Ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o czasie pracy na statkach żeglugi śródlądowej

Ustawę stosuje się do osób wykonujących pracę na statku żeglugi śródlądowej zatrudnionych

na podstawie umowy o pracę jako członkowie załogi lub personel pokładowy, zwanych

dalej „pracownikami”.

Ilekroć w ustawie jest mowa o

1)

członku załogi - należy przez to rozumieć członka załogi, o którym mowa w ustawie z dnia 21 grudnia 2000 r. o żegludze śródlądowej

(Dz. U. z 2013 r. poz. 1458, z 2015 r. poz. 1690 i 1960 oraz z 2016 r. poz. 1954);

2)

dniu odpoczynku - należy przez to rozumieć okres odpoczynku trwający nieprzerwanie

24 kolejne godziny, poczynając od godziny, w której pracownik zakończył pracę zgodnie

z obowiązującym go rozkładem czasu pracy;

3)

dniu pracy - należy przez to rozumieć dobę w rozumieniu art. 128 § 3 pkt 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1666, 2138 i 2255 oraz z 2017 r. poz. 60 i 962);

4)

okresie odpoczynku - należy przez to rozumieć okres poza czasem pracy na statku żeglugi

śródlądowej, który obejmuje okres odpoczynku na statku żeglugi śródlądowej podczas

rejsu albo podczas postoju oraz okres odpoczynku na lądzie;

5)

personelu pokładowym - należy przez to rozumieć osoby wykonujące pracę na statku pasażerskim

zatrudnione na podstawie umowy o pracę, niebędące członkami załogi;

6)

sezonie - należy przez to rozumieć okres maksymalnie 9 kolejnych miesięcy w trakcie

12 miesięcy, w którym ze względu na okoliczności zewnętrzne, w szczególności warunki

pogodowe lub popyt w sektorze turystyki, praca na statku pasażerskim jest wykonywana

w tym okresie;

7)

statku żeglugi śródlądowej - należy przez to rozumieć statek, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a, b i f ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o żegludze śródlądowej;

8)

statku pasażerskim - należy przez to rozumieć statek, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o żegludze śródlądowej, przeznaczony lub używany do przewozu więcej niż 12 pasażerów.

Czasem pracy na statku żeglugi śródlądowej jest czas, w którym pracownik na polecenie

pracodawcy wykonuje pracę na statku. Pozostawanie w gotowości do wykonywania pracy

na statku żeglugi śródlądowej wlicza się do czasu pracy.

1.

Czas pracy na statku żeglugi śródlądowej nie może przekraczać 8 godzin na dobę i przeciętnie

40 godzin w przeciętnie 5-dniowym tygodniu pracy w przyjętym 12-miesięcznym okresie

rozliczeniowym, zwanym dalej „okresem rozliczeniowym”.

2.

Tygodniowy czas pracy na statku żeglugi śródlądowej łącznie z godzinami nadliczbowymi

nie może przekraczać przeciętnie 48 godzin w okresie rozliczeniowym.

1.

Maksymalny wymiar czasu pracy na statku żeglugi śródlądowej łącznie z godzinami nadliczbowymi

oblicza się, mnożąc 48 godzin przez liczbę tygodni przypadających w okresie rozliczeniowym.

2.

Każde święto występujące w okresie rozliczeniowym i przypadające w innym dniu niż

niedziela obniża wymiar czasu pracy na statku żeglugi śródlądowej o 8 godzin.

3.

Wymiar czasu pracy na statku żeglugi śródlądowej w okresie rozliczeniowym ulega obniżeniu

o liczbę godzin usprawiedliwionej nieobecności w pracy, przypadających do przepracowania

w czasie tej nieobecności, zgodnie z przyjętym rozkładem czasu pracy.

4.

W przypadku stosunku pracy trwającego krócej niż okres rozliczeniowy maksymalny wymiar

czasu pracy na statku żeglugi śródlądowej oblicza się, mnożąc 48 godzin przez liczbę

tygodni przypadających w okresie trwania tego stosunku pracy.

1.

Czas pracy na statku żeglugi śródlądowej łącznie z godzinami nadliczbowymi nie może

przekraczać

1)

14 godzin w każdym okresie 24-godzinnym oraz

2)

84 godzin w każdym okresie 7-dniowym.

2.

Jeżeli rozkład czasu pracy przewiduje większą liczbę dni pracy niż liczba dni odpoczynku,

wówczas przeciętny tygodniowy czas pracy na statku żeglugi śródlądowej w okresie 4

kolejnych miesięcy nie może przekraczać 72 godzin.

1.

Jeżeli rozkład czasu pracy przewiduje mniejszą lub równą liczbę dni pracy w stosunku

do liczby dni odpoczynku, wówczas pracownikowi przysługuje bezpośrednio po kolejnych

dniach pracy równoważna liczba kolejnych dni odpoczynku.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli w rozkładzie czasu pracy

1)

pracownikowi zapewniono okres odpoczynku, o którym mowa w art. 133 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, oraz

2)

bezpośrednio po kolejnych dniach pracy pracownikowi zapewniono minimalną liczbę dni

odpoczynku zgodnie z ust. 3, oraz

3)

zwiększona lub zmniejszona liczba dni pracy została wyrównana w stosunku do liczby

dni odpoczynku w okresie rozliczeniowym.

3.

Jeżeli rozkład czasu pracy przewiduje większą liczbę dni pracy w stosunku do liczby

dni odpoczynku, wówczas pracownikowi przysługuje bezpośrednio po kolejnych dniach

pracy 0,2 dnia odpoczynku za każdy dzień pracy. Przy ustalaniu liczby przysługujących

pracownikowi dni odpoczynku niepełne dni odpoczynku uwzględnia się w całości.

1.

Czas pracy w sezonie na statku pasażerskim łącznie z godzinami nadliczbowymi nie może

przekraczać

1)

12 godzin w każdym okresie 24-godzinnym oraz

2)

72 godzin w każdym okresie 7-dniowym.

2.

Za każdy dzień pracy w sezonie na statku pasażerskim pracownikowi przysługuje bezpośrednio

po kolejnych dniach pracy 0,2 dnia odpoczynku. Do ustalania liczby dni odpoczynku

przysługujących pracownikowi wykonującemu pracę w sezonie na statku pasażerskim przepis

art. 7 ust. 3 zdanie drugie stosuje się.

1.

Pora nocna na statku żeglugi śródlądowej obejmuje 7 godzin między godzinami 23

2.

Czas pracy w porze nocnej na statku żeglugi śródlądowej nie może przekraczać

1)

7 godzin w każdym okresie 24-godzinnym oraz

2)

42 godzin w każdym okresie 7-dniowym.

3.

Pracowników wykonujących pracę w porze nocnej, którzy zostali uznani za niezdolnych

do wykonywania pracy w porze nocnej na podstawie świadectwa zdrowia, o którym mowa

w przepisach wydanych na podstawie art. 37 ust. 2 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o żegludze śródlądowej, przenosi się do wykonywania pracy zgodnej z zajmowanym stanowiskiem, poza porę nocną.

1.

Przepisów art. 6 ust. 1, art. 8 ust. 1 i art. 9 ust. 2 nie stosuje się w przypadku

przedłużenia czasu pracy w sytuacjach bezpośredniego zagrożenia bezpieczeństwa statku

żeglugi śródlądowej, osób lub ładunku znajdujących się na pokładzie, a także w przypadku

konieczności niesienia pomocy innym statkom albo osobom, które znalazły się w niebezpieczeństwie.

2.

W przypadku przedłużenia czasu pracy na statku żeglugi śródlądowej w sytuacjach, o

których mowa w ust. 1, pracodawca niezwłocznie po ustaniu okoliczności, o których

mowa w ust. 1, zapewnia pracownikom, którzy wykonywali pracę w planowanym okresie

odpoczynku, równoważny okres odpoczynku.

1.

Pracodawca zakłada i prowadzi odrębnie dla każdego pracownika ewidencję czasu pracy

na statku żeglugi śródlądowej, zwaną dalej „ewidencją”.

2.

Ewidencja zawiera co najmniej następujące dane

1)

nazwę statku żeglugi śródlądowej;

2)

imię i nazwisko pracownika;

3)

imię i nazwisko kapitana statku żeglugi śródlądowej;

4)

wskazanie okresu, w którym ewidencja jest prowadzona;

5)

liczbę dni pracy i dni odpoczynku pracownika;

6)

czas rozpoczęcia i zakończenia wykonywania pracy;

7)

czas rozpoczęcia i zakończenia okresu odpoczynku.

3.

Pracodawca przechowuje ewidencję na statku żeglugi śródlądowej do końca okresu rozliczeniowego.

4.

Pracodawca, w terminie do 10. dnia każdego miesiąca, przedstawia pracownikowi ewidencję

za miesiąc poprzedni. Pracownik potwierdza zgodność danych zawartych w ewidencji podpisem.

5.

Kopię ewidencji pracownik przechowuje przez okres roku.

Okres rozliczeniowy czasu pracy na statku żeglugi śródlądowej trwający w dniu wejścia

w życie niniejszej ustawy kończy się z upływem czasu, na jaki został przyjęty.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.