodnie z prawem, wykonuje zawód

w sposób należyty, jak również że nie zostały na nią nałożone kary dyscyplinarne lub

sankcje karne związane z wykonywaniem zawodu.

4.

Okręgowa izba pielęgniarek i położnych, na wniosek odpowiedniej władzy lub organizacji

państwa członkowskiego Unii Europejskiej, udostępnia informacje pomocne przy rozpatrywaniu

skarg składanych przez świadczeniobiorcę na pielęgniarki i położne czasowo i okazjonalnie

wykonujące zawód. Świadczeniobiorca, który złożył skargę, jest informowany o sposobie

rozpatrzenia skargi.

5.

Wpis do rejestru określonego w ust. 1 następuje niezwłocznie i jest bezpłatny. Dokonywanie

zmian w tym rejestrze jest bezpłatne i nie może skutkować opóźnieniami lub utrudnieniami

w czasowym i okazjonalnym wykonywaniu zawodu.

6.

Okręgowa izba pielęgniarek i położnych udostępnia systemowi informacji w ochronie

zdrowia, o którym mowa w ustawie z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie informacji w ochronie zdrowia, dane objęte rejestrem, o którym mowa w ust. 1.

1.

W przypadku wątpliwości co do aktualności danych zawartych w rejestrze pielęgniarek

i położnych, w szczególności dotyczących wygaśnięcia prawa wykonywania zawodu z przyczyny

określonej w art. 42 ust. 1 pkt 1, okręgowa rada pielęgniarek i położnych może zwrócić

się do podmiotów prowadzących zbiory meldunkowe, zbiory PESEL oraz ewidencję wydanych

i utraconych dowodów osobistych o przekazanie danych niezbędnych do aktualizacji rejestrów.

2.

Przekazanie danych, o których mowa w ust. 1, odbywa się w trybie udostępniania danych

dla podmiotów określonych w art. 44h ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach

osobistych

(Dz. U. z 2006 r. poz. 993, z późn. zm..

1.

Okręgowa rada pielęgniarek i położnych, na wniosek pielęgniarki lub położnej będącej

członkiem tej izby, wydaje

1)

zaświadczenie stwierdzające, że pielęgniarka lub położna posiada kwalifikacje zgodne

z wymaganiami wynikającymi z przepisów prawa Unii Europejskiej oraz że posiadany dyplom,

świadectwo lub inny dokument potwierdzający posiadanie formalnych kwalifikacji odpowiada

dokumentom potwierdzającym formalne kwalifikacje pielęgniarki lub położnej wynikające

z przepisów prawa Unii Europejskiej;

2)

zaświadczenie o przebiegu pracy zawodowej;

3)

inne zaświadczenia wymagane przez odpowiednie władze lub organizacje państw członkowskich

Unii Europejskiej zgodnie z przepisami prawa Unii Europejskiej;

4)

europejską legitymację zawodową na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 22 grudnia 2015 r. o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych

w państwach członkowskich Unii Europejskiej

(Dz. U. z 2016 r. poz. 65).

2.

Naczelna Rada Pielęgniarek i Położnych określi, w drodze uchwały, wzór zaświadczeń,

o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, biorąc pod uwagę ich treść.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 6 pkt 8, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2016 r.;

2)

art. 6 pkt 7 lit. b i c oraz pkt 13 lit. c i d, które wchodzą w życie z dniem 1 kwietnia

2016 r.;

3)

art. 3 pkt 2, art. 5, art. 6 pkt 16 i art. 29-44, które wchodzą w życie z dniem 1

maja 2016 r.;

4)

art. 1 pkt 15 w zakresie art. 17a ust. 2 pkt 4 i art. 6 pkt 1, które wchodzą w życie

z dniem 1 lipca 2016 r.;

5)

art. 1 pkt 28, art. 6 pkt 3 i art. 13 pkt 2-10, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia

2017 r.;

5a)

art. 4 pkt 2 lit. b i pkt 3-32, art. 9 pkt 1-4, 10 i 11, art. 15 pkt 8-17 i art. 19-28,

które wchodzą w życie z dniem 1 maja 2017 r.;

6)

art. 7 pkt 23 w zakresie art. 188c ust. 3, ust. 4 pkt 2 i ust. 6, które wchodzą w

życie z dniem 1 lipca 2017 r.;

7)

art. 9 pkt 7 i 8, które wchodzą w życie z dniem 1 sierpnia 2017 r.

1.

Pielęgniarka uzyskuje kwalifikacje zawodowe po ukończeniu szkoły pielęgniarskiej.

2.

Szkołą pielęgniarską jest uczelnia prowadząca kształcenie na kierunku pielęgniarstwo

na poziomie

1)

studiów pierwszego stopnia;

2)

studiów drugiego stopnia.

3.

Kształcenie w szkole pielęgniarskiej, o której mowa w ust. 2 pkt 1

1)

trwa co najmniej 3 lata i obejmuje co najmniej 4600 godzin kształcenia zawodowego,

w tym kształcenie kliniczne stanowi co najmniej 1/2, a kształcenie teoretyczne co

najmniej 1/3 wymiaru kształcenia;

2)

może trwać krócej niż 3 lata - w przypadku pielęgniarek, które posiadają świadectwo

dojrzałości i ukończyły liceum medyczne lub szkołę policealną albo szkołę pomaturalną,

kształcącą w zawodzie pielęgniarki, jeżeli po ich ukończeniu pielęgniarka uzyska wiedzę,

kwalifikacje i umiejętności odpowiadające wiedzy, kwalifikacjom i umiejętnościom uzyskiwanym

po ukończeniu studiów, o których mowa w ust. 2 pkt 1.

4.

Standardy kształcenia dla kierunku pielęgniarstwo określają przepisy wydane na podstawie

art. 9b ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1842, z późn. zm..

1.

Położna uzyskuje kwalifikacje zawodowe po ukończeniu szkoły położnych.

2.

Szkołą położnych jest uczelnia prowadząca kształcenie na kierunku położnictwo na poziomie

1)

studiów pierwszego stopnia;

2)

studiów drugiego stopnia.

3.

Kształcenie w szkole położnych, o której mowa w ust. 2 pkt 1

1)

trwa co najmniej 3 lata i obejmuje co najmniej 4600 godzin kształcenia zawodowego,

w tym kształcenie kliniczne stanowi co najmniej 1/2, a kształcenie teoretyczne co

najmniej 1/3 wymiaru kształcenia;

2)

trwa co najmniej 18 miesięcy i obejmuje tę część programu kształcenia położnych, która

nie została zrealizowana w ramach równoważnego kształcenia w szkole pielęgniarskiej

- w przypadku osoby posiadającej jeden z dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji

wymienionych w załączniku 5.2.2 do dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie

uznawania kwalifikacji zawodowych

(Dz. Urz. UE L 255 z 30.09.2005, str. 22, z późn. zm.);

3)

może trwać krócej niż 3 lata - w przypadku położnych, które posiadają świadectwo dojrzałości

i ukończyły szkołę policealną albo szkołę pomaturalną, kształcącą w zawodzie położnej,

jeżeli po ich ukończeniu położna uzyska wiedzę, kwalifikacje i umiejętności odpowiadające

wiedzy, kwalifikacjom i umiejętnościom uzyskiwanym po ukończeniu studiów, o których

mowa w ust. 2 pkt 1.

4.

Standardy kształcenia dla kierunku położnictwo określają przepisy wydane na podstawie

art. 9b ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym.

1.

W trakcie kształcenia teoretycznego student zdobywa wiedzę zawodową, doświadczenie

i umiejętności niezbędne do planowania, organizowania i sprawowania opieki zdrowotnej

oraz oceny działań z tym związanych.

2.

W trakcie kształcenia klinicznego student uczy się sprawowania kompleksowej opieki

zdrowotnej jako członek zespołu, w bezpośrednim kontakcie z osobami zdrowymi i chorymi.

3.

Kształcenie kliniczne odbywa się w podmiotach leczniczych, pod kierunkiem wykładowców

pielęgniarstwa lub położnictwa oraz przy pomocy innych specjalistów, w szczególności

pielęgniarek i położnych. Kształcenie kliniczne jest praktyką w rozumieniu przepisów

ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym.

4.

Studia, o których mowa w art. 52 ust. 3 pkt 1 i art. 53 ust. 3 pkt 1 i 2, nie mogą

być prowadzone w formie niestacjonarnej.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw szkolnictwa

wyższego, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych, określi,

w drodze rozporządzenia, szczegółowe wymagania dotyczące

1)

sposobu realizacji programu kształcenia,

2)

kadry prowadzącej kształcenie,

3)

bazy dydaktycznej, w tym służącej kształceniu klinicznemu,

4)

posiadania wewnętrznego systemu oceny jakości kształcenia

- mając na względzie zakres treści programowych poszczególnych kierunków studiów,

a także zapewnienie właściwej jakości kształcenia.

1.

Studia, o których mowa w art. 52 ust. 3 pkt 2 i art. 53 ust. 3 pkt 3, są prowadzone

w systemie stacjonarnym i niestacjonarnym. Treści programowe studiów realizowanych

w obu systemach są takie same, przy czym czas trwania studiów prowadzonych w systemie

niestacjonarnym nie może być krótszy niż czas trwania studiów prowadzonych w systemie

stacjonarnym.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Pielęgniarek

i Położnych, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki prowadzenia studiów,

o których mowa w art. 52 ust. 3 pkt 2 i art. 53 ust. 3 pkt 3, w tym

1)

świadectwa i dyplomy uzyskane przez pielęgniarki i położne uprawniające do podjęcia

studiów,

2)

minimalny okres kształcenia uzależniony od rodzaju ukończonej szkoły,

3)

warunki i sposób ustalania programu nauczania, w tym wymiaru kształcenia teoretycznego

i kształcenia klinicznego, w oparciu o porównanie standardów nauczania dla kierunków

studiów pielęgniarstwo i położnictwo z programem kształcenia zrealizowanym w ukończonej

szkole,

4)

warunki i sposób zaliczania zajęć praktycznych i praktyki zawodowej, w oparciu o doświadczenie

zawodowe,

5)

sposób i tryb przeprowadzania teoretycznego i praktycznego egzaminu kończącego studia

- biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia realizacji wszystkich treści kształcenia

zawartych w standardach kształcenia, a także zapewnienie właściwej jakości i dostępności

kształcenia.

1.

Pielęgniarka i położna będące obywatelami państwa członkowskiego Unii Europejskiej

mają prawo używania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oryginalnego tytułu określającego

wykształcenie, uzyskanego w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim

Unii Europejskiej, lub jego skrótu.

2.

Okręgowa rada pielęgniarek i położnych może wymagać, aby tytuł określający wykształcenie,

uzyskany przez pielęgniarkę lub położną, był używany wraz ze wskazaniem nazwy i siedziby

instytucji, która ten tytuł przyznała.

3.

Jeżeli tytuł określający wykształcenie, uzyskany przez pielęgniarkę lub położną będące

obywatelami państwa członkowskiego Unii Europejskiej, jest tożsamy i może być mylony

z tytułem określającym wykształcenie używanym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

do którego pielęgniarka lub położna nie są uprawnione, w szczególności gdy jego uzyskanie

wymaga na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dodatkowego wykształcenia, którego

pielęgniarka lub położna będące obywatelami państwa członkowskiego Unii Europejskiej

nie posiadają, okręgowa rada pielęgniarek i położnych może określić brzmienie tytułu,

którym pielęgniarka lub położna mogą się posługiwać na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej.

1.

Przy ministrze właściwym do spraw zdrowia działa Krajowa Rada Akredytacyjna Szkół

Pielęgniarek i Położnych, zwana dalej „Krajową Radą”.

2.

W skład Krajowej Rady wchodzi do 12 członków, których powołuje i odwołuje minister

właściwy do spraw zdrowia spośród kandydatów zgłoszonych w połowie przez szkoły wymienione

w art. 52 i art. 53 oraz w połowie przez samorząd pielęgniarek i położnych, stowarzyszenia

i organizacje zawodowe pielęgniarek i położnych. Członkowie Krajowej Rady wybierają

spośród siebie przewodniczącego Krajowej Rady.

3.

Kadencja Krajowej Rady trwa 4 lata. Członkom Krajowej Rady przysługuje wynagrodzenie

z tytułu udziału w jej pracach.

3a.

Członek Krajowej Rady może pełnić tę funkcję nie dłużej niż przez dwie następujące

po sobie kadencje.

4.

Krajowa Rada działa na posiedzeniach, którym przewodniczy przewodniczący Krajowej

Rady albo inna upoważniona przez niego osoba.

5.

W posiedzeniach Krajowej Rady uczestniczą, z głosem doradczym, przedstawiciel ministra

właściwego do spraw zdrowia i przedstawiciel ministra właściwego do spraw szkolnictwa

wyższego.

6.

Prace Krajowej Rady są finansowane z budżetu państwa, z części, której dysponentem

jest minister właściwy do spraw zdrowia.

1.

Do zadań Krajowej Rady należy

1)

ocena, czy uczelnia ubiegająca się o akredytację dla kierunków pielęgniarstwo lub

położnictwo spełnia standardy kształcenia określone w przepisach wydanych na podstawie

art. 9 pkt 2 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym;

2)

bieżąca ocena spełniania przez szkoły standardów kształcenia, w szczególności przez

wizytację szkół i analizę wyników nauczania;

3)

występowanie do ministra właściwego do spraw zdrowia z wnioskami w sprawie wydania

akredytacji lub jej cofnięcia w przypadku niespełniania standardów kształcenia.

2.

Przedmiotem wizytacji szkół, o której mowa w ust. 1 pkt 2, jest badanie przebiegu

i warunków realizacji procesu dydaktycznego.

3.

Wizytacja jest przeprowadzana na podstawie imiennego upoważnienia wydanego przez przewodniczącego

Krajowej Rady.

4.

Upoważnienie, o którym mowa w ust. 3, zawiera

1)

imię i nazwisko osoby uprawnionej do przeprowadzenia wizytacji;

2)

nazwę szkoły objętej wizytacją;

3)

cel wizytacji;

4)

termin przeprowadzenia wizytacji.

5.

W trakcie trwania wizytacji szkoła jest obowiązana udostępniać wszelkie dokumenty

i udzielać wyjaśnień w sprawach objętych celem wizytacji.

1.

Warunkiem uzyskania akredytacji na prowadzenie studiów na kierunkach pielęgniarstwo

lub położnictwo jest zapewnienie

1)

sposobu realizacji programu kształcenia;

2)

kadry prowadzącej kształcenie;

3)

bazy dydaktycznej, w tym kształcenia klinicznego;

4)

wewnętrznego systemu oceny jakości kształcenia.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia udziela akredytacji po przeprowadzeniu postępowania

akredytacyjnego przez Krajową Radę.

3.

Akredytację uzyskuje się na okres od 3 do 5 lat.

4.

Udzielenie, odmowa lub cofnięcie akredytacji następuje w drodze decyzji administracyjnej

wydanej przez ministra właściwego do spraw zdrowia.

5.

Odmowa albo cofnięcie akredytacji powoduje wstrzymanie rekrutacji do czasu ponownego

uzyskania akredytacji.

6.

Uzyskanie akredytacji potwierdza certyfikat wydawany przez ministra właściwego do

spraw zdrowia.

7.

Przeprowadzenie postępowania akredytacyjnego i wydanie certyfikatu podlegają opłatom

ponoszonym przez ubiegającego się o uzyskanie akredytacji; opłaty stanowią dochód

budżetu państwa.

8.

Opłatę za przeprowadzenie postępowania akredytacyjnego wnosi się wraz z wnioskiem

o akredytację. W przypadku nieuzyskania akredytacji opłata nie podlega zwrotowi.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Pielęgniarek

i Położnych, określi, w drodze rozporządzenia

1)

tryb i zakres działania Krajowej Rady,

2)

tryb udzielania akredytacji, w tym sposób przeprowadzania oceny niezbędnej do udzielenia

i utrzymania akredytacji, oraz dane, jakie powinien zawierać wniosek o jej przeprowadzenie,

3)

wysokość opłat za przeprowadzenie postępowania akredytacyjnego oraz za wydanie certyfikatu,

4)

tryb wyłaniania członków Krajowej Rady, w tym dane, jakie powinno zawierać ogłoszenie

o naborze kandydatów, dane objęte wnioskiem o zgłoszeniu kandydata, a także termin

rozpatrzenia wniosku

- biorąc pod uwagę konieczność sprawnego przeprowadzenia postępowania akredytacyjnego

przez Krajową Radę;

5)

wysokość wynagrodzenia członków Krajowej Rady, biorąc pod uwagę, że jego miesięczna

wysokość nie może przekroczyć przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw

bez wypłaty nagród z zysku za ubiegły rok, ogłaszanego, w drodze obwieszczenia, przez

Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej

„Monitor Polski”.

1.

Pielęgniarka i położna mają obowiązek stałego aktualizowania swojej wiedzy i umiejętności

zawodowych oraz prawo do doskonalenia zawodowego w różnych rodzajach kształcenia podyplomowego.

2.

Za spełnienie obowiązku, o którym mowa w ust. 1, uważa się również kształcenie podyplomowe

odbywane w ramach studiów podyplomowych w dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie

zdrowia.

3.

Pielęgniarka i położna zatrudnione na podstawie umowy o pracę odbywają kształcenie

podyplomowe na swój wniosek, na podstawie wydanego przez pracodawcę skierowania do

organizatora kształcenia podyplomowego pielęgniarek i położnych, zwanego dalej „organizatorem

kształcenia”.

4.

Pielęgniarka i położna mogą odbywać kształcenie podyplomowe również bez skierowania,

o którym mowa w ust. 3, na podstawie umowy zawartej z organizatorem kształcenia.

5.

Pielęgniarka i położna pełniące zawodową służbę wojskową odbywają kształcenie podyplomowe

na swój wniosek, na podstawie wydanego przez Ministra Obrony Narodowej skierowania

do organizatora kształcenia lub bez skierowania - na podstawie umowy zawartej z organizatorem

kształcenia.

1.

Pielęgniarce lub położnej, które podejmują kształcenie podyplomowe na podstawie skierowania

wydanego przez pracodawcę, o którym mowa w art. 61 ust. 3 i 5, przysługują zwolnienia

z części dnia pracy i urlop szkoleniowy w wymiarze określonym w art. 65, płatne według

zasad obowiązujących przy obliczaniu wynagrodzenia za urlop wypoczynkowy.

2.

Pracodawca może przyznać pielęgniarce lub położnej, o których mowa w ust. 1, dodatkowe

świadczenia, w szczególności

1)

zwrócić koszty przejazdu, zakwaterowania i wyżywienia na zasadach obowiązujących przy

podróżach służbowych na obszarze kraju, o ile nauka odbywa się w innej miejscowości

niż miejsce zamieszkania i miejsce pracy pracownika;

2)

pokryć opłaty za naukę pobierane przez organizatora kształcenia;

3)

udzielić dodatkowego urlopu szkoleniowego.

3.

W przypadku powtarzania kształcenia podyplomowego z powodu niezadowalających wyników

w nauce pracodawca może odmówić udzielania świadczeń, o których mowa w ust. 1 i 2,

przez okres powtarzania.

1.

Pielęgniarce lub położnej podejmującym kształcenie podyplomowe bez skierowania wydanego

przez pracodawcę, o którym mowa w art. 61 ust. 3 i 5, może być udzielony bezpłatny

urlop i zwolnienie z części dnia pracy, bez zachowania prawa do wynagrodzenia, w wymiarze

ustalonym na zasadzie porozumienia między pracodawcą a pracownikiem.

2.

Okres bezpłatnego urlopu, o którym mowa w ust. 1, wlicza się do okresu zatrudnienia

u danego pracodawcy w zakresie wszelkich uprawnień wynikających z ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1666, 2138 i 2255 oraz z 2017 r. poz. 60 i 962).

1.

Pracodawca zawiera z pielęgniarką lub położną, o których mowa w art. 62 ust. 1, umowę

określającą wzajemne prawa i obowiązki stron.

2.

Pielęgniarka lub położna, które otrzymały od pracodawcy świadczenia, o których mowa

w art. 62 ust. 2, i w trakcie kształcenia podyplomowego lub po jego ukończeniu w terminie

określonym w umowie, nie dłuższym niż 3 lata

1)

rozwiążą stosunek pracy za wypowiedzeniem,

2)

z którymi pracodawca rozwiąże stosunek pracy bez wypowiedzenia z winy pielęgniarki

lub położnej

- są obowiązane do zwrotu kosztów poniesionych przez pracodawcę na kształcenie podyplomowe

w wysokości proporcjonalnej do czasu pracy po ukończeniu nauki lub czasu pracy w czasie

nauki, chyba że pracodawca odstąpi od żądania zwrotu kosztów w części lub w całości.

3.

Pielęgniarka lub położna, które otrzymały od pracodawcy świadczenia, o których mowa

w art. 62 ust. 2, są obowiązane, na wniosek pracodawcy, do zwrotu kosztów tych świadczeń

w części lub całości, jeżeli bez uzasadnionych przyczyn przerwą kształcenie podyplomowe

lub go nie podejmą.

4.

Pielęgniarka lub położna nie mają obowiązku zwrotu kosztów, o których mowa w ust.

2, mimo rozwiązania stosunku pracy, jeżeli zostało ono spowodowane

1)

szkodliwym wpływem wykonywanej pracy na zdrowie, stwierdzonym orzeczeniem lekarskim

wydanym w trybie przepisów ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, w przypadku gdy pracodawca nie przeniósł pielęgniarki lub położnej do innej pracy,

odpowiedniej ze względu na stan zdrowia i kwalifikacje zawodowe, w terminie wskazanym

w orzeczeniu lekarskim;

2)

brakiem możliwości dalszego zatrudnienia ze względu na inwalidztwo lub utratę zdolności

do wykonywania dotychczasowej pracy;

3)

przeprowadzeniem się do innej miejscowości w związku ze zmianą miejsca zatrudnienia

małżonka;

4)

przeprowadzeniem się do innej miejscowości ze względu na zawarcie związku małżeńskiego

z osobą zamieszkałą w tej miejscowości.

1.

Wymiar urlopu szkoleniowego dla pielęgniarki lub położnej podejmujących kształcenie

podyplomowe na podstawie skierowania wydanego przez pracodawcę, o którym mowa w art.

61 ust. 3 i 5, na udział w obowiązkowych zajęciach w ciągu całego okresu trwania kształcenia

podyplomowego wynosi do 28 dni roboczych i jest ustalany przez pracodawcę w zależności

od czasu trwania kształcenia podyplomowego.

2.

Niezależnie od wymiaru urlopu szkoleniowego, o którym mowa w ust. 1, wymiar urlopu

szkoleniowego dla pielęgniarki lub położnej podejmujących kształcenie podyplomowe

na podstawie skierowania wydanego przez pracodawcę, o którym mowa w art. 61 ust. 3

i 5, przystępujących do egzaminu państwowego, o którym mowa w art. 67 ust. 2, wynosi

do 6 dni roboczych i jest ustalany przez pracodawcę w zależności od czasu trwania

kształcenia podyplomowego.

1.

Ustala się następujące rodzaje kształcenia podyplomowego

1)

szkolenie specjalizacyjne, zwane dalej „specjalizacją”;

2)

kurs kwalifikacyjny;

3)

kurs specjalistyczny;

4)

kurs dokształcający.

2.

Kształcenie podyplomowe jest prowadzone w systemie stacjonarnym i niestacjonarnym.

1.

Specjalizacja ma na celu uzyskanie przez pielęgniarkę lub położną specjalistycznej

wiedzy i umiejętności w określonej dziedzinie pielęgniarstwa lub dziedzinie mającej

zastosowanie w ochronie zdrowia oraz tytułu specjalisty w tej dziedzinie.

2.

Pielęgniarka i położna po odbyciu specjalizacji i zdaniu egzaminu państwowego uzyskują

tytuł specjalisty w dziedzinie pielęgniarstwa lub dziedzinie mającej zastosowanie

w ochronie zdrowia.

3.

Pielęgniarka i położna posiadające co najmniej stopień naukowy doktora i odpowiedni

dorobek naukowy i zawodowy w dziedzinie, w której zamierzają uzyskać tytuł specjalisty,

mogą być zwolnione przez ministra właściwego do spraw zdrowia z obowiązku odbywania

specjalizacji w części lub całości.

4.

Do specjalizacji mogą przystąpić pielęgniarka lub położna, które

1)

posiadają prawo wykonywania zawodu;

2)

pracowały w zawodzie co najmniej przez 2 lata w okresie ostatnich 5 lat;

3)

zostały dopuszczone do specjalizacji po przeprowadzeniu postępowania kwalifikacyjnego

za pośrednictwem Systemu Monitorowania Kształcenia Pracowników Medycznych, o którym

mowa w art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie informacji w ochronie

zdrowia, zwanego dalej „SMK”.

4a.

Postępowanie kwalifikacyjne, o którym mowa w ust. 4 pkt 3, przeprowadza się za pośrednictwem

SMK.

4b.

Konto w SMK zakłada w celu dokonywania czynności w tym systemie

1)

pielęgniarka albo położna;

2)

kierownik specjalizacji.

4c

Warunkiem dokonywania przez osoby określone w ust. 4b czynności za pomocą SMK jest

potwierdzenie tożsamości osoby, która konto założyła, i weryfikacja uprawnień tej

osoby.

4d

Potwierdzenia, o którym mowa w ust. 4c, dokonuje się na podstawie wniosku o nadanie

uprawnień

1)

podpisanego kwalifikowanym podpisem elektronicznym lub podpisem potwierdzonym profilem

zaufanym ePUAP lub

2)

potwierdzonego przez właściwego organizatora kształcenia pielęgniarek i położnych

w zakresie tożsamości osoby, która konto założyła, lub

3)

potwierdzonego przez właściwą okręgową izbę pielęgniarek i położnych lub Naczelną

Izbę Pielęgniarek i Położnych w zakresie tożsamości osoby, która konto założyła.

4e.

Weryfikacji uprawnień, o których mowa w ust. 4c, dokonuje w stosunku do

1)

pielęgniarki albo położnej, o których mowa w ust. 4b pkt 1 - właściwa miejscowo okręgowa

izba pielęgniarek i położnych, a jeżeli nie jest możliwe ustalenie właściwej okręgowej

izby pielęgniarek i położnych - Naczelna Izba Pielęgniarek i Położnych;

2)

kierownika specjalizacji - właściwy organizator kształcenia pielęgniarek i położnych.

5.

Egzamin państwowy, o którym mowa w ust. 2, przeprowadza odrębnie dla każdej dziedziny

pielęgniarstwa lub dziedziny mającej zastosowanie w ochronie zdrowia państwowa komisja

egzaminacyjna powołana przez ministra właściwego do spraw zdrowia na wniosek dyrektora

Centrum Kształcenia Podyplomowego Pielęgniarek i Położnych, zwanego dalej „Centrum”.

6.

Członkom państwowej komisji egzaminacyjnej przysługuje wynagrodzenie za przeprowadzenie

egzaminu państwowego. Wynagrodzenia członków państwowej komisji egzaminacyjnej są

finansowane z budżetu państwa, z części, której dysponentem jest minister właściwy

do spraw zdrowia.

7.

Pielęgniarka i położna przystępujące do egzaminu państwowego, o którym mowa w ust.

2, są obowiązane do wniesienia opłaty za ten egzamin. Opłata stanowi dochód budżetu

państwa.

8.

Opłata, o której mowa w ust. 7, jest wnoszona na rachunek bankowy wskazany przez Centrum

podany za pomocą SMK w trakcie składania wniosku, o którym mowa w ust. 11. Opłata

powinna być uiszczona niezwłocznie po złożeniu wniosku, nie później niż w terminie

5 dni od upływu terminu składania wniosków wskazanego przez Centrum.

9.

W przypadku niewniesienia opłaty, o której mowa w ust. 7, albo wniesienia jej w wysokości

niższej niż należna, dyrektor Centrum wzywa wnioskodawcę do uzupełnienia braków formalnych,

za pomocą SMK lub za pomocą środków komunikacji elektronicznej pod adresem poczty

elektronicznej wskazanym przez wnioskodawcę we wniosku. Przepisu art. 64 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego nie stosuje się.

10.

W przypadku nieuzupełnienia braków formalnych, o których mowa w ust. 9, w terminie

7 dni od skierowania wezwania dotknięty nim wniosek traktuje się jako niezłożony.

O konsekwencji tej dyrektor Centrum informuje w wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych.

11.

Pielęgniarka, położna składa wniosek o dopuszczenie do egzaminu państwowego za pomocą

SMK.

12.

Centrum przekazuje wyniki egzaminu państwowego do SMK.

13.

W celu aktualizacji Centralnego Rejestru Pielęgniarek i Położnych, dyrektor Centrum

udostępnia za pomocą SMK wyniki egzaminu państwowego Naczelnej Izbie Pielęgniarek

i Położnych.

1.

Obsługę organizacyjną państwowej komisji egzaminacyjnej zapewnia Centrum.

2.

Centrum jest państwową jednostką budżetową podległą ministrowi właściwemu do spraw

zdrowia, finansowaną z budżetu państwa, z części, której dysponentem jest minister

właściwy do spraw zdrowia.

3.

Centrum jest kierowane przez dyrektora powoływanego i odwoływanego przez ministra

właściwego do spraw zdrowia.

4.

Minister właściwy do spraw zdrowia nadaje, w drodze zarządzenia, statut Centrum, określający

jego szczegółową strukturę organizacyjną, uwzględniając konieczność sprawnego wykonywania

zadań wynikających z ustawy.

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia uznaje tytuł specjalisty uzyskany przez pielęgniarkę

lub położną w państwach członkowskich Unii Europejskiej za równoważny tytułowi specjalisty

w określonej dziedzinie pielęgniarstwa albo dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie

zdrowia w Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli zakres programu kształcenia odbytego w

państwach członkowskich Unii Europejskiej odpowiada zakresowi programu kształcenia

wymaganemu do uzyskania tytułu specjalisty w Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Jeżeli zakres programu kształcenia odbytego w państwach członkowskich Unii Europejskiej

nie odpowiada zakresowi programu kształcenia wymaganemu do uzyskania tytułu specjalisty

w danej dziedzinie pielęgniarstwa albo dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie

zdrowia w Rzeczypospolitej Polskiej, minister właściwy do spraw zdrowia może uznać

tytuł specjalisty uzyskany w państwach członkowskich Unii Europejskiej za równoważny

tytułowi specjalisty w danej dziedzinie pielęgniarstwa albo dziedzinie mającej zastosowanie

w ochronie zdrowia w Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z zasadami określonymi w przepisach

dotyczących zasad uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich

Unii Europejskiej.

1.

Specjalizacja jest dofinansowywana ze środków publicznych przeznaczonych na ten cel

w budżecie państwa, w ramach posiadanych środków, z uwzględnieniem konieczności zapewnienia

minimalnej liczby miejsc szkoleniowych dla pielęgniarek i położnych, które mogą corocznie

rozpocząć specjalizację dofinansowywaną z tych środków. Specjalizacja jest finansowana

przez ministra właściwego do spraw zdrowia.

2.

Minimalną liczbę miejsc szkoleniowych, o której mowa w ust. 1, maksymalną kwotę dofinansowania

jednego miejsca szkoleniowego dla specjalizacji rozpoczynanych w danym roku oraz maksymalną

kwotę, którą przeznacza się w danym roku na szkolenie specjalizacyjne, określa minister

właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych,

i ogłasza w formie obwieszczenia w dzienniku urzędowym ministra właściwego do spraw

zdrowia w terminie do dnia 15 grudnia na rok następny, uwzględniając zapotrzebowanie

na specjalistów z poszczególnych dziedzin pielęgniarstwa i dziedzin mających zastosowanie

w ochronie zdrowia oraz zapotrzebowanie na osoby legitymujące się ukończoną specjalizacją.

3.

Wyboru organizatora kształcenia prowadzącego specjalizację dofinansowywaną ze środków

publicznych dokonuje minister właściwy do spraw zdrowia, stosując przepisy o zamówieniach

publicznych.

4.

Przepisy ust. 1-3 nie ograniczają możliwości odbywania specjalizacji poza limitem

miejsc szkoleniowych, o których mowa w ust. 1, dofinansowanych ze środków publicznych.

5.

Pielęgniarka i położna w tym samym czasie mogą odbywać tylko jedną specjalizację dofinansowywaną

ze środków publicznych.

6.

Pielęgniarka i położna, które odbyły specjalizację dofinansowywaną ze środków publicznych,

mogą ubiegać się o dopuszczenie do kolejnej specjalizacji dofinansowywanej ze środków

publicznych po upływie 5 lat od dnia zakończenia poprzedniej specjalizacji. Pielęgniarka

i położna składają organizatorowi kształcenia oświadczenie o odbytych przez siebie

specjalizacjach dofinansowywanych ze środków publicznych.

7.

Przepis ust. 6 stosuje się do pielęgniarki i położnej, które przerwały i nie ukończyły

specjalizacji dofinansowywanej ze środków publicznych albo trzykrotnie nie zdały egzaminu

państwowego.

8.

W przypadku gdy środki określone w ust. 3 stanowią dla pracodawców, o których mowa

w art. 61 ust. 3, będących przedsiębiorcami, pomoc publiczną w rozumieniu art. 107

Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, będzie ona udzielana jako pomoc de minimis zgodnie z warunkami określonymi w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania

art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis

(Dz. Urz. UE L 379 z 28.12.2006, str. 5, z późn. zm.).

9.

Pomoc, o której mowa w ust. 8, może być udzielana pracodawcy, o którym mowa w art.

61 ust. 3, będącemu przedsiębiorcą, jeżeli wartość brutto tej pomocy łącznie z wartością

innej pomocy de minimis , otrzymanej przez tego pracodawcę w okresie obejmującym bieżący rok kalendarzowy

i poprzedzające go 2 lata kalendarzowe, nie przekracza kwoty stanowiącej równowartość

200 000 euro brutto.

1.

Kurs kwalifikacyjny ma na celu uzyskanie przez pielęgniarkę lub położną wiedzy i umiejętności

do udzielania określonych świadczeń zdrowotnych wchodzących w zakres danej dziedziny

pielęgniarstwa lub dziedziny mającej zastosowanie w ochronie zdrowia.

2.

Do kształcenia w ramach kursu kwalifikacyjnego mogą przystąpić pielęgniarka lub położna,

które

1)

posiadają prawo wykonywania zawodu;

2)

posiadają co najmniej 6-miesięczny staż pracy w zawodzie;

3)

zostały dopuszczone do kursu kwalifikacyjnego po przeprowadzeniu postępowania kwalifikacyjnego

za pośrednictwem SMK.

3.

Kurs kwalifikacyjny kończy się egzaminem teoretycznym, przeprowadzanym w formie pisemnej

lub ustnej, albo egzaminem praktycznym.

4.

Rodzaj egzaminu i formę egzaminu teoretycznego ustala organizator kształcenia, z uwzględnieniem

dziedziny, w jakiej prowadzony jest kurs kwalifikacyjny.

5.

Do kursu kwalifikacyjnego przepisy art. 67 ust. 4b-4e stosuje się odpowiednio.

1.

Kurs specjalistyczny ma na celu uzyskanie przez pielęgniarkę lub położną wiedzy i

umiejętności do wykonywania określonych czynności zawodowych przy udzielaniu świadczeń

pielęgnacyjnych, zapobiegawczych, diagnostycznych, leczniczych lub rehabilitacyjnych.

2.

Do kursu specjalistycznego mogą przystąpić pielęgniarka lub położna, które

1)

posiadają prawo wykonywania zawodu;

2)

zostały dopuszczone do kursu specjalistycznego po przeprowadzeniu postępowania kwalifikacyjnego

za pośrednictwem SMK.

3.

Kurs specjalistyczny kończy się egzaminem. Przepisy art. 67 ust. 4b-4e i art. 71 ust.

3 i 4 stosuje się odpowiednio.

1.

Kurs dokształcający ma na celu pogłębienie i aktualizację wiedzy i umiejętności zawodowych

pielęgniarki lub położnej.

2.

Do kursu dokształcającego mogą przystąpić pielęgniarka lub położna, które

1)

posiadają prawo wykonywania zawodu;

2)

zostały zakwalifikowane do odbycia kursu dokształcającego przez organizatora kształcenia

za pośrednictwem SMK.

3.

Do kursu dokształcającego przepisy art. 67 ust. 4b-4e stosuje się odpowiednio.

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Pielęgniarek

i Położnych, określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe warunki i tryb organizacji kształcenia podyplomowego pielęgniarek i położnych,

w tym

a)

warunki i tryb przeprowadzania postępowania kwalifikacyjnego,

b)

czas trwania kształcenia,

c)

wzory dokumentacji przebiegu kształcenia,

d)

tryb zwolnienia z obowiązku odbywania specjalizacji w części lub całości,

2)

warunki i tryb przeprowadzania egzaminu państwowego, o którym mowa w art. 67 ust.

2, w tym

a)

terminy przeprowadzania egzaminu państwowego,

b)

kwalifikacje i liczbę członków państwowej komisji egzaminacyjnej oraz jej zadania,

c)

(uchylona)

3)

wysokość wynagrodzenia członków państwowej komisji egzaminacyjnej, o którym mowa w

art. 67 ust. 6,

4)

wysokość opłaty za egzamin państwowy, o której mowa w art. 67 ust. 7,

5)

warunki i tryb przeprowadzania egzaminu po kursie kwalifikacyjnym i kursie specjalistycznym,

w tym kwalifikacje członków komisji egzaminacyjnej,

6)

wzór dyplomu potwierdzającego uzyskanie tytułu specjalisty oraz wzór zaświadczeń potwierdzających

ukończenie kursu specjalistycznego, kursu kwalifikacyjnego i kursu dokształcającego

- kierując się obowiązkiem zapewnienia właściwej jakości i dostępności kształcenia

podyplomowego, z zachowaniem jasnych i obiektywnych kryteriów oceny oraz biorąc pod

uwagę koszty związane z przeprowadzaniem egzaminu państwowego oraz kierując się tym,

że wysokość wynagrodzenia członków państwowej komisji egzaminacyjnej nie może przekraczać

1500 zł.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Pielęgniarek

i Położnych, określi, w drodze rozporządzenia, dziedziny pielęgniarstwa oraz dziedziny

mające zastosowanie w ochronie zdrowia, w których może być prowadzona specjalizacja

i kursy kwalifikacyjne, uwzględniając konieczność zapewnienia prawidłowego przebiegu

kształcenia podyplomowego oraz przydatność poszczególnych rodzajów kształcenia podyplomowego

w zakresie zapewnienia realizacji opieki zdrowotnej.

1.

Organizatorami kształcenia mogą być

1)

uczelnie, szkoły prowadzące działalność dydaktyczną i badawczą w dziedzinie nauk medycznych

oraz podmioty lecznicze;

2)

inne podmioty po uzyskaniu wpisu do właściwego rejestru podmiotów prowadzących kształcenie

podyplomowe, zwanego dalej „rejestrem”, będącego rejestrem działalności regulowanej.

2.

Kształcenie podyplomowe prowadzone przez przedsiębiorcę jest działalnością regulowaną

w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1829, 1948, 1997 i 2255 oraz z 2017 r. poz. 460 i 819).

3.

Warunkami prowadzenia kształcenia podyplomowego są

1)

posiadanie programu kształcenia, o którym mowa w art. 78 ust. 1 lub 2;

2)

zapewnienie kadry dydaktycznej o kwalifikacjach odpowiednich dla danego rodzaju kształcenia,

zgodnych ze wskazaniami określonymi w programie kształcenia;

3)

zapewnienie bazy dydaktycznej odpowiedniej do realizacji programu kształcenia, w tym

dla szkolenia praktycznego, zgodnej ze wskazaniami określonymi w programie kształcenia;

4)

posiadanie wewnętrznego systemu oceny jakości kształcenia, uwzględniającego narzędzia

oceny jakości kształcenia oraz metody tej oceny.

1.

Podmiot inny niż wymieniony w art. 75 ust. 1 pkt 1, zamierzający wykonywać działalność

w zakresie kształcenia podyplomowego, składa za pośrednictwem SMK wniosek o wpis do

rejestru, zawierający następujące dane

1)

oznaczenie wnioskodawcy, adres jego miejsca zamieszkania lub siedziby oraz numer identyfikacji

podatkowej (NIP);

2)

formę organizacyjno-prawną wnioskodawcy;

3)

numer wpisu do rejestru przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym - w przypadku

podmiotu podlegającego obowiązkowi takiego wpisu;

4)

określenie rodzaju, dziedziny i systemu kształcenia;

5)

miejsce prowadzenia kształcenia, w odniesieniu do zajęć teoretycznych i praktycznych.

1a

Warunkiem dokonywania określonych ustawą czynności za pomocą SMK jest założenie konta

w sposób umożliwiający potwierdzenie danych podmiotu zamierzającego wykonywać działalność

w zakresie kształcenia podyplomowego, o którym mowa w ust. 1, do dokonywania tych

czynności.

1b

Potwierdzenia, o którym mowa w ust. 1a, dokonuje się na podstawie wniosku o nadanie

uprawnień

1)

podpisanego kwalifikowanym podpisem elektronicznym lub podpisem potwierdzonym profilem

zaufanym ePUAP lub

2)

potwierdzonego przez właściwą okręgową izbę pielęgniarek i położnych lub Naczelną

Izbę Pielęgniarek i Położnych w zakresie danych podmiotu zamierzającego wykonywać

działalność w zakresie kształcenia podyplomowego, o którym mowa w ust. 1.

1c.

Weryfikacji podmiotu, o którym mowa w ust. 1a, dokonuje właściwa miejscowo okręgowa

izba pielęgniarek i położnych, a jeżeli nie jest możliwe ustalenie właściwej okręgowej

izby pielęgniarek i położnych - Naczelna Izba Pielęgniarek i Położnych.

2.

Wraz z wnioskiem, o którym mowa w ust. 1, wnioskodawca składa oświadczenie następującej

treści

„

Oświadczam, że

1)

dane zawarte we wniosku o wpis do rejestru podmiotów prowadzących kształcenie podyplomowe

są kompletne i zgodne z prawdą;

2)

znane mi są i spełniam warunki wykonywania działalności w zakresie kształcenia podyplomowego,

określone w ustawie z dnia 15 lipca 2011 r. o zawodach pielęgniarki i położnej

(Dz. U. z 2018 r. poz. 123).

”

.

3.

Oświadczenie powinno również zawierać

1)

oznaczenie wnioskodawcy, adres jego miejsca zamieszkania lub siedziby;

2)

oznaczenie miejsca i datę złożenia oświadczenia;

3)

podpis osoby uprawnionej do reprezentowania wnioskodawcy ze wskazaniem imienia i nazwiska

oraz pełnionej funkcji.

4.

Wpis do rejestru podlega opłacie.

5.

Wysokość opłaty, o której mowa w ust. 4, wynosi 6% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia

w sektorze przedsiębiorstw bez wypłaty nagród z zysku za ubiegły rok, ogłaszanego,

w drodze obwieszczenia, przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym

Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, obowiązującego w dniu złożenia wniosku

o wpis, zaokrąglonego w górę do pełnego złotego.

6.

Opłata, o której mowa w ust. 4, stanowi przychód okręgowej izby pielęgniarek i położnych

albo Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych, która dokonała wpisu do rejestru.

7.

Organ prowadzący rejestr odmawia wpisu wnioskodawcy do rejestru, w przypadku gdy

1)

wydano prawomocne orzeczenie zakazujące wnioskodawcy wykonywania działalności objętej

wpisem;

2)

organizatora kształcenia, o którym mowa w art. 75 ust. 1 pkt 2, wykreślono z rejestru

na podstawie ust. 8 pkt 1, 4 lub 5 w okresie 3 lat poprzedzających złożenie wniosku.

8.

Wpis organizatora kształcenia, o którym mowa w art. 75 ust. 1 pkt 2, do rejestru podlega

wykreśleniu w przypadku

1)

złożenia oświadczenia, o którym mowa w ust. 2, niezgodnego ze stanem faktycznym;

2)

wydania prawomocnego orzeczenia zakazującego organizatorowi kształcenia wykonywania

działalności objętej wpisem do rejestru;

3)

likwidacji organizatora kształcenia;

4)

rażącego naruszenia warunków wymaganych do wykonywania działalności objętej wpisem,

o których mowa w art. 75 ust. 3;

5)

niezastosowania się do zaleceń pokontrolnych, o których mowa w art. 82 ust. 12 pkt

1 albo w art. 83 ust. 13 pkt 1;

6)

złożenia przez organizatora kształcenia, o którym mowa w art. 75 ust. 1 pkt 2, wniosku

o wykreślenie z rejestru.

9.

W przypadkach, o których mowa w ust. 8 pkt 1, 4 i 5, wykreślenie z rejestru następuje

po uprzednim podjęciu przez organ prowadzący rejestr uchwały o zakazie wykonywania

działalności objętej wpisem do rejestru.

10.

Organizator kształcenia, o którym mowa w art. 75 ust. 1 pkt 2, którego wykreślono

z rejestru na podstawie ust. 8 pkt 1, 4 lub 5, może uzyskać ponowny wpis do tego rejestru

nie wcześniej niż po upływie 3 lat od dnia podjęcia uchwały o wykreśleniu.

1.

Organem prowadzącym rejestr jest okręgowa rada pielęgniarek i położnych właściwa dla

miejsca prowadzenia kształcenia, a w przypadku okręgowych izb pielęgniarek i położnych

oraz utworzonych przez nie spółek prawa handlowego, w których posiadają one udziały

lub akcje, lub innych utworzonych przez nie podmiotów - Naczelna Rada Pielęgniarek

i Położnych.

2.

Rejestr jest prowadzony w systemie informatycznym.

3.

Do rejestru wpisuje się dane, o których mowa w art. 76 ust. 1, z wyjątkiem adresu

zamieszkania, jeżeli jest on inny niż adres siedziby.

4.

Organizator kształcenia, o którym mowa w art. 75 ust. 1 pkt 2, jest obowiązany zgłaszać

organowi prowadzącemu rejestr zmiany danych, o których mowa w art. 76 ust. 1, w terminie

14 dni od dnia powstania tych zmian.

5.

Dane, o których mowa w ust. 3 i 4, organ prowadzący rejestr przekazuje za pośrednictwem

SMK, do Centrum w terminie 14 dni od dnia dokonania wpisu do rejestru.

6.

Organ prowadzący rejestr informuje Centrum za pośrednictwem SMK o wykreśleniu z rejestru

organizatora kształcenia, o którym mowa w art. 75 ust. 1 pkt 2, podając datę wykreślenia,

oraz przesyła prawomocną uchwałę w tej sprawie w terminie 14 dni od dnia dokonania

wykreślenia.

7.

Do uchwał okręgowej rady pielęgniarek i położnych lub Naczelnej Rady Pielęgniarek

i Położnych w sprawie wpisu, odmowy wpisu i wykreślenia wpisu z rejestru stosuje się

odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego dotyczące decyzji administracyjnych.

8.

Od uchwał, o których mowa w ust. 7, przysługuje odwołanie do ministra właściwego do

spraw zdrowia. Odwołanie wnosi się za pośrednictwem odpowiednio okręgowej rady pielęgniarek

i położnych lub Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych w terminie 30 dni od dnia

doręczenia uchwały.

1.

Kształcenie podyplomowe, z wyjątkiem kursów dokształcających, jest prowadzone na podstawie

programów kształcenia sporządzanych dla danego rodzaju i danej dziedziny lub zakresu

przez zespoły programowe powołane przez dyrektora Centrum w celu ich opracowania.

Programy kształcenia, z wyjątkiem programów kursów dokształcających, są opracowywane

w porozumieniu z Naczelną Radą Pielęgniarek i Położnych. Programy te zatwierdza minister

właściwy do spraw zdrowia.

2.

Program kształcenia kursu dokształcającego opracowuje organizator kształcenia zgodnie

ze strukturą określoną w ust. 4.

3.

Program kształcenia powinien zawierać treści programowe zgodne z aktualnym stanem

wiedzy medycznej.

4.

Program kształcenia zawiera w szczególności

1)

założenia organizacyjno-programowe określające rodzaj, cel i system kształcenia, czas

jego trwania, sposób organizacji, sposób sprawdzania efektów kształcenia, wykaz umiejętności

zawodowych stanowiących przedmiot kształcenia;

2)

plan nauczania określający moduły kształcenia teoretycznego i wymiar godzinowy zajęć

teoretycznych oraz placówki szkolenia praktycznego i wymiar godzinowy szkolenia praktycznego;

3)

programy poszczególnych modułów kształcenia zawierające

a)

wykaz umiejętności, które powinny zostać nabyte w wyniku kształcenia,

b)

treści nauczania,

c)

kwalifikacje kadry dydaktycznej,

d)

wskazówki metodyczne.

5.

Programy kształcenia są zamieszczane na stronach internetowych Centrum oraz w SMK.

1.

W przypadku aktualizacji programu kształcenia Centrum udostępnia na stronach internetowych

oraz w SMK zaktualizowany program kształcenia oraz informuje o tym wpisanych do ewidencji

organizatorów kształcenia prowadzących kształcenie na podstawie dotychczasowego programu.

2.

Prowadzenie kształcenia podyplomowego w sposób nieuwzględniający dokonanej aktualizacji

programu stanowi rażące naruszenie warunków wymaganych do wykonywania działalności

objętej wpisem do rejestru organizatorów kształcenia.

3.

Kształcenie podyplomowe rozpoczęte i niezakończone przed aktualizacją programu kształcenia

może być prowadzone na podstawie poprzedniego programu jedynie do dnia zakończenia

danej edycji kształcenia.

4.

Centrum oraz organ prowadzący rejestr organizatorów kształcenia niezwłocznie przekazują

ministrowi właściwemu do spraw zdrowia informacje o podejrzeniu prowadzenia kształcenia

podyplomowego z naruszeniem ust. 2 i 3.

1.

Organizator kształcenia, o którym mowa w art. 75 ust. 1 pkt 2, informuje za pośrednictwem

SMK organ prowadzący rejestr o planowanych terminach rozpoczęcia i zakończenia kształcenia

podyplomowego 2 razy w ciągu roku w okresie kolejnych 6 miesięcy - do dnia 30 czerwca

i do dnia 31 grudnia.

2.

Organizator kształcenia za pośrednictwem SMK

1)

informuje Centrum o planowanych terminach rozpoczęcia i zakończenia kształcenia podyplomowego

2 razy w ciągu roku w okresie kolejnych 6 miesięcy - do dnia 30 czerwca i do dnia

31 grudnia;

2)

przekazuje do Centrum harmonogram kształcenia podyplomowego, o którym mowa w art.

66 ust. 1 pkt 1-3, na co najmniej 7 dni przed rozpoczęciem tego kształcenia.

3.

Organizator kształcenia corocznie do dnia 10 stycznia przedkłada Centrum sprawozdania

z prowadzonej działalności w zakresie kształcenia podyplomowego w roku poprzednim.

4.

Centrum prowadzi ewidencję organizatorów kształcenia prowadzących kształcenie podyplomowe

na podstawie danego programu kształcenia. Ewidencja jest jawna.

5.

Do ewidencji wpisuje się dane, o których mowa w art. 76 ust. 1, z wyjątkiem adresu

zamieszkania, jeżeli jest on inny niż adres siedziby.

6.

Organizator kształcenia, o którym mowa w art. 75 ust. 1 pkt 1, przekazuje do Centrum

za pośrednictwem SMK dane, o których mowa w art. 76 ust. 1, w terminie 14 dni przed

dniem rozpoczęcia działalności w zakresie kształcenia podyplomowego; zmiany tych danych

zgłasza w terminie 14 dni od dnia ich powstania.

7

Warunkiem dokonywania określonych ustawą czynności za pomocą SMK jest założenie konta

w sposób umożliwiający potwierdzenie danych podmiotu zamierzającego wykonywać działalność

w zakresie kształcenia podyplomowego, o którym mowa w ust. 1, do dokonywania tych

czynności.

8

Potwierdzenia, o którym mowa w ust. 7, dokonuje się na podstawie wniosku o nadanie

uprawnień

1)

podpisanego kwalifikowanym podpisem elektronicznym lub podpisem potwierdzonym profilem

zaufanym ePUAP lub

2)

potwierdzonego przez właściwą okręgową izbę pielęgniarek i położnych lub Naczelną

Izbę Pielęgniarek i Położnych w zakresie danych podmiotu zamierzającego wykonywać

działalność w zakresie kształcenia podyplomowego, o którym mowa w ust. 1.

9.

Weryfikacji podmiotu, o którym mowa w ust. 7, dokonuje właściwa miejscowo okręgowa

izba pielęgniarek i położnych, a jeżeli nie jest możliwe ustalenie właściwej okręgowej

izby pielęgniarek i położnych - Naczelna Izba Pielęgniarek i Położnych.

Organizator kształcenia jest obowiązany

1)

przechowywać dokumentację przebiegu kształcenia podyplomowego, w tym protokoły przebiegu

egzaminów lub innych form zakończenia kształcenia, przez okres 10 lat od dnia zakończenia

kształcenia;

2)

prowadzić rejestr wydanych zaświadczeń o odbyciu określonego rodzaju kształcenia podyplomowego.

1.

Organ prowadzący rejestr jest uprawniony do kontroli organizatorów kształcenia wpisanych

do rejestru.

2.

Kontroli podlega

1)

zapewnienie bazy dydaktycznej odpowiedniej do realizacji programu kształcenia, w tym

dla szkolenia praktycznego;

2)

zgodność danych objętych wpisem do rejestru.

3.

Kontrola, o której mowa w ust. 1, jest wykonywana przez przedstawicieli okręgowej

rady pielęgniarek i położnych właściwej ze względu na wpis do rejestru, a w przypadku

okręgowych izb pielęgniarek i położnych oraz utworzonych przez nie spółek prawa handlowego,

w których posiadają one udziały lub akcje, lub innych utworzonych przez nie podmiotów

- przez przedstawicieli Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych.

4.

Osoby, o których mowa w ust. 3, wykonując czynności kontrolne za okazaniem imiennego

upoważnienia, mają prawo

1)

wstępu do pomieszczeń dydaktycznych;

2)

wglądu do prowadzonej przez organizatora kształcenia dokumentacji przebiegu kształcenia;

3)

żądania od organizatora kształcenia ustnych i pisemnych wyjaśnień;

4)

badania opinii uczestników kształcenia i kadry dydaktycznej.

5.

Z przeprowadzonych czynności kontrolnych sporządza się protokół zawierający

1)

nazwę i adres siedziby organizatora kształcenia, o którym mowa w art. 75 ust. 1 pkt

2;

2)

miejsce realizacji programu kształcenia;

3)

datę rozpoczęcia i zakończenia czynności kontrolnych;

4)

imiona i nazwiska osób wykonujących te czynności;

5)

opis stanu faktycznego;

6)

datę i miejsce sporządzenia protokołu;

7)

informację o braku zastrzeżeń albo informację o odmowie podpisania protokołu przez

organizatora kształcenia, o którym mowa w art. 75 ust. 1 pkt 2, oraz o przyczynie

tej odmowy.

6.

Protokół podpisują osoby wykonujące czynności kontrolne oraz organizator kształcenia,

o którym mowa w art. 75 ust. 1 pkt 2.

7.

Jeżeli po sporządzeniu protokołu, a przed jego podpisaniem, organizator kształcenia,

o którym mowa w art. 75 ust. 1 pkt 2, zgłosi umotywowane zastrzeżenia co do faktów

stwierdzonych w trakcie kontroli i opisanych w protokole, osoby wykonujące czynności

kontrolne są obowiązane zbadać dodatkowo te fakty i uzupełnić protokół.

8.

Odmowa podpisania protokołu przez organizatora kształcenia, o którym mowa w art. 75

ust. 1 pkt 2, nie stanowi przeszkody do podpisania protokołu przez osoby wykonujące

czynności kontrolne.

9.

Jeden egzemplarz protokołu przekazuje się organizatorowi kształcenia, o którym mowa

w art. 75 ust. 1 pkt 2.

10.

Osoby wykonujące czynności kontrolne są obowiązane do zachowania w tajemnicy informacji

na temat organizacji i prowadzenia kształcenia podyplomowego oraz wyników prowadzonego

postępowania.

11.

Organizator kształcenia, o którym mowa w art. 75 ust. 1 pkt 2, ma prawo, w terminie

7 dni od dnia otrzymania protokołu, wniesienia zastrzeżeń co do sposobu przeprowadzenia

czynności kontrolnych oraz ustaleń zawartych w protokole.

12.

Na podstawie ustaleń zawartych w protokole organ prowadzący rejestr

1)

przekazuje organizatorowi kształcenia wystąpienie pokontrolne, które wskazuje stwierdzone

nieprawidłowości oraz zawiera zalecenia pokontrolne mające na celu ich usunięcie,

określając termin wykonania zaleceń pokontrolnych;

2)

wykreśla za pośrednictwem SMK organizatora kształcenia, o którym mowa w art. 75 ust.

1 pkt 2, z rejestru - w przypadku stwierdzenia okoliczności, o których mowa w art.

76 ust. 8 pkt 1, 4 lub 5.

13.

(uchylony)

1.

Nadzór nad realizacją kształcenia podyplomowego sprawuje minister właściwy do spraw

zdrowia.

2.

Nadzorowi podlega w szczególności

1)

zgodność realizacji zajęć z programem kształcenia;

2)

prawidłowość prowadzonej dokumentacji przebiegu kształcenia;

3)

zapewnienie odpowiedniej jakości kształcenia;

4)

rozliczanie dofinansowania miejsc szkoleniowych dla specjalizacji.

3.

Nadzór, o którym mowa w ust. 2 pkt 1-3, jest wykonywany przez pracowników Centrum

oraz osoby upoważnione przez ministra właściwego do spraw zdrowia do wykonywania czynności

kontrolnych, w szczególności przez krajowych i wojewódzkich konsultantów w dziedzinach

pielęgniarstwa i pielęgniarstwa ginekologiczno-położniczego, lub przez przedstawicieli

okręgowej rady pielęgniarek i położnych właściwej dla miejsca prowadzenia kształcenia

teoretycznego oraz przedstawicieli Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych.

4.

Nadzór, o którym mowa w ust. 2 pkt 4, jest wykonywany przez osoby upoważnione przez

ministra właściwego do spraw zdrowia do wykonywania czynności kontrolnych.

5.

Osoby, o których mowa w ust. 3 i 4, wykonując czynności kontrolne za okazaniem imiennego

upoważnienia, mają prawo

1)

wstępu do pomieszczeń dydaktycznych;

2)

udziału w zajęciach w charakterze obserwatora;

3)

wglądu do prowadzonej przez organizatora kształcenia dokumentacji przebiegu kształcenia;

4)

żądania od organizatora kształcenia ustnych i pisemnych wyjaśnień;

5)

badania opinii uczestników kształcenia i kadry dydaktycznej;

6)

udziału w egzaminie końcowym w charakterze obserwatora, z wyjątkiem egzaminu państwowego,

o którym mowa w art. 67 ust. 2;

7)

wglądu do dokumentacji księgowej specjalizacji oraz żądania dokumentów dotyczących

rozliczenia wydatków poniesionych na prowadzenie specjalizacji ze środków publicznych.

6.

Z przeprowadzonych czynności kontrolnych sporządza się protokół zawierający

1)

nazwę i adres siedziby organizatora kształcenia;

2)

miejsce realizacji programu kształcenia;

3)

datę rozpoczęcia i zakończenia czynności kontrolnych;

4)

imiona i nazwiska osób wykonujących te czynności;

5)

opis stanu faktycznego;

6)

datę i miejsce sporządzenia protokołu;

7)

informację o braku zastrzeżeń albo informację o odmowie podpisania protokołu przez

organizatora kształcenia oraz o przyczynie tej odmowy.

7.

Protokół podpisują osoby wykonujące czynności kontrolne oraz organizator kształcenia.

8.

Jeżeli po sporządzeniu protokołu, a przed jego podpisaniem, organizator kształcenia

zgłosi umotywowane zastrzeżenia co do faktów stwierdzonych w trakcie kontroli i opisanych

w protokole, osoby wykonujące czynności kontrolne są obowiązane zbadać dodatkowo te

fakty i uzupełnić protokół.

9.

Odmowa podpisania protokołu przez organizatora kształcenia nie stanowi przeszkody

do podpisania protokołu przez osoby wykonujące czynności kontrolne.

10.

Jeden egzemplarz protokołu przekazuje się organizatorowi kształcenia.

11.

Osoby wykonujące czynności kontrolne są obowiązane do zachowania w tajemnicy informacji

na temat organizacji i prowadzenia kształcenia podyplomowego oraz wyników prowadzonego

postępowania.

12.

Organizator kształcenia ma prawo, w terminie 7 dni od dnia otrzymania protokołu, wniesienia

zastrzeżeń co do sposobu przeprowadzenia czynności kontrolnych oraz ustaleń zawartych

w protokole.

13.

Na podstawie ustaleń zawartych w protokole minister właściwy do spraw zdrowia

1)

przekazuje organizatorowi kształcenia wystąpienie pokontrolne, które wskazuje stwierdzone

nieprawidłowości oraz zawiera zalecenia pokontrolne mające na celu ich usunięcie,

określając termin wykonania zaleceń pokontrolnych;

2)

występuje do organu prowadzącego rejestr z wnioskiem o wykreślenie tego organizatora

kształcenia z rejestru, jeżeli stwierdził, że organizator kształcenia, o którym mowa

w art. 75 ust. 1 pkt 2, rażąco narusza warunki wykonywania działalności objętej wpisem,

albo

3)

zakazuje, w drodze decyzji, prowadzenia kształcenia podyplomowego przez okres 3 lat,

jeżeli stwierdził, że organizator kształcenia, o którym mowa w art. 75 ust. 1 pkt

1, rażąco narusza warunki prowadzenia kształcenia podyplomowego.

14.

W przypadku stwierdzenia niewykonania zaleceń pokontrolnych, o których mowa w ust.

13 pkt 1, minister właściwy do spraw zdrowia występuje do organu prowadzącego rejestr

z wnioskiem, o którym mowa w ust. 13 pkt 2.

Kto bez wymaganego prawa wykonywania zawodu udziela świadczeń zdrowotnych określonych

w art. 4 ust. 1 pkt 1-6 lub art. 5 ust. 1 pkt 1-9, 11 i 12,

podlega karze grzywny.

Jeżeli sprawca czynu określonego w art. 84 działa w celu osiągnięcia korzyści majątkowej

lub wprowadza w błąd, co do posiadania takiego prawa,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.

Kto zatrudnia do udzielania świadczeń zdrowotnych określonych w art. 4 ust. 1 pkt

1-6 lub art. 5 ust. 1 pkt 1-9, 11 i 12 osobę nieposiadającą prawa wykonywania zawodu

wymaganego do udzielenia tych świadczeń,

podlega grzywnie albo karze ograniczenia wolności.

Postępowanie w sprawach o czyn określony w art. 84 toczy się według przepisów ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania

w sprawach o wykroczenia

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1713, z późn. zm..

(pominięte)

1.

Osoby, które w dniu wejścia w życie ustawy posiadają stwierdzone albo przyznane prawo

wykonywania zawodu, zachowują to prawo.

2.

Do postępowań w przedmiocie prawa wykonywania zawodu, wszczętych i niezakończonych

przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.

3.

Wydane na podstawie przepisów dotychczasowych zaświadczenia o prawie wykonywania zawodu

albo ograniczonym prawie wykonywania zawodu zachowują moc.

1.

Rejestry prowadzone w dniu wejścia w życie ustawy przez okręgowe rady pielęgniarek

i położnych oraz Naczelną Radę Pielęgniarek i Położnych stają się rejestrami prowadzonymi

na podstawie niniejszej ustawy.

2.

Do postępowań dotyczących wpisu do rejestrów, o których mowa w ust. 1, wszczętych

i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.

3.

Do rejestrów, o których mowa w ustawie, stosuje się art. 15 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących

zadania publiczne.

Zaświadczenia wydane przez organy okręgowych izb pielęgniarek i położnych oraz Naczelnej

Izby Pielęgniarek i Położnych na podstawie dotychczasowych przepisów zachowują ważność

przez okres, na jaki zostały wydane, o ile niniejsza ustawa nie stanowi inaczej.

1.

Krajowa Rada Akredytacyjna Szkolnictwa Medycznego powołana na podstawie dotychczasowych

przepisów staje się Krajową Radą Akredytacyjną Szkół Pielęgniarek i Położnych w rozumieniu

niniejszej ustawy.

2.

Czas trwania kadencji członków Krajowej Rady Akredytacyjnej Szkolnictwa Medycznego

wybranych na podstawie przepisów dotychczasowych liczy się od dnia ich wyboru na podstawie

tych przepisów.

3.

Akredytacje szkół pielęgniarskich i położnych wydane na podstawie dotychczasowych

przepisów zachowują ważność przez okres, na jaki zostały wydane.

4.

Do postępowań dotyczących akredytacji szkół pielęgniarskich i położnych, wszczętych

i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.

Centrum Kształcenia Podyplomowego Pielęgniarek i Położnych utworzone na podstawie

przepisów dotychczasowych staje się Centrum w rozumieniu niniejszej ustawy.

1.

Osoby, które odbywają staże podyplomowe na podstawie art. 9 ustawy, o której mowa

w art. 103, rozpoczęte przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, i osoby, które

są obowiązane do odbycia takiego stażu, a nie rozpoczęły go przed dniem wejścia w

życie niniejszej ustawy, mogą uzyskać prawo wykonywania zawodu pielęgniarki lub położnej

pod warunkiem ukończenia stażu do dnia 1 stycznia 2015 r.

2.

Do staży podyplomowych, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy dotychczasowe.

3.

Po upływie terminu określonego w ust. 1 prawo wykonywania zawodu wygasa.

W roku 2012 środki przeznaczone na sfinansowanie stażu podyplomowego na podstawie

art. 9 ustawy, o której mowa w art. 103, przekazuje marszałkowi województwa minister

właściwy do spraw zdrowia ze środków Funduszu Pracy.

W roku 2013 środki przeznaczone na sfinansowanie stażu podyplomowego na podstawie

art. 9 ustawy, o której mowa w art. 103, przekazuje marszałkowi województwa minister

właściwy do spraw zdrowia ze środków Funduszu Pracy.

W roku 2014 środki przeznaczone na sfinansowanie stażu podyplomowego na podstawie

art. 9 ustawy, o której mowa w art. 103, przekazuje marszałkowi województwa minister

właściwy do spraw zdrowia ze środków Funduszu Pracy.

W roku 2015 środki przeznaczone na sfinansowanie stażu podyplomowego na podstawie

art. 9 ustawy, o której mowa w art. 103, przekazuje marszałkowi województwa minister

właściwy do spraw zdrowia ze środków Funduszu Pracy.

1.

Osoby, które przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy ukończyły liceum medyczne

lub szkołę policealną albo szkołę pomaturalną kształcącą w zawodzie pielęgniarki albo

ukończyły szkołę policealną albo szkołę pomaturalną kształcącą w zawodzie położnej,

które nie uzyskały stwierdzenia prawa wykonywania zawodu przed dniem wejścia w życie

niniejszej ustawy, a spełniają inne wymagania określone w art. 28 albo art. 31, mogą

uzyskać stwierdzenie prawa wykonywania zawodu, jeżeli do dnia 1 stycznia 2015 r. złożyły

stosowny wniosek.

2.

Po upływie terminu określonego w ust. 1 prawo wykonywania zawodu albo ograniczone

prawo wykonywania zawodu wygasa.

1.

Kształcenie podyplomowe rozpoczęte przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy odbywa

się na dotychczasowych zasadach.

2.

Kształcenie w szkołach pielęgniarskich i szkołach położnych kontynuuje się na dotychczasowych

zasadach.

1.

Centrum przygotuje programy kształcenia, o których mowa w art. 78, do dnia 23 sierpnia

2015 r.

2.

Kształcenie podyplomowe rozpoczęte przed ogłoszeniem programu kształcenia, o którym

mowa w art. 78, kontynuuje się na podstawie dotychczasowego programu kształcenia do

czasu jego zakończenia.

3.

Do czasu ogłoszenia programów, o których mowa w art. 78, kształcenie podyplomowe jest

realizowane na podstawie programów ramowych, obowiązujących przed dniem 23 sierpnia

2011 r.

Cudzoziemcy odbywający w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy staż podyplomowy na

podstawie art. 13 ustawy, o której mowa w art. 103, odbywają go na dotychczasowych

zasadach, z tym że staż ten jest uznawany za staż adaptacyjny w rozumieniu niniejszej

ustawy.

Pielęgniarka i położna wykonujące w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy zawód w

formach, o których mowa w art. 19 ust. 1 pkt 1-3, przekazują dane, o których mowa

w art. 19 ust. 2, w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

1.

Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 6, art. 8b, art. 8c ust. 3 i 10, art.

10e ust. 3, art. 10h ust. 5, art. 10s ust. 2, art. 10u, art. 11 ust. 4 i 5, art. 12

ust. 3, art. 16 ust. 10 i art. 20 ust. 8 ustawy, o której mowa w art. 103, zachowują

moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 6, art.

27 ust. 10, art. 34, art. 41 ust. 2, art. 54 ust. 5, art. 60 i art. 74.

2.

Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 11 ust. 6 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zawodach pielęgniarki

i położnej oraz niektórych innych ustaw

(Dz. U. poz. 885 oraz z 2007 r. poz. 1237) zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie

art. 55 ust. 2.

Traci moc ustawa z dnia 5 lipca 1996 r. o zawodach pielęgniarki i położnej

(Dz. U. z 2009 r. poz. 1217 i 1706, z 2010 r. poz. 1578 oraz z 2011 r. poz. 235, 622 i 654).

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2012 r., z wyjątkiem art. 95 i art. 99,

które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia