Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 14 grudnia 2017 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o gospodarce nieruchomościami

1.

Ustawa określa zasady

1)

gospodarowania nieruchomościami stanowiącymi własność Skarbu Państwa oraz własność

jednostek samorządu terytorialnego;

2)

podziału nieruchomości;

3)

scalania i podziału nieruchomości;

4)

pierwokupu nieruchomości;

5)

wywłaszczania nieruchomości i zwrotu wywłaszczonych nieruchomości;

6)

udziału w kosztach budowy urządzeń infrastruktury technicznej;

7)

wyceny nieruchomości;

8)

działalności zawodowej, której przedmiotem jest gospodarowanie nieruchomościami.

2

Przepisów ustawy nie stosuje się do nieruchomości służących wykonywaniu zadań placówek

zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu przepisów o służbie zagranicznej,

z zastrzeżeniem art. 60b ust. 1 i art. 61 ust. 3a.

Ustawa nie narusza innych ustaw w zakresie dotyczącym gospodarki nieruchomościami,

a w szczególności

1)

ustawy z dnia 24 marca 1920 r. o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2278);

2)

ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o scalaniu i wymianie gruntów

(Dz. U. z 2014 r. poz. 700, z 2015 r. poz. 349 oraz z 2017 r. poz. 624, 1503 i 1566);

3)

ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach

(Dz. U. z 2017 r. poz. 788);

4)

ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu

Państwa

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1491 i 2260 oraz z 2017 r. poz. 624 i 1566);

5)

ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu

Drogowym

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1057);

6)

(uchylony)

7)

(uchylony)

8

ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1121);

8

ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne

(Dz. U. poz. 1566 i 2180);

9)

ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze

(Dz. U. z 2017 r. poz. 959 i 1089);

10)

ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2117);

11)

ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji

inwestycji w zakresie dróg publicznych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1496 i 1566);

12)

ustawy z dnia 12 lutego 2009 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji

inwestycji w zakresie lotnisk użytku publicznego

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1122 i 1566);

13)

ustawy z dnia 8 lipca 2010 r. o szczególnych zasadach przygotowania do realizacji

inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1377, 1381 i 1566);

14)

ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o Agencji Mienia Wojskowego

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1456);

15

ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. o Krajowym Zasobie Nieruchomości

(Dz. U. poz. 1529 i 2161).

1.

Właściwym w sprawach gospodarki nieruchomościami, regulowanych przepisami ustawy,

jest minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego

oraz mieszkalnictwa.

2.

(uchylony)

3.

(uchylony)

1.

Do spraw wszczętych na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 1 i niezakończonych

przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy ustawy zmienianej

w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, z uwzględnieniem ust. 2-4 oraz 6-8.

2.

Do spraw zaliczania wartości poniesionych nakładów na podstawie art. 77 ust. 4 i 6

ustawy zmienianej w art. 1 wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie

niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

3.

Do postępowań, o których mowa w art. 98a ust. 1 i art. 145 ust. 2 ustawy zmienianej

w art. 1, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy,

w zakresie terminów oraz poziomu cen nieruchomości uwzględnianych w procesie wyceny

nieruchomości na potrzeby ustalenia opłaty adiacenckiej, stosuje się przepisy dotychczasowe.

4.

Do operatów szacunkowych sporządzonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy

i w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy nadal wykorzystywanych do celu, dla którego

zostały sporządzone, stosuje się przepisy dotychczasowe.

5.

Do potwierdzenia aktualności operatów szacunkowych sporządzonych przed dniem wejścia

w życie niniejszej ustawy dokonywanego po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje

się przepisy art. 156 ust. 4 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą. Do potwierdzenia aktualności operatu szacunkowego dołącza się kopię dokumentu

ubezpieczenia, o którym mowa w art. 175 ust. 4 ustawy zmienianej w art. 1, aktualnego

na dzień tego potwierdzenia.

6.

W przypadku umów o dokonanie oceny prawidłowości sporządzenia operatu szacunkowego

zawartych i niezrealizowanych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy podmiotami

uprawnionymi do dokonania tej oceny są organizacje zawodowe rzeczoznawców majątkowych

w rozumieniu art. 4 pkt 15 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym.

7.

Do praktyk zawodowych, o których mowa w art. 177 ust. 1 pkt 5 ustawy zmienianej w

art. 1, oraz praktyk, o których mowa w art. 177 ust. 2b pkt 1 ustawy zmienianej w

art. 1, rozpoczętych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, w zakresie podmiotów

uprawnionych do ich prowadzenia, stosuje się przepisy dotychczasowe.

8.

Do postępowań, o których mowa w art. 194 ust. 1b ustawy zmienianej w art. 1, wszczętych

i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy

dotychczasowe.

Ilekroć w ustawie jest mowa o

1)

nieruchomości gruntowej - należy przez to rozumieć grunt wraz z częściami składowymi,

z wyłączeniem budynków i lokali, jeżeli stanowią odrębny przedmiot własności;

2)

zasobie nieruchomości - należy przez to rozumieć nieruchomości, które stanowią przedmiot

własności Skarbu Państwa, gminy, powiatu lub województwa i nie zostały oddane w użytkowanie

wieczyste, oraz nieruchomości będące przedmiotem użytkowania wieczystego Skarbu Państwa,

gminy, powiatu lub województwa;

3)

działce gruntu - należy przez to rozumieć niepodzieloną, ciągłą część powierzchni

ziemskiej stanowiącą część lub całość nieruchomości gruntowej;

3a)

działce budowlanej - należy przez to rozumieć zabudowaną działkę gruntu, której wielkość,

cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury

technicznej umożliwiają prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynków i urządzeń

położonych na tej działce;

3b)

zbywaniu albo nabywaniu nieruchomości - należy przez to rozumieć dokonywanie czynności

prawnych, na podstawie których następuje przeniesienie własności nieruchomości lub

przeniesienie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej albo oddanie jej

w użytkowanie wieczyste;

4)

poprzednim właścicielu - należy przez to rozumieć osobę, która została pozbawiona

prawa własności nieruchomości wskutek jej wywłaszczenia albo przejęcia na rzecz Skarbu

Państwa lub na rzecz jednostki samorządu terytorialnego na podstawie innych tytułów;

5)

planie miejscowym - należy przez to rozumieć miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego,

o którym mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym;

6)

wycenie nieruchomości - należy przez to rozumieć postępowanie, w wyniku którego dokonuje

się określenia wartości nieruchomości;

6a)

określaniu wartości nieruchomości - należy przez to rozumieć określanie wartości nieruchomości

jako przedmiotu prawa własności i innych praw do nieruchomości;

7)

powszechnej taksacji nieruchomości - należy przez to rozumieć wycenę nieruchomości,

w wyniku której następuje ustalenie wartości katastralnej nieruchomości;

8)

szacowaniu nieruchomości - należy przez to rozumieć czynności związane z określaniem

wartości nieruchomości;

9)

właściwym organie - należy przez to rozumieć starostę, wykonującego zadanie z zakresu

administracji rządowej, w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność Skarbu

Państwa oraz organ wykonawczy gminy, powiatu i województwa w odniesieniu do nieruchomości

stanowiących odpowiednio własność gminy, powiatu i województwa;

9a)

samorządowej osobie prawnej - należy przez to rozumieć osoby prawne powoływane lub

tworzone przez organy jednostek samorządu terytorialnego;

9b)

jednostce samorządu terytorialnego - należy przez to rozumieć gminę, powiat lub województwo;

9b

staroście - należy przez to rozumieć również prezydenta miasta na prawach powiatu;

9c)

właściwym urzędzie - należy przez to rozumieć starostwo powiatowe, w którym wykonywane

są zadania z zakresu administracji rządowej dotyczące gospodarki nieruchomościami

Skarbu Państwa, albo odpowiednio urząd gminy, starostwo powiatowe lub urząd marszałkowski,

w których prowadzone są sprawy gospodarki nieruchomościami stanowiącymi własność jednostek

samorządu terytorialnego;

9d)

radzie lub sejmiku - należy przez to rozumieć radę gminy lub radę powiatu oraz sejmik

województwa;

10)

jednostce organizacyjnej - należy przez to rozumieć państwową lub samorządową jednostkę

organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej;

11)

opłacie adiacenckiej - należy przez to rozumieć opłatę ustaloną w związku ze wzrostem

wartości nieruchomości spowodowanym budową urządzeń infrastruktury technicznej z udziałem

środków Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego, środków pochodzących z

budżetu Unii Europejskiej lub ze źródeł zagranicznych niepodlegających zwrotowi, albo

opłatę ustaloną w związku ze scaleniem i podziałem nieruchomości, a także podziałem

nieruchomości;

12)

spółce - należy przez to rozumieć spółkę akcyjną lub spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością;

13)

osobie bliskiej - należy przez to rozumieć zstępnych, wstępnych, rodzeństwo, dzieci

rodzeństwa, małżonka, osoby przysposabiające i przysposobione oraz osobę, która pozostaje

ze zbywcą faktycznie we wspólnym pożyciu;

14)

standardach zawodowych - należy przez to rozumieć reguły postępowania przy wykonywaniu

zawodu rzeczoznawcy majątkowego, ustalone zgodnie z przepisami prawa;

15

organizacjach zawodowych rzeczoznawców majątkowych - należy przez to rozumieć stowarzyszenia,

których co najmniej połowę członków stanowią rzeczoznawcy majątkowi, związki takich

stowarzyszeń, a także izby gospodarcze, których co najmniej połowę członków stanowią

przedsiębiorcy, o których mowa w art. 174 ust. 7 pkt 1;

16)

nieruchomości podobnej - należy przez to rozumieć nieruchomość, która jest porównywalna

z nieruchomością stanowiącą przedmiot wyceny, ze względu na położenie, stan prawny,

przeznaczenie, sposób korzystania oraz inne cechy wpływające na jej wartość;

17)

stanie nieruchomości - należy przez to rozumieć stan zagospodarowania, stan prawny,

stan techniczno-użytkowy, stopień wyposażenia w urządzenia infrastruktury technicznej,

a także stan otoczenia nieruchomości, w tym wielkość, charakter i stopień zurbanizowania

miejscowości, w której nieruchomość jest położona;

18)

łączności publicznej - należy przez to rozumieć infrastrukturę telekomunikacyjną służącą

zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów

prawa telekomunikacyjnego.

Analizy i zestawienia, o których mowa w art. 173a ust. 2 ustawy zmienianej w art.

1, sporządzone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy są udostępniane na stronach

internetowych urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw budownictwa, planowania

i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa.

1.

Waloryzacji kwot należnych z tytułów określonych w ustawie dokonuje się przy zastosowaniu

wskaźników zmian cen nieruchomości dla nieruchomości sklasyfikowanych w rejestrze

cen i wartości nieruchomości, z uwzględnieniem danych wynikających z ewidencji gruntów

i budynków.

2.

Prezes Głównego Urzędu Statystycznego ogłasza, w formie obwieszczenia, w Dzienniku

Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, wskaźniki zmian cen nieruchomości

dla danego rodzaju nieruchomości, nie później niż w terminie 4 miesięcy od zakończenia

kwartału, którego te wskaźniki dotyczą, z podziałem na województwa.

3.

W przypadku gdy dla danego kwartału nie ogłoszono wskaźnika zmian cen nieruchomości

dla danego rodzaju nieruchomości, waloryzacji kwot należnych z tytułów określonych

w ustawie za ten kwartał dokonuje się przy zastosowaniu ostatniego ogłoszonego przez

Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego wskaźnika zmian cen nieruchomości dla danego

rodzaju nieruchomości.

4.

W przypadku gdy dla danego rodzaju nieruchomości nie ogłoszono nigdy wskaźnika zmian

cen nieruchomości, waloryzacji kwot należnych z tytułów określonych w ustawie w tym

zakresie dokonuje się przy zastosowaniu wskaźnika cen towarów i usług konsumpcyjnych

ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego.

5.

W przypadku gdy nieruchomość składa się z co najmniej dwóch części odpowiadających

różnym rodzajom nieruchomości, waloryzacji, o której mowa w ust. 1, dokonuje się przy

zastosowaniu średniej ważonej wskaźników zmian cen nieruchomości właściwych dla każdej

z części tej nieruchomości, przyjmując za wagi powierzchnię poszczególnych części.

1.

W przypadku umów o dokonanie wyceny nieruchomości zawartych przed dniem wejścia w

życie niniejszej ustawy i obowiązujących w dniu jej wejścia w życie kopia dokumentu

ubezpieczenia, o której mowa w art. 175 ust. 4a ustawy zmienianej w art. 1, stanowi

załącznik do operatu szacunkowego sporządzonego na podstawie tej umowy.

2.

W odniesieniu do umów pośrednictwa oraz umów o zarządzanie nieruchomością zawartych

przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy i obowiązujących w dniu jej wejścia

w życie odpowiednio pośrednik w obrocie nieruchomościami oraz zarządca nieruchomości

są obowiązani do przedłożenia kopii dokumentu ubezpieczenia, o których mowa odpowiednio

w art. 181 ust. 3a i art. 186 ust. 3a ustawy zmienianej w art. 1, na wniosek strony

złożony w formie pisemnej. W przypadku niedopełnienia tego obowiązku w ciągu 7 dni

od dnia doręczenia wniosku strona odpowiedniej umowy ma prawo wypowiedzieć tę umowę

ze skutkiem natychmiastowym.

Celami publicznymi w rozumieniu ustawy są

1)

wydzielanie gruntów pod drogi publiczne, drogi rowerowe i drogi wodne, budowa, utrzymywanie

oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego,

a także łączności publicznej i sygnalizacji;

1a)

wydzielenie gruntów pod linie kolejowe oraz ich budowa i utrzymanie;

1b)

wydzielanie gruntów pod lotniska, urządzenia i obiekty do obsługi ruchu lotniczego,

w tym rejonów podejść, oraz budowa i eksploatacja tych lotnisk i urządzeń;

2)

budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania

lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów

i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń;

2a)

budowa i utrzymywanie sieci transportowej dwutlenku węgla;

3)

budowa i utrzymywanie publicznych urządzeń służących do zaopatrzenia ludności w wodę,

gromadzenia, przesyłania, oczyszczania i odprowadzania ścieków oraz odzysku i unieszkodliwiania

odpadów, w tym ich składowania;

4)

budowa oraz utrzymywanie obiektów i urządzeń służących ochronie środowiska, zbiorników

i innych urządzeń wodnych służących zaopatrzeniu w wodę, regulacji przepływów i ochronie

przed powodzią, a także regulacja i utrzymywanie wód oraz urządzeń melioracji wodnych,

będących własnością Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego;

5)

opieka nad nieruchomościami stanowiącymi zabytki w rozumieniu przepisów o ochronie

zabytków i opiece nad zabytkami;

5a)

ochrona Pomników Zagłady w rozumieniu przepisów o ochronie terenów byłych hitlerowskich

obozów zagłady oraz miejsc i pomników upamiętniających ofiary terroru komunistycznego;

6)

budowa i utrzymywanie pomieszczeń dla urzędów organów władzy, administracji, sądów

i prokuratur, państwowych szkół wyższych, szkół publicznych, państwowych lub samorządowych

instytucji kultury w rozumieniu przepisów o organizowaniu i prowadzeniu działalności

kulturalnej, a także publicznych: obiektów ochrony zdrowia, przedszkoli, domów opieki

społecznej, placówek opiekuńczo-wychowawczych, obiektów sportowych;

6a)

budowa i utrzymywanie obiektów oraz pomieszczeń niezbędnych do realizacji obowiązków

w zakresie świadczenia usług powszechnych przez operatora wyznaczonego w rozumieniu

ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1481), a także innych obiektów i pomieszczeń związanych ze świadczeniem tych usług;

7)

budowa i utrzymywanie obiektów oraz urządzeń niezbędnych na potrzeby obronności państwa

i ochrony granicy państwowej, a także do zapewnienia bezpieczeństwa publicznego, w

tym budowa i utrzymywanie aresztów śledczych, zakładów karnych oraz zakładów dla nieletnich;

8)

poszukiwanie, rozpoznawanie, wydobywanie złóż kopalin objętych własnością górniczą;

8a)

poszukiwanie lub rozpoznawanie kompleksu podziemnego składowania dwutlenku węgla oraz

podziemne składowanie dwutlenku węgla;

9)

zakładanie i utrzymywanie cmentarzy;

9a)

ustanawianie i ochrona miejsc pamięci narodowej;

9b)

ochrona zagrożonych wyginięciem gatunków roślin i zwierząt lub siedlisk przyrody;

9c)

wydzielanie gruntów pod publicznie dostępne samorządowe: ciągi piesze, place, parki,

promenady lub bulwary, a także ich urządzanie, w tym budowa lub przebudowa;

10)

inne cele publiczne określone w odrębnych ustawach.

Przepis art. 192 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się także do obywateli

państw członkowskich Unii Europejskiej, którym kwalifikacje do wykonywania zawodu

rzeczoznawcy majątkowego nabyte w państwach członkowskich Unii Europejskiej zostały

uznane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy.

Jeżeli istnieje potrzeba określenia wartości nieruchomości, wartość tę określają rzeczoznawcy

majątkowi, o których mowa w przepisach rozdziału 1 działu V.

Osoby wchodzące w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy w skład Państwowej Komisji

Kwalifikacyjnej lub Komisji Odpowiedzialności Zawodowej pozostają w składzie tych

komisji do czasu powołania przez ministra właściwego do spraw budownictwa, planowania

i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa nowych składów, jednak nie dłużej

niż przez 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

Jeżeli przy załatwianiu spraw, o których mowa w przepisach działu III, nie istnieje

możliwość zawiadomienia stron o decyzjach i innych czynnościach organów administracji

publicznej ze względu na nieustalone adresy stron, stosuje się art. 49 Kodeksu postępowania administracyjnego.

W sprawach, o których mowa w przepisach działu III, z wyłączeniem art. 97 ust. 3 pkt

1, art. 122, art. 124 ust. 1a, art. 124b ust. 1, art. 126 i art. 132 ust. 1a, wykonanie

decyzji następuje po upływie 14 dni od dnia, w którym upłynął bezskutecznie trzydziestodniowy

termin do wniesienia skargi na decyzję do sądu administracyjnego. W przypadku wniesienia

skargi do sądu administracyjnego w tych sprawach organ, który wydał decyzję, wstrzymuje

z urzędu jej wykonanie, w drodze postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie.

Organem wyższego stopnia w sprawach określonych w ustawie, rozstrzyganych w drodze

decyzji przez starostę wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej, jest

wojewoda.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 4, 7, 11, 21, 23 i 24 w zakresie art. 111 oraz art. 7, które wchodzą w

życie z dniem 1 stycznia 2018 r.;

2)

art. 1 pkt 24 w zakresie art. 113-114, art. 117 i art. 119 oraz pkt 25, które wchodzą

w życie z dniem 1 stycznia 2024 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września 2017 r., z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 12, który wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia;

2)

art. 1 pkt 2-11 i 13-23, art. 2 pkt 2, art. 4 ust. 1-3 oraz art. 9, które wchodzą

w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia;

3)

art. 1 pkt 33 lit. a w zakresie wypełniania obowiązku stałego doskonalenia kwalifikacji

zawodowych, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2018 r.;

4)

art. 1 pkt 45 lit. b w zakresie wypełniania obowiązku stałego doskonalenia kwalifikacji

zawodowych, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2019 r.

1.

Przepisy niniejszego działu stosuje się do nieruchomości stanowiącej własność Skarbu

Państwa oraz własność jednostek samorządu terytorialnego.

2.

Przepisy dotyczące jednostek samorządu terytorialnego stosuje się odpowiednio do związków

tych jednostek.

3.

Przepisy dotyczące czynności cywilnoprawnych, dokonywanych między Skarbem Państwa

a jednostkami samorządu terytorialnego, stosuje się odpowiednio do czynności cywilnoprawnych

dokonywanych między tymi jednostkami.

4.

Jeżeli nieruchomość jest przedmiotem współwłasności Skarbu Państwa lub jednostek samorządu

terytorialnego i osób trzecich, przepisy niniejszego działu stosuje się wyłącznie

do gospodarowania udziałem Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego w

tej nieruchomości.

5.

Przepisy niniejszego działu stosuje się z uwzględnieniem przepisów o pomocy publicznej.

1.

Rada Ministrów, na wniosek ministra właściwego do spraw budownictwa, planowania i

zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa, przyjmuje politykę gospodarowania

nieruchomościami Skarbu Państwa.

2.

Minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego

oraz mieszkalnictwa ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej

Polskiej „Monitor Polski”, przyjętą przez Radę Ministrów politykę gospodarowania nieruchomościami

Skarbu Państwa.

1.

Z zastrzeżeniem wyjątków wynikających z przepisów niniejszej ustawy oraz odrębnych

ustaw, organem reprezentującym Skarb Państwa w sprawach gospodarowania nieruchomościami

jest starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, a organami reprezentującymi

jednostki samorządu terytorialnego są ich organy wykonawcze.

2

Jeżeli przepisy ustawy wymagają udzielenia zgody przez radę, sejmik lub wojewodę,

wyrażenie zgody, z wyjątkiem zgody, o której mowa w art. 46 ust. 4, następuje odpowiednio

w drodze uchwały rady lub sejmiku albo zarządzenia wojewody w terminie miesiąca od

złożenia odpowiedniego wniosku przez starostę, z zastrzeżeniem art. 23a.

Przepis art. 11 ust. 1 stosuje się do czynności prawnych lub czynności procesowych

podejmowanych na rzecz lub w interesie Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego.

Organy, o których mowa w art. 11, działające za Skarb Państwa i jednostkę samorządu

terytorialnego, są zobowiązane do gospodarowania nieruchomościami w sposób zgodny

z zasadami prawidłowej gospodarki.

1.

Należności pieniężne z tytułu gospodarowania nieruchomościami mające charakter cywilnoprawny,

przypadające Skarbowi Państwa reprezentowanemu przez starostę wykonującego zadania

z zakresu administracji rządowej albo ministra właściwego do spraw budownictwa, planowania

i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa, mogą być umarzane w całości

albo w części lub ich spłata może być odraczana lub rozkładana na raty.

2.

Do odraczania terminów lub rozkładania na raty oraz umarzania spłat należności, o

których mowa w ust. 1

1)

jest uprawniony wojewoda, a w odniesieniu do należności z tytułu gospodarowania nieruchomościami

Skarbu Państwa, o których mowa w art. 60 ust. 1 - minister właściwy do spraw budownictwa,

planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa;

2)

w przypadkach nieuregulowanych w niniejszej ustawie stosuje się przepisy art. 56, art. 57 i art. 58 ust. 2-4 i 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach

publicznych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2077).

1.

Z zastrzeżeniem wyjątków wynikających z ustaw, nieruchomości mogą być przedmiotem

obrotu. W szczególności nieruchomości mogą być przedmiotem sprzedaży, zamiany i zrzeczenia

się, oddania w użytkowanie wieczyste, w najem lub dzierżawę, użyczenia, oddania w

trwały zarząd, a także mogą być obciążane ograniczonymi prawami rzeczowymi, wnoszone jako wkłady niepieniężne (aporty) do spółek, przekazywane jako wyposażenie

tworzonych przedsiębiorstw państwowych oraz jako majątek tworzonych fundacji.

1a.

Nieruchomość może być także przekazywana nieodpłatnie w drodze umowy partnerowi prywatnemu

lub spółce, o której mowa w art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o partnerstwie publiczno-prywatnym

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1834), na czas realizacji przedsięwzięcia w ramach partnerstwa publiczno-prywatnego.

2

Nieruchomość może być, z zastrzeżeniem art. 59 ust. 1, przedmiotem darowizny na cele

publiczne, a także przedmiotem darowizny dokonywanej między Skarbem Państwa a jednostką

samorządu terytorialnego, a także między tymi jednostkami. W umowie darowizny określa

się cel, na który nieruchomość jest darowana. W przypadku niewykorzystania nieruchomości

na ten cel darowizna podlega odwołaniu.

2a

Darowizny nieruchomości stanowiącej przedmiot własności Skarbu Państwa dokonuje starosta,

wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej - za zgodą wojewody, a nieruchomości

stanowiącej przedmiot własności jednostki samorządu terytorialnego jej organ wykonawczy

- za zgodą rady albo sejmiku. Zgody nie wymaga dokonanie darowizny przez ministra

właściwego do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz

mieszkalnictwa, o której mowa w art. 59 ust. 1.

3.

Prawo użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej może być przedmiotem wkładu

niepieniężnego (aportu) wnoszonego do spółki.

4.

Sprzedaż, zamiana, darowizna lub oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości wpisanych

do rejestru zabytków, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu

terytorialnego, a także wnoszenie tych nieruchomości jako wkładów niepieniężnych (aportów)

do spółek, wymaga pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków.

5

Sprzedaż, zamiana, darowizna lub dzierżawa nieruchomości stanowiących własność Skarbu

Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, będących cmentarzami ujętymi w wojewódzkiej

ewidencji zabytków, a także wnoszenie tych nieruchomości jako wkładów niepieniężnych

(aportów) do spółek wymagają pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków.

1.

Nieruchomości stanowiące przedmiot własności Skarbu Państwa mogą być sprzedawane jednostkom

samorządu terytorialnego za cenę niższą niż ich wartość rynkowa lub oddawane tym jednostkom

w użytkowanie wieczyste bez pobierania pierwszej opłaty. Nieruchomości stanowiące

przedmiot własności jednostek samorządu terytorialnego mogą być sprzedawane Skarbowi

Państwa lub innym jednostkom samorządu terytorialnego za cenę niższą niż wartość rynkowa

nieruchomości albo oddawane im w użytkowanie wieczyste bez pobierania pierwszej opłaty.

2.

Nieruchomości stanowiące własność Skarbu Państwa mogą być nieodpłatnie obciążane na

rzecz jednostek samorządu terytorialnego ograniczonymi prawami rzeczowymi. Nieruchomości stanowiące własność jednostek samorządu terytorialnego mogą być nieodpłatnie

obciążane na rzecz Skarbu Państwa lub innych jednostek samorządu terytorialnego ograniczonymi

prawami rzeczowymi.

3.

Nieruchomości mogą być przedmiotem zamiany między Skarbem Państwa a jednostkami samorządu

terytorialnego oraz między tymi jednostkami, bez obowiązku dokonywania dopłat w przypadku

różnej wartości zamienianych nieruchomości.

4.

Przepis ust. 3 stosuje się również w razie zamiany własności nieruchomości na prawo

użytkowania wieczystego lub prawa użytkowania wieczystego na własność, a także zamiany

praw użytkowania wieczystego dokonywanej między Skarbem Państwa a jednostkami samorządu

terytorialnego oraz między tymi jednostkami.

5

Zawarcie umów w sprawach, o których mowa w ust. 1-4, wymaga uprzedniej zgody wojewody

w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa, z wyłączeniem

czynności prawnych, dokonywanych przez ministra właściwego do spraw budownictwa, planowania

i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa albo zgody odpowiednio rady

lub sejmiku w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność jednostek samorządu

terytorialnego.

1.

Nieruchomości stanowiące własność Skarbu Państwa oraz własność jednostki samorządu

terytorialnego mogą być przedmiotem zamiany na nieruchomości stanowiące własność osób

fizycznych lub osób prawnych. W przypadku nierównej wartości zamienianych nieruchomości

stosuje się dopłatę, której wysokość jest równa różnicy wartości zamienianych nieruchomości.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio w przypadku zamiany własności nieruchomości

na prawo użytkowania wieczystego lub prawa użytkowania wieczystego na własność nieruchomości,

a także wzajemnej zamiany praw użytkowania wieczystego.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do zamiany udziałów we współwłasności

lub we współużytkowaniu wieczystym nieruchomości.

1

Państwowa lub samorządowa osoba prawna może zrzec się własności nieruchomości odpowiednio

na rzecz Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego.

1a

Państwowa lub samorządowa osoba prawna może zrzec się użytkowania wieczystego. W takim

przypadku prawo użytkowania wieczystego wygasa.

2.

(uchylony)

1.

Państwowe jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej nabywają nieruchomości

- na własność lub w użytkowanie wieczyste Skarbu Państwa, a samorządowe jednostki

organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej - na własność lub w użytkowanie wieczyste

odpowiedniej jednostki samorządu terytorialnego.

2.

W przypadku nabycia przez państwową jednostkę organizacyjną prawa użytkowania wieczystego

ustanowionego na nieruchomości gruntowej stanowiącej własność Skarbu Państwa, prawo

to wygasa. Przepis ten stosuje się również w przypadku nabycia przez samorządową jednostkę

organizacyjną prawa użytkowania wieczystego ustanowionego na nieruchomości gruntowej

stanowiącej własność odpowiedniej jednostki samorządu terytorialnego.

3.

Jednostki organizacyjne, o których mowa w ust. 1 i 2, uzyskują do nabytych nieruchomości

trwały zarząd z mocy prawa z dniem ich nabycia.

Nieruchomości mogą być oddawane jednostkom organizacyjnym w trwały zarząd, najem i

dzierżawę oraz użyczane na cele związane z ich działalnością.

1.

Sprzedaż nieruchomości, oddawanie w użytkowanie wieczyste, użytkowanie, najem lub

dzierżawę, jeżeli są położone na obszarach

1)

terenów górniczych - wymaga, w razie braku planu miejscowego, porozumienia z organem

właściwym do udzielania koncesji na wydobywanie kopalin;

2)

parków narodowych - wymaga porozumienia z dyrektorem właściwego parku narodowego;

3)

graniczących z nieruchomościami oddanymi w trwały zarząd na cele obronności i bezpieczeństwa

państwa - wymaga porozumienia z właściwym w tych sprawach naczelnym organem administracji

rządowej.

2.

W odniesieniu do nieruchomości położonych na obszarach morskiego pasa nadbrzeżnego

wymagane jest porozumienie z właściwym terytorialnie organem administracji morskiej,

w razie

1)

sprzedaży, oddawania w użytkowanie wieczyste, użytkowanie, najem lub dzierżawę - na

obszarze pasa technicznego;

2)

sprzedaży lub oddawania w użytkowanie wieczyste - na obszarze pasa ochronnego.

3.

W przypadku naruszenia przepisów ust. 1 i 2, strony umowy ponoszą odpowiedzialność

na zasadach ogólnych.

Tworzy się

1)

zasób nieruchomości Skarbu Państwa;

2)

gminne zasoby nieruchomości;

3)

powiatowe zasoby nieruchomości;

4)

wojewódzkie zasoby nieruchomości.

Do zasobu nieruchomości Skarbu Państwa należą nieruchomości, które stanowią przedmiot

własności Skarbu Państwa i nie zostały oddane w użytkowanie wieczyste, oraz nieruchomości

będące przedmiotem użytkowania wieczystego Skarbu Państwa.

W skład zasobu nieruchomości Skarbu Państwa, o którym mowa w art. 21, nie wchodzą

grunty pokryte wodami powierzchniowymi płynącymi, w rozumieniu ustawy - Prawo wodne.

W skład zasobu nieruchomości Skarbu Państwa, o którym mowa w art. 21, nie wchodzą

1)

grunty pokryte śródlądowymi wodami płynącymi w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne oraz stanowiące własność Skarbu Państwa urządzenia wodne lub ich części oraz budowle

i ich części, o których mowa w art. 216 ust. 5 tej ustawy;

2)

grunty zabudowane urządzeniami wodnymi znajdujące się poza linią brzegu oraz urządzenia

wodne lub ich części stanowiące własność Skarbu Państwa, wobec których prawa właścicielskie

wykonują podmioty, o których mowa w art. 212 ust. 1 ustawy, o której mowa w pkt 1.

1.

Nieruchomości stanowiące odpowiednio zasób nieruchomości Skarbu Państwa, województwa

lub powiatu, przeznaczone w planach miejscowych pod budownictwo mieszkaniowe oraz

na realizację związanych z tym budownictwem urządzeń infrastruktury technicznej, przekazuje

się gminie, w drodze darowizny, na jej wniosek, jeżeli przemawia za tym ważny interes

gminy i jeżeli cele te nie są lub nie mogą być realizowane odpowiednio przez Skarb

Państwa, województwo lub powiat. W umowie darowizny określa się cel, na który nieruchomość

jest darowana. W przypadku niewykorzystania nieruchomości na ten cel darowizna podlega

odwołaniu, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Odstąpienie od odwołania darowizny następuje za zgodą odpowiednio wojewody, sejmiku

województwa lub rady powiatu.

1.

Zasobem nieruchomości Skarbu Państwa gospodarują, z zastrzeżeniem ust. 1e, art. 43

ust. 2 i 4, art. 51, art. 57 ust. 1, art. 58-60, starostowie, wykonujący zadania z

zakresu administracji rządowej, a w szczególności

1)

ewidencjonują nieruchomości zgodnie z katastrem nieruchomości;

2)

zapewniają wycenę tych nieruchomości;

3

sporządzają plany realizacji polityki gospodarowania nieruchomościami Skarbu Państwa

oraz przedkładają je wojewodzie - celem akceptacji - co najmniej na dwa miesiące przed

zakończeniem okresu obowiązywania poprzedniego planu;

4)

zabezpieczają nieruchomości przed uszkodzeniem lub zniszczeniem;

5)

wykonują czynności związane z naliczaniem należności za nieruchomości udostępniane

z zasobu oraz prowadzą windykację tych należności;

6)

współpracują z innymi organami, które na mocy odrębnych przepisów gospodarują nieruchomościami

Skarbu Państwa, a także z właściwymi jednostkami samorządu terytorialnego;

7)

zbywają oraz nabywają, za zgodą wojewody, nieruchomości wchodzące w skład zasobu,

z zastrzeżeniem art. 17;

7a)

wydzierżawiają, wynajmują i użyczają nieruchomości wchodzące w skład zasobu, przy

czym umowa zawierana na czas oznaczony dłuższy niż 3 lata lub czas nieoznaczony wymaga

zgody wojewody; zgoda wojewody jest wymagana również w przypadku, gdy po umowie zawartej

na czas oznaczony do 3 lat strony zawierają kolejne umowy, których przedmiotem jest

ta sama nieruchomość;

8)

podejmują czynności w postępowaniu sądowym, w szczególności w sprawach dotyczących

własności lub innych praw rzeczowych na nieruchomości, o zapłatę należności za korzystanie z nieruchomości, o roszczenia

ze stosunku najmu, dzierżawy lub użyczenia, o stwierdzenie nabycia spadku, o stwierdzenie

nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie;

9)

składają wnioski o założenie księgi wieczystej dla nieruchomości Skarbu Państwa oraz

o wpis w księdze wieczystej.

1a.

Starosta sporządza roczne sprawozdanie z gospodarowania nieruchomościami zasobu i

przekazuje je wojewodzie w terminie do dnia 30 kwietnia roku następującego po roku,

którego sprawozdanie dotyczy.

1b.

Obowiązek ewidencjonowania, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, dotyczy również nieruchomości

Skarbu Państwa oddanych w użytkowanie wieczyste.

1c.

Ewidencjonowanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje w szczególności

1)

oznaczenie nieruchomości według księgi wieczystej oraz katastru nieruchomości;

2)

powierzchnie nieruchomości;

3)

wskazanie dokumentu potwierdzającego posiadanie przez Skarb Państwa praw do nieruchomości,

w przypadku braku księgi wieczystej;

4)

przeznaczenie nieruchomości w planie miejscowym, a w przypadku braku planu - w studium

uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy;

5)

wskazanie daty ostatniej aktualizacji opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego

nieruchomości Skarbu Państwa oddanych w użytkowanie wieczyste lub daty ostatniej aktualizacji

opłaty rocznej z tytułu trwałego zarządu nieruchomości Skarbu Państwa;

6)

informacje o zgłoszonych roszczeniach do nieruchomości;

7)

informacje o toczących się postępowaniach administracyjnych i sądowych.

1d.

(uchylony)

1e

W postępowaniu administracyjnym i sądowoadministracyjnym, w których jedną ze stron

lub uczestników postępowania jest Skarb Państwa, a drugą stroną lub uczestnikiem postępowania

jest powiat albo miasto na prawach powiatu, Skarb Państwa reprezentuje wojewoda.

2.

(uchylony)

3.

Od wpływów osiąganych ze sprzedaży, opłat z tytułu trwałego zarządu, użytkowania,

czynszu dzierżawnego i najmu - nieruchomości Skarbu Państwa, o których mowa w ust.

1, a także od wpływów osiąganych z opłat z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości

Skarbu Państwa oddanych w użytkowanie wieczyste, oraz od odsetek za nieterminowe wnoszenie

tych należności potrąca się 25% środków, które stanowią dochód powiatu, na obszarze

którego położone są te nieruchomości.

4

Starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, przekazuje do wojewody

informacje o umowach oraz innych czynnościach prawnych związanych z obrotem nieruchomościami

Skarbu Państwa, o którym mowa w art. 13, zawierające

1)

określenie strony umowy lub innej czynności prawnej;

2)

wartość nieruchomości i cenę nieruchomości;

3)

w przypadku przetargu albo rokowań, wykaz uczestników przetargu albo rokowań;

4)

w przypadku darowizny nieruchomości lub innych nieodpłatnych rozporządzeń podstawowe

warunki umowy albo innej czynności prawnej, w szczególności cel.

5

Informacje, o których mowa w ust. 4, wojewoda wprowadza do ewidencji, o której mowa

w art. 60b ust. 1.

1.

Wniosek o wyrażenie zgody, o której mowa w art. 13 ust. 2a, art. 14 ust. 5 lub art.

23 ust. 1 pkt 7 i 7a, powinien zawierać

1)

oznaczenie nieruchomości;

2)

wartość nieruchomości i cenę nieruchomości;

3)

sposób rozporządzenia, a w przypadku darowizny nieruchomości lub innych nieodpłatnych

rozporządzeń osobę, na rzecz której następuje rozporządzenie;

4)

uzasadnienie gospodarcze czynności prawnej, z uwzględnieniem przeznaczenia nieruchomości

w planie miejscowym oraz planie realizacji polityki gospodarowania nieruchomościami

Skarbu Państwa.

2.

Do wniosku dołącza się

1)

odpis z księgi wieczystej prowadzonej dla nieruchomości, będącej przedmiotem rozporządzenia;

2)

dokumenty potwierdzające wartość nieruchomości;

3)

informację, że nie toczy się postępowanie, o którym mowa w art. 34 ust. 3;

4)

inne dokumenty potwierdzające dane i informacje zawarte we wniosku.

3.

Jeżeli złożony wniosek nie spełnia wymagań określonych w ust. 1 i 2, wojewoda wzywa

wnioskodawcę do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, pod rygorem zwrotu wniosku.

Bieg terminu, o którym mowa w ust. 4, ulega zawieszeniu do dnia usunięcia braków.

4.

Rozpatrzenie wniosku następuje w terminie miesiąca od dnia doręczenia wojewodzie wniosku

spełniającego wymagania określone w ust. 1 i 2.

5.

W sprawach szczególnie skomplikowanych termin rozpatrzenia wniosku może ulec wydłużeniu,

nie dłużej niż o 30 dni, a w przypadku zlecenia sporządzenia dodatkowej wyceny nieruchomości

lub wystąpienia w trybie, o którym mowa w art. 157 ust. 1 lub 4, o czas niezbędny

na wykonanie tych czynności. O przyczynie wydłużenia terminu rozpatrzenia wniosku

wojewoda zawiadamia wnioskodawcę.

6.

Zgoda może być wydana z zastrzeżeniem warunków.

7.

W przypadku zgody wydanej z zastrzeżeniem warunków wojewoda jest obowiązany do pisemnego

uzasadnienia.

8.

W razie dokonania czynności prawnej z naruszeniem lub w celu obejścia obowiązku określonego

w ust. 1, o nieważności czynności prawnej orzeka sąd także na żądanie wojewody.

1.

Do gminnego zasobu nieruchomości należą nieruchomości, które stanowią przedmiot własności

gminy i nie zostały oddane w użytkowanie wieczyste, oraz nieruchomości będące przedmiotem

użytkowania wieczystego gminy.

2.

Na cele rozwojowe gmin i zorganizowanej działalności inwestycyjnej, a w szczególności

na realizację budownictwa mieszkaniowego oraz związanych z tym budownictwem urządzeń

infrastruktury technicznej, a także na realizację innych celów publicznych mogą być

wykorzystywane gminne zasoby nieruchomości.

3.

Podstawą tworzenia gminnych zasobów nieruchomości są studia uwarunkowań i kierunków

zagospodarowania przestrzennego gmin uchwalane na podstawie przepisów o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym.

1.

Gminnym zasobem nieruchomości gospodaruje wójt, burmistrz albo prezydent miasta.

2

Gospodarowanie zasobem polega w szczególności na wykonywaniu czynności, o których

mowa w art. 23 ust. 1, a ponadto na sporządzaniu planów wykorzystania zasobu, przygotowywaniu

opracowań geodezyjno-prawnych i projektowych, dokonywaniu podziałów oraz scaleń i

podziałów nieruchomości, a także wyposażaniu ich, w miarę możliwości, w niezbędne

urządzenia infrastruktury technicznej.

2a

Plany wykorzystania zasobu, o których mowa w ust. 2, opracowuje się na okres 3 lat.

Plany zawierają w szczególności

1)

zestawienie powierzchni nieruchomości zasobu oraz nieruchomości oddanych w użytkowanie

wieczyste;

2)

prognozę

a)

dotyczącą udostępnienia nieruchomości zasobu oraz nabywania nieruchomości do zasobu,

b)

poziomu wydatków związanych z udostępnieniem nieruchomości zasobu oraz nabywaniem

nieruchomości do zasobu,

c)

wpływów osiąganych z opłat z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości oddanych

w użytkowanie wieczyste oraz opłat z tytułu trwałego zarządu nieruchomości,

d)

dotyczącą aktualizacji opłat z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości oddanych

w użytkowanie wieczyste oraz opłat z tytułu trwałego zarządu nieruchomości;

3)

program zagospodarowania nieruchomości zasobu.

3.

(uchylony)

Do powiatowego zasobu nieruchomości należą nieruchomości, które stanowią przedmiot

własności powiatu i nie zostały oddane w użytkowanie wieczyste, oraz nieruchomości

będące przedmiotem użytkowania wieczystego powiatu.

Powiatowym zasobem nieruchomości gospodaruje zarząd powiatu. Przepisy art. 25 ust.

2 i 2a stosuje się odpowiednio.

Do wojewódzkiego zasobu nieruchomości należą nieruchomości, które stanowią przedmiot

własności województwa i nie zostały oddane w użytkowanie wieczyste, oraz nieruchomości

będące przedmiotem użytkowania wieczystego województwa.

Wojewódzkim zasobem nieruchomości gospodaruje zarząd województwa. Przepisy art. 25

ust. 2 i 2a stosuje się odpowiednio.

1.

Granice między nieruchomościami nabywanymi na własność Skarbu Państwa lub na własność

jednostki samorządu terytorialnego przyjmuje się według istniejącego stanu prawnego,

a jeżeli stanu takiego nie można stwierdzić, według stanu uwidocznionego w katastrze

nieruchomości.

2.

W razie sporu co do przebiegu linii granicznych, o których mowa w ust. 1, nie wstrzymuje

się czynności związanych z nabyciem nieruchomości, co nie wyłącza roszczeń pomiędzy

właścicielami nieruchomości, których granice zostały ustalone w sposób, o którym mowa

w ust. 1.

Sprzedaż nieruchomości albo oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości gruntowej

wymaga zawarcia umowy w formie aktu notarialnego. Oddanie nieruchomości gruntowej

w użytkowanie wieczyste i przeniesienie tego prawa w drodze umowy wymaga wpisu w księdze

wieczystej.

1.

Sprzedaż nieruchomości albo oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości gruntowej

następuje w drodze przetargu lub w drodze bezprzetargowej, stosownie do przepisów

rozdziału 4 niniejszego działu.

2.

Warunki zbycia nieruchomości w drodze przetargu obwieszcza się w ogłoszeniu o przetargu.

Warunki zbycia nieruchomości w drodze bezprzetargowej ustala się w rokowaniach przeprowadzanych

z nabywcą.

3.

Protokół z przeprowadzonego przetargu oraz protokół z rokowań przy zbyciu w drodze

bezprzetargowej stanowią podstawę do zawarcia umowy.

1.

W umowie o oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste ustala się okres

użytkowania wieczystego zależnie od celu, na który nieruchomość gruntowa zostaje oddana

w użytkowanie wieczyste, oraz określa się sposób korzystania z nieruchomości, stosownie

do art. 236 i art. 239 Kodeksu cywilnego.

2.

Jeżeli przedmiotem umowy o oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste

jest nieruchomość wpisana do rejestru zabytków, przy określaniu sposobu korzystania

z tej nieruchomości można nałożyć, w razie potrzeby, na nabywcę obowiązek odbudowy

lub remontu położonych na niej zabytkowych obiektów budowlanych, w terminie określonym

w umowie.

Postanowienia umowy o oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste dotyczące

sposobu korzystania z tej nieruchomości podlegają ujawnieniu w księdze wieczystej.

Oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości gruntowej zabudowanej następuje z równoczesną

sprzedażą położonych na tej nieruchomości budynków i innych urządzeń.

1.

Nieruchomość gruntowa oddana w użytkowanie wieczyste może być sprzedana wyłącznie

użytkownikowi wieczystemu, z zastrzeżeniem ust. 1a i ust. 3.

1a.

Nieruchomość gruntowa stanowiąca własność Skarbu Państwa może być sprzedana użytkownikowi

wieczystemu za zgodą wojewody. Zgody wojewody nie wymaga sprzedaż na rzecz użytkownika

wieczystego nieruchomości, o których mowa w art. 51 ust. 2 i art. 57 ust. 1.

2.

Z dniem zawarcia umowy sprzedaży nieruchomości wygasa, z mocy prawa, uprzednio ustanowione

prawo użytkowania wieczystego. Przepisu art. 241 Kodeksu cywilnego nie stosuje się.

3.

W odniesieniu do nieruchomości gruntowej oddanej w użytkowanie wieczyste przeniesienie

własności tej nieruchomości, w drodze umowy, między Skarbem Państwa a jednostką samorządu

terytorialnego oraz między jednostkami samorządu terytorialnego może nastąpić za powiadomieniem

jej użytkownika wieczystego.

1.

Użytkowanie wieczyste wygasa z upływem okresu ustalonego w umowie albo przez rozwiązanie

umowy przed upływem tego okresu.

2.

W razie wygaśnięcia użytkowania wieczystego na skutek upływu okresu ustalonego w umowie

albo na skutek rozwiązania umowy przed upływem tego okresu, użytkownikowi wieczystemu

przysługuje wynagrodzenie za wzniesione przez niego lub nabyte na własność budynki

i inne urządzenia. Wynagrodzenie powinno być równe wartości tych budynków i urządzeń

określonej na dzień wygaśnięcia użytkowania wieczystego. Za budynki i inne urządzenia

wzniesione wbrew postanowieniom umowy wynagrodzenie nie przysługuje.

3.

Właściwy organ może żądać rozwiązania umowy użytkowania wieczystego przed upływem

ustalonego okresu stosownie do art. 240 Kodeksu cywilnego, jeżeli użytkownik wieczysty korzysta z tej nieruchomości w sposób sprzeczny z ustalonym

w umowie, a w szczególności, jeżeli nie zabudował jej w ustalonym terminie.

3a.

W razie rozwiązania umowy użytkowania wieczystego przed upływem okresu ustalonego

w umowie zwraca się sumę opłat rocznych wniesionych z tego tytułu za niewykorzystany

okres użytkowania wieczystego. Opłaty podlegają waloryzacji. Maksymalna wysokość kwoty

podlegającej zwrotowi nie może przekraczać wartości prawa użytkowania wieczystego

określonej na dzień rozwiązania umowy.

4.

Przepisy ust. 1-3a stosuje się odpowiednio do użytkowania wieczystego nabytego w inny

sposób niż w drodze umowy zawartej w formie aktu notarialnego.

1.

W przypadku zbywania nieruchomości osobom fizycznym i prawnym pierwszeństwo w ich

nabyciu, z zastrzeżeniem art. 216a, przysługuje osobie, która spełnia jeden z następujących

warunków

1)

przysługuje jej roszczenie o nabycie nieruchomości z mocy niniejszej ustawy lub odrębnych

przepisów, jeżeli złoży wniosek o nabycie przed upływem terminu określonego w wykazie,

o którym mowa w art. 35 ust. 1; termin złożenia wniosku nie może być krótszy niż 6

tygodni, licząc od dnia wywieszenia wykazu;

2)

jest poprzednim właścicielem zbywanej nieruchomości pozbawionym prawa własności tej

nieruchomości przed dniem 5 grudnia 1990 r. albo jego spadkobiercą, jeżeli złoży wniosek

o nabycie przed upływem terminu określonego w wykazie, o którym mowa w art. 35 ust.

1; termin złożenia wniosku nie może być krótszy niż 6 tygodni, licząc od dnia wywieszenia

wykazu;

3)

jest najemcą lokalu mieszkalnego, a najem został nawiązany na czas nieoznaczony.

2.

W przypadku zbiegu uprawnień do pierwszeństwa w nabyciu, stosuje się kolejność wymienioną

w ust. 1.

3.

Zbycie nieruchomości nie może nastąpić, jeżeli toczy się postępowanie administracyjne

dotyczące prawidłowości nabycia nieruchomości przez Skarb Państwa lub jednostkę samorządu

terytorialnego.

4.

Osobom, o których mowa w ust. 1 pkt 3, doręcza się zawiadomienie w formie pisemnej

o przeznaczeniu nieruchomości do zbycia oraz o przysługującym im pierwszeństwie w

nabyciu tej nieruchomości, pod warunkiem złożenia wniosków o nabycie w terminie określonym

w zawiadomieniu.Kodeksu postępowania administracyjnego.

5.

Osoby, o których mowa w ust. 1 i ust. 6, korzystają z pierwszeństwa w nabyciu nieruchomości,

jeżeli złożą oświadczenie, że wyrażają zgodę na cenę ustaloną w sposób określony w

ustawie.

6

Wojewoda w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa, a odpowiednia

rada lub sejmik w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność jednostki samorządu

terytorialnego, mogą przyznać, odpowiednio w drodze zarządzenia lub uchwały, pierwszeństwo

w nabywaniu lokali ich najemcom lub dzierżawcom, z wyłączeniem nieruchomości, o których

mowa w art. 57 ust. 1 i art. 60 ust. 1.

6a.

Przepis ust. 6 stosuje się do budynków mieszkalnych lub użytkowych, stanowiących w

całości przedmiot najmu lub dzierżawy.

6b.

W przypadku realizacji pierwszeństwa, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, ust. 6 lub ust.

6a, przedmiotem zbycia powinna być nieruchomość wraz z gruntem niezbędnym do racjonalnego

korzystania z budynku.

7.

Zbycie nieruchomości zabudowanej domem wielolokalowym na rzecz innych osób niż wymienione

w ust. 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić z pominięciem pierwszeństwa w nabyciu lokali

mieszkalnych przysługującego najemcom tych lokali.

8.

Przepisów ust. 1 i 7 nie stosuje się, jeżeli zbycie następuje między Skarbem Państwa

a jednostką samorządu terytorialnego albo między tymi jednostkami dla realizacji celów

publicznych.

1

Właściwy organ sporządza i podaje do publicznej wiadomości wykaz nieruchomości przeznaczonych

do zbycia lub oddania w użytkowanie, najem, dzierżawę lub użyczenie.

1a

Minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego

oraz mieszkalnictwa w odniesieniu do nieruchomości, o których mowa w art. 57 ust.

1, oraz do nieruchomości ujętych w ewidencji, o której mowa w art. 60 ust. 2 pkt 1,

sporządza i podaje do publicznej wiadomości wykaz nieruchomości przeznaczonych do

sprzedaży, do oddania w użytkowanie, najem lub dzierżawę. Minister właściwy do spraw

budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa zamieszcza

wykaz na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej przez okres 21 dni, a

ponadto informację o zamieszczeniu tego wykazu podaje do publicznej wiadomości przez

ogłoszenie w prasie lokalnej o zasięgu obejmującym co najmniej powiat na terenie którego

położona jest nieruchomość.

1b.

Obowiązek, o którym mowa w ust. 1 i 1a, nie dotyczy oddania nieruchomości w najem,

dzierżawę lub użyczenie na czas oznaczony do 3 miesięcy.

2.

W wykazie, o którym mowa w ust. 1 i 1a, określa się odpowiednio

1)

oznaczenie nieruchomości według księgi wieczystej oraz katastru nieruchomości;

2)

powierzchnię nieruchomości;

3)

opis nieruchomości;

4)

przeznaczenie nieruchomości i sposób jej zagospodarowania;

5)

termin zagospodarowania nieruchomości;

6)

cenę nieruchomości;

7)

wysokość stawek procentowych opłat z tytułu użytkowania wieczystego;

8)

wysokość opłat z tytułu użytkowania, najmu lub dzierżawy;

9)

terminy wnoszenia opłat;

10)

zasady aktualizacji opłat;

11

informacje o przeznaczeniu do zbycia lub oddania w użytkowanie, najem, dzierżawę lub

użyczenie;

12)

termin do złożenia wniosku przez osoby, którym przysługuje pierwszeństwo w nabyciu

nieruchomości na podstawie art. 34 ust. 1 pkt 1 i pkt 2.

3.

Ustanawianie odrębnej własności lokali w domach wielolokalowych, wchodzących w skład

nieruchomości, następuje na zasadach określonych w ustawie z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali

(Dz. U. z 2015 r. poz. 1892 oraz z 2017 r. poz. 1529).

4.

(uchylony)

W przypadkach naruszenia przez właściwy organ albo ministra właściwego do spraw budownictwa,

planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa w odniesieniu do

nieruchomości, o których mowa w art. 57 ust. 1, oraz do nieruchomości ujętych w ewidencji,

o której mowa w art. 60 ust. 2 pkt 1, przepisów art. 34 ust. 1-5 i 7 Skarb Państwa

lub jednostka samorządu terytorialnego ponoszą odpowiedzialność na zasadach ogólnych.

Do postępowań w sprawach dotyczących inwestycji w zakresie infrastruktury dostępowej,

wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy decyzją ostateczną,

stosuje się przepisy dotychczasowe. Inwestor może jednak złożyć wniosek do organu

prowadzącego postępowanie o zastosowanie przepisów ustawy.

1.

Z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, nieruchomości są sprzedawane lub oddawane w użytkowanie

wieczyste w drodze przetargu.

2.

Nieruchomość jest zbywana w drodze bezprzetargowej, jeżeli

1)

jest zbywana na rzecz osoby, której przysługuje pierwszeństwo w jej nabyciu, stosownie

do art. 34;

2)

zbycie następuje między Skarbem Państwa a jednostką samorządu terytorialnego oraz

między tymi jednostkami;

3)

jest zbywana na rzecz osób, o których mowa w art. 68 ust. 1 pkt 2;

4)

zbycie następuje w drodze zamiany lub darowizny;

5)

sprzedaż nieruchomości następuje na rzecz jej użytkownika wieczystego;

6)

przedmiotem zbycia jest nieruchomość lub jej części, jeśli mogą poprawić warunki zagospodarowania

nieruchomości przyległej, stanowiącej własność lub oddanej w użytkowanie wieczyste

osobie, która zamierza tę nieruchomość lub jej części nabyć, jeżeli nie mogą być zagospodarowane

jako odrębne nieruchomości;

7)

ma stanowić wkład niepieniężny (aport) do spółki albo wyposażenie nowo tworzonej państwowej

lub samorządowej osoby prawnej, lub majątek tworzonej fundacji;

8)

jest zbywana na rzecz zarządzającego specjalną strefą ekonomiczną, na której terenie

jest położona;

9)

przedmiotem zbycia jest udział w nieruchomości, a zbycie następuje na rzecz innych

współwłaścicieli nieruchomości;

10)

jest zbywana na rzecz kościołów i związków wyznaniowych, mających uregulowane stosunki

z państwem, na cele działalności sakralnej;

11)

jest sprzedawana partnerowi prywatnemu lub spółce, o której mowa w art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o partnerstwie publiczno-prywatnym, jeżeli sprzedaż stanowi wniesienie wkładu własnego podmiotu publicznego, a wybór

partnera prywatnego nastąpił w trybie przewidzianym w art. 4 ust. 1 lub 2 powołanej

ustawy;

12)

jest zbywana na rzecz podmiotów, o których mowa w art. 61 ust. 1;

13)

jest zbywana na rzecz spółki celowej utworzonej na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy

w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1372) lub właściwych podmiotów wymienionych w art. 17 ust. 2 tej ustawy, realizujących

przedsięwzięcia Euro 2012, w celu ich wykonania, w sytuacji gdy jej nabycie przez

Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego nastąpiło w trybie przepisów

ustawy z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy

w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012;

14)

jest zbywana na rzecz inwestora realizującego inwestycję w zakresie budowy obiektu

energetyki jądrowej zgodnie z przepisami ustawy z dnia 29 czerwca 2011 r. o przygotowaniu i realizacji inwestycji w zakresie

obiektów energetyki jądrowej oraz inwestycji towarzyszących

(Dz. U. z 2017 r. poz. 552 i 1566);

15)

jest zbywana na rzecz inwestora realizującego inwestycję w zakresie terminalu lub

inwestycję towarzyszącą zgodnie z przepisami ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o inwestycjach w zakresie terminalu regazyfikacyjnego

skroplonego gazu ziemnego w Świnoujściu

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2302);

16)

jest zbywana na rzecz inwestora realizującego strategiczną inwestycję w zakresie sieci

przesyłowej zgodnie z przepisami ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji

w zakresie sieci przesyłowych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1812 oraz z 2017 r. poz. 635 i 1566);

17

jest zbywana na rzecz inwestora realizującego inwestycję w zakresie infrastruktury

dostępowej realizowanej na podstawie ustawy z dnia 24 lutego 2017 r. o inwestycjach w zakresie budowy drogi wodnej łączącej

Zalew Wiślany z Zatoką Gdańską

(Dz. U. poz. 820);

18

jest zbywana na rzecz Krajowego Zasobu Nieruchomości.

3

Wojewoda albo minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania

przestrzennego oraz mieszkalnictwa - w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność

Skarbu Państwa, albo odpowiednia rada lub odpowiedni sejmik - w odniesieniu do nieruchomości

stanowiących własność jednostki samorządu terytorialnego, odpowiednio w drodze zarządzenia

lub uchwały, mogą zwolnić z obowiązku zbycia w drodze przetargu nieruchomości przeznaczone

pod budownictwo mieszkaniowe lub na realizację urządzeń infrastruktury technicznej

albo innych celów publicznych, jeżeli cele te będą realizowane przez podmiot, dla

którego są to cele statutowe i którego dochody przeznacza się w całości na działalność

statutową.

3a

Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio w odniesieniu do nieruchomości

1)

oddanych w dzierżawę albo użytkowanie, jeżeli o nabycie nieruchomości ubiega się osoba,

która dzierżawi albo użytkuje nieruchomość nieprzerwanie przez okres co najmniej 10

lat, a nieruchomość została zabudowana na podstawie zezwolenia na budowę lub zabudowa

została zalegalizowana zgodnie z procedurami przewidzianymi w odrębnych przepisach;

2)

w stosunku do których wygasło użytkowanie wieczyste na skutek upływu okresu ustalonego

w umowie lub decyzji administracyjnej, jeżeli o nabycie nieruchomości ubiega się dotychczasowy

użytkownik wieczysty nieruchomości albo jego spadkobierca.

3b

Przepisu ust. 3 nie stosuje się, jeżeli o nabycie nieruchomości ubiega się więcej

niż jeden podmiot spełniający warunki określone w tym przepisie.

4.

Zawarcie umów użytkowania, najmu lub dzierżawy na czas oznaczony dłuższy niż 3 lata

lub na czas nieoznaczony następuje w drodze przetargu. Wojewoda albo odpowiednia rada

lub sejmik mogą wyrazić zgodę na odstąpienie od obowiązku przetargowego trybu zawarcia

tych umów.

4a.

Umowy użytkowania, najmu lub dzierżawy na czas oznaczony dłuższy niż 3 lata lub na

czas nieoznaczony zawiera się w drodze bezprzetargowej, jeżeli użytkownikiem, najemcą

lub dzierżawcą nieruchomości jest organizacja pożytku publicznego lub użytkownikiem

nieruchomości jest stowarzyszenie ogrodowe w rozumieniu ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach działkowych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2176).

5

Minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego

oraz mieszkalnictwa może odstąpić od obowiązku przetargowego trybu zawarcia umów,

o których mowa w ust. 3 i 4, w odniesieniu do nieruchomości, o których mowa w art.

57 ust. 1, oraz do nieruchomości ujętych w ewidencji, o której mowa w art. 60 ust.

2 pkt 1, bez konieczności odpowiednio zwolnienia z obowiązku lub wyrażenia zgody przez

wojewodę.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1

Przetarg ogłasza, organizuje i przeprowadza właściwy organ albo minister właściwy

do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa

w odniesieniu do nieruchomości, o których mowa w art. 57 ust. 1, oraz do nieruchomości

ujętych w ewidencji, o której mowa w art. 60 ust. 2 pkt 1.

2.

Ogłoszenie o przetargu podaje się do publicznej wiadomości nie wcześniej niż po upływie

terminów, o których mowa w art. 34 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 4. W ogłoszeniu o przetargu

podaje się informacje zamieszczone w wykazie oraz czas, miejsce i warunki przetargu,

a w razie ogłoszenia kolejnego przetargu lub rokowań, również terminy przeprowadzenia

poprzednich przetargów. Ogłoszenie o przetargu wywiesza się w siedzibie właściwego

urzędu, a ponadto informację o ogłoszeniu przetargu podaje się do publicznej wiadomości

w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, a także na stronach internetowych

właściwego urzędu.

3.

Przed ogłoszeniem o przetargu rozpatruje się wnioski osób uprawnionych do nabycia

nieruchomości w drodze bezprzetargowej. W przypadku pozytywnego rozpatrzenia wniosku,

informacji o nieruchomości, której ten wniosek dotyczy, nie zamieszcza się w ogłoszeniu

o przetargu.

4

Właściwy organ albo minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania

przestrzennego oraz mieszkalnictwa w odniesieniu do nieruchomości, o których mowa

w art. 57 ust. 1, oraz do nieruchomości ujętych w ewidencji, o której mowa w art.

60 ust. 2 pkt 1, może odwołać ogłoszony przetarg jedynie z ważnych powodów, niezwłocznie

podając informację o odwołaniu przetargu do publicznej wiadomości, w sposób określony

w ust. 2. W informacji podaje się także przyczynę odwołania przetargu.

1

Jeżeli pierwszy przetarg zakończył się wynikiem negatywnym, w okresie nie krótszym

niż 30 dni, ale nie dłuższym niż 6 miesięcy, licząc od dnia jego zamknięcia, przeprowadza

się drugi przetarg, w którym właściwy organ albo minister właściwy do spraw budownictwa,

planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa, w odniesieniu do

nieruchomości, o których mowa w art. 57 ust. 1, oraz do nieruchomości ujętych w ewidencji,

o której mowa w art. 60 ust. 2 pkt 1, może obniżyć cenę wywoławczą nieruchomości ustaloną

przy ogłoszeniu pierwszego przetargu, stosownie do art. 67 ust. 2 pkt 2.

2

Jeżeli drugi przetarg zakończył się wynikiem negatywnym, właściwy organ albo minister

właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa

w odniesieniu do nieruchomości, o których mowa w art. 57 ust. 1, oraz do nieruchomości

ujętych w ewidencji, o której mowa w art. 60 ust. 2 pkt 1, w okresie nie krótszym

niż 30 dni, ale nie dłuższym niż 6 miesięcy, licząc od dnia jego zamknięcia, może

zbyć nieruchomość w drodze rokowań albo organizować kolejne przetargi. Przy ustalaniu

warunków kolejnych przetargów stosuje się zasady obowiązujące przy organizowaniu drugiego

przetargu.

3.

W przypadku zachowania terminów, o których mowa w ust. 1 i 2, właściwy organ nie ma

obowiązku ponownego sporządzania wykazu nieruchomości przeznaczonych do sprzedaży

lub oddania w użytkowanie wieczyste.

1.

Przetarg przeprowadza się w formie

1)

przetargu ustnego nieograniczonego;

2)

przetargu ustnego ograniczonego;

3)

przetargu pisemnego nieograniczonego;

4)

przetargu pisemnego ograniczonego.

2.

Przetarg ustny ma na celu uzyskanie najwyższej ceny. Przetarg pisemny ma na celu wybór

najkorzystniejszej oferty.

2a.

Przetarg ograniczony organizuje się, jeżeli warunki przetargowe mogą być spełnione

tylko przez ograniczoną liczbę osób.

3.

O zastosowanej formie przetargu decyduje jego organizator.

4.

Przetarg uważa się za zakończony wynikiem negatywnym, jeżeli nikt nie przystąpił do

przetargu ustnego lub żaden z uczestników nie zaoferował postąpienia ponad cenę wywoławczą

albo jeżeli w przetargu pisemnym nie wpłynęła ani jedna oferta lub żaden z uczestników

nie zaoferował ceny wyższej od wywoławczej, a także jeżeli komisja przetargowa stwierdziła,

że żadna oferta nie spełnia warunków przetargu.

5

Uczestnik przetargu może, w terminie 7 dni od dnia ogłoszenia wyniku przetargu ustnego

lub doręczenia zawiadomienia o wyniku przetargu pisemnego, zaskarżyć czynności związane

z przeprowadzeniem przetargu do wojewody, jeżeli przetarg dotyczy nieruchomości Skarbu

Państwa, albo do organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli przetarg

dotyczy nieruchomości stanowiących własność tej jednostki. Jeżeli przetarg dotyczy

nieruchomości, o których mowa w art. 57 ust. 1, oraz nieruchomości ujętych w ewidencji,

o której mowa w art. 60 ust. 2 pkt 1, uczestnik przetargu może zaskarżyć czynności

związane z przeprowadzeniem przetargu do ministra właściwego do spraw budownictwa,

planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa.

1.

Organizator przetargu jest obowiązany zawiadomić osobę ustaloną jako nabywca nieruchomości

o miejscu i terminie zawarcia umowy sprzedaży lub oddania w użytkowanie wieczyste

nieruchomości, najpóźniej w ciągu 21 dni od dnia rozstrzygnięcia przetargu. Wyznaczony

termin nie może być krótszy niż 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia.

2.

Jeżeli osoba ustalona jako nabywca nieruchomości nie przystąpi bez usprawiedliwienia

do zawarcia umowy w miejscu i w terminie podanych w zawiadomieniu, o którym mowa w

ust. 1, organizator przetargu może odstąpić od zawarcia umowy, a wpłacone wadium nie

podlega zwrotowi. W zawiadomieniu zamieszcza się informację o tym uprawnieniu.

1.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób i tryb przeprowadzania przetargów

na zbycie nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa lub własność jednostek

samorządu terytorialnego oraz przeprowadzania rokowań po drugim przetargu, uwzględniając

konieczność zapewnienia jawności i jednolitości postępowania, równego dostępu do udziału

w przetargu, uzyskania najkorzystniejszego wyniku przetargu.

2.

Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, Rada Ministrów ustali

1)

wysokość wadium oraz terminy i formy jego wnoszenia i zwrotu;

2)

sposób, terminy i treść ogłoszenia przetargu;

3)

tryb powoływania, skład i sposób działania komisji przetargowej oraz organy właściwe

do powołania tej komisji;

4)

sposób sporządzania oraz treść protokołu z przeprowadzonego przetargu;

5)

tryb postępowania w przypadku zaskarżenia przetargu;

6)

tryb postępowania przy przeprowadzaniu poszczególnych rodzajów przetargów oraz warunki

organizowania przetargu ograniczonego;

7)

tryb postępowania przy przeprowadzaniu rokowań po drugim przetargu.

1.

Trwały zarząd jest formą prawną władania nieruchomością przez jednostkę organizacyjną.

2.

Jednostka organizacyjna ma prawo, z zastrzeżeniem ust. 6, korzystania z nieruchomości

oddanej w trwały zarząd, a w szczególności do

1)

korzystania z nieruchomości w celu prowadzenia działalności należącej do zakresu jej

działania;

2

zabudowy, odbudowy, rozbudowy, nadbudowy, przebudowy, remontu lub rozbiórki obiektu

budowlanego na nieruchomości, zgodnie z przepisami prawa budowlanego, za zgodą organu nadzorującego;

3)

oddania nieruchomości lub jej części w najem, dzierżawę albo użyczenie na czas nie

dłuższy niż czas, na który został ustanowiony trwały zarząd, z równoczesnym zawiadomieniem

właściwego organu i organu nadzorującego, jeżeli umowa jest zawierana na czas oznaczony

do 3 lat, albo za zgodą tych organów, jeżeli umowa jest zawierana na czas oznaczony

dłuższy niż 3 lata lub czas nieoznaczony, jednak na okres nie dłuższy niż czas, na

który został ustanowiony trwały zarząd; zgoda jest wymagana również w przypadku, gdy

po umowie zawartej na czas oznaczony strony zawierają kolejne umowy, których przedmiotem

jest ta sama nieruchomość.

3.

(uchylony)

4.

Jednostka organizacyjna ma prawo wypowiedzenia, za zgodą organu nadzorującego, każdej

umowy najmu, dzierżawy i użyczenia nieruchomości lub jej części, obciążających nieruchomość

objętą trwałym zarządem, z zachowaniem trzymiesięcznego terminu wypowiedzenia.

4a

Zgoda, o której mowa w ust. 2 pkt 2 i 3, a także w art. 47 ust. 1, art. 48 ust. 1

i art. 60 ust. 2 pkt 12, nie jest wymagana w przypadku instytucji wymienionych w art.

60 ust. 1 pkt 1 oraz Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.

5.

Nieruchomości stanowiące przedmiot własności lub przedmiot użytkowania wieczystego

Skarbu Państwa oddaje się w trwały zarząd państwowej jednostce organizacyjnej, a nieruchomości

stanowiące przedmiot własności lub przedmiot użytkowania wieczystego jednostki samorządu

terytorialnego - odpowiedniej samorządowej jednostce organizacyjnej, chyba że odrębne

przepisy stanowią inaczej.

6.

Wojewoda albo odpowiednia rada lub sejmik mogą ustalić, odpowiednio w drodze zarządzenia

lub uchwały, szczegółowe warunki korzystania z nieruchomości przez jednostki organizacyjne.

1.

Trwały zarząd ustanawia się na czas nieoznaczony lub czas oznaczony.

2.

Z wnioskiem o ustanowienie trwałego zarządu występuje jednostka organizacyjna.

1

Trwały zarząd na rzecz jednostki organizacyjnej ustanawia właściwy organ, w drodze

decyzji, z zastrzeżeniem art. 60 ust. 3.

2.

Decyzja o ustanowieniu trwałego zarządu powinna zawierać

1)

nazwę i siedzibę jednostki organizacyjnej, na rzecz której jest ustanawiany trwały

zarząd;

2)

oznaczenie nieruchomości według księgi wieczystej oraz według katastru nieruchomości;

3)

powierzchnię oraz opis nieruchomości;

4)

przeznaczenie nieruchomości i sposób jej zagospodarowania;

5)

cel, na jaki nieruchomość została oddana w trwały zarząd;

6)

termin zagospodarowania nieruchomości;

7

cenę nieruchomości i opłatę z tytułu trwałego zarządu, jeżeli trwały zarząd ustanawiany

jest odpłatnie;

8

możliwość aktualizacji opłaty z tytułu trwałego zarządu, jeżeli trwały zarząd ustanawiany

jest odpłatnie;

9)

czas, na który trwały zarząd został ustanowiony.

2a.

W przypadku nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków, w decyzji o ustanowieniu

trwałego zarządu można nałożyć, w miarę potrzeby, na jednostkę organizacyjną obowiązek

odbudowy lub remontu położonych na tej nieruchomości zabytkowych obiektów budowlanych,

w terminie określonym w decyzji.

3.

Objęcie nieruchomości w trwały zarząd następuje na podstawie protokołu zdawczo-odbiorczego.

1.

Trwały zarząd wygasa z upływem okresu, na który został ustanowiony, albo na skutek

wydania decyzji właściwego organu o jego wygaśnięciu.

2.

Właściwy organ może z urzędu wydać decyzję o wygaśnięciu trwałego zarządu w odniesieniu

do nieruchomości lub jej części w razie stwierdzenia, że

1)

nieruchomość nie została zagospodarowana zgodnie z decyzją o ustanowieniu trwałego

zarządu;

2)

jednostka organizacyjna nie zawiadomiła właściwego organu o oddaniu nieruchomości

lub jej części w najem, dzierżawę albo o użyczeniu lub nie uzyskała zgody, o której

mowa w art. 43 ust. 2 pkt 3;

3)

nieruchomość jest wykorzystywana niezgodnie z jej przeznaczeniem określonym w decyzji,

o której mowa w art. 45;

4)

sposób korzystania z nieruchomości pogarsza stan środowiska w stopniu zagrażającym

życiu, zdrowiu lub mieniu;

5)

przeznaczenie nieruchomości w planie miejscowym uległo zmianie, która nie pozwala

na dalsze wykorzystywanie nieruchomości lub jej części w dotychczasowy sposób, a jednostka

organizacyjna nie ma możliwości zmiany sposobu wykorzystywania nieruchomości;

6)

nieruchomość stała się zbędna na cel określony w decyzji o ustanowieniu trwałego zarządu.

3.

Wygaśnięcie trwałego zarządu jest równoznaczne z wypowiedzeniem umów najmu, dzierżawy

lub użyczenia z zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia, jeżeli nieruchomość,

w stosunku do której wygasł trwały zarząd, była wynajęta, wydzierżawiona lub użyczona.

4.

Decyzja o wygaśnięciu trwałego zarządu przysługującego jednostkom organizacyjnym

1)

resortu obrony narodowej - wymaga zgody wojewody, wydanej w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw obrony narodowej;

2)

resortu spraw wewnętrznych - wymaga zgody wojewody, wydanej w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw wewnętrznych;

3)

resortu sprawiedliwości - wymaga zgody wojewody, wydanej w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw sprawiedliwości;

4)

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub Agencji Wywiadu - wymaga zgody wojewody, wydanej

w porozumieniu odpowiednio z Szefem Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub Szefem

Agencji Wywiadu;

5)

Centralnego Biura Antykorupcyjnego - wymaga zgody wojewody, wydanej w porozumieniu

z Szefem Centralnego Biura Antykorupcyjnego.

Wojewoda lub minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania

przestrzennego oraz mieszkalnictwa może z urzędu wydać decyzję o wygaśnięciu trwałego

zarządu w odniesieniu do nieruchomości lub jej części.

1.

Wszczęte przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy postępowania niezakończone

decyzją ostateczną oraz inne postępowania prowadzone na podstawie ustaw zmienianych

w art. 5, art. 7, art. 8, art. 11, art. 12, art. 14, art. 17, art. 19, art. 21-25,

art. 28, art. 32, art. 35 i art. 37-40 przez Prezesa Agencji Nieruchomości Rolnych,

dyrektora oddziału terenowego Agencji Nieruchomości Rolnych i Agencję Nieruchomości

Rolnych, zwanych dalej „organami ANR”, oraz Prezesa Agencji Rynku Rolnego i dyrektora

oddziału terenowego Agencji Rynku Rolnego, zwanych dalej „organami ARR”, prowadzą,

z dniem wejścia w życie tej ustawy, stosownie do swojej właściwości Dyrektor Generalny

Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa i dyrektor oddziału terenowego Krajowego Ośrodka

Wsparcia Rolnictwa, zwani dalej „organami KOWR”, oraz Prezes Agencji Restrukturyzacji

i Modernizacji Rolnictwa, dyrektor oddziału regionalnego Agencji Restrukturyzacji

i Modernizacji Rolnictwa i kierownik biura powiatowego Agencji Restrukturyzacji i

Modernizacji Rolnictwa, zwani dalej „organami ARiMR”.

1.

Jednostka organizacyjna sprawująca trwały zarząd może zgłosić właściwemu organowi

wniosek o wydanie decyzji o wygaśnięciu tego zarządu do całej nieruchomości lub jej

części, jeżeli stała się dla niej zbędna. Złożenie wniosku powinno być poprzedzone

uzyskaniem zgody organu nadzorującego jednostkę organizacyjną.

2.

Właściwy organ wydaje decyzję o wygaśnięciu trwałego zarządu, na wniosek jednostki

organizacyjnej, po uzyskaniu możliwości zagospodarowania nieruchomości, w ciągu 18

miesięcy od dnia złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1.

3.

W sprawach, o których mowa w ust. 1, nie stosuje się przepisu art. 46 ust. 4.

4

Wydanie nieruchomości następuje na podstawie protokołu zdawczo-odbiorczego.

1.

Właściwy organ może orzec, w drodze decyzji, o przekazaniu trwałego zarządu między

jednostkami organizacyjnymi na ich wniosek, złożony za zgodą organów nadzorujących

te jednostki.

2.

W decyzji, o której mowa w ust. 1, orzeka się o wygaśnięciu trwałego zarządu, dotychczas

sprawowanego przez jednostkę organizacyjną, i jego ustanowieniu na rzecz jednostki

organizacyjnej wnioskującej o przekazanie. W sprawach tych stosuje się przepis art.

45 ust. 3.

3

Jeżeli przekazanie trwałego zarządu przez jednostkę organizacyjną następuje na rzecz

jednostki wymienionej w art. 60 ust. 1, o ustanowieniu i wygaśnięciu trwałego zarządu

orzeka minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego

oraz mieszkalnictwa w odniesieniu do nieruchomości oddanych w trwały zarząd jednostkom

wymienionym w art. 60 ust. 1.

1.

Likwidacja jednostki organizacyjnej sprawującej trwały zarząd nieruchomości powoduje,

z zastrzeżeniem ust. 2, jego wygaśnięcie.

2

Jeżeli likwidacja jednostki organizacyjnej następuje w wyniku przekształceń organizacyjnych,

właściwy organ albo minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania

przestrzennego oraz mieszkalnictwa w odniesieniu do nieruchomości ujętych w ewidencji,

o której mowa w art. 60 ust. 2 pkt 1, orzeka o wygaśnięciu trwałego zarządu przysługującego

likwidowanej jednostce organizacyjnej albo o wygaśnięciu trwałego zarządu przysługującego

likwidowanej jednostce organizacyjnej z równoczesnym ustanowieniem trwałego zarządu

na rzecz jednostek organizacyjnych utworzonych w wyniku tych przekształceń lub na

rzecz jednostek przejmujących zadania jednostki likwidowanej.

Przepisy art. 43-49 stosuje się odpowiednio w przypadku

1)

oddania w trwały zarząd udziału we współwłasności lub użytkowaniu wieczystym nieruchomości

jednej lub kilku jednostkom organizacyjnym;

2)

oddania w trwały zarząd całej nieruchomości kilku jednostkom organizacyjnym w częściach

ułamkowych, z określeniem sposobu korzystania z tej nieruchomości przez poszczególne

jednostki organizacyjne.

Do trwałego zarządu w sprawach nieuregulowanych w ustawie stosuje się odpowiednio

przepisy Kodeksu cywilnego o użytkowaniu.

1

Państwowa osoba prawna oraz państwowa jednostka organizacyjna, z dniem ich utworzenia,

są wyposażane w nieruchomości niezbędne do ich działalności odpowiednio przez ministra

właściwego do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz

mieszkalnictwa, organ założycielski lub przez organ nadzorujący.

2

Wyposażenie polega na przeniesieniu na rzecz państwowej osoby prawnej własności nieruchomości

albo oddaniu jej nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste, użytkowanie, w tym

użytkowanie nieodpłatne, użyczenie lub na oddaniu państwowej jednostce organizacyjnej

nieruchomości w trwały zarząd.

3.

Na wyposażenie, o którym mowa w ust. 1, przeznacza się nieruchomości z zasobu nieruchomości

Skarbu Państwa.

4.

Przy wyposażaniu państwowych osób prawnych przeniesienie własności nieruchomości następuje

nieodpłatnie oraz nie pobiera się pierwszej opłaty z tytułu użytkowania wieczystego.

Minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego

oraz mieszkalnictwa może doposażyć państwową osobę prawną oraz państwową jednostkę

organizacyjną w nieruchomości Skarbu Państwa. Przepis art. 51 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

1.

Na wniosek ministra właściwego do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania

przestrzennego oraz mieszkalnictwa, organu założycielskiego lub organu nadzorującego

starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej lub dyrektor oddziału

Agencji Mienia Wojskowego, wskazuje nieruchomości, które mogą być przeznaczone na

wyposażenie lub doposażenie państwowej osoby prawnej lub państwowej jednostki organizacyjnej.

2.

Starosta wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej lub dyrektor oddziału

Agencji Mienia Wojskowego, przekazują wraz z dokumentacją nieruchomości należące do

zasobu nieruchomości Skarbu Państwa, niezbędne dla potrzeb, o których mowa w ust.

1, ministrowi właściwemu do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego

oraz mieszkalnictwa, na jego wniosek, w terminie 2 miesięcy od dnia złożenia wniosku.

1.

Minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego

oraz mieszkalnictwa lub organ założycielski w akcie o utworzeniu państwowej osoby

prawnej rozstrzyga o wyposażeniu tej osoby w nieruchomości, o których mowa w art. 52, oraz art. 24a ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami

rolnymi Skarbu Państwa.

2.

Minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego

oraz mieszkalnictwa lub organ założycielski, wykonując ustalenia zawarte w akcie o

utworzeniu państwowej osoby prawnej, przenosi na państwową osobę prawną własność nieruchomości

lub oddaje tej osobie nieruchomości gruntowe w użytkowanie wieczyste, użytkowanie,

użyczenie w drodze umowy zawartej w formie aktu notarialnego.

1.

Organ nadzorujący w akcie o utworzeniu państwowej jednostki organizacyjnej wyposaża

tę jednostkę w nieruchomości, o których mowa w art. 52.

2.

Starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, wykonując ustalenia

zawarte w akcie o utworzeniu państwowej jednostki organizacyjnej, oddaje tej jednostce

nieruchomości w trwały zarząd w drodze decyzji.

W razie gdy państwowe osoby prawne albo państwowe jednostki organizacyjne są tworzone

w wyniku podziału istniejących osób prawnych lub jednostek organizacyjnych, nie stosuje

się przepisów art. 52, jeżeli wyposażenie dotyczy nieruchomości, do których prawa

przysługiwały osobom lub jednostkom ulegającym podziałowi.

1.

Minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego

oraz mieszkalnictwa, może nieodpłatnie przejąć na rzecz Skarbu Państwa prawa do nieruchomości

państwowej osoby prawnej, która nie jest spółką, za jej zgodą, i przekazać je na rzecz

innej państwowej osoby prawnej, która nie jest spółką, lub na potrzeby jednostek,

o których mowa w art. 60 ust. 1. Przepis art. 51 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

2.

Przed przejęciem praw do nieruchomości, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy

do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa

występuje o opinię organu nadzorującego państwową osobę prawną.

3.

W przypadku przekazania praw do nieruchomości na rzecz państwowej osoby prawnej, o

którym mowa w ust. 1, osoba ta odpowiada solidarnie z państwową osobą prawną, której

prawa zostały odjęte, za zobowiązania powstałe do dnia przekazania, do wysokości wartości

tej nieruchomości ustalonej według stanu z chwili przekazania, a według cen z chwili

zapłaty. W przypadku niewypłacalności państwowej osoby prawnej, której prawa zostały

odjęte, powstałej wskutek przekazania praw do nieruchomości, a egzekucja z majątku

tej państwowej osoby prawnej okaże się bezskuteczna, Skarb Państwa odpowiada na zasadach

określonych w art. 40 Kodeksu cywilnego.

4.

Przekazanie może nastąpić na wniosek zainteresowanej państwowej osoby prawnej lub

z urzędu.

Przy tworzeniu lub powoływaniu samorządowych osób prawnych lub samorządowych jednostek

organizacyjnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 51 i art. 53-55, z tym że na

wyposażenie tych osób lub jednostek organ wykonawczy gminy, powiatu lub województwa

przeznacza nieruchomości odpowiednio z gminnego, powiatowego lub wojewódzkiego zasobu

nieruchomości.

1.

Prawa do nieruchomości, które pozostały po zlikwidowanej lub sprywatyzowanej państwowej

osobie prawnej, przechodzą z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa odpowiednio z dniem

likwidacji lub z dniem zakończenia prywatyzacji.

2

O sposobie zagospodarowania tych nieruchomości rozstrzyga minister właściwy do spraw

budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa, chyba

że odrębne przepisy stanowią inaczej.

3

Jeżeli minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego

oraz mieszkalnictwa lub inny organ upoważniony na mocy odrębnych przepisów nie zagospodarował

nieruchomości, o których mowa w ust. 1, przekazuje je protokolarnie do zasobu nieruchomości

Skarbu Państwa, Agencji Mienia Wojskowego bądź Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa.

4.

W razie likwidacji lub prywatyzacji samorządowej osoby prawnej stosuje się odpowiednio

ust. 1-3, z tym że nieruchomości, które nie zostały zagospodarowane, organ wykonawczy

jednostki samorządu terytorialnego włącza protokolarnie odpowiednio do gminnego, powiatowego

lub wojewódzkiego zasobu nieruchomości.

5.

Nieruchomości stanowiące własność Skarbu Państwa, w stosunku do których trwały zarząd

wygasł na skutek likwidacji jednostki organizacyjnej, z zastrzeżeniem przepisu art.

49 ust. 2, organ nadzorujący przekazuje protokolarnie do zasobu nieruchomości Skarbu

Państwa, a jeżeli nieruchomości stanowią własność jednostek samorządu terytorialnego,

organ nadzorujący włącza je protokolarnie do zasobu nieruchomości odpowiedniej jednostki

samorządu terytorialnego.

1

Nieruchomości stanowiące własność Skarbu Państwa mogą być wnoszone jako wkład niepieniężny

(aport) do spółki przez ministra właściwego do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania

przestrzennego oraz mieszkalnictwa, w drodze umowy zawartej w formie aktu notarialnego.

2.

W przypadku wnoszenia nieruchomości jako wkładu niepieniężnego (aportu) do spółki,

stosuje się odpowiednio przepis art. 52.

Wojewoda wnioskuje do starosty, wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej,

o przekazanie nieruchomości z zasobu nieruchomości Skarbu Państwa na cel wskazany

we wniosku.

1

Minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego

oraz mieszkalnictwa może wyposażyć fundację lub dokonać darowizny nieruchomości z

zasobu Skarbu Państwa na rzecz fundacji oraz organizacji pożytku publicznego prowadzących

działalność, o której mowa w art. 68 ust. 1 pkt 2, na jej cele statutowe.

2

W przypadku niewykorzystania nieruchomości na cel, na który nieruchomość została darowana,

darowiznę odwołuje się.

3.

Czynność prawna dokonana przez fundację albo organizację pożytku publicznego z naruszeniem

przepisu ust. 2 jest nieważna.

4.

W sprawach, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy art. 51 ust.

2 i 4 oraz art. 52.

5

Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa oraz Agencja Mienia Wojskowego mogą, na warunkach

określonych w ust. 1, wyposażyć fundację lub dokonać na jej rzecz albo na rzecz organizacji

pożytku publicznego darowizny nieruchomości, w stosunku do której wykonują prawa właścicielskie

Skarbu Państwa, po uprzednim uzyskaniu zgody ministra właściwego do spraw budownictwa,

planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa, a w zakresie nieruchomości

wchodzących w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa po uprzednim uzyskaniu

zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi. W przypadku niewykorzystania nieruchomości

na ten cel darowiznę odwołuje się. Przepisy ust. 3 i 4 stosuje się.

6

Zgoda ministra właściwego do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego

oraz mieszkalnictwa, o której mowa w ust. 5, jest wyrażana w formie aktu notarialnego.

1.

Nieruchomościami wchodzącymi w skład zasobu nieruchomości Skarbu Państwa przeznaczonymi

na

1)

potrzeby Kancelarii Sejmu, Kancelarii Senatu, Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej

Polskiej, Trybunału Konstytucyjnego, Rzecznika Praw Obywatelskich, Rzecznika Praw

Dziecka, Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych, Sądu Najwyższego, Naczelnego

Sądu Administracyjnego i wojewódzkich sądów administracyjnych, Najwyższej Izby Kontroli,

Krajowej Rady Sądownictwa, Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, Prokuratury Krajowej,

Krajowego Biura Wyborczego, Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni

przeciwko Narodowi Polskiemu oraz Państwowej Inspekcji Pracy,

2)

potrzeby Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, Rządowego Centrum Legislacji, Prokuratorii

Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej, ministerstw, urzędów centralnych i urzędów wojewódzkich,

3

potrzeby Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, z wyłączeniem rejonów oraz

nieruchomości zajętych pod drogi publiczne lub przeznaczonych na realizację inwestycji

drogowych

- gospodaruje minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania

przestrzennego oraz mieszkalnictwa, z zastrzeżeniem art. 43 ust. 2.

2.

W ramach gospodarowania minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania

przestrzennego oraz mieszkalnictwa

1)

prowadzi, zgodnie z katastrem nieruchomości, ewidencję nieruchomości przeznaczonych

na potrzeby jednostek wymienionych w ust. 1;

2

prowadzi, zgodnie z zasadami prawidłowej gospodarki, politykę planowania w zakresie

nabywania albo przejmowania od starosty, wykonującego zadanie z zakresu administracji

rządowej, wojewody, Agencji Mienia Wojskowego lub Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa

nieruchomości na potrzeby jednostek organizacyjnych, wymienionych w ust. 1, oraz sprzedaży

albo przekazywania do starosty, wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej,

wojewody, Agencji Mienia Wojskowego lub Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa nieruchomości

zbędnych dla potrzeb jednostek organizacyjnych wymienionych w ust. 1;

3)

zapewnia wycenę nieruchomości;

4)

sporządza plan realizacji polityki gospodarowania nieruchomościami Skarbu Państwa

oraz przedkłada go Prezesowi Rady Ministrów celem akceptacji;

5)

dokonuje czynności faktycznych i prawnych związanych z utrzymaniem nieruchomości nieoddanych

w trwały zarząd;

6)

współpracuje z właściwymi organami oraz z innymi organami, które na mocy odrębnych

przepisów gospodarują nieruchomościami Skarbu Państwa;

7

sprzedaje, dokonuje zamiany, a także wydzierżawia, wynajmuje, użycza albo przekazuje

do starosty, wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej, wojewody, Agencji

Mienia Wojskowego lub Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa, nieruchomości, jeżeli

stały się zbędne dla jednostek organizacyjnych wymienionych w ust. 1;

8)

składa wnioski o założenie księgi wieczystej dla nieruchomości Skarbu Państwa oraz

o wpis w księdze wieczystej;

9)

podejmuje czynności w postępowaniach sądowych i administracyjnych, w szczególności

w sprawach dotyczących własności lub innych praw rzeczowych na nieruchomości, o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie,

dotyczących podziału nieruchomości;

10)

podejmuje czynności w sprawach ze stosunku najmu, dzierżawy lub użyczenia, w odniesieniu

do nieruchomości nieoddanych w trwały zarząd;

11)

ustanawia nieodpłatnie trwały zarząd w sposób określony w ust. 3-6;

12)

wyraża zgodę na zawieranie umów najmu, dzierżawy i użyczenia przez jednostki określone

w ust. 1 pkt 2 i 3 na okres powyżej 90 dni w stosunku do powierzchni przekraczającej

10% powierzchni wynajmowanej, dzierżawionej lub użyczanej nieruchomości.

3.

Minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego

oraz mieszkalnictwa oddaje nieodpłatnie, w drodze decyzji, jednostkom organizacyjnym,

o których mowa w ust. 1, w trwały zarząd nieruchomości, o których mowa w ust. 1.

4.

Minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego

oraz mieszkalnictwa może orzec, w drodze decyzji, o przekazaniu trwałego zarządu między

jednostkami organizacyjnymi, o których mowa w ust. 1, na ich wniosek. Przepis art.

48 stosuje się odpowiednio.

5.

Starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, lub wojewoda oraz Agencja

Mienia Wojskowego, przekazuje dokumentację nieruchomości należącej do zasobu nieruchomości

Skarbu Państwa, niezbędnej dla potrzeb jednostek organizacyjnych wymienionych w ust.

1, ministrowi właściwemu do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego

oraz mieszkalnictwa, na jego wniosek, w terminie 2 miesięcy od dnia złożenia wniosku.

Faktyczne wydanie nieruchomości następuje po wydaniu decyzji na podstawie protokołu

zdawczo-odbiorczego.

6

Jeżeli nieruchomości oddane w trwały zarząd jednostkom organizacyjnym, o których mowa

w ust. 1, stały się im zbędne, minister właściwy do spraw budownictwa, planowania

i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa, po uprzednim wydaniu decyzji

o wygaśnięciu trwałego zarządu, rozstrzyga o sposobie zagospodarowania nieruchomości

lub o przekazaniu jej do zasobu, którym gospodaruje starosta, wykonujący zadanie z

zakresu administracji rządowej, lub wojewoda. Nieruchomość może być również przekazana

do Agencji Mienia Wojskowego lub Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa. Do czasu protokolarnego

przekazania nieruchomości nieruchomość jest administrowana przez dotychczasowego trwałego

zarządcę.

(uchylony)

1.

Minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego

oraz mieszkalnictwa prowadzi ewidencję nieruchomości Skarbu Państwa, w tym wszystkich

nieruchomości Skarbu Państwa znajdujących się poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

oraz nieruchomości na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przeznaczonych na potrzeby

przedstawicielstw dyplomatycznych lub konsularnych państw obcych oraz innych przedstawicielstw

i instytucji zrównanych z nimi w zakresie przywilejów i immunitetów na podstawie ustaw,

umów międzynarodowych lub powszechnie obowiązujących zwyczajów międzynarodowych.

2.

Starostowie wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej, wojewodowie oraz

kierownicy jednostek organizacyjnych, na rzecz których ustanowiony został trwały zarząd

w stosunku do nieruchomości Skarbu Państwa, oraz minister właściwy do spraw zagranicznych,

jak również inne organy, jednostki organizacyjne Skarbu Państwa oraz państwowe osoby

prawne, o których mowa w art. 61 ust. 3a, obowiązani są do przekazywania informacji

o wszelkich danych i ich zmianach podlegających ewidencjonowaniu, zgodnie z ust. 1,

w terminie 14 dni od powzięcia informacji o ich wystąpieniu.

3.

Minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego

oraz mieszkalnictwa określi, w drodze rozporządzenia, zakres, tryb i terminy przekazywania

informacji dotyczących nieruchomości, w szczególności zasady ewidencjonowania nieruchomości,

sposób wykazywania posiadania przez Skarb Państwa praw do nieruchomości, zakres informacji

faktycznych i prawnych podlegających ujawnieniu w ewidencji, w szczególności przeznaczenia

nieruchomości w planie miejscowym, a w przypadku braku planu - w studium uwarunkowań

i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, wskazania daty ostatniej aktualizacji

opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości Skarbu Państwa oddanych

w użytkowanie wieczyste lub daty ostatniej aktualizacji opłaty rocznej z tytułu trwałego

zarządu nieruchomości Skarbu Państwa, informacji o zgłoszonych roszczeniach do nieruchomości,

informacji o toczących się postępowaniach administracyjnych i sądowych.

4.

Ewidencja nieruchomości Skarbu Państwa jest prowadzona w formie elektronicznej.

5.

Ewidencja nieruchomości Skarbu Państwa jest jawna.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września 2017 r., z wyjątkiem art. 45, art. 46, art.

49-51, art. 52 ust. 2-5 oraz art. 57 ust. 5 i 6, które wchodzą w życie z dniem następującym

po dniu ogłoszenia niniejszej ustawy.

1.

Przedstawicielstwom dyplomatycznym lub urzędom konsularnym państw obcych oraz innym

przedstawicielstwom i instytucjom zrównanym z nimi w zakresie przywilejów i immunitetów

na podstawie ustaw, umów międzynarodowych lub powszechnie obowiązujących zwyczajów

międzynarodowych nieruchomości Skarbu Państwa mogą być, na zasadzie wzajemności, zbywane

lub oddawane w użytkowanie, dzierżawę lub najem.

2

Umowy z podmiotami, o których mowa w ust. 1, zawiera minister właściwy do spraw zagranicznych.

Minister może udzielić bonifikaty, o której mowa w art. 68 ust. 1 pkt 11.

3

Jednostka samorządu terytorialnego jest obowiązana wskazać i przenieść własność nieruchomości

na rzecz Skarbu Państwa, jeżeli jest ona niezbędna na cele, o których mowa w ust.

1. Umowę przeniesienia nieruchomości na własność Skarbu Państwa zawiera z tą jednostką

starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw zagranicznych.

3a

Minister właściwy do spraw zagranicznych wykonuje uprawnienia przysługujące Skarbowi

Państwa w odniesieniu do nieruchomości znajdujących się poza terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, chyba że z odrębnych przepisów lub czynności prawnych wynika właściwość

innego organu, jednostki organizacyjnej Skarbu Państwa lub państwowej osoby prawnej.

4

W sprawach nieuregulowanych w ust. 1-3 stosuje się odpowiednio przepisy art. 60 ust.

6.

1.

W umowie o oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste ustala się sposób

i termin jej zagospodarowania, w tym termin zabudowy, zgodnie z celem, na który nieruchomość

gruntowa została oddana w użytkowanie wieczyste.

2.

Jeżeli sposób zagospodarowania nieruchomości gruntowej polega na jej zabudowie, ustala

się termin rozpoczęcia lub termin zakończenia zabudowy.

3.

Za rozpoczęcie zabudowy uważa się wybudowanie fundamentów, a za zakończenie zabudowy

wybudowanie budynku w stanie surowym zamkniętym.

4.

Termin, o którym mowa w ust. 1, może być przedłużony na wniosek użytkownika wieczystego,

jeżeli nie mógł być dotrzymany z przyczyn niezależnych od użytkownika.

1.

W razie niedotrzymania terminów zagospodarowania nieruchomości gruntowej, o których

mowa w art. 62, właściwy organ może wyznaczyć termin dodatkowy.

2.

W przypadku niedotrzymania terminów, o których mowa w ust. 1 oraz w art. 62, mogą

być ustalone dodatkowe opłaty roczne obciążające użytkownika wieczystego, niezależnie

od opłat z tytułu użytkowania wieczystego, ustalonych stosownie do przepisów rozdziału

8 działu II.

3.

Wysokość dodatkowej opłaty rocznej, o której mowa w ust. 2, wynosi 10% wartości nieruchomości

gruntowej określonej na dzień ustalenia opłaty za pierwszy rok, po bezskutecznym upływie

terminu jej zagospodarowania, ustalonego w umowie lub decyzji. Za każdy następny rok

opłata podlega zwiększeniu o dalsze 10% tej wartości.

4.

Opłaty, o których mowa w ust. 2, ustala właściwy organ w drodze decyzji.

1.

Obowiązek ponoszenia dodatkowych opłat rocznych powstaje z dniem 1 stycznia roku następującego

po bezskutecznym upływie terminów zagospodarowania nieruchomości gruntowej ustalonych

w umowie lub decyzji.

2.

Opłaty za dany rok wnosi się w terminie do dnia 31 marca każdego roku.

1.

Nie pobiera się dodatkowych opłat rocznych w razie

1)

niewybudowania urządzeń infrastruktury technicznej na obszarze, na którym nieruchomość

gruntowa jest położona, jeżeli do wybudowania tych urządzeń był zobowiązany właściwy

organ, a ich brak uniemożliwiałby korzystanie z obiektów, do których wybudowania został

zobowiązany użytkownik wieczysty na podstawie umowy lub decyzji;

2)

złożenia do właściwego organu wniosku o rozwiązanie umowy o oddanie nieruchomości

gruntowej w użytkowanie wieczyste.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, stosuje się przepisy art. 33 ust. 3 i 3a.

Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się odpowiednio do trwałego zarządu.

1.

Cenę nieruchomości ustala się na podstawie jej wartości.

1a.

Cena lokalu, oznaczonego jako przedmiot odrębnej własności, obejmuje lokal wraz z

pomieszczeniami przynależnymi, w rozumieniu ustawy o własności lokali oraz udział w nieruchomości wspólnej.

2.

Przy sprzedaży nieruchomości w drodze przetargu stosuje się następujące zasady ustalania

cen

1)

cenę wywoławczą w pierwszym przetargu ustala się w wysokości nie niższej niż wartość

nieruchomości;

2)

cenę wywoławczą w drugim przetargu można ustalić w wysokości niższej niż wartość nieruchomości,

jednak nie niższej niż 50% tej wartości;

3)

cenę nieruchomości, którą jest obowiązany zapłacić jej nabywca, ustala się w wysokości

ceny uzyskanej w wyniku przetargu;

4)

jeżeli drugi przetarg zakończył się wynikiem negatywnym, cenę nieruchomości ustala

się w rokowaniach z nabywcą w wysokości nie niższej niż 40% jej wartości.

3.

Przy sprzedaży nieruchomości w drodze bezprzetargowej, o której mowa w art. 37 ust.

2 i 3, cenę nieruchomości ustala się w wysokości nie niższej niż jej wartość, z zastrzeżeniem

ust. 3a.

3a.

Jeżeli nieruchomość jest sprzedawana w drodze bezprzetargowej w celu realizacji roszczeń

przysługujących na mocy niniejszej ustawy lub odrębnych przepisów, cenę nieruchomości

ustala się w wysokości równej jej wartości.

4.

Przepisów ust. 2-3a nie stosuje się przy zbyciu nieruchomości na rzecz podmiotów,

o których mowa w art. 61 ust. 1.

1.

Właściwy organ może udzielić bonifikaty od ceny ustalonej zgodnie z art. 67 ust. 3,

na podstawie odpowiednio zarządzenia wojewody albo uchwały rady lub sejmiku, jeżeli

nieruchomość jest sprzedawana

1)

na cele mieszkaniowe, na realizację urządzeń infrastruktury technicznej oraz innych

celów publicznych;

2)

osobom fizycznym i osobom prawnym, które prowadzą działalność charytatywną, opiekuńczą,

kulturalną, leczniczą, oświatową, naukową, badawczo-rozwojową, wychowawczą, sportową

lub turystyczną, na cele niezwiązane z działalnością zarobkową, a także organizacjom

pożytku publicznego na cel prowadzonej działalności pożytku publicznego;

3)

stowarzyszeniom ogrodowym w rozumieniu ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach działkowych z przeznaczeniem na rodzinne ogrody działkowe;

4)

poprzedniemu właścicielowi lub jego spadkobiercy, jeżeli nieruchomość została od niego

przejęta przed dniem 5 grudnia 1990 r.;

5)

na rzecz Skarbu Państwa albo na rzecz jednostki samorządu terytorialnego;

6)

kościołom i związkom wyznaniowym, mającym uregulowane stosunki z państwem, na cele

działalności sakralnej;

7)

jako lokal mieszkalny;

8)

w wyniku uwzględnienia roszczeń, o których mowa w art. 209a ust. 1 i ust. 2;

9)

spółdzielniom mieszkaniowym w związku z ustanowieniem odrębnej własności lokali lub

z przeniesieniem własności lokali lub domów jednorodzinnych;

10)

osobie, o której mowa w art. 37 ust. 2 pkt 6, z zastrzeżeniem, że nieruchomość przyległa

jest przeznaczona lub wykorzystywana na cele mieszkaniowe;

11)

podmiotom, o których mowa w art. 61 ust. 1;

12)

na cele realizacji przedsięwzięć rewitalizacyjnych, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 5 lit. a ustawy z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1023, 1529 i 1566).

1a.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 7, bonifikata obejmuje cenę lokalu, w tym

cenę udziału w prawie własności gruntu lub, w przypadku gdy udział obejmuje prawo

użytkowania wieczystego, pierwszą opłatę z tego tytułu. Bonifikata udzielana od ceny

lokalu obejmuje wszystkie jej składniki w jednakowej wysokości.

1b.

W zarządzeniu wojewody albo uchwale rady lub sejmiku, o których mowa w ust. 1, określa

się w szczególności warunki udzielania bonifikat i wysokość stawek procentowych. Zarządzenie

wojewody albo uchwała rady lub sejmiku stanowi akt prawa miejscowego lub może dotyczyć

indywidualnych nieruchomości.

2.

Jeżeli nabywca nieruchomości zbył nieruchomość lub wykorzystał ją na inne cele niż

cele uzasadniające udzielenie bonifikaty, przed upływem 10 lat, a w przypadku nieruchomości

stanowiącej lokal mieszkalny przed upływem 5 lat, licząc od dnia nabycia, jest zobowiązany

do zwrotu kwoty równej udzielonej bonifikacie po jej waloryzacji. Zwrot następuje

na żądanie właściwego organu.

2a.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się w przypadku

1)

zbycia na rzecz osoby bliskiej, z zastrzeżeniem ust. 2b;

2)

zbycia pomiędzy jednostkami samorządu terytorialnego;

3)

zbycia pomiędzy jednostkami samorządu terytorialnego i Skarbem Państwa;

4)

zamiany lokalu mieszkalnego na

a)

inny lokal mieszkalny będący przedmiotem prawa własności lub spółdzielczego własnościowego

prawa do lokalu mieszkalnego, albo

b)

nieruchomość przeznaczoną lub wykorzystywaną na cele mieszkaniowe będącą przedmiotem

prawa własności lub prawa użytkowania wieczystego;

5)

sprzedaży lokalu mieszkalnego, jeśli środki uzyskane z jego sprzedaży wykorzystane

zostały w ciągu 12 miesięcy na nabycie

a)

innego lokalu mieszkalnego będącego przedmiotem prawa własności lub przedmiotem spółdzielczego

własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego, albo

b)

nieruchomości przeznaczonej lub wykorzystywanej na cele mieszkaniowe będącej przedmiotem

prawa własności lub prawa użytkowania wieczystego.

2b.

Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio do osoby bliskiej, która zbyła lub wykorzystała

nieruchomość na inne cele niż cele uzasadniające udzielenie bonifikaty, przed upływem

10 lat, a w przypadku nieruchomości stanowiącej lokal mieszkalny przed upływem 5 lat,

licząc od dnia pierwotnego nabycia.

2c.

Właściwy organ może odstąpić od żądania zwrotu udzielonej bonifikaty, w innych przypadkach

niż określone w ust. 2a, za zgodą odpowiednio wojewody, rady lub sejmiku.

2d.

Jeżeli w przypadkach, o których mowa w ust. 2a pkt 4 lub 5, na nabycie albo zamianę

nieruchomości albo lokalu mieszkalnego nie zostały wykorzystane wszystkie uzyskane

środki, obowiązek zwrotu, o którym mowa w ust. 2, dotyczy kwoty odpowiadającej części

bonifikaty niewykorzystanej na nabycie lub zamianę, po jej waloryzacji.

3.

Ustaloną, zgodnie z art. 67, cenę nieruchomości lub jej części wpisanej do rejestru

zabytków obniża się o 50%. Właściwy organ może, za zgodą odpowiednio wojewody albo

rady lub sejmiku, podwyższyć lub obniżyć tę bonifikatę.

3a.

Zgoda, o której mowa w ust. 2c i 3, może dotyczyć więcej niż jednej nieruchomości.

4.

W razie zbiegu praw do bonifikat z tytułów, o których mowa w ust. 1 oraz ust. 3, stosuje

się jedną bonifikatę korzystniejszą dla nabywcy.

1.

Właściwy organ może udzielić za zgodą, odpowiednio wojewody albo rady lub sejmiku,

bonifikaty od ceny ustalonej zgodnie z art. 67 ust. 3, jeżeli nieruchomość jest sprzedawana partnerowi prywatnemu lub spółce,

o której mowa w art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o partnerstwie publiczno-prywatnym, jeżeli sprzedaż stanowi wniesienie wkładu własnego podmiotu publicznego.

2.

Sprzedaż nieruchomości na zasadach określonych w ust. 1 następuje z zastrzeżeniem

prawa odkupu. Wykonanie prawa odkupu następuje najpóźniej w terminie 6 miesięcy od

zakończenia czasu trwania umowy o partnerstwie publiczno-prywatnym.

3.

Z chwilą wykonania prawa odkupu partner prywatny lub spółka, o której mowa w art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o partnerstwie publiczno-prywatnym, jest obowiązany przenieść na rzecz podmiotu publicznego własność nieruchomości za

zwrotem ceny ustalonej zgodnie z ust. 1 i po uwzględnieniu jej waloryzacji.

4.

Do prawa odkupu, o którym mowa w ust. 2, nie stosuje się przepisów art. 593 § 1 oraz art. 594 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny.

Na poczet ceny nieruchomości gruntowej sprzedawanej jej użytkownikowi wieczystemu

zalicza się kwotę równą wartości prawa użytkowania wieczystego tej nieruchomości,

określoną według stanu na dzień sprzedaży.

1.

Cena nieruchomości sprzedawanej w drodze przetargu podlega zapłacie nie później niż

do dnia zawarcia umowy przenoszącej własność.

2.

Cena nieruchomości sprzedawanej w drodze bezprzetargowej lub w drodze rokowań, o których

mowa w art. 37 ust. 2 i 3 oraz w art. 39 ust. 2, może zostać rozłożona na raty, na

czas nie dłuższy niż 10 lat. Wierzytelność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu

terytorialnego w stosunku do nabywcy z tego tytułu podlega zabezpieczeniu, w szczególności

przez ustanowienie hipoteki. Pierwsza rata podlega zapłacie nie później niż do dnia

zawarcia umowy przenoszącej własność nieruchomości, a następne raty wraz z oprocentowaniem

podlegają zapłacie w terminach ustalonych przez strony w umowie.

3.

Rozłożona na raty niespłacona część ceny podlega oprocentowaniu przy zastosowaniu

stopy procentowej równej stopie redyskonta weksli stosowanej przez Narodowy Bank Polski.

4.

Wojewoda w stosunku do nieruchomości stanowiących przedmiot własności Skarbu Państwa,

a rada lub sejmik w stosunku do nieruchomości stanowiących odpowiednio przedmiot własności

gminy, powiatu lub województwa, mogą wyrazić zgodę na zastosowanie, innej niż określona

w ust. 3, stopy procentowej.

1.

Za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste pobiera się pierwszą opłatę

i opłaty roczne.

2.

Pierwsza opłata za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste w drodze

przetargu podlega zapłacie jednorazowo, nie później niż do dnia zawarcia umowy o oddanie

tej nieruchomości w użytkowanie wieczyste.

3.

Pierwszą opłatę za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste w drodze

bezprzetargowej można rozłożyć na oprocentowane raty. W sprawach tych stosuje się

odpowiednio przepis art. 70 ust. 2-4.

4.

Opłaty roczne wnosi się przez cały okres użytkowania wieczystego, w terminie do dnia

31 marca każdego roku, z góry za dany rok. Opłaty rocznej nie pobiera się za rok,

w którym zostało ustanowione prawo użytkowania wieczystego. Właściwy organ, na wniosek

użytkownika wieczystego złożony nie później niż 14 dni przed upływem terminu płatności,

może ustalić inny termin zapłaty, nieprzekraczający danego roku kalendarzowego.

5

Pierwszej opłaty nie pobiera się w przypadku

1)

zamiany, o której mowa w art. 14 ust. 4 i art. 15 ust. 2;

2)

zawarcia kolejnej umowy o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste, o której mowa w

art. 37 ust. 3a pkt 2, jeżeli od wygaśnięcia użytkowania wieczystego nie upłynęły

3 lata.

6.

W razie wygaśnięcia użytkowania wieczystego opłata roczna z tytułu użytkowania wieczystego

za rok, w którym prawo wygasło, podlega zmniejszeniu proporcjonalnie do czasu trwania

użytkowania wieczystego w tym roku.

7

W przypadku gdy nastąpiła zmiana użytkownika wieczystego w wyniku przeniesienia prawa

użytkowania wieczystego, opłatę roczną pobiera się w całości od osoby będącej użytkownikiem

wieczystym nieruchomości w dniu 1 stycznia roku, za który obowiązuje opłata.

1.

Opłaty z tytułu użytkowania wieczystego ustala się według stawki procentowej od ceny

nieruchomości gruntowej określonej zgodnie z art. 67.

2.

Stawka procentowa pierwszej opłaty z tytułu użytkowania wieczystego wynosi od 15%

do 25% ceny nieruchomości gruntowej.

3.

Wysokość stawek procentowych opłat rocznych z tytułu użytkowania wieczystego jest

uzależniona od określonego w umowie celu, na jaki nieruchomość gruntowa została oddana,

i wynosi

1)

za nieruchomości gruntowe oddane na cele obronności i bezpieczeństwa państwa, w tym

ochrony przeciwpożarowej - 0,3% ceny;

2)

za nieruchomości gruntowe pod budowę obiektów sakralnych wraz z budynkami towarzyszącymi,

plebanii w parafiach diecezjalnych i zakonnych, archiwów i muzeów diecezjalnych, seminariów

duchownych, domów zakonnych oraz siedzib naczelnych władz kościołów i związków wyznaniowych

- 0,3% ceny;

3)

za nieruchomości gruntowe na działalność charytatywną oraz na niezarobkową działalność

opiekuńczą, kulturalną, leczniczą, oświatową, wychowawczą, naukową lub badawczo-rozwojową

- 0,3% ceny;

3a)

za nieruchomości gruntowe oddane na cele rolne - 1% ceny;

4)

za nieruchomości gruntowe oddane na cele mieszkaniowe, na realizację urządzeń infrastruktury

technicznej i innych celów publicznych oraz działalność sportową - 1% ceny;

4a)

za nieruchomości gruntowe na działalność turystyczną - 2% ceny;

5)

za pozostałe nieruchomości gruntowe - 3% ceny.

1.

Jeżeli nieruchomość gruntowa została oddana w użytkowanie wieczyste na więcej niż

jeden cel, stawkę procentową opłaty rocznej przyjmuje się dla tego celu, który w umowie

o oddanie w użytkowanie wieczyste został określony jako podstawowy.

2.

Jeżeli po oddaniu nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste nastąpi trwała zmiana

sposobu korzystania z nieruchomości, powodująca zmianę celu, na który nieruchomość

została oddana, stawkę procentową opłaty rocznej zmienia się stosownie do tego celu.

Przy dokonywaniu zmiany stawki procentowej stosuje się tryb postępowania określony

w art. 78-81.

2a.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do udziału w prawie użytkowania wieczystego

nieruchomości gruntowej, w przypadku

1)

ustanowienia odrębnej własności lokalu, którego przeznaczenie jest inne niż cel, na

który nieruchomość została oddana w użytkowanie wieczyste, lub

2)

zmiany sposobu korzystania z lokalu.

3.

Właściwy organ może udzielić bonifikaty od pierwszej opłaty i opłat rocznych, na podstawie

odpowiednio zarządzenia wojewody albo uchwały rady lub sejmiku. W zarządzeniu wojewody

albo uchwale rady lub sejmiku określa się w szczególności warunki udzielania bonifikat

i wysokość stawek procentowych. Bonifikaty te można stosować również do nieruchomości

gruntowych oddanych w użytkowanie wieczyste przed dniem 1 stycznia 1998 r.

4.

Ustalone, zgodnie z art. 72 ust. 2 i 3 pkt 5, opłaty z tytułu użytkowania wieczystego

obniża się o 50%, jeżeli nieruchomość gruntowa została wpisana do rejestru zabytków.

Właściwy organ może, za zgodą odpowiednio wojewody albo rady lub sejmiku, podwyższyć

lub obniżyć tę bonifikatę.

5.

Wysokość pierwszej opłaty i opłat rocznych oraz udzielanych bonifikat i sposób zapłaty

tych opłat ustala się w umowie.

6.

Właściwy organ wypowiada udzieloną bonifikatę, jeżeli osoba, której oddano nieruchomość

w użytkowanie wieczyste, przed upływem 10 lat, licząc od dnia ustanowienia tego prawa,

dokonała jego zbycia lub wykorzystała nieruchomość na inne cele niż cele uzasadniające

udzielenie bonifikaty. Przy wypowiedzeniu stosuje się odpowiednio art. 78-81.

7.

Przepisu ust. 6 nie stosuje się w przypadku zbycia

1)

na rzecz osoby bliskiej;

2)

pomiędzy jednostkami samorządu terytorialnego;

3)

pomiędzy jednostkami samorządu terytorialnego i Skarbem Państwa.

1

Osobom fizycznym, których dochód miesięczny na jednego członka gospodarstwa domowego

nie przekracza 50% przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzedzającym

rok, za który opłata ma być wnoszona, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego

w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, na podstawie art. 20 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1383, 1386 i 2120), właściwy organ udziela na ich wniosek 50% bonifikaty od opłaty rocznej, jeżeli nieruchomość

jest przeznaczona na cele mieszkaniowe lub wykorzystywana na te cele. Wniosek o udzielenie

bonifikaty należy złożyć w terminie do dnia 1 marca roku, za który opłata jest wnoszona.

1a

Dochód miesięczny, o którym mowa w ust. 1, jest obliczany jako średnia miesięczna

z dochodu, o którym mowa w przepisach o dodatkach mieszkaniowych, uzyskanego w roku

poprzedzającym rok, za który opłata roczna jest wnoszona. Ciężar dowodu, że istnieją

przesłanki udzielenia bonifikaty od tej opłaty, spoczywa na użytkowniku wieczystym.

1b

Przez gospodarstwo domowe rozumie się gospodarstwo prowadzone przez użytkownika wieczystego

samodzielnie lub wspólnie z małżonkiem lub innymi osobami stale z nim zamieszkującymi

i gospodarującymi na nieruchomości oddanej w użytkowanie wieczyste.

2.

Osoby, o których mowa w ust. 1, którym przysługują spółdzielcze prawa do lokali, korzystają

z bonifikaty w formie ulgi w opłatach z tytułu udziału w kosztach eksploatacji budynków.

Wysokość ulgi powinna odpowiadać wysokości bonifikaty od opłaty rocznej z tytułu użytkowania

wieczystego nieruchomości gruntowej, udzielonej spółdzielni mieszkaniowej, proporcjonalnie

do powierzchni lokali zajmowanych przez osoby uprawnione do bonifikaty.

W razie zbiegu praw do bonifikat z tytułów, o których mowa w art. 73 ust. 3 i ust.

4 oraz art. 74 ust. 1, stosuje się jedną bonifikatę korzystniejszą dla użytkownika

wieczystego.

1.

Stawka procentowa opłaty rocznej za nieruchomości gruntowe, o których mowa w art.

72 ust. 3 pkt 5, może być podwyższona zarządzeniem wojewody w stosunku do nieruchomości

stanowiących własność Skarbu Państwa lub uchwałą odpowiedniej rady lub sejmiku w stosunku

do nieruchomości stanowiących własność jednostek samorządu terytorialnego. Podwyższenie

stawki procentowej może nastąpić tylko przed oddaniem nieruchomości gruntowej w użytkowanie

wieczyste.

2.

Opłat rocznych nie pobiera się od użytkowników wieczystych, którzy na podstawie przepisów

ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach

(Dz. U. z 1969 r. poz. 159, z 1972 r. poz. 193 oraz z 1974 r. poz. 84) wnieśli jednorazowo opłaty roczne za cały okres użytkowania wieczystego. Użytkownicy

wieczyści, którzy wnieśli opłaty roczne za okres krótszy niż czas trwania prawa użytkowania

wieczystego, wnoszą opłaty roczne po upływie tego okresu.

1.

Wysokość opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej,

z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, podlega aktualizacji nie częściej niż raz na 3 lata,

jeżeli wartość tej nieruchomości ulegnie zmianie. Zaktualizowaną opłatę roczną ustala

się, przy zastosowaniu dotychczasowej stawki procentowej, od wartości nieruchomości

określonej na dzień aktualizacji opłaty.

2.

Jeżeli wartość nieruchomości gruntowej na dzień aktualizacji opłaty rocznej byłaby

niższa niż ustalona w drodze przetargu cena tej nieruchomości w dniu oddania jej w

użytkowanie wieczyste, aktualizacji nie dokonuje się. W przypadku nieruchomości oddanych

w użytkowanie wieczyste na cele mieszkaniowe przepis stosuje się w okresie 5 lat,

licząc od dnia zawarcia umowy o oddanie nieruchomości w użytkowanie wieczyste.

2a.

W przypadku gdy zaktualizowana wysokość opłaty rocznej przewyższa co najmniej dwukrotnie

wysokość dotychczasowej opłaty rocznej, użytkownik wieczysty wnosi opłatę roczną w

wysokości odpowiadającej dwukrotności dotychczasowej opłaty rocznej. Pozostałą kwotę

ponad dwukrotność dotychczasowej opłaty (nadwyżka) rozkłada się na dwie równe części,

które powiększają opłatę roczną w następnych dwóch latach. Opłata roczna w trzecim

roku od aktualizacji jest równa kwocie wynikającej z tej aktualizacji.

3.

Aktualizacji opłaty rocznej dokonuje się z urzędu albo na wniosek użytkownika wieczystego

nieruchomości gruntowej, na podstawie wartości nieruchomości gruntowej określonej

przez rzeczoznawcę majątkowego.

4

W przypadku aktualizacji opłaty rocznej na poczet różnicy między opłatą zaktualizowaną

a opłatą dotychczasową zalicza się wartość niezaliczonych nakładów poniesionych przez

użytkownika wieczystego na budowę poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej,

o których mowa w art. 143 ust. 2, wybudowanych z udziałem środków, o których mowa

w art. 143 ust. 1.

5.

(uchylony)

6

Zasadę, o której mowa w ust. 4, stosuje się odpowiednio do nakładów koniecznych wpływających

na cechy techniczno-użytkowe gruntu, poniesionych przez użytkownika wieczystego, o

ile w ich następstwie wzrosła wartość nieruchomości gruntowej.

1.

Aktualizacji opłaty rocznej dokonuje właściwy organ, wypowiadając w formie pisemnej

wysokość dotychczasowej opłaty w terminie do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego

oraz przesyłając równocześnie ofertę przyjęcia nowej wysokości opłaty rocznej. W wypowiedzeniu

należy wskazać sposób obliczenia nowej wysokości opłaty rocznej i pouczyć użytkownika

wieczystego o sposobie zakwestionowania wypowiedzenia. Do wypowiedzenia dołącza się

informację o wartości nieruchomości, o której mowa w art. 77 ust. 3, oraz o miejscu,

w którym można zapoznać się z operatem szacunkowym. Do doręczenia wypowiedzenia stosuje

się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

2.

Użytkownik wieczysty może, w terminie 30 dni od dnia otrzymania wypowiedzenia, złożyć

do samorządowego kolegium odwoławczego właściwego ze względu na miejsce położenia

nieruchomości, zwanego dalej „kolegium”, wniosek o ustalenie, że aktualizacja opłaty

rocznej jest nieuzasadniona albo jest uzasadniona w innej wysokości. Wniosek składa

się za pośrednictwem właściwego organu.

3.

Wniosek, o którym mowa w ust. 2, składa się przeciwko właścicielowi nieruchomości.

Ciężar dowodu, że istnieją przesłanki aktualizacji opłaty rocznej, spoczywa na właściwym

organie.

4.

Złożenie wniosku, o którym mowa w ust. 2, nie zwalnia z obowiązku wnoszenia opłat

rocznych w dotychczasowej wysokości. W przypadku niezłożenia wniosku obowiązuje nowa

wysokość opłaty rocznej zaoferowana w wypowiedzeniu. Przepis art. 79 ust. 5 stosuje

się odpowiednio.

1

Wniosek do kolegium składa się w formie pisemnej w dwóch egzemplarzach.

2

W przypadku zaistnienia przesłanek określonych w art. 89 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego kolegium wyznacza niezwłocznie termin rozprawy.

3.

Kolegium powinno dążyć do polubownego załatwienia sprawy w drodze ugody. Jeżeli do

ugody nie doszło, kolegium wydaje orzeczenie o oddaleniu wniosku lub o ustaleniu nowej

wysokości opłaty. Od orzeczenia kolegium odwołanie nie przysługuje.

4.

W przypadku oddalenia wniosku obowiązuje wysokość opłaty zaoferowana zgodnie z art.

78 ust. 1. Przepis ust. 5 stosuje się odpowiednio.

5

Ustalona na skutek prawomocnego orzeczenia kolegium lub w wyniku zawarcia ugody nowa

wysokość opłaty rocznej obowiązuje, począwszy od dnia 1 stycznia roku następującego

po roku, w którym wypowiedziano wysokość dotychczasowej opłaty.

6

Kolegium przyznaje w orzeczeniu, na wniosek właściwego organu, zwrot kosztów postępowania

od użytkownika wieczystego, jeżeli oddaliło w orzeczeniu wniosek, o którym mowa w

ust. 1. Jeżeli kolegium w orzeczeniu uznało wniosek za zasadny, przyznaje, na wniosek

użytkownika wieczystego, zwrot kosztów od właściwego organu.

7.

Do postępowania przed kolegium stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego o wyłączeniu pracownika oraz organu, o załatwianiu spraw, doręczeniach, wezwaniach,

terminach i postępowaniu, z wyjątkiem przepisów dotyczących odwołań i zażaleń. Do

postępowania, o którym mowa wyżej, stosuje się również przepisy o opłatach i kosztach.

8.

Przepisy ust. 4 i 5 stosuje się odpowiednio, jeżeli sprawę rozstrzygnięto prawomocnym

wyrokiem sądu lub zawarto ugodę sądową, w następstwie wniesienia sprzeciwu.

9.

Orzeczenie lub ugoda, której kolegium nadało klauzulę wykonalności, podlegają wykonaniu

w drodze egzekucji sądowej.

1.

Od orzeczenia kolegium właściwy organ lub użytkownik wieczysty mogą wnieść sprzeciw

w terminie 14 dni od dnia doręczenia orzeczenia. Wniesienie sprzeciwu jest równoznaczne

z żądaniem przekazania sprawy do sądu powszechnego właściwego ze względu na miejsce

położenia nieruchomości.

2.

Kolegium przekazuje właściwemu sądowi akta sprawy wraz ze sprzeciwem. Wniosek, o którym

mowa w art. 78 ust. 2, zastępuje pozew.

3.

W razie wniesienia sprzeciwu w terminie, orzeczenie traci moc, nawet gdy sprzeciw

odnosi się tylko do części orzeczenia.

4.

Jeżeli sprzeciw dotyczy wyłącznie kosztów postępowania, przepisu ust. 3 nie stosuje

się, a właściwy sąd rozstrzyga o kosztach postępowania postanowieniem na posiedzeniu

niejawnym.

1

Użytkownik wieczysty może żądać dokonania aktualizacji opłaty rocznej, jeżeli wartość

nieruchomości uległa zmianie, a właściwy organ nie podjął aktualizacji. Doręczenie

żądania powinno nastąpić w formie pisemnej w terminie do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego

aktualizację opłaty rocznej. W przypadku odmowy aktualizacji opłaty rocznej użytkownik

wieczysty może, w terminie 30 dni od dnia otrzymania odmowy, skierować sprawę do kolegium.

W przypadku nierozpatrzenia żądania w terminie 30 dni użytkownik wieczysty może, w

terminie 90 dni od dnia doręczenia żądania, skierować sprawę do kolegium. Przepisy

art. 77-80 stosuje się odpowiednio.

2.

Ciężar dowodu, że istnieją przesłanki do aktualizacji opłaty, spoczywa na użytkowniku

wieczystym.

3.

W przypadku oddalenia wniosku przez kolegium obowiązuje opłata dotychczasowa.

4

Nowa wysokość opłaty rocznej, ustalona w wyniku uwzględnienia żądania, o którym mowa

w ust. 1, albo w wyniku prawomocnego orzeczenia kolegium lub zawarcia ugody, obowiązuje,

począwszy od dnia 1 stycznia roku następującego po roku, w którym użytkownik wieczysty

zażądał jej aktualizacji.

5.

Przepisy ust. 3 i 4 stosuje się odpowiednio, jeżeli sprawę rozstrzygnięto prawomocnym

wyrokiem sądu lub zawarto ugodę sądową, w następstwie wniesienia sprzeciwu.

1.

Za nieruchomość oddaną w trwały zarząd pobiera się opłaty roczne.

2.

Opłaty roczne uiszcza się przez cały okres trwałego zarządu, w terminie do dnia 31

marca każdego roku, z góry za dany rok. W pierwszym roku po ustanowieniu trwałego

zarządu opłatę roczną uiszcza się najpóźniej po upływie 30 dni od dnia, w którym decyzja

o oddaniu nieruchomości w trwały zarząd stała się ostateczna. Opłatę tę ustala się

proporcjonalnie w stosunku do pozostałego do wykorzystania w danym roku okresu trwałego

zarządu.

3.

Właściwy organ może, na wniosek jednostki organizacyjnej złożony nie później niż 14

dni przed upływem terminu uiszczenia opłaty rocznej, ustalić inny termin uiszczenia

tej opłaty, nieprzekraczający danego roku kalendarzowego.

1.

Opłaty z tytułu trwałego zarządu ustala się według stawki procentowej od ceny nieruchomości

ustalonej zgodnie z art. 67 ust. 3.

2.

Wysokość stawek procentowych opłat rocznych z tytułu trwałego zarządu jest uzależniona

od celu, na jaki nieruchomość została oddana, i wynosi

1)

za nieruchomości oddane na cele obronności i bezpieczeństwa państwa, w tym ochrony

przeciwpożarowej - 0,1% ceny;

2

za nieruchomości oddane na cele mieszkaniowe, na realizację urządzeń infrastruktury

technicznej i innych celów publicznych, działalność charytatywną, opiekuńczą, kulturalną,

leczniczą, oświatową, naukową, badawczo-rozwojową, wychowawczą, sportową lub turystyczną,

a także na siedziby organów władzy i administracji publicznej niewymienionych w art.

60 ust. 1 - 0,3% ceny;

3)

za pozostałe nieruchomości - 1% ceny.

3.

Nie pobiera się opłat rocznych za nieruchomości oddane w trwały zarząd pod drogi publiczne,

parki, zieleńce, ogrody botaniczne, ogrody zoologiczne oraz rezerwaty przyrody.

1.

Jeżeli nieruchomość oddana w trwały zarząd jest wykorzystywana na więcej niż jeden

cel, stawkę procentową opłaty rocznej przyjmuje się dla tego celu, który w decyzji

o oddaniu w trwały zarząd został określony jako podstawowy.

2.

Jeżeli po oddaniu nieruchomości w trwały zarząd nastąpi trwała zmiana sposobu korzystania

z nieruchomości, stawkę procentową opłaty rocznej zmienia się stosownie do zmienionego

sposobu korzystania. Zmiany stawki procentowej opłaty rocznej dokonuje się w drodze

decyzji właściwego organu.

3.

Właściwy organ może udzielić, za zgodą odpowiednio wojewody albo rady lub sejmiku,

bonifikaty od opłat rocznych ustalonych zgodnie z przepisem art. 83 ust. 2, jeżeli

nieruchomość jest oddana

1)

na cele mieszkaniowe, na realizację urządzeń infrastruktury technicznej oraz innych

celów publicznych;

2)

jednostkom organizacyjnym, które prowadzą działalność charytatywną, opiekuńczą, kulturalną,

leczniczą, oświatową, naukową, badawczo-rozwojową, wychowawczą, sportową lub turystyczną,

na cele niezwiązane z działalnością zarobkową;

3)

na siedziby organów administracji publicznej i sądów niewymienionych w art. 60 ust.

1 oraz prokuratur;

4)

na siedziby aresztów śledczych, zakładów karnych i zakładów dla nieletnich.

4.

Ustalone, zgodnie z art. 83 ust. 2 pkt 3, opłaty z tytułu trwałego zarządu obniża

się o 50%, jeżeli nieruchomość lub jej część składowa zostały wpisane do rejestru

zabytków. Właściwy organ może, za zgodą odpowiednio wojewody albo rady lub sejmiku,

podwyższyć lub obniżyć tę bonifikatę.

4a.

W razie zbiegu praw do bonifikat z tytułów, o których mowa w ust. 3 i ust. 4, stosuje

się jedną bonifikatę korzystniejszą dla jednostki organizacyjnej.

5.

Wysokość opłat rocznych oraz udzielonych bonifikat i sposób zapłaty tych opłat ustala

się w decyzji właściwego organu.

1.

Jednostka organizacyjna sprawująca trwały zarząd nieruchomością, która oddała nieruchomość

lub jej część w najem lub dzierżawę, może być pozbawiona przysługującej jej bonifikaty,

o której mowa w art. 84 ust. 3 i 4, a ponadto może być zobowiązana do uiszczania opłat

rocznych w wysokości 1% ceny nieruchomości. Pozbawienie bonifikaty oraz zmiana opłaty

rocznej następuje w drodze decyzji właściwego organu.

2.

Jeżeli po oddaniu nieruchomości w trwały zarząd nastąpiła trwała zmiana celu wykorzystywania

nieruchomości, będącego podstawą udzielonej bonifikaty, właściwy organ pozbawia przyznanej

bonifikaty w drodze decyzji.

Stawka procentowa opłaty rocznej z tytułu trwałego zarządu nieruchomości, o których

mowa w art. 83 ust. 2 pkt 3, może być podwyższona zarządzeniem wojewody w stosunku

do nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa albo uchwałą odpowiednio rady

lub sejmiku w stosunku do nieruchomości stanowiących własność jednostek samorządu

terytorialnego. Podwyższenie stawki procentowej może nastąpić tylko przed oddaniem

nieruchomości w trwały zarząd.

1.

Wysokość opłaty rocznej z tytułu trwałego zarządu nieruchomości może być aktualizowana,

nie częściej niż raz w roku, jeżeli wartość tej nieruchomości ulegnie zmianie. Zaktualizowaną

opłatę roczną ustala się według dotychczasowej stawki procentowej od wartości nieruchomości

określonej na dzień aktualizacji opłaty.

2.

Aktualizacji opłaty rocznej dokonuje się, z urzędu albo na wniosek jednostki organizacyjnej

posiadającej nieruchomość w trwałym zarządzie, na podstawie wartości nieruchomości

określonej przez rzeczoznawcę majątkowego.

3.

Aktualizacji opłaty rocznej dokonuje się w drodze decyzji właściwego organu. Nowa

wysokość opłaty rocznej obowiązuje począwszy od dnia 1 stycznia roku następującego

po roku, w którym decyzja stała się ostateczna.

4.

Przy aktualizacji opłaty, na poczet różnicy między opłatą dotychczasową a opłatą zaktualizowaną,

zalicza się wartość nakładów poniesionych przez jednostkę organizacyjną, po dniu dokonania

ostatniej aktualizacji, na budowę poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej.

5.

Zaliczenie wartości nakładów poniesionych przez jednostkę organizacyjną na budowę

poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej następuje również w przypadku,

gdy nie zostały one uwzględnione w poprzednio dokonywanych aktualizacjach.

6.

Zasady, o których mowa w ust. 4 i 5, stosuje się odpowiednio do nakładów koniecznych

wpływających na cechy techniczno-użytkowe gruntu, poniesionych przez jednostkę organizacyjną,

o ile w ich następstwie wzrosła wartość nieruchomości gruntowej.

1.

Jeżeli jednostka organizacyjna poniosła nakłady na wybudowanie budynków i innych urządzeń

trwale związanych z gruntem, położonych na nieruchomości oddanej w trwały zarząd,

wartości tych nakładów nie uwzględnia się w cenie nieruchomości będącej podstawą do

ustalenia opłat z tytułu trwałego zarządu. Przepis ten stosuje się odpowiednio w przypadku

nabycia budynków i innych urządzeń w trybie, o którym mowa w art. 17.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio w przypadku zabudowy, odbudowy, rozbudowy,

nadbudowy, przebudowy lub remontu obiektu budowlanego położonego na nieruchomości,

zgodnie z przepisami Prawa budowlanego.

W razie nabycia trwałego zarządu z mocy prawa, opłaty roczne ustala właściwy organ

w drodze decyzji. Opłaty tej nie pobiera się za rok, w którym nastąpiło nabycie trwałego

zarządu.

1.

Przy przekazywaniu trwałego zarządu nieruchomości przez jednostkę organizacyjną na

wniosek innej jednostki organizacyjnej dokonują one między sobą rozliczenia z tytułu

nakładów na tę nieruchomość poniesionych na zabudowę, odbudowę, rozbudowę, nadbudowę,

przebudowę lub remont obiektu budowlanego, zgodnie z przepisami Prawa budowlanego. Sposób rozliczenia ustala się w porozumieniu między jednostkami organizacyjnymi.

2.

W razie wygaśnięcia trwałego zarządu na skutek upływu okresu, na który został ustanowiony,

albo wydania decyzji o jego wygaśnięciu, właściwy organ zwraca jednostce organizacyjnej

kwotę równą wartości nakładów, o których mowa w ust. 1.

3.

Jeżeli wygaśnięcie trwałego zarządu nastąpiło na wniosek jednostki organizacyjnej,

rozliczeń, o których mowa w ust. 1, nie dokonuje się, a jednostka organizacyjna jest

zwolniona z obowiązku wnoszenia opłat rocznych począwszy od dnia złożenia wniosku.

Opłat wniesionych do dnia złożenia wniosku nie zwraca się.

4.

Przepis art. 88 ust. 1 stosuje się odpowiednio, jeżeli jednostka organizacyjna, sprawująca

trwały zarząd, rozliczyła się z tytułu poniesionych nakładów, stosownie do ust. 1,

z jednostką organizacyjną, na wniosek której nastąpiło przekazanie trwałego zarządu.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje nieruchomości uznawanych

za niezbędne na cele obronności i bezpieczeństwa państwa, uwzględniając ich przeznaczenie,

wyposażenie i lokalizację.

1.

Przepisów niniejszego rozdziału nie stosuje się do nieruchomości położonych na obszarach

przeznaczonych w planach miejscowych na cele rolne i leśne, a w przypadku braku planu

miejscowego do nieruchomości wykorzystywanych na cele rolne i leśne, chyba że dokonanie

podziału spowodowałoby konieczność wydzielenia nowych dróg niebędących niezbędnymi

drogami dojazdowymi do nieruchomości wchodzących w skład gospodarstw rolnych albo

spowodowałoby wydzielenie działek gruntu o powierzchni mniejszej niż 0,3000 ha.

2.

Za nieruchomości wykorzystywane na cele rolne i leśne uznaje się nieruchomości wykazane

w katastrze nieruchomości jako użytki rolne albo grunty leśne oraz zadrzewione i zakrzewione,

a także wchodzące w skład nieruchomości rolnych użytki kopalne, nieużytki i drogi,

jeżeli nie ustalono dla nich warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.

1.

Podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego.

W razie braku tego planu stosuje się przepisy art. 94.

2.

Zgodność z ustaleniami planu w myśl ust. 1 dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak

i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu.

2a.

Podział nieruchomości położonych na obszarach przeznaczonych w planach miejscowych

na cele rolne i leśne, a w przypadku braku planu miejscowego wykorzystywanych na cele

rolne i leśne, powodujący wydzielenie działki gruntu o powierzchni mniejszej niż 0,3000

ha, jest dopuszczalny, pod warunkiem że działka ta zostanie przeznaczona na powiększenie

sąsiedniej nieruchomości lub dokonana zostanie regulacja granic między sąsiadującymi

nieruchomościami. W decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości określa się termin

na przeniesienie praw do wydzielonych działek gruntu, który nie może być dłuższy niż

6 miesięcy od dnia, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się

ostateczna. Przepisu nie stosuje się w przypadku podziałów nieruchomości, o których

mowa w art. 95.

3.

Podział nieruchomości nie jest dopuszczalny, jeżeli projektowane do wydzielenia działki

gruntu nie mają dostępu do drogi publicznej; za dostęp do drogi publicznej uważa się

również wydzielenie drogi wewnętrznej wraz z ustanowieniem na tej drodze odpowiednich

służebności dla wydzielonych działek gruntu albo ustanowienie dla tych działek innych

służebności drogowych, jeżeli nie ma możliwości wydzielenia drogi wewnętrznej z nieruchomości

objętej podziałem. Nie ustanawia się służebności na drodze wewnętrznej w przypadku

sprzedaży wydzielonych działek gruntu wraz ze sprzedażą udziału w prawie do działki

gruntu stanowiącej drogę wewnętrzną. Przepisu nie stosuje się w odniesieniu do projektowanych

do wydzielenia działek gruntu stanowiących części nieruchomości, o których mowa w

art. 37 ust. 2 pkt 6.

3a.

Warunku, o którym mowa w ust. 2a, dotyczącego wydzielenia działki gruntu o powierzchni

mniejszej niż 0,3000 ha, nie stosuje się do działek gruntu projektowanych do wydzielenia

pod drogi wewnętrzne.

3b.

Jeżeli przedmiotem podziału jest nieruchomość zabudowana, a proponowany jej podział

powoduje także podział budynku, granice projektowanych do wydzielenia działek gruntu

powinny przebiegać wzdłuż pionowych płaszczyzn, które tworzone są przez ściany oddzielenia

przeciwpożarowego usytuowane na całej wysokości budynku od fundamentu do przekrycia

dachu. W budynkach, w których nie ma ścian oddzielenia przeciwpożarowego, granice

projektowanych do wydzielenia działek gruntu powinny przebiegać wzdłuż pionowych płaszczyzn,

które tworzone są przez ściany usytuowane na całej wysokości budynku od fundamentu

do przekrycia dachu, wyraźnie dzielące budynek na dwie odrębnie wykorzystywane części.

4.

Zgodność proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego, z wyjątkiem

podziałów, o których mowa w art. 95, opiniuje wójt, burmistrz albo prezydent miasta.

W przypadku podziału nieruchomości położonej na obszarze, dla którego brak jest planu

miejscowego, opinia dotyczy spełnienia warunków, o których mowa w art. 94 ust. 1.

5.

Opinię, o której mowa w ust. 4, wyraża się w formie postanowienia, na które przysługuje

zażalenie.

6.

(uchylony)

1.

W przypadku braku planu miejscowego - jeżeli nieruchomość jest położona na obszarze

nieobjętym obowiązkiem sporządzenia tego planu - podziału nieruchomości można dokonać,

jeżeli

1)

nie jest sprzeczny z przepisami odrębnymi, albo

2)

jest zgodny z warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania

terenu.

2.

Jeżeli w przypadku, o którym mowa w ust. 1, wniosek o podział został złożony

1)

po upływie 6 miesięcy, licząc od dnia podjęcia przez gminę uchwały o przystąpieniu

do sporządzenia planu miejscowego, lub

2)

po wyłożeniu projektu planu miejscowego do publicznego wglądu

- postępowanie w sprawie podziału nieruchomości zawiesza się do czasu uchwalenia planu

miejscowego, jednak nie dłużej niż na okres 6 miesięcy, licząc od dnia złożenia wniosku

o podział. Jeżeli w okresie zawieszenia postępowania w sprawie podziału nieruchomości

plan miejscowy nie zostanie uchwalony, stosuje się przepis ust. 1.

3.

Jeżeli nie został uchwalony plan miejscowy dla obszarów objętych, na mocy przepisów

odrębnych, obowiązkiem sporządzenia takiego planu, postępowanie w sprawie podziału

nieruchomości zawiesza się do czasu uchwalenia tego planu.

Niezależnie od ustaleń planu miejscowego, a w przypadku braku planu niezależnie od

decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, podział nieruchomości może

nastąpić w celu

1)

zniesienia współwłasności nieruchomości zabudowanej co najmniej dwoma budynkami, wzniesionymi

na podstawie pozwolenia na budowę, jeżeli podział ma polegać na wydzieleniu dla poszczególnych

współwłaścicieli, wskazanych we wspólnym wniosku, budynków wraz z działkami gruntu

niezbędnymi do prawidłowego korzystania z tych budynków;

2)

wydzielenia działki budowlanej, jeżeli budynek został wzniesiony na tej działce przez

samoistnego posiadacza w dobrej wierze;

3)

wydzielenia części nieruchomości, której własność lub użytkowanie wieczyste zostały

nabyte z mocy prawa;

4)

realizacji roszczeń do części nieruchomości, wynikających z przepisów niniejszej ustawy

lub z odrębnych ustaw;

5)

realizacji przepisów dotyczących przekształceń własnościowych albo likwidacji przedsiębiorstw

państwowych lub samorządowych;

6)

wydzielenia części nieruchomości objętej decyzją o ustaleniu lokalizacji drogi publicznej;

6a)

wydzielenia części nieruchomości objętej decyzją o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej;

6b)

wydzielenia części nieruchomości objętej decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji

w zakresie lotniska użytku publicznego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 12 lutego 2009 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji

inwestycji w zakresie lotnisk użytku publicznego;

6c)

wydzielenia części nieruchomości objętej decyzją o pozwoleniu na realizację inwestycji

w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 8 lipca 2010 r. o szczególnych zasadach przygotowania do realizacji

inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych;

7)

wydzielenia działki budowlanej niezbędnej do korzystania z budynku mieszkalnego;

8)

wydzielenia działek gruntu na terenach zamkniętych.

1.

Podziału nieruchomości dokonuje się na podstawie decyzji wójta, burmistrza albo prezydenta

miasta zatwierdzającej podział.

1a.

W odniesieniu do nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków decyzję, o której mowa

w ust. 1, wydaje się po uzyskaniu pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków na

podział tej nieruchomości.

1b.

W przypadku wydzielenia nieruchomości, której własność lub użytkowanie wieczyste zostały

nabyte z mocy prawa, albo w przypadku wydzielenia części nieruchomości na potrzeby

zwrotu wywłaszczonej nieruchomości nie wydaje się decyzji, o której mowa w ust. 1.

Ostateczna decyzja o nabyciu własności lub użytkowania wieczystego albo ostateczna

decyzja o zwrocie wywłaszczonej nieruchomości zatwierdza podział.

2.

W przypadku gdy o podziale nieruchomości orzeka sąd, nie wydaje się decyzji, o której

mowa w ust. 1, i pozwolenia, o którym mowa w ust. 1a. Jeżeli podział nieruchomości

jest uzależniony od ustaleń planu miejscowego, a w razie braku planu - od warunków

określonych w art. 94 ust. 1 i 2, sąd zasięga opinii wójta (burmistrza, prezydenta

miasta), a w odniesieniu do nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków także opinii

wojewódzkiego konserwatora zabytków. Do opinii tych nie stosuje się art. 93 ust. 5.

3.

Podział nieruchomości polegający na wydzieleniu wchodzących w jej skład działek gruntu,

odrębnie oznaczonych w katastrze nieruchomości, nie wymaga wydania decyzji zatwierdzającej

podział.

4.

Decyzja lub orzeczenie sądu, o których mowa w ust. 1 i 2, stanowią podstawę do dokonania

wpisów w księdze wieczystej oraz w katastrze nieruchomości.

1.

Podziału nieruchomości dokonuje się na wniosek i koszt osoby, która ma w tym interes

prawny.

1a.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, należy dołączyć następujące dokumenty

1)

stwierdzające tytuł prawny do nieruchomości w szczególności oświadczenie, o którym

mowa w art. 116 ust. 2 pkt 4;

2)

wypis z katastru nieruchomości i kopię mapy katastralnej obejmującej nieruchomość

podlegającą podziałowi;

3)

decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku, o którym mowa

w art. 94 ust. 1 pkt 2;

3a)

pozwolenie, o którym mowa w art. 96 ust. 1a, w przypadku nieruchomości wpisanej do

rejestru zabytków;

4)

wstępny projekt podziału, z wyjątkiem podziałów, o których mowa w art. 95;

5)

protokół z przyjęcia granic nieruchomości;

6)

wykaz zmian gruntowych;

7)

wykaz synchronizacyjny, jeżeli oznaczenie działek gruntu w katastrze nieruchomości

jest inne niż w księdze wieczystej;

8)

mapę z projektem podziału.

1b.

Jeżeli jest wymagane wyrażenie opinii, o której mowa w art. 93 ust. 4 i 5, lub uzyskanie

pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków, o którym mowa w art. 96 ust. 1a, dokumenty

wymienione w ust. 1a pkt 5-8 dołącza się do wniosku o podział nieruchomości po uzyskaniu

pozytywnej opinii lub pozwolenia. Dokumenty te podlegają przyjęciu do państwowego

zasobu geodezyjnego i kartograficznego.

2.

Jeżeli nieruchomość jest przedmiotem współwłasności lub współużytkowania wieczystego,

podziału można dokonać na wniosek wszystkich współwłaścicieli albo współużytkowników

wieczystych. Przepis art. 199 Kodeksu cywilnego stosuje się odpowiednio. Nie dotyczy to podziału, o którym orzeka sąd.

3.

Podziału nieruchomości można dokonać z urzędu, jeżeli

1)

jest on niezbędny do realizacji celów publicznych;

2)

nieruchomość stanowi własność gminy i nie została oddana w użytkowanie wieczyste.

4.

W przypadkach, o których mowa w art. 95 pkt 3-5, podziału nieruchomości można dokonać

z urzędu albo na wniosek odpowiednio starosty, wykonującego zadanie z zakresu administracji

rządowej, zarządu powiatu albo zarządu województwa.

5.

Podziału nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa, powiatu lub województwa

można dokonać z urzędu, po zasięgnięciu opinii odpowiednio starosty, wykonującego

zadanie z zakresu administracji rządowej, zarządu powiatu lub zarządu województwa.

6. Podziału nieruchomości, o którym mowa w ust. 3 pkt 1, można również dokonać na

koszt osoby lub jednostki organizacyjnej, która będzie realizowała cel publiczny.

W przypadku dokonywania z urzędu podziału nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym

stosuje się następujące zasady

1)

informację o zamiarze dokonania podziału nieruchomości wójt, burmistrz albo prezydent

miasta podaje do publicznej wiadomości w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości

oraz na stronach internetowych urzędu gminy, a także przez ogłoszenie w prasie o zasięgu

ogólnopolskim;

2)

jeżeli w terminie 2 miesięcy od dnia ogłoszenia nie zgłoszą się osoby, które wykażą,

że przysługują im prawa rzeczowe do nieruchomości, można wszcząć postępowanie w sprawie podziału nieruchomości; 3)

po bezskutecznym upływie terminu, o którym mowa w pkt 2, wójt, burmistrz albo prezydent

miasta może wydać decyzję zatwierdzającą podział nieruchomości; 4) decyzja podlega

ogłoszeniu w sposób określony w art. 49 Kodeksu postępowania administracyjnego.

1.

Działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne: gminne, powiatowe, wojewódzkie, krajowe

- z nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek właściciela, przechodzą,

z mocy prawa, odpowiednio na własność gminy, powiatu, województwa lub Skarbu Państwa

z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna albo orzeczenie

o podziale prawomocne. Przepis ten stosuje się także do nieruchomości, której podział

został dokonany na wniosek użytkownika wieczystego, z tym że prawo użytkowania wieczystego

działek gruntu wydzielonych pod drogi publiczne wygasa z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca

podział stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale prawomocne. Przepis stosuje

się odpowiednio przy wydzielaniu działek gruntu pod poszerzenie istniejących dróg

publicznych. 2. Właściwy organ składa wniosek o ujawnienie w księdze wieczystej praw

gminy, powiatu, województwa lub Skarbu Państwa do działek gruntu wydzielonych pod

drogi publiczne lub pod poszerzenie istniejących dróg publicznych. Podstawą wpisu

tych praw do księgi wieczystej jest ostateczna decyzja zatwierdzająca podział. 3.

Za działki gruntu, o których mowa w ust. 1, przysługuje odszkodowanie w wysokości

uzgodnionej między właścicielem lub użytkownikiem wieczystym a właściwym organem.

Przepis art. 131 stosuje się odpowiednio. Jeżeli do takiego uzgodnienia nie dojdzie,

na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego odszkodowanie ustala się i wypłaca

według zasad i trybu obowiązujących przy wywłaszczaniu nieruchomości.

1

Jeżeli w wyniku podziału nieruchomości dokonanego na wniosek właściciela lub użytkownika

wieczystego, który wniósł opłaty roczne za cały okres użytkowania tego prawa, wzrośnie

jej wartość, wójt, burmistrz albo prezydent miasta może ustalić, w drodze decyzji,

opłatę adiacencką z tego tytułu. Wysokość stawki procentowej opłaty adiacenckiej ustala

rada gminy, w drodze uchwały, w wysokości nie większej niż 30% różnicy wartości nieruchomości.

Wszczęcie postępowania w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej może nastąpić w terminie

do 3 lat od dnia, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się

ostateczna albo orzeczenie o podziale stało się prawomocne. Przepisy art. 144 ust.

2, art. 146 ust. 1a, art. 147 i art. 148 ust. 1-3 stosuje się odpowiednio.

1a.

Ustalenie opłaty adiacenckiej może nastąpić, jeżeli w dniu, w którym decyzja zatwierdzająca

podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale nieruchomości

stało się prawomocne, obowiązywała uchwała rady gminy, o której mowa w ust. 1. Do

ustalenia opłaty adiacenckiej przyjmuje się stawkę procentową obowiązującą w dniu,

w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie

o podziale nieruchomości stało się prawomocne.

1b

Wartość nieruchomości przed podziałem i po podziale określa się według cen na dzień,

w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie

o podziale stało się prawomocne. Stan nieruchomości przed podziałem przyjmuje się

na dzień wydania decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości, a stan nieruchomości

po podziale przyjmuje się na dzień, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości

stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale stało się prawomocne, przy czym nie

uwzględnia się części składowych nieruchomości. Wartość nieruchomości przyjmuje się

jako sumę wartości działek możliwych do samodzielnego zagospodarowania wchodzących

w skład nieruchomości podlegającej podziałowi.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się przy podziale nieruchomości dokonywanym niezależnie

od ustaleń planu miejscowego.

3.

Jeżeli w wyniku podziału nieruchomości wydzielono działki gruntu pod drogi publiczne

lub pod poszerzenie istniejących dróg publicznych, do określenia wartości nieruchomości,

zarówno według stanu przed podziałem jak i po podziale, powierzchnię nieruchomości

pomniejsza się o powierzchnię działek gruntu wydzielonych pod te drogi lub pod ich

poszerzenie.

4.

W rozliczeniu opłaty adiacenckiej lub zaległości z tego tytułu, osoba zobowiązana

do jej wniesienia może przenieść na rzecz gminy, za jej zgodą, prawa do działki gruntu

wydzielonej w wyniku podziału. Przepis art. 66 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

(Dz. U. z 2017 r. poz. 201, z późn. zm. stosuje się odpowiednio. Różnice między wartością działki gruntu wydzielonej w wyniku

podziału a należnością wynikającą z opłaty adiacenckiej pokrywane są w formie dopłat.

1.

Właściciele albo użytkownicy wieczyści nieruchomości ukształtowanych w sposób uniemożliwiający

ich racjonalne zagospodarowanie mogą złożyć zgodny wniosek o ich połączenie i ponowny

podział na działki gruntu, jeżeli przysługują im jednorodne prawa do tych nieruchomości.

Do wniosku należy dołączyć, złożone w formie aktu notarialnego, zobowiązanie do dokonania

zamiany, o której mowa w ust. 3.

2.

W sprawach, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio art. 93, art. 94, art.

96, art. 97 ust. 1-2, art. 98, art. 98a oraz art. 99.

3.

Podziału nieruchomości, o którym mowa w ust. 1, dokonuje się pod warunkiem, że właściciele

albo użytkownicy wieczyści dokonają, w drodze zamiany, wzajemnego przeniesienia praw

do części ich nieruchomości, które weszły w skład nowo wydzielonych działek gruntu.

W razie nierównej wartości zamienianych części nieruchomości stosuje się art. 15.

Jeżeli zapewnienie dostępu do drogi publicznej ma polegać na ustanowieniu służebności,

o których mowa w art. 93 ust. 3, podziału nieruchomości dokonuje się pod warunkiem,

że przy zbywaniu działek wydzielonych w wyniku podziału zostaną one ustanowione. Za

spełnienie warunku uważa się także sprzedaż wydzielonych działek gruntu wraz ze sprzedażą

udziału w prawie do działki gruntu stanowiącej drogę wewnętrzną.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób i tryb dokonywania podziałów

nieruchomości, z uwzględnieniem sposobu postępowania przy sporządzaniu dokumentów

wymaganych w tym postępowaniu oraz rodzaje i treść tych dokumentów.

1.

Przepisy niniejszego rozdziału regulują sprawy scalania nieruchomości i ich ponownego

podziału na działki gruntu.

2.

Przepisy rozdziału stosuje się do nieruchomości położonych na obszarach przeznaczonych

w planach miejscowych na cele inne niż rolne i leśne.

3.

Przepisów rozdziału nie stosuje się do nieruchomości, które zostały objęte postępowaniem

scaleniowym na podstawie ustawy o scalaniu i wymianie gruntów.

1.

Gmina może dokonać scalenia i podziału nieruchomości, o którym mowa w art. 101 ust.

1. Szczegółowe warunki scalenia i podziału nieruchomości określa plan miejscowy.

2.

Scalenia i podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli są one położone w granicach

obszarów określonych w planie miejscowym albo gdy o scalenie i podział wystąpią właściciele

lub użytkownicy wieczyści posiadający, z zastrzeżeniem ust. 4, ponad 50% powierzchni

gruntów objętych scaleniem i podziałem.

3.

O przystąpieniu do scalenia i podziału nieruchomości decyduje rada gminy w drodze

uchwały, określając w niej granice zewnętrzne gruntów objętych scaleniem i podziałem.

4.

Zabudowane części nieruchomości mogą być objęte uchwałą, o której mowa w ust. 3, za

zgodą ich właścicieli lub użytkowników wieczystych.

5.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta składa we właściwym sądzie wniosek o ujawnienie

w księdze wieczystej przystąpienia do scalenia i podziału nieruchomości, a gdy nieruchomość

nie ma założonej księgi wieczystej, o złożenie do istniejącego zbioru dokumentów odpisu

uchwały, o której mowa w ust. 3.

1.

Właściciele i użytkownicy wieczyści oraz samoistni posiadacze nieruchomości objętych

scaleniem i podziałem są uczestnikami postępowania w sprawie scalenia i podziału.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta powiadamia ich o wszczęciu postępowania, chyba

że mimo dołożenia należytej staranności adres tych osób nie został ustalony. Przepis

art. 113 ust. 4 stosuje się odpowiednio.

2.

Właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości objętych scaleniem i podziałem mogą

wybrać ze swojego grona radę uczestników scalenia w liczbie do 10 osób. Rada ta posiada

uprawnienia opiniodawcze.

3.

Projekt uchwały rady gminy o scaleniu i podziale nieruchomości podlega zaopiniowaniu

przez radę uczestników scalenia oraz wyłożeniu do wglądu uczestnikom postępowania,

na okres 21 dni, w siedzibie urzędu gminy. O wyłożeniu projektu uchwały do wglądu

zawiadamia się na piśmie uczestników postępowania, których adresy są znane, a ponadto

informację o wyłożeniu podaje się do publicznej wiadomości w sposób zwyczajowo przyjęty

w danej miejscowości oraz na stronach internetowych urzędu gminy, a także przez ogłoszenie

w prasie lokalnej.

4.

W okresie kiedy projekt uchwały wyłożony jest do wglądu, uczestnicy postępowania mogą

składać na piśmie wnioski, uwagi i zastrzeżenia do tego projektu. We wnioskach uczestnicy

postępowania mogą wskazywać działki gruntu, które chcieliby otrzymać w zamian za dotychczas

posiadane nieruchomości objęte scaleniem i podziałem. Złożone wnioski, uwagi i zastrzeżenia

podlegają zaopiniowaniu przez radę uczestników scalenia.

5.

O sposobie załatwienia wniosków, uwag i zastrzeżeń, o których mowa w ust. 4, rozstrzyga

rada gminy w uchwale o scaleniu i podziale nieruchomości. O sposobie rozstrzygnięcia

zawiadamia się na piśmie uczestników postępowania, którzy złożyli wnioski, uwagi i

zastrzeżenia, doręczając im wyciąg z uchwały.

6.

Koszty związane ze scalaniem i podziałem nieruchomości ponoszą uczestnicy postępowania

proporcjonalnie do powierzchni posiadanych przez nich nieruchomości objętych scaleniem

i podziałem, jeżeli postępowanie zostało przeprowadzone na ich wniosek.

1.

Rada gminy podejmuje uchwałę o scaleniu i podziale nieruchomości. Uchwałę doręcza

się uczestnikom postępowania, których adresy są znane, a ponadto informację o podjęciu

uchwały podaje się do publicznej wiadomości w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości

oraz na stronach internetowych urzędu gminy, a także przez ogłoszenie w prasie lokalnej.

Czynności związane z przeprowadzeniem postępowania w sprawie scalenia i podziału wykonuje

wójt, burmistrz albo prezydent miasta.

2.

Uchwała rady gminy o scaleniu i podziale nieruchomości powinna zawierać

1)

opracowane geodezyjnie granice gruntów objętych scaleniem i podziałem;

2)

wypis i wyrys z planu miejscowego;

3)

geodezyjny projekt scalenia i podziału nieruchomości;

4)

rejestr nieruchomości, z wykazaniem ich stanu dotychczasowego oraz stanu nowego po

scaleniu i podziale, w tym nieruchomości przyznanych uczestnikom postępowania w zamian

za nieruchomości będące ich własnością lub pozostające w użytkowaniu wieczystym przed

scaleniem i podziałem;

5)

rozstrzygnięcia w sprawach, o których mowa w art. 105 ust. 2 i 5;

6)

ustalenia co do rodzaju urządzeń infrastruktury technicznej planowanych do wybudowania,

terminy ich budowy oraz źródła finansowania;

7)

ustalenia co do wysokości, terminu i sposobu zapłaty opłat adiacenckich;

8)

rozstrzygnięcie o sposobie załatwienia wniosków, uwag i zastrzeżeń, złożonych przez

uczestników postępowania.

3.

Uchwała, o której mowa w ust. 1, stanowi podstawę do

1)

zamknięcia istniejących ksiąg wieczystych;

2)

założenia nowych ksiąg wieczystych i ujawnienia w nich praw do nieruchomości powstałych

w wyniku scalenia i podziału;

3)

ujawnienia nowego stanu prawnego nieruchomości w katastrze nieruchomości;

4)

wyznaczenia i utrwalenia na gruncie granic nieruchomości powstałych w wyniku scalenia

i podziału;

5)

wprowadzenia uczestników postępowania na nowe nieruchomości.

4.

Wnioski o dokonanie czynności, o których mowa w ust. 3 pkt 1-3, składa wójt, burmistrz

albo prezydent miasta.

5.

Obciążenia na nieruchomościach objętych scaleniem i podziałem przenosi się do nowo

założonych ksiąg wieczystych, z zastrzeżeniem art. 105 ust. 5.

6.

Uchwała, o której mowa w ust. 1, nie narusza praw osób trzecich ustanowionych na nieruchomościach

objętych scaleniem i podziałem.

1.

Powierzchnię każdej nieruchomości objętej scaleniem i podziałem pomniejsza się o powierzchnię

niezbędną do wydzielenia działek gruntu pod nowe drogi lub pod poszerzenie dróg istniejących.

Pomniejszenie to następuje proporcjonalnie do powierzchni wszystkich nieruchomości

objętych scaleniem i podziałem oraz do ogólnej powierzchni działek gruntu wydzielonych

pod nowe drogi i pod poszerzenie dróg istniejących.

2.

W zamian za nieruchomości objęte scaleniem i podziałem każdy z dotychczasowych właścicieli

lub użytkowników wieczystych otrzymuje odpowiednio na własność lub w użytkowanie wieczyste,

nieruchomości składające się z takiej liczby działek gruntu wydzielonych w wyniku

scalenia i podziału, których łączna powierzchnia jest równa powierzchni dotychczasowej

jego nieruchomości, pomniejszonej zgodnie z przepisem ust. 1. Jeżeli nie ma możliwości

przydzielenia nieruchomości o powierzchni w pełni równoważnej, za różnicę powierzchni

dokonuje się odpowiednich dopłat w gotówce.

2a.

Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio do samoistnych posiadaczy nieruchomości.

3.

(uchylony)

4.

Działki gruntu wydzielone pod nowe drogi albo pod poszerzenie dróg istniejących, niebędących

drogami powiatowymi, wojewódzkimi lub krajowymi, przechodzą z mocy prawa na własność

gminy, a ustanowione na tych działkach prawo użytkowania wieczystego wygasa z dniem

wejścia w życie uchwały rady gminy o scaleniu i podziale nieruchomości. Jeżeli działki

gruntu zostały wydzielone pod drogi powiatowe, wojewódzkie lub krajowe albo pod poszerzenie

tych dróg, stosuje się odpowiednio art. 98 ust. 1.

5.

Służebności gruntowe ustanowione na nieruchomościach objętych scaleniem i podziałem

podlegają zniesieniu, jeżeli stały się zbędne do korzystania z nowo wydzielonych nieruchomości.

1.

Za działki gruntu, wydzielone pod nowe drogi albo pod poszerzenie dróg istniejących,

a także za urządzenia, których właściciele lub użytkownicy wieczyści nie mogli odłączyć

od gruntu, oraz za drzewa i krzewy gmina wypłaca, z zastrzeżeniem ust. 1a, odszkodowanie

w wysokości uzgodnionej między właścicielami lub użytkownikami wieczystymi a właściwym

organem wykonawczym jednostki samorządu terytorialnego lub starostą. Dopłatę, o której

mowa w art. 105 ust. 2, oraz odszkodowanie, jeżeli nie dojdzie do jego uzgodnienia,

ustala się i wypłaca według zasad i trybu obowiązujących przy wywłaszczaniu nieruchomości.

Odszkodowanie wypłaca właściwy organ.

1a.

Za działki gruntu wydzielone pod drogi powiatowe, wojewódzkie lub krajowe albo pod

poszerzenie tych dróg odszkodowanie wypłaca odpowiednio powiat, województwo lub Skarb

Państwa.

2.

(uchylony)

3.

Gmina jest zobowiązana do wybudowania na gruntach objętych uchwałą o scaleniu i podziale

nieruchomości niezbędnych urządzeń infrastruktury technicznej, stosownie do przepisu

art. 104 ust. 2 pkt 6. Koszty wybudowania tych urządzeń nie mogą obciążać uczestników

postępowania, chyba że na mocy zawartego z gminą porozumienia strony postanowią inaczej.

1.

Osoby, które otrzymały nowe nieruchomości wydzielone w wyniku scalenia i podziału,

są zobowiązane do wniesienia na rzecz gminy opłat adiacenckich w wysokości do 50%

wzrostu wartości tych nieruchomości, w stosunku do wartości nieruchomości dotychczas

posiadanych. Przy ustalaniu wartości dotychczas posiadanych nieruchomości nie uwzględnia

się wartości urządzeń, drzew i krzewów, o których mowa w art. 106 ust. 1, jeżeli zostało

za nie wypłacone odszkodowanie.

2.

Wysokość stawki procentowej opłaty adiacenckiej ustala rada gminy w uchwale o scaleniu

i podziale nieruchomości.

3.

Terminy i sposób wnoszenia opłat adiacenckich ustala wójt, burmistrz albo prezydent

miasta, w drodze ugody z osobami zobowiązanymi do ich zapłaty, przez podpisanie protokołu

uzgodnień. W razie niedojścia do ugody, o terminie i sposobie zapłaty rozstrzyga rada

gminy, podejmując uchwałę o scaleniu i podziale nieruchomości. Termin ustalony w uchwale

nie może być krótszy niż termin wybudowania urządzeń infrastruktury technicznej.

4.

Opłatę adiacencką ustala wójt, burmistrz albo prezydent miasta, w drodze decyzji,

zgodnie z ugodą lub uchwałą o scaleniu i podziale nieruchomości, o których mowa w

ust. 3. W razie ustanowienia na nieruchomości ograniczonych praw rzeczowych decyzja o ustaleniu opłaty adiacenckiej stanowi podstawę wpisu do księgi wieczystej.

5.

W rozliczeniu opłaty adiacenckiej lub zaległości z tego tytułu, osoba zobowiązana

do jej wniesienia może przenieść na rzecz gminy, za jej zgodą, prawa do działki gruntu

wydzielonej w wyniku scalenia i podziału. Przepis art. 66 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa stosuje się odpowiednio. Różnice między wartością działki gruntu wydzielonej w wyniku

scalenia i podziału a należnością wynikającą z opłaty adiacenckiej są pokrywane w

formie dopłat.

1.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób i tryb scalania i podziału

nieruchomości oraz sposób i tryb ustalania opłat adiacenckich, z uwzględnieniem rodzajów

dokumentów i rozliczania kosztów postępowania.

2.

Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, Rada Ministrów określi w szczególności

1)

rodzaje czynności poprzedzających wszczęcie postępowania w sprawie scalenia i podziału

nieruchomości oraz terminy wykonywania tych czynności;

2)

sposób ustalania granic zewnętrznych gruntów przeznaczonych do objęcia scaleniem i

podziałem;

3)

sposób przyjmowania granic nieruchomości przy wykonywaniu mapy z projektem scalenia

i podziału;

4)

sposób wyboru i działania rady uczestników scalenia;

5)

sposób sporządzania, rodzaje i treść dokumentów niezbędnych w postępowaniu w sprawie

scalenia i podziału.

1.

Gminie przysługuje prawo pierwokupu w przypadku sprzedaży

1)

niezabudowanej nieruchomości nabytej uprzednio przez sprzedawcę od Skarbu Państwa

albo jednostek samorządu terytorialnego;

2)

prawa użytkowania wieczystego niezabudowanej nieruchomości gruntowej, niezależnie

od formy nabycia tego prawa przez zbywcę;

3)

nieruchomości oraz prawa użytkowania wieczystego nieruchomości położonej na obszarze

przeznaczonym w planie miejscowym na cele publiczne albo nieruchomości, dla której

została wydana decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego;

4)

nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków lub prawa użytkowania wieczystego takiej

nieruchomości;

4a)

nieruchomości położonych na obszarze rewitalizacji, jeżeli przewiduje to uchwała,

o której mowa w art. 8 ustawy z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji;

4b)

nieruchomości położonych na obszarze Specjalnej Strefy Rewitalizacji, o której mowa

w rozdziale 5 ustawy z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji.

5)

(uchylony)

2.

Przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do nieruchomości przeznaczonych w planach

miejscowych na cele rolne i leśne, a w przypadku braku planów miejscowych do nieruchomości

wykorzystywanych na cele rolne i leśne. Przepis art. 92 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

3.

Prawo pierwokupu nie przysługuje, jeżeli

1)

sprzedaż nieruchomości lub prawa użytkowania wieczystego następuje na rzecz osób bliskich

dla sprzedawcy;

2)

sprzedaż nieruchomości lub prawa użytkowania wieczystego następuje między osobami

prawnymi tego samego kościoła lub związku wyznaniowego;

3)

prawo własności lub prawo użytkowania wieczystego zostało ustanowione jako odszkodowanie

lub rekompensata za utratę własności nieruchomości;

4)

prawo własności lub prawo użytkowania wieczystego zostało ustanowione w wyniku zamiany

własności nieruchomości;

5)

w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 3 i 4, prawo pierwokupu nie zostało ujawnione

w księdze wieczystej;

6)

sprzedaż nieruchomości następuje na cele budowy dróg krajowych;

7)

prawo pierwokupu przysługuje partnerowi prywatnemu lub ostatniemu partnerowi prywatnemu

w przypadkach, o których mowa w ustawie z dnia 19 grudnia 2008 r. o partnerstwie publiczno-prywatnym;

8)

sprzedaż nieruchomości następuje na cele realizacji inwestycji w zakresie lotniska

użytku publicznego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 12 lutego 2009 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji

inwestycji w zakresie lotniska użytku publicznego;

9

sprzedaż nieruchomości następuje na cele realizacji inwestycji w zakresie budowli

przeciwpowodziowych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 8 lipca 2010 r. o szczególnych zasadach przygotowania do realizacji

inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych.

9

sprzedaż nieruchomości następuje na cele realizacji inwestycji w rozumieniu przepisów

ustawy z dnia 8 lipca 2010 r. o szczególnych zasadach przygotowania do realizacji

inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych oraz stacji radarów meteorologicznych.

4.

Prawo pierwokupu wykonuje wójt, burmistrz albo prezydent miasta.

1.

Sprzedaż nieruchomości, o których mowa w art. 109, oraz prawa użytkowania wieczystego

tych nieruchomości może nastąpić, jeżeli wójt, burmistrz albo prezydent miasta nie

wykona prawa pierwokupu.

2.

Prawo pierwokupu może być wykonane w terminie miesiąca od dnia otrzymania przez wójta,

burmistrza albo prezydenta miasta zawiadomienia o treści umowy sprzedaży.

3.

Notariusz sporządzający umowę sprzedaży jest zobowiązany do zawiadomienia wójta, burmistrza

albo prezydenta miasta o treści umowy, stosownie do przepisu ust. 2.

4.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta wykonuje prawo pierwokupu przez złożenie oświadczenia

w formie aktu notarialnego u notariusza, o którym mowa w ust. 3. W przypadku gdyby

złożenie oświadczenia u tego notariusza było niemożliwe lub napotykało poważne trudności,

może być ono złożone u innego notariusza. Z chwilą złożenia oświadczenia

1)

nieruchomość staje się własnością gminy, jeżeli wykonanie prawa pierwokupu dotyczyło

sprzedaży nieruchomości;

2)

prawo użytkowania wieczystego wygasa, jeżeli wykonanie prawa pierwokupu dotyczyło

sprzedaży prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej stanowiącej własność

gminy;

3)

gmina uzyskuje prawo użytkowania wieczystego, jeżeli wykonanie prawa pierwokupu dotyczyło

sprzedaży prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej stanowiącej własność

Skarbu Państwa, powiatu lub województwa.

5.

Oświadczenie, o którym mowa w ust. 4, notariusz doręcza sprzedawcy.

Prawo pierwokupu wykonuje się po cenie ustalonej między stronami w umowie sprzedaży.

1.

Skarbowi Państwa lub miastu stołecznemu Warszawie przysługuje prawo pierwokupu w przypadku

sprzedaży

1)

praw i roszczeń określonych w dekrecie z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze

m.st. Warszawy

(Dz. U. poz. 279 oraz z 1985 r. poz. 99);

2)

roszczeń określonych w art. 214;

3)

prawa użytkowania wieczystego ustanowionego na skutek realizacji roszczeń, o których

mowa w pkt 1 i 2.

2.

Przeniesienie praw i roszczeń, o których mowa w ust. 1, wymaga zawarcia umowy w formie

aktu notarialnego.

3.

W sprawach, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio art. 109 ust. 3 pkt 1

i 2 oraz art. 110 i art. 111.

4.

Prawo pierwokupu wykonuje Prezydent m.st. Warszawy.

5

Jeżeli prawa i roszczenia, o których mowa w ust. 1, dotyczą nieruchomości Skarbu Państwa,

którymi gospodaruje minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania

przestrzennego oraz mieszkalnictwa lub w stosunku do których prawa właścicielskie

wykonuje wojewoda, Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa albo Agencja Mienia Wojskowego,

prawo pierwokupu wykonuje właściwy minister, wojewoda, Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa

lub Agencja Mienia Wojskowego.

1.

Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się do nieruchomości położonych, z zastrzeżeniem

art. 122a, art. 124 ust. 1b, art. 124b, art. 125 i art. 126, na obszarach przeznaczonych

w planach miejscowych na cele publiczne albo do nieruchomości, dla których wydana

została decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

2.

Wywłaszczenie nieruchomości polega na pozbawieniu albo ograniczeniu, w drodze decyzji,

prawa własności, prawa użytkowania wieczystego lub innego prawa rzeczowego na nieruchomości.

3.

Wywłaszczenie nieruchomości może być dokonane, jeżeli cele publiczne nie mogą być

zrealizowane w inny sposób niż przez pozbawienie albo ograniczenie praw do nieruchomości,

a prawa te nie mogą być nabyte w drodze umowy.

4.

Organem właściwym w sprawach wywłaszczenia jest starosta, wykonujący zadanie z zakresu

administracji rządowej.

1.

Nieruchomość może być wywłaszczona tylko na rzecz Skarbu Państwa albo na rzecz jednostki

samorządu terytorialnego.

2.

Nieruchomość stanowiąca własność Skarbu Państwa nie może być wywłaszczona. Nie dotyczy

to wywłaszczenia prawa użytkowania wieczystego oraz ograniczonych praw rzeczowych obciążających nieruchomość.

3.

Wywłaszczeniem może być objęta cała nieruchomość albo jej część. Jeżeli wywłaszczeniem

jest objęta część nieruchomości, a pozostała część nie nadaje się do prawidłowego

wykorzystywania na dotychczasowe cele, na żądanie właściciela lub użytkownika wieczystego

nieruchomości nabywa się tę część w drodze umowy na rzecz Skarbu Państwa lub na rzecz

jednostki samorządu terytorialnego, w zależności od tego, na czyją rzecz następuje

wywłaszczenie.

4.

Jeżeli nieruchomość nie ma założonej księgi wieczystej lub zbioru dokumentów, przy

jej wywłaszczeniu przyjmuje się inne dokumenty stwierdzające prawa do nieruchomości

oraz służące do jej oznaczenia dane z katastru nieruchomości.

5.

W przypadku nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym, przy jej wywłaszczeniu,

przyjmuje się służące do jej oznaczenia dane z katastru nieruchomości.

6.

Przez nieruchomość o nieuregulowanym stanie prawnym rozumie się nieruchomość, dla

której ze względu na brak księgi wieczystej, zbioru dokumentów albo innych dokumentów

nie można ustalić osób, którym przysługują do niej prawa rzeczowe.

7.

Przepis ust. 6 stosuje się również, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości

nie żyje i nie przeprowadzono lub nie zostało zakończone postępowanie spadkowe.

1.

Wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego, z zastrzeżeniem ust. 2 i ust. 3, należy

poprzedzić rokowaniami o nabycie w drodze umowy praw określonych w art. 112 ust. 3, przeprowadzonymi między starostą, wykonującym zadanie z zakresu administracji

rządowej, a właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości, a także osobą,

której przysługuje do nieruchomości ograniczone prawo rzeczowe. W trakcie prowadzenia rokowań może być zaoferowana nieruchomość zamienna.

2.

W przypadku wywłaszczania nieruchomości na wniosek jednostki samorządu terytorialnego

rokowania, o których mowa w ust. 1, przeprowadzają ich organy wykonawcze.

3.

W przypadku nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym informację o zamiarze wywłaszczenia

starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, podaje do publicznej

wiadomości w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości oraz na stronach internetowych

starostwa powiatowego, a także przez ogłoszenie w prasie o zasięgu ogólnopolskim.

Jeżeli wywłaszczenie dotyczy części nieruchomości, ogłoszenie zawiera również informację

o zamiarze wszczęcia postępowania w sprawie podziału tej nieruchomości.

4.

Jeżeli w terminie 2 miesięcy od dnia ogłoszenia, o którym mowa w ust. 3, nie zgłoszą się osoby, które wykażą, że przysługują im prawa rzeczowe do nieruchomości, można wszcząć postępowanie w sprawie podziału i postępowanie wywłaszczeniowe.

1.

Wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego na rzecz Skarbu Państwa następuje z urzędu,

a na rzecz jednostki samorządu terytorialnego - na wniosek jej organu wykonawczego.

Wszczęcie postępowania z urzędu może także nastąpić na skutek zawiadomienia złożonego

przez podmiot, który zamierza realizować cel publiczny.

2.

Wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego następuje po bezskutecznym upływie dwumiesięcznego

terminu do zawarcia umowy, o której mowa w art. 114 ust. 1, wyznaczonego na piśmie właścicielowi, użytkownikowi wieczystemu nieruchomości,

a także osobie, której przysługuje ograniczone prawo rzeczowe na tej nieruchomości.

3.

Wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego następuje z dniem doręczenia zawiadomienia

stronom lub z dniem określonym w ogłoszeniu o wszczęciu postępowania, wywieszonym

w urzędzie starostwa powiatowego, po upływie terminu, o którym mowa w art. 114 ust.

4.

4.

Odmowa wszczęcia postępowania wywłaszczeniowego, o które wystąpił organ wykonawczy

jednostki samorządu terytorialnego albo podmiot, który zamierza realizować cel publiczny,

następuje w drodze decyzji.

5.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się w przypadku nieruchomości o nieuregulowanym stanie

prawnym.

1.

We wniosku o wywłaszczenie należy określić

1)

nieruchomość z podaniem oznaczeń z księgi wieczystej lub zbioru dokumentów oraz z

katastru nieruchomości;

2)

cel publiczny, do którego realizacji nieruchomość jest niezbędna;

3)

powierzchnię nieruchomości, a jeżeli wywłaszczeniem ma być objęta tylko jej część

- powierzchnię tej części i całej nieruchomości;

4)

dotychczasowy sposób korzystania z nieruchomości i stan jej zagospodarowania;

5)

lokale zamienne oraz sposób ich zapewnienia najemcom wywłaszczonych lokali;

6)

właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości, a w razie braku danych umożliwiających

określenie tych osób - władającego nieruchomością zgodnie z wpisem w katastrze nieruchomości;

7)

osobę, której przysługują ograniczone prawa rzeczowe na nieruchomości;

8)

nieruchomość zamienną, jeżeli jednostka samorządu terytorialnego taką oferuje;

9)

inne okoliczności istotne w sprawie.

2.

Do wniosku o wywłaszczenie należy dołączyć

1)

dokumenty z przebiegu rokowań, o których mowa w art. 114;

2)

wypis i wyrys z planu miejscowego, a w przypadku braku planu miejscowego decyzję o

ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego;

3)

mapę z rejestrem nieruchomości objętych wnioskiem o wywłaszczenie lub mapę z podziałem

i rejestrem nieruchomości oraz decyzję zatwierdzającą ten podział, jeżeli wniosek

o wywłaszczenie dotyczy tylko części nieruchomości;

4)

odpis księgi wieczystej albo oświadczenie przedstawiające aktualny stan wpisów w księdze

wieczystej założonej dla nieruchomości objętej wnioskiem o wywłaszczenie wraz ze wskazaniem

numeru księgi wieczystej albo zaświadczenie o stanie prawnym, jaki wynika ze zbioru

dokumentów;

5)

w razie braku dokumentów, o których mowa w pkt 4, zaświadczenie właściwego sądu stwierdzające,

że nieruchomość nie ma założonej księgi wieczystej lub że nie jest dla niej prowadzony

zbiór dokumentów;

6)

wypis i wyrys z katastru nieruchomości.

2a.

Oświadczenie, o którym mowa w ust. 2 pkt 4, składa się pod rygorem odpowiedzialności

karnej za składanie fałszywych zeznań. Składający oświadczenie jest obowiązany do

zawarcia w nim klauzuli następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności karnej

za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności

karnej za składanie fałszywych zeznań.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio w razie wszczęcia postępowania wywłaszczeniowego

z urzędu.

1.

Starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, składa w sądzie wniosek

o ujawnienie w księdze wieczystej wszczęcia postępowania wywłaszczeniowego, a jeżeli

nieruchomość nie ma założonej księgi wieczystej - o złożenie do istniejącego zbioru

dokumentów zawiadomienia o wszczęciu tego postępowania.

2.

Jeżeli wywłaszczenie nie doszło do skutku, starosta, wykonujący zadanie z zakresu

administracji rządowej, jest obowiązany wystąpić niezwłocznie o wykreślenie z księgi

wieczystej wpisu o wszczęciu postępowania wywłaszczeniowego albo złożyć odpowiednie

zawiadomienie do zbioru dokumentów.

1.

Po wszczęciu postępowania wywłaszczeniowego starosta, wykonujący zadanie z zakresu

administracji rządowej, przeprowadza rozprawę administracyjną.

1a.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się w przypadku nieruchomości o nieuregulowanym stanie

prawnym.

2.

W postępowaniu wywłaszczeniowym nie stosuje się przepisów o ugodzie administracyjnej.

1.

Jeżeli w terminie określonym w art. 114 ust. 4, nie zostały ustalone osoby, które wykażą, że przysługują im prawa

rzeczowe do nieruchomości, starosta wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, wydaje

decyzję o nabyciu własności nieruchomości przez Skarb Państwa lub jednostkę samorządu

terytorialnego, wnioskującą o wywłaszczenie. Nabycie prawa własności następuje z dniem,

w którym decyzja stała się ostateczna.

2.

Decyzja podlega ogłoszeniu w sposób określony w art. 49 Kodeksu postępowania administracyjnego.

3.

Odszkodowanie za nieruchomość, której własność przeszła na rzecz Skarbu Państwa lub

jednostki samorządu terytorialnego, ustala się według przepisów rozdziału 5 i składa

do depozytu sądowego na okres 10 lat.

1.

Decyzja o wywłaszczeniu nieruchomości, poza elementami określonymi w art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, powinna zawierać

1)

ustalenie, na jakie cele nieruchomość jest wywłaszczana;

2)

określenie przedmiotu wywłaszczenia przez podanie oznaczenia nieruchomości według

księgi wieczystej lub zbioru dokumentów oraz według katastru nieruchomości;

3)

określenie praw podlegających wywłaszczeniu;

4)

wskazanie właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości;

5)

wskazanie osoby, której przysługują ograniczone prawa rzeczowe na nieruchomości;

6)

zobowiązanie do zapewnienia lokali, o których mowa w art. 116 ust. 1 pkt 5;

7)

ustalenie wysokości odszkodowania.

2.

Jeżeli osoby, o których mowa w ust. 1 pkt 4 i pkt 5, są nieobecne lub niezdolne do czynności prawnych, stosuje się

art. 34 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Jeżeli zachodzi potrzeba zapobieżenia niebezpieczeństwu, wystąpieniu szkody lub niedogodnościom,

jakie mogą powstać dla właścicieli albo użytkowników wieczystych nieruchomości sąsiednich

wskutek wywłaszczenia lub innego niż dotychczas zagospodarowania wywłaszczonej nieruchomości,

w decyzji o wywłaszczeniu ustanawia się niezbędne służebności oraz ustala obowiązek

budowy i utrzymania odpowiednich urządzeń zapobiegających tym zdarzeniom lub okolicznościom.

Obowiązek budowy i utrzymania odpowiednich urządzeń ciąży na występującym z wnioskiem

o wywłaszczenie.

1.

Przejście prawa własności na rzecz Skarbu Państwa lub na rzecz jednostki samorządu

terytorialnego następuje z dniem, w którym decyzja o wywłaszczeniu nieruchomości stała

się ostateczna.

2.

Przejście prawa użytkowania wieczystego na rzecz Skarbu Państwa lub na rzecz jednostki

samorządu terytorialnego następuje z dniem, w którym decyzja o wywłaszczeniu tego

prawa stała się ostateczna, jeżeli prawo użytkowania wieczystego było ustanowione

na nieruchomości gruntowej stanowiącej własność innej osoby niż ta, na rzecz której

nastąpiło wywłaszczenie.

3.

Prawo użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej wygasa z dniem, w którym decyzja

o wywłaszczeniu tego prawa stała się ostateczna, jeżeli prawo użytkowania wieczystego

było ustanowione na nieruchomości gruntowej stanowiącej własność osoby, na rzecz której

nastąpiło wywłaszczenie.

4.

Wywłaszczoną nieruchomość do czasu jej wykorzystania na cel, na który nastąpiło wywłaszczenie,

oddaje się w dzierżawę poprzedniemu właścicielowi na jego wniosek.

1.

Pierwszą politykę, o której mowa w art. 10a ustawy zmienianej w art. 19, w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą, minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania

przestrzennego oraz mieszkalnictwa opracuje i przedłoży Radzie Ministrów, do dnia

31 grudnia 2017 r.

2.

Starostowie opracują plany realizacji polityki, o których mowa w art. 23 ust. 1 pkt

3 ustawy zmienianej w art. 19, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, i przedłożą właściwym

wojewodom do dnia 30 czerwca 2018 r.

1.

W przypadkach określonych w art. 108 Kodeksu postępowania administracyjnego lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym starosta, wykonujący zadanie z zakresu

administracji rządowej, w drodze decyzji, udziela podmiotowi, który będzie realizował

cel publiczny, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości po wydaniu decyzji

o wywłaszczeniu nieruchomości, jeżeli zwłoka w jej zajęciu uniemożliwiałaby realizację

celu publicznego, na który nieruchomość została wywłaszczona. Decyzji o niezwłocznym

zajęciu nieruchomości nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.

2.

Jeżeli w przypadkach, o których mowa w ust. 1, wydanie decyzji o wywłaszczeniu wymagałoby

uprzedniego dokonania podziału nieruchomości, decyzji zatwierdzającej podział nadaje

się rygor natychmiastowej wykonalności.

3.

(uchylony)

Jeżeli cel publiczny został zrealizowany, a postępowanie wywłaszczeniowe nie zostało

zakończone wydaniem ostatecznej decyzji o wywłaszczeniu, starosta, wykonujący zadanie

z zakresu administracji rządowej, w drodze decyzji orzeka o nabyciu praw na rzecz

Skarbu Państwa albo właściwej jednostki samorządu terytorialnego za odszkodowaniem.

Starosta wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej przed wszczęciem postępowania

wyznacza dwumiesięczny termin do zawarcia umowy. Po bezskutecznym upływie dwumiesięcznego

terminu do zawarcia umowy odszkodowanie ustala się według przepisów rozdziału 5.

Trwali zarządcy nieruchomości wykorzystywanych na potrzeby jednostek wymienionych

w art. 60 ust. 1 pkt 1 ustawy zmienianej w art. 19, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą, przekażą ministrowi właściwemu do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania

przestrzennego oraz mieszkalnictwa, w terminie 3 miesięcy od daty wejścia w życie

niniejszej ustawy, prowadzone postępowania sądowe i administracyjne w sprawach nieruchomości

pozostających w ich trwałym zarządzie, z wyłączeniem spraw związanych z wykonywaniem

uprawnień wymienionych w art. 43 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy zmienianej w art. 19.

1.

Ostateczna decyzja o wywłaszczeniu nieruchomości stanowi podstawę do dokonania wpisu

w księdze wieczystej. Wpisu dokonuje się na wniosek starosty, wykonującego zadanie

z zakresu administracji rządowej, lub organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego,

jeżeli nieruchomość została wywłaszczona na rzecz tej jednostki.

2.

Najem, dzierżawa lub użyczenie oraz trwały zarząd wywłaszczonej nieruchomości wygasają

z upływem 3 miesięcy od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna.

Starostowie, wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej, w terminie 6 miesięcy

od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy na potrzeby gospodarki nieruchomościami

przekażą protokolarnie ministrowi właściwemu do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania

przestrzennego oraz mieszkalnictwa niezbędną dokumentację dotyczącą nieruchomości,

o których mowa w art. 60 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 19, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą.

1.

Starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w

drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na

zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń

służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej

oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych

lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i

urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to

zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku

planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

1a.

W przypadkach określonych w art. 108 Kodeksu postępowania administracyjnego lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym starosta, wykonujący zadanie z zakresu

administracji rządowej, na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny,

udziela, w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości po wydaniu

decyzji, o której mowa w ust. 1. Decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości nadaje

się rygor natychmiastowej wykonalności.

1b.

W zakresie urządzeń łączności publicznej decyzję w sprawie zezwolenia wydaje się w

uzgodnieniu z Prezesem Urzędu Komunikacji Elektronicznej. Decyzja ta może być również

wydana w przypadku braku planu miejscowego lub gdy decyzja o ustaleniu lokalizacji

inwestycji celu publicznego nie jest wymagana.

2.

Starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, udziela zezwolenia

z urzędu albo na wniosek organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego, innej

osoby lub jednostki organizacyjnej.

3.

Udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami

z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie

prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna

zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty

z przeprowadzonych rokowań.

4.

Na osobie lub jednostce organizacyjnej występującej o zezwolenie ciąży obowiązek przywrócenia

nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po założeniu lub przeprowadzeniu

ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa w ust. 1. Jeżeli przywrócenie nieruchomości

do stanu poprzedniego jest niemożliwe albo powoduje nadmierne trudności lub koszty,

stosuje się odpowiednio przepis art. 128 ust. 4.

5.

Jeżeli założenie lub przeprowadzenie ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa

w ust. 1, uniemożliwia właścicielowi albo użytkownikowi wieczystemu dalsze prawidłowe

korzystanie z nieruchomości w sposób dotychczasowy albo w sposób zgodny z jej dotychczasowym

przeznaczeniem, właściciel lub użytkownik wieczysty może żądać, aby odpowiednio starosta,

wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, lub występujący z wnioskiem o

zezwolenie, o którym mowa w ust. 2, nabył od niego na rzecz Skarbu Państwa, w drodze

umowy, własność albo użytkowanie wieczyste nieruchomości.

6.

Właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości jest obowiązany udostępnić nieruchomość

w celu wykonania czynności związanych z konserwacją oraz usuwaniem awarii ciągów,

przewodów i urządzeń, o których mowa w ust. 1. Obowiązek udostępnienia nieruchomości

podlega egzekucji administracyjnej. Przepisy ust. 4 stosuje się odpowiednio.

7.

Decyzja ostateczna, o której mowa w ust. 1, stanowi podstawę do dokonania wpisu w

księdze wieczystej. Wpisu dokonuje się na wniosek starosty, wykonującego zadanie z

zakresu administracji rządowej, lub organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego,

jeżeli zezwolenie było udzielone na wniosek tej jednostki.

8.

W sprawach, o których mowa w ust. 1, w których stroną postępowania jest gmina lub

powiat, prezydent miasta na prawach powiatu sprawujący funkcję starosty podlega wyłączeniu

na zasadach określonych w rozdziale 5 działu I Kodeksu postępowania administracyjnego.

Przepisy art. 124 ust. 1-2 i 4-7, art. 124b oraz art. 125 i art. 126 stosuje się odpowiednio

do nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym. Do postępowania w sprawie ograniczenia

sposobu korzystania z tych nieruchomości stosuje się art. 114 ust. 3 i 4, art. 115

ust. 3 i 4 oraz art. 118a ust. 2 i 3.

1.

Starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, w drodze decyzji zobowiązuje

właściciela, użytkownika wieczystego lub osobę, której przysługują inne prawa rzeczowe do nieruchomości do udostępnienia nieruchomości w celu wykonania czynności związanych

z konserwacją, remontami oraz usuwaniem awarii ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń,

nienależących do części składowych nieruchomości, służących do przesyłania lub dystrybucji

płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji,

a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych

do korzystania z tych przewodów i urządzeń, a także usuwaniem z gruntu tych ciągów,

przewodów, urządzeń i obiektów, jeżeli właściciel, użytkownik wieczysty lub osoba,

której przysługują inne prawa rzeczowe do nieruchomości nie wyraża na to zgody. Decyzja o zobowiązaniu do udostępniania

nieruchomości może być także wydana w celu zapewnienia dojazdu umożliwiającego wykonanie

czynności.

2.

Decyzję, o której mowa w ust. 1, wydaje się z urzędu albo na wniosek podmiotu zobowiązanego

do wykonania czynności, o których mowa w ust. 1.

3.

Obowiązek udostępnienia nieruchomości może być ustanowiony na czas nie dłuższy niż

6 miesięcy. Przepis art. 124 ust. 1a i 4 stosuje się odpowiednio.

4.

Za udostępnienie nieruchomości oraz szkody powstałe na skutek czynności, o których

mowa w ust. 1, przysługuje odszkodowanie w wysokości uzgodnionej między właścicielem, użytkownikiem

wieczystym lub osobą, której przysługują inne prawa rzeczowe do nieruchomości a podmiotem, któremu udostępniono nieruchomość. Jeżeli do takiego

uzgodnienia nie dojdzie w terminie 30 dni, licząc od dnia, w którym upłynął termin

udostępnienia nieruchomości, określony w decyzji, o której mowa w ust. 1, starosta,

wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej wszczyna postępowanie w sprawie

ustalenia odszkodowania.

5.

Obowiązek udostępnienia nieruchomości, o którym mowa w ust. 1, podlega egzekucji administracyjnej.

1.

Przepisy art. 124 stosuje się odpowiednio dla ograniczenia, w drodze decyzji, sposobu

korzystania z nieruchomości poprzez udzielenie zezwolenia na

1)

zakładanie na obiektach budowlanych elementów trakcji, znaków i sygnałów drogowych

lub innych urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego, urządzeń służących do zapewnienia

bezpieczeństwa publicznego, a także urządzeń niezbędnych do korzystania z nich,

2)

urządzanie i utrzymywanie ogólnodostępnego ciągu pieszego, przebiegającego przez prześwity

lub podcienia, w obrysie obiektu budowlanego

- jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody.

2.

Ograniczenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, następuje zgodnie z planem miejscowym,

a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu

publicznego, zaś ograniczenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, następuje zgodnie z planem

miejscowym.

1.

Starostowie, wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej, przekażą ministrowi

właściwemu do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz

mieszkalnictwa do prowadzonej przez niego ewidencji niezbędną dokumentację dotyczącą

nieruchomości wykorzystywanych na potrzeby statutowe i niestatutowe jednostek organizacyjnych

wymienionych w art. 60 ust. 1 pkt 1 ustawy zmienianej w art. 19, w brzmieniu nadanym

niniejszą ustawą, w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

2.

Do dnia przekazania dokumentacji, dotyczącej nieruchomości będących w trwałym zarządzie

jednostek organizacyjnych, wymienionych w art. 60 ust. 1 pkt 1 ustawy zmienianej w

art. 19, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, postępowania wszczęte i niezakończone

na podstawie przepisów dotychczasowych toczą się nadal przed starostą wykonującym

zadania z zakresu administracji rządowej.

3.

Z dniem przekazania dokumentacji, dotyczącej nieruchomości będących w trwałym zarządzie

jednostek, o których mowa w art. 60 ust. 1 pkt 1 ustawy zmienianej w art. 19, w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą, postępowania, o których mowa w ust. 2, przejmuje minister

właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa.

1.

Starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może, w drodze decyzji,

ograniczyć sposób korzystania z nieruchomości niezbędnej w celu poszukiwania, rozpoznawania,

wydobywania kopalin objętych własnością górniczą. Przepisy art. 124 ust. 2-4 stosuje

się odpowiednio.

2.

Ograniczenie, o którym mowa w ust. 1, może nastąpić wyłącznie na rzecz przedsiębiorcy,

który uzyskał koncesję na wykonywanie takiej działalności, na czas nie dłuższy niż

termin obowiązywania koncesji. Odszkodowanie z tytułu ograniczenia wypłaca przedsiębiorca.

3.

Jeżeli ograniczenie, o którym mowa w ust. 1, jest ustanawiane na czas dłuższy niż

rok, lub uniemożliwia właścicielowi albo użytkownikowi wieczystemu dalsze prawidłowe

korzystanie z nieruchomości w sposób dotychczasowy albo w sposób zgodny z jej dotychczasowym

przeznaczeniem, właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości może żądać, aby

przedsiębiorca nabył od niego nieruchomość. W sprawach spornych orzekają sądy powszechne.

1.

W przypadku siły wyższej lub nagłej potrzeby zapobieżenia powstaniu znacznej szkody,

z zastrzeżeniem ust. 5, starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej,

udziela, w drodze decyzji, zezwolenia na czasowe zajęcie nieruchomości na okres nie

dłuższy niż 6 miesięcy, licząc od dnia zajęcia nieruchomości. W przypadku postępowania

prowadzonego na wniosek, wydanie decyzji następuje niezwłocznie, nie później jednak

niż w terminie 7 dni, licząc od dnia złożenia wniosku.

2.

Decyzji, o której mowa w ust. 1, nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.

3.

Po upływie okresu, na który nastąpiło zajęcie nieruchomości, podmiot, który zajął

nieruchomość, jest obowiązany doprowadzić nieruchomość do stanu poprzedniego. Za udostępnienie

nieruchomości oraz szkody powstałe w wyniku zajęcia nieruchomości przysługuje odszkodowanie

w wysokości uzgodnionej między właścicielem, użytkownikiem wieczystym lub osobą, której

przysługują inne prawa rzeczowe do nieruchomości a podmiotem, któremu udostępniono nieruchomość. Jeżeli do takiego

uzgodnienia nie dojdzie w terminie 30 dni, licząc od dnia, w którym upłynął termin

udostępnienia nieruchomości, określony w decyzji, o której mowa w ust. 1, starosta,

wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, wszczyna postępowanie w sprawie

ustalenia odszkodowania.

4.

Jeżeli na skutek czasowego zajęcia nieruchomości właściciel lub użytkownik wieczysty

nie będzie mógł korzystać z nieruchomości w sposób dotychczasowy lub zgodny z dotychczasowym

przeznaczeniem, może żądać, aby podmiot, który zajął nieruchomość, nabył od niego

własność lub użytkowanie wieczyste nieruchomości w drodze umowy.

5.

W przypadku, gdy nagła potrzeba zapobieżenia okolicznościom, o których mowa w ust.

1, uniemożliwia złożenie wniosku o wydanie decyzji na czasowe zajęcie nieruchomości,

właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości ma obowiązek udostępnienia jej w

celu zapobieżenia tym okolicznościom. Obowiązek udostępnienia nieruchomości podlega

egzekucji administracyjnej. Podmiot, który zajął nieruchomość składa wniosek o wydanie

tej decyzji w terminie 3 dni od dnia zajęcia nieruchomości. Decyzja może być wydana

nie później niż po upływie 6 miesięcy licząc od dnia zajęcia nieruchomości.

6.

W przypadku niezłożenia wniosku, o którym mowa w ust. 5, w terminie 3 dni, starosta,

wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, w drodze decyzji orzeka o nałożeniu

kary w wysokości 5000 zł za każdy dzień zwłoki, licząc od dnia następującego po dniu,

w którym upłynął termin do złożenia wniosku. Wpływy z kar stanowią dochód budżetu

państwa.

7.

O nałożeniu kary, o której mowa w ust. 6, starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji

rządowej, orzeka również w sytuacji, jeżeli nastąpiło zajęcie nieruchomości, a nie

zaistniały przesłanki, o których mowa w ust. 1 i 5, uzasadniające zajęcie nieruchomości.

8.

Starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, wydaje decyzję potwierdzającą

zaistnienie przesłanek zajęcia nieruchomości w terminie 7 dni od dnia złożenia wniosku,

o którym mowa w ust. 5.

9.

Kary, o których mowa w ust. 6 i 7, uiszcza się w terminie 14 dni od dnia doręczenia

decyzji. W przypadku nieuiszczenia kary, podlega ona ściągnięciu w trybie przepisów

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

10.

Przepisy ust. 1-9 stosuje się również w przypadku nagłej potrzeby zapobieżenia znacznej

szkody wynikającej z awarii, o których mowa w art. 124b.

(uchylony)

1.

Wywłaszczenie własności nieruchomości, użytkowania wieczystego lub innego prawa rzeczowego następuje za odszkodowaniem na rzecz osoby wywłaszczonej odpowiadającym wartości

tych praw.

2.

Jeżeli na wywłaszczanej nieruchomości lub prawie użytkowania wieczystego tej nieruchomości

są ustanowione inne prawa rzeczowe, odszkodowanie zmniejsza się o kwotę równą wartości tych praw.

3.

Jeżeli na wywłaszczanej nieruchomości, stanowiącej własność jednostki samorządu terytorialnego,

jest ustanowione prawo użytkowania wieczystego, odszkodowanie zmniejsza się o kwotę

równą wartości tego prawa.

4.

Odszkodowanie przysługuje również za szkody powstałe wskutek zdarzeń, o których mowa

w art. 120 i 124-126. Odszkodowanie powinno odpowiadać wartości poniesionych szkód.

Jeżeli wskutek tych zdarzeń zmniejszy się wartość nieruchomości, odszkodowanie powiększa

się o kwotę odpowiadającą temu zmniejszeniu.

1.

Odszkodowanie ustala starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej,

w decyzji o wywłaszczeniu nieruchomości, z zastrzeżeniem ust. 5.

2.

(uchylony)

3.

Jeżeli w ramach odszkodowania została przyznana nieruchomość zamienna, w decyzji,

o której mowa w ust. 1, podaje się dodatkowo oznaczenie nieruchomości zamiennej według

treści księgi wieczystej oraz według katastru nieruchomości, jej wartość oraz wysokość

dopłaty.

4.

(uchylony)

5.

Starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, wydaje odrębną decyzję

o odszkodowaniu

1)

w przypadkach, o których mowa w art. 98 ust. 3, art. 106 ust. 1 i art. 124-126;

2)

na wniosek podmiotu realizującego cel publiczny lub właściciela wywłaszczonej nieruchomości;

3)

gdy nastąpiło pozbawienie praw do nieruchomości bez ustalenia odszkodowania, a obowiązujące

przepisy przewidują jego ustalenie.

1.

Wysokość odszkodowania ustala się według stanu, przeznaczenia i wartości, wywłaszczonej

nieruchomości w dniu wydania decyzji o wywłaszczeniu. W przypadku gdy starosta, wykonujący

zadanie z zakresu administracji rządowej, wydaje odrębną decyzję o odszkodowaniu,

wysokość odszkodowania ustala się według stanu i przeznaczenia nieruchomości w dniu

pozbawienia lub ograniczenia praw, a w przypadkach, o których mowa w art. 98 ust.

3 i art. 106 ust. 1, według stanu i przeznaczenia nieruchomości odpowiednio w dniu

wydania decyzji o podziale lub podjęcia uchwały o przystąpieniu do scalenia i podziału

oraz jej wartości w dniu wydania decyzji o odszkodowaniu. Przepis art. 134 stosuje

się odpowiednio.

2.

Ustalenie wysokości odszkodowania następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego,

określającej wartość nieruchomości.

1.

W ramach odszkodowania właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu wywłaszczonej nieruchomości

może być przyznana, za jego zgodą, odpowiednia nieruchomość zamienna.

2.

Nieruchomość zamienną przyznaje się z zasobu nieruchomości Skarbu Państwa, jeżeli

wywłaszczenie następuje na rzecz Skarbu Państwa, lub z zasobu nieruchomości odpowiedniej

jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli wywłaszczenie następuje na rzecz tej jednostki.

3

Nieruchomość zamienna może być przyznana w porozumieniu z Dyrektorem Generalnym Krajowego

Ośrodka Wsparcia Rolnictwa, z Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa, jeżeli wywłaszczenie

następuje na rzecz Skarbu Państwa.

3a

Nieruchomość zamienna może być również przyznana w porozumieniu z Prezesem Krajowego

Zasobu Nieruchomości, jeżeli wywłaszczenie następuje na rzecz Skarbu Państwa.

4.

Różnicę między wysokością odszkodowania ustalonego w decyzji a wartością nieruchomości

zamiennej wyrównuje się przez dopłatę pieniężną.

5.

Przeniesienie praw do nieruchomości zamiennej na rzecz osoby, której zostało przyznane

odszkodowanie, następuje z dniem, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna.

Decyzja ta stanowi podstawę do dokonania wpisu w księdze wieczystej.

1.

Zapłata odszkodowania następuje jednorazowo, w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja

o wywłaszczeniu podlega wykonaniu, z zastrzeżeniem ust. 1a i 1b.

1a.

W sprawach, w których wydano odrębną decyzję o odszkodowaniu, zapłata odszkodowania

następuje jednorazowo w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja o odszkodowaniu

stała się ostateczna.

1b.

W przypadku wydania decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości na wniosek osoby

wywłaszczanej wypłaca się zaliczkę w wysokości 70% odszkodowania ustalonego przez

organ pierwszej instancji w decyzji o wywłaszczeniu. Zapłata zaliczki następuje jednorazowo

w terminie 50 dni licząc od dnia złożenia wniosku o wypłatę zaliczki. Wysokość odszkodowania

za wywłaszczone nieruchomości pomniejsza się o kwotę wypłaconej zaliczki.

1c.

Jeżeli uchylono decyzję o wywłaszczeniu lub stwierdzono nieważność decyzji o niezwłocznym

zajęciu nieruchomości, osoba, której wypłacono zaliczkę, lub jej spadkobierca są zobowiązani

do zwrotu tej zaliczki po jej waloryzacji na dzień zwrotu, o ile nie przysługuje im

uprawnienie, o którym mowa w art. 122a.

2.

Do skutków zwłoki lub opóźnienia w zapłacie odszkodowania stosuje się odpowiednio

przepisy Kodeksu cywilnego.

3.

Wysokość odszkodowania ustalona w decyzji podlega waloryzacji na dzień jego zapłaty.

Waloryzacji dokonuje organ, osoba lub jednostka organizacyjna zobowiązana do zapłaty

odszkodowania.

3a.

Jeżeli decyzja, na podstawie której wypłacono odszkodowanie, została następnie uchylona

lub stwierdzono jej nieważność, osoba, której wypłacono odszkodowanie, lub jej spadkobierca

są zobowiązani do zwrotu tego odszkodowania po jego waloryzacji na dzień zwrotu.

4.

Za zgodą osoby uprawnionej do odszkodowania starosta, wykonujący zadanie z zakresu

administracji rządowej, może ustalić inny niż określony w ust. 1-3 sposób zapłaty

przyznanego odszkodowania.

5.

Do zapłaty odszkodowania za wywłaszczone nieruchomości, za szkody powstałe wskutek

zdarzeń, o których mowa w art. 120, do zapłaty ceny nabycia części nieruchomości,

o której mowa w art. 113 ust. 3, a także do zapewnienia nieruchomości zamiennej jest

zobowiązany, z zastrzeżeniem ust. 6 i 8, starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji

rządowej, jeżeli wywłaszczenie następuje na rzecz Skarbu Państwa, albo organ wykonawczy

jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli wywłaszczenie następuje na rzecz tej jednostki.

6.

Obowiązek zapłaty odszkodowania za szkody powstałe wskutek zdarzeń wymienionych w

art. 124, art. 124b, art. 125 i art. 126 oraz za zmniejszenie wartości nieruchomości

z tego powodu obciąża osobę lub jednostkę organizacyjną, która uzyskała zezwolenie

odpowiednio na założenie lub przeprowadzenie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń,

o którym mowa w art. 124 ust. 1, albo zezwolenie na wykonanie czynności związanych

z konserwacją, remontami, usuwaniem awarii oraz usuwaniem z gruntu, o którym mowa

w art. 124b ust. 1, albo zezwolenie na czasowe zajęcie nieruchomości w przypadku siły

wyższej lub innej nagłej potrzeby zapobieżenia powstaniu znacznej szkody albo przedsiębiorcę,

który na podstawie koncesji wykonuje działalność w zakresie poszukiwania, rozpoznawania

lub wydobywania kopalin objętych własnością górniczą.

7.

(uchylony)

8.

Podmiot, który będzie realizował cel publiczny, może pokryć koszty należności, o których

mowa w ust. 5 i 6, oraz koszty ustalenia tych należności.

Odszkodowanie wpłaca się do depozytu sądowego, jeżeli

1)

osoba uprawniona odmawia jego przyjęcia albo wypłata odszkodowania natrafia na trudne

do przezwyciężenia przeszkody lub

2)

odszkodowanie za wywłaszczenie dotyczy nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2017 r., z wyjątkiem

1)

art. 14 pkt 19 i pkt 32 w zakresie uchylenia art. 69a ust. 3 i 4, które wchodzą w

życie z dniem 1 stycznia 2019 r.;

2)

art. 97-99, art. 100 ust. 2, art. 114 ust. 2 i art. 116, które wchodzą w życie z dniem

następującym po dniu ogłoszenia;

3)

art. 19 pkt 32, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2018 r.;

4)

art. 95, który wchodzi w życie z dniem 31 grudnia 2016 r.

1.

Podstawę ustalenia wysokości odszkodowania stanowi, z zastrzeżeniem art. 135, wartość

rynkowa nieruchomości.

2.

Przy określaniu wartości rynkowej nieruchomości uwzględnia się w szczególności jej

rodzaj, położenie, sposób użytkowania, przeznaczenie, stan nieruchomości oraz aktualnie

kształtujące się ceny w obrocie nieruchomościami.

3.

Wartość nieruchomości dla celów odszkodowania określa się według aktualnego sposobu

jej użytkowania, jeżeli przeznaczenie nieruchomości, zgodne z celem wywłaszczenia,

nie powoduje zwiększenia jej wartości.

4.

Jeżeli przeznaczenie nieruchomości, zgodne z celem wywłaszczenia, powoduje zwiększenie

jej wartości, wartość nieruchomości dla celów odszkodowania określa się według alternatywnego

sposobu użytkowania wynikającego z tego przeznaczenia.

1.

Jeżeli ze względu na rodzaj nieruchomości nie można określić jej wartości rynkowej,

gdyż tego rodzaju nieruchomości nie występują w obrocie, określa się jej wartość odtworzeniową.

2.

Przy określaniu wartości odtworzeniowej nieruchomości, oddzielnie określa się wartość

gruntu i oddzielnie wartość jego części składowych.

3.

Przy określaniu wartości gruntu stosuje się przepisy art. 134 ust. 2-4.

4.

Przy określaniu wartości budynków lub ich części, budowli, urządzeń infrastruktury

technicznej i innych urządzeń szacuje się koszt ich odtworzenia, z uwzględnieniem

stopnia zużycia.

5.

Przy określaniu wartości drzewostanu leśnego albo zadrzewień, jeżeli w drzewostanie

znajdują się materiały użytkowe, szacuje się wartość drewna znajdującego się w tym

drzewostanie. Jeżeli w drzewostanie nie występuje materiał użytkowy lub wartość drewna,

które może być pozyskane, jest niższa od kosztów zalesienia i pielęgnacji drzewostanu,

szacuje się koszty zalesienia oraz koszty pielęgnacji drzewostanu do dnia wywłaszczenia.

6.

Przy określaniu wartości plantacji kultur wieloletnich szacuje się koszty założenia

plantacji i jej pielęgnacji do czasu pierwszych zbiorów oraz wartość utraconych pożytków

w okresie od dnia wywłaszczenia do dnia zakończenia pełnego plonowania. Sumę kosztów

i wartość utraconych pożytków zmniejsza się o sumę rocznych odpisów amortyzacyjnych,

wynikającą z okresu wykorzystania plantacji od pierwszego roku plonowania do dnia

wywłaszczenia.

7.

Przy określaniu wartości zasiewów, upraw i innych zbiorów jednorocznych szacuje się

wartość przewidywanych plonów według cen kształtujących się w obrocie rynkowym, zmniejszając

ją o wartość nakładów koniecznych w związku ze zbiorem tych plonów.

1.

Nieruchomość wywłaszczona nie może być użyta na cel inny niż określony w decyzji o

wywłaszczeniu, z uwzględnieniem art. 137, chyba że poprzedni właściciel lub jego spadkobierca

nie złożą wniosku o zwrot tej nieruchomości.

2.

W razie powzięcia zamiaru użycia wywłaszczonej nieruchomości lub jej części na inny

cel niż określony w decyzji o wywłaszczeniu, właściwy organ zawiadamia poprzedniego

właściciela lub jego spadkobiercę o tym zamiarze, informując równocześnie o możliwości

zwrotu wywłaszczonej nieruchomości.

3.

Poprzedni właściciel lub jego spadkobierca mogą żądać zwrotu wywłaszczonej nieruchomości

lub jej części, jeżeli, stosownie do przepisu art. 137, stała się ona zbędna na cel

określony w decyzji o wywłaszczeniu.

4.

Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio do części nieruchomości nabytej w drodze umowy

zgodnie z art. 113 ust. 3.

5.

W przypadku niezłożenia wniosku o zwrot wywłaszczonej nieruchomości lub jej części

w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania zawiadomienia o możliwości zwrotu, uprawnienie

do zwrotu nieruchomości lub jej części wygasa.

6.

(utracił moc)

1.

Nieruchomość uznaje się za zbędną na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, jeżeli

1)

pomimo upływu 7 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna,

nie rozpoczęto prac związanych z realizacją tego celu albo

2

pomimo upływu 10 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna,

cel ten nie został zrealizowany.

2.

Jeżeli w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, cel wywłaszczenia został zrealizowany

tylko na części wywłaszczonej nieruchomości, zwrotowi podlega pozostała część.

1.

Jeżeli nieruchomość lub jej część podlegająca zwrotowi została oddana w trwały zarząd

lub została obciążona prawem użytkowania, prawa te wygasają z dniem, w którym decyzja

o zwrocie wywłaszczonej nieruchomości stała się ostateczna. Przepis art. 90 ust. 2

stosuje się odpowiednio.

2.

Najem, dzierżawa lub użyczenie zwracanej nieruchomości wygasa z upływem 3 miesięcy

od dnia, w którym decyzja o zwrocie wywłaszczonej nieruchomości stała się ostateczna.

Nieruchomość wywłaszczona podlega zwrotowi w stanie, w jakim znajduje się w dniu jej

zwrotu.

1.

W razie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości poprzedni właściciel lub jego spadkobierca

zwraca Skarbowi Państwa lub właściwej jednostce samorządu terytorialnego, w zależności

od tego, kto jest właścicielem nieruchomości w dniu zwrotu, ustalone w decyzji odszkodowanie,

a także nieruchomość zamienną, jeżeli była przyznana w ramach odszkodowania.

2.

Odszkodowanie pieniężne podlega waloryzacji, z tym że jego wysokość po waloryzacji,

z zastrzeżeniem art. 217 ust. 2, nie może być wyższa niż wartość rynkowa nieruchomości

w dniu zwrotu, a jeżeli ze względu na rodzaj nieruchomości nie można określić jej

wartości rynkowej, nie może być wyższa niż jej wartość odtworzeniowa.

3.

Jeżeli zwrotowi podlega część wywłaszczonej nieruchomości, zwracaną kwotę odszkodowania

ustala się proporcjonalnie do powierzchni tej części nieruchomości.

4.

W razie zmniejszenia się albo zwiększenia wartości nieruchomości wskutek działań podjętych

bezpośrednio na nieruchomości po jej wywłaszczeniu, odszkodowanie, ustalone stosownie

do ust. 2, pomniejsza się albo powiększa o kwotę równą różnicy wartości określonej

na dzień zwrotu. Przy określaniu wartości nieruchomości przyjmuje się stan nieruchomości

z dnia wywłaszczenia oraz stan nieruchomości z dnia zwrotu. Nie uwzględnia się skutków

wynikających ze zmiany przeznaczenia w planie miejscowym i zmian w otoczeniu nieruchomości.

Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio.

5.

Jeżeli w ramach odszkodowania została przyznana nieruchomość zamienna oraz dopłata

pieniężna, oprócz nieruchomości zamiennej zwraca się także tę dopłatę w wysokości

ustalonej według zasad, o których mowa w ust. 2, z tym że wysokość zwaloryzowanej

kwoty nie może być wyższa niż różnica między wartością nieruchomości zwracanej a wartością

nieruchomości zamiennej określonej na dzień zwrotu. Przy określaniu wartości nieruchomości

nie uwzględnia się skutków wynikających ze zmiany przeznaczenia w planie miejscowym

i zmian w otoczeniu nieruchomości. W razie zmniejszenia się albo zwiększenia wartości

nieruchomości zamiennej stosuje się dopłaty pieniężne równe różnicy wartości tej nieruchomości

określonej na dzień zwrotu.

6.

Koszty postępowania o zwrot nieruchomości ponosi odpowiednio Skarb Państwa albo właściwa

jednostka samorządu terytorialnego w zależności od tego, któremu z tych podmiotów

odszkodowanie jest zwracane.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 4 ust.

6, art. 17, art. 129, art. 130, art. 132-134 i art. 140, które wchodzą w życie w dniu

następującym po dniu ogłoszenia.

1.

Należności, o których mowa w art. 140, mogą być, na wniosek poprzedniego właściciela

albo jego spadkobiercy, rozłożone na raty, nie dłużej niż na 10 lat. Warunki rozłożenia

na raty określa się w decyzji o zwrocie wywłaszczonej nieruchomości.

2.

Wierzytelności Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego z tytułu,

o którym mowa w art. 140, podlegają stosownemu zabezpieczeniu. Jeżeli zabezpieczenie

polega na ustanowieniu hipoteki na nieruchomości, decyzja o zwrocie stanowi podstawę

wpisu hipoteki do księgi wieczystej.

3.

Raty, o których mowa w ust. 1, podlegają oprocentowaniu przy zastosowaniu stopy procentowej

równej stopie redyskonta weksli stosowanej przez Narodowy Bank Polski.

4.

Do skutków zwłoki lub opóźnienia w zapłacie należności stosuje się odpowiednio przepisy

Kodeksu cywilnego.

1.

O zwrocie wywłaszczonych nieruchomości, zwrocie odszkodowania, w tym także nieruchomości

zamiennej, oraz o rozliczeniach z tytułu zwrotu i terminach zwrotu orzeka starosta,

wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, w drodze decyzji.

2.

W sprawach, o których mowa w ust. 1, w których stroną postępowania jest gmina lub

powiat, prezydent miasta na prawach powiatu sprawujący funkcję starosty podlega wyłączeniu

na zasadach określonych w rozdziale 5 działu I Kodeksu postępowania administracyjnego.

1.

Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się do nieruchomości bez względu na ich rodzaj

i położenie, jeżeli urządzenia infrastruktury technicznej zostały wybudowane z udziałem

środków Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego, środków pochodzących z

budżetu Unii Europejskiej lub ze źródeł zagranicznych niepodlegających zwrotowi, z

wyłączeniem nieruchomości przeznaczonych w planie miejscowym na cele rolne i leśne,

a w przypadku braku planu miejscowego do nieruchomości wykorzystywanych na cele rolne

i leśne. Przepis art. 92 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

2.

Przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się budowę drogi oraz wybudowanie

pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych,

ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych.

1.

Właściciele nieruchomości uczestniczą w kosztach budowy urządzeń infrastruktury technicznej

przez wnoszenie na rzecz gminy opłat adiacenckich.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się także do użytkowników wieczystych nieruchomości gruntowych,

którzy na podstawie odrębnych przepisów nie mają obowiązku wnoszenia opłat rocznych

za użytkowanie wieczyste lub wnieśli, za zgodą właściwego organu, jednorazowo opłaty

roczne za cały okres użytkowania wieczystego.

1.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta może, w drodze decyzji, ustalić opłatę adiacencką

każdorazowo po stworzeniu warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych

urządzeń infrastruktury technicznej albo po stworzeniu warunków do korzystania z wybudowanej

drogi.

2.

Wszczęcie postępowania w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej może nastąpić w terminie

do 3 lat od dnia stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych

urządzeń infrastruktury technicznej albo od dnia stworzenia warunków do korzystania

z wybudowanej drogi, jeżeli w dniu stworzenia tych warunków obowiązywała uchwała rady

gminy, o której mowa w art. 146 ust. 2.

1.

Ustalenie i wysokość opłaty adiacenckiej zależą od wzrostu wartości nieruchomości

spowodowanego budową urządzeń infrastruktury technicznej.

1a.

Ustalenie opłaty adiacenckiej następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego,

określającej wartości nieruchomości.

2.

Wysokość opłaty adiacenckiej wynosi nie więcej niż 50% różnicy między wartością, jaką

nieruchomość miała przed wybudowaniem urządzeń infrastruktury technicznej, a wartością,

jaką nieruchomość ma po ich wybudowaniu. Wysokość stawki procentowej opłaty adiacenckiej

ustala rada gminy w drodze uchwały.

2a.

W odniesieniu do nieruchomości położonych na obszarze Specjalnej Strefy Rewitalizacji,

o której mowa w rozdziale 5 ustawy z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji, wysokość opłaty, o której mowa w ust. 2, wynosi nie więcej niż 75% różnicy między

wartością, jaką nieruchomość miała przed wybudowaniem urządzeń infrastruktury technicznej,

a wartością, jaką nieruchomość ma po ich wybudowaniu.

3

Wartość nieruchomości według stanu przed wybudowaniem urządzeń infrastruktury technicznej

i po ich wybudowaniu określa się według cen na dzień, w którym stworzono warunki do

podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej albo

na dzień stworzenia warunków do korzystania z wybudowanej drogi.

1.

Opłata adiacencka może być, na wniosek właściciela nieruchomości, rozłożona na raty

roczne płatne w okresie do 10 lat. Warunki rozłożenia na raty określa się w decyzji

o ustaleniu opłaty. Należność gminy z tego tytułu podlega zabezpieczeniu, w tym przez

ustanowienie hipoteki. Decyzja o ustaleniu opłaty adiacenckiej stanowi podstawę wpisu

do księgi wieczystej.

2.

Raty, o których mowa w ust. 1, podlegają oprocentowaniu przy zastosowaniu stopy procentowej

równej stopie redyskonta weksli stosowanej przez Narodowy Bank Polski.

1.

Obowiązek wnoszenia opłaty adiacenckiej powstaje po upływie 14 dni od dnia, w którym

decyzja o ustaleniu opłaty stała się ostateczna. W przypadku rozłożenia opłaty na

raty obowiązek ten dotyczy wpłacenia pierwszej raty.

2.

Do skutków zwłoki lub opóźnienia w zapłacie opłaty adiacenckiej stosuje się odpowiednio

przepisy Kodeksu cywilnego.

3.

Wysokość opłaty adiacenckiej ustalona w decyzji podlega waloryzacji począwszy od pierwszego

dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym wydana została decyzja, do pierwszego

dnia miesiąca, w którym powstał obowiązek zapłaty.

4

Na poczet opłaty adiacenckiej zalicza się wartość świadczeń pieniężnych wniesionych

przez właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości na rzecz budowy poszczególnych

urządzeń infrastruktury technicznej.

(uchylony)

1.

Ustalenie, że zostały stworzone warunki do podłączenia nieruchomości do urządzeń infrastruktury

technicznej albo warunki do korzystania z wybudowanej drogi, następuje na podstawie

odrębnych przepisów.

2.

Właściwym organom gminy, rzeczoznawcom majątkowym sporządzającym opinie o wartości

nieruchomości, o których mowa w art. 146 ust. 1a, a także osobom zobowiązanym do wniesienia

opłaty adiacenckiej, właściwe podmioty są obowiązane udzielać informacji w sprawach

ustalenia, o którym mowa w ust. 1, że zostały stworzone warunki do podłączenia nieruchomości

do urządzeń infrastruktury technicznej albo warunki do korzystania z wybudowanej drogi,

wystarczające do ustalenia tej opłaty.

Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się do wszystkich nieruchomości, bez względu

na ich rodzaj, położenie i przeznaczenie, a także bez względu na podmiot własności

i cel wyceny, z wyłączeniem określania wartości nieruchomości w związku z realizacją

ustawy o scalaniu i wymianie gruntów.

1.

W wyniku wyceny nieruchomości dokonuje się

1)

określenia wartości rynkowej;

2)

określenia wartości odtworzeniowej;

3)

ustalenia wartości katastralnej;

4)

(uchylony)

5)

określenia innych rodzajów wartości przewidzianych w odrębnych przepisach.

2.

Wartość rynkową określa się dla nieruchomości, które są lub mogą być przedmiotem obrotu.

3.

Wartość odtworzeniową określa się dla nieruchomości, które ze względu na rodzaj, obecne

użytkowanie lub przeznaczenie nie są lub nie mogą być przedmiotem obrotu rynkowego,

a także jeżeli wymagają tego przepisy szczególne.

4.

Wartość katastralną nieruchomości ustala się dla nieruchomości, o których mowa w przepisach

o podatku od nieruchomości. Zasady i tryb ustalania tej wartości regulują przepisy

rozdziału 2 niniejszego działu.

5.

Określenia wartości wymienionych w ust. 1 pkt 1 i 2 oraz w art. 161 dokonują rzeczoznawcy

majątkowi, o których mowa w przepisach rozdziału 1 działu V.

6.

(uchylony)

1

Wartość rynkową nieruchomości stanowi szacunkowa kwota, jaką w dniu wyceny można uzyskać

za nieruchomość w transakcji sprzedaży zawieranej na warunkach rynkowych pomiędzy

kupującym a sprzedającym, którzy mają stanowczy zamiar zawarcia umowy, działają z

rozeznaniem i postępują rozważnie oraz nie znajdują się w sytuacji przymusowej.

2.

Wartość odtworzeniowa nieruchomości jest równa kosztom jej odtworzenia, z uwzględnieniem

stopnia zużycia.

3.

Wartość katastralną nieruchomości stanowi wartość ustalona w procesie powszechnej

taksacji nieruchomości.

1.

Sposoby określania wartości nieruchomości, stanowiące podejścia do ich wyceny, są

uzależnione od przyjętych rodzajów czynników wpływających na wartość nieruchomości.

2.

Wyceny nieruchomości dokonuje się przy zastosowaniu podejść: porównawczego, dochodowego

lub kosztowego, albo mieszanego, zawierającego elementy podejść poprzednich.

3.

Przy zastosowaniu podejścia porównawczego lub dochodowego określa się wartość rynkową

nieruchomości. Jeżeli istniejące uwarunkowania nie pozwalają na zastosowanie podejścia

porównawczego lub dochodowego, wartość rynkową nieruchomości określa się w podejściu

mieszanym. Przy zastosowaniu podejścia kosztowego określa się wartość odtworzeniową

nieruchomości.

1.

Podejście porównawcze polega na określeniu wartości nieruchomości przy założeniu,

że wartość ta odpowiada cenom, jakie uzyskano za nieruchomości podobne, które były

przedmiotem obrotu rynkowego. Ceny te koryguje się ze względu na cechy różniące nieruchomości

podobne od nieruchomości wycenianej oraz uwzględnia się zmiany poziomu cen wskutek

upływu czasu. Podejście porównawcze stosuje się, jeżeli są znane ceny i cechy nieruchomości

podobnych do nieruchomości wycenianej.

2.

Podejście dochodowe polega na określaniu wartości nieruchomości przy założeniu, że

jej nabywca zapłaci za nią cenę, której wysokość uzależni od przewidywanego dochodu,

jaki uzyska z nieruchomości. Stosuje się je przy wycenie nieruchomości przynoszących

lub mogących przynosić dochód.

3.

Podejście kosztowe polega na określaniu wartości nieruchomości przy założeniu, że

wartość ta odpowiada kosztom jej odtworzenia, pomniejszonym o wartość zużycia nieruchomości.

Przy podejściu tym określa się oddzielnie koszt nabycia gruntu i koszt odtworzenia

jego części składowych.

1.

Wyboru właściwego podejścia oraz metody i techniki szacowania nieruchomości dokonuje

rzeczoznawca majątkowy, uwzględniając w szczególności cel wyceny, rodzaj i położenie

nieruchomości, przeznaczenie w planie miejscowym, stan nieruchomości oraz dostępne

dane o cenach, dochodach i cechach nieruchomości podobnych.

2.

W przypadku braku planu miejscowego przeznaczenie nieruchomości ustala się na podstawie

studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy lub decyzji

o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

3.

W przypadku braku studium lub decyzji, o których mowa w ust. 2, uwzględnia się faktyczny

sposób użytkowania nieruchomości.

1.

Przy szacowaniu nieruchomości wykorzystuje się wszelkie, niezbędne i dostępne dane

o nieruchomościach, zawarte w szczególności w

1)

księgach wieczystych;

2)

katastrze nieruchomości;

3)

ewidencji sieci uzbrojenia terenu;

3a)

ewidencji numeracji porządkowej nieruchomości;

3b)

rejestrach zabytków;

4)

tabelach taksacyjnych i na mapach taksacyjnych tworzonych na podstawie art. 169;

5)

planach miejscowych, studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego

gminy, decyzjach o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz pozwoleniach

na budowę;

6)

wykazach prowadzonych przez urzędy skarbowe;

6a)

dokumentach będących w posiadaniu agencji, którym Skarb Państwa powierzył, w drodze

ustaw, wykonywanie prawa własności i innych praw rzeczowych na jego rzecz;

6b)

w aktach notarialnych znajdujących się w posiadaniu spółdzielni mieszkaniowych, dotyczących

zbywania spółdzielczych praw do lokali;

7

umowach, orzeczeniach, decyzjach i innych dokumentach, będących podstawą wpisu do

ksiąg wieczystych oraz do rejestrów wchodzących w skład operatu katastralnego;

8)

świadectwie charakterystyki energetycznej.

2.

Wykorzystane w operacie szacunkowym dane poświadczone przez rzeczoznawcę majątkowego

mogą mieć formę wypisów i wyrysów z dokumentów lub rejestrów, o których mowa w ust.

1.

3

Właściwe organy, agencje, o których mowa w ust. 1 pkt 6a, spółdzielnie mieszkaniowe,

sądy oraz urzędy skarbowe są obowiązane udostępniać rzeczoznawcom majątkowym rejestry

i dokumenty, o których mowa w ust. 1, w tym umożliwiać sporządzanie kopii dokumentów

w dowolnej formie.

4.

Przy wycenie nieruchomości na potrzeby związane w szczególności z pozbawieniem lub

ograniczeniem praw do nieruchomości, a także z ponoszeniem ciężarów i świadczeń publicznych,

w tym podatków, rzeczoznawca majątkowy działający na zlecenie organów administracji

publicznej lub sądów ma prawo wstępu na nieruchomość będącą przedmiotem wyceny oraz

dokonywania niezbędnych czynności związanych z szacowaniem nieruchomości.

1.

Rzeczoznawca majątkowy sporządza na piśmie opinię o wartości nieruchomości w formie

operatu szacunkowego.

1a.

Jednostka sektora finansów publicznych lub inny podmiot, który w zakresie, w jakim

wykorzystuje środki publiczne w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych lub dysponuje nimi, zlecił rzeczoznawcy majątkowemu sporządzenie operatu szacunkowego,

są obowiązani umożliwić osobie, której interesu prawnego dotyczy jego treść, przeglądanie

tego operatu oraz sporządzanie z niego notatek i odpisów.

2.

Rzeczoznawca majątkowy nie ponosi odpowiedzialności za wykorzystanie operatu bez jego

zgody do innego celu niż cel, dla którego został sporządzony.

3.

Operat szacunkowy może być wykorzystywany do celu, dla którego został sporządzony,

przez okres 12 miesięcy od daty jego sporządzenia, chyba że wystąpiły zmiany uwarunkowań

prawnych lub istotne zmiany czynników, o których mowa w art. 154.

4

Operat szacunkowy może być wykorzystywany po upływie okresu, o którym mowa w ust.

3, po potwierdzeniu jego aktualności przez rzeczoznawcę majątkowego. Potwierdzenie

aktualności operatu szacunkowego następuje przez umieszczenie stosownej klauzuli w

operacie szacunkowym przez rzeczoznawcę, który go sporządził, oraz dołączenie do operatu

szacunkowego analizy potwierdzającej, że od daty jego sporządzenia nie wystąpiły zmiany

uwarunkowań prawnych lub istotne zmiany czynników, o których mowa w art. 154. Po potwierdzeniu

aktualności operat szacunkowy może być wykorzystywany do celu, dla którego został

sporządzony, w kolejnych 12 miesiącach, licząc od dnia upływu okresu, o którym mowa

w ust. 3, chyba że wystąpią zmiany uwarunkowań prawnych lub istotne zmiany czynników,

o których mowa w art. 154.

5.

Przepisy ust. 3 i 4 nie naruszają uregulowań wynikających z przepisów odrębnych.

1.

Oceny prawidłowości sporządzenia operatu szacunkowego dokonuje organizacja zawodowa

rzeczoznawców majątkowych w terminie nie dłuższym niż 2 miesiące od dnia zawarcia

umowy o dokonanie tej oceny, mając na względzie następujące zasady

1

organizacja zawodowa rzeczoznawców majątkowych wyznacza zespół oceniający w składzie

co najmniej 2 rzeczoznawców majątkowych;

2)

w ocenie nie mogą brać udziału rzeczoznawcy majątkowi, wobec których zachodzą przesłanki

wymienione w art. 24 Kodeksu postępowania administracyjnego lub inne przesłanki, które mogą budzić uzasadnione wątpliwości co do ich bezstronności.

1a.

(uchylony)

2.

Sporządzenie przez innego rzeczoznawcę majątkowego wyceny tej samej nieruchomości

w formie operatu szacunkowego nie może stanowić podstawy oceny prawidłowości sporządzenia

operatu szacunkowego, o którym mowa w ust. 1.

3.

W przypadku gdy operat szacunkowy został sporządzony przez osoby powołane lub ustanowione

przez sąd, o ocenę operatu może wnioskować tylko sąd.

4.

Przepisy ust. 1 i 3 stosuje się odpowiednio w przypadku rozbieżnych operatów szacunkowych

określających wartość tej samej nieruchomości dla tożsamego celu wyceny.

(uchylony)

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje metod i technik wyceny nieruchomości,

sposoby określania wartości nieruchomości, wartości nakładów i szkód na nieruchomości

oraz sposób sporządzania, formę i treść operatu szacunkowego, uwzględniając

1)

sposoby określania wartości nieruchomości przy zastosowaniu poszczególnych podejść,

metod i technik wyceny;

2)

sposoby określania wartości nieruchomości dla różnych celów;

3)

sposoby określania wartości nieruchomości jako przedmiotu różnych praw;

4)

sposoby określania wartości nieruchomości w zależności od ich rodzaju i przeznaczenia;

5)

rodzaje nakładów na nieruchomości;

6)

dane, jakie powinien zawierać operat szacunkowy, oraz sposób potwierdzania jego aktualności;

7)

uwarunkowania określania wartości rynkowej nieruchomości w podejściu mieszanym.

Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się do nieruchomości, dla których ustala się

wartość katastralną.

1.

Powszechna taksacja nieruchomości ma na celu ustalanie wartości katastralnej nieruchomości

i jest przeprowadzana, na podstawie niniejszej ustawy oraz odrębnych przepisów, przez

organy prowadzące kataster nieruchomości.

2.

Wartość katastralną nieruchomości ustala się na podstawie oszacowania nieruchomości

reprezentatywnych dla poszczególnych rodzajów nieruchomości na obszarze danej gminy.

Do ustalania wartości tych nieruchomości stosuje się przepisy rozdziału 1 niniejszego

działu. Wartość nieruchomości reprezentatywnych określa się z wykorzystaniem cen transakcyjnych

nieruchomości na obszarze gminy, a w przypadku braku dostatecznej liczby transakcji,

na obszarze gmin sąsiadujących.

3.

Czynności szacowania nieruchomości reprezentatywnych w celu ustalenia wartości katastralnej,

a także w celu sporządzenia map taksacyjnych i tabel taksacyjnych, wykonują rzeczoznawcy

majątkowi.

1.

Wartości katastralne, ustalone w procesie powszechnej taksacji nieruchomości, powinny

uwzględniać różnice, jakie występują między poszczególnymi nieruchomościami oraz zbliżenie

do wartości rynkowej możliwe do uzyskania przy zastosowaniu zasad przyjętych dla masowej

wyceny.

2.

Wartości katastralne wykorzystuje się do ustalania podstawy opodatkowania podatkiem

od nieruchomości, a także w zakresie określonym niniejszą ustawą albo przepisami odrębnych

ustaw, przy określaniu wartości nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa

lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego, albo przy wykonywaniu czynności

urzędowych, do których wykonania niezbędne jest określenie wartości nieruchomości.

1.

Powszechną taksację nieruchomości przeprowadza się okresowo. Termin rozpoczęcia oraz

zakończenia powszechnej taksacji nieruchomości, a także źródła jej finansowania, określi

odrębna ustawa.

2.

W okresach rocznych dzielących przeprowadzanie kolejnych powszechnych taksacji nieruchomości

ustalone w wyniku poprzedniej powszechnej taksacji wartości katastralne przeszacowuje

się, stosując wskaźniki cen nieruchomości, o których mowa w art. 5.

3.

Rada gminy może podjąć uchwałę o przeprowadzeniu na koszt gminy powszechnej taksacji

nieruchomości w okresie między terminami ustalonymi w ustawie, o której mowa w ust.

1, jednak nie częściej niż co 3 lata.

1.

Podstawą do ustalenia wartości katastralnej poszczególnych nieruchomości są mapy taksacyjne

i tabele taksacyjne.

2.

Wartość katastralną nieruchomości ustala się dla całych nieruchomości lub ich części,

jeżeli zostały wyodrębnione jako przedmioty opodatkowania w przepisach o podatku od

nieruchomości.

3.

Jeżeli nieruchomość jest położona na obszarze więcej niż jednej gminy, wartość katastralną

ustala się odrębnie dla każdej części nieruchomości położonej w każdej z tych gmin.

4.

Jeżeli zachodzi potrzeba zastosowania kilku podejść w celu ustalenia wartości katastralnej

tej samej nieruchomości, wartość tę ustala się odrębnie dla każdej części nieruchomości,

dla której zastosowano odrębne podejście.

Wartość katastralną nieruchomości gruntowej stanowi wartość katastralna gruntu oraz

wartość katastralna jego części składowych.

1.

W celu ustalenia wartości katastralnej gruntu określa się dla stref wyodrębnionych,

ze względu na podobne czynniki wpływające na wartość rynkową, jednostkowe wartości

powierzchni gruntów położonych w tych strefach.

2.

Jednostkowe wartości powierzchni gruntów w wyodrębnionych strefach przedstawia się

w wykazach tych stref, stanowiących integralną część map taksacyjnych.

3.

Wartość katastralną gruntu ustala się jako iloczyn powierzchni wykazanej w katastrze

nieruchomości oraz jednostkowej wartości, o której mowa w ust. 2.

1.

W celu ustalenia wartości katastralnej części składowych gruntu określa się jednostkowe

wartości powierzchni tych części składowych w grupach, uwzględniając ich położenie

oraz różnice, jakie między nimi występują.

2.

Jednostkowe wartości powierzchni części składowych gruntu w wyodrębnionych grupach

wykazuje się w tabelach taksacyjnych.

3.

Wartość katastralną części składowych gruntu ustala się jako sumę wartości katastralnej

poszczególnych obiektów składających się na te części. Wartość katastralną poszczególnych

obiektów ustala się jako iloczyn ich powierzchni wykazanej w katastrze nieruchomości

oraz wartości jednostkowej wykazanej w tabelach taksacyjnych.

4.

Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio do budynków oraz lokali stanowiących odrębny

przedmiot własności.

Przepisy art. 166 i 167 stosuje się również w razie konieczności ponownego ustalenia

wartości katastralnej po przeprowadzeniu powszechnej taksacji nieruchomości.

1.

Mapy taksacyjne i tabele taksacyjne sporządza organ prowadzący kataster nieruchomości

na podstawie oszacowania nieruchomości reprezentatywnych, wykonanego przez rzeczoznawców

majątkowych.

2.

Organ prowadzący kataster nieruchomości, w porozumieniu z właściwym terytorialnie

wójtem, burmistrzem albo prezydentem miasta, wykłada mapy taksacyjne i tabele taksacyjne

do publicznego wglądu na okres co najmniej 21 dni. Informację o wyłożeniu ogłasza

się w formie obwieszczenia oraz w miejscowej prasie, a także w sposób zwyczajowo przyjęty

w danej miejscowości, określając miejsce i termin wyłożenia wraz z pouczeniem o możliwości

zgłaszania zarzutów.

3.

Każdy, czyjego interesu prawnego dotyczą ustalenia wynikające z map i tabel taksacyjnych,

może w okresie wyłożenia zgłaszać do nich zarzuty.

4.

Organ prowadzący kataster nieruchomości rozpatruje zgłoszone zarzuty i przedstawia

je radzie gminy właściwej dla miejsca położenia nieruchomości, wraz z propozycją rozstrzygnięcia,

dołączając mapy i tabele taksacyjne. Rada gminy podejmuje uchwałę w sprawie nadania

mocy urzędowej mapom taksacyjnym i tabelom taksacyjnym, w której rozstrzyga również

o sposobie załatwienia zgłoszonych zarzutów.

5.

Stronie niezadowolonej ze sposobu załatwienia zgłoszonych zarzutów przysługuje skarga

do sądu administracyjnego.

6.

Uchwała rady gminy w sprawie nadania mocy urzędowej mapom taksacyjnym i tabelom taksacyjnym

podlega ogłoszeniu w wojewódzkim dzienniku urzędowym.

1.

Organ prowadzący kataster orzeka, w drodze decyzji, o ustaleniu wartości katastralnej

nieruchomości i jej wpisie w katastrze nieruchomości.

2.

Decyzja, o której mowa w ust. 1, podlega natychmiastowemu wykonaniu.

3.

Wartości katastralne nieruchomości ustalone na podstawie obowiązujących map i tabel

taksacyjnych, wpisane w katastrze nieruchomości, uzyskują z datą ich wpisu moc danych

urzędowych.

4.

Wartości, o których mowa w ust. 3, mogą być aktualizowane na wniosek właściciela lub

użytkownika wieczystego oraz innej osoby, na której ciąży obowiązek podatkowy, a także

z urzędu, na podstawie indywidualnego oszacowania nieruchomości. Przepisy ust. 1 i

2 stosuje się odpowiednio.

1.

Osoby, o których mowa w art. 170 ust. 4, są obowiązane dostarczyć organowi prowadzącemu

kataster nieruchomości dokumenty i informacje dotyczące tej nieruchomości, niezbędne

do przeprowadzenia powszechnej taksacji nieruchomości.

2.

W razie niedostarczenia dokumentów i informacji, o których mowa w ust. 1, organ prowadzący

kataster nieruchomości, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, ustala wartość

katastralną tej nieruchomości na podstawie dostępnych dokumentów i informacji.

1.

Naczelny organ administracji państwowej, właściwy w sprawach katastru nieruchomości,

przeprowadza co roku na wybranych obszarach kontrolę powszechnej taksacji nieruchomości.

2.

Wyniki kontroli, o której mowa w ust. 1, mogą stanowić podstawę do przeprowadzenia

kolejnej powszechnej taksacji nieruchomości na wybranych obszarach.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób przeprowadzenia powszechnej

taksacji nieruchomości, uwzględniając

1)

zakres informacji niezbędnych przy przeprowadzaniu taksacji;

2)

cechy nieruchomości wpływające na wartość katastralną;

3)

źródła danych o nieruchomościach dla potrzeb powszechnej taksacji;

4)

sposób ustalania wartości katastralnych;

5)

sposób zakończenia powszechnej taksacji;

6)

sposób i terminy przeprowadzania kontroli powszechnej taksacji nieruchomości;

7)

rodzaje i wzory dokumentów stosowanych przy przeprowadzaniu powszechnej taksacji oraz

sposób ich sporządzania.

1.

Minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego

oraz mieszkalnictwa dokonuje okresowych badań rynku nieruchomości, ze szczególnym

uwzględnieniem nieruchomości przeznaczonych na cele mieszkaniowe lub wykorzystywanych

na te cele. Badania dotyczą cen transakcyjnych nieruchomości, stawek czynszów oraz

częstotliwości obrotu nieruchomościami.

2.

Na podstawie badań, o których mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw budownictwa,

planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa co najmniej raz w

roku opracowuje analizy i zestawienia charakteryzujące rynek nieruchomości. Analizy

i zestawienia są udostępniane na stronach internetowych urzędu obsługującego ministra.

Organy administracji publicznej dysponujące informacjami o rynku nieruchomości, a

w szczególności organy statystyki publicznej uzyskujące informacje statystyczne w

zakresie i terminach określonych w programie badań statystycznych i organy właściwe

w sprawach katastru nieruchomości są obowiązane do nieodpłatnego udostępniania do

wglądu ministrowi właściwemu do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego

oraz mieszkalnictwa posiadanych informacji dotyczących rynku nieruchomości.

Przez informacje o rynku nieruchomości, o których mowa w art. 173b, rozumie się informacje

dotyczące w szczególności cen transakcyjnych nieruchomości, stawek czynszów oraz częstotliwości

obrotu nieruchomościami.

1.

Rzeczoznawstwo majątkowe jest działalnością zawodową wykonywaną przez rzeczoznawców

na zasadach określonych w niniejszej ustawie.

2.

Rzeczoznawcą majątkowym jest osoba fizyczna posiadająca uprawnienia zawodowe w zakresie

szacowania nieruchomości, nadane w trybie przepisów rozdziału 4 niniejszego działu.

3.

Rzeczoznawca majątkowy dokonuje określania wartości nieruchomości, a także maszyn

i urządzeń trwale związanych z nieruchomością.

3a.

Rzeczoznawca majątkowy może sporządzać opracowania i ekspertyzy, niestanowiące operatu

szacunkowego, dotyczące

1)

rynku nieruchomości oraz doradztwa w zakresie tego rynku;

2)

efektywności inwestowania w nieruchomości i ich rozwoju;

3)

skutków finansowych uchwalania lub zmiany planów miejscowych;

4)

oznaczania przedmiotu odrębnej własności lokali;

5)

bankowo-hipotecznej wartości nieruchomości;

6)

określania wartości nieruchomości na potrzeby indywidualnego inwestora;

7)

wyceny nieruchomości zaliczanych do inwestycji w rozumieniu przepisów o rachunkowości;

8)

wyceny nieruchomości jako środków trwałych jednostek w rozumieniu ustawy o rachunkowości.

3b.

Z dniem wpisu do centralnego rejestru rzeczoznawców majątkowych osoba, o której mowa

w ust. 2, nabywa prawo wykonywania zawodu oraz używania tytułu zawodowego „rzeczoznawca

majątkowy”. Tytuł zawodowy „rzeczoznawca majątkowy” podlega ochronie prawnej.

4.

Biegłych sądowych z zakresu szacowania nieruchomości powołuje się lub ustanawia spośród

osób posiadających uprawnienia zawodowe w zakresie szacowania nieruchomości, nadane

w trybie rozdziału 4 niniejszego działu.

5.

Rzeczoznawca majątkowy nie może odmówić pełnienia funkcji biegłego sądowego.

6.

Prowadzenie działalności w zakresie szacowania nieruchomości na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej jest możliwe, w przypadku gdy czynności z zakresu szacowania nieruchomości

będą wykonywane przez rzeczoznawców majątkowych.

7.

Rzeczoznawca majątkowy wykonuje zawód

1)

prowadząc we własnym imieniu działalność gospodarczą jednoosobowo lub w ramach spółki

osobowej w zakresie szacowania nieruchomości, lub

2)

w ramach stosunku pracy lub umowy cywilnoprawnej u podmiotu prowadzącego działalność

w zakresie szacowania nieruchomości.

8.

(uchylony)

9.

Przepisy ust. 7 i 8 nie dotyczą biegłych sądowych wykonujących wycenę na zlecenie

sądu.

1.

Rzeczoznawca majątkowy jest zobowiązany do wykonywania czynności, o których mowa w

art. 174 ust. 3 i 3a, zgodnie z zasadami wynikającymi z przepisów prawa i standardami

zawodowymi, ze szczególną starannością właściwą dla zawodowego charakteru tych czynności

oraz z zasadami etyki zawodowej, kierując się zasadą bezstronności w wycenie nieruchomości.

2

Rzeczoznawca majątkowy jest zobowiązany do stałego doskonalenia kwalifikacji zawodowych

oraz dokumentowania wypełniania tego obowiązku. Dokumentację potwierdzającą wypełnianie

tego obowiązku rzeczoznawca majątkowy przechowuje przez okres 5 lat.

3.

Informacje uzyskane przez rzeczoznawcę majątkowego w związku z wykonywaniem zawodu

stanowią tajemnicę zawodową. W szczególności informacje uzyskane w toku wykonywania

czynności zawodowych nie mogą być przekazywane osobom trzecim, chyba że odrębne przepisy

stanowią inaczej lub w przypadkach, o których mowa w art. 157, art. 194, art. 195

i art. 195a.

4.

Przedsiębiorca prowadzący działalność, o której mowa w art. 174 ust. 3 i 3a, podlega

obowiązkowemu ubezpieczeniu odpowiedzialności cywilnej za szkody wyrządzone w związku

z wykonywaniem umowy, której jest stroną, a której przedmiotem są czynności wskazane

w art. 174 ust. 3 i 3a. Jeżeli wykonuje ją przy pomocy rzeczoznawcy majątkowego związanego

z tym przedsiębiorcą umową o pracę lub umową cywilnoprawną, podlega on również odpowiedzialności

cywilnej za szkody wyrządzone działaniem tej osoby.

4a

Kopia dokumentu ubezpieczenia, o którym mowa w ust. 4, aktualnego na dzień sporządzenia

operatu szacunkowego, stanowi załącznik do operatu szacunkowego lub umowy o dokonanie

wyceny nieruchomości.

4b

Przepis ust. 4a stosuje się odpowiednio w przypadku potwierdzenia aktualności operatu

szacunkowego, o którym mowa w art. 156 ust. 4, a także w odniesieniu do opracowań

i ekspertyz niestanowiących operatu szacunkowego, o których mowa w art. 174 ust. 3a.

5.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa,

po zasięgnięciu opinii Polskiej Izby Ubezpieczeń, określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowy zakres ubezpieczenia obowiązkowego, o którym mowa w ust. 4, termin powstania

obowiązku ubezpieczenia oraz minimalną sumę gwarancyjną, biorąc w szczególności pod

uwagę specyfikę wykonywanego zawodu oraz zakres realizowanych zadań, a także sposoby

uznawania ubezpieczeń i gwarancji zawodowych wydanych w państwach, o których mowa

w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2168 i 2290).

6

Minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego

oraz mieszkalnictwa ustala oraz ogłasza obowiązujące standardy zawodowe w drodze obwieszczenia.

Rzeczoznawca majątkowy podlega wyłączeniu od udziału w szacowaniu nieruchomości, jeżeli

zachodzą przesłanki wymienione w art. 24 Kodeksu postępowania administracyjnego.

1.

Uprawnienia zawodowe w zakresie szacowania nieruchomości nadaje się osobie fizycznej,

która

1)

posiada pełną zdolność do czynności prawnych;

2)

nie była karana za przestępstwo przeciwko działalności instytucji państwowych oraz

samorządu terytorialnego, za przestępstwo przeciwko wymiarowi sprawiedliwości, za

przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów, za przestępstwo przeciwko mieniu,

za przestępstwo przeciwko obrotowi gospodarczemu, za przestępstwo przeciwko obrotowi

pieniędzmi i papierami wartościowymi lub za przestępstwo skarbowe;

3)

posiada wyższe wykształcenie;

4)

ukończyła studia podyplomowe w zakresie wyceny nieruchomości;

5)

odbyła co najmniej 6-miesięczną praktykę zawodową w zakresie wyceny nieruchomości;

6)

przeszła z wynikiem pozytywnym postępowanie kwalifikacyjne, w tym złożyła egzamin

dający uprawnienia w zakresie szacowania nieruchomości.

1a.

Przebieg praktyki zawodowej, o której mowa w ust. 1 pkt 5, jest rejestrowany w dzienniku

praktyki zawodowej. Kandydat na rzeczoznawcę majątkowego ponosi opłatę za wydanie

dziennika praktyki zawodowej, w wysokości nieprzekraczającej 3% kwoty przeciętnego

miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzedzającym wydanie dziennika

praktyki zawodowej, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie

ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

2.

Obowiązek, o którym mowa w ust. 1 pkt 4, nie dotyczy osoby, która posiada dyplom ukończenia

studiów wyższych na kierunku, którego program umożliwia nabycie wiedzy i umiejętności

w zakresie wyceny nieruchomości w takim stopniu, jak program studiów podyplomowych

w zakresie wyceny nieruchomości, co potwierdza suplement do dyplomu lub zaświadczenie

uczelni.

2a.

(uchylony)

2b.

Obowiązek, o którym mowa w ust. 1 pkt 5, nie dotyczy osoby która

1)

odbyła praktykę w zakresie wyceny nieruchomości objętą programem studiów w wymiarze

jednego semestru, pod warunkiem, że praktyka była realizowana na podstawie umowy dotyczącej

praktyki zawartej między uczelnią a organizacją zawodową rzeczoznawców majątkowych,

lub

2

posiada udokumentowane dwuletnie doświadczenie zawodowe świadczące o nabyciu wiedzy

i umiejętności w zakresie wyceny nieruchomości w takim stopniu jak osoby, które odbyły

praktykę zawodową, o której mowa w ust. 1 pkt 5.

3.

(uchylony)

4.

Minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego

oraz mieszkalnictwa określi wzór zaświadczenia, o którym mowa w ust. 2, w formie dokumentu

elektronicznego w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących

zadania publiczne.

1

Rzeczoznawca majątkowy niewypełniający obowiązków, o których mowa w art. 175 ust.

1-3, podlega odpowiedzialności zawodowej.

2.

Wobec rzeczoznawcy majątkowego mogą być orzeczone, z tytułu odpowiedzialności zawodowej,

następujące kary dyscyplinarne

1)

upomnienie;

2)

nagana;

3)

zawieszenie uprawnień zawodowych na okres od 3 miesięcy do 1 roku;

4)

zawieszenie uprawnień zawodowych do czasu ponownego złożenia egzaminu z wynikiem pozytywnym;

4a)

pozbawienie uprawnień zawodowych z możliwością ponownego ubiegania się o ich nadanie;

5)

pozbawienie uprawnień zawodowych z możliwością ubiegania się o ponowne ich nadanie

po upływie 3 lat od dnia ich pozbawienia.

2a.

(uchylony)

2b.

(uchylony)

2c

Wykonanie kary dyscyplinarnej następuje przez wpis do centralnego rejestru rzeczoznawców

majątkowych.

3.

Pozbawienie uprawnień zawodowych następuje również w przypadku

1)

utraty zdolności do czynności prawnych;

2)

skazania za przestępstwa, o których mowa w art. 177 ust. 1 pkt 2;

3)

sądowego zakazu wykonywania zawodu rzeczoznawcy majątkowego;

4)

sądowego zakazu prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie szacowania nieruchomości.

4.

(uchylony)

5.

Pozbawienie uprawnień zawodowych, o którym mowa w ust. 3, następuje na podstawie prawomocnego

orzeczenia sądu. Osoba, której dotyczy orzeczenie sądu, jest obowiązana niezwłocznie

poinformować o tym zdarzeniu ministra właściwego do spraw budownictwa, planowania

i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa.

6

Osoba pozbawiona uprawnień zawodowych w trybie, o którym mowa w ust. 5, z dniem uprawomocnienia

się orzeczenia sądu traci prawo wykonywania zawodu oraz używania tytułu zawodowego

„rzeczoznawca majątkowy”.

(uchylony)

Pośrednik w obrocie nieruchomościami to przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą

z zakresu pośrednictwa w obrocie nieruchomościami.

Pośrednictwo w obrocie nieruchomościami polega na odpłatnym wykonywaniu czynności

zmierzających do zawarcia przez inne osoby umów

1)

nabycia lub zbycia praw do nieruchomości;

2)

nabycia lub zbycia spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu;

3)

najmu lub dzierżawy nieruchomości lub ich części;

4)

innych niż określone w pkt 1-3, których przedmiotem są prawa do nieruchomości lub

ich części.

1.

(uchylony)

1a.

(uchylony)

2.

(uchylony)

3.

Zakres czynności pośrednictwa w obrocie nieruchomościami określa umowa pośrednictwa.

Umowa wymaga formy pisemnej lub elektronicznej pod rygorem nieważności.

3a.

(uchylony)

4.

(uchylony)

5.

(uchylony)

6.

(uchylony)

7.

(uchylony)

8.

(uchylony)

1.

(uchylony)

2.

(uchylony)

3.

Pośrednik w obrocie nieruchomościami podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu odpowiedzialności

cywilnej za szkody wyrządzone w związku z pośrednictwem w obrocie nieruchomościami.

Jeżeli pośrednik w obrocie nieruchomościami wykonuje czynności przy pomocy innych

osób, działających pod jego nadzorem, podlega on również ubezpieczeniu odpowiedzialności

cywilnej za szkody wyrządzone działaniem tych osób.

3a

Kopia dokumentu ubezpieczenia, o którym mowa w ust. 3, aktualnego na dzień zawarcia

umowy pośrednictwa stanowi załącznik do tej umowy. Pośrednik w obrocie nieruchomościami

niezwłocznie informuje stronę umowy pośrednictwa o wszelkich zmianach danych zawartych

w dokumencie ubezpieczenia i o zawarciu nowej umowy ubezpieczenia, przekazując kopię

dokumentu ubezpieczenia.

3b

Jeżeli pośrednik w obrocie nieruchomościami nie dopełnił obowiązków, o których mowa

w ust. 3a, strona umowy pośrednictwa, po uprzednim wezwaniu w formie pisemnej pośrednika

w obrocie nieruchomościami do przedłożenia kopii dokumentu ubezpieczenia w ciągu 7

dni od dnia otrzymania wezwania, ma prawo wypowiedzieć umowę pośrednictwa ze skutkiem

natychmiastowym.

4.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa,

po zasięgnięciu opinii Polskiej Izby Ubezpieczeń, określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowy zakres ubezpieczenia obowiązkowego, o którym mowa w ust. 3, termin powstania

obowiązku ubezpieczenia oraz minimalną sumę gwarancyjną, biorąc w szczególności pod

uwagę specyfikę wykonywanego zawodu oraz zakres realizowanych zadań, a także sposoby

uznawania ubezpieczeń i gwarancji zawodowych wydanych w państwach, o których mowa

w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej.

5.

(uchylony)

6.

(uchylony)

Pośrednik w obrocie nieruchomościami wykonujący czynności, o których mowa w art. 179b,

w związku z zawartą umową pośrednictwa ma prawo wglądu do

1)

ksiąg wieczystych,

2)

katastru nieruchomości,

3)

ewidencji sieci uzbrojenia terenu,

4)

tabel taksacyjnych i map taksacyjnych tworzonych na podstawie art. 169,

5)

planów miejscowych, studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego

gminy oraz decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu,

6)

rejestrów cen i wartości nieruchomości,

7)

rejestrów osób, którym przysługują prawa określone w art. 179b pkt 2 oraz prawa odrębnej

własności lokalu,

8)

ewidencji ludności w zakresie obowiązku meldunkowego,

9)

świadectw charakterystyki energetycznej

- oraz do pobierania z nich niezbędnych odpowiednio odpisów, wypisów i zaświadczeń.

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

Zarządca nieruchomości to przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą z zakresu

zarządzania nieruchomościami.

Zarządzanie nieruchomością polega na podejmowaniu decyzji i dokonywaniu czynności

mających na celu zapewnienie racjonalnej gospodarki nieruchomością, a w szczególności

1)

właściwej gospodarki ekonomiczno-finansowej nieruchomości;

2)

bezpieczeństwa użytkowania i właściwej eksploatacji nieruchomości;

3)

właściwej gospodarki energetycznej w rozumieniu przepisów prawa energetycznego;

4)

bieżące administrowanie nieruchomością;

5)

utrzymanie nieruchomości w stanie niepogorszonym zgodnie z jej przeznaczeniem;

6)

uzasadnione inwestowanie w nieruchomość.

1.

(uchylony)

1a.

(uchylony)

1b.

(uchylony)

1c.

(uchylony)

2

Zakres zarządzania nieruchomością określa umowa o zarządzanie nieruchomością, zawarta

z jej właścicielem, wspólnotą mieszkaniową albo inną osobą lub jednostką organizacyjną,

której przysługuje prawo do nieruchomości, ze skutkiem prawnym bezpośrednio dla tej

osoby lub jednostki organizacyjnej. Umowa wymaga formy pisemnej lub elektronicznej

pod rygorem nieważności.

3.

(uchylony)

4.

(uchylony)

5.

(uchylony)

1.

(uchylony)

2.

(uchylony)

3.

Zarządca nieruchomości podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu odpowiedzialności cywilnej

za szkody wyrządzone w związku z zarządzaniem nieruchomością. Jeżeli zarządca nieruchomości

wykonuje czynności przy pomocy innych osób, działających pod jego nadzorem, podlega

on również ubezpieczeniu odpowiedzialności cywilnej za szkody wyrządzone działaniem

tych osób.

3a

Kopia dokumentu ubezpieczenia, o którym mowa w ust. 3, aktualnego na dzień zawarcia

umowy o zarządzanie nieruchomością stanowi załącznik do tej umowy. Zarządca nieruchomości

niezwłocznie informuje stronę umowy o zarządzanie nieruchomością o wszelkich zmianach

danych zawartych w dokumencie ubezpieczenia i o zawarciu nowej umowy ubezpieczenia,

przekazując kopię dokumentu ubezpieczenia.

3b

Jeżeli zarządca nieruchomości nie dopełnił obowiązków, o których mowa w ust. 3a, strona

umowy o zarządzanie nieruchomością, po uprzednim wezwaniu w formie pisemnej zarządcy

nieruchomości do przedłożenia kopii dokumentu ubezpieczenia w ciągu 7 dni od dnia

otrzymania wezwania, ma prawo wypowiedzieć umowę o zarządzanie nieruchomością ze skutkiem

natychmiastowym.

4.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa,

po zasięgnięciu opinii Polskiej Izby Ubezpieczeń, określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowy zakres ubezpieczenia obowiązkowego, o którym mowa w ust. 3, termin powstania

obowiązku ubezpieczenia oraz minimalną sumę gwarancyjną, biorąc w szczególności pod

uwagę specyfikę wykonywanego zawodu oraz zakres realizowanych zadań, a także sposoby

uznawania ubezpieczeń i gwarancji zawodowych wydanych w państwach, o których mowa

w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej.

5.

(uchylony)

6.

(uchylony)

Zarządca nieruchomości przekazuje organom wykonawczym gminy właściwej ze względu na

miejsce położenia nieruchomości dane dotyczące czynszów najmu lokali mieszkalnych,

w powiązaniu z lokalizacją, wiekiem budynku i jego stanem technicznym oraz powierzchnią

użytkową lokalu i jego standardem, wynikające z umów najmu, położonych w zarządzanych

przez niego budynkach, w terminach i według wzoru określonych w odrębnych przepisach.

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

Przepisów niniejszego rozdziału nie stosuje się do gospodarowania nieruchomościami

bezpośrednio przez właściwy organ, Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa i Agencję Mienia

Wojskowego oraz do zarządzania nieruchomościami bezpośrednio przez ich właścicieli

lub użytkowników wieczystych, a także przez jednostki organizacyjne w stosunku do

nieruchomości oddanych tym jednostkom w trwały zarząd.

1.

Minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego

oraz mieszkalnictwa nadaje uprawnienia zawodowe w zakresie szacowania nieruchomości,

osobom które spełniły wymogi określone w art. 177.

2.

(uchylony)

3.

Spełnienie wymogów, o których mowa w ust. 1, stwierdza Państwowa Komisja Kwalifikacyjna

w postępowaniu kwalifikacyjnym.

3a.

Wniosek o nadanie uprawnień zawodowych w zakresie szacowania nieruchomości podlega

rozpatrzeniu w terminie nie dłuższym niż dwa miesiące od daty przeprowadzenia etapu

postępowania kwalifikacyjnego, którego dotyczy wniosek.

3b.

W przypadku stwierdzenia konieczności uzupełnienia wniosku, organ wzywa wnioskodawcę

do uzupełnienia wniosku w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania wezwania. Nieuzupełnienie

wniosku w terminie powoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania. W przypadku uzupełnienia

wniosku jest on kierowany na pierwsze postępowanie kwalifikacyjne odbywające się po

dniu uzupełnienia wniosku, chyba że jest możliwe skierowanie wniosku na postępowanie

kwalifikacyjne, którego data została wskazana we wniosku. Bieg terminu, o którym mowa

w ust. 3a, liczy się od dnia postępowania kwalifikacyjnego, na które wniosek został

skierowany.

3c.

Jeżeli w toku postępowania kwalifikacyjnego na podstawie złożonych dokumentów nie

jest możliwe stwierdzenie, czy kandydat spełnia warunki określone w art. 177, zespół

kwalifikacyjny Państwowej Komisji Kwalifikacyjnej sporządza protokół, w którym występuje

do ministra właściwego do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego

oraz mieszkalnictwa o zwrócenie się do odpowiednich organów, instytucji lub osób o

udzielenie informacji niezbędnych dla przeprowadzenia tego postępowania.

3d.

Przepisu ust. 3c nie stosuje się do warunków określonych w art. 177 ust. 1 pkt 1 i

2.

3e.

Termin rozpatrzenia wniosku, o którym mowa w ust. 3a, może zostać przedłużony tylko

jeden raz.

4

Minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego

oraz mieszkalnictwa powołuje i odwołuje, w drodze zarządzenia, Państwową Komisję Kwalifikacyjną

lub jej członków. W skład tej Komisji wchodzą przedstawiciele ministra (3/5 liczby

członków) oraz osoby wskazane przez organizacje zawodowe rzeczoznawców majątkowych

(2/5 liczby członków).

5.

Postępowanie kwalifikacyjne przeprowadza się na koszt osób ubiegających się o nadanie

uprawnień zawodowych. Koszty są pokrywane przez wniesienie opłaty za postępowanie

kwalifikacyjne.

6.

Wysokość opłaty za postępowanie kwalifikacyjne nie może być wyższa niż kwota przeciętnego

miesięcznego wynagrodzenia w roku poprzedzającym przeprowadzenie postępowania kwalifikacyjnego,

ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

7.

Członkom Państwowej Komisji Kwalifikacyjnej przysługuje wynagrodzenie za przeprowadzanie

postępowania kwalifikacyjnego.

8.

Minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego

oraz mieszkalnictwa określi, w drodze rozporządzenia

1)

wysokość opłaty za postępowanie kwalifikacyjne, umożliwiającej pokrycie kosztów postępowania

kwalifikacyjnego i wydatków związanych z funkcjonowaniem Państwowej Komisji Kwalifikacyjnej,

tryb jej pobierania oraz przypadki uzasadniające zwrot tej opłaty, a także tryb jej

zwrotu, uwzględniając etapy i terminy postępowania kwalifikacyjnego;

2)

wysokość wynagrodzenia członków Państwowej Komisji Kwalifikacyjnej, uwzględniając

liczbę osób przystępujących do postępowania kwalifikacyjnego oraz sposób przeprowadzenia

postępowania kwalifikacyjnego.

1

Nadanie uprawnień zawodowych w zakresie szacowania nieruchomości stwierdza się świadectwem.

Odmowa nadania uprawnień zawodowych następuje w drodze decyzji.

2

Świadectwa, o których mowa w ust. 1, wydaje się również obywatelom państw członkowskich

Unii Europejskiej, którym, na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 22 grudnia 2015 r. o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych

w państwach członkowskich Unii Europejskiej

(Dz. U. z 2016 r. poz. 65), uznano kwalifikacje do wykonywania zawodu rzeczoznawcy majątkowego, na ich wniosek.

1.

Minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego

oraz mieszkalnictwa prowadzi centralny rejestr rzeczoznawców majątkowych.

2.

Do centralnego rejestru wymienionego w ust. 1 wpisuje się osoby, którym nadano uprawnienia

zawodowe rzeczoznawców majątkowych na podstawie świadectw nadania tych uprawnień.

3

Do centralnego rejestru, o którym mowa w ust. 1, wpisuje się również osoby, o których

mowa w art. 192 ust. 2.

4.

W centralnym rejestrze wpisuje się następujące dane dotyczące osób, którym nadano

uprawnienia

1)

numer kolejny wpisu;

2)

datę wpisu;

3)

imię i nazwisko;

4)

imiona rodziców;

5)

datę i miejsce urodzenia;

6

adres korespondencyjny;

7)

wykształcenie;

8)

numer ewidencyjny PESEL;

9)

numer dokumentu tożsamości obywatela państwa członkowskiego Unii Europejskiej;

10)

numer uprawnień;

11)

informacje o orzeczonych karach dyscyplinarnych, o których mowa w art. 178 ust. 2,

a także informacje o pozbawieniu uprawnień z przyczyn, o których mowa w art. 178 ust.

3;

12)

informacje o wykreśleniach z rejestru oraz przyczynach tych wykreśleń.

5.

Wykreślenie z rejestru osób, którym nadano uprawnienia zawodowe, następuje w przypadku

1)

zawieszenia uprawnień, o którym mowa w art. 178 ust. 2 pkt 3 i 4;

2)

pozbawienia uprawnień, o którym mowa w art. 178 ust. 2 pkt 4a i 5;

3)

pozbawienia uprawnień, o którym mowa w art. 178 ust. 3;

4)

śmierci.

6.

W razie orzeczenia kary dyscyplinarnej, o której mowa w art. 178 ust. 2 pkt 3, ponowny

wpis do centralnego rejestru, o którym mowa w ust. 1, następuje na wniosek osoby ukaranej

po upływie okresu orzeczonej kary dyscyplinarnej, licząc od dnia wykreślenia z tego

rejestru.

7.

W razie orzeczenia kar dyscyplinarnych, o których mowa w art. 178 ust. 2 pkt 1 i 2

zatarcie kary następuje na wniosek osoby ukaranej po upływie 1 roku od jej wykonania.

8.

W razie orzeczenia kary dyscyplinarnej, o której mowa w art. 178 ust. 2 pkt 3 zatarcie

kary następuje na wniosek osoby ukaranej po upływie 2 lat od zakończenia okresu orzeczonej

kary.

9.

W razie zatarcia kary dyscyplinarnej informację o tej karze wykreśla się z centralnego

rejestru.

10

Wyciągi z centralnego rejestru, o którym mowa w ust. 1, z wyjątkiem danych wymienionych

w ust. 4 pkt 5, 7-9, 11 i 12, podlegają ogłoszeniu w dzienniku urzędowym ministra

właściwego do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz

mieszkalnictwa oraz publikacji na stronach internetowych urzędu obsługującego ministra.

11.

Ogłoszeniu, o którym mowa w ust. 10, podlegają także zmiany w rejestrze.

12.

Na uzasadniony wniosek organu państwa członkowskiego w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 4 marca 2010 r. o świadczeniu usług na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej

(Dz. U. z 2016 r. poz. 893 i 1948 oraz z 2017 r. poz. 60 i 1089), minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego

oraz mieszkalnictwa udostępnia dane, o których mowa w ust. 4, w zakresie wskazanym

we wniosku, powiadamiając o tym rzeczoznawcę majątkowego, którego dane zostały udostępnione.

(uchylony)

1.

(uchylony)

1a.

Postępowanie z tytułu odpowiedzialności zawodowej wszczyna minister właściwy do spraw

budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa, z zastrzeżeniem

ust. 1b i 1c. Po wszczęciu postępowania minister przekazuje sprawę do Komisji Odpowiedzialności

Zawodowej w celu przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego.

1b

W przypadku gdy sprawa dotyczy osób powołanych, wyznaczonych lub ustanowionych przez

sąd, prokuratora lub komornika, postępowanie z tytułu odpowiedzialności zawodowej

wszczyna się wyłącznie na skutek skargi złożonej przez sąd lub prokuratora.

1c.

Nie wszczyna się postępowania z tytułu odpowiedzialności zawodowej, jeżeli do dnia

otrzymania przez ministra właściwego do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania

przestrzennego oraz mieszkalnictwa informacji o zaistnieniu okoliczności mogących

stanowić podstawę odpowiedzialności zawodowej upłynęły 3 lata, licząc od dnia zaistnienia

tych okoliczności.

2

Postępowanie wyjaśniające dotyczące wypełniania obowiązków, o których mowa w art.

175 ust. 1-3, przeprowadza Komisja Odpowiedzialności Zawodowej.

3

Minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego

oraz mieszkalnictwa powołuje i odwołuje, w drodze zarządzenia, Komisję Odpowiedzialności

Zawodowej lub jej członków, w tym spośród osób wskazanych przez organizacje zawodowe

rzeczoznawców majątkowych.

4.

Koszty postępowania z tytułu odpowiedzialności zawodowej są pokrywane ze środków budżetu

państwa znajdujących się w dyspozycji ministra właściwego do spraw budownictwa, planowania

i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa.

1.

Postępowanie wyjaśniające wymienione w art. 194 odbywa się z udziałem osoby, wobec

której wszczęto postępowanie z tytułu odpowiedzialności zawodowej. Nieusprawiedliwione

niestawiennictwo nie wstrzymuje postępowania wyjaśniającego. W przypadku dwukrotnej

usprawiedliwionej nieobecności Komisja Odpowiedzialności Zawodowej przeprowadza postępowanie

wyjaśniające.

2.

Osoba, o której mowa w ust. 1, może ustanowić obrońcę lub zwrócić się o wyznaczenie

obrońcy z urzędu. Obrońca ustanowiony lub wyznaczony z urzędu jest uprawniony do udziału

w postępowaniu wyjaśniającym.

3.

Minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego

oraz mieszkalnictwa ustala, w drodze zarządzenia, listę obrońców z urzędu, z udziałem

osób wskazanych przez organizacje zawodowe rzeczoznawców majątkowych.

4.

Komisja Odpowiedzialności Zawodowej, z upoważnienia ministra właściwego do spraw budownictwa,

planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa, może zwracać się

do organów administracji publicznej, wymiaru sprawiedliwości oraz innych instytucji

i osób o udzielenie informacji niezbędnych dla przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego.

1.

Minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego

oraz mieszkalnictwa, na podstawie wyników postępowania wyjaśniającego, orzeka, w drodze

decyzji, o zastosowaniu jednej z kar dyscyplinarnych, o których mowa w art. 178 ust.

2, albo o umorzeniu postępowania z tytułu odpowiedzialności zawodowej.

1a

Wykonanie decyzji, o której mowa w ust. 1, następuje po upływie 14 dni od dnia, w

którym upłynął bezskutecznie termin na złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

2.

W przypadkach, o których mowa w art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego

oraz mieszkalnictwa może odstąpić od przekazania sprawy do Komisji Odpowiedzialności

Zawodowej w celu przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego.

3.

Wykonanie decyzji, o której mowa w art. 138 Kodeksu postępowania administracyjnego, następuje po upływie 14 dni od dnia, w którym upłynął bezskutecznie termin do wniesienia

skargi na decyzję do sądu administracyjnego. W przypadku wniesienia skargi do sądu

administracyjnego minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania

przestrzennego oraz mieszkalnictwa wstrzymuje z urzędu wykonanie decyzji, w drodze

postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie.

1.

Programy studiów podyplomowych, o których mowa w art. 177 ust. 1 pkt 4, uwzględniają

co najmniej minimalne wymogi programowe ustalone przez ministra właściwego do spraw

budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa.

2.

(uchylony)

3.

Minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego

oraz mieszkalnictwa określi, w drodze rozporządzenia, minimalne wymogi programowe

dla studiów podyplomowych w zakresie wyceny nieruchomości, w tym czas trwania tych

studiów, program ogólny i program szczegółowy studiów podyplomowych, z uwzględnieniem

tematyki wykładów oraz minimalnej liczby godzin ich trwania, biorąc pod uwagę kwalifikacje

i umiejętności, jakie powinni posiadać absolwenci tych studiów, niezbędne dla prawidłowego

i rzetelnego wykonywania działalności zawodowej w powyższym zakresie.

(uchylony)

Minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego

oraz mieszkalnictwa, mając na względzie zapewnienie obiektywnego, rzetelnego i sprawnego

sprawdzenia przygotowania kandydatów na rzeczoznawców majątkowych oraz zapewnienie

obiektywnej oceny skarg na działalność osób, którym nadano uprawnienia, a także uwzględniając

rzeczywiste koszty postępowania z tytułu odpowiedzialności zawodowej, określi, w drodze

rozporządzenia

1)

sposób i warunki odbywania praktyk zawodowych w zakresie szacowania nieruchomości,

regulamin organizacji tych praktyk, ich program, maksymalną wysokość opłaty za praktykę

nie większą jednak niż 50% kwoty przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze

przedsiębiorstw z kwartału poprzedzającego kwartał, w którym dokonuje się wpisu, ogłoszonej

przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, oraz sposób dokumentowania odbycia praktyki

zawodowej, w tym wzór dziennika praktyki zawodowej i wysokość opłaty za jego wydanie

uwzględniającej koszt jego wydania;

2)

sposób i tryb przeprowadzania postępowania kwalifikacyjnego, sposób ustalania i rodzaje

kosztów tego postępowania, organizację Państwowej Komisji Kwalifikacyjnej oraz regulamin

jej działania;

3)

wzory świadectw uprawnień zawodowych w zakresie szacowania nieruchomości;

4)

sposób prowadzenia centralnego rejestru rzeczoznawców majątkowych;

5)

sposób postępowania przy wydawaniu duplikatów świadectw zawodowych w przypadku ich

utraty;

6)

(uchylony)

7)

(uchylony)

8)

sposób i tryb przeprowadzania postępowania z tytułu odpowiedzialności zawodowej, sposoby

ustalania i rodzaje kosztów tego postępowania, organizację Komisji Odpowiedzialności

Zawodowej oraz regulamin jej działania, wysokość wynagrodzenia członków Komisji Odpowiedzialności

Zawodowej i obrońców z urzędu oraz sposób jego ustalania.

Minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego

oraz mieszkalnictwa określi, w drodze rozporządzenia, sposoby doskonalenia kwalifikacji

zawodowych przez rzeczoznawców majątkowych, sposoby dokumentowania oraz sposób oceny

spełnienia tego obowiązku, mając na względzie potrzebę ciągłego aktualizowania i pogłębiania

wiedzy oraz umiejętności związanych z wykonywaniem przez rzeczoznawców majątkowych

czynności zawodowych oraz zapewnienie przejrzystej weryfikacji spełniania obowiązku

stałego doskonalenia kwalifikacji zawodowych.

1

Kto bez uprawnień zawodowych w zakresie szacowania nieruchomości dokonuje określenia

wartości nieruchomości lub trwale związanych z nieruchomością maszyn lub urządzeń,

podlega karze grzywny w wysokości do 50 000 zł.

2

Tej samej karze podlega

1)

rzeczoznawca majątkowy, wobec którego orzeczono karę dyscyplinarną, o której mowa

w art. 178 ust. 2 pkt 3 albo 4, jeżeli w okresie odbywania tej kary wykonuje czynności

określone w ust. 1;

2)

podmiot prowadzący działalność w zakresie szacowania nieruchomości, który powierza

wykonywanie czynności określonych w ust. 1 osobie nieposiadającej uprawnień zawodowych

w zakresie szacowania nieruchomości lub rzeczoznawcy majątkowemu, o którym mowa w

pkt 1.

3.

Orzekanie w sprawach o czyny, o których mowa w ust. 1 i 2, następuje w trybie przepisów

Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.

Przepisu art. 198 ust. 1 nie stosuje się do podmiotów w rozumieniu przepisów art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. a i b ustawy z dnia 4 marca 2010 r. o świadczeniu usług na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

Kto

1)

dokonuje określenia wartości nieruchomości bez spełnienia warunku, o którym mowa w

art. 174 ust. 7,

2)

wykonuje czynności określone w umowie pośrednictwa, o której mowa w art. 180 ust.

3, bez spełnienia warunku, o którym mowa w art. 179a,

3)

podejmuje decyzje i wykonuje czynności określone w umowie o zarządzanie nieruchomością,

o której mowa w art. 185 ust. 2, bez spełnienia warunku, o którym mowa w art. 184a

- podlega karze grzywny w wysokości do 50 000 zł.

2.

Orzekanie w sprawach o czyny, o których mowa w ust. 1, następuje w trybie przepisów

Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.

1.

Kto prowadzi działalność, o której mowa w art. 174 ust. 3 i 3a, bez spełnienia obowiązku

zawarcia umowy ubezpieczenia, o którym mowa w art. 175 ust. 4, podlega karze pieniężnej

w wysokości od dwukrotnego do pięciokrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia

w gospodarce narodowej w roku poprzedzającym rok, w którym stwierdzono naruszenie,

ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie art. 20 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych.

2.

W sprawach, o których mowa w ust. 1, decyzje wydaje wojewódzki inspektor Inspekcji

Handlowej właściwy ze względu na miejsce przeprowadzania kontroli.

3.

Przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej uwzględnia się dotychczasową działalność

przedsiębiorcy, skalę prowadzonej działalności oraz czas trwania naruszenia.

4.

Karę pieniężną uiszcza się w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja o wymierzeniu

kary pieniężnej stała się ostateczna.

5.

Egzekucja kary pieniężnej następuje w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji.

6.

Kara pieniężna stanowi dochód budżetu państwa.

7.

Kary pieniężnej nie wymierza się, jeżeli do dnia stwierdzenia przez właściwego wojewódzkiego

inspektora Inspekcji Handlowej naruszenia upłynęły 3 lata, licząc od dnia powstania

obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia, o którym mowa w art. 175 ust. 4, przez przedsiębiorcę,

u którego to naruszenie stwierdzono.

8.

Obowiązek uiszczenia kary pieniężnej przedawnia się po upływie 3 lat od ostatniego

dnia terminu, w którym kara powinna zostać uiszczona.

Kto prowadzi działalność gospodarczą z zakresu pośrednictwa w obrocie nieruchomościami

bez spełnienia obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia, o którym mowa w art. 181 ust.

3, podlega karze pieniężnej w wysokości od dwukrotnego do pięciokrotnego przeciętnego

miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzedzającym rok, w którym

stwierdzono naruszenie, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na

podstawie art. 20 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych. Przepisy art. 198c ust. 2-8 stosuje się odpowiednio.

Kto prowadzi działalność gospodarczą z zakresu zarządzania nieruchomościami bez spełnienia

obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia, o którym mowa w art. 186 ust. 3, podlega karze

pieniężnej w wysokości od czterokrotnego do dziesięciokrotnego przeciętnego miesięcznego

wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzedzającym rok, w którym stwierdzono

naruszenie, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie

art. 20 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych. Przepisy art. 198c ust. 2-8 stosuje się odpowiednio.

1.

Nieruchomości nabyte przez państwowe osoby prawne po wejściu w życie ustawy z dnia 31 stycznia 1989 r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny

(Dz. U. poz. 11), to jest po dniu 1 lutego 1989 r., stanowią od daty nabycia własność tych osób.

2.

Zarząd nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa oraz własność gminy, sprawowany

w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy przez jednostki organizacyjne, przekształca

się z tym dniem w trwały zarząd tych nieruchomości.

1.

W sprawach stwierdzenia nabycia, z mocy prawa, na podstawie ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu

nieruchomości

(Dz. U. poz. 464, z późn. zm., z dniem 5 grudnia 1990 r. prawa użytkowania wieczystego gruntów oraz własności budynków,

innych urządzeń i lokali przez państwowe i komunalne osoby prawne oraz Bank Gospodarki

Żywnościowej, które posiadały w tym dniu grunty w zarządzie, niezakończonych przed

dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się następujące zasady

1)

nabycie własności budynków, innych urządzeń i lokali następuje odpłatnie, jeżeli obiekty

te nie były wybudowane lub nabyte ze środków własnych tych osób lub ich poprzedników

prawnych;

2)

nabycie prawa użytkowania wieczystego oraz własności stwierdza w drodze decyzji wojewoda

- w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa lub wójt, burmistrz

albo prezydent miasta - w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność gminy;

3)

w decyzji, o której mowa w pkt 2, ustala się warunki użytkowania wieczystego, z zachowaniem

zasad określonych w art. 62 ustawy i w art. 236 Kodeksu cywilnego, oraz kwotę należną za nabycie własności, a także sposób zabezpieczenia wierzytelności

określony w ust. 2;

4)

na poczet ceny nabycia własności, o której mowa w pkt 3, zalicza się zwaloryzowane

opłaty poniesione z tytułu zarządu budynków, innych urządzeń i lokali; przy nabyciu

użytkowania wieczystego nie pobiera się pierwszej opłaty.

2.

Wierzytelności z tytułu nabycia własności budynków, innych urządzeń i lokali przez

osoby, o których mowa w ust. 1, podlegają zabezpieczeniu hipotecznemu na użytkowaniu

wieczystym gruntów lub wyodrębnionych częściach tych gruntów, które te osoby nabyły.

Hipoteka powstaje z dniem wpisu do księgi wieczystej. Wpis hipoteki następuje po bezskutecznym

upływie terminu na zaspokojenie wierzytelności, wyznaczonego w decyzji, o której mowa

w ust. 1 pkt 2. Przy zabezpieczeniu hipotecznym stosuje się odpowiednio przepisy o

księgach wieczystych i hipotece, z zastrzeżeniem następujących zasad

1)

podstawą wpisu hipoteki jest decyzja, o której mowa w ust. 1 pkt 2;

2)

wierzytelności zabezpieczone hipotecznie podlegają w chwili zapłaty waloryzacji według

zasad obowiązujących przy zwrocie wywłaszczonych nieruchomości i nie podlegają oprocentowaniu;

3)

w razie sprzedaży, wynajęcia, wydzierżawienia albo innego odpłatnego udostępnienia

nieruchomości lub ich części, na których dokonano zabezpieczenia hipotecznego wierzytelności,

wierzytelność staje się natychmiast wymagalna w części równej korzyściom uzyskanym

z tego tytułu; za korzyści te uważa się przychody pomniejszone o koszty związane z

zawarciem umowy;

4)

w razie ustanowienia odrębnej własności lokalu mieszkalnego, udział w użytkowaniu

wieczystym gruntów oraz udział we współwłasności części wspólnych budynku związane

z prawem własności tego lokalu są wolne od hipoteki.

5)

(uchylony)

3.

Wierzytelności z tytułu nabycia własności budynków, innych urządzeń i lokali wygasają

z chwilą

1)

przekształcenia przedsiębiorstwa państwowego w spółkę z wyłącznym udziałem Skarbu

Państwa lub przekształcenia przedsiębiorstwa komunalnego w jednoosobową spółkę gminy;

2)

wydania zarządzenia o prywatyzacji bezpośredniej na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji

(Dz. U. z 2016 r. poz. 981, 1174 i 2260).

4.

Nabycie własności oraz prawa użytkowania wieczystego, o którym mowa w ust. 1 i 2,

nie może naruszać praw osób trzecich.

5.

Windykację należności, o których mowa w ust. 2 pkt 3, prowadzi właściwy organ.

1.

Przepisy art. 200 stosuje się odpowiednio do utworzonych z dniem 1 maja 1991 r., 1

lipca 1991 r. oraz z dniem 1 stycznia 1992 r. na podstawie zarządzeń Ministra Transportu

i Gospodarki Morskiej przedsiębiorstw państwowych, które nabyły z mocy prawa, zgodnie

z ustawą z dnia 25 marca 1994 r. zmieniającą ustawę o zmianie ustawy o gospodarce gruntami

i wywłaszczaniu nieruchomości

(Dz. U. poz. 201), z dniem ich wpisu do rejestru przedsiębiorstw państwowych prawo użytkowania wieczystego

gruntów oraz własność położonych na nich budynków, innych urządzeń i lokali będących

w zarządzie rejonów dróg publicznych, okręgowych zakładów transportu i maszyn drogowych,

rejonów budowy dróg i mostów, rejonów budowy dróg, rejonów budowy mostów, kopalni

odkrywkowych surowców drogowych, rejonów eksploatacji kruszywa lub dyrekcji okręgowych

dróg publicznych.

2.

Nabycie własności budynków, innych urządzeń i lokali przez przedsiębiorstwa państwowe,

o których mowa w ust. 1, następuje odpłatnie, jeżeli obiekty te nie były wybudowane

lub nabyte ze środków własnych poprzedników prawnych tych przedsiębiorstw.

1.

Państwowe instytucje kultury, które na podstawie ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej

(Dz. U. z 2017 r. poz. 862) uzyskały osobowość prawną, nabywają z mocy prawa, z dniem ich wpisu do rejestru instytucji

kultury, użytkowanie wieczyste gruntów, którymi zarządzały w dniu 5 grudnia 1990 r.,

oraz własność położonych na nich budynków, innych urządzeń i lokali, jeżeli w dniu

wejścia w życie niniejszej ustawy nadal zarządzają tymi gruntami. Nie może to naruszać

praw osób trzecich. Do nabycia stosuje się odpowiednio przepisy art. 200.

2.

Nabycie własności budynków, innych urządzeń i lokali przez instytucje kultury, o których

mowa w ust. 1, następuje nieodpłatnie.

3.

Przepisy ust. 1 i ust. 2 stosuje się odpowiednio do komunalnych instytucji kultury,

które uzyskały osobowość prawną w trybie art. 41 ustawy wymienionej w ust. 1.

1.

Zobowiązania osób prawnych z tytułu odpłatności za budynki, inne urządzenia i lokale,

o których mowa w art. 200 ust. 1 oraz art. 201 ust. 2, niewykonane w całości lub w

części przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, podlegają zabezpieczeniu hipotecznemu

zgodnie z jej przepisami.

2.

Zobowiązania spółek z wyłącznym udziałem Skarbu Państwa, powstałych z przekształcenia

przedsiębiorstw państwowych, z tytułu, o którym mowa w ust. 1, wygasają.

3.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do zobowiązań spółek, którym na podstawie ustawy o komercjalizacji i prywatyzacji oddano do odpłatnego korzystania mienie zlikwidowanego przedsiębiorstwa.

1.

Spółdzielni, związkowi spółdzielczemu oraz innym osobom prawnym, które w dniu 5 grudnia

1990 r. były użytkownikami gruntów, stanowiących własność Skarbu Państwa lub gminy,

przysługuje roszczenie o ustanowienie użytkowania wieczystego gruntu oraz o przeniesienie

własności znajdujących się na nim budynków, innych urządzeń i lokali.

2.

Zawarcie umowy o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste następuje bez przetargu.

3.

Przeniesienie własności budynków, innych urządzeń i lokali następuje odpłatnie, chyba

że obiekty te zostały wybudowane lub nabyte ze środków własnych spółdzielni, związków

spółdzielczych oraz innych osób prawnych.

4.

Opłatę z tytułu użytkowania wieczystego gruntu oraz cenę budynków, innych urządzeń

i lokali ustala się według przepisów rozdziału 8 działu II, z wyłączeniem przepisu

o obowiązku wniesienia pierwszej opłaty. Na poczet ceny zalicza się zwaloryzowane

opłaty poniesione z tytułu użytkowania budynków, innych urządzeń i lokali.

5.

Roszczenia, o których mowa w ust. 1, wygasły, jeżeli wnioski w tej sprawie nie zostały

złożone do dnia 31 grudnia 1996 r.

6.

W przypadku sprzedaży prawa użytkowania wieczystego przed upływem 10 lat od jego ustanowienia,

spółdzielnia, związek spółdzielczy oraz inne osoby prawne są obowiązane uiścić pierwszą

opłatę w wysokości określonej w dniu sprzedaży, według przepisów rozdziału 8 działu

II. Nie uiszcza się pierwszej opłaty w razie

1)

nieodpłatnego przekazania prawa użytkowania wieczystego na rzecz gminy lub Skarbu

Państwa;

2)

nieodpłatnego przekazania prawa użytkowania wieczystego na rzecz innej spółdzielni

na podstawie ustawy z dnia 20 stycznia 1990 r. o zmianach w organizacji i działalności spółdzielczości

(Dz. U. poz. 36, z późn. zm..

1.

Roszczenia spółdzielni, związków spółdzielczych oraz innych osób prawnych o ustanowienie

użytkowania wieczystego, powstałe przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, podlegają

z tym dniem jej przepisom.

2.

Przepisy art. 204 stosuje się odpowiednio do następców prawnych spółdzielni, związków

spółdzielczych oraz innych osób prawnych, które istniały w dniu 24 grudnia 1992 r.

i istnieją w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady i tryb stwierdzania

dotychczasowego prawa zarządu państwowych i komunalnych osób prawnych do nieruchomości,

a także prawa użytkowania nieruchomości przez spółdzielnie, związki spółdzielcze oraz

inne osoby prawne, uznawania środków, o których mowa w art. 200 ust. 1, art. 201 ust.

2 i art. 204 ust. 3, za środki własne, określania wartości nieruchomości oraz wysokości

kwot należnych za nabycie własności budynków, innych urządzeń i lokali, zabezpieczenia

wierzytelności z tego tytułu, a także rodzaje dokumentów stanowiących niezbędne dowody

w tych sprawach.

1

Osoby, które były posiadaczami nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa

lub własność gminy w dniu 5 grudnia 1990 r. i pozostawały nimi nadal w dniu 1 stycznia

1998 r., mogą żądać oddania nieruchomości w drodze umowy w użytkowanie wieczyste wraz

z przeniesieniem własności budynków, jeżeli zabudowały te nieruchomości na podstawie

pozwolenia na budowę z lokalizacją stałą. Nabycie własności budynków wybudowanych

ze środków własnych posiadaczy następuje nieodpłatnie.

1a.

Jeżeli nieruchomość została zabudowana na podstawie pozwolenia na budowę z lokalizacją

czasową, zawarcie umowy, o której mowa w ust. 1, jest uzależnione od zgodności tej

lokalizacji z ustaleniami planu miejscowego obowiązującego w dniu zgłoszenia żądania.

2.

Posiadacze, o których mowa w ust. 1, mogą być zwolnieni z pierwszej opłaty z tytułu

użytkowania wieczystego, jeżeli złożą wnioski o oddanie im nieruchomości w użytkowanie

wieczyste przed upływem roku od dnia wejścia w życie ustawy.

Przepisy art. 207 ust. 1 i 1a, w zakresie dotyczącym nieruchomości stanowiących własność

Skarbu Państwa, stosuje się również do

1)

przedsiębiorstw państwowych powstałych w wyniku podziału przedsiębiorstwa państwowego

istniejącego w dniu 5 grudnia 1990 r.,

2)

przedsiębiorstw państwowych powstałych w wyniku połączenia przedsiębiorstw istniejących

w dniu 5 grudnia 1990 r.,

3)

spółek powstałych w wyniku komercjalizacji lub przekształcenia przedsiębiorstwa państwowego

istniejącego w dniu 5 grudnia 1990 r. w jednoosobową spółkę Skarbu Państwa, w trybie

przewidzianym w przepisach o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych

- jeżeli w dniu 1 stycznia 2004 r. podmioty te były posiadaczami nieruchomości, znajdujących

się w dniu 5 grudnia 1990 r. w posiadaniu przedsiębiorstw państwowych, o których mowa

w pkt 1-3.

1.

Osobom fizycznym oraz prawnym, które do dnia 5 grudnia 1990 r. uzyskały ostateczne

decyzje lokalizacyjne lub pozwolenia na budowę na nieruchomości stanowiące własność

Skarbu Państwa lub własność gminy, oddaje się te nieruchomości w użytkowanie wieczyste

w trybie bezprzetargowym, jeżeli wnioski o oddanie tych nieruchomości zostały złożone

przed dniem utraty ważności tych decyzji, jednak nie później niż do dnia 31 grudnia

2000 r.

2.

Spółdzielniom, ich związkom oraz Krajowej Radzie Spółdzielczej i innym osobom prawnym,

które na gruntach stanowiących własność Skarbu Państwa lub własność gminy do dnia

5 grudnia 1990 r. wybudowały same lub wybudowali ich poprzednicy prawni z własnych

środków, za zezwoleniem właściwego organu nadzoru budowlanego budynki, przysługuje

roszczenie o ustanowienie użytkowania wieczystego gruntów oraz o nieodpłatne przeniesienie

własności znajdujących się na nich budynków. Roszczenie przysługuje tym osobom w stosunku

do gruntów będących w dniu zgłoszenia roszczenia w ich posiadaniu w rozumieniu art.

207 i obejmuje grunty niezbędne do prawidłowego korzystania z budynku.

3.

W sprawach, o których mowa w ust. 2, zawarcie umowy o oddanie gruntu w użytkowanie

wieczyste oraz o przeniesienie własności budynków następuje bez przetargu oraz bez

obowiązku wniesienia pierwszej opłaty.

4.

Roszczenia, o których mowa w ust. 2, wygasły, jeżeli wnioski w tej sprawie nie zostały

złożone do dnia 31 grudnia 1996 r.

Osoby, które uzyskały prawo zabudowy nieruchomości ustanowione przed dniem wejścia

w życie dekretu z dnia 26 października 1945 r. o prawie zabudowy

(Dz. U. poz. 280), mogą żądać przekształcenia tego prawa w użytkowanie wieczyste. Przekształcenie następuje

w drodze decyzji właściwego organu, w której określa się także warunki użytkowania

wieczystego, z zachowaniem zasad określonych w art. 62. Decyzja stanowi podstawę do

dokonania wpisu w księdze wieczystej.

1.

Jeżeli przy wyodrębnianiu własności lokali w budynku wydzielono dla tego budynku działkę

gruntu niespełniającą wymogów działki budowlanej, właścicielom lokali przysługuje

w stosunku do Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego roszczenie o zawarcie

umowy przeniesienia własności lub oddania w użytkowanie wieczyste przyległej nieruchomości

gruntowej lub jej części, która wraz z dotychczas wydzieloną działką gruntu będzie

spełniać wymogi działki budowlanej, pod warunkiem że roszczenie to zostało zgłoszone

łącznie przez właścicieli wszystkich lokali; w razie braku zgody stosuje się przepisy

art. 199 Kodeksu cywilnego.

2.

Przeniesienie własności nieruchomości, o którym mowa w ust. 1, może nastąpić po rozpatrzeniu

przez właściwe organy wniosków poprzednich właścicieli lub ich spadkobierców o przywrócenie

własności tej nieruchomości.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, Skarbowi Państwa lub jednostce samorządu terytorialnego

przysługuje w stosunku do właścicieli lokali roszczenie o zawarcie umowy przeniesienia

na ich rzecz własności lub oddania im w użytkowanie wieczyste przyległej nieruchomości

gruntowej lub jej części.

4.

Roszczenie, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje, jeżeli

1)

toczy się postępowanie dotyczące prawidłowości nabycia nieruchomości przez Skarb Państwa

lub jednostkę samorządu terytorialnego;

2)

przyległa nieruchomość gruntowa, stanowiąca własność Skarbu Państwa lub jednostki

samorządu terytorialnego, została oddana w użytkowanie wieczyste innej osobie lub

w trwały zarząd jednostce organizacyjnej na cele obronności i bezpieczeństwa państwa,

lub graniczy z tymi nieruchomościami;

3)

wskutek realizacji roszczenia przyległa nieruchomość gruntowa przestałaby spełniać

wymogi działki budowlanej.

1.

Grunty stanowiące własność Skarbu Państwa lub własność gminy, będące w dniu 5 grudnia

1990 r. w użytkowaniu osób prawnych lub jednostek organizacyjnych nieposiadających

osobowości prawnej oraz znajdujące się na tych gruntach budynki, inne urządzenia i

lokale pozostają nadal w użytkowaniu tych osób i jednostek. Do użytkowania tego stosuje

się odpowiednio przepisy dotyczące trwałego zarządu.

2.

W razie sprzedaży dotychczasowemu użytkownikowi budynków, innych urządzeń i lokali,

o których mowa w ust. 1, na poczet ceny nabycia własności zalicza się opłaty poniesione

z tytułu użytkowania.

3.

Do użytkowania ustanowionego w drodze decyzji przed dniem 1 stycznia 1998 r. stosuje

się odpowiednio przepisy dotyczące trwałego zarządu.

1.

Osoba, która na podstawie pozwolenia na budowę wybudowała przed dniem 5 grudnia 1990 r.

ze środków własnych garaż na gruncie stanowiącym własność Skarbu Państwa lub własność

gminy, a także jej następca prawny, mogą żądać nabycia tego garażu na własność oraz

oddania w użytkowanie wieczyste gruntu niezbędnego do korzystania z tego garażu, jeżeli

jest jego najemcą. Nabycie garażu na własność następuje nieodpłatnie.

2.

Nabycie garażu na własność, wybudowanego przed dniem 5 grudnia 1990 r. na podstawie

pozwolenia na budowę z lokalizacją czasową, jest uzależnione od zgodności tej lokalizacji

z ustaleniami planu miejscowego obowiązującego w dniu zgłoszenia żądania.

3.

Uprawnienie, o którym mowa w ust. 1, wygasa, jeżeli żądanie nabycia garażu na własność

oraz oddania użytkowania wieczystego gruntu niezbędnego do korzystania z tego garażu

nie zostanie złożone właściwemu organowi do dnia 31 grudnia 2000 r.

(uchylony)

Przepisów art. 204-211 nie stosuje się do nieruchomości wchodzących w skład Zasobu

Własności Rolnej Skarbu Państwa, chyba że przepisy dotyczące gospodarowania tym Zasobem

stanowią inaczej.

1.

Poprzednim właścicielom, których prawa do odszkodowania za przejęte przez państwo

grunty, budynki i inne części składowe nieruchomości, przewidziane w art. 7 ust. 4 i 5 oraz art. 8 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i

użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy wygasły na podstawie przepisów ustawy wymienionej w art. 241 pkt 1, jeżeli w terminie

do dnia 31 grudnia 1988 r. zgłosili oni lub ich następcy prawni wnioski o oddanie

gruntów w użytkowanie wieczyste, może zostać zwrócona nieruchomość stanowiąca ich

dawną własność.

2.

Zwrot nieruchomości, o którym mowa w ust. 1, przysługuje poprzednim właścicielom działek

zabudowanych domami jednorodzinnymi, małymi domami mieszkalnymi i domami, w których

liczba izb nie przekracza 20, oraz domami, w których przed dniem 21 listopada 1945 r.

została wyodrębniona własność poszczególnych lokali, a także domami, które stanowiły

przed tym dniem własność spółdzielni mieszkaniowych.

3.

O przyznaniu prawa użytkowania wieczystego gruntów i o zwrocie budynków orzeka właściwy

organ.

4.

Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio do obiektów sakralnych, klasztorów, domów zakonnych

i innych obiektów kościelnych, użytkowanych w całości przez byłych właścicieli lub

ich następców prawnych. Jeżeli obiekty te są użytkowane tylko w części, przepis ust.

2 stosuje się wyłącznie w granicach faktycznego władania.

5.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się do gruntów oddanych w użytkowanie wieczyste osobom

innym niż byli właściciele oraz do gruntów oddanych w użytkowanie.

Można odmówić ustanowienia prawa użytkowania wieczystego na rzecz poprzedniego właściciela

gruntu w rozumieniu art. 7 ust. 1 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów

na obszarze m.st. Warszawy niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 7 ust. 2 tego dekretu, także ze względu

na

1)

przeznaczenie lub wykorzystywanie na cele określone w art. 6;

2)

sprzedaż lub oddanie w użytkowanie wieczyste na rzecz osób trzecich;

3)

zabudowę przez Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego dokonaną po dniu

wejścia w życie dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze

m.st. Warszawy, której wartość przenosi znacznie wartość zajętego na ten cel gruntu;

4)

odbudowę lub remont, dokonany ze środków publicznych, budynków, o których mowa w art. 5 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na

obszarze m.st. Warszawy, zniszczonych w latach 1939-1945 więcej niż w 66%;

5)

brak możliwości dokonania zgodnego z prawem i ładem przestrzennym podziału nieruchomości,

której jedynie część jest przedmiotem roszczenia określonego w art. 7 ust. 1 i 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu

gruntów na obszarze m.st. Warszawy.

1.

W sprawach dotyczących rozpatrzenia wniosków, o których mowa w art. 7 ust. 1 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów

na obszarze m.st. Warszawy umarza się postępowanie, jeżeli nie jest możliwe ustalenie stron postępowania lub

ich adresów.

2.

Podstawa umorzenia, o której mowa w ust. 1, zachodzi gdy organ wezwał wnioskodawcę

oraz jego ewentualnych następców prawnych do uczestnictwa w postępowaniu przez ogłoszenie,

a w sprawie nie wpłynęło żadne inne pismo pochodzące od strony oprócz wniosku, o którym

mowa w ust. 1. Organ wydaje decyzję o umorzeniu postępowania, jeżeli w terminie sześciu

miesięcy od dnia ogłoszenia nikt nie zgłosił swych praw albo zgłosiwszy je, nie udowodnił

ich w terminie kolejnych trzech miesięcy lub nie wskazał swego adresu.

3.

Ogłoszenie zawiera

1)

imię, nazwisko oraz ostatnie znane organowi miejsce zamieszkania wnioskodawcy;

2)

informację o złożonym wniosku;

3)

wskazanie nieruchomości objętej złożonym wnioskiem;

4)

wezwanie, aby wnioskodawca lub jego następcy prawni w terminach, o których mowa w

ust. 2 zdanie drugie, zgłosili i udowodnili swe prawa, gdyż w przeciwnym razie postępowanie

zostanie umorzone.

4.

Ogłoszenie zamieszcza się w dzienniku o zasięgu ogólnokrajowym a ponadto w prasie

lokalnej obejmującej swym zasięgiem miejsce ostatniego zamieszkania wnioskodawcy,

a także na okres 30 dni na stronie internetowej właściwego urzędu.

5.

Decyzja o umorzeniu postępowania stanowi podstawę do ujawnienia tytułu własności do

nieruchomości Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego w księgach wieczystych

prowadzonych dla budynku i dla lokali wydzielonych z tego budynku jako odrębnych nieruchomości

oraz do zamknięcia powyższych ksiąg.

1.

Przepisy ustawy dotyczące odszkodowań za wywłaszczone nieruchomości stosuje się odpowiednio

do odszkodowania za gospodarstwo rolne na gruntach, które na podstawie dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze

m.st. Warszawy przeszły na własność państwa, jeżeli ich poprzedni właściciele lub następcy prawni

tych właścicieli, prowadzący gospodarstwo, zostali pozbawieni faktycznego władania

wspomnianym gospodarstwem po dniu 5 kwietnia 1958 r.

2

Przepisy ustawy dotyczące odszkodowania za wywłaszczone nieruchomości stosuje się

odpowiednio do domu jednorodzinnego, jeżeli przeszedł on na własność państwa po dniu

5 kwietnia 1958 r., oraz do działki, która przed dniem wejścia w życie dekretu wymienionego

w ust. 1 mogła być przeznaczona pod budownictwo jednorodzinne, jeżeli poprzedni właściciel

bądź jego następcy prawni zostali pozbawieni faktycznej możliwości władania nią po

dniu 5 kwietnia 1958 r. W ramach przyznanego odszkodowania poprzedni właściciel bądź

jego następcy prawni mogą otrzymać w użytkowanie wieczyste działkę pod budowę domu

jednorodzinnego.

1.

Przepisy rozdziału 6 działu III niniejszej ustawy stosuje się odpowiednio do nieruchomości

przejętych lub nabytych na rzecz Skarbu Państwa na podstawie art. 6 lub art. 47 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania

nieruchomości

(Dz. U. z 1974 r. poz. 64 oraz z 1982 r. poz. 79), ustawy z dnia 22 maja 1958 r. o terenach dla budownictwa domów jednorodzinnych w miastach

i osiedlach

(Dz. U. poz. 138, z 1961 r. poz. 47 i 159 oraz z 1972 r. poz. 192), ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o terenach budowlanych na obszarach wsi

(Dz. U. z 1969 r. poz. 216, z 1972 r. poz. 312 oraz z 1985 r. poz. 99), art. 22 ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach

(Dz. U. z 1969 r. poz. 159, z 1972 r. poz. 193 oraz z 1974 r. poz. 84), ustawy z dnia 6 lipca 1972 r. o terenach budownictwa jednorodzinnego i zagrodowego

oraz o podziale nieruchomości w miastach i osiedlach

(Dz. U. poz. 192, z 1973 r. poz. 282 oraz z 1985 r. poz. 99) oraz do nieruchomości wywłaszczonych na rzecz państwowych i spółdzielczych przedsiębiorstw

gospodarki rolnej, jak również do gruntów wywłaszczonych na podstawie odrębnych przepisów

w związku z potrzebami Tatrzańskiego Parku Narodowego.

2.

Przepisy rozdziału 6 działu III stosuje się odpowiednio do nieruchomości nabytych

na rzecz Skarbu Państwa albo gminy odpowiednio na podstawie

1)

art. 5 i art. 13 ustawy z dnia 25 czerwca 1948 r. o podziale nieruchomości na obszarach

miast i niektórych osiedli

(Dz. U. poz. 240 oraz z 1957 r. poz. 172);

2)

art. 9 dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości

niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych

(Dz. U. z 1952 r. poz. 31);

3)

ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości

(Dz. U. z 1991 r. poz. 127, z późn. zm..

Przepisu art. 34 ust. 1 pkt 2 nie stosuje się do nieruchomości, o których mowa w

1)

art. 2 ust. 1 lit. b dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września

1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej

(Dz. U. z 1945 r. poz. 13, z 1946 r. poz. 279, z 1957 r. poz. 172 oraz z 1968 r. poz. 6);

2)

ustawie z dnia 6 maja 1945 r. o wyłączeniu ze społeczeństwa polskiego wrogich elementów

(Dz. U. poz. 96, 203 i 307 oraz z 1946 r. poz. 73);

3)

art. 38 w związku z art. 2 ustawy z dnia 6 maja 1945 r. o majątkach opuszczonych i porzuconych

(Dz. U. poz. 97, 144 i 179);

4)

art. 2 ustawy z dnia 3 stycznia 1946 r. o przejęciu na własność Państwa podstawowych

gałęzi gospodarki narodowej

(Dz. U. poz. 17, z późn. zm.;

5)

art. 2 dekretu z dnia 8 marca 1946 r. o majątkach opuszczonych i poniemieckich

(Dz. U. poz. 87, z późn. zm.;

6)

art. 1 dekretu z dnia 5 września 1947 r. o przejęciu na własność Państwa mienia pozostałego

po osobach przesiedlonych do ZSRR

(Dz. U. poz. 318, z 1949 r. poz. 404 oraz z 1969 r. poz. 95);

7)

art. 38 ust. 3 ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach

(Dz. U. z 1969 r. poz. 159, z 1972 r. poz. 193 oraz z 1974 r. poz. 84).

1.

Osobom, które w wyniku utraty własności nieruchomości otrzymały tytułem odszkodowania

lub rekompensaty inne nieruchomości w użytkowanie wieczyste, oraz spadkobiercom tych

osób przysługuje roszczenie o nieodpłatne przeniesienie na ich rzecz własności nieruchomości

przyznanych z tytułu odszkodowania lub rekompensaty.

2.

Osoby, które zostały pozbawione własności nieruchomości w wyniku wywłaszczenia dokonanego

przed dniem 5 grudnia 1990 r., w razie zwrotu tych nieruchomości, zwracają odszkodowanie

zwaloryzowane, w wysokości nie większej niż 50% aktualnej wartości tych nieruchomości.

1.

Osobie, która dokonała - za zgodą właściciela - przebudowy lub rozbudowy budynku stanowiącego

własność Skarbu Państwa lub własność jednostki samorządu terytorialnego, w wyniku

czego nastąpiło wyodrębnienie lokalu, w razie nabycia tego lokalu na poczet ceny nabycia

zalicza się wartość nakładów poniesionych na jego przebudowę lub rozbudowę.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli umowa najmu lub dzierżawy lokalu stanowi inaczej.

1.

Zaległe w dniu wejścia w życie ustawy zobowiązania osób prawnych lub fizycznych z

tytułu opłat za użytkowanie wieczyste nieruchomości gruntowych lub należności z tytułu

nabycia własności budynków, innych urządzeń i lokali mogą być rozłożone na nieoprocentowane

raty roczne płatne przez okres do 10 lat, a odsetki od tych należności mogą być umorzone.

Rozłożenia na raty oraz umorzenia odsetek dokonuje, w drodze decyzji, wojewoda, jeżeli

nieruchomość stanowi własność Skarbu Państwa, lub organ wykonawczy jednostki samorządu

terytorialnego, jeżeli nieruchomość stanowi własność jednostki samorządu terytorialnego,

o ile jest to uzasadnione sytuacją finansową tych osób prawnych lub fizycznych.

2.

Zaległe w dniu wejścia w życie ustawy zobowiązania jednostek organizacyjnych z tytułu

opłat za zarząd nieruchomości oraz odsetki od tych należności umarza się, jeżeli jest

to uzasadnione sytuacją finansową tych jednostek. Przepis ust. 1 dotyczący właściwości

organów stosuje się odpowiednio.

1.

Jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy nie były ustalone terminy zagospodarowania nieruchomości

gruntowej stanowiącej przedmiot użytkowania wieczystego, właściwy organ może, w ciągu

roku od dnia wejścia w życie ustawy, ustalić te terminy w drodze decyzji.

2.

Terminy zagospodarowania nieruchomości gruntowej ustalone na podstawie ust. 1 nie

mogą być krótsze niż 12 miesięcy w odniesieniu do rozpoczęcia zabudowy i 36 miesięcy

w odniesieniu do zakończenia zabudowy.

1.

Przepisy art. 72 ust. 3 stosuje się odpowiednio do nieruchomości gruntowych oddanych

w użytkowanie wieczyste przed dniem 1 stycznia 1998 r., z wyjątkiem nieruchomości,

dla których stawki procentowe opłat rocznych zostały ustalone w wysokości powyżej

3%. Zmiany wysokości stawek procentowych opłat rocznych dokonują właściwe organy stosując

tryb postępowania określony w art. 78-81.

2.

Jeżeli przy oddaniu nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste nie została określona

wysokość stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, właściwy

organ określi wysokość tej stawki, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art.

217 ust. 1, stosując tryb postępowania określony w art. 78-81.

3.

Jeżeli przy oddaniu nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste nie został określony

cel, na który nieruchomość była oddana, stawkę procentową opłaty rocznej przyjmuje

się stosownie do celu wynikającego ze sposobu korzystania z nieruchomości.

1.

Przepisy art. 83 stosuje się odpowiednio do nieruchomości oddanych w zarząd przed

dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. Zmiany wysokości stawek procentowych opłat

rocznych dokonają, w drodze decyzji, właściwe organy.

2.

Wniesione do dnia wejścia w życie ustawy pierwsze opłaty z tytułu zarządu nieruchomością

nie podlegają zwrotowi.

1.

(uchylony)

2.

Starostowie, wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej, oddadzą w trwały

zarząd Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad nieruchomości stanowiące własność

Skarbu Państwa, zajęte pod drogi krajowe.

Do czasu przekształcenia ewidencji gruntów i budynków w kataster nieruchomości przez

użyte w niniejszej ustawie pojęcie „kataster nieruchomości” rozumie się tę ewidencję.

W okresie do dnia 31 grudnia 2005 r. funkcję wartości katastralnej dla gruntów rolnych

pełni liczba hektarów przeliczeniowych, ustalana zgodnie z przepisami o podatku rolnym.

Wartości katastralne, przy przeprowadzanej po raz pierwszy powszechnej taksacji nieruchomości,

ustala się na dzień 31 grudnia roku poprzedzającego rok, w którym na mocy odrębnych

przepisów zostanie wprowadzony podatek od nieruchomości naliczany od jej wartości.

(uchylony)

W zasobie nieruchomości Skarbu Państwa nie ewidencjonuje się nieruchomości, które

na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym

i ustawę o pracownikach samorządowych

(Dz. U. poz. 191, z późn. zm. stały się, z mocy prawa, z dniem 27 maja 1990 r. własnością gmin, lecz co do których

nie zostały wydane ostateczne decyzje potwierdzające nabycie własności.

Roszczenie, o którym mowa w art. 136 ust. 3, nie przysługuje, jeżeli przed dniem wejścia

w życie niniejszej ustawy nieruchomość została sprzedana albo ustanowiono na niej

prawo użytkowania wieczystego na rzecz osoby trzeciej i prawo to zostało ujawnione

w księdze wieczystej.

(utracił moc)

1.

Osoby, które w dniu wejścia w życie ustawy były wpisane na listy wojewódzkie biegłych

z zakresu szacowania nieruchomości, mają prawo szacowania nieruchomości przez 9 miesięcy

od dnia wejścia w życie ustawy.

2.

Osoby ustanowione i wpisane przed dniem wejścia w życie ustawy na listę biegłych sądowych

z zakresu szacowania nieruchomości mogą prowadzić działalność bez uprawnień zawodowych,

o których mowa w art. 174 ust. 1, przez 3 lata od dnia wejścia w życie ustawy. Przepis

stosuje się odpowiednio do osób powoływanych przez sąd lub organ prowadzący postępowanie

przygotowawcze w sprawach karnych w charakterze biegłego sądowego spoza listy biegłych

sądowych.

3.

Osoby z wykształceniem wyższym, legitymujące się świadectwem ukończenia, przed dniem

wejścia w życie ustawy, kursu specjalistycznego z zakresu szacowania nieruchomości,

mogą ubiegać się, z zastrzeżeniem ust. 4, o nadanie uprawnień zawodowych w zakresie

szacowania nieruchomości, pod warunkiem ukończenia uzupełniającego kursu kwalifikacyjnego,

którego program został uzgodniony z Prezesem Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast,

oraz wykonania co najmniej 15 operatów szacunkowych, a także przejścia, z wynikiem

pozytywnym, postępowania kwalifikacyjnego, o którym mowa w art. 191.

4.

Osoby z wykształceniem średnim legitymujące się świadectwem, o którym mowa w ust.

3, mogą ubiegać się o nadanie uprawnień zawodowych w zakresie szacowania nieruchomości

w ciągu 3 lat od dnia wejścia w życie ustawy, pod warunkiem ukończenia uzupełniającego

kursu kwalifikacyjnego, którego program został uzgodniony z Prezesem Urzędu Mieszkalnictwa

i Rozwoju Miast, wykonania co najmniej 15 operatów szacunkowych oraz przejścia z wynikiem

pozytywnym postępowania kwalifikacyjnego, o którym mowa w art. 191.

1.

Uprawnienia zawodowe w zakresie szacowania nieruchomości, nadane po dniu 29 listopada

1991 r. na podstawie ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1629 i 1948) uznaje się za uprawnienia zawodowe, o których mowa w art. 174 i art. 191.

2.

Osoby, które uzyskały uprawnienia wymienione w ust. 1 przed dniem 29 listopada 1991 r.,

zachowują prawo do szacowania nieruchomości w zakresie określonym w świadectwach nadania.

3.

Do osób, o których mowa w ust. 2, stosuje się odpowiednio art. 175, 176, 178, 194,

195 i 195a.

4.

Wobec osób, o których mowa w ust. 2, w stosunku do których orzeczone zostały, z tytułu

odpowiedzialności zawodowej, kary dyscyplinarne, o których mowa w art. 178 ust. 2,

wykonanie decyzji następuje przez organ prowadzący centralny rejestr osób posiadających

uprawnienia zawodowe w dziedzinie geodezji i kartografii.

(uchylony)

Sprawy wszczęte, lecz niezakończone decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie

niniejszej ustawy, prowadzi się na podstawie jej przepisów.

(pominięte)

1.

Jeżeli obowiązujące przepisy powołują się na ustawy uchylone przepisem art. 241 albo

odsyłają ogólnie do przepisów o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości,

stosuje się w tym zakresie odpowiednio przepisy niniejszej ustawy.

2.

Ilekroć w przepisach odrębnych ustaw jest mowa o czynnościach wykonywanych przez biegłych

lub inne osoby posiadające uprawnienia do szacowania nieruchomości, należy przez to

rozumieć, że czynności te mogą wykonywać wyłącznie rzeczoznawcy majątkowi, o których

mowa w niniejszej ustawie.

Tracą moc

1)

ustawa z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości

(Dz. U. z 1991 r. poz. 127, z późn. zm.;

2)

ustawa z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu

nieruchomości

(Dz. U. poz. 464, z późn. zm..

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1998 r.

4.

Do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy, niewymienionych

w ust. 1-3, stosuje się przepisy dotychczasowe, z tym że organem wyższego stopnia

w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego jest Prezes Wód Polskich.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2018 r., z wyjątkiem

1)

art. 102-112, art. 494, art. 502, art. 506, art. 515, art. 525 ust. 3-6 oraz 8 i 9,

art. 539 ust. 3-5 i 7, art. 540 ust. 1-4, 6 i 7, art. 541, art. 542, art. 544 ust.

1, art. 554 oraz art. 570, które wchodzą w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia;

2)

art. 532 ust. 5 i 6, które wchodzą w życie z dniem 31 grudnia 2017 r.;

3)

art. 524, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2019 r.;

4)

art. 274 pkt 1, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2020 r.;

5)

art. 36 ust. 1-3 oraz 6 i 7 oraz art. 303 ust. 1 i 4, które wchodzą w życie z dniem

1 stycznia 2021 r.