Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2017 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o kierujących pojazdami

1.

Ustawa określa

1)

osoby uprawnione do kierowania pojazdami na drogach publicznych oraz na drogach położonych

w strefach zamieszkania oraz w strefach ruchu;

2)

wymagania w stosunku do osób, o których mowa w pkt 1;

3)

zasady uzyskiwania i cofania uprawnień do kierowania pojazdami oraz zatrzymywania

dokumentów stwierdzających posiadanie uprawnienia do kierowania pojazdami;

4)

zasady prowadzenia działalności w zakresie uzyskiwania uprawnień i badań psychologicznych,

związanych z kierowaniem pojazdami;

5)

zasady wykonywania badań lekarskich i psychologicznych kierowców, instruktorów i egzaminatorów

oraz kandydatów na kierowców, instruktorów i egzaminatorów;

6)

zasady prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka doskonalenia

techniki jazdy.

2.

Zadania samorządu województwa, o których mowa w art. 10 ust. 3, art. 18 ust. 3, art.

58 ust. 2, art. 67 ust. 1, art. 69 ust. 1, art. 70 ust. 1, art. 71 ust. 1 i 2, art.

72 ust. 1 i 2, art. 77 ust. 2, art. 80 ust. 1-5, art. 85 ust. 3 i 8, art. 86 ust.

4, 5 i 7, art. 87 ust. 3, art. 88 ust. 1, 4, 6, 7 i 9, art. 96 ust. 3, art. 97 ust.

2, art. 99 ust. 5 i art. 103 ust. 6, stanowią zadania z zakresu administracji rządowej.

Ilekroć w ustawie jest mowa o

1)

kierowcy, kierującym lub o pojeździe określonego rodzaju - należy przez to rozumieć

odpowiednio kierowcę, kierującego lub pojazd w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym

(Dz. U. z 2017 r. poz. 128, 60, 379 i 777);

2)

opłacie ewidencyjnej - należy przez to rozumieć opłatę stanowiącą przychód Funduszu

- Centralna Ewidencja Pojazdów i Kierowców, o którym mowa w art. 80d ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym;

3

profilu kandydata na kierowcę - należy przez to rozumieć zestaw danych identyfikujących

i opisujących osobę ubiegającą się o wydanie dokumentu stwierdzającego posiadanie

uprawnienia do kierowania pojazdami utworzony, udostępniany, aktualizowany i archiwizowany

w systemie teleinformatycznym.

1.

Kierującym pojazdem może być osoba, która osiągnęła wymagany wiek i jest sprawna pod

względem fizycznym i psychicznym oraz spełnia jeden z następujących warunków

1)

posiada umiejętność kierowania pojazdem w sposób niezagrażający bezpieczeństwu, nieutrudniający

ruchu drogowego i nienarażający kogokolwiek na szkodę oraz odpowiedni dokument stwierdzający

posiadanie uprawnienia do kierowania pojazdem;

2)

odbywa w ramach szkolenia naukę jazdy;

3)

zdaje egzamin państwowy.

2.

Kierującym pojazdem może być również osoba, która odbywa szkolenie w ramach kwalifikacji

wstępnej, kwalifikacji wstępnej przyspieszonej, kwalifikacji wstępnej uzupełniającej

lub kwalifikacji wstępnej uzupełniającej przyspieszonej, o których mowa w przepisach

rozdziału 7a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1907, 1935 i 1948 oraz z 2017 r. poz. 708), i jest sprawna pod względem fizycznym i psychicznym.

3.

Osoba niepełnosprawna pod względem fizycznym może być kierującym, jeżeli uzyskała

orzeczenie lekarskie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem.

4.

Osoba, która ukończyła 18 lat, nie jest obowiązana do posiadania dokumentu stwierdzającego

posiadanie uprawnienia do kierowania rowerem, wózkiem rowerowym lub pojazdem zaprzęgowym.

1.

Dokumentem stwierdzającym posiadanie uprawnienia do kierowania motorowerem, pojazdem

silnikowym lub zespołem pojazdów składającym się z pojazdu silnikowego i przyczepy

lub naczepy jest

1)

wydane w kraju

a)

prawo jazdy,

b)

pozwolenie wojskowe,

c)

międzynarodowe prawo jazdy;

2)

wydane za granicą

a)

międzynarodowe prawo jazdy, określone w Konwencji o ruchu drogowym, podpisanej w Genewie dnia 19 września 1949 r.

(Dz. U. z 1959 r. poz. 321 i 322),

b)

krajowe lub międzynarodowe prawo jazdy, określone w Konwencji o ruchu drogowym, sporządzonej w Wiedniu dnia 8 listopada 1968 r.

(Dz. U. z 1988 r. poz. 40 i 44),

c)

krajowe prawo jazdy wydane w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji

Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu

(EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym,

d)

krajowe prawo jazdy określone w umowie międzynarodowej, której stroną jest Rzeczpospolita

Polska;

3)

zagraniczny dokument wojskowy, określony w umowach międzynarodowych, których stroną

jest Rzeczpospolita Polska.

2.

Kierowca może posiadać tylko jedno ważne prawo jazdy. Przepis ten nie dotyczy międzynarodowego

prawa jazdy oraz krajowego prawa jazdy osoby, o której mowa w art. 10 ust. 3.

3.

Na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie jest uznawane za ważne prawo jazdy wydane

w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie

członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim

Obszarze Gospodarczym, jeżeli na terytorium któregokolwiek z tych państw to prawo

jazdy zostało zatrzymane lub czasowo albo na stałe cofnięto posiadane uprawnienie

do kierowania pojazdem.

1.

Prawo jazdy, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. a, stwierdza posiadanie uprawnienia

do kierowania odpowiednio motorowerem, pojazdem silnikowym lub zespołem pojazdów

1)

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

w ruchu międzynarodowym na terytorium

a)

państw-stron Konwencji, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2 lit. b - z wyjątkiem kierowania

motorowerem lub ciągnikiem rolniczym,

b)

państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwa członkowskiego

Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze

Gospodarczym - z wyjątkiem kierowania ciągnikiem rolniczym.

2.

Pozwolenie wojskowe, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. b, stwierdza posiadanie

przez żołnierza zasadniczej służby wojskowej i żołnierza służby kandydackiej uprawnienia

do kierowania odpowiednim pojazdem silnikowym, zespołem pojazdów Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej

Polskiej lub pojazdem pobranym w ramach świadczeń na rzecz obrony.

3.

Międzynarodowe prawo jazdy, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. c, stwierdza

posiadanie uprawnienia do kierowania odpowiednim pojazdem silnikowym lub zespołem

pojazdów w ruchu międzynarodowym na terytorium państw-stron Konwencji, o których mowa

w art. 4 ust. 1 pkt 2 lit. a i b, z wyjątkiem kierowania ciągnikiem rolniczym. Międzynarodowe

prawo jazdy jest ważne łącznie z krajowym prawem jazdy.

4.

Prawo jazdy, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2 lit. a i b, stwierdza posiadanie

uprawnienia do kierowania odpowiednim pojazdem silnikowym na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej w okresie 6 miesięcy od dnia rozpoczęcia stałego lub czasowego pobytu.

5.

Zagraniczny dokument wojskowy, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3, stwierdza posiadanie

uprawnienia do kierowania pojazdami na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie

określonym w umowach międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

6.

Na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej odpowiednio motorowerem lub pojazdem silnikowym

może kierować osoba posiadająca ważne zagraniczne prawo jazdy wydane przez państwo

członkowskie Unii Europejskiej, Konfederację Szwajcarską lub państwo członkowskie

Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronę umowy o Europejskim Obszarze

Gospodarczym - w okresie ważności prawa jazdy.

Krajowe prawo jazdy, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2 lit. d, stwierdza posiadanie

uprawnienia do kierowania pojazdami na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie

określonym w tym prawie jazdy i umowie międzynarodowej, której stroną jest Rzeczpospolita

Polska.

1.

Prawo jazdy stwierdza posiadanie uprawnienia do kierowania

1)

kategorii AM

a)

motorowerem,

b)

czterokołowcem lekkim;

2)

kategorii A1

a)

motocyklem o pojemności skokowej silnika nieprzekraczającej 125 cm

b)

motocyklem trójkołowym o mocy nieprzekraczającej 15 kW,

c)

pojazdami określonymi dla prawa jazdy kategorii AM;

3)

kategorii A2

a)

motocyklem o mocy nieprzekraczającej 35 kW i stosunku mocy do masy własnej nieprzekraczającym

0,2 kW/kg, przy czym nie może on powstać w wyniku wprowadzenia zmian w pojeździe o

mocy przekraczającej dwukrotność mocy tego motocykla,

b)

motocyklem trójkołowym o mocy nieprzekraczającej 15 kW,

c)

pojazdami określonymi dla prawa jazdy kategorii AM;

4)

kategorii A

a)

motocyklem,

b)

pojazdami określonymi dla prawa jazdy kategorii AM;

5)

kategorii B1

a)

czterokołowcem,

b)

pojazdami określonymi dla prawa jazdy kategorii AM;

6)

kategorii B

a)

pojazdem samochodowym o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 t, z

wyjątkiem autobusu i motocykla,

b)

zespołem pojazdów złożonym z pojazdu, o którym mowa w lit. a, oraz z przyczepy lekkiej,

c)

zespołem pojazdów złożonym z pojazdu, o którym mowa w lit. a, oraz z przyczepy innej

niż lekka, o ile łączna dopuszczalna masa całkowita zespołu tych pojazdów nie przekracza

4250 kg, z zastrzeżeniem ust. 2,

d)

pojazdami określonymi dla prawa jazdy kategorii AM;

7)

kategorii C1

a)

pojazdem samochodowym o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 t i nieprzekraczającej

7,5 t, z wyjątkiem autobusu,

b)

zespołem pojazdów złożonym z pojazdu, o którym mowa w lit. a, oraz z przyczepy lekkiej,

c)

pojazdami określonymi dla prawa jazdy kategorii AM;

8)

kategorii C

a)

pojazdem samochodowym o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 t, z wyjątkiem

autobusu,

b)

zespołem pojazdów złożonym z pojazdu, o którym mowa w lit. a, oraz z przyczepy lekkiej,

c)

pojazdami określonymi dla prawa jazdy kategorii AM;

9)

kategorii D1

a)

autobusem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 17 osób łącznie

z kierowcą, o długości nieprzekraczającej 8 m,

b)

zespołem pojazdów złożonym z pojazdu, o którym mowa w lit. a, oraz z przyczepy lekkiej,

c)

pojazdami określonymi dla prawa jazdy kategorii AM;

10)

kategorii D

a)

autobusem,

b)

zespołem pojazdów złożonym z pojazdu, o którym mowa w lit. a, oraz z przyczepy lekkiej,

c)

pojazdami określonymi dla prawa jazdy kategorii AM;

11)

kategorii T

a)

ciągnikiem rolniczym lub pojazdem wolnobieżnym,

b)

zespołem pojazdów złożonym z ciągnika rolniczego z przyczepą (przyczepami) lub pojazdem

wolnobieżnym z przyczepą (przyczepami),

c)

pojazdami określonymi dla prawa jazdy kategorii AM;

12)

kategorii B+E, C+E lub D+E - pojazdem określonym odpowiednio w prawie jazdy kategorii

B, C lub D, łącznie z przyczepą (przyczepami), przy czym w zakresie kategorii B+E

dopuszczalna masa całkowita ciągniętej przyczepy nie może przekraczać 3,5 t;

13)

kategorii C1+E - zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej

12 t, składającym się z pojazdu ciągnącego określonego w prawie jazdy kategorii C1

i przyczepy;

14)

kategorii D1+E - zespołem pojazdów składającym się z pojazdu ciągnącego określonego

w prawie jazdy kategorii D1 i przyczepy;

15)

kategorii B i C1+E, B i D1+E, B i C+E lub B i D+E - zespołem pojazdów określonym w

prawie jazdy kategorii B+E;

16)

kategorii C+E i D - zespołem pojazdów określonych w prawie jazdy kategorii D+E.

2.

Zespołem pojazdów, o którym mowa w ust. 1 pkt 6 lit. c, którego dopuszczalna masa

całkowita przekracza 3,5 t, może kierować osoba, która zdała część praktyczną egzaminu

państwowego, potwierdzoną wpisem do prawa jazdy.

3.

Na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej prawo jazdy

1)

kategorii B, C1, C, D1 i D uprawnia do kierowania ciągnikiem rolniczym, pojazdem wolnobieżnym

oraz zespołem złożonym z tego pojazdu i przyczepy lekkiej;

2)

kategorii B+E, C1+E, C+E, D1+E i D+E uprawnia do kierowania zespołem pojazdów złożonym

z ciągnika rolniczego z przyczepą (przyczepami) lub pojazdu wolnobieżnego z przyczepą

(przyczepami);

3)

kategorii AM, A1, A2 i A uprawnia do kierowania zespołem pojazdów złożonym z pojazdu

określonego dla tej kategorii wraz z przyczepą;

4)

kategorii B uprawnia do kierowania motocyklem o pojemności skokowej silnika nieprzekraczającej

125 cm

4.

Kolejką turystyczną może kierować osoba, która posiada prawo jazdy odpowiedniej kategorii

co najmniej od 2 lat.

5.

Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu

może określić, w drodze rozporządzenia, w sposób odmienny od przepisów ust. 1, uprawnienia

osób kierujących pojazdami specjalnymi i pojazdami przeznaczonymi do celów specjalnych

Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej lub pobranymi w ramach świadczeń na rzecz

obrony, a także dodatkowe wymagania w stosunku do tych osób.

6.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 5, uwzględnia się odpowiednio

1)

potrzebę posiadania szczególnych kwalifikacji przez osoby wykonujące zadania związane

z obronnością państwa;

2)

wymagania w stosunku do uprawnień żołnierzy pełniących służbę poza granicami kraju;

3)

potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa w ruchu drogowym.

1.

Dokumentem stwierdzającym posiadanie uprawnienia do kierowania

1)

tramwajem - jest pozwolenie na kierowanie tramwajem;

2)

rowerem i wózkiem rowerowym - jest karta rowerowa lub prawo jazdy kategorii AM, A1,

B1 lub T - w przypadku osób, które nie ukończyły 18 lat;

3)

pojazdem zaprzęgowym - jest karta rowerowa lub prawo jazdy kategorii AM, A1, B1 lub

T - w przypadku osób, które nie ukończyły 18 lat.

2.

Kierujący tramwajem może posiadać tylko jedno ważne pozwolenie na kierowanie tramwajem.

1.

Podmiot odpowiedzialny za prowadzenie elektronicznego katalogu marek i typów pojazdów

homologowanych oraz dopuszczonych do ruchu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

opracowuje następujące dane dotyczące pojazdów

1)

markę;

2)

model (nazwę handlową);

3)

typ;

4)

wariant;

5)

wersję;

6)

kod Instytutu Transportu Samochodowego;

7)

rodzaj pojazdu;

8)

podrodzaj pojazdu;

9)

przeznaczenie pojazdu;

10)

kategorię pojazdu;

11)

numer świadectwa homologacji typu pojazdu lub numer świadectwa homologacji typu WE;

12)

odstępstwo od homologacji;

13)

liczbę miejsc siedzących;

14)

liczbę miejsc stojących;

15)

rodzaje paliwa;

16)

pojemność skokową silnika;

17)

maksymalną moc netto silnika;

18)

stosunek mocy silnika do masy własnej (dotyczy tylko motocykli);

19)

zamontowany katalizator;

20)

maksymalną masę całkowitą;

21)

dopuszczalną masę całkowitą;

22)

masę własną;

23)

maksymalną ładowność;

24)

dopuszczalną ładowność;

25)

maksymalną masę całkowitą ciągniętej przyczepy z hamulcem;

26)

maksymalną masę całkowitą ciągniętej przyczepy bez hamulca;

27)

największy dopuszczalny nacisk osi;

28)

największy maksymalny nacisk osi;

29)

dopuszczalną masę całkowitą zespołu pojazdów;

30)

liczbę osi.

2.

Dane, o których mowa w ust. 1, są używane przez starostów przy przekazywaniu danych

do centralnej ewidencji pojazdów do dnia 3 czerwca 2018 r.

1.

Wymagany minimalny wiek do kierowania wynosi

1)

14 lat - dla pojazdów określonych w prawie jazdy kategorii AM;

2)

16 lat - dla pojazdów określonych w prawie jazdy kategorii A1, B1 i T;

3)

18 lat - dla pojazdów określonych w prawie jazdy kategorii A2, B, B+E, C1 i C1+E;

4)

20 lat - dla pojazdów określonych w prawie jazdy kategorii A, jeżeli osoba co najmniej

od 2 lat posiada prawo jazdy kategorii A2;

5)

21 lat - dla motocykli trójkołowych o mocy przekraczającej 15 kW, jeżeli osoba posiada

prawo jazdy kategorii A;

6)

21 lat - dla pojazdów określonych w prawie jazdy kategorii C, C+E, D1 i D1+E, z zastrzeżeniem

ust. 2 pkt 1, ust. 3 pkt 2 oraz art. 9;

7)

24 lata - dla pojazdów określonych w prawie jazdy kategorii

a)

A - jeżeli osoba nie posiadała co najmniej przez 2 lata prawa jazdy kategorii A2,

b)

D i D+E, z zastrzeżeniem ust. 2 pkt 2, ust. 3 pkt 3 oraz art. 9;

8)

21 lat - dla tramwaju;

9)

15 lat - dla pojazdu zaprzęgowego;

10)

10 lat - dla roweru;

11)

17 lat - dla roweru wieloosobowego, roweru lub wózka rowerowego przewożących inną

osobę;

12)

13 lat - dla jadącego po jezdni wózka inwalidzkiego;

13)

21 lat - dla kolejki turystycznej.

2.

Wymagany minimalny wiek do kierowania dla żołnierzy kierujących pojazdami Sił Zbrojnych

Rzeczypospolitej Polskiej wynosi

1)

18 lat - dla pojazdów określonych w pozwoleniu wojskowym kategorii A, C i C+E;

2)

19 lat - dla pojazdów określonych w pozwoleniu wojskowym kategorii D.

3.

Wymagany minimalny wiek do kierowania wynosi

1)

18 lat - dla funkcjonariuszy kierujących pojazdami Policji oraz Straży Granicznej,

określonymi w prawie jazdy kategorii A;

2)

19 lat - dla funkcjonariuszy kierujących pojazdami Państwowej Straży Pożarnej, Policji,

Straży Granicznej oraz Biura Ochrony Rządu, określonymi w prawie jazdy kategorii C;

3)

21 lat - dla funkcjonariuszy kierujących pojazdami Państwowej Straży Pożarnej, Policji,

Straży Granicznej oraz Biura Ochrony Rządu, określonymi w prawie jazdy kategorii D.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2017 r.

1.

Dla osób, które uzyskały kwalifikację wstępną określoną w przepisach rozdziału 7a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, minimalny wiek do kierowania pojazdami określonymi w prawie jazdy kategorii

1)

C i C+E wynosi 18 lat;

2)

D i D+E wynosi 21 lat.

2.

Dla osób, które uzyskały kwalifikację wstępną przyspieszoną, określoną w przepisach

rozdziału 7a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, minimalny wiek do kierowania pojazdami określonymi w prawie jazdy kategorii D i

D+E wynosi

1)

23 lata lub

2)

21 lat, z tym że taka osoba może kierować wyłącznie pojazdami wykonującymi regularne

przewozy osób na liniach komunikacyjnych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym na trasie nieprzekraczającej 50 km.

1.

Prawo jazdy jest wydawane przez starostę, w drodze decyzji administracyjnej, na wniosek

osoby zainteresowanej, za opłatą oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej.

2.

Międzynarodowe prawo jazdy jest wydawane przez każdego starostę, na wniosek osoby

zainteresowanej, za opłatą na podstawie krajowego prawa jazdy. Międzynarodowe prawo

jazdy jest wydawane na okres 3 lat, nie dłużej jednak niż na okres ważności krajowego

prawa jazdy.

3.

Szefom i cudzoziemskiemu personelowi przedstawicielstw dyplomatycznych, urzędów konsularnych

i misji specjalnych państw obcych oraz organizacji międzynarodowych, korzystających

z przywilejów i immunitetów dyplomatycznych lub konsularnych na mocy ustaw, umów międzynarodowych

bądź powszechnie uznanych zwyczajów międzynarodowych lub na zasadzie wzajemności,

oraz innym osobom korzystającym z tych przywilejów i immunitetów uprawnienie do kierowania

pojazdem wydaje nieodpłatnie - nie zatrzymując prawa jazdy wydanego w państwie wysyłającym

- marszałek województwa mazowieckiego, na wniosek ministra właściwego do spraw zagranicznych.

4.

Pozwolenie wojskowe jest wydawane żołnierzom zasadniczej służby wojskowej i żołnierzom

służby kandydackiej na czas pełnienia tej służby przez dowódcę jednostki wojskowej

prowadzącej szkolenie kierowców.

5.

Pozwolenie wojskowe jest wymieniane przez starostę na prawo jazdy tej samej kategorii.

Osoba niespełniająca wymagań w zakresie wieku, o których mowa odpowiednio w art. 8

ust. 1 pkt 6 i 7, może otrzymać prawo jazdy z ograniczeniem do kierowania określonymi

pojazdami.

6.

Opłata, o której mowa w ust. 1 i 2, z wyjątkiem opłaty ewidencyjnej, stanowi dochód

powiatu.

1.

Prawo jazdy jest wydawane osobie, która

1)

osiągnęła minimalny wiek wymagany do kierowania pojazdami odpowiedniej kategorii;

2)

uzyskała orzeczenie

a)

lekarskie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem,

b)

psychologiczne o braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem - nie

dotyczy prawa jazdy kategorii AM, A1, A2, A, B1, B, B+E lub T;

3)

odbyła szkolenie wymagane do uzyskania prawa jazdy danej kategorii;

4)

zdała egzamin państwowy wymagany do uzyskania prawa jazdy odpowiedniej kategorii;

5)

uprzedzona o odpowiedzialności karnej za zeznanie nieprawdy lub zatajenie prawdy oświadcza,

że jej miejsce zamieszkania znajduje się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

przy czym że

a)

przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej co najmniej przez 185 dni w każdym

roku kalendarzowym

-

ze względu na swoje więzi osobiste i zawodowe albo

-

z zamiarem stałego pobytu wyłącznie ze względu na swoje więzi osobiste, albo

b)

przebywa regularnie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ze względu na swoje więzi

osobiste, a jednocześnie, że ze względu na swoje więzi zawodowe kolejno przebywa w

co najmniej dwóch państwach członkowskich Unii Europejskiej, albo

c)

przebywa nieregularnie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ze względu na swoje

więzi osobiste, ponieważ przebywa w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej

w celu wypełniania zadania o określonym czasie trwania, albo

d)

przebywa na terytorium innego państwa ze względu na podjęte w tym państwie studia

lub naukę w szkole.

2.

Osoba, która nie ukończyła 18 lat, może uzyskać prawo jazdy kategorii AM, A1, B1 lub

T za pisemną zgodą rodzica lub opiekuna.

3.

Osoby, o których mowa w art. 8 ust. 2 i 3, do czasu osiągnięcia wymaganego minimalnego

wieku do kierowania pojazdami określonych kategorii, o którym mowa w art. 8 ust. 1,

mogą otrzymać prawo jazdy z ograniczeniem wynikającym z możliwości prowadzenia określonego

pojazdu.

4.

Dodatkowym warunkiem wydania prawa jazdy

1)

kategorii C1, C, D1 lub D - jest spełnienie wymagań, o których mowa w ust. 1 pkt 3

i 4, określonych dla prawa jazdy kategorii B;

2)

kategorii B+E, C1+E, C+E, D1+E lub D+E - jest spełnienie wymagań, o których mowa w

ust. 1 pkt 3 i 4, określonych odpowiednio dla prawa jazdy kategorii B, C1, C, D1 lub

D.

5.

Osoby, o których mowa w art. 9 ust. 2 pkt 2, w okresie między 21. a 23. rokiem życia

otrzymują prawo jazdy kategorii D i D+E z ograniczeniem do wykonywania regularnych

przewozów osób na liniach komunikacyjnych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym na trasie nieprzekraczającej 50 km.

6.

Dodatkowym warunkiem wydania prawa jazdy osobie, wobec której została wydana decyzja

o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w trybie art. 103 ust. 1 pkt 2 lub

3, jest uzyskanie orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych

do kierowania pojazdem.

7.

Przepisy ust. 1 pkt 1-4 oraz ust. 4 stosuje się do pozwolenia wojskowego.

1.

Prawo jazdy nie może być wydane osobie

1)

u której w wyniku badania lekarskiego stwierdzono aktywną formę uzależnienia od alkoholu

lub środka działającego podobnie do alkoholu;

2)

w stosunku do której został orzeczony prawomocnym wyrokiem sądu zakaz prowadzenia

pojazdów mechanicznych - w okresie i zakresie obowiązywania tego zakazu;

3)

w stosunku do której wydano decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami

lub zatrzymaniu prawa jazdy - w okresie i zakresie obowiązywania tej decyzji;

4)

posiadającej inny dokument stwierdzający uprawnienie do kierowania pojazdem silnikowym;

5)

która uzyskała za granicą prawo jazdy, a to prawo jazdy zostało zatrzymane lub uprawnienie

do kierowania pojazdami zostało cofnięte - w okresie obowiązywania zatrzymania prawa

jazdy lub cofnięcia uprawnienia;

6)

której prawo jazdy zostało wymienione w trybie art. 97 ust. 1 i 2;

7)

która rozpoczęła w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej

lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie

umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, procedurę wymiany prawa jazdy na krajowe

prawo jazdy lub procedurę wydania wtórnika polskiego krajowego prawa jazdy.

1a.

Przepisu ust. 1 pkt 2 nie stosuje się w przypadku orzeczenia sądu o wykonywaniu zakazu

prowadzenia pojazdów w postaci, o której mowa w art. 182a § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy

(Dz. U. z 2017 r. poz. 665, 666 i 768).

2.

Przepis ust. 1 pkt 2 stosuje się także wobec osoby ubiegającej się o wydanie lub zwrot

zatrzymanego prawa jazdy, a także o przywrócenie uprawnienia w zakresie prawa jazdy

kategorii

1)

B1 lub B - w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego

uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii AM, A1, A2 lub A;

2)

AM, A1, A2, A, C1, C, D1 lub D - w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów

mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii B;

3)

B+E, C1+E, C+E, D1+E lub D+E - w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów

mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii B lub odpowiednio

kategorii C1, C, D1 lub D.

2a.

W celu wydania prawa jazdy właściwy organ wydający prawo jazdy zwraca się do odpowiednich

organów państw członkowskich Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państw

członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim

Obszarze Gospodarczym, o potwierdzenie, że osoba ubiegająca się o uprawnienie nie

posiada prawa jazdy wydanego w jednym z tych państw ani nie rozpoczęła procedury wymiany

prawa jazdy na krajowe prawo jazdy lub procedury wydania wtórnika polskiego krajowego

prawa jazdy.

2b.

Zapytanie i potwierdzenie, o których mowa w ust. 2a, następuje wyłącznie w drodze

teletransmisji przy użyciu Europejskiej Sieci Praw Jazdy.

3.

Przepis ust. 1 pkt 3 stosuje się także wobec osoby ubiegającej się o wydanie prawa

jazdy kategorii

1)

C1, C, D1 lub D - w okresie obowiązywania decyzji o cofnięciu uprawnienia do kierowania

pojazdami lub decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy obejmujących uprawnienie w zakresie

prawa jazdy kategorii B;

2)

B+E, C1+E, C+E, D1+E lub D+E - w okresie obowiązywania decyzji o cofnięciu uprawnienia

do kierowania pojazdami lub decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy obejmujących uprawnienie

w zakresie prawa jazdy kategorii B lub odpowiednio kategorii C1, C, D1 lub D.

4.

Przepis ust. 1 pkt 4 nie dotyczy międzynarodowego prawa jazdy oraz prawa jazdy posiadanego

przez osoby, o których mowa w art. 10 ust. 3.

5.

Przepisy ust. 1 pkt 1-6 oraz ust. 2 i 3 stosuje się do pozwolenia wojskowego.

1.

Prawo jazdy kategorii

1)

AM, A1, A2, A, B1, B, B+E lub T wydaje się na okres 15 lat, z tym że

a)

okres ten może być krótszy, o ile wynika to z orzeczenia lekarskiego, o którym mowa

w art. 11 ust. 1 pkt 2 lit. a,

b)

prawo jazdy kategorii B uzyskane po raz pierwszy wydaje się na okres, o którym mowa

w art. 91 ust. 1, z zastrzeżeniem art. 92 ust. 1;

2)

C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D lub D+E wydaje się na okres 5 lat, nie dłużej jednak

niż na okres wynikający z orzeczenia lekarskiego i orzeczenia psychologicznego, o

których mowa w art. 11 ust. 1 pkt 2, z zastrzeżeniem art. 15.

2.

Orzeczenie lekarskie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, w uzasadnionych przypadkach dotyczących

stanu zdrowia, może być wydawane na okres krótszy niż 5 lat.

3.

Okres ważności prawa jazdy kategorii C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D oraz D+E jest przedłużany

przez starostę po przedłożeniu

1)

orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem i

orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania

pojazdem wydanych na podstawie badań, o których mowa w art. 75 ust. 1 pkt 2 oraz art.

82 ust. 1 pkt 2, albo

2)

orzeczenia stwierdzającego brak przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na

stanowisku kierowcy i orzeczenia psychologicznego stwierdzającego brak przeciwwskazań

psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, o których mowa w rozdziale 7a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.

4.

Prawo jazdy może zawierać wymagania lub ograniczenia wynikające

1)

ze stanu zdrowia kierowcy;

2)

z możliwości prowadzenia określonego pojazdu.

5.

Wymagania lub ograniczenia mogą dotyczyć

1)

stosowania

a)

korekty lub ochrony wzroku,

b)

korekty słuchu,

c)

protezy lub szyny ortopedycznej;

2)

możliwości ograniczonego korzystania z pojazdu;

3)

konieczności modyfikacji lub dostosowania pojazdu;

4)

ograniczenia uprawnienia do kierowania wskazanymi pojazdami;

5)

dodatkowego oznakowania pojazdu;

6)

terminu ważności prawa jazdy;

7)

ograniczenia uprawnienia do kierowania wyłącznie pojazdem wyposażonym w blokadę alkoholową,

o której mowa w art. 2 pkt 84 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.

6.

Okres ważności prawa jazdy określonej kategorii jest przedłużany, na wniosek osoby

zainteresowanej, za opłatą, o której mowa w art. 10 ust. 1, oraz po uiszczeniu opłaty

ewidencyjnej, w formie wymiany prawa jazdy. Do wymiany prawa jazdy stosuje się przepisy

ust. 1, 4 i 5 oraz art. 12 ust. 1-3.

7.

Przepisy ust. 4 i 5 stosuje się do pozwolenia wojskowego.

1.

Osoba posiadająca ważne krajowe prawo jazdy wydane za granicą może, na swój wniosek,

otrzymać prawo jazdy odpowiedniej kategorii, za opłatą, o której mowa w art. 10 ust.

1, oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej, po zwrocie zagranicznego dokumentu organowi

wydającemu prawo jazdy. Jeżeli prawo jazdy wydane za granicą nie jest określone w

konwencjach o ruchu drogowym, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2 lit. a i b, dodatkowym

warunkiem otrzymania polskiego prawa jazdy jest złożenie z wynikiem pozytywnym części

teoretycznej egzaminu państwowego i przedstawienie uwierzytelnionego tłumaczenia zagranicznego

dokumentu. Warunek ten nie dotyczy krajowego prawa jazdy wydanego w państwie członkowskim

Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego

Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym.

2.

Jeżeli prawo jazdy wydane za granicą zawiera ograniczenie, o którym mowa w art. 13

ust. 5, ograniczenie to uwzględnia się w wydawanym prawie jazdy.

2a.

Krajowe prawo jazdy wydane w państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji

Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu

(EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, którego termin ważności

upłynął, a osoba posiadająca to prawo jazdy spełnia warunek, o którym mowa w art.

11 ust. 1 pkt 5, podlega wymianie na zasadach określonych w ust. 1 po potwierdzeniu

danych zamieszczonych w oryginale dokumentu przez właściwy organ tego państwa, który

go wydał, oraz po dostarczeniu przez osobę wnioskującą o wymianę prawa jazdy dokumentów

umożliwiających przedłużenie terminu ważności prawa jazdy.

2b.

W celu wymiany krajowego prawa jazdy osoby, której prawo jazdy zostało wydane przez

inne niż Rzeczpospolita Polska państwo członkowskie Unii Europejskiej, Konfederację

Szwajcarską lub państwo członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA)

- stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, właściwy organ wydający prawo

jazdy zwraca się do właściwego organu tego państwa o potwierdzenie danych zamieszczonych

w oryginale dokumentu.

2c.

Organ wydający prawo jazdy wymienia informacje z właściwym organem państwa członkowskiego

Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego

Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym,

które wydało prawo jazdy, o rozpoczęciu procedury wymiany, przedłużenia tego prawa

jazdy lub zgłoszenia jego zatrzymania lub utraty.

2d.

Potwierdzenie danych, o którym mowa w ust. 2a i 2b, oraz wymiana informacji, o której

mowa w ust. 2c, w zakresie prawa jazdy wydanego przez państwo członkowskie Unii Europejskiej,

Konfederację Szwajcarską lub państwo członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym

Handlu (EFTA) - stronę umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym następuje wyłącznie

w drodze teletransmisji przy użyciu Europejskiej Sieci Praw Jazdy.

3.

W stosunku do obywateli niektórych państw można określić, na zasadach wzajemności,

warunki i tryb wydawania praw jazdy, odmienne niż te, o których mowa w ust. 1.

4.

Minister właściwy do spraw transportu może określić, w drodze rozporządzenia, warunki

i tryb wydawania praw jazdy, o których mowa w ust. 3.

5.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 4, uwzględnia się odpowiednio

1)

warunki wymiany polskich krajowych praw jazdy na krajowe prawa jazdy danego państwa;

2)

wymagania, od których spełnienia jest uzależniona wymiana polskich krajowych praw

jazdy na krajowe prawa jazdy danego państwa;

3)

obciążenia finansowe nakładane na obywatela polskiego wymieniającego polskie krajowe

prawo jazdy na krajowe prawo jazdy danego państwa.

Przepisy art. 12 ust. 1 pkt 7, ust. 2a i 2b oraz art. 14 ust. 2a-2c stosuje się wyłącznie

w zakresie danych aktualnie dostępnych w Europejskiej Sieci Praw Jazdy.

1.

Starosta dokonuje w prawie jazdy wpisu potwierdzającego odbycie kwalifikacji wstępnej,

kwalifikacji wstępnej przyspieszonej, kwalifikacji wstępnej uzupełniającej, kwalifikacji

wstępnej uzupełniającej przyspieszonej albo szkolenia okresowego, o których mowa w

rozdziale 7a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.

2.

Wpis jest dokonywany na pisemny wniosek kierowcy, na podstawie przedłożonych kopii

1)

świadectwa kwalifikacji zawodowej potwierdzającego ukończenie kwalifikacji wstępnej,

kwalifikacji wstępnej przyspieszonej, kwalifikacji wstępnej uzupełniającej, kwalifikacji

wstępnej uzupełniającej przyspieszonej, szkolenia okresowego albo karty kwalifikacji

kierowcy wydanej w państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej

lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie

umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zgodnie z dyrektywą nr 2003/59/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 lipca 2003 r. w

sprawie wstępnej kwalifikacji i okresowego szkolenia kierowców niektórych pojazdów

drogowych do przewozu rzeczy lub osób, zmieniającą rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85

oraz dyrektywę Rady 91/439/EWG i uchylającą dyrektywę Rady 76/914/EWG,

2)

orzeczenia lekarskiego stwierdzającego brak przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania

pracy na stanowisku kierowcy,

3)

orzeczenia psychologicznego stwierdzającego brak przeciwwskazań psychologicznych do

wykonywania pracy na stanowisku kierowcy

- określonych w przepisach ustawy, o której mowa w ust. 1.

3.

Świadectwo kwalifikacji zawodowej, potwierdzające ukończenie szkolenia okresowego

w zakresie jednego z bloków programowych, wydane osobie, o której mowa w art. 39d ust. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, stanowi podstawę do uzyskania wpisu, o którym mowa w ust. 1, w zakresie posiadanych

kategorii prawa jazdy spośród kategorii C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D i D+E.

4.

Wpis jest dokonywany, w formie wymiany prawa jazdy, na okres 5 lat, liczony od dnia

wydania świadectwa kwalifikacji zawodowej, o którym mowa w przepisach rozdziału 7a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, przy czym termin ten nie może być dłuższy niż okres ważności orzeczenia lekarskiego

i orzeczenia psychologicznego, o których mowa w przepisach rozdziału 7a tej ustawy.

5.

Za dokonanie wpisu, o którym mowa w ust. 1, pobiera się opłatę, o której mowa w art.

10 ust. 1, oraz opłatę ewidencyjną.

1.

Pozwolenie na kierowanie tramwajem jest wydawane, na wniosek osoby zainteresowanej,

za opłatą oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej, przez starostę. Do wydawania pozwolenia

na kierowanie tramwajem stosuje się przepisy art. 12 ust. 1 i odpowiednio art. 13

ust. 4 i 5.

2.

Pozwolenie na kierowanie tramwajem jest wydawane osobie, która

1)

osiągnęła wiek wymagany do kierowania tramwajem;

2)

uzyskała orzeczenie

a)

lekarskie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem,

b)

psychologiczne o braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem;

3)

odbyła wymagane szkolenie;

4)

zdała egzamin państwowy wymagany do uzyskania pozwolenia.

3.

Pozwolenie na kierowanie tramwajem jest wydawane na okres 5 lat, nie dłużej jednak

niż na okres wynikający z terminu ważności orzeczenia lekarskiego i orzeczenia psychologicznego,

o których mowa w ust. 2 pkt 2.

4.

Okres ważności pozwolenia na kierowanie tramwajem jest przedłużany przez starostę

po przedłożeniu orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania

pojazdem i orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do

kierowania pojazdem wydanych na podstawie badań, o których mowa w art. 75 ust. 1 pkt

2 oraz art. 82 ust. 1 pkt 2.

5.

Okres ważności pozwolenia na kierowanie tramwajem jest przedłużany, za opłatą, o której

mowa w ust. 1, oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej, w formie wymiany tego dokumentu.

Do wymiany pozwolenia na kierowanie tramwajem stosuje się przepisy ust. 1-3.

6.

Opłata, o której mowa w ust. 1, z wyjątkiem opłaty ewidencyjnej, stanowi dochód powiatu.

Starosta, wydając prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem, wykorzystuje

system teleinformatyczny w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów

realizujących zadania publiczne

(Dz. U. z 2017 r. poz. 570) umożliwiający wykonywanie przez organ wydający prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie

tramwajem czynności związanych z ich wydawaniem, zamieszczaniem danych i informacji

w bazie danych oraz składanie zamówień na wykonanie praw jazdy lub pozwoleń na kierowanie

tramwajem.

1.

Kartę rowerową wydaje nieodpłatnie, za pisemną zgodą rodzica lub opiekuna

1)

dyrektor szkoły - uczniowi szkoły podstawowej;

2)

dyrektor wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego lub przedsiębiorca prowadzący ośrodek

szkolenia kierowców posiadający poświadczenie potwierdzające spełnianie dodatkowych

wymagań - osobie niewymienionej w pkt 1.

2.

Kartę rowerową może uzyskać osoba, która

1)

osiągnęła wymagany minimalny wiek;

2)

wykazała się niezbędnymi umiejętnościami odpowiednio podczas zajęć szkolnych, zajęć

prowadzonych przez wojewódzki ośrodek ruchu drogowego lub zajęć prowadzonych przez

ośrodek szkolenia kierowców posiadający poświadczenie potwierdzające spełnianie dodatkowych

wymagań.

1.

Osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem jest obowiązana

zawiadomić starostę o utracie tego dokumentu, jego zniszczeniu w stopniu powodującym

nieczytelność, a także o zmianie stanu faktycznego wymagającego zmiany danych w nim

zawartych, w terminie 30 dni od dnia zaistnienia tego zdarzenia.

2.

Na wniosek osoby uprawnionej w przypadkach, o których mowa w ust. 1, starosta wydaje,

za opłatą, o której mowa w art. 10 ust. 1 lub w art. 16 ust. 1, oraz po uiszczeniu

opłaty ewidencyjnej

1)

wtórnik dokumentu pod warunkiem

a)

złożenia oświadczenia o utracie dokumentu, pod rygorem odpowiedzialności karnej wynikającej

z art. 233 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1137 i 2138 oraz z 2017 r. poz. 244, 768 i 773), zwanej dalej „Kodeksem karnym”, albo

b)

zwrotu zniszczonego dokumentu;

2)

nowy dokument pod warunkiem zwrotu dokumentu wymagającego zmiany danych.

3.

W stosunku do osób, o których mowa w art. 10 ust. 3, organem właściwym w sprawach

określonych w ust. 1, 2 i 6 jest marszałek województwa mazowieckiego.

4.

W przypadku utraty lub zniszczenia pozwolenia wojskowego wtórnik tego dokumentu wydaje

nieodpłatnie dowódca jednostki wojskowej, który wydał pozwolenie wojskowe.

5.

W przypadku utraty lub zniszczenia karty rowerowej wtórnik tego dokumentu wydaje nieodpłatnie

podmiot, który wydał kartę rowerową.

6.

Osoba, która po uzyskaniu wtórnika odzyskała utracony dokument, o którym mowa w ust.

1, jest obowiązana zwrócić ten dokument staroście.

W przypadku gdy zmiana stanu faktycznego w zakresie adresu kierowcy wymagająca wydania

nowego prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem, spowodowana została zmianami

administracyjnymi, rada powiatu może, w drodze uchwały, zmniejszyć opłatę za wydanie

lub zwolnić od jej uiszczenia osoby obowiązane do ubiegania się o wydanie tych dokumentów.

Wprzypadku utworzenia, połączenia, podzielenia lub zniesienia powiatów lub zmiany

nazwy powiatu albo miejscowości prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem

wydane przed dniem wejścia w życie przepisów tworzących, łączących, dzielących lub

znoszących powiaty lub zmieniających nazwę powiatu albo miejscowości, zachowują ważność.

Minister właściwy do spraw transportu dokonuje, z zachowaniem przepisów ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych

(Dz. U. z 2015 r. poz. 2164, z późn. zm., wyboru

1)

producenta blankietów praw jazdy;

2)

podmiotu dokonującego personalizacji blankietów praw jazdy i dystrybucji praw jazdy;

3)

producenta blankietów międzynarodowych praw jazdy;

4)

producenta pozwoleń na kierowanie tramwajem.

1.

Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

informatyzacji oraz ministrem właściwym do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

wzory dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami oraz ich opis;

2)

szczegółowe warunki wydawania i zatrzymywania dokumentów stwierdzających uprawnienia

do kierowania pojazdami, cofania i przywracania uprawnień do kierowania pojazdami,

a także szczegółowe czynności organów i innych jednostek z tym związane oraz wzory

dokumentów stosowanych w tych sprawach;

3)

opłatę za wydanie

a)

prawa jazdy - przy czym jej wysokość nie może przekroczyć 200 zł,

b)

międzynarodowego prawa jazdy - przy czym jej wysokość nie może przekroczyć 200 zł,

c)

pozwolenia na kierowanie tramwajem - przy czym jej wysokość nie może przekroczyć 30

zł.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, uwzględnia się odpowiednio

1)

obowiązujące w tym zakresie przepisy Unii Europejskiej;

2)

konieczność prawidłowego zabezpieczenia dokumentów przed podrobieniem lub przerobieniem;

3)

konieczność zapewnienia sprawności procedur administracyjnych, w tym prowadzenia spraw

w formie elektronicznej;

4)

koszty produkcji i dystrybucji dokumentów oraz koszty rzeczowe i osobowe związane

z ich wydaniem.

3.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, wzór i opis pozwolenia

wojskowego, a także tryb jego wydawania.

4.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, uwzględnia się odpowiednio konieczność

1)

zapewnienia zgodności pozwolenia wojskowego z obowiązującym podziałem kategorii prawa

jazdy;

2)

prawidłowego zabezpieczenia dokumentów przed podrobieniem lub przerobieniem;

3)

zapewnienia sprawności procedur administracyjnych w zakresie regulowanym w rozporządzeniu.

1.

Osoba ubiegająca się o uzyskanie uprawnienia do kierowania motorowerem, pojazdem silnikowym

lub uprawnienia do kierowania tramwajem może rozpocząć szkolenie nie wcześniej niż

3 miesiące przed osiągnięciem minimalnego wieku, o którym mowa odpowiednio w art.

8 lub 9, wymaganego od kierującego pojazdem objętego tym uprawnieniem, a jeżeli osobą

tą jest uczeń uczestniczący w zajęciach szkolnych w szkole, w której podstawa programowa

kształcenia w zawodzie przewiduje uzyskanie umiejętności kierowania pojazdem silnikowym,

okres ten wynosi 12 miesięcy.

2.

Osoba, która nie ukończyła 18 lat, może rozpocząć szkolenie za pisemną zgodą rodzica

lub opiekuna.

3.

Osoba ubiegająca się o uzyskanie uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie prawa

jazdy kategorii C, C+E, D lub D+E może rozpocząć szkolenie nie wcześniej niż 3 miesiące

przed osiągnięciem minimalnego wieku, o którym mowa w art. 9, także jeżeli jest w

trakcie uzyskiwania odpowiednio kwalifikacji wstępnej lub wstępnej przyspieszonej

w zakresie tej kategorii prawa jazdy, a jeżeli tą osobą jest uczeń uczestniczący w

zajęciach szkolnych w szkole, w której podstawa programowa kształcenia w zawodzie

przewiduje uzyskanie umiejętności kierowania pojazdem silnikowym, okres ten wynosi

12 miesięcy.

1.

Nie może być szkolona osoba

1)

niespełniająca wymagań, o których mowa w art. 21;

2)

w stosunku do której został orzeczony prawomocnym wyrokiem sądu zakaz prowadzenia

pojazdów mechanicznych - w okresie i zakresie obowiązywania tego zakazu;

3)

w stosunku do której wydano decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy - w okresie i zakresie

obowiązywania tej decyzji;

4)

nieposiadająca

a)

orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem,

b)

orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania

pojazdem - nie dotyczy uprawnień w zakresie prawa jazdy kategorii AM, A1, A2, A, B1,

B, B+E lub T.

2.

Przepis ust. 1 pkt 2 stosuje się także wobec osoby ubiegającej się o uzyskanie uprawnień

w zakresie prawa jazdy kategorii

1)

B1 lub B - w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego

uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii AM, A1, A2 lub A;

2)

C1, C, D1 lub D - w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych

obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii B;

3)

B+E, C1+E, C+E, D1+E lub D+E - w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów

mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii B lub odpowiednio

kategorii C1, C, D1 lub D.

2a.

Przepisu ust. 1 pkt 2 nie stosuje się w przypadku orzeczenia sądu o wykonywaniu zakazu

prowadzenia pojazdów w postaci, o której mowa w art. 182a § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy.

3.

Przepis ust. 1 pkt 3 stosuje się także wobec osoby ubiegającej się o uzyskanie uprawnień

w zakresie prawa jazdy kategorii

1)

C1, C, D1 lub D - w okresie obowiązywania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy obejmującej

uprawnienia w zakresie prawa jazdy kategorii B oraz w przypadku zawieszenia tych uprawnień;

2)

B+E, C1+E, C+E, D1+E lub D+E - w okresie obowiązywania decyzji o zatrzymaniu prawa

jazdy obejmującej uprawnienia w zakresie prawa jazdy kategorii B lub odpowiednio kategorii

C1, C, D1 lub D oraz w przypadku zawieszenia tych uprawnień.

1.

Szkolenie osoby ubiegającej się o uzyskanie uprawnienia do kierowania motorowerem,

pojazdem silnikowym lub uprawnienia do kierowania tramwajem odbywa się w formie

1)

kursu;

2)

zajęć szkolnych - w zakresie uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi, z wyłączeniem

uprawnień w zakresie prawa jazdy kategorii A1, A2 i A.

2.

Szkolenie osoby ubiegającej się o uzyskanie uprawnienia do kierowania motorowerem

lub pojazdem silnikowym jest prowadzone zgodnie z programem szkolenia i obejmuje

1)

część teoretyczną przeprowadzaną w formie wykładów i ćwiczeń w zakresie

a)

podstaw kierowania pojazdem i uczestnictwa w ruchu drogowym,

b)

obowiązków i praw kierującego pojazdem;

2)

część praktyczną w zakresie kierowania pojazdem, zwaną dalej „nauką jazdy”, przeprowadzaną

a)

na placu manewrowym,

b)

w ruchu miejskim oraz

c)

w ruchu poza obszarem zabudowanym;

3)

naukę udzielania pierwszej pomocy przeprowadzaną w formie wykładów i zajęć praktycznych;

4)

kontrolne sprawdzenie poziomu osiągniętej wiedzy i umiejętności, zwane dalej „egzaminem

wewnętrznym”.

3.

Wykłady, o których mowa w ust. 2 pkt 1, mogą być przeprowadzone w formie nauczania

na odległość z wykorzystaniem technik komputerowych i Internetu pod nadzorem ośrodka

szkolenia kierowców.

4.

Egzamin wewnętrzny jest przeprowadzany po ukończeniu części teoretycznej i części

praktycznej szkolenia oraz nauki udzielania pierwszej pomocy, o których mowa w ust.

2 pkt 1-3, przez instruktora lub wykładowcę wyznaczonych przez kierownika podmiotu

prowadzącego szkolenie. Wykładowca przeprowadza wyłącznie część teoretyczną egzaminu

wewnętrznego.

4a.

Część teoretyczną egzaminu wewnętrznego, o którym mowa w ust. 4, w przypadku zajęć

przeprowadzonych w sposób określony w ust. 3, przeprowadza się po zakończeniu zajęć

teoretycznych.

5.

Szkolenie osoby ubiegającej się o uzyskanie uprawnienia do kierowania tramwajem obejmuje

1)

część teoretyczną w zakresie podstaw kierowania tramwajem, uczestnictwa w ruchu drogowym

i obsługi technicznej tramwaju, przeprowadzaną w formie wykładów;

2)

część praktyczną w zakresie obsługi technicznej i kierowania tramwajem;

3)

ćwiczenia sprawdzające wiedzę i umiejętności z zakresu, o którym mowa w pkt 1 i 2;

4)

naukę udzielania pierwszej pomocy przeprowadzaną w formie wykładów i zajęć praktycznych.

6.

Czas poświęcony na przeprowadzenie zajęć, o których mowa w ust. 2 pkt 1-3 oraz ust.

3 i 5, powinien być dostosowany do umiejętności i predyspozycji osoby szkolonej, nie

krótszy jednak od minimalnych wymagań określonych dla uprawnień danej kategorii prawa

jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem.

7.

Przepisy ust. 1-4 i 6 stosuje się odpowiednio do szkolenia żołnierzy na potrzeby Sił

Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz funkcjonariuszy służb podległych lub nadzorowanych

przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

Osoba ubiegająca się o uzyskanie uprawnienia do kierowania motorowerem, pojazdem silnikowym

lub uprawnienia do kierowania tramwajem, która uzyskała pozytywny wynik z części teoretycznej

egzaminu państwowego jest zwolniona z odbywania zajęć, o których mowa odpowiednio

w art. 23 ust. 2 pkt 1 lub ust. 5 pkt 1, oraz odpowiednio z części teoretycznej egzaminu

wewnętrznego, o którym mowa w art. 23 ust. 4, lub części teoretycznej ćwiczeń sprawdzających,

o których mowa w art. 23 ust. 5 pkt 3.

Nauka jazdy jest prowadzona

1)

pojazdem

a)

odpowiadającym wymaganiom określonym dla danej kategorii prawa jazdy lub dla pozwolenia

na kierowanie tramwajem,

b)

oznakowanym kwadratową tablicą barwy niebieskiej z białą literą „L”,

c)

przystosowanym do nauki jazdy, zgodnie z wymaganiami określonymi w przepisach wydanych

na podstawie art. 66 ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym,

d)

posiadającym adnotację w dokumencie stwierdzającym dopuszczenie do ruchu o spełnieniu

wymagań, o których mowa w lit. a-c, dokonywaną przez odpowiedni organ, na podstawie

pozytywnego wyniku badania technicznego przeprowadzonego przez stację kontroli pojazdów,

o której mowa w art. 83 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - nie dotyczy tramwaju;

2)

pojazdem odpowiednio przystosowanym do rodzaju niepełnosprawności spełniającym warunki,

o których mowa w pkt 1 lit. a i b - w przypadku szkolenia osoby niepełnosprawnej.

1.

Podczas jazdy osoby ubiegającej się o uzyskanie uprawnienia do kierowania motorowerem,

pojazdem silnikowym lub uprawnienia do kierowania tramwajem, wobec instruktora stosuje

się przepisy dotyczące kierującego pojazdem, w szczególności w zakresie

1)

dokumentów wymaganych do kierowania pojazdem i używania pojazdu;

2)

zawartości w organizmie alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu.

2.

Instruktor, niezależnie od dokumentów wymaganych od kierującego pojazdem, jest obowiązany

posiadać i okazywać na żądanie organów kontroli ruchu drogowego, właściwego starosty

sprawującego nadzór nad szkoleniem, a także osoby ubiegającej się o uzyskanie uprawnienia

do kierowania pojazdem legitymację instruktora.

3.

Nie można prowadzić zajęć z osobą ubiegającą się o uzyskanie uprawnienia do kierowania

motorowerem, pojazdem silnikowym lub uprawnienia do kierowania tramwajem, która znajduje

się w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie

do alkoholu.

4.

Przepisy ust. 1-3 stosuje się do szkolenia żołnierzy na potrzeby Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej

Polskiej oraz funkcjonariuszy służb podległych lub nadzorowanych przez ministra właściwego

do spraw wewnętrznych.

1.

Szkolenie osoby ubiegającej się o uzyskanie uprawnienia do kierowania motorowerem

lub pojazdem silnikowym w formie kursu, z zastrzeżeniem ust. 3, jest prowadzone przez

1)

ośrodek szkolenia kierowców - jednostkę organizacyjną przedsiębiorcy wpisanego do

rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia kierowców;

2)

jednostkę wojskową - w zakresie szkolenia żołnierzy na potrzeby Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej

Polskiej;

3)

jednostkę organizacyjną służb podległych lub nadzorowanych przez ministra właściwego

do spraw wewnętrznych - w zakresie szkolenia osób na potrzeby tych służb.

2.

Szkolenie osób w formie nauczania na odległość z wykorzystaniem technik komputerowych

i Internetu, o którym mowa w art. 23 ust. 3, jest prowadzone wyłącznie przez ośrodek

szkolenia kierowców posiadający poświadczenie potwierdzające spełnianie dodatkowych

wymagań.

3.

Szkolenie osoby ubiegającej się o uzyskanie uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi

w formie zajęć szkolnych jest prowadzone dla uczniów (słuchaczy) przez szkołę, jeżeli

w podstawie programowej kształcenia w danym zawodzie jest przewidziane uzyskanie umiejętności

kierowania pojazdami silnikowymi.

4.

Szkolenie osoby ubiegającej się o uzyskanie uprawnienia do kierowania tramwajem jest

prowadzone przez podmiot wykonujący przewozy tramwajem lub upoważniony przez niego

ośrodek szkolenia kierowców, działający w imieniu i na zasadach określonych dla podmiotu

wykonującego przewozy tramwajem.

5.

Zajęcia podczas szkolenia prowadzą

1)

instruktor lub będący instruktorem przedsiębiorca prowadzący ośrodek szkolenia kierowców

- w zakresie, o którym mowa w art. 23 ust. 2 pkt 1 i 2 - odpowiednio do posiadanych

uprawnień;

2)

nauczyciel posiadający uprawnienia instruktora - w zakresie, o którym mowa w art.

23 ust. 2 pkt 1 i 2;

3)

osoba, o której mowa w art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1868 i 2020 oraz z 2017 r. poz. 60) - w zakresie, o którym mowa w art. 23 ust. 2 pkt 3 oraz ust. 5 pkt 4;

4)

instruktor - w przypadku szkolenia prowadzonego przez jednostkę wojskową, jednostkę

organizacyjną służb podległych lub nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw

wewnętrznych lub podmiot wykonujący przewozy tramwajem - w zakresie, o którym mowa

w art. 23 ust. 2 pkt 1 i 2 lub odpowiednio w art. 23 ust. 5 pkt 1 i 2.

6.

Zajęcia, o których mowa w art. 23 ust. 2 pkt 1 i art. 23 ust. 5 pkt 1, mogą być prowadzone

przez wykładowcę.

7.

Zajęcia, o których mowa w art. 23 ust. 3, są prowadzone pod nadzorem instruktora lub

wykładowcy zatrudnionego w ośrodku szkolenia kierowców lub związanego z ośrodkiem

szkolenia kierowców umową zlecenia, umową o dzieło lub innym stosunkiem prawnym o

podobnym charakterze.

8.

Instruktor lub wykładowca prowadzi zajęcia wyłącznie w zakresie uzyskiwania uprawnień

odpowiedniej kategorii prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem, odpowiednio

do posiadanych uprawnień.

9.

Ośrodek szkolenia kierowców prowadzi szkolenie wyłącznie na terenie powiatu, w którym

został zgłoszony do rejestru przedsiębiorców, o którym mowa w art. 28 ust. 1, oraz

na terenie powiatu sąsiedniego.

10.

Przepisu ust. 9 nie stosuje się do

1)

nauki jazdy przeprowadzanej w ruchu miejskim oraz w ruchu poza obszarem zabudowanym

- dla szkolenia w zakresie uzyskiwania uprawnień do prowadzenia motoroweru lub pojazdu

silnikowego dowolnej kategorii prawa jazdy;

2)

nauki jazdy przeprowadzanej na placu manewrowym - dla szkolenia w zakresie uprawnień

prawa jazdy kategorii B+E, C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D lub D+E.

1.

Kierownik ośrodka szkolenia kierowców jest obowiązany

1)

przedstawić staroście właściwemu ze względu na miejsce prowadzenia ośrodka szkolenia

kierowców, najpóźniej w następnym dniu roboczym od dnia rozpoczęcia kursu, listę uczestników

kursu oraz informację o terminie, czasie i miejscu rozpoczęcia pierwszych zajęć teoretycznych

w ramach danego kursu;

2)

prowadzić dokumentację kursu;

2a)

prowadzić harmonogram zajęć teoretycznych dla każdego kursu zawierający terminy, miejsce

prowadzenia zajęć teoretycznych oraz godziny rozpoczęcia i zakończenia poszczególnych

zajęć;

3)

(uchylony)

4)

(uchylony)

5)

umożliwić osobie upoważnionej przez starostę przeprowadzenie kontroli wymaganej dokumentacji,

kontroli prowadzonych zajęć oraz uczestnictwo w tych zajęciach;

6)

składać staroście, o którym mowa w pkt 1, dokumenty zawierające informację o przeprowadzonych

kursach

a)

do dnia 31 stycznia każdego roku - w zakresie dotyczącym poprzedniego roku,

b)

w terminie 14 dni od dnia, w którym przedsiębiorca zrezygnował z prowadzenia ośrodka

szkolenia kierowców lub w którym wydano decyzję o zakazie prowadzenia przez przedsiębiorcę

ośrodka szkolenia kierowców - w zakresie dotyczącym okresu od dnia 1 stycznia bieżącego

roku do tego dnia.

2.

Kierownik podmiotu innego niż wymieniony w ust. 1, prowadzącego szkolenie w formie

kursu, jest obowiązany

1)

przedstawić staroście właściwemu ze względu na siedzibę tego podmiotu najpóźniej w

następnym dniu roboczym od dnia rozpoczęcia kursu informację o terminie, czasie i

miejscu, w których będą prowadzone zajęcia, wraz z listą uczestników kursu;

2)

prowadzić dokumentację kursu;

3)

przekazywać staroście, o którym mowa w pkt 1, w terminie 14 dni od dnia zakończenia

kursu i wydania zaświadczenia o jego ukończeniu, następujące dane osób, które ukończyły

kurs

a)

imię i nazwisko,

b)

datę i miejsce urodzenia,

c)

numer PESEL, a w przypadku osoby nieposiadającej numeru PESEL - serię, numer i nazwę

dokumentu potwierdzającego tożsamość oraz nazwę państwa, które wydało ten dokument,

d)

adres zamieszkania,

e)

zakres ukończonego kursu,

f)

imię i nazwisko odpowiednio instruktora lub wykładowcy, który prowadził zajęcia, jego

numer ewidencyjny oraz numer ewidencyjny jednostki szkolącej;

4)

umożliwić osobie upoważnionej przez starostę przeprowadzenie kontroli wymaganej dokumentacji,

kontroli prowadzonych zajęć oraz uczestnictwo w tych zajęciach;

5)

składać staroście, o którym mowa w pkt 1, dokumenty zawierające informację o przeprowadzonych

kursach

a)

do dnia 31 stycznia każdego roku - w zakresie dotyczącym poprzedniego roku,

b)

w terminie 14 dni od dnia, w którym podmiot zrezygnował z prowadzenia szkolenia kierowców

lub w którym wydano decyzję o zakazie prowadzenia przez podmiot szkolenia kierowców

- w zakresie dotyczącym okresu od dnia 1 stycznia bieżącego roku do tego dnia.

3.

Przepis ust. 2 pkt 1, 4 i 5 nie dotyczy jednostek, o których mowa w art. 26 ust. 1

pkt 2 i 3.

4.

Ośrodek szkolenia kierowców lub inny podmiot prowadzący szkolenie wydaje osobie ubiegającej

się o uzyskanie uprawnienia do kierowania motorowerem, pojazdem silnikowym lub uprawnienia

do kierowania tramwajem zaświadczenie o ukończeniu szkolenia, jeżeli osoba ta

1)

uczestniczyła

a)

w minimum 80% przewidzianych w programie zajęć, o których mowa w art. 23 ust. 2 pkt

1 oraz w art. 23 ust. 5 pkt 1,

b)

we wszystkich przewidzianych w programie zajęciach, o których mowa w art. 23 ust.

2 pkt 2 i 3 oraz w art. 23 ust. 5 pkt 2-4;

2)

uzyskała pozytywny wynik egzaminu wewnętrznego lub ćwiczeń sprawdzających, o których

mowa w art. 23 ust. 5 pkt 3.

4a.

Osobie, o której mowa w art. 23a, zaświadczenie, o którym mowa w ust. 4, wydaje się

jeżeli osoba ta

1)

uczestniczyła we wszystkich przewidzianych w programie zajęciach, o których mowa w

art. 23 ust. 2 pkt 2 i 3, i uzyskała pozytywny wynik egzaminu wewnętrznego, lub

2)

uczestniczyła we wszystkich przewidzianych w programie zajęciach, o których mowa w

art. 23 ust. 5 pkt 2 i 4, i uzyskała pozytywny wynik ćwiczeń sprawdzających.

5.

Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 4, podpisuje odpowiednio kierownik ośrodka szkolenia

kierowców albo kierownik innego podmiotu prowadzącego szkolenie.

6

Starosta, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, może umożliwić przekazywanie informacji oraz

danych, o których mowa w ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 1, w formie elektronicznej z

wykorzystaniem kwalifikowanego podpisu elektronicznego lub podpisu potwierdzonego

profilem zaufanym ePUAP.

7.

Dokumentacja, o której mowa w ust. 1 pkt 2 oraz w ust. 2 pkt 2, z wyłączeniem wydawania

zaświadczeń o ukończeniu kursu, może być prowadzona w formie elektronicznej.

1.

Działalność gospodarcza w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców jest działalnością

regulowaną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1829, 1948, 1997 i 2255 oraz z 2017 r. poz. 460) i wymaga uzyskania wpisu do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia

kierowców.

2.

Ośrodek szkolenia kierowców może prowadzić przedsiębiorca, który

1)

posiada infrastrukturę odpowiednią do zakresu prowadzonego szkolenia

a)

salę wykładową,

b)

pomieszczenie biurowe,

c)

plac manewrowy oraz

d)

pojazd przeznaczony do nauki jazdy;

2)

zatrudnia w ośrodku szkolenia kierowców co najmniej jednego instruktora posiadającego

uprawnienia oraz udokumentowaną 3-letnią praktykę w szkoleniu kandydatów na kierowców

pozwalającą na prowadzenie szkolenia w zakresie uzyskiwania uprawnienia do kierowania

pojazdami silnikowymi kategorii prawa jazdy określonej we wniosku, o którym mowa w

ust. 4, lub sam jest instruktorem spełniającym te wymagania;

3)

posiada w ośrodku szkolenia kierowców zbiory przepisów ruchu drogowego oraz pomoce

dydaktyczne właściwe ze względu na rodzaj prowadzonego szkolenia;

4)

nie był prawomocnie skazany za przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia korzyści

majątkowej lub przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów - dotyczy to osoby

fizycznej lub członków organów osoby prawnej.

3.

Organem prowadzącym rejestr, o którym mowa w ust. 1, jest starosta właściwy ze względu

na miejsce prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców.

4.

Wpis do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia kierowców jest dokonywany

na wniosek przedsiębiorcy zawierający następujące dane

1)

firmę przedsiębiorcy oraz oznaczenie jego adresu i siedziby albo miejsca zamieszkania;

2)

numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym - o ile taki numer

jest wymagany;

3)

numer identyfikacji podatkowej (NIP) - o ile taki numer przedsiębiorca posiada;

4)

numer identyfikacji statystycznej (REGON) - o ile taki numer przedsiębiorca posiada;

5)

oznaczenie i adres ośrodka szkolenia kierowców;

6)

adresy należących do ośrodka szkolenia kierowców pomieszczeń biurowych, sal wykładowych

i placów manewrowych, wraz z określeniem tytułu prawnego oraz dat określających okres,

na jaki przedsiębiorca posiada tytuł prawny do tych obiektów;

7)

zakres prowadzonego szkolenia;

8)

imiona i nazwiska instruktorów i wykładowców wraz z ich numerami ewidencyjnymi;

9)

numer rejestracyjny każdego pojazdu, którym prowadzona jest nauka jazdy.

5.

Do wniosku o wpis do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia kierowców

przedsiębiorca jest obowiązany dołączyć oświadczenie o następującej treści

„

Oświadczam, że

1)

dane zawarte we wniosku o wpis do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia

kierowców są kompletne i zgodne z prawdą;

2)

znane mi są i spełniam warunki wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia

ośrodka szkolenia kierowców, określone w ustawie z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.

”

.

6.

Oświadczenie powinno również zawierać

1)

firmę przedsiębiorcy oraz oznaczenie jego adresu i siedziby albo miejsca zamieszkania;

2)

oznaczenie miejsca i datę złożenia oświadczenia;

3)

podpis osoby uprawnionej do reprezentowania przedsiębiorcy, z podaniem imienia i nazwiska

oraz pełnionej funkcji.

7.

W rejestrze przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia kierowców umieszcza się

dane przedsiębiorcy, o których mowa w ust. 4, z wyjątkiem adresu zamieszkania, jeżeli

jest on inny niż adres siedziby, oraz jego numer w tym rejestrze i numer ewidencyjny

ośrodka szkolenia kierowców.

8.

Starosta dokonuje wpisu do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia

kierowców, za opłatą oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej, i wydaje zaświadczenie

o dokonaniu wpisu.

9.

Przedsiębiorca może złożyć wniosek o rozszerzenie zakresu szkolenia prowadzonego przez

ośrodek szkolenia kierowców. Przepisy ust. 2-8 stosuje się odpowiednio.

10.

W przypadku gdy część infrastruktury ośrodka szkolenia kierowców, o której mowa w

ust. 2 pkt 1, znajduje się na terenie innego powiatu, starosta, dokonując wpisu do

rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia kierowców, informuje starostów,

na których obszarze działania znajduje się infrastruktura ośrodka, o fakcie dokonania

wpisu, przesyłając informację na temat tej infrastruktury i jej lokalizacji.

11.

Przedsiębiorca jest obowiązany złożyć staroście, o którym mowa w ust. 3, informację

o wszelkich zmianach danych w zakresie, o którym mowa w ust. 4, w terminie 14 dni

od dnia ich wystąpienia.

12.

Opłata, o której mowa w ust. 8, z wyjątkiem opłaty ewidencyjnej, stanowi dochód powiatu.

1.

Jednostka wojskowa i jednostka organizacyjna służb podległych lub nadzorowanych przez

ministra właściwego do spraw wewnętrznych mogą prowadzić szkolenie w zakresie określonym

odpowiednio w art. 26 ust. 1 pkt 2 i 3 po spełnieniu wymagań, o których mowa w art.

28 ust. 2 pkt 1-3.

2.

Szkoła może prowadzić szkolenie w zakresie określonym w art. 26 ust. 3 po spełnieniu

wymagań, o których mowa w art. 28 ust. 2 pkt 1-3.

3.

Podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, są obowiązane przekazywać staroście właściwemu

ze względu na siedzibę jednostki lub szkoły informacje w formie pisemnej

1)

o podjęciu działalności w zakresie szkolenia osób ubiegających się o uzyskanie uprawnień

do kierowania pojazdami silnikowymi oraz dane, o których mowa w art. 30 ust. 2 - najpóźniej

do dnia rozpoczęcia prowadzenia zajęć;

2)

o zmianie danych, o których mowa w art. 30 ust. 2 - w terminie 14 dni od dnia ich

zmiany;

3)

o zakończeniu działalności w zakresie szkolenia osób ubiegających się o uzyskanie

uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi - w terminie 14 dni od dnia jej zakończenia.

4.

Podmiot wykonujący przewozy tramwajem może prowadzić szkolenie osób ubiegających się

o uzyskanie uprawnienia do kierowania tramwajem

1)

po spełnieniu wymagań, o których mowa w art. 28 ust. 2 pkt 1-3;

2)

po złożeniu wniosku o wpis i uzyskaniu wpisu do ewidencji podmiotów prowadzących szkolenie,

o której mowa w art. 30 ust. 1; wniosek powinien zawierać dane, o których mowa w art.

30 ust. 2.

5.

Podmiot wykonujący przewozy tramwajem, prowadzący szkolenie osób ubiegających się

o uzyskanie uprawnienia do kierowania tramwajem, jest obowiązany przekazywać staroście

właściwemu ze względu na siedzibę tego podmiotu informację w formie pisemnej

1)

o zmianie danych, o których mowa w art. 30 ust. 2 - w terminie 14 dni od dnia ich

zmiany;

2)

o zakończeniu działalności w zakresie szkolenia osób ubiegających się o uzyskanie

uprawnienia do kierowania tramwajem - w terminie 14 dni od dnia jej zakończenia.

1.

Starosta, o którym mowa w art. 29 ust. 3 i 5, prowadzi ewidencję podmiotów prowadzących

szkolenie, o których mowa w art. 29.

2.

W ewidencji umieszcza się następujące dane

1)

nazwę podmiotu oraz oznaczenie jego adresu i siedziby;

2)

numer identyfikacji podatkowej (NIP) - o ile podmiot taki numer posiada;

3)

numer identyfikacji statystycznej (REGON) - o ile podmiot taki numer posiada;

4)

numer ewidencyjny podmiotu prowadzącego szkolenie;

5)

poszczególne rodzaje uprawnień, w zakresie których ośrodek może prowadzić szkolenie,

oraz daty ich uzyskania;

6)

adresy pomieszczeń biurowych, sal wykładowych i placów manewrowych wraz z datami określającymi

okres, na jaki podmiot posiada tytuł prawny do tych obiektów;

7)

imiona, nazwiska i numery ewidencyjne instruktorów i wykładowców prowadzących szkolenie

na rzecz podmiotu.

3.

Starosta, o którym mowa w art. 29 ust. 3 i 5, wpisuje do ewidencji

1)

jednostkę wojskową, jednostkę organizacyjną służb podległych lub nadzorowanych przez

ministra właściwego do spraw wewnętrznych oraz szkołę po otrzymaniu informacji, o

której mowa w art. 29 ust. 3 pkt 1,

2)

podmiot wykonujący przewozy tramwajem po otrzymaniu wniosku o wpis do ewidencji, o

którym mowa w art. 29 ust. 4 pkt 2, i po sprawdzeniu danych w nim zawartych

- nadając im numery ewidencyjne oraz zawiadamiając je o nadanym numerze.

4.

Starosta odmawia wpisu podmiotu wykonującego przewozy tramwajem do ewidencji, jeżeli

dane zawarte we wniosku nie odpowiadają stanowi faktycznemu.

5.

Starosta skreśla podmiot z ewidencji

1)

z urzędu

a)

po otrzymaniu od tego podmiotu informacji o zakończeniu działalności w zakresie szkolenia

albo

b)

po wydaniu decyzji, o której mowa w art. 47 ust. 6 - w przypadku podmiotu wykonującego

przewozy tramwajem;

2)

na wniosek jednostki organizacyjnej albo organu sprawującego nadzór nad tym podmiotem.

1.

Przedsiębiorca prowadzący ośrodek szkolenia kierowców może wystąpić do starosty, o

którym mowa w art. 28 ust. 3, z wnioskiem o wydanie poświadczenia potwierdzającego

spełnianie dodatkowych wymagań w zakresie prawa jazdy kategorii A, B, C lub D, jeżeli

1)

prowadzi działalność gospodarczą w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców

co najmniej od 5 lat;

2)

(uchylony)

3)

posiada

a)

odpowiednie warunki lokalowe, w tym co najmniej

-

lokal biurowy, który umożliwia przyjmowanie interesantów, przechowywanie dokumentacji

związanej ze szkoleniem oraz jest wyposażony w sprzęt i urządzenia biurowe,

-

salę wykładową, która jest wyposażona w sprzęt i urządzenia umożliwiające prowadzenie

zajęć,

-

plac manewrowy, który powinien być zabezpieczony przed dostępem osób postronnych,

w szczególności ogrodzony oraz umożliwiać wykonanie wszystkich zadań wynikających

z programu szkolenia,

b)

pojazdy szkoleniowe w zakresie prawa jazdy kategorii objętej poświadczeniem potwierdzającym

spełnianie dodatkowych wymagań w zakresie prawa jazdy kategorii A, B, C lub D, przy

czym

-

co najmniej jeden pojazd w zakresie danej kategorii prawa jazdy jest własnością tego

przedsiębiorcy lub przedmiotem umowy leasingu,

-

pojazd w zakresie prawa jazdy kategorii A i B jest nie starszy niż 5 lat, w zakresie

prawa jazdy kategorii C jest nie starszy niż 7 lat, a w zakresie prawa jazdy kategorii

D jest nie starszy niż 12 lat,

c)

pomoce i środki dydaktyczne zapewniające prowadzenie szkolenia zgodnie z obowiązującym

programem szkolenia w zakresie

-

uzyskiwania uprawnień do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kategorii objętej

poświadczeniem potwierdzającym spełnianie dodatkowych wymagań,

-

uzyskiwania uprawnień instruktorów,

-

szkolenia osób ubiegających się o kartę rowerową;

4)

zatrudnia wykwalifikowaną kadrę dydaktyczną, w tym

a)

dwóch instruktorów posiadających uprawnienia do prowadzenia szkolenia w zakresie prawa

jazdy kategorii B lub C od co najmniej 5 lat,

b)

jednego instruktora posiadającego uprawnienia do prowadzenia szkolenia w zakresie

prawa jazdy kategorii objętej poświadczeniem potwierdzającym spełnianie dodatkowych

wymagań oraz

c)

osobę posiadającą przygotowanie pedagogiczne zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie

ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1379 oraz z 2017 r. poz. 60) oraz

5

posiada akredytację kuratora oświaty, o której mowa w art. 68b ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1943, 1954, 1985 i 2169 oraz z 2017 r. poz. 60).

5

posiada akredytację kuratora oświaty, o której mowa w art. 118 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe

(Dz. U. z 2017 r. poz. 59).

2.

Do wniosku przedsiębiorca załącza kopie dokumentów potwierdzających spełnienie wymagań,

o których mowa w ust. 1.

3.

Poświadczenie, o którym mowa w ust. 1, wydaje za opłatą oraz po uiszczeniu opłaty

ewidencyjnej, w drodze decyzji administracyjnej, starosta, o którym mowa w art. 28

ust. 3, po sprawdzeniu spełniania dodatkowych wymagań przez ośrodek szkolenia kierowców.

4.

Starosta umieszcza informację o wydaniu poświadczenia potwierdzającego spełnianie

dodatkowych wymagań przez ośrodek szkolenia kierowców w rejestrze przedsiębiorców

prowadzących ośrodek szkolenia kierowców.

5.

Starosta wydaje decyzję o cofnięciu poświadczenia potwierdzającego spełnianie dodatkowych

wymagań przez ośrodek szkolenia kierowców, jeżeli ośrodek szkolenia kierowców przestał

spełniać wymagania, o których mowa w ust. 1.

6.

Poświadczenie zachowuje ważność do czasu zmiany stanu faktycznego stanowiącego podstawę

wydania poświadczenia.

7.

Przedsiębiorca jest obowiązany w terminie 14 dni zawiadomić starostę, który wydał

poświadczenie, o zmianie stanu faktycznego stanowiącego podstawę wydania poświadczenia.

8.

Opłata, o której mowa w ust. 3, z wyjątkiem opłaty ewidencyjnej, stanowi dochód powiatu.

1.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia

1)

sposób tworzenia i nadawania numeru ewidencyjnego ośrodka szkolenia kierowców i innego

podmiotu prowadzącego szkolenie;

2)

wzór

a)

wniosku o wpis do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia kierowców,

b)

zaświadczenia potwierdzającego wpis przedsiębiorcy do rejestru przedsiębiorców prowadzących

ośrodek szkolenia kierowców,

c)

poświadczenia potwierdzającego spełnianie przez ośrodek szkolenia kierowców dodatkowych

wymagań, o których mowa w art. 31 ust. 1,

d)

pieczęci ośrodka szkolenia kierowców;

3)

wysokość opłaty

a)

za wpis do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia kierowców, przy

czym jej wysokość nie może przekroczyć 600 zł,

b)

za wydanie poświadczenia potwierdzającego spełnianie dodatkowych wymagań przez ośrodek

szkolenia kierowców, przy czym jej wysokość nie może przekroczyć 600 zł.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, uwzględnia się odpowiednio

1)

potrzebę zapewnienia ujednoliconych procedur oznaczania ośrodków szkolenia kierowców

i innych podmiotów prowadzących szkolenie;

2)

potrzebę ujednolicenia dokumentów;

3)

koszty rzeczowe i osobowe związane z

a)

prowadzeniem rejestru przedsiębiorców,

b)

wykonywaniem nadzoru nad ośrodkami szkolenia kierowców,

c)

postępowaniem sprawdzającym spełnianie dodatkowych wymagań oraz z wydaniem poświadczenia.

3.

Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

wewnętrznych oraz Ministrem Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe wymagania w zakresie wyposażenia dydaktycznego, warunków lokalowych i

placu manewrowego

a)

ośrodków szkolenia kierowców i innych podmiotów prowadzących szkolenie osób ubiegających

się o uzyskanie uprawnienia do kierowania motorowerem, pojazdami silnikowymi lub tramwajem,

b)

ośrodków szkolenia kierowców i innych podmiotów prowadzących szkolenie osób ubiegających

się o uzyskanie uprawnienia do kierowania motorowerem, pojazdami silnikowymi lub tramwajem,

spełniających dodatkowe wymagania w zakresie, o którym mowa w art. 31 ust. 1;

2)

szczegółowy program oraz szczegółowe warunki, tryb, zakres i sposób prowadzenia

a)

szkolenia osób ubiegających się o uzyskanie uprawnienia do kierowania motorowerem,

pojazdami silnikowymi lub tramwajem,

b)

szkolenia

-

kandydatów na instruktorów i instruktorów,

-

kandydatów na wykładowców i wykładowców,

c)

warsztatów doskonalenia zawodowego dla instruktorów i wykładowców;

3)

szczegółowe warunki i tryb

a)

postępowania z dokumentami dotyczącymi osób ubiegających się o uzyskanie uprawnienia

do kierowania motorowerem, pojazdami silnikowymi lub tramwajem i kandydatów na instruktorów

oraz wzory stosowanych dokumentów,

b)

prowadzenia dokumentacji przez ośrodki szkolenia kierowców;

4)

wzory dokumentów związanych z prowadzeniem szkolenia.

4.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, uwzględnia się odpowiednio

1)

obowiązujące w tym zakresie przepisy Unii Europejskiej;

2)

potrzebę zapewnienia należytych wymagań organizacyjno-technicznych do przeprowadzania

kursów i zajęć w zależności od rodzaju i zakresu szkolenia;

3)

zakres wiedzy i umiejętności niezbędny do bezpiecznego i sprawnego uczestnictwa w

ruchu drogowym osoby posiadającej prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem;

4)

potrzebę zapewnienia sprawności procedur administracyjnych i należytej ochrony dokumentacji

związanej z prowadzeniem szkolenia;

5)

konieczność ujednolicenia stosowanych dokumentów.

1.

Instruktorem jest osoba, która

1)

(uchylony)

2)

posiada prawo jazdy

a)

kategorii A co najmniej przez okres 2 lat - dotyczy instruktorów osób ubiegających

się o uzyskanie uprawnienia do kierowania pojazdami, którzy uzyskują uprawnienia instruktora

wyłącznie w zakresie prawa jazdy kategorii A,

b)

kategorii B co najmniej przez okres 2 lat - dotyczy instruktorów osób ubiegających

się o uzyskanie uprawnienia do kierowania pojazdami ubiegających się o uprawnienia

do prowadzenia szkolenia w zakresie prawa jazdy kategorii B,

c)

kategorii B+E, C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D lub D+E odpowiednio do zakresu prowadzonych

zajęć co najmniej przez okres roku oraz co najmniej 3-letnie doświadczenie w prowadzeniu

szkolenia osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie prawa

jazdy kategorii B - dotyczy instruktorów osób ubiegających się o uzyskanie uprawnienia

do kierowania pojazdami rozszerzających uprawnienia do prowadzenia szkolenia o jedną

z wymienionych kategorii,

d)

kategorii T co najmniej przez okres 2 lat - dotyczy instruktorów osób ubiegających

się o uzyskanie uprawnienia do kierowania pojazdami, którzy uzyskują uprawnienia instruktora

wyłącznie w zakresie prawa jazdy kategorii T;

3)

posiada prawo jazdy kategorii B co najmniej przez okres 2 lat oraz pozwolenie na kierowanie

tramwajem - dotyczy instruktorów osób ubiegających się o uzyskanie uprawnienia do

kierowania tramwajem;

4)

posiada ważne orzeczenie lekarskie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania

czynności instruktora;

5)

posiada ważne orzeczenie psychologiczne o braku przeciwwskazań psychologicznych do

wykonywania czynności instruktora;

6)

ukończyła z wynikiem pozytywnym kurs dla kandydatów na instruktorów i posiada zaświadczenie

o jego ukończeniu - dotyczy instruktorów osób ubiegających się o uzyskanie uprawnienia

do kierowania pojazdami silnikowymi;

7)

złożyła z wynikiem pozytywnym egzamin sprawdzający kwalifikacje przed komisją powołaną

przez wojewodę;

8)

nie była skazana prawomocnym wyrokiem sądu za

a)

przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji,

b)

przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej,

c)

przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów,

d)

prowadzenie pojazdu w stanie po użyciu alkoholu lub w stanie po użyciu innego podobnie

działającego środka,

e)

przestępstwo umyślne przeciwko życiu i zdrowiu,

f)

przestępstwo przeciwko wolności seksualnej i obyczajności;

9)

jest wpisana do ewidencji instruktorów.

2.

Ewidencję instruktorów prowadzi starosta właściwy ze względu na miejsce ich zamieszkania,

który

1)

wpisuje do ewidencji, w drodze decyzji administracyjnej, za opłatą oraz po uiszczeniu

opłaty ewidencyjnej, osobę spełniającą wymagania, o których mowa w ust. 1 pkt 1-8;

2)

nadaje instruktorowi numer ewidencyjny;

3)

odmawia wpisu do ewidencji, w drodze decyzji administracyjnej, w przypadku gdy osoba

a)

nie spełnia wymagań, o których mowa w ust. 1 pkt 1-8, lub

b)

została skreślona z ewidencji w związku z dopuszczeniem się rażącego naruszenia przepisów

w zakresie szkolenia - w okresie, o którym mowa w art. 46 ust. 5.

3.

W ewidencji instruktorów umieszcza się następujące dane instruktora

1)

numer ewidencyjny;

2)

imię i nazwisko;

3)

numer PESEL, a w przypadku osoby nieposiadającej numeru PESEL - serię, numer i nazwę

dokumentu potwierdzającego tożsamość oraz nazwę państwa, które wydało ten dokument;

4)

adres zamieszkania;

5)

wynikające z ukończonego kursu i zakresu złożonego egzaminu, poszczególne rodzaje

uprawnień, w zakresie których może prowadzić szkolenie, oraz daty ich uzyskania;

6)

numer ewidencyjny ośrodka szkolenia kierowców lub numer ewidencyjny innego podmiotu,

w którym prowadzi szkolenie;

7)

datę ważności legitymacji.

3a.

Starosta, wpisując osobę do ewidencji instruktorów w zakresie prawa jazdy kategorii

1)

A - wpisuje z urzędu uprawnienia do szkolenia odpowiednio w zakresie prawa jazdy kategorii

AM, A1 i A2;

2)

B, C lub D - wpisuje z urzędu uprawnienia do szkolenia odpowiednio w zakresie prawa

jazdy kategorii B1, C1 lub D1;

3)

C+E lub D+E - wpisuje z urzędu uprawnienia do szkolenia w zakresie prawa jazdy kategorii

B+E oraz odpowiednio w zakresie prawa jazdy kategorii C1+E lub D1+E;

4)

B+E, C+E lub D+E - wpisuje z urzędu uprawnienia do szkolenia w zakresie prawa jazdy

kategorii T;

5)

C+E posiadającą uprawnienia do szkolenia w zakresie prawa jazdy kategorii D oraz prawo

jazdy kategorii D+E - wpisuje z urzędu uprawnienia do szkolenia w zakresie prawa jazdy

kategorii D+E.

4.

Za przeprowadzenie egzaminu, o którym mowa w ust. 1 pkt 7, pobiera się opłatę przeznaczoną

na organizację tego egzaminu i wynagrodzenia członków komisji.

5.

Opłata, o której mowa w ust. 2 pkt 1, z wyjątkiem opłaty ewidencyjnej, stanowi dochód

powiatu.

1.

Orzeczenie lekarskie o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania

czynności instruktora wydaje, po przeprowadzeniu badania lekarskiego, uprawniony lekarz

posiadający prawo do wykonywania badań profilaktycznych, o których mowa w przepisach

ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1666, 2138 i 2255 oraz z 2017 r. poz. 60), zwanej dalej „Kodeksem pracy”, oraz posiadający uprawnienia do przeprowadzania badań

lekarskich w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania

pojazdami.

2.

Badanie lekarskie, o którym mowa w ust. 1, jest wykonywane w zakresie i na zasadach

określonych w Kodeksie pracy, z zastrzeżeniem ust. 5.

3.

Zakres badań lekarskich, o których mowa w ust. 1, obejmuje ponadto ustalenie istnienia

lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.

4.

Orzeczenie psychologiczne o istnieniu lub braku przeciwwskazań psychologicznych do

wykonywania czynności instruktora wydaje uprawniony psycholog, o którym mowa w art.

84 ust. 1, po przeprowadzeniu badania psychologicznego.

5.

Badanie lekarskie, o którym mowa w ust. 1, i badanie psychologiczne, o którym mowa

w ust. 4, przeprowadza się przed przystąpieniem do kursu, o którym mowa w art. 33

ust. 1 pkt 6, a następnie okresowo dla osób w wieku

1)

do 60 lat - co 5 lat;

2)

powyżej 60 lat - co 30 miesięcy.

6.

Terminy badań, o których mowa w ust. 5, mogą ulec skróceniu, jeżeli lekarz lub psycholog

w wyniku badań, o których mowa w ust. 1 lub 4, stwierdzi u osoby badanej stan zdrowia

wskazujący na możliwość wystąpienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami

przed upływem terminów, o których mowa w ust. 5.

7.

Skierowanie na badanie lekarskie i badanie psychologiczne dla instruktorów wydaje

odpowiedni podmiot prowadzący szkolenie.

1.

Kurs dla kandydatów na instruktorów może prowadzić

1)

ośrodek szkolenia kierowców posiadający poświadczenie potwierdzające spełnianie dodatkowych

wymagań - odpowiednio do zakresu posiadanego poświadczenia;

2)

jednostka wojskowa - w zakresie szkolenia instruktorów na potrzeby Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej

Polskiej;

3)

jednostka organizacyjna służb podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych

- w zakresie szkolenia osób na potrzeby tych służb;

4)

podmiot wykonujący przewozy tramwajem - w zakresie szkolenia instruktorów osób ubiegających

się o uprawnienie do kierowania tramwajem;

5)

wojewódzki ośrodek ruchu drogowego spełniający wymagania, o których mowa w art. 31

ust. 1 pkt 3-5.

2.

Kurs dla kandydatów na instruktorów jest prowadzony w zakresie uprawnień poszczególnych

kategorii prawa jazdy, przy czym w przypadku rozszerzania posiadanych uprawnień instruktora

osoba ta uczestniczy jedynie w kursie uzupełniającym.

3.

Kurs dla kandydatów na instruktorów obejmuje

1)

zajęcia teoretyczne w zakresie

a)

nauki podstaw techniki jazdy,

b)

przepisów ruchu drogowego,

c)

zasad prowadzenia zajęć dydaktycznych,

d)

problematyki

-

wypadków drogowych,

-

psychologii transportu,

-

etyki zawodu instruktora,

e)

wiedzy na temat problemów i szkód związanych z nadużywaniem alkoholu oraz środków

działających podobnie do alkoholu

- prowadzone w formie wykładów i ćwiczeń przez osoby posiadające specjalistyczną wiedzę

w tym zakresie;

2)

zajęcia praktyczne z techniki jazdy i prowadzenia nauki jazdy pojazdem odpowiednim

do rodzaju szkolenia - prowadzone przez osoby posiadające specjalistyczną wiedzę i

umiejętności w tym zakresie;

3)

kontrolne sprawdzenie poziomu osiągniętej wiedzy i umiejętności - przeprowadzane w

formie egzaminu.

4.

Kurs uzupełniający dla instruktorów obejmuje

1)

zajęcia teoretyczne i praktyczne uzupełniające wiedzę i umiejętności, o których mowa

w ust. 3 pkt 1 i 2, w zakresie właściwym dla uprawnień instruktora w danej kategorii

prawa jazdy;

2)

kontrolne sprawdzenie poziomu osiągniętej wiedzy i umiejętności przeprowadzane w formie

egzaminu.

5.

Podmiot, o którym mowa w ust. 1, wydaje kandydatowi na instruktora lub instruktorowi

zaświadczenie o ukończeniu odpowiedniego kursu, jeżeli osoba ta

1)

uczestniczyła we wszystkich przewidzianych w programie zajęciach;

2)

uzyskała pozytywny wynik egzaminu, o którym mowa odpowiednio w ust. 3 pkt 3 lub ust.

4 pkt 2.

6.

Podmiot, o którym mowa w ust. 1 pkt 1-3, posiadający poświadczenie potwierdzające

spełnianie dodatkowych wymagań w zakresie prawa jazdy kategorii A, B, C i D lub podmiot

wykonujący przewozy tramwajem - w zakresie szkolenia instruktorów osób ubiegających

się o uprawnienie do kierowania tramwajem, lub wojewódzki ośrodek ruchu drogowego

spełniający wymagania, o których mowa w art. 31 ust. 1 pkt 3-5, w zakresie prawa jazdy

kategorii A, B, C i D organizuje warsztaty doskonalenia zawodowego według programu

określonego w przepisach wydanych na podstawie art. 32 ust. 3 pkt 2 lit. c i zapewnia

udział w warsztatach wszystkim zainteresowanym instruktorom i wykładowcom oraz wydaje

zaświadczenie potwierdzające uczestnictwo w tych warsztatach.

7.

Przepisy ust. 1-6 stosuje się odpowiednio do kandydatów na wykładowców i wykładowców,

z wyjątkiem przepisów odnoszących się do obowiązku ukończenia szkolenia praktycznego.

1.

Starosta wydaje instruktorowi legitymację instruktora, określając jej ważność na okres

wynikający z terminów badań lekarskich i psychologicznych, o których mowa w art. 34.

2.

Starosta przedłuża okres ważności legitymacji na okres wynikający z terminów badań

lekarskich i psychologicznych, o których mowa w art. 34, po przedstawieniu przez instruktora

ważnych orzeczeń.

1.

Instruktor jest obowiązany

1)

przekazywać staroście

a)

numer ewidencyjny ośrodka szkolenia lub numer ewidencyjny innego podmiotu, w którym

prowadzi szkolenie - najpóźniej do dnia rozpoczęcia prowadzenia zajęć,

b)

informację o zmianie danych, o których mowa w art. 33 ust. 3 pkt 2-5 - w terminie

14 dni od dnia ich zmiany;

2)

corocznie uczestniczyć w warsztatach doskonalenia zawodowego, o których mowa w art.

35 ust. 6;

3)

do dnia 7 stycznia każdego roku przedkładać staroście zaświadczenie potwierdzające

uczestnictwo w roku ubiegłym w warsztatach, o których mowa w art. 35 ust. 6;

4)

rzetelnie i bezstronnie wykonywać swoje obowiązki;

5)

poszerzać wiedzę zawodową i podnosić kwalifikacje;

6)

posiadać w czasie prowadzenia zajęć praktycznych legitymację instruktora oraz okazywać

ją na żądanie uprawnionego podmiotu.

1a.

Obowiązek, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, nie dotyczy osoby, która uzyskała po

raz pierwszy uprawnienia instruktora w tym samym roku, w którym byłaby obowiązana

uczestniczyć w warsztatach doskonalenia zawodowego.

2.

Koszty okresowych badań lekarskich i psychologicznych oraz koszt uczestnictwa w warsztatach

ponosi

1)

podmiot prowadzący szkolenie osób ubiegających się o uzyskanie uprawnień do kierowania

odpowiednio motorowerem, pojazdami silnikowymi lub tramwajem - w przypadku gdy instruktor

jest przez niego zatrudniony;

2)

jednostka wojskowa lub jednostka organizacyjna służb podległych lub nadzorowanych

przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych - w przypadku gdy instruktor pełni

w niej służbę lub jest w niej zatrudniony;

3)

zainteresowana osoba - w pozostałych przypadkach.

1.

Wykładowcą jest osoba, która

1)

spełnia wymagania, o których mowa w art. 33 ust. 1 pkt 1, 7 i 8, oraz posiada zaświadczenie o ukończeniu z wynikiem pozytywnym kursu dla kandydatów

na instruktorów lub wykładowców;

2)

jest wpisana do ewidencji wykładowców.

2.

Ewidencję wykładowców prowadzi starosta właściwy ze względu na miejsce ich zamieszkania,

który

1)

wpisuje do ewidencji, w drodze decyzji administracyjnej, za opłatą oraz po uiszczeniu

opłaty ewidencyjnej, osobę spełniającą wymagania, o których mowa w art. 33 ust. 1

pkt 1 i6-8;

2)

wydaje zaświadczenie o wpisie do ewidencji;

3)

nadaje wykładowcy numer ewidencyjny;

4)

odmawia wpisu do ewidencji, w drodze decyzji administracyjnej, w przypadku gdy osoba

a)

nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 33 ust. 1 pkt 1 i6-8, lub

b)

została skreślona z ewidencji w związku z dopuszczeniem się rażącego naruszenia przepisów

w zakresie szkolenia - w okresie, o którym mowa w art. 46 ust. 5.

3.

W ewidencji wykładowców umieszcza się następujące dane wykładowcy

1)

numer ewidencyjny;

2)

imię i nazwisko;

3)

numer PESEL, a w przypadku osoby nieposiadającej numeru PESEL - serię, numer i nazwę

dokumentu potwierdzającego tożsamość oraz nazwę państwa, które wydało ten dokument;

4)

adres zamieszkania;

5)

wynikające z zakresu złożonego egzaminu poszczególne rodzaje uprawnień, w zakresie

których może prowadzić szkolenie, oraz daty ich uzyskania;

6)

numer ewidencyjny ośrodka szkolenia kierowców lub numer ewidencyjny innego podmiotu,

w którym prowadzi szkolenie;

7)

datę wydania zaświadczenia o wpisie do ewidencji.

3a.

Starosta, wpisując osobę do ewidencji wykładowców w zakresie prawa jazdy kategorii

1)

A - wpisuje z urzędu uprawnienia do szkolenia odpowiednio w zakresie prawa jazdy kategorii

AM, A1 i A2;

2)

B, C lub D - wpisuje z urzędu uprawnienia do szkolenia odpowiednio w zakresie prawa

jazdy kategorii B1, C1 lub D1;

3)

C+E lub D+E - wpisuje z urzędu uprawnienia do szkolenia w zakresie prawa jazdy kategorii

B+E oraz odpowiednio w zakresie prawa jazdy kategorii C1+E lub D1+E;

4)

B+E, C+E lub D+E - wpisuje z urzędu uprawnienia do szkolenia w zakresie prawa jazdy

kategorii T;

5)

C+E posiadającą uprawnienia do prowadzenia szkolenia w zakresie prawa jazdy kategorii

D - wpisuje z urzędu uprawnienia do szkolenia w zakresie prawa jazdy kategorii D+E.

4.

Opłata, o której mowa w ust. 2 pkt 1, z wyjątkiem opłaty ewidencyjnej, stanowi dochód

powiatu.

5.

Wykładowca jest obowiązany

1)

przekazywać staroście

a)

numer ewidencyjny ośrodka szkolenia lub numer ewidencyjny innego podmiotu, w którym

prowadzi szkolenie - najpóźniej do dnia rozpoczęcia prowadzenia zajęć,

b)

informację o zmianie danych, o których mowa w ust. 3 pkt 2-5 - w terminie 14 dni od

dnia ich zmiany;

2)

corocznie uczestniczyć w warsztatach doskonalenia zawodowego, o których mowa w art.

35 ust. 6;

3)

do dnia 7 stycznia każdego roku przedkładać staroście zaświadczenie potwierdzające

uczestnictwo w warsztatach;

4)

rzetelnie i bezstronnie wykonywać swoje obowiązki;

5)

poszerzać wiedzę zawodową i podnosić kwalifikacje;

6)

posiadać w czasie prowadzenia nauki teoretycznej zaświadczenie o wpisie do ewidencji

wykładowców oraz okazywać je na żądanie uprawnionego podmiotu.

6.

Obowiązek, o którym mowa w ust. 5 pkt 2 i 3, nie dotyczy osoby, która uzyskała po

raz pierwszy uprawnienia wykładowcy w tym samym roku, w którym byłaby obowiązana uczestniczyć

w warsztatach doskonalenia zawodowego.

7.

Wymóg, o którym mowa w art. 33 ust. 1 pkt 7, w odniesieniu do wykładowcy uznaje się

za spełniony, jeżeli osoba uzyskała pozytywny wynik egzaminu sprawdzającego kwalifikacje

instruktora.

W przypadku instruktora lub wykładowcy, posiadającego uprawnienia egzaminatora, obowiązek,

o którym mowa w art. 37 ust. 1 pkt 2 oraz w art. 38 ust. 5 pkt 2, uznaje się za spełniony

także po dostarczeniu staroście, w terminie określonym w art. 37 ust. 1 pkt 3 lub

art. 38 ust. 5 pkt 3, zaświadczenia lub kopii zaświadczenia potwierdzającego uczestnictwo

w warsztatach, o których mowa w art. 62 ust. 3.

1.

Egzamin dla kandydatów na instruktorów i instruktorów, o którym mowa w art. 33 ust.

1 pkt 7, przeprowadza komisja egzaminacyjna powołana przez wojewodę.

2.

Komisja, o której mowa w ust. 1, działa w składzie

1)

przewodniczący komisji - przedstawiciel wojewody;

2)

3 członków komisji posiadających

a)

uprawnienia egzaminatora w zakresie prawa jazdy kategorii A, B i C lub instruktora

nauki jazdy w zakresie prawa jazdy kategorii A, B, C i C+E, wyższe wykształcenie,

prawo jazdy kategorii A, B, C i C+E oraz co najmniej 5-letnią praktykę w szkoleniu

lub egzaminowaniu kandydatów na kierowców - jedna osoba,

b)

uprawnienia instruktora w zakresie prawa jazdy kategorii A, B, C, D, B+E, C+E, D+E

i T - druga osoba,

c)

wyższe wykształcenie pedagogiczne - trzecia osoba;

3)

sekretarz komisji.

3.

Członkowie komisji egzaminacyjnej przeprowadzający egzamin w zakresie pozwolenia na

kierowanie tramwajem posiadają co najmniej

1)

uprawnienia egzaminatora lub instruktora nauki jazdy w zakresie pozwolenia na kierowanie

tramwajem, wyższe wykształcenie oraz co najmniej 5-letnią praktykę w szkoleniu lub

egzaminowaniu kandydatów na motorniczych - jedna osoba;

2)

uprawnienia instruktora w zakresie pozwolenia na kierowanie tramwajem - druga osoba;

3)

wyższe wykształcenie pedagogiczne - trzecia osoba.

4.

Okres posiadania uprawnień egzaminatora lub instruktora w zakresie jednej z określonych

w ust. 2 i 3 kategorii prawa jazdy lub pozwolenia nie może być krótszy niż 5 lat.

5.

Szczegółową organizację oraz tryb działania komisji określa wewnętrzny regulamin zatwierdzony

przez wojewodę.

6.

Wojewoda zapewnia środki na prowadzenie działalności komisji i jej obsługę.

7.

Na egzaminie, o którym mowa w art. 33 ust. 1 pkt 7, stosuje się pytania egzaminacyjne

pochodzące z katalogu pytań zatwierdzonego przez ministra właściwego do spraw transportu.

Katalog pytań oraz pytania zawarte w teście egzaminacyjnym nie stanowią informacji

publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1764).

8.

Na wniosek osoby, która uzyskała negatywny wynik egzaminu, podmiot organizujący egzamin

udostępnia tej osobie do wglądu pytania egzaminacyjne, na które osoba ta udzieliła

nieprawidłowej odpowiedzi, wraz z informacją o brzmieniu odpowiedzi prawidłowych.

1.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe warunki i zakres egzaminu dla kandydatów na instruktorów i instruktorów

oraz kandydatów na wykładowców i wykładowców;

2)

sposób tworzenia i nadawania numeru ewidencyjnego instruktora i wykładowcy;

3)

wzór

a)

wniosku

-

o wpis do ewidencji instruktorów,

-

o wpis do ewidencji wykładowców,

b)

legitymacji instruktora,

c)

zaświadczenia o wpisie do ewidencji wykładowców,

d)

pieczęci instruktora i wykładowcy,

e)

zaświadczeń, o których mowa w art. 35 ust. 5 i 6;

4)

wysokość

a)

stawek wynagrodzenia członków komisji powoływanej przez wojewodę,

b)

opłaty, o której mowa w art. 33 ust. 4, przy czym jej wysokość nie może przekroczyć

400 zł za egzamin przeprowadzany dla jednej kategorii prawa jazdy,

c)

opłaty, o której mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1 i art. 38 ust. 2 pkt 1, przy czym jej

wysokość nie może przekroczyć 50 zł.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, uwzględnia się odpowiednio

1)

potrzebę zapewnienia należytych warunków organizacyjno-technicznych do przeprowadzania

egzaminów dla kandydatów na instruktorów i kandydatów na wykładowców;

2)

potrzebę zapewnienia wysokich kwalifikacji członków komisji egzaminacyjnej, instruktorów

i wykładowców;

3)

potrzebę zapewnienia ujednoliconych procedur nadawania numerów ewidencyjnych instruktorom

i wykładowcom;

4)

potrzebę ujednolicenia dokumentów i ich prawidłowego zabezpieczenia przed podrobieniem

lub przerobieniem;

5)

nakład pracy członków komisji egzaminacyjnej;

6)

koszty rzeczowe i osobowe związane z organizacją i przeprowadzaniem egzaminów oraz

z prowadzeniem ewidencji instruktorów i ewidencji wykładowców.

1

W podstawie programowej kształcenia ogólnego w poszczególnych typach szkół, o której

mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 22 ust. 2 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty, zawiera się treści umożliwiające przygotowanie ucznia szkoły podstawowej do ubiegania

się o wydanie karty rowerowej.

1

W podstawie programowej kształcenia ogólnego w poszczególnych typach szkół, o której

mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 47 ust. 1 pkt 1 lit. b-h ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe, zawiera się treści umożliwiające przygotowanie ucznia szkoły podstawowej do ubiegania

się o wydanie karty rowerowej.

2.

Zajęcia dla uczniów przygotowujących się do ubiegania o wydanie karty rowerowej prowadzą

nauczyciele posiadający kwalifikacje określone w art. 9 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela.

3.

Dyrektor szkoły może zawrzeć porozumienie z wojewódzkim ośrodkiem ruchu drogowego

lub ośrodkiem szkolenia kierowców posiadającym poświadczenie potwierdzające spełnianie

dodatkowych wymagań, o których mowa w art. 31, o nieodpłatnym uczestnictwie uczniów

w zajęciach organizowanych przez ten ośrodek dla osób ubiegających się o wydanie karty

rowerowej.

4.

Zajęcia dla osób ubiegających się o wydanie karty rowerowej, a niebędących uczniami

szkoły podstawowej, są prowadzone w wojewódzkim ośrodku ruchu drogowego lub w ośrodku

szkolenia kierowców posiadającym poświadczenie potwierdzające spełnianie dodatkowych

wymagań, o których mowa w art. 31 ust. 1.

5.

Koszty uczestnictwa uczniów w zajęciach, o których mowa w ust. 3, są pokrywane ze

środków własnych wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego lub ośrodka szkolenia kierowców.

1.

Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

oświaty i wychowania określi, w drodze rozporządzenia

1)

wymagania oraz sposób organizacji zajęć dla osób niebędących uczniami szkoły podstawowej,

ubiegających się o wydanie karty rowerowej;

2)

tryb i warunki przeprowadzania egzaminu w zakresie karty rowerowej;

3)

kwalifikacje osób prowadzących zajęcia dla osób niebędących uczniami szkoły podstawowej;

4)

wzór karty rowerowej.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, uwzględnia się odpowiednio

1)

konieczność przygotowania osób uzyskujących kartę rowerową do bezpiecznego uczestnictwa

w ruchu drogowym;

2)

potrzebę ujednolicenia wzorów dokumentów;

3)

specyfikę ruchu pojazdów jednośladowych, w tym istniejące zagrożenia ze strony innych

uczestników ruchu;

4)

konieczność zapewnienia odpowiednich kwalifikacji osób prowadzących zajęcia.

1.

Starosta, o którym mowa w art. 28 ust. 3, sprawuje nadzór w zakresie zgodności prowadzenia

szkolenia osób ubiegających się o uzyskanie uprawnień do kierowania motorowerem lub

pojazdami silnikowymi, kursu dla kandydatów na instruktorów i kandydatów na wykładowców

oraz dla instruktorów i wykładowców, z wymaganiami określonymi w przepisach ustawy,

w ramach którego

1)

rozpatruje skargi dotyczące działalności ośrodka szkolenia kierowców;

2)

prowadzi kontrolę działalności ośrodka szkolenia kierowców;

3)

wydaje zalecenia pokontrolne;

4)

wydaje decyzję o zakazie prowadzenia przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej

w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców;

5)

skreśla instruktora lub wykładowcę z ewidencji;

6)

sporządza analizę, przetwarza oraz podaje do publicznej wiadomości wyniki analizy

statystycznej, w zakresie

a)

średniej zdawalności osób szkolonych w danym ośrodku,

b)

liczby uwzględnionych skarg złożonych na dany ośrodek.

2.

Przy sprawowaniu nadzoru ze starostą współpracują

1)

starostowie, na których obszarze działania znajduje się infrastruktura ośrodka;

2)

Policja - w zakresie kontroli wykonywania praktycznej nauki jazdy prowadzonej poza

ośrodkiem szkolenia kierowców;

3)

wojewódzkie ośrodki ruchu drogowego - w zakresie pomocy merytorycznej oraz przekazywania

informacji o wynikach egzaminu państwowego uzyskiwanych przez osoby, które ukończyły

szkolenie w danym ośrodku szkolenia kierowców;

4)

administrator centralnej ewidencji kierowców - w zakresie przekazywania informacji

o naruszeniach przepisów ruchu drogowego popełnionych przez kierowców, którzy ukończyli

szkolenie w danym ośrodku szkolenia kierowców.

3.

W przypadku podjęcia współpracy w zakresie pomocy merytorycznej, o której mowa w ust.

2 pkt 3, starosta zawiera porozumienie z dyrektorem wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego

określające warunki udziału przedstawiciela wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego

w kontroli, o której mowa w ust. 1 pkt 2, oraz zasady finansowania tej współpracy.

4.

Przedstawiciel wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego nie może uczestniczyć w kontroli

działalności ośrodka szkolenia kierowców jeżeli pozostaje w stosunkach prawnych, o

których mowa w art. 24 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996, 1579 i 2138), odpowiednio z właścicielem lub z osobą zarządzającą tym ośrodkiem.

1.

Starosta, o którym mowa w art. 28 ust. 3, kontroluje ośrodek szkolenia kierowców

1)

co najmniej raz w roku lub

2)

jeżeli na nieprawidłowy przebieg szkolenia wskazują

a)

analiza statystyczna zdawalności osób szkolonych w tym ośrodku lub

b)

analiza statystyczna naruszeń przepisów ruchu drogowego popełnionych przez osoby przeszkolone

w tym ośrodku, w okresie 2 lat od dnia uzyskania przez te osoby prawa jazdy określonej

kategorii, lub

c)

złożone na ośrodek skargi.

2.

Starosta kontroluje ośrodek szkolenia kierowców wpisany do rejestru przedsiębiorców

prowadzących ośrodek szkolenia kierowców w innym powiecie, którego infrastruktura

jest zlokalizowana na obszarze działania tego starosty

1)

co najmniej raz w roku lub

2)

jeżeli na nieprawidłowy przebieg szkolenia wskazują złożone na ośrodek skargi, lub

3)

na wniosek starosty, który wpisał ośrodek szkolenia kierowców do rejestru przedsiębiorców

prowadzących ośrodek szkolenia kierowców.

3.

Analizę statystyczną, o której mowa w ust. 1 pkt 2 lit. a i b, sporządza starosta

na podstawie danych uzyskanych

1)

z wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego - w zakresie informacji o wynikach egzaminu

państwowego uzyskiwanych przez osoby, które ukończyły szkolenie w danym ośrodku szkolenia

kierowców;

2)

od administratora centralnej ewidencji kierowców - w zakresie informacji o naruszeniach

przepisów ruchu drogowego popełnionych przez kierowców, którzy ukończyli szkolenie

w danym ośrodku szkolenia kierowców.

4.

Starosta, w ramach kontroli działalności ośrodka szkolenia kierowców, sprawdza

1)

spełnianie przez przedsiębiorcę prowadzącego ośrodek szkolenia kierowców wymagań,

o których mowa w art. 28 ust. 2 oraz odpowiednio w art. 31 ust. 1;

2)

zgodność prowadzonego kursu lub zajęć z

a)

przepisami określającymi zasady i warunki prowadzenia szkolenia,

b)

informacją lub danymi, o których mowa w art. 27 ust. 1 pkt 1,

c)

dokumentami, o których mowa w art. 27 ust. 1 pkt 6;

3)

kwalifikacje osób prowadzących szkolenie.

5.

Kontrolę ośrodka szkolenia kierowców przeprowadza upoważniona przez starostę osoba,

która ma prawo

1)

żądania od kierownika ośrodka szkolenia kierowców i jego pracowników pisemnych lub

ustnych wyjaśnień, udostępniania dokumentów i innych nośników informacji oraz udostępniania

wszelkich danych mających związek z przedmiotem kontroli;

2)

wstępu na teren ośrodka szkolenia kierowców i do pomieszczeń, gdzie są prowadzone

zajęcia, w dniach i godzinach, w których jest lub powinna być wykonywana przez ośrodek

działalność, oraz do pojazdów wykorzystywanych do nauki jazdy;

3)

uczestnictwa w przeprowadzanych zajęciach.

6.

Po przeprowadzeniu kontroli osoba ją przeprowadzająca sporządza pisemny protokół z

dokonanych czynności i stwierdzonego w ich wyniku stanu faktycznego. Protokół podpisuje

osoba reprezentująca przedsiębiorcę, która może wnieść do protokołu ewentualne zastrzeżenia

lub odmówić jego podpisania. W przypadku odmowy podpisania protokołu sporządza się

stosowną adnotację w protokole.

7.

W przypadku gdy protokół, o którym mowa w ust. 6, dotyczy infrastruktury ośrodka szkolenia

kierowców prowadzonego przez przedsiębiorcę wpisanego na terenie innego powiatu do

rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia kierowców, starosta dokonujący

kontroli przesyła ten protokół, w terminie 7 dni od jej zakończenia, organowi prowadzącemu

rejestr, w którym ten przedsiębiorca jest wpisany.

1.

Starosta, o którym mowa w art. 28 ust. 3, wydaje decyzję administracyjną o zakazie

wykonywania przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia

ośrodka szkolenia kierowców, skreślając przedsiębiorcę z rejestru przedsiębiorców

prowadzących ośrodek szkolenia kierowców, jeżeli przedsiębiorca

1)

złożył oświadczenie, o którym mowa w art. 28 ust. 5, niezgodne ze stanem faktycznym;

2)

nie usunął naruszeń warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia

ośrodka szkolenia kierowców w wyznaczonym przez starostę terminie;

3)

rażąco naruszył warunki wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia

ośrodka szkolenia kierowców;

4)

naruszył zakaz, o którym mowa w art. 54b.

2.

Rażącym naruszeniem warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia

ośrodka szkolenia kierowców jest

1)

wielokrotne prowadzenie szkolenia

a)

w sposób niezgodny z wymaganymi warunkami przeprowadzania zajęć,

b)

w sposób niezgodny z programem szkolenia, o którym mowa w art. 23 ust. 2,

c)

pojazdami niespełniającymi wymagań, o których mowa w art. 24;

2)

wielokrotne nieprzedstawienie informacji, o której mowa w art. 27 ust. 1 pkt 1;

3)

wielokrotne wystawienie niezgodnie ze stanem faktycznym zaświadczenia o ukończeniu

szkolenia;

4)

odmowa poddania się kontroli, o której mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2.

3.

Decyzję, o której mowa w ust. 1, starosta wydaje również na wniosek starosty, który

podczas kontroli infrastruktury ośrodka szkolenia kierowców znajdującej się na obszarze

jego działania stwierdził nieprawidłowości, o których mowa w ust. 1.

1.

Starosta skreśla instruktora z ewidencji instruktorów w przypadku

1)

śmierci instruktora;

2

niespełniania przez niego co najmniej jednego z wymagań określonych w art. 33 ust.

1 pkt 2-8;

3)

nieprzedłożenia do dnia 7 stycznia każdego roku zaświadczenia potwierdzającego uczestnictwo

w roku ubiegłym w warsztatach doskonalenia zawodowego;

4)

dopuszczenia się rażącego naruszenia przepisów poprzez

a)

wielokrotne przeprowadzenie szkolenia niezgodnie z obowiązującym programem szkolenia,

b)

wielokrotne przeprowadzenie szkolenia praktycznego jednocześnie dla więcej niż jednej

osoby szkolonej,

c)

potwierdzenie nieprawdy w dokumentacji dotyczącej szkolenia.

2.

Starosta skreśla wykładowcę z ewidencji wykładowców w przypadku

1)

śmierci wykładowcy;

2

niespełniania przez niego co najmniej jednego z wymagań określonych w art. 33 ust.

1 pkt 6-8;

3)

nieprzedłożenia do dnia 7 stycznia każdego roku zaświadczenia potwierdzającego uczestnictwo

w roku ubiegłym w warsztatach doskonalenia zawodowego;

4)

dopuszczenia się rażącego naruszenia przepisów poprzez

a)

wielokrotne przeprowadzenie szkolenia niezgodnie z obowiązującym programem szkolenia,

b)

potwierdzenie nieprawdy w dokumentacji dotyczącej szkolenia.

3.

Starosta skreśla instruktora lub wykładowcę z odpowiedniej ewidencji

1)

z urzędu;

2)

na wniosek

a)

jednostki organizacyjnej podległej Ministrowi Obrony Narodowej właściwej w sprawach

transportu i ruchu wojsk - w przypadku prowadzenia szkolenia przez jednostkę wojskową,

b)

odpowiedniego organu podległego ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych - w przypadku

szkolenia osób ubiegających się o uzyskanie uprawnienia do kierowania pojazdami prowadzonego

przez jednostkę organizacyjną służb podległych lub nadzorowanych przez ministra właściwego

do spraw wewnętrznych,

c)

organu właściwego do wykonywania nadzoru pedagogicznego - w przypadku szkolenia w

szkole, dla której podstawa programowa kształcenia w zawodzie przewiduje uzyskanie

umiejętności kierowania pojazdem silnikowym lub podstawa programowa kształcenia ogólnego

przewiduje uzyskanie karty rowerowej.

4.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 2-4 oraz ust. 2 pkt 2-4 starosta wydaje

decyzję administracyjną.

5.

W przypadku skreślenia z ewidencji instruktora lub wykładowcy, który dopuścił się

rażącego naruszenia przepisów w zakresie szkolenia, ponowny wpis do ewidencji może

być dokonany

1)

nie wcześniej niż po upływie 2 lat od dnia, w którym decyzja o skreśleniu stała się

ostateczna, oraz

2)

po ponownym złożeniu egzaminu, o którym mowa w art. 33 ust. 1 pkt 7, z wynikiem pozytywnym.

6.

Starosta kieruje osobę, o której mowa w ust. 5, na egzamin, o którym mowa w art. 33

ust. 1 pkt 7, jeżeli osoba ta wystąpiła o ponowny wpis do ewidencji instruktorów.

Skierowanie można wydać po upływie co najmniej 1,5 roku od dnia, w którym decyzja

o skreśleniu z ewidencji instruktorów lub wykładowców stała się ostateczna.

7.

W przypadku skreślenia z ewidencji instruktora lub wykładowcy ze względu, o którym

mowa w ust. 1 pkt 3 lub ust. 2 pkt 3, ponowny wpis do ewidencji może być dokonany

po odbyciu warsztatów doskonalenia zawodowego, o których mowa w art. 35 ust. 6.

1.

Nadzór nad szkoleniem osób ubiegających się o uzyskanie uprawnień do kierowania pojazdami,

prowadzonym przez jednostkę wojskową, sprawuje jednostka organizacyjna podległa Ministrowi

Obrony Narodowej właściwa w sprawach transportu i ruchu wojsk.

2.

Nadzór nad szkoleniem osób ubiegających się o uzyskanie uprawnień do kierowania pojazdami,

prowadzonym przez jednostkę organizacyjną służb podległych lub nadzorowanych przez

ministra właściwego do spraw wewnętrznych, sprawuje odpowiedni dla tej jednostki organ

jemu podległy lub przez niego nadzorowany.

3.

Nadzór nad szkołą, dla której podstawa programowa kształcenia w zawodzie przewiduje

uzyskanie umiejętności kierowania pojazdem silnikowym lub podstawa programowa kształcenia

ogólnego przewiduje uzyskanie karty rowerowej, sprawuje organ właściwy do wykonywania

nadzoru pedagogicznego.

4.

Jednostka organizacyjna albo organ, o których mowa w ust. 1-3, w ramach nadzoru

1)

rozpatruje skargi dotyczące szkolenia;

2)

przeprowadza kontrolę szkolenia;

3)

występuje do starosty z wnioskiem o

a)

wydanie decyzji o skreśleniu instruktora albo wykładowcy z ewidencji w przypadkach,

o których mowa w art. 46 ust. 1 i 2,

b)

skreślenie podmiotu z ewidencji podmiotów prowadzących szkolenie.

5.

Nadzór nad szkoleniem osób ubiegających się o uzyskanie uprawnienia do kierowania

tramwajem sprawuje starosta, o którym mowa w art. 29 ust. 5, który w ramach nadzoru

1)

rozpatruje skargi dotyczące szkolenia;

2)

prowadzi kontrolę szkolenia na zasadach określonych w art. 44;

3)

wydaje zalecenia pokontrolne;

4)

wydaje decyzję o zakazie prowadzenia szkolenia;

5)

skreśla instruktora lub wykładowcę z ewidencji.

6.

Starosta, o którym mowa w art. 29 ust. 5, wydaje decyzję o zakazie prowadzenia szkolenia

osób ubiegających się o wydanie pozwolenia na kierowanie tramwajem, jeżeli podmiot

1)

nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 28 ust. 2 pkt 1-3;

2)

nie wykonał zaleceń pokontrolnych w wyznaczonym terminie;

3)

rażąco naruszył warunki prowadzenia szkolenia, o których mowa w art. 45 ust. 2.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy

zakres, warunki i tryb przeprowadzania kontroli, o której mowa w art. 44, oraz wzory

stosowanych przy tym dokumentów, uwzględniając potrzebę ujednolicenia w skali kraju

zakresu, warunków i trybu przeprowadzanej kontroli oraz zapewnienia jej efektywności.

Minister właściwy do spraw informatyzacji w porozumieniu z ministrem właściwym do

spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, warunki i tryb przekazywania staroście

przez administratora centralnej ewidencji kierowców informacji o naruszeniach przepisów

ruchu drogowego przez osoby szkolone w ośrodku szkolenia kierowców w okresie 2 lat

od dnia uzyskania przez nie prawa jazdy określonej kategorii, uwzględniając potrzebę

ujednolicenia w skali kraju systemu przekazywania informacji.

1.

Sprawdzeniu kwalifikacji w formie egzaminu państwowego podlega

1)

osoba ubiegająca się o uzyskanie uprawnień do kierowania motorowerem, pojazdami silnikowymi

lub tramwajem;

2)

osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem w razie uzasadnionych

zastrzeżeń co do jej kwalifikacji;

3)

osoba ubiegająca się o

a)

przywrócenie uprawnienia do kierowania motorowerem, pojazdami silnikowymi lub tramwajem

cofniętego na okres przekraczający rok lub cofniętego w związku z utratą kwalifikacji,

b)

zwrot zatrzymanego prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem, którego była

pozbawiona na okres przekraczający rok.

2.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 3, prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie

tramwajem wydaje się po złożeniu, z wynikiem pozytywnym, odpowiedniego do rodzaju

uprawnienia egzaminu państwowego sprawdzającego kwalifikacje.

3.

Przepisów ust. 1 pkt 3 lit. b nie stosuje się do osób, wobec których zapadł wyrok

uniewinniający albo postępowanie zostało bezwarunkowo umorzone.

4.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do osób ubiegających się o wydanie albo

przywrócenie pozwolenia wojskowego lub posiadających pozwolenie wojskowe.

5.

Sprawdzenie niezbędnych umiejętności osoby ubiegającej się o wydanie karty rowerowej

odbywa się w ramach zajęć, o których mowa w art. 41.

1.

Osoba ubiegająca się o uzyskanie uprawnienia do kierowania motorowerem, pojazdami

silnikowymi lub tramwajem może przystąpić do egzaminu państwowego nie wcześniej niż

miesiąc przed osiągnięciem minimalnego wieku, o którym mowa w art. 8 i 9, wymaganego

od kierującego pojazdem objętym tym uprawnieniem.

2.

Nie może być egzaminowana osoba

1)

niespełniająca wymagań, o których mowa w ust. 1;

2)

w stosunku do której został orzeczony, prawomocnym wyrokiem sądu, zakaz prowadzenia

pojazdów mechanicznych - w okresie i zakresie obowiązywania tego zakazu;

3)

w stosunku do której wydano decyzję o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami

lub zatrzymaniu prawa jazdy - w okresie i zakresie obowiązywania tej decyzji;

4)

nieposiadająca

a)

orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem,

b)

orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania

pojazdem - nie dotyczy uprawnień w zakresie prawa jazdy kategorii AM, A1, A2, A, B1,

B, B+E i T;

5)

nieposiadająca zaświadczenia o ukończeniu wymaganego szkolenia lub w stosunku do której

nie zamieszczono w systemie teleinformatycznym, o którym mowa w art. 51 ust. 2a pkt

1, informacji o ukończeniu takiego szkolenia - nie dotyczy części teoretycznej egzaminu

państwowego;

6)

nieposiadająca dokumentu tożsamości;

7)

której stan lub zachowanie uzasadnia podejrzenie, że

a)

znajduje się ona w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego

podobnie do alkoholu,

b)

nie posiada ona odpowiedniej sprawności fizycznej lub psychicznej;

8)

która nie ukończyła 18 lat i nie posiada zgody, o której mowa w art. 11 ust. 2.

3.

Przepis ust. 2 pkt 2 stosuje się także wobec osoby przystępującej do egzaminu państwowego

w zakresie uprawnień kategorii

1)

C1, C, D1 lub D - w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych

obejmującego uprawnienia w zakresie prawa jazdy kategorii B;

2)

B+E, C1+E, C+E, D1+E lub D+E - w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów

mechanicznych obejmującego uprawnienia w zakresie prawa jazdy kategorii B lub odpowiednio

kategorii C1, C, D1 lub D.

3a.

Przepisu ust. 2 pkt 2 nie stosuje się w przypadku orzeczenia sądu o wykonywaniu zakazu

prowadzenia pojazdów w postaci, o której mowa w art. 182a § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy.

4.

Osoba, która ukończyła wymagane szkolenie w zakresie prawa jazdy kategorii

1)

A1 - jest uprawniona do przystąpienia do egzaminu państwowego w zakresie prawa jazdy

kategorii AM;

2)

A2 - jest uprawniona do przystąpienia do egzaminu państwowego w zakresie prawa jazdy

kategorii A1 lub AM;

3)

A - jest uprawniona do przystąpienia do egzaminu państwowego w zakresie prawa jazdy

kategorii A2, A1 lub AM;

4)

B, B+E, C, C+E, D lub D+E - jest odpowiednio uprawniona do przystąpienia do egzaminu

państwowego w zakresie prawa jazdy kategorii B1, C1, C1+E, D1 lub D1+E oraz do przystąpienia

do egzaminu państwowego w zakresie prawa jazdy kategorii AM.

1.

Egzamin państwowy jest przeprowadzany w celu sprawdzenia kwalifikacji osoby egzaminowanej,

w tym

1)

sprawdzenia wiedzy w zakresie

a)

zasad i przepisów służących bezpiecznemu poruszaniu się pojazdem po drodze publicznej,

b)

zagrożeń związanych z ruchem drogowym,

c)

obowiązków kierowcy, osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem i posiadacza

pojazdu,

d)

postępowania w sytuacjach nadzwyczajnych;

2)

sprawdzenia umiejętności w zakresie zgodnego z przepisami, bezpiecznego, energooszczędnego,

sprawnego i nieutrudniającego innym uczestnikom ruchu poruszania się, odpowiednio

do uprawnienia, o które ubiega się osoba zdająca egzamin, w ruchu drogowym motorowerem,

pojazdem silnikowym lub zespołem pojazdów składającym się z takiego pojazdu i przyczepy

oraz tramwajem.

2.

Egzamin państwowy składa się z

1)

części teoretycznej przeprowadzanej w formie testów jednokrotnego wyboru z pytaniami

generowanymi w czasie rzeczywistym za pomocą techniki informatycznej - dotyczy sprawdzenia

wiedzy, o której mowa w ust. 1 pkt 1, w zakresie uprawnień prawa jazdy kategorii AM,

A1, A2, A, B1, B, C1, C, D1, D i T oraz uprawnienia do kierowania tramwajem;

2)

części praktycznej przeprowadzanej przy użyciu odpowiedniego do uprawnienia pojazdu

- dotyczy sprawdzenia umiejętności, o których mowa w ust. 1 pkt 2.

2a.

Część teoretyczna egzaminu państwowego jest przeprowadzana

1)

z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów

realizujących zadania publiczne zintegrowanego z systemem, o którym mowa w art. 16a, oraz

2)

przy użyciu pytań egzaminacyjnych składających się ze scenariuszy, wizualizacji i

opisów zatwierdzonych przez ministra właściwego do spraw transportu.

2b.

Pytania egzaminacyjne oraz wchodzące w ich skład scenariusze, wizualizacje i opisy

zatwierdzone przez ministra właściwego do spraw transportu oraz pytania zawarte w

teście egzaminacyjnym stanowią informację publiczną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

3.

Część praktyczna egzaminu państwowego w zakresie prawa jazdy jest przeprowadzana

1)

na placu manewrowym wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego - w zakresie obejmującym

a)

sprawdzenie podstawowych umiejętności w zakresie panowania nad pojazdem odpowiednim

dla uprawnień prawa jazdy kategorii AM, A1, A2, A, B1 i B,

b)

sprawdzenie umiejętności manewrowania pojazdem lub zespołem pojazdów odpowiednim dla

uprawnień prawa jazdy kategorii B+E, C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D, D+E i T;

2)

w ruchu drogowym na drogach publicznych - w zakresie obejmującym sprawdzenie pozostałych

umiejętności wymaganych podczas części praktycznej egzaminu dla uprawnień dowolnej

kategorii prawa jazdy.

4.

Egzamin państwowy w zakresie wszystkich kategorii prawa jazdy jest przeprowadzany

w mieście wojewódzkim lub w zależności od potrzeb w mieście na prawach powiatu albo

w mieście, w którym do dnia 31 grudnia 1998 r. funkcjonował wojewódzki ośrodek ruchu

drogowego.

4a.

Egzamin państwowy w zakresie prawa jazdy kategorii AM, A1, A2, A, B1 lub B może być

także przeprowadzany w mieście niespełniającym warunków, o których mowa w ust. 4,

wskazanym przez sejmik województwa na wniosek marszałka województwa.

5.

Część praktyczna egzaminu państwowego w zakresie uzyskania uprawnienia do kierowania

tramwajem jest przeprowadzana

1)

na placu manewrowym podmiotu wykonującego przewozy tramwajem, który zawarł umowę o

współpracy z wojewódzkim ośrodkiem ruchu drogowego - w zakresie obejmującym sprawdzenie

umiejętności manewrowania tramwajem;

2)

w ruchu drogowym na torowiskach umieszczonych na drogach publicznych - w zakresie

obejmującym sprawdzenie pozostałych umiejętności wymaganych podczas części praktycznej

egzaminu.

1.

Warunkiem przystąpienia do praktycznej części egzaminu państwowego jest uzyskanie

pozytywnego wyniku z części teoretycznej.

2.

Część praktyczna egzaminu może zostać zakończona przed wykonaniem wszystkich określonych

zakresem egzaminu zadań jedynie w przypadku, gdy zachowanie osoby zdającej zagraża

bezpośrednio życiu i zdrowiu uczestników ruchu drogowego.

3.

Jeżeli wyniki lub przebieg egzaminu osoby posiadającej prawo jazdy wskazują na uzasadnione

zastrzeżenia co do kwalifikacji osoby egzaminowanej, dyrektor wojewódzkiego ośrodka

ruchu drogowego występuje do starosty z wnioskiem o skierowanie tej osoby na egzamin

sprawdzający kwalifikacje w zakresie dotychczas posiadanych uprawnień.

Na wniosek osoby, która uzyskała negatywny wynik z części teoretycznej egzaminu państwowego,

podmiot organizujący egzamin udostępnia tej osobie do wglądu pytania egzaminacyjne,

wraz z informacją o brzmieniu odpowiedzi prawidłowych.

1.

Praktyczna część egzaminu państwowego w zakresie uzyskiwania uprawnienia do kierowania

motorowerem lub pojazdami silnikowymi jest prowadzona pojazdem pozostającym w dyspozycji

wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego.

2.

Praktyczna część egzaminu państwowego w zakresie uzyskiwania uprawnienia do kierowania

tramwajem jest prowadzona pojazdem szynowym podmiotu, o którym mowa w art. 51 ust.

5 pkt 1.

3.

Pojazdy wykorzystywane do prowadzenia części praktycznej egzaminu państwowego w zakresie

uzyskiwania uprawnienia do kierowania motorowerem lub pojazdami silnikowymi powinny

spełniać wymagania, o których mowa w art. 24.

4.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do pojazdów

1

o których mowa w art. 54 ust. 5;

2)

którymi prowadzi się egzamin w zakresie uprawnień prawa jazdy kategorii B1, C1, C1+E,

C, C+E, D1, D1+E, D lub D+E.

4a.

Praktyczna część egzaminu państwowego w zakresie prawa jazdy kategorii AM, A1, A2,

A, B lub B+E na wniosek i koszt osoby egzaminowanej, jest prowadzona wskazanym pojazdem

ośrodka szkolenia kierowców, który prowadził szkolenie tej osoby.

5.

Wojewódzkie ośrodki ruchu drogowego, przeprowadzając postępowanie o udzielenie zamówienia

publicznego, którego przedmiotem są pojazdy do przeprowadzania praktycznej części

egzaminu na prawo jazdy przygotowując specyfikację istotnych warunków zamówienia lub

powołując komisję przetargową, włączają do prac przedstawicieli regionalnych organizacji

zrzeszających ośrodki szkolenia kierowców, na ich wniosek, a w razie braku takich

organizacji - przedstawicieli ogólnopolskich organizacji zrzeszających ośrodki szkolenia

kierowców, wyrażających wolę wzięcia udziału w postępowaniu. Umowa w sprawie zamówienia

publicznego na pojazdy jest zawierana przez wojewódzkie ośrodki ruchu drogowego na

okres nie krótszy niż 4 lata.

1.

Składając wniosek, o którym mowa w art. 53 ust. 4a, osoba egzaminowana dołącza oświadczenie

ośrodka szkolenia kierowców o wyrażeniu zgody na udział pojazdu tego ośrodka w części

praktycznej egzaminu państwowego.

2.

Ośrodek szkolenia kierowców, który złożył oświadczenie, o którym mowa w ust. 1, może

odmówić udostępnienia pojazdu oraz zawiadomić o tej odmowie osobę egzaminowaną i wojewódzki

ośrodek ruchu drogowego nie później niż 5 dni przed wyznaczonym terminem egzaminu.

3.

Jeżeli ośrodek szkolenia kierowców, którego pojazdem miała być przeprowadzona część

praktyczna egzaminu państwowego, nie udostępnił tego pojazdu w wyznaczonym terminie

egzaminu i nie zawiadomił o odmowie udostępnienia pojazdu w terminie, o którym mowa

w ust. 2, dodatkowy koszt przeprowadzenia tej części egzaminu pojazdem wojewódzkiego

ośrodka ruchu drogowego jest pokrywany przez ten ośrodek szkolenia kierowców.

4.

Jeżeli egzamin ma być przeprowadzony pojazdem ośrodka szkolenia kierowców, a osoba

egzaminowana ma wyznaczony na ten sam dzień termin części teoretycznej i praktycznej

egzaminu państwowego i uzyska negatywny wynik z części teoretycznej egzaminu państwowego,

koszt udostępnienia pojazdu pokrywa ośrodek szkolenia kierowców, który go udostępnia.

1.

Przebieg praktycznej części egzaminu państwowego w zakresie uprawnień prawa jazdy

kategorii B jest rejestrowany za pomocą urządzenia technicznego służącego do zapisu

obrazu i dźwięku.

2.

Zapis z praktycznej części egzaminu przechowuje się przez okres 21 dni od dnia przeprowadzenia

egzaminu.

3.

Dopuszcza się rejestrowanie przebiegu praktycznej części egzaminu państwowego w zakresie

innych uprawnień prawa jazdy niż kategorii B przy zastosowaniu urządzenia, o którym

mowa w ust. 1.

4.

W przypadku gdy osoba składająca egzamin złożyła skargę na jego przebieg lub warunki,

w jakich był przeprowadzany, zapis jest przechowywany do czasu zakończenia postępowania

wyjaśniającego.

5.

Przepisów ust. 1-3 nie stosuje się jeżeli egzamin jest przeprowadzany pojazdem

1)

osoby niepełnosprawnej wymagającej przystosowania pojazdu do rodzaju schorzenia;

2)

bez pedału sprzęgła, jeżeli nie jest to pojazd będący w dyspozycji wojewódzkiego ośrodka

ruchu drogowego.

6.

Na pisemny wniosek osoby, o której mowa w ust. 5 pkt 1, w egzaminie uczestniczy dodatkowo

egzaminator, który nadzoruje ten egzamin, wyznaczony przez dyrektora wojewódzkiego

ośrodka ruchu drogowego.

1.

Urządzenie, o którym mowa w art. 54 ust. 1, w przypadku pojazdu ośrodka szkolenia

kierowców, o którym mowa w art. 53 ust. 4a, zapewnia ośrodek szkolenia kierowców udostępniający

pojazd.

2.

Urządzenie, o którym mowa w art. 54 ust. 1, powinno odpowiadać warunkom określonym

w przepisach wydanych na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1-5, 7 i 8 oraz pozwalać na

rejestrację przebiegu egzaminu i przekazanie zapisu bezpośrednio po egzaminie dla

potrzeb wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego z wykorzystaniem ogólnodostępnych informatycznych

nośników danych.

3.

Plik z nagraniem powinien być zapisany w powszechnie stosowanym formacie zapisu i

odczytu danych, możliwym do odtworzenia bez specjalistycznego oprogramowania i sprzętu.

Ośrodek szkolenia kierowców będący w posiadaniu zapisu z przebiegu praktycznej części

egzaminu państwowego przeprowadzonego pojazdem tego ośrodka nie może rozpowszechniać

tego zapisu.

1.

Podczas przeprowadzania części praktycznej egzaminu państwowego, na wniosek osoby

składającej egzamin, może być obecny jako obserwator instruktor, który szkolił tę

osobę.

2.

Po zakończeniu części praktycznej egzaminu, egzaminator szczegółowo omawia jego wyniki

z osobą, która składała egzamin oraz z instruktorem, o którym mowa w ust. 1.

3.

Jeżeli egzamin państwowy jest przeprowadzany przez kandydata na egzaminatora, w ramach

zajęć praktycznych, o których mowa w art. 61 ust. 3 pkt 2, to wynik egzaminu podany

przez egzaminującego uznaje się za wiążący po zatwierdzeniu go przez egzaminatora

nadzorującego ten egzamin.

1.

Egzamin państwowy jest organizowany przez wojewódzki ośrodek ruchu drogowego.

2.

Egzamin państwowy na prawo jazdy przeprowadza egzaminator zatrudniony przez dyrektora

wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego, z zastrzeżeniem art. 55 ust. 3 i art. 61 ust.

3 pkt 3.

2a.

Egzamin państwowy w zakresie pozwolenia na kierowanie tramwajem przeprowadza egzaminator

posiadający uprawnienie do egzaminowania w zakresie pozwolenia na kierowanie tramwajem,

z zastrzeżeniem art. 55 ust. 3 i art. 61 ust. 3 pkt 3.

3.

Egzamin państwowy jest przeprowadzany za opłatą, która stanowi dochód wojewódzkiego

ośrodka ruchu drogowego.

Egzaminator nie przeprowadza egzaminu państwowego dla osoby

1)

z którą pozostaje w stosunkach prawnych, o których mowa w art. 24 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego;

2)

która była szkolona przez instruktora lub wykładowcę, z którymi egzaminator pozostaje

w stosunkach prawnych, o których mowa w pkt 1;

3)

która była szkolona w ośrodku szkolenia kierowców, szkole, jednostce wojskowej lub

jednostce organizacyjnej służb podległych lub nadzorowanych przez ministra właściwego

do spraw wewnętrznych prowadzącej szkolenie kandydatów na kierowców - w przypadku

gdy egzaminator pozostaje w stosunkach prawnych, o których mowa w pkt 1, odpowiednio

z właścicielami lub osobami zarządzającymi tymi podmiotami;

4)

która była szkolona w ośrodku szkolenia kierowców - w przypadku gdy egzaminator uczestniczył

w kontroli działalności tego ośrodka, o której mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2.

1.

Minister właściwy do spraw transportu powołuje komisję do spraw weryfikacji i rekomendacji

pytań egzaminacyjnych stosowanych na egzaminie państwowym oraz na egzaminach, o których

mowa w art. 33 ust. 1 pkt 7, art. 58 ust. 1 pkt 7 i art. 117 ust. 2 pkt 7.

2.

W skład komisji, o której mowa w ust. 1, wchodzą

1)

przewodniczący - przedstawiciel ministra właściwego do spraw transportu;

2)

sekretarz - przedstawiciel ministra właściwego do spraw transportu;

3)

członkowie - właściwi specjaliści co najmniej w zakresie

a)

bezpieczeństwa ruchu drogowego - w tym zasad uzyskiwania uprawnień do kierowania pojazdami,

b)

zdrowia - w tym medycyny ratunkowej,

c)

dydaktyki i metodyki nauczania,

d)

psychologii,

e)

języka polskiego.

3.

Komisja, o której mowa w ust. 1

1)

przygotowuje lub weryfikuje, na zlecenie ministra właściwego do spraw transportu,

scenariusze, wizualizacje i opisy wchodzące w skład pytań egzaminacyjnych stosowanych

na egzaminie państwowym, oraz pytania egzaminacyjne stosowane na egzaminach, o których

mowa w art. 33 ust. 1 pkt 7, art. 58 ust. 1 pkt 7 i art. 117 ust. 2 pkt 7;

2)

weryfikuje scenariusze, wizualizacje i opisy wchodzące w skład pytań egzaminacyjnych

stosowanych na egzaminie państwowym przekazane przez podmioty zewnętrzne oraz przez

osoby prywatne;

3)

rekomenduje do zatwierdzenia ministrowi właściwemu do spraw transportu zweryfikowane

scenariusze, wizualizacje i opisy, o których mowa w pkt 1 i 2.

4.

Minister właściwy do spraw transportu po otrzymaniu rekomendacji zatwierdza pytania

egzaminacyjne, o których mowa w ust. 1.

5.

Komisja, o której mowa w ust. 1, działa na podstawie regulaminu określonego przez

ministra właściwego do spraw transportu.

6.

Propozycje scenariuszy, wizualizacji i opisów wchodzących w skład pytań egzaminacyjnych

stosowanych na egzaminie państwowym mogą być przekazywane komisji, o której mowa w

ust. 1, przez podmioty zewnętrzne oraz przez osoby prywatne.

7.

W przypadku rekomendacji do zatwierdzenia scenariuszy, wizualizacji i opisów wchodzących

w skład pytań egzaminacyjnych stosowanych na egzaminie państwowym, przekazanych przez

podmioty zewnętrzne oraz przez osoby prywatne komisja wystawia zaświadczenie o zatwierdzeniu

poszczególnych scenariuszy, wizualizacji i opisów wchodzących w skład pytań egzaminacyjnych

przez ministra właściwego do spraw transportu.

8.

Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 7, może być wykorzystywane do celów marketingowych,

ze wskazaniem scenariuszy, wizualizacji i opisów wchodzących w skład pytań egzaminacyjnych,

których dotyczy. Prawo do wykorzystania zaświadczenia do celów marketingowych przysługuje

wyłącznie podmiotom zewnętrznym i osobom prywatnym, którym je wydano, i nie może być

zbyte, wynajęte, wydzierżawione lub w inny sposób udostępnione podmiotom i osobom

trzecim.

9.

Podmiotom zewnętrznym i osobom prywatnym, które przekazały propozycje scenariuszy,

wizualizacji i opisów wchodzących w skład pytań egzaminacyjnych nie przysługuje wynagrodzenie

za przesłane propozycje ani wynagrodzenie za wykorzystanie przesłanych propozycji

podczas egzaminów państwowych.

10.

Osobom wchodzącym w skład komisji, o której mowa w ust. 1, przysługuje wynagrodzenie

za pracę w komisji.

11.

Minister właściwy do spraw transportu zapewnia z części budżetu państwa, której jest

dysponentem, środki na prowadzenie działalności komisji, o której mowa w ust. 1, jej

obsługę oraz na wynagrodzenia osób wchodzących w jej skład.

Dyrektor wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego dokonuje, z zachowaniem przepisów ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych, wyboru dostawcy systemu teleinformatycznego, o którym mowa w art. 51 ust. 2a pkt

1.

1.

Wojewódzkie ośrodki ruchu drogowego przekazują 1,5% opłaty za przeprowadzenie części

teoretycznej egzaminu państwowego do budżetu państwa.

2.

Wojewódzkie ośrodki ruchu drogowego obowiązane są do przekazania części opłaty, o

której mowa w ust. 1, do 10. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym przeprowadzono

część teoretyczną egzaminu państwowego.

3.

Od nieterminowo przekazanych środków pobiera się odsetki za zwłokę, w wysokości odsetek

należnych za nieterminowe regulowanie zobowiązań podatkowych.

4.

Do należności z tytułu opłaty, o której mowa w ust. 1, oraz odsetek za zwłokę stosuje

się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

(Dz. U. z 2017 r. poz. 201, 648 i 768), z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują ministrowi właściwemu do spraw

transportu.

5.

Ściągnięcie należności następuje na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji

(Dz. U. z 2016 r. poz. 599, z późn. zm. - w zakresie egzekucji obowiązków o charakterze pieniężnym.

1.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółową organizację i tryb działania komisji, o której mowa w art. 57a ust. 1;

2)

szczegółowe zasady zgłaszania propozycji scenariuszy, wizualizacji i opisów wchodzących

w skład pytań egzaminacyjnych oraz wzory dokumentów stosowanych w tych sprawach;

3)

szczegółowy sposób, tryb i terminy przeprowadzania weryfikacji pytań egzaminacyjnych

przez komisję oraz wzory dokumentów z tym związane;

4)

rodzaje kosztów prowadzenia działalności komisji i jej obsługi oraz sposób ich ustalania;

5)

wysokość wynagrodzenia członków komisji.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, uwzględnia się odpowiednio

1)

potrzebę zapewnienia wysokiego poziomu merytorycznego i językowego pytań egzaminacyjnych

zatwierdzanych przez ministra właściwego do spraw transportu;

2)

potrzebę zapewnienia przejrzystości i określoności przekazywanych propozycji scenariuszy,

wizualizacji i opisów wchodzących w skład pytań egzaminacyjnych, a także ujednolicenia

stosowanych w tym zakresie dokumentów;

3)

potrzebę sprawnego i obiektywnego procesu weryfikacji przekazywanych propozycji scenariuszy,

wizualizacji i opisów wchodzących w skład pytań egzaminacyjnych, a także ujednolicenia

stosowanych w tym zakresie dokumentów;

4)

koszty funkcjonowania komisji, koszty sporządzania, weryfikacji i przekazywania do

zatwierdzenia scenariuszy, wizualizacji i opisów wchodzących w skład pytań egzaminacyjnych

z uwzględnieniem ich łącznej liczby i nakładu pracy członków komisji.

1.

Egzaminatorem jest osoba, która

1

posiada co najmniej wykształcenie średnie;

1

posiada co najmniej wykształcenie średnie lub średnie branżowe;

2)

posiada przez okres co najmniej 3 lat prawo jazdy kategorii B oraz przez okres co

najmniej roku, odpowiednio do zakresu przeprowadzanego egzaminu

a)

prawo jazdy właściwej kategorii lub

b)

pozwolenie na kierowanie tramwajem;

2a)

ukończyła 23 lata;

3)

posiada uprawnienia egzaminatora w zakresie prawa jazdy kategorii B od co najmniej

3 lat, w przypadku osoby ubiegającej się o uprawnienia do egzaminowania na pozostałe

kategorie prawa jazdy;

4)

posiada ważne orzeczenie lekarskie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania

czynności egzaminatora;

5)

posiada ważne orzeczenie psychologiczne o braku przeciwwskazań psychologicznych do

wykonywania czynności egzaminatora;

6)

ukończyła z wynikiem pozytywnym kurs kwalifikacyjny potwierdzony zaświadczeniem o

jego ukończeniu;

7)

złożyła z wynikiem pozytywnym egzamin przed komisją weryfikacyjną powołaną przez ministra

właściwego do spraw transportu;

8)

daje rękojmię należytego wykonywania swoich obowiązków;

9)

nie była skazana prawomocnym wyrokiem sądu za

a)

przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji,

b)

przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej,

c)

przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów,

d)

prowadzenie pojazdu w stanie po użyciu alkoholu lub w stanie po użyciu innego podobnie

działającego środka,

e)

przestępstwo umyślne przeciwko życiu i zdrowiu lub

f)

przestępstwo przeciwko wolności seksualnej i obyczajności;

10)

jest wpisana do ewidencji egzaminatorów.

2.

Ewidencję egzaminatorów prowadzi marszałek województwa właściwy ze względu na miejsce

zamieszkania, który

1)

wpisuje do ewidencji, w drodze decyzji administracyjnej, za opłatą oraz po uiszczeniu

opłaty ewidencyjnej, osobę spełniającą wymagania, o których mowa w ust. 1 pkt 1-9;

2)

nadaje egzaminatorowi numer ewidencyjny;

3)

odmawia wpisu do ewidencji, w drodze decyzji administracyjnej, w przypadku gdy osoba

a)

nie spełnia wymagań, o których mowa w ust. 1 pkt 1-9,

b)

została skreślona z ewidencji w związku z dopuszczeniem się rażącego naruszenia przepisów

w zakresie egzaminowania - w okresie, o którym mowa w art. 71 ust. 4,

c)

nie zdała egzaminu, o którym mowa w art. 71 ust. 5.

3.

W ewidencji egzaminatorów umieszcza się następujące dane egzaminatora

1)

numer ewidencyjny;

2)

imię i nazwisko;

3)

numer PESEL, a w przypadku osoby nieposiadającej numeru PESEL - serię, numer i nazwę

dokumentu tożsamości oraz nazwę państwa, które wydało ten dokument;

4)

adres zamieszkania;

5)

poszczególne rodzaje uprawnień wynikające z ukończonego kursu kwalifikacyjnego, złożonego

z wynikiem pozytywnym egzaminu oraz posiadanego prawa jazdy, w zakresie których może

przeprowadzać egzamin, a także daty ich uzyskania;

6)

nazwę i adres wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego, w którym jest on zatrudniony;

7)

datę ważności legitymacji.

4.

(uchylony)

5.

Za przeprowadzenie egzaminu, o którym mowa w ust. 1 pkt 7, pobiera się opłatę, która

stanowi dochód budżetu państwa.

6.

Opłata, o której mowa w ust. 2 pkt 1, z wyjątkiem opłaty ewidencyjnej, stanowi dochód

samorządu województwa.

Egzaminator posiadający uprawnienie do egzaminowania w zakresie prawa jazdy kategorii

1)

B, C lub D oraz posiadający dodatkowo uprawnienia do kierowania pojazdami odpowiednio

w zakresie prawa jazdy kategorii B+E, C+E, D+E - jest uprawniony do egzaminowania

w zakresie prawa jazdy kategorii T oraz odpowiednio w zakresie prawa jazdy kategorii

B+E, C1+E, C+E, D1+E lub D+E;

2)

C lub D oraz posiadający dodatkowo uprawnienia do kierowania w zakresie prawa jazdy

C1+E lub D1+E - jest uprawniony do egzaminowania odpowiednio w zakresie prawa jazdy

kategorii C1+E lub D1+E;

3)

B, C lub D - jest uprawniony do egzaminowania odpowiednio w zakresie prawa jazdy kategorii

B1, C1 lub D1;

4)

A - jest uprawniony do egzaminowania odpowiednio w zakresie prawa jazdy kategorii

AM, A1 lub A2.

Do badań lekarskich i badań psychologicznych kandydatów na egzaminatorów i egzaminatorów

stosuje się odpowiednio przepisy art. 34.

1.

Wojewódzki ośrodek ruchu drogowego prowadzi kurs kwalifikacyjny, o którym mowa w art.

58 ust. 1 pkt 6, w zakresie poszczególnych kategorii prawa jazdy, a w przypadku pozwolenia

na kierowanie tramwajem - we współpracy z podmiotem wykonującym przewozy tramwajem.

2.

W kursie kwalifikacyjnym prowadzonym dla kandydatów na egzaminatorów uczestniczyć

mogą wyłącznie osoby spełniające wymagania, o których mowa w art. 58 ust. 1 pkt 1-5,

8 i 9.

3.

Kurs kwalifikacyjny obejmuje

1)

zajęcia teoretyczne w zakresie

a)

nauki podstaw techniki jazdy,

b)

przepisów ruchu drogowego,

c)

zasad przeprowadzania egzaminu państwowego,

d)

problematyki

-

wypadków drogowych,

-

psychologii transportu,

-

etyki zawodu egzaminatora,

e)

wiedzy na temat problemów i szkód związanych z nadużywaniem alkoholu oraz środków

działających podobnie do alkoholu

- prowadzone w formie wykładów i ćwiczeń przez osoby posiadające specjalistyczną wiedzę

w tym zakresie;

2)

zajęcia praktyczne z techniki jazdy i prowadzenia egzaminu - prowadzone przez osoby

posiadające specjalistyczną wiedzę i umiejętności w tym zakresie;

3)

uczestnictwo w co najmniej 20 egzaminach państwowych w charakterze obserwatora oraz

przeprowadzenie co najmniej 10 takich egzaminów pod kierunkiem egzaminatora wyznaczonego

przez dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego - odpowiednio w zakresie każdej

kategorii prawa jazdy objętej kursem kwalifikacyjnym.

4.

Egzaminator rozszerzający posiadane uprawnienia do egzaminowania kandydatów na kierowców

jest obowiązany do ukończenia kursu kwalifikacyjnego w zakresie odpowiedniej kategorii

prawa jazdy.

5.

Dyrektor wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego wydaje kandydatowi na egzaminatora

lub egzaminatorowi zaświadczenie o ukończeniu kursu kwalifikacyjnego, jeżeli uczestniczył

we wszystkich przewidzianych w programie zajęciach.

1.

Dyrektor wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego wydaje legitymację egzaminatora osobie

zatrudnionej w wojewódzkim ośrodku ruchu drogowego spełniającej wymagania, o których

mowa w art. 58, określając ważność tej legitymacji na okres wynikający z terminów

badań lekarskich i psychologicznych, o których mowa w art. 60.

2.

Dyrektor wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego przedłuża ważność legitymacji egzaminatora

na okres wynikający z terminów badań lekarskich i psychologicznych, o których mowa

w art. 60, po przedstawieniu przez egzaminatora ważnych orzeczeń.

3.

Dyrektor wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego corocznie organizuje 3-dniowe warsztaty

doskonalenia zawodowego dla egzaminatorów, według programu zatwierdzonego przez marszałka

województwa.

4.

Udział w warsztatach doskonalenia zawodowego jest

1)

nieodpłatny - dla egzaminatorów zatrudnionych w wojewódzkim ośrodku ruchu drogowego;

2)

odpłatny - dla egzaminatorów niezatrudnionych w wojewódzkim ośrodku ruchu drogowego.

5.

Dyrektor wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego wydaje egzaminatorowi zaświadczenie

potwierdzające uczestnictwo w tych warsztatach.

1.

Egzaminator jest obowiązany

1)

przekazywać marszałkowi województwa

a)

nazwę i adres wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego, w którym jest zatrudniony - najpóźniej

do dnia rozpoczęcia wykonywania swoich obowiązków,

b)

informację o zmianie danych, o których mowa w art. 58 ust. 1 pkt 9 oraz ust. 3 pkt

2-5 - w terminie 14 dni od dnia ich zmiany;

2)

corocznie uczestniczyć w warsztatach, o których mowa w art. 62 ust. 3;

3)

do dnia 7 stycznia każdego roku przedkładać marszałkowi województwa zaświadczenie

potwierdzające uczestnictwo, w roku ubiegłym, w warsztatach, o których mowa w art.

62 ust. 3;

4)

rzetelnie i bezstronnie wykonywać swoje obowiązki;

5)

poszerzać wiedzę zawodową i podnosić kwalifikacje;

6)

posiadać w czasie przeprowadzania egzaminów legitymację egzaminatora oraz okazywać

ją na żądanie uprawnionego podmiotu.

1a.

Obowiązek, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, nie dotyczy osoby, która uzyskała po

raz pierwszy uprawnienia egzaminatora w tym samym roku, w którym byłaby obowiązana

uczestniczyć w warsztatach doskonalenia zawodowego.

2.

Egzaminator w czasie wykonywania obowiązków zawodowych podlega ochronie przysługującej

funkcjonariuszowi publicznemu.

3.

Egzaminator zatrudniony w wojewódzkim ośrodku ruchu drogowego nie może podejmować

zajęć zarobkowych bez zgody dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego.

4.

Egzaminator zatrudniony w wojewódzkim ośrodku ruchu drogowego nie może jednocześnie

prowadzić szkoleń dla osób ubiegających się o uzyskanie uprawnienia do kierowania

pojazdami.

5.

Do egzaminatora zatrudnionego w wojewódzkim ośrodku ruchu drogowego stosuje się przepisy

art. 4, art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 8 ust. 1, art. 10 ust. 1, 3 i 4 oraz art. 14 ustawy

z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez

osoby pełniące funkcje publiczne

(Dz. U. z 2006 r. poz. 1584, z późn. zm..

6.

Egzaminator zatrudniony w wojewódzkim ośrodku ruchu drogowego jest obowiązany informować

na bieżąco dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego, w którym wykonuje czynności

egzaminatora, o

1)

osobach, o których mowa w art. 57 pkt 1;

2)

instruktorach lub wykładowcach, o których mowa w art. 57 pkt 2;

3)

właścicielach lub osobach zarządzających podmiotami, o których mowa w art. 57 pkt

3.

7.

Informację, o której mowa w ust. 6, składa się pisemnie w formie oświadczenia pod

rygorem odpowiedzialności karnej wynikającej z art. 233 Kodeksu karnego.

W przypadku egzaminatora posiadającego uprawnienia instruktora lub wykładowcy obowiązek,

o którym mowa w art. 63 ust. 1 pkt 2, uznaje się za spełniony także po dostarczeniu

marszałkowi województwa, w trybie art. 63 ust. 1 pkt 3, zaświadczenia lub kopii zaświadczenia

potwierdzającego uczestnictwo w warsztatach, o których mowa w art. 35 ust. 6.

1.

Egzamin, o którym mowa w art. 58 ust. 1 pkt 7, jest przeprowadzany przez komisję weryfikacyjną

powołaną przez ministra właściwego do spraw transportu.

2.

Do komisji, o której mowa w ust. 1, są powoływani

1)

przewodniczący komisji - przedstawiciel ministra właściwego do spraw transportu;

2)

członkowie komisji - osoby posiadające uprawnienia egzaminatora w zakresie wszystkich

kategorii prawa jazdy do przeprowadzenia egzaminu w zakresie kategorii A, B, C, D

i T prawa jazdy lub uprawnienia egzaminatora w zakresie pozwolenia na kierowanie tramwajem

do przeprowadzenia egzaminu w zakresie pozwolenia do kierowania tramwajem;

3)

sekretarz komisji.

3.

Komisja przeprowadza egzamin w składzie

1)

przewodniczący komisji;

2)

4 członków komisji;

3)

sekretarz komisji.

4.

W przypadku przeprowadzania wyłącznie części teoretycznej egzaminu weryfikacyjnego

skład komisji może zostać ograniczony do przewodniczącego komisji, 2 członków komisji

i sekretarza komisji.

5.

Przewodniczący komisji, przed egzaminem, ustala skład komisji.

6.

Osoby, o których mowa w ust. 2 pkt 2, muszą posiadać co najmniej 10-letnią praktykę

w przeprowadzaniu egzaminów na prawo jazdy lub 3-letnią praktykę w przeprowadzaniu

egzaminów na pozwolenie na kierowanie tramwajem.

7.

Szczegółową organizację oraz tryb działania komisji określa wewnętrzny regulamin zatwierdzony

przez ministra właściwego do spraw transportu.

7a.

Na egzaminie, o którym mowa w art. 58 ust. 1 pkt 7, stosuje się pytania egzaminacyjne

pochodzące z katalogu pytań zatwierdzonego przez ministra właściwego do spraw transportu.

Katalog pytań oraz pytania zawarte w teście egzaminacyjnym nie stanowią informacji

publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

7b.

Na wniosek osoby, która uzyskała negatywny wynik egzaminu, podmiot organizujący egzamin

udostępnia tej osobie do wglądu pytania egzaminacyjne, na które osoba ta udzieliła

nieprawidłowej odpowiedzi, wraz z informacją o brzmieniu odpowiedzi prawidłowych.

8.

Minister właściwy do spraw transportu zapewnia z części budżetu państwa, której jest

dysponentem, środki na prowadzenie działalności komisji i jej obsługę.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 7 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 43, który

wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Sprawdzenia niezbędnych umiejętności osoby ubiegającej się o kartę rowerową dokonuje

1)

nauczyciel posiadający specjalistyczne przeszkolenie z zakresu ruchu drogowego organizowane

nieodpłatnie w wojewódzkim ośrodku ruchu drogowego;

2)

policjant lub policjant w stanie spoczynku, posiadający specjalistyczne przeszkolenie

z zakresu ruchu drogowego;

3)

egzaminator;

4)

instruktor.

2.

Sprawdzenie umiejętności odbywa się w jednostce prowadzącej zajęcia w obecności nauczyciela,

rodzica lub opiekuna.

1.

Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

wewnętrznych oraz Ministrem Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe wymagania w stosunku do jednostek przeprowadzających egzaminy państwowe

dotyczące wyposażenia, warunków lokalowych oraz placu manewrowego z uwzględnieniem

odpowiednio wymagań określonych w art. 28 ust. 2 pkt 1;

2)

szczegółowy program kursu kwalifikacyjnego;

3)

ramowy program 3-dniowych warsztatów doskonalenia zawodowego dla egzaminatorów;

4)

szczegółowe warunki, tryb, zakres i sposób

a)

organizacji i przeprowadzania egzaminu państwowego oraz wzory stosowanych dokumentów,

b)

organizacji i przeprowadzania kursu kwalifikacyjnego oraz wzory stosowanych dokumentów,

c)

organizacji obiegu oraz postępowania z dokumentami dotyczącymi osób przystępujących

do egzaminu państwowego oraz do kursu kwalifikacyjnego,

d)

prowadzenia dokumentacji przez wojewódzki ośrodek ruchu drogowego;

5)

szczegółowe warunki i zakres egzaminu, o którym mowa w art. 58 ust. 1 pkt 7;

6)

wysokość

a)

opłaty za przeprowadzenie egzaminu państwowego, przy czym wysokość opłaty za przeprowadzenie

części teoretycznej egzaminu w zakresie uprawnień każdej kategorii prawa jazdy nie

może przekroczyć 50 zł, a za przeprowadzenie części praktycznej

-

200 zł w zakresie uprawnień prawa jazdy kategorii AM, A1, A2, A, B1, B, C1, D1 lub

T albo uprawnienia do kierowania tramwajem,

-

250 zł w zakresie uprawnień prawa jazdy kategorii B+E, C1+E, C, C+E, D, D+E lub D1+E,

b)

opłaty za egzamin, o którym mowa w art. 58 ust. 1 pkt 7, przy czym jej wysokość nie

może przekroczyć 400 zł za egzamin przeprowadzany w zakresie uprawnień poszczególnych

kategorii prawa jazdy lub uprawnienia do kierowania tramwajem,

c)

opłaty za wpis do ewidencji egzaminatorów, przy czym jej wysokość nie może przekroczyć

50 zł,

d)

stawek wynagrodzenia członków komisji weryfikacyjnej powoływanej przez ministra właściwego

do spraw transportu;

7)

wzór i sposób nadawania numeru ewidencyjnego egzaminatora;

8)

wzór legitymacji i pieczęci imiennej egzaminatora.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, uwzględnia się odpowiednio

1)

obowiązujące w tym zakresie przepisy Unii Europejskiej;

2)

konieczność zapewnienia właściwych i bezpiecznych warunków przeprowadzania egzaminu

państwowego gwarantujących obiektywne i pełne sprawdzenie wiedzy i umiejętności osób

przystępujących do tego egzaminu;

3)

konieczność zapewnienia właściwych kwalifikacji członków komisji powoływanej przez

dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego gwarantujących obiektywne i pełne

sprawdzenie wiedzy i umiejętności osób niepełnosprawnych przystępujących do egzaminu

państwowego;

4)

konieczność zapewnienia wysokich kwalifikacji egzaminatorów oraz członków komisji

weryfikacyjnej powoływanej przez ministra właściwego do spraw transportu;

5)

konieczność zabezpieczenia obiegu dokumentów związanych z egzaminem przed dostępem

i możliwością ingerencji osób nieupoważnionych;

6)

koszty rzeczowe i osobowe związane z prowadzeniem ewidencji egzaminatorów oraz z przeprowadzaniem

egzaminów państwowych;

7)

nakład pracy członków komisji weryfikacyjnej;

8)

potrzebę zapewnienia ujednoliconych procedur nadawania egzaminatorom numerów ewidencyjnych;

9)

potrzebę ujednolicenia dokumentów i ich prawidłowego zabezpieczenia przed podrobieniem

lub przerobieniem.

1.

Marszałek województwa sprawuje nadzór nad przeprowadzaniem egzaminów państwowych,

o których mowa w art. 51, w ramach którego

1)

rozpatruje skargi dotyczące egzaminu;

2)

kontroluje działalność wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego w zakresie przeprowadzania

egzaminów;

3)

wydaje zalecenia pokontrolne;

4)

unieważnia egzamin;

5)

zawiesza przeprowadzanie przez wojewódzki ośrodek ruchu drogowego egzaminów;

6)

skreśla egzaminatora z ewidencji egzaminatorów;

7)

występuje do zarządu województwa z wnioskiem o odwołanie dyrektora wojewódzkiego ośrodka

ruchu drogowego z zajmowanego stanowiska;

8)

prowadzi analizę

a)

kwartalną w zakresie średniej zdawalności osób egzaminowanych w danym ośrodku,

b)

bieżącą w zakresie skarg złożonych na ośrodek;

9)

przerywa egzamin prowadzony niezgodnie z przepisami;

10)

kieruje na egzamin egzaminatora skreślonego z ewidencji egzaminatorów.

2.

Przy sprawowaniu nadzoru z marszałkiem województwa współpracują

1)

Policja - w zakresie kontroli przeprowadzania praktycznej części egzaminu;

2)

administrator centralnej ewidencji kierowców - w zakresie przekazywania informacji

o naruszeniach przepisów ruchu drogowego popełnionych przez kierowców, którzy zdali

egzamin w danym wojewódzkim ośrodku ruchu drogowego.

1.

Skargę dotyczącą egzaminu państwowego wraz z jej uzasadnieniem składa się w terminie

14 dni od dnia, w którym był przeprowadzany egzamin, do marszałka województwa, za

pośrednictwem dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego.

1a.

Egzaminator jest stroną postępowania administracyjnego prowadzonego w sprawie unieważnienia

egzaminu państwowego na prawo jazdy.

2.

Dyrektor wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego przesyła skargę wraz z wyjaśnieniami

i niezbędną dokumentacją, w tym odpowiednio z zapisem przebiegu praktycznej części

egzaminu państwowego, o którym mowa w art. 54 ust. 1 albo art. 54 ust. 3, lub wraz

z pisemną informacją egzaminatora nadzorującego, o którym mowa w art. 54 ust. 6, w

terminie 14 dni od dnia jej złożenia.

3.

Dyrektor wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego prowadzi rejestr skarg.

1.

Marszałek województwa kontroluje wojewódzki ośrodek ruchu drogowego

1)

co najmniej raz na pół roku;

2)

jeżeli analizy, o których mowa w art. 67 ust. 1 pkt 8, wskazują na nieprawidłowe działanie

ośrodka.

2.

Analizę, o której mowa w art. 67 ust. 1 pkt 8 lit. a, sporządza marszałek województwa

na podstawie danych uzyskanych z wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego.

3.

Marszałek województwa w ramach kontroli działalności wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego

w zakresie przeprowadzania egzaminów państwowych sprawdza w szczególności

1)

spełnianie przez ośrodek wymagań dotyczących wyposażenia, warunków lokalowych oraz

placu manewrowego;

2)

zgodność egzaminu z wymaganiami określonymi w ustawie i przepisach wydanych na podstawie

art. 66;

3)

kwalifikacje osób przeprowadzających egzamin.

4.

Kontrolę przeprowadza upoważniona przez marszałka województwa osoba, która ma prawo

1)

żądania od egzaminatorów i pracowników wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego pisemnych

lub ustnych wyjaśnień, okazania dokumentów i innych nośników informacji, w szczególności

zapisów, o których mowa w art. 54, oraz udostępnienia wszelkich danych mających związek

z przedmiotem kontroli;

2)

wstępu na teren i do pomieszczeń wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego oraz do pojazdów

wykorzystywanych do przeprowadzania egzaminów;

3)

wstępu na teren podmiotu wykonującego przewozy tramwajem, o którym mowa w art. 51

ust. 5;

4)

uczestnictwa w przeprowadzanym egzaminie państwowym.

5.

Po przeprowadzeniu kontroli osoba ją przeprowadzająca sporządza pisemny protokół z

dokonanych czynności i stwierdzonego w ich wyniku stanu faktycznego. Protokół podpisuje

osoba reprezentująca, odpowiednio do miejsca prowadzenia kontroli, wojewódzki ośrodek

ruchu drogowego lub podmiot wykonujący przewozy tramwajem, która może wnieść do protokołu

ewentualne zastrzeżenia lub odmówić jego podpisania. W przypadku odmowy podpisania

protokołu sporządza się stosowną adnotację w protokole.

1.

Marszałek województwa zawiesza przeprowadzanie przez wojewódzki ośrodek ruchu drogowego

egzaminów państwowych, jeżeli

1)

ośrodek nie spełnia wymagań dotyczących wyposażenia, warunków lokalowych oraz placu

manewrowego;

2)

w wyniku kontroli stwierdzono rażące uchybienia w zakresie, o którym mowa w art. 69

ust. 3 pkt 2 i 3.

2.

Przeprowadzanie przez wojewódzki ośrodek ruchu drogowego egzaminów państwowych w zakresie

uzyskiwania uprawnień określonej kategorii prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie

tramwajem jest zawieszane przez marszałka województwa do czasu usunięcia uchybień.

1.

Marszałek województwa skreśla egzaminatora z ewidencji egzaminatorów, w przypadku

1)

śmierci egzaminatora;

2)

niespełniania przez niego co najmniej jednego z wymagań, o których mowa w art. 58

ust. 1 pkt 1-9;

3)

nieprzedłożenia do dnia 7 stycznia każdego roku zaświadczenia potwierdzającego uczestnictwo,

w roku ubiegłym, w warsztatach, o których mowa w art. 62 ust. 3;

4)

dopuszczenia się rażącego naruszenia przepisów poprzez

a)

wielokrotne przeprowadzenie egzaminu państwowego w sposób niezgodny z przepisami ustawy,

b)

przeprowadzenie egzaminu w przypadkach określonych w art. 57,

c)

potwierdzenie nieprawdy w dokumentach dotyczących egzaminu.

2.

Marszałek województwa skreśla egzaminatora z ewidencji

1)

z urzędu;

2)

na wniosek dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego.

3.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 2-4 marszałek województwa wydaje decyzję

administracyjną.

4.

W przypadku skreślenia z ewidencji egzaminatora, który dopuścił się rażącego naruszenia

przepisów z zakresu egzaminowania, ponowny wpis do ewidencji nie może być dokonany

wcześniej niż po upływie 2 lat od dnia, w którym decyzja administracyjna o skreśleniu

stała się ostateczna.

5.

Marszałek województwa kieruje egzaminatora, o którym mowa w ust. 4, na egzamin, o

którym mowa w art. 58 ust. 1 pkt 7, w przypadku jeżeli osoba ta wystąpiła o ponowny

wpis do ewidencji egzaminatorów. Skierowanie można wydać po upływie co najmniej 2

lat od dnia, w którym decyzja administracyjna o skreśleniu z ewidencji egzaminatorów

stała się ostateczna.

6.

W przypadku skreślenia z ewidencji egzaminatora ze względu, o którym mowa w ust. 1

pkt 3, ponowny wpis do ewidencji może być dokonany po odbyciu warsztatów doskonalenia

zawodowego.

1.

Marszałek województwa, w drodze decyzji administracyjnej, unieważnia egzamin państwowy,

jeżeli

1)

egzaminowi została poddana osoba, o której mowa w art. 50 ust. 2;

2)

był przeprowadzony w sposób niezgodny z przepisami ustawy, a ujawnione nieprawidłowości

miały wpływ na jego wynik.

2.

Marszałek województwa unieważnia egzamin państwowy

1)

z urzędu;

2)

na wniosek dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego.

3.

Unieważniony egzamin przeprowadza się ponownie na koszt wojewódzkiego ośrodka ruchu

drogowego.

1.

Nadzór nad sprawdzaniem umiejętności osoby ubiegającej się o kartę rowerową sprawuje

właściwy organ nadzoru odpowiednio do miejsca, w którym jest ono wykonywane.

2.

Przedstawiciel organu nadzoru, o którym mowa w ust. 1, w ramach prowadzonego nadzoru

jest obowiązany

1)

rozpatrywać skargi;

2)

prowadzić kontrole w zakresie warunków, przebiegu i sposobu sprawdzenia umiejętności;

3)

podejmować działania w celu niezwłocznego wyeliminowania stwierdzonych nieprawidłowości.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy

zakres, warunki i tryb przeprowadzenia kontroli, o której mowa w art. 69, oraz wzory

stosowanych przy tym dokumentów, uwzględniając potrzebę ujednolicenia w skali kraju

zakresu, warunków i trybu przeprowadzanej kontroli oraz zapewnienia jej efektywności.

Minister właściwy do spraw informatyzacji w porozumieniu z ministrem właściwym do

spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, warunki i tryb przekazywania marszałkowi

województwa przez administratora centralnej ewidencji kierowców informacji o naruszeniach

przepisów ruchu drogowego przez kierowców, którzy zdali egzamin w danym wojewódzkim

ośrodku ruchu drogowego, uwzględniając potrzebę ujednolicenia w skali kraju systemu

przekazywania informacji.

1.

Badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań

zdrowotnych do kierowania pojazdami, zwanemu dalej „badaniem lekarskim”, podlega,

z zastrzeżeniem ust. 4

1)

osoba ubiegająca się o uzyskanie uprawnień do kierowania motorowerem, pojazdami silnikowymi

lub uprawnienia do kierowania tramwajem;

2)

osoba przedłużająca ważność prawa jazdy określonej kategorii lub pozwolenia na kierowanie

tramwajem;

3)

osoba ubiegająca się o przywrócenie uprawnienia do kierowania pojazdem cofniętego

ze względu na stan zdrowia;

4)

kierujący motorowerem, pojazdem silnikowym lub tramwajem, jeżeli kierował pojazdem

w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie

do alkoholu;

5)

osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem, jeżeli istnieją

uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu jej zdrowia;

6)

osoba występująca o zezwolenie na kierowanie pojazdem uprzywilejowanym lub przewożącym

wartości pieniężne albo o przedłużenie ważności tego dokumentu.

2.

Badanie lekarskie, o którym mowa w ust. 1, przeprowadza się

1)

na wniosek osoby w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 1-3 i 6;

2)

na podstawie skierowania w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 4 i 5.

3.

Wymóg, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, uznaje się za spełniony - w zakresie odpowiednich

kategorii prawa jazdy - w przypadku osoby, która posiada ważne orzeczenie lekarskie,

wydane na podstawie art. 34 ust. 1 lub art. 60 lub na podstawie art. 39j ustawy z dnia 6 września 2001 r.

o transporcie drogowym.

4.

Osoba posiadająca pozwolenie na kierowanie tramwajem podlega okresowym badaniom lekarskim

w terminach określonych w art. 34 ust. 5.

1.

Badanie lekarskie jest wykonywane w zakresie

1)

uprawnień prawa jazdy kategorii AM, A1, A2, A, B1, B, B+E i T;

2)

uprawnień prawa jazdy kategorii C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D i D+E;

3)

uprawnienia do kierowania tramwajem;

4)

zezwolenia na kierowanie pojazdem uprzywilejowanym lub przewożącym wartości pieniężne,

określonym w prawie jazdy kategorii

a)

A1, A2 i A,

b)

B1, B i B+E,

c)

C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D i D+E.

2.

Badanie lekarskie jest przeprowadzane na koszt osoby badanej, z wyjątkiem badań, o

których mowa w art. 229 Kodeksu pracy.

3.

Badanie lekarskie osoby ubiegającej się o uzyskanie uprawnienia do kierowania odpowiednim

pojazdem silnikowym lub zespołem pojazdów Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej

oraz osoby ubiegającej się o wydanie zezwolenia na kierowanie pojazdem uprzywilejowanym

Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej jest finansowane z części budżetu państwa,

której dysponentem jest Minister Obrony Narodowej.

4.

Badanie lekarskie osoby ubiegającej się o wydanie zezwolenia na kierowanie pojazdem

uprzywilejowanym jednostki organizacyjnej służb podległych lub nadzorowanych przez

ministra właściwego do spraw wewnętrznych jest finansowane z części budżetu państwa,

której dysponentem jest minister właściwy do spraw wewnętrznych.

5.

Badanie lekarskie osoby ubiegającej się o wydanie zezwolenia na kierowanie pojazdem

uprzywilejowanym ochotniczej straży pożarnej jest finansowane z budżetu gminy.

1.

Lekarzem uprawnionym do przeprowadzania badań lekarskich, zwanym dalej „uprawnionym

lekarzem”, jest osoba łącznie spełniająca następujące wymagania

1)

posiadająca prawo wykonywania zawodu lekarza;

2)

posiadająca co najmniej 5-letni staż w zawodzie lekarza;

3)

posiadająca

a)

specjalizację w zakresie medycyny transportu lub medycyny pracy albo

b)

inną specjalizację i dodatkowe szkolenie określone w przepisach wydanych na podstawie

art. 81 ust. 1;

4)

która nie była skazana prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo popełnione w celu

osiągnięcia korzyści majątkowych lub przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów;

5)

wpisana do ewidencji uprawnionych lekarzy.

2.

Ewidencję uprawnionych lekarzy prowadzi marszałek województwa, który

1)

wpisuje do ewidencji, w drodze decyzji administracyjnej, za opłatą oraz po uiszczeniu

opłaty ewidencyjnej, osobę spełniającą warunki określone w ust. 1 pkt 1-4;

2)

wydaje zaświadczenie o wpisie do ewidencji;

3)

nadaje numer ewidencyjny uprawnionemu lekarzowi;

4)

odmawia wpisu do ewidencji, w drodze decyzji administracyjnej, w przypadku gdy osoba

a)

nie spełnia wymagań, o których mowa w ust. 1 pkt 1-4,

b)

została skreślona z ewidencji w związku ze stwierdzeniem rażących nieprawidłowości

w wykonywaniu lub dokumentowaniu badań lekarskich - w okresie, o którym mowa w art.

80 ust. 6.

3.

W ewidencji uprawnionych lekarzy umieszcza się następujące dane lekarza

1)

numer ewidencyjny;

2)

imię i nazwisko;

3)

numer PESEL, a w przypadku osoby nieposiadającej numeru PESEL - serię, numer i nazwę

dokumentu potwierdzającego tożsamość oraz nazwę państwa, które wydało ten dokument;

4)

adres zamieszkania;

5)

numer prawa wykonywania zawodu;

6)

adres jednostki organizacyjnej, w której przeprowadza badania.

4.

Opłata, o której mowa w ust. 2 pkt 1, z wyjątkiem opłaty ewidencyjnej, stanowi dochód

samorządu województwa.

Osoba podlegająca badaniu lekarskiemu jest obowiązana wypełnić oświadczenie, w formie

ankiety, dotyczące stanu zdrowia, pod rygorem odpowiedzialności karnej wynikającej

z art. 233 Kodeksu karnego. Ankietę składa się uprawnionemu lekarzowi.

1.

W ramach badania lekarskiego uprawniony lekarz może skierować osobę badaną na konsultację

do lekarza specjalisty lub psychologa albo zlecić przeprowadzenie pomocniczych badań

diagnostycznych.

2.

Uprawniony lekarz, po przeprowadzeniu badania lekarskiego, wydaje osobie badanej orzeczenie

lekarskie.

3.

Orzeczenie lekarskie może zawierać wynikające ze stanu zdrowia ograniczenia w zakresie

1)

terminu ważności uprawnienia do kierowania pojazdami;

2)

pojazdów, którymi może kierować osoba badana, ich wyposażenia, oznakowania lub przystosowania;

3)

specjalnych wymagań wobec osoby kierującej pojazdem.

4.

Osoba badana lub podmiot kierujący na badania, niezgadzający się z treścią orzeczenia

lekarskiego, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego

w jednostce określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 81. Ponowne badanie lekarskie jest przeprowadzane na koszt osoby badanej, z wyjątkiem

badań, o których mowa w art. 229 Kodeksu pracy.

5.

Jednostka, o której mowa w ust. 4, mająca przeprowadzać badania w trybie odwoławczym

powinna być jednostką o wyższym poziomie referencyjnym w stosunku do jednostki, która

przeprowadziła badanie pierwotne.

6.

Wniosek o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego składa się pisemnie, w terminie

14 dni od dnia otrzymania orzeczenia lekarskiego, za pośrednictwem lekarza, który

je wydał.

7.

Orzeczenie lekarskie wydane po przeprowadzeniu ponownego badania lekarskiego jest

ostateczne.

8.

W przypadku gdy w orzeczeniu lekarskim zostały stwierdzone przeciwwskazania zdrowotne

do kierowania pojazdem albo wynikające ze stanu zdrowia ograniczenia, o których mowa

w ust. 3, uprawniony lekarz przesyła jego kopię

1)

jednostce wykonującej ponowne badanie, jeżeli osoba złożyła wniosek o przeprowadzenie

ponownego badania lekarskiego;

2)

staroście właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania osoby badanej, po upływie

14 dni od dnia badania, jeżeli osoba badana lub podmiot kierujący na badania nie złożyła

wniosku o przeprowadzenie ponownego badania albo orzeczenie lekarskie zostało wydane

po przeprowadzeniu ponownego badania.

9.

W przypadku, o którym mowa w ust. 8 pkt 1, do kopii orzeczenia lekarskiego uprawniony

lekarz załącza kopię dokumentacji związanej z przeprowadzonym badaniem.

10.

W stosunku do osób, o których mowa w art. 10 ust. 3, w przypadku określonym w ust.

8 pkt 2, kopię orzeczenia lekarskiego uprawniony lekarz przesyła marszałkowi województwa

mazowieckiego.

1.

Marszałek województwa sprawuje nadzór nad wykonywaniem badań lekarskich i wydawaniem

orzeczeń lekarskich do kierowania pojazdem.

2.

Marszałek województwa w ramach nadzoru

1)

prowadzi kontrolę

a)

wykonywania badań lekarskich,

b)

dokumentacji prowadzonej w związku z tymi badaniami,

c)

wydawanych orzeczeń;

2)

skreśla uprawnionego lekarza z ewidencji uprawnionych lekarzy.

3.

Kontrolę, o której mowa w ust. 2 pkt 1, przeprowadza upoważniony przez marszałka województwa

uprawniony lekarz.

4.

Marszałek województwa skreśla uprawnionego lekarza z ewidencji uprawnionych lekarzy,

w przypadku

1)

śmierci lekarza;

2)

gdy lekarz przestał spełniać co najmniej jedno z wymagań określonych w art. 77 ust.

1 pkt 1-4;

3)

stwierdzenia rażących nieprawidłowości w wykonywaniu lub dokumentowaniu badań lekarskich.

5.

W przypadkach, o których mowa w ust. 4 pkt 2 i 3, marszałek województwa wydaje decyzję

administracyjną.

6.

W przypadku, o którym mowa w ust. 4 pkt 3, ponowne nabycie uprawnień, o których mowa

w art. 77, może nastąpić po upływie 2 lat od dnia, w którym decyzja o skreśleniu z

ewidencji uprawnionych lekarzy stała się ostateczna.

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu

określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe warunki i tryb przeprowadzania badania lekarskiego;

2)

zakres

a)

badań lekarskich,

b)

konsultacji u lekarzy specjalistów,

c)

pomocniczych badań diagnostycznych;

3)

jednostki uprawnione do przeprowadzania badań, o których mowa w art. 75 ust. 1 pkt

3-5 oraz w art. 79 ust. 4 i 5;

4)

wzory stosowanych dokumentów oraz wzór pieczątki uprawnionego lekarza;

5)

dodatkowe kwalifikacje, o których mowa w art. 77 ust. 1 pkt 3 lit. b;

6)

podmioty uprawnione do przeprowadzania szkoleń lekarzy w zakresie badań kierowców

oraz ramowy program ich szkolenia;

7)

wysokość opłaty

a)

za badanie lekarskie, przy czym maksymalna jej wysokość nie może przekroczyć 200 zł,

b)

za wpis do ewidencji, o którym mowa w art. 77 ust. 2 pkt 1, przy czym nie może ona

przekroczyć 50 zł.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, uwzględnia się odpowiednio

1)

zróżnicowane wymagania zdrowotne, kryteria oceny stanu zdrowia osoby poddanej badaniu

oraz przyczyny przeprowadzania badania lekarskiego;

2)

przepisy Unii Europejskiej odnoszące się do badań, o których mowa w ust. 1 pkt 2;

3)

konieczność zapewnienia odpowiedniego poziomu merytorycznego jednostek uprawnionych

do przeprowadzania ponownego badania lekarskiego i podmiotów uprawnionych do przeprowadzania

szkolenia lekarzy;

4)

potrzebę ujednolicenia dokumentów, o których mowa w ust. 1 pkt 4;

5)

konieczność zapewnienia odpowiedniego poziomu kwalifikacji uprawnionego lekarza i

posiadania przez niego dodatkowej wiedzy;

6)

wysokość rzeczywistych kosztów związanych z przeprowadzeniem badania lekarskiego.

1.

Badaniu psychologicznemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań

psychologicznych do kierowania pojazdem, zwanym dalej „badaniem psychologicznym w

zakresie psychologii transportu”, podlega

1)

osoba ubiegająca się o

a)

uzyskanie uprawnienia w zakresie prawa jazdy kategorii C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E,

D i D+E lub uprawnienia do kierowania tramwajem,

b)

przywrócenie uprawnienia w zakresie prawa jazdy kategorii AM, A1, A2, A, B1, B, B+E

i T, wobec której wydana została decyzja o cofnięciu uprawnienia w trybie art. 103

ust. 1 pkt 2 lub 3,

c)

przywrócenie uprawnienia do kierowania pojazdem, cofniętego ze względu na istnienie

przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami;

2)

osoba przedłużająca ważność uprawnienia w zakresie prawa jazdy kategorii C1, C1+E,

C, C+E, D1, D1+E, D i D+E lub pozwolenia na kierowanie tramwajem;

3)

kierujący motorowerem, pojazdem silnikowym lub tramwajem, jeżeli był sprawcą wypadku

drogowego, w następstwie którego inna osoba poniosła śmierć lub doznała obrażeń, o

których mowa w art. 156 § 1 lub art. 157 § 1 Kodeksu karnego;

4)

kierujący motorowerem, pojazdem silnikowym lub tramwajem, jeżeli

a)

kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego

podobnie do alkoholu,

b)

przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego,

c)

w okresie próbnym popełnił co najmniej dwa wykroczenia w ruchu drogowym przeciwko

bezpieczeństwu w komunikacji;

5)

osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem, jeżeli w wyniku

badania lekarskiego tej osoby została stwierdzona możliwość istnienia poważnych przeciwwskazań

psychologicznych do kierowania pojazdem;

6)

osoba ubiegająca się o wydanie zezwolenia na kierowanie pojazdem uprzywilejowanym

lub przewożącym wartości pieniężne albo o przedłużenie terminu ważności tego dokumentu.

7)

(uchylony)

2.

Badaniu psychologicznemu w zakresie psychologii transportu podlegają również

1)

kandydat na instruktora i instruktor - w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań

do wykonywania czynności instruktora;

2)

kandydat na egzaminatora i egzaminator - w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań

do wykonywania czynności egzaminatora.

3.

Badanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a i pkt 2, przeprowadza się w zakresie

1)

uprawnień prawa jazdy kategorii C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D i D+E;

2)

uprawnienia do kierowania tramwajem.

4.

Badanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b i c oraz pkt 3-5, przeprowadza się w

zakresie

1)

uprawnień prawa jazdy kategorii AM, A1, A2, A, B1, B, B+E i T;

2)

uprawnień prawa jazdy kategorii C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D i D+E;

3)

uprawnienia do kierowania tramwajem.

5.

Badanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 6, przeprowadza się w zakresie zezwolenia na kierowanie

pojazdem uprzywilejowanym lub przewożącym wartości pieniężne, określonym w prawie

jazdy kategorii

1)

A1, A2 i A;

2)

B1, B i B+E;

3)

C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D i D+E.

6.

Wymaganie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, uznaje się za spełnione - w zakresie odpowiednich

kategorii prawa jazdy - w przypadku osoby, która posiada ważne orzeczenie psychologiczne,

wydane na podstawie art. 34 ust. 4 lub art. 60 lub na podstawie art. 39k ustawy z dnia 6 września 2001 r.

o transporcie drogowym.

1.

Badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu jest przeprowadzane przez

uprawnionego do wykonywania tych badań psychologa, zwanego dalej „uprawnionym psychologiem”,

w pracowni psychologicznej prowadzonej przez

1)

przedsiębiorcę wpisanego do rejestru przedsiębiorców prowadzących pracownię psychologiczną;

2)

jednostkę organizacyjną podległą Ministrowi Obrony Narodowej - w zakresie badań osób

na potrzeby Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej;

3)

jednostkę organizacyjną służb podległych lub nadzorowanych przez ministra właściwego

do spraw wewnętrznych lub zakład opieki zdrowotnej nadzorowany przez ministra właściwego

do spraw wewnętrznych;

4)

jednostkę sektora finansów publicznych.

2.

Badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu jest przeprowadzane na koszt

osoby badanej, z wyjątkiem badań, o których mowa w art. 229 Kodeksu pracy.

3.

Badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu osoby ubiegającej się o uzyskanie

uprawnienia do kierowania odpowiednim pojazdem silnikowym lub zespołem pojazdów Sił

Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz osoby ubiegającej się o wydanie zezwolenia

na kierowanie pojazdem uprzywilejowanym Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej jest

finansowane z części budżetu państwa, której dysponentem jest Minister Obrony Narodowej.

4.

Badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu osoby ubiegającej się o wydanie

zezwolenia na kierowanie pojazdem uprzywilejowanym przeprowadzone przez jednostkę

organizacyjną służb podległych lub nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw

wewnętrznych lub zakład opieki zdrowotnej nadzorowany przez ministra właściwego do

spraw wewnętrznych jest finansowane z części budżetu państwa, której dysponentem jest

minister właściwy do spraw wewnętrznych.

5.

Badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu osoby ubiegającej się o wydanie

zezwolenia na kierowanie pojazdem uprzywilejowanym ochotniczej straży pożarnej jest

finansowane z budżetu gminy.

1.

Uprawniony psycholog, po przeprowadzeniu badania psychologicznego w zakresie psychologii

transportu, wydaje osobie badanej orzeczenie psychologiczne o istnieniu lub braku

przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem lub wykonywania odpowiednich

czynności, o których mowa w art. 82 ust. 2, zwane dalej „orzeczeniem psychologicznym”.

2.

Osoba badana lub podmiot kierujący na badania, którzy nie zgadzają się z treścią orzeczenia

psychologicznego, mogą wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania psychologicznego

do wojewódzkiego ośrodka medycyny pracy, właściwego ze względu na miejsce zamieszkania

osoby badanej. Ponowne badanie przeprowadza się na koszt osoby badanej, z wyjątkiem

badań, o których mowa w art. 229 Kodeksu pracy.

3.

Wniosek o przeprowadzenie ponownego badania psychologicznego w zakresie psychologii

transportu składa się pisemnie, w terminie 14 dni od dnia otrzymania orzeczenia psychologicznego,

za pośrednictwem uprawnionego psychologa, który je wydał.

4.

Orzeczenie psychologiczne wydane po przeprowadzeniu ponownego badania psychologicznego

jest ostateczne.

5.

W przypadku gdy orzeczenie psychologiczne zawiera przeciwwskazania, o których mowa

w ust. 1, kopię orzeczenia uprawniony psycholog przesyła

1)

jednostce wykonującej ponowne badanie, jeżeli osoba złożyła lub podmiot złożył wniosek

o przeprowadzenie ponownego badania psychologicznego;

2)

staroście właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania osoby badanej, po upływie

14 dni od daty badania, jeżeli osoba badana nie złożyła wniosku o przeprowadzenie

ponownego badania albo orzeczenie psychologiczne zostało wydane w wyniku ponownego

badania.

6.

W przypadku, o którym mowa w ust. 3, do kopii orzeczenia psychologicznego uprawniony

psycholog załącza kopię dokumentacji związanej z przeprowadzonym badaniem.

7.

W stosunku do osób, o których mowa w art. 10 ust. 3, w przypadku określonym w ust.

5 pkt 2, kopię orzeczenia psychologicznego przesyła się marszałkowi województwa mazowieckiego.

1.

Działalność gospodarcza w zakresie prowadzenia pracowni psychologicznej wykonującej

badania psychologiczne w zakresie psychologii transportu jest działalnością regulowaną

w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej i wymaga uzyskania wpisu do rejestru przedsiębiorców prowadzących pracownię psychologiczną.

2.

Pracownię psychologiczną może prowadzić przedsiębiorca, który

1)

posiada zestaw metod badawczych i urządzeń, określonych metodyką, oraz warunki lokalowe,

gwarantujące wykonywanie badań psychologicznych, zgodnie ze standardami określonymi

w metodyce;

2)

zatrudnia co najmniej jednego uprawnionego psychologa lub sam jest takim psychologiem;

3)

nie był prawomocnie skazany za przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia korzyści

majątkowej lub przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów - dotyczy osoby fizycznej

lub członków organów osoby prawnej.

3.

Organem właściwym do prowadzenia rejestru przedsiębiorców prowadzących pracownię psychologiczną

jest marszałek województwa właściwy ze względu na miejsce prowadzenia działalności.

4.

Wpis do rejestru przedsiębiorców prowadzących pracownię psychologiczną jest dokonywany

na wniosek przedsiębiorcy zawierający następujące dane

1)

firmę przedsiębiorcy oraz oznaczenie jego adresu i siedziby albo miejsca zamieszkania;

2)

numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym - o ile taki numer

jest wymagany;

3)

numer identyfikacji podatkowej (NIP) przedsiębiorcy - o ile taki posiada;

4)

numer identyfikacji statystycznej (REGON) - o ile taki numer przedsiębiorca posiada;

5)

oznaczenie i adres pracowni psychologicznej;

6)

imię i nazwisko uprawnionego psychologa prowadzącego w pracowni psychologicznej badania

psychologiczne wraz z jego numerem ewidencyjnym.

5.

Do wniosku o wpis do rejestru przedsiębiorców prowadzących pracownię psychologiczną

przedsiębiorca jest obowiązany dołączyć oświadczenie następującej treści

„

Oświadczam, że

1)

dane zawarte we wniosku o wpis do rejestru przedsiębiorców prowadzących pracownię

psychologiczną są kompletne i zgodne z prawdą;

2)

znane mi są i spełniam warunki wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia

pracowni psychologicznych, określone w ustawie z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.

”

.

6.

Oświadczenie powinno również zawierać

1)

firmę przedsiębiorcy oraz oznaczenie jego adresu i siedziby albo miejsca zamieszkania;

2)

oznaczenie miejsca i datę złożenia oświadczenia;

3)

podpis osoby uprawnionej do reprezentowania przedsiębiorcy, z podaniem imienia i nazwiska

oraz pełnionej funkcji.

7.

W rejestrze przedsiębiorców prowadzących pracownię psychologiczną umieszcza się dane,

o których mowa w ust. 4, z wyjątkiem adresu zamieszkania, jeżeli jest on inny niż

adres siedziby, oraz jego numer w tym rejestrze i numer ewidencyjny pracowni psychologicznej.

8.

Marszałek województwa dokonuje wpisu do rejestru przedsiębiorców prowadzących pracownię

psychologiczną, za opłatą oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej, i wydaje zaświadczenie

o dokonaniu wpisu.

9.

Przedsiębiorca jest obowiązany złożyć marszałkowi województwa, który wpisał go do

rejestru przedsiębiorców prowadzących pracownię psychologiczną, pisemną informację

o wszelkich zmianach danych w zakresie, o którym mowa w ust. 4, w terminie 14 dni

od dnia ich wystąpienia.

10.

Opłata, o której mowa w ust. 8, z wyjątkiem opłaty ewidencyjnej, stanowi dochód samorządu

województwa.

1.

Jednostka organizacyjna podległa Ministrowi Obrony Narodowej, jednostka organizacyjna

służb podległych lub nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych

lub zakład opieki zdrowotnej nadzorowany przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych

oraz jednostka sektora finansów publicznych mogą prowadzić pracownię psychologiczną

w zakresie określonym odpowiednio w art. 83 ust. 1 po spełnieniu wymagań, o których

mowa w art. 85 ust. 2 pkt 1 i 2.

2.

Jednostki, o których mowa w ust. 1, zawiadamiają marszałka województwa o rozpoczęciu

działalności pracowni psychologicznych najpóźniej na 14 dni przed dniem jej rozpoczęcia.

3.

W zawiadomieniu, o którym mowa w ust. 2, określa się

1)

nazwę jednostki oraz oznaczenie jej adresu i siedziby;

2)

oznaczenie i adres pracowni psychologicznej;

3)

imiona i nazwiska uprawnionych psychologów wykonujących badania psychologiczne wraz

z ich numerami ewidencyjnymi.

4.

Marszałek województwa prowadzi ewidencję jednostek, o których mowa w ust. 1. W ewidencji

umieszcza się dane, o których mowa w ust. 3, numer jednostki w tej ewidencji oraz

numer ewidencyjny pracowni psychologicznej.

5.

Marszałek województwa wpisuje do ewidencji jednostki, o których mowa w ust. 1, po

otrzymaniu zawiadomienia.

6.

Jednostki, o których mowa w ust. 1, są obowiązane przekazywać marszałkowi województwa

informacje w formie pisemnej

1)

o zmianie danych, o których mowa w ust. 3 - w terminie 14 dni od dnia ich zmiany;

2)

o zakończeniu działalności w zakresie prowadzenia pracowni psychologicznej - w terminie

14 dni od dnia jej zakończenia.

7.

Marszałek województwa, w drodze decyzji administracyjnej, skreśla jednostki, o których

mowa w ust. 1, z ewidencji, o której mowa w ust. 4

1)

z urzędu;

2)

na wniosek Ministra Obrony Narodowej.

1.

Badania psychologiczne w zakresie psychologii transportu są wykonywane przez uprawnionego

psychologa.

2.

Uprawnionym psychologiem jest osoba, która

1)

posiada tytuł zawodowy magistra uzyskany na kierunku psychologia;

2)

ukończyła z wynikiem pozytywnym podyplomowe studia w zakresie psychologii transportu

prowadzone przez uczelnię prowadzącą studia wyższe na kierunku psychologia;

3)

nie była skazana prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia

korzyści majątkowej lub przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów;

4)

została wpisana do ewidencji uprawnionych psychologów.

3.

Ewidencję uprawnionych psychologów prowadzi marszałek województwa właściwy ze względu

na miejsce zamieszkania, który

1)

wpisuje, w drodze decyzji administracyjnej, do ewidencji, za opłatą oraz po uiszczeniu

opłaty ewidencyjnej, osobę spełniającą warunki, o których mowa w ust. 2 pkt 1-3;

2)

wydaje zaświadczenie o wpisie do ewidencji;

3)

nadaje numer ewidencyjny uprawnionemu psychologowi;

4)

odmawia wpisu do ewidencji, w drodze decyzji administracyjnej, w przypadku osoby

a)

niespełniającej wymagań, o których mowa w ust. 2 pkt 1-3,

b)

skreślonej z ewidencji w związku ze stwierdzeniem rażących nieprawidłowości w wykonywaniu

lub dokumentowaniu badań psychologicznych - w okresie, o którym mowa w art. 88 ust.

8,

c)

wobec której orzeczono, prawomocnym wyrokiem sądu środek karny w postaci zakazu wykonywania

zawodu psychologa - w okresie obowiązywania tego zakazu,

d)

którą pozbawiono prawa wykonywania zawodu psychologa prawomocnym orzeczeniem komisji

dyscyplinarnej, o której mowa w ustawie z dnia 8 czerwca 2001 r. o zawodzie psychologa i samorządzie zawodowym psychologów

(Dz. U. poz. 763 i 1798 oraz z 2009 r. poz. 120 i 753).

4.

W ewidencji umieszcza się następujące dane uprawnionego psychologa

1)

numer ewidencyjny;

2)

imię i nazwisko;

3)

numer PESEL, a w przypadku osoby nieposiadającej numeru PESEL - serię, numer i nazwę

dokumentu potwierdzającego tożsamość oraz nazwę państwa, które wydało ten dokument;

4)

adres zamieszkania;

5)

oznaczenie pracowni psychologicznej, w której wykonuje on badania;

6)

datę wydania zaświadczenia o wpisie do ewidencji.

5.

Opłata, o której mowa w ust. 3 pkt 1, z wyjątkiem opłaty ewidencyjnej, stanowi dochód

samorządu województwa.

6.

Uprawniony psycholog jest obowiązany

1)

przekazać marszałkowi województwa

a)

oznaczenie pracowni psychologicznej, w której wykonuje badania - najpóźniej do dnia

rozpoczęcia badań,

b)

informację o zmianie danych, o których mowa w ust. 4 pkt 2-5 - w terminie 14 dni od

dnia ich zmiany;

2)

poszerzać wiedzę zawodową i podnosić kwalifikacje;

3)

posiadać podczas wykonywania badań zaświadczenie o wpisie do ewidencji oraz okazywać

je na żądanie uprawnionego podmiotu.

1.

Marszałek województwa sprawuje nadzór nad przeprowadzaniem badań psychologicznych

w zakresie psychologii transportu, z zastrzeżeniem art. 89 ust. 1.

2.

W ramach sprawowanego nadzoru marszałek województwa

1)

rozpatruje skargi;

2)

przeprowadza kontrolę w zakresie

a)

trybu, zakresu i sposobu przeprowadzania badań psychologicznych określonych w przepisach

wydanych na podstawie art. 90 ust. 1 pkt 1,

b)

prowadzonej dokumentacji,

c)

wydawanych orzeczeń,

d)

warunków lokalowych,

e)

spełniania przez uprawnionego psychologa warunków, o których mowa w art. 87 ust. 2

i ust. 3 pkt 4 lit. c i d;

3)

w przypadku stwierdzenia naruszeń warunków wykonywania działalności wyznacza termin

ich usunięcia;

4)

wydaje decyzję administracyjną o zakazie prowadzenia pracowni psychologicznej w zakresie

psychologii transportu;

5)

wydaje decyzję administracyjną o skreśleniu psychologa z ewidencji uprawnionych psychologów.

3.

Kontrolę, o której mowa w ust. 2 pkt 2, przeprowadza z upoważnienia marszałka województwa

uprawniony psycholog.

4.

Marszałek województwa wydaje decyzję administracyjną o zakazie prowadzenia przez przedsiębiorcę

pracowni psychologicznej w zakresie psychologii transportu, skreślając przedsiębiorcę

z rejestru przedsiębiorców prowadzących pracownię psychologiczną, jeżeli przedsiębiorca

1)

złożył oświadczenie, o którym mowa w art. 85 ust. 5, niezgodne ze stanem faktycznym;

2)

nie usunął naruszeń warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia

pracowni psychologicznej w wyznaczonym przez marszałka województwa terminie;

3)

rażąco naruszył warunki wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia

pracowni psychologicznej.

5.

Rażącym naruszeniem warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia

pracowni psychologicznej jest

1)

przeprowadzanie badań psychologicznych w zakresie psychologii transportu niezgodnie

z przepisami wydanymi na podstawie art. 90;

2)

wydawanie orzeczeń psychologicznych niezgodnych ze stanem faktycznym;

3)

odmowa poddania się kontroli, o której mowa w ust. 2 pkt 2.

6.

Marszałek województwa wydaje decyzję administracyjną o skreśleniu psychologa z ewidencji,

w przypadku

1)

śmierci psychologa;

2)

niespełnienia przez niego co najmniej jednego z wymagań określonych w art. 87 ust.

2 pkt 1-3;

3)

stwierdzenia

a)

wielokrotnego przeprowadzenia badań psychologicznych niezgodnie z obowiązującymi przepisami,

b)

potwierdzenia nieprawdy w dokumentacji dotyczącej badań psychologicznych;

4)

orzeczenia wobec niego prawomocnym wyrokiem sądu środka karnego w postaci zakazu wykonywania

zawodu psychologa - w okresie obowiązywania tego zakazu;

5)

pozbawienia go prawa wykonywania zawodu psychologa prawomocnym orzeczeniem komisji

dyscyplinarnej, o której mowa w ustawie z dnia 8 czerwca 2001 r. o zawodzie psychologa i samorządzie zawodowym psychologów.

7.

Marszałek województwa skreśla psychologa z ewidencji

1)

z urzędu;

2)

na uzasadniony wniosek Ministra Obrony Narodowej.

8.

W przypadku skreślenia psychologa z ewidencji, z przyczyn określonych w ust. 6 pkt

3, ponowny wpis do ewidencji nie może być dokonany wcześniej niż po upływie 2 lat

od dnia, w którym decyzja administracyjna o skreśleniu stała się ostateczna.

9.

Nadzór nad jednostkami, o których mowa w art. 83 ust. 1 pkt 3 i 4, sprawuje marszałek

województwa.

1.

Nadzór nad jednostką, o której mowa w art. 83 ust. 1 pkt 2, sprawuje Minister Obrony

Narodowej.

2.

Minister Obrony Narodowej w ramach nadzoru

1)

rozpatruje skargi dotyczące pracowni psychologicznych;

2)

przeprowadza kontrolę pracowni psychologicznych;

3)

występuje do marszałka województwa z wnioskiem o

a)

skreślenie jednostki z ewidencji jednostek prowadzących pracownię psychologiczną,

b)

wydanie decyzji o skreśleniu psychologa, z przyczyn określonych w art. 88 ust. 6 pkt

3, z ewidencji uprawnionych psychologów.

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu

określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe warunki, tryb, zakres i sposób przeprowadzania badań psychologicznych

w zakresie psychologii transportu i wydawania orzeczeń psychologicznych;

2)

metodykę przeprowadzania badań psychologicznych, o której mowa w art. 85 ust. 2 pkt

1;

3)

sposób postępowania z dokumentacją związaną z badaniami psychologicznymi w zakresie

psychologii transportu oraz wzory stosowanych dokumentów;

4)

wzór zaświadczenia o wpisie do ewidencji uprawnionych psychologów;

5)

wzór zaświadczenia o wpisie do rejestru przedsiębiorców prowadzących pracownię psychologiczną;

6)

szczegółowe warunki, jakie musi spełniać pracownia psychologiczna;

7)

wysokości opłat

a)

za badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu, przy czym wysokość opłaty

nie może przekroczyć 200 zł,

b)

za wpis do rejestru przedsiębiorców, przy czym wysokość opłaty nie może przekroczyć

600 zł,

c)

za wpis do ewidencji uprawnionych psychologów, przy czym wysokość opłaty nie może

przekroczyć 50 zł.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, uwzględnia się w szczególności

1)

konieczność zapewnienia odpowiednich warunków do wykonywania niezbędnego zakresu badań

psychologicznych w zakresie psychologii transportu;

2)

konieczność zapewnienia wysokiego standardu badań;

3)

konieczność zapewnienia prawidłowego obiegu dokumentów;

4)

wysokość rzeczywistych kosztów związanych z przeprowadzaniem badań psychologicznych

w zakresie psychologii transportu oraz prowadzeniem rejestru i ewidencji.

1.

Okres próbny dla osoby, która po raz pierwszy uzyskała prawo jazdy kategorii B, trwa

2 lata, począwszy od dnia, w którym został jej wydany ten dokument.

2.

W okresie próbnym kierowca jest obowiązany

1)

odbyć między 4 a 8 miesiącem, licząc od dnia otrzymania prawa jazdy

a)

kurs dokształcający w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego,

b)

praktyczne szkolenie w zakresie zagrożeń w ruchu drogowym;

2)

przedstawić staroście zaświadczenia o ukończeniu szkolenia i kursu, o których mowa

w pkt 1, przed upływem 8 miesiąca, licząc od dnia otrzymania prawa jazdy;

3)

kierować wyłącznie pojazdem samochodowym oznakowanym z tyłu i z przodu okrągłą nalepką

barwy białej z zielonym symbolem liścia klonowego - przez pierwsze 8 miesięcy tego

okresu.

3.

W okresie próbnym, przed upływem 8 miesiąca, licząc od dnia otrzymania prawa jazdy,

kierującemu pojazdem zabrania się

1)

przekraczania prędkości 50 km/h na obszarze zabudowanym, 80 km/h poza obszarem zabudowanym

oraz 100 km/h na autostradzie i drodze ekspresowej dwujezdniowej;

2)

kierowania pojazdem nieoznakowanym w sposób, o którym mowa w ust. 2 pkt 3;

3)

podejmowania pracy zarobkowej w charakterze kierowcy pojazdu określonego w prawie

jazdy kategorii B;

4)

osobistego wykonywania działalności gospodarczej polegającej na kierowaniu pojazdem

określonym dla prawa jazdy kategorii B.

4.

Przepis ust. 3 pkt 3 i 4 nie dotyczy osób, które uzyskały kwalifikację wstępną lub

kwalifikację wstępną przyśpieszoną, określonych w przepisach rozdziału 7a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.

5.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do osób, które uzyskały prawo jazdy kategorii

B

1)

po uprzednim cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w trybie art. 103 ust.

1 pkt 2 lub 3;

2)

w trybie określonym w art. 14, w przypadku gdy

a)

wydanie polskiego prawa jazdy nastąpiło w okresie krótszym niż 2 lata od dnia wydania

zagranicznego prawa jazdy, począwszy od tego dnia,

b)

ustalenie dnia wydania zagranicznego prawa jazdy nie jest możliwe, począwszy od dnia

wydania polskiego prawa jazdy.

1.

Starosta wydaje decyzję administracyjną o przedłużeniu okresu próbnego

1)

o kolejne 2 lata, jeżeli w trakcie jego trwania kierowca popełnił dwa wykroczenia

przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji stwierdzone w tym okresie mandatem karnym,

prawomocnym wyrokiem sądu lub orzeczeniem organu orzekającego w sprawie o naruszenie

w postępowaniu dyscyplinarnym;

2)

o czas zatrzymania prawa jazdy w przypadku, o którym mowa w art. 102 ust. 1 pkt 3.

2.

Administrator centralnej ewidencji kierowców przekazuje niezwłocznie staroście informację

o popełnieniu przez kierowcę dwóch wykroczeń przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji

stwierdzonych w tym okresie mandatami karnymi lub prawomocnymi wyrokami sądów, będących

podstawą przedłużenia okresu próbnego.

3.

Starosta przesyła niezwłocznie informację o popełnieniu przez kierowcę dwóch wykroczeń

przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji stwierdzonych w tym okresie mandatami karnymi

lub prawomocnymi wyrokami sądów, podając datę oraz termin przedłużenia okresu próbnego

1)

kierowcy;

2)

administratorowi centralnej ewidencji kierowców.

4.

Przez wykroczenia, o których mowa w ust. 1 pkt 1, rozumie się czyny popełnione przez

kierującego pojazdem silnikowym lub motorowerem określone w

1)

art. 86 § 1 lub 2, art. 87 § 1, art. 92a w przypadku niestosowania się do ograniczenia

prędkości i jej przekroczenia o ponad 30 km/h lub art. 98 ustawy z dnia 20 maja 1971 r.

- Kodeks wykroczeń

(Dz. U. z 2015 r. poz. 1094, 1485, 1634 i 1707);

2)

art. 90, art. 92 § 1 lub 2 lub art. 97 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń, w związku z niestosowaniem się odpowiednio do

a)

art. 24 ust. 5, 7 lub 11 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym lub znaków drogowych zabraniających wyprzedzania,

b)

art. 25 ust. 1-3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym lub znaków drogowych regulujących pierwszeństwo przejazdu, sygnałów świetlnych zakazujących

wjazdu za sygnalizator lub poleceń i sygnałów dawanych przez osoby kierujące ruchem

lub uprawnione do jego kontroli, lub

c)

art. 26 ust. 1-3 i 7, art. 27 ust. 1, 1a i 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo

o ruchu drogowym.

1.

Kurs dokształcający w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego, o którym mowa w art.

91 ust. 2 pkt 1 lit. a, prowadzi wojewódzki ośrodek ruchu drogowego.

2.

Kurs dokształcający w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego jest prowadzony w formie

zajęć o charakterze teoretycznym, trwających 2 godziny, i obejmuje w szczególności

przedstawienie

1)

czynników mających wpływ na bezpieczeństwo ruchu drogowego;

2)

problematyki wypadków drogowych;

3)

psychologicznych aspektów kierowania pojazdem i uczestnictwa w ruchu drogowym.

3.

Wojewódzki ośrodek ruchu drogowego wydaje zaświadczenie o ukończeniu kursu kierowcy,

który uczestniczył we wszystkich przewidzianych w programie zajęciach.

4.

Kurs dokształcający w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego jest prowadzony za opłatą.

5.

Opłata, o której mowa w ust. 4, stanowi przychód wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego.

1.

Praktyczne szkolenie w zakresie zagrożeń w ruchu drogowym, o którym mowa w art. 91

ust. 2 pkt 1 lit. b, prowadzi odpłatnie ośrodek doskonalenia techniki jazdy.

2.

Praktyczne szkolenie w zakresie zagrożeń w ruchu drogowym jest przeprowadzane w formie

ćwiczeń praktycznych, trwających 1 godzinę, i ma na celu

1)

uświadomienie niebezpieczeństw wynikających z nadmiernej i niedostosowanej do warunków

ruchu prędkości;

2)

kształtowanie postawy defensywnej u osoby szkolonej.

3.

Ośrodek doskonalenia techniki jazdy wydaje zaświadczenie o ukończeniu szkolenia kierowcy,

który uczestniczył we wszystkich przewidzianych w programie zajęciach.

1.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe programy

a)

kursu dokształcającego w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego,

b)

praktycznego szkolenia w zakresie zagrożeń w ruchu drogowym;

2)

wzory dokumentów związanych z przeprowadzaniem szkolenia i kursu, o których mowa w

pkt 1, a w szczególności wzory zaświadczeń o ich ukończeniu;

3)

wysokość opłaty za kurs dokształcający w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego,

przy czym jej wysokość nie może przekroczyć 100 zł;

4)

wysokość opłaty za praktyczne szkolenie w zakresie zagrożeń w ruchu drogowym, przy

czym jej wysokość nie może przekroczyć 200 zł.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, należy uwzględnić

1)

okoliczności, przyczyny wypadków drogowych i ich konsekwencje oraz konieczność przeciwdziałania

wypadkom drogowym;

2)

potrzebę ujednolicenia dokumentów stosowanych w związku z przeprowadzaniem szkolenia

i kursu;

3)

koszty rzeczowe i osobowe związane z przeprowadzaniem zajęć.

1.

Kierowca i osoba posiadająca pozwolenie na kierowanie tramwajem podlegają nadzorowi

w zakresie

1)

przestrzegania przepisów ruchu drogowego;

2)

spełniania wymagań określonych dla uzyskania i posiadania dokumentu stwierdzającego

posiadanie uprawnienia do kierowania pojazdem lub tramwajem.

2.

Nadzór sprawują

1)

organy kontroli ruchu drogowego - w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1;

2)

starosta - w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2.

3.

Nadzór, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, w stosunku do osoby, o której mowa w art. 10

ust. 3, sprawuje marszałek województwa mazowieckiego.

1.

Starosta właściwy ze względu na miejsce zamieszkania osoby posiadającej prawo jazdy

wydane przez państwo członkowskie Unii Europejskiej wymieni z urzędu to prawo jazdy

na polskie krajowe prawo jazdy w przypadku

1)

wydania wyroku sądu, który orzekł zakaz prowadzenia pojazdów, postanowienia sądu lub

postanowienia prokuratora o zatrzymaniu prawa jazdy;

2)

otrzymania od organu kontroli ruchu drogowego wniosku o skierowanie osoby na badanie

lekarskie lub na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu;

3)

zaistnienia przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 99 ust. 1.

2.

Osobie, o której mowa w art. 10 ust. 3, wymiany prawa jazdy dokonuje marszałek województwa

mazowieckiego.

3.

Do wymiany, o której mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy art. 11 i 14.

4.

Wymienianego prawa jazdy nie wydaje się do czasu ustania przyczyny, która spowodowała

wymianę dokumentu.

1.

Kierowca lub osoba posiadająca pozwolenie na kierowanie tramwajem, która kierując

pojazdem popełniła naruszenie przepisów ruchu drogowego stwierdzone mandatem karnym,

prawomocnym wyrokiem sądu lub orzeczeniem organu orzekającego w sprawie o naruszenie

w postępowaniu dyscyplinarnym, otrzymuje punkty odpowiadające temu naruszeniu z dniem

uprawomocnienia się rozstrzygnięcia.

2.

Naruszeniu, o którym mowa w ust. 1, odpowiada określona liczba punktów w skali od

0 do 10 w zależności od stopnia zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego i wagi naruszenia.

3.

W przypadku jednoczesnego popełnienia kilku naruszeń przez osobę, o której mowa w

ust. 1, punkty im odpowiadające sumuje się. Jeżeli suma punktów odpowiadających naruszeniom

przekracza 10, osoba ta otrzymuje 10 punktów.

4.

Dane o naruszeniu, o którym mowa w ust. 1, są przekazywane do centralnej ewidencji

kierowców.

5.

Informacje o otrzymanej liczbie punktów zgromadzone w centralnej ewidencji kierowców

usuwa się

1)

z upływem roku od daty uprawomocnienia się rozstrzygnięcia;

2)

po uzyskaniu informacji o ukończeniu przez kierowcę kursu reedukacyjnego w zakresie

bezpieczeństwa ruchu drogowego;

3)

po uzyskaniu informacji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdem w trybie, o którym

mowa w art. 103 ust. 1 pkt 2.

6.

Dane o naruszeniu, o którym mowa w ust. 1, zgromadzone w centralnej ewidencji kierowców

usuwa się z upływem 5 lat od dnia uprawomocnienia się rozstrzygnięcia.

1.

Starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej

pozwolenie na kierowanie tramwajem na

1)

kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w formie egzaminu państwowego, jeżeli istnieją

uzasadnione zastrzeżenia co do ich kwalifikacji;

2)

badanie lekarskie, jeżeli

a)

kierowała pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka

działającego podobnie do alkoholu,

b)

istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia;

3)

badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu, jeżeli

a)

kierowała pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka

działającego podobnie do alkoholu,

b)

przekroczyła liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego,

c)

w okresie próbnym popełniła dwa wykroczenia przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji,

d)

kierując pojazdem spowodowała wypadek drogowy, w następstwie którego inna osoba poniosła

śmierć lub doznała obrażeń, o których mowa w art. 156 § 1 lub art. 157 § 1 Kodeksu karnego;

4)

kurs reedukacyjny w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego, z zastrzeżeniem ust.

3, jeżeli

a)

przekroczyła liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego,

b)

w okresie próbnym popełniła co najmniej dwa wykroczenia przeciwko bezpieczeństwu w

komunikacji;

5)

kurs reedukacyjny w zakresie problematyki przeciwalkoholowej i przeciwdziałania narkomanii,

jeżeli kierowała pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub

środka działającego podobnie do alkoholu.

2.

Starosta wydaje decyzję administracyjną, o której mowa w ust. 1

1)

z urzędu

a)

na podstawie informacji i ustaleń stanu faktycznego uzyskanych w ramach wykonywania

zadań własnych - w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. b,

b)

na podstawie informacji uzyskanych od administratora centralnej ewidencji kierowców

- w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 lit. a, pkt 3 lit. a-c oraz pkt 4 i 5,

c)

na podstawie zawiadomienia właściwych organów orzekających o niepełnosprawności lub

niezdolności do pracy - w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 lit. b;

2)

na wniosek organu kontroli ruchu drogowego lub dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu

drogowego - w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 i pkt 3 lit. b i d.

3.

Starosta przekazuje administratorowi centralnej ewidencji kierowców informację o

1)

wydaniu skierowania na odpowiedni kurs reedukacyjny i jego ukończeniu, o którym mowa

w ust. 1 pkt 4 i 5;

2)

wydaniu skierowania na badania i przeprowadzeniu badań, o których mowa w ust. 1 pkt

2 i 3.

4.

Nie stosuje się przepisu ust. 1 pkt 1 w przypadku, o którym mowa w art. 97 ust. 1

pkt 2 i 3.

5.

W przypadku osoby, o której mowa w art. 10 ust. 3, decyzję, o której mowa w ust. 1,

wydaje marszałek województwa mazowieckiego.

1.

Kurs reedukacyjny, o którym mowa w art. 99 ust. 1 pkt 4 lub 5, prowadzi, za opłatą,

wojewódzki ośrodek ruchu drogowego.

2.

Kurs reedukacyjny w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego jest prowadzony w formie

wykładów oraz zajęć warsztatowych i obejmuje w szczególności przedstawienie

1)

skutków wypadków drogowych;

2)

czynników mających wpływ na bezpieczeństwo ruchu drogowego;

3)

psychologicznych aspektów kierowania pojazdem i uczestnictwa w ruchu drogowym.

3.

Kurs reedukacyjny w zakresie problematyki przeciwalkoholowej i przeciwdziałania narkomanii

jest prowadzony w formie wykładów i obejmuje w szczególności przedstawienie

1)

skutków wypadków drogowych;

2)

wpływu alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu na funkcje percepcyjne

kierującego oraz na podejmowane przez niego decyzje w ruchu drogowym;

3)

psychologicznych aspektów kierowania pojazdem i uczestnictwa w ruchu drogowym.

4.

Kursy reedukacyjne, o których mowa w ust. 2 i 3, prowadzone są przez osoby posiadające

odpowiednią specjalistyczną wiedzę w tym zakresie.

5.

Wojewódzki ośrodek ruchu drogowego wydaje zaświadczenie o ukończeniu kursu reedukacyjnego

kierowcy, który uczestniczył we wszystkich przewidzianych w programie zajęciach.

6.

Opłata, o której mowa w ust. 1, stanowi przychód wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego.

1.

Osoba skierowana na kurs reedukacyjny, o którym mowa w art. 99 ust. 1 pkt 4 lub 5,

jest obowiązana do

1)

odbycia kursu w terminie miesiąca od dnia doręczenia decyzji administracyjnej o skierowaniu;

2)

przedstawienia staroście zaświadczenia o ukończeniu kursu w terminie 6 tygodni od

dnia doręczenia decyzji o skierowaniu;

3)

uiszczenia opłaty ewidencyjnej najpóźniej w dniu dostarczenia staroście zaświadczenia,

o którym mowa w pkt 2.

2.

Osoba skierowana na badanie, o którym mowa w art. 99 ust. 1 pkt 2 lub 3, jest obowiązana

do

1)

poddania się badaniu w terminie miesiąca od dnia doręczenia decyzji o skierowaniu;

2)

przedstawienia staroście odpowiedniego orzeczenia lekarskiego lub orzeczenia psychologicznego

w terminie 3 miesięcy od dnia doręczenia decyzji o skierowaniu;

3)

uiszczenia opłaty ewidencyjnej najpóźniej w dniu dostarczenia staroście odpowiedniego

orzeczenia, o którym mowa w pkt 2.

3.

Osoba, o której mowa w art. 10 ust. 3, przedstawia odpowiedni dokument, o którym mowa

w ust. 1 pkt 2 lub w ust. 2 pkt 2, marszałkowi województwa mazowieckiego.

1.

Starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na

kierowanie tramwajem, w przypadku gdy

1)

upłynął termin ważności prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem - jeżeli

dokument ten został przesłany przez organy kontroli ruchu drogowego;

2)

osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem nie przedstawiła

w wymaganym terminie zaświadczenia o ukończeniu

a)

kursu dokształcającego w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego, o którym mowa w

art. 91 ust. 2 pkt 1 lit. a,

b)

praktycznego szkolenia w zakresie zagrożeń w ruchu drogowym, o którym mowa w art.

91 ust. 2 pkt 1 lit. b,

c)

kursów reedukacyjnych, o których mowa w art. 99 ust. 1 pkt 4 lub 5;

3)

osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem nie przedstawiła

w wymaganym terminie orzeczenia

a)

o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, o którym

mowa w art. 79 ust. 2,

b)

o istnieniu lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem, o którym

mowa w art. 84 ust. 1;

4

kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze

zabudowanym;

5)

kierujący pojazdem silnikowym przewozi osoby w liczbie przekraczającej liczbę miejsc

określoną w dowodzie rejestracyjnym (pozwoleniu czasowym) lub wynikającą z konstrukcyjnego

przeznaczenia pojazdu niepodlegającego rejestracji; przepis nie dotyczy przewożenia

osób autobusem w publicznym transporcie zbiorowym w gminnych, powiatowych i wojewódzkich

przewozach pasażerskich w rozumieniu ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1867, 1920 i 1954 oraz z 2017 r. poz. 60 i 730), o ile w pojeździe przewidziane są miejsca stojące.

1a.

Przepisu ust. 1 pkt 5 nie stosuje się, jeżeli liczba przewożonych osób w sposób, o

którym mowa w tym przepisie, nie przekracza

1)

5 - w przypadku przewożenia ich autobusem;

2)

2 - w przypadku przewożenia ich samochodem osobowym, samochodem ciężarowym lub w przyczepie

ciągniętej przez ciągnik rolniczy lub pojazd wolnobieżny.

1b

Administrator centralnej ewidencji kierowców przekazuje staroście informacje w przypadkach,

o których mowa w ust. 1 pkt 4 i 5, będące podstawą wydania decyzji administracyjnej

o zatrzymaniu prawa jazdy.

1c

Starosta wydaje decyzję, o której mowa w ust. 1 pkt 4 lub 5, na okres 3 miesięcy,

nadając jej rygor natychmiastowej wykonalności oraz zobowiązując kierującego do zwrotu

prawa jazdy, jeżeli dokument ten nie został zatrzymany w trybie art. 135 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.

1d

Jeżeli osoba kierowała pojazdem silnikowym pomimo wydania decyzji administracyjnej

o zatrzymaniu jej prawa jazdy na podstawie ust. 1 pkt 4 lub 5 albo zatrzymania prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1a

ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, starosta wydaje decyzję administracyjną o przedłużeniu okresu, na który zatrzymano

prawo jazdy, do 6 miesięcy. Jeżeli decyzja, o której mowa w ust. 1c, nie została jeszcze

wydana, starosta wydaje tę decyzję na okres 6 miesięcy.

1e.

Okres, o którym mowa w ust. 1c i 1d, oblicza się na zasadach określonych w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, przy czym dla ustalenia początku okresu jest właściwa data zwrotu dokumentu do organu

właściwego w sprawach wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania

pojazdami, a w przypadku zatrzymania prawa jazdy w trybie art. 135 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - data tej czynności. Jeżeli w chwili wydawania decyzji, o której mowa w ust. 1 pkt

4 lub 5, prawo jazdy było już w posiadaniu starosty z innego tytułu, okres zatrzymania

prawa jazdy liczy się od dnia wydania tej decyzji.

2.

Zwrot zatrzymanego prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem następuje po

ustaniu przyczyny zatrzymania oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej. Jeżeli od dnia

zatrzymania prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem upłynął okres przekraczający

rok, warunkiem wydania prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem jest uzyskanie

pozytywnego wyniku kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji.

3.

Jeżeli sprawa o naruszenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 4 lub 5, została skierowana

do rozpoznania przez sąd lub organ orzekający o sprawie w postępowaniu dyscyplinarnym

i nie zakończyła się prawomocnym rozstrzygnięciem w okresie 3 miesięcy od dnia zatrzymania

dokumentu, a w przypadku, o którym mowa w ust. 1d - w okresie 6 miesięcy, podlega

on zwrotowi.

1.

Starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami

w przypadku

1)

stwierdzenia

a)

na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania

pojazdem,

b)

na podstawie orzeczenia psychologicznego istnienia przeciwwskazań psychologicznych

do kierowania pojazdem,

c)

utraty kwalifikacji, na podstawie wyniku egzaminu państwowego przeprowadzonego w trybie

art. 49 ust. 1 pkt 2 i 3,

d)

niezgłoszenia się we wskazanym terminie na egzamin państwowy który miał być przeprowadzony

w trybie art. 49 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 lit. b;

2)

ponownego przekroczenia liczby 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu

drogowego w okresie 5 lat od dnia wydania skierowania na kurs reedukacyjny, o którym

mowa w art. 99 ust. 1 pkt 4 lit. a;

3)

popełnienia w okresie próbnym trzech wykroczeń przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji

lub jednego przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji;

4)

orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów;

5

kierowania pojazdem silnikowym w przedłużonym okresie, o którym mowa w art. 102 ust.

1d;

6)

uchylenia sposobu wykonywania zakazu prowadzenia pojazdów na podstawie art. 182a § 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy.

2.

Administrator centralnej ewidencji kierowców przekazuje staroście dane w przypadkach,

o których mowa w ust. 1 pkt 2-6, będące podstawą decyzji administracyjnej o cofnięciu

uprawnień do kierowania pojazdami.

3.

Starosta wydaje decyzję administracyjną o przywróceniu uprawnień do kierowania pojazdami

po ustaniu przyczyn, które spowodowały jego cofnięcie, oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej.

3a.

Przywrócenie uprawnień następuje również w przypadku orzeczenia sądu o wykonywaniu

zakazu prowadzenia pojazdów w postaci, o której mowa w art. 182a § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy. Wydając decyzję o przywróceniu uprawnienia do kierowania pojazdami, starosta wpisuje

do prawa jazdy informację o ograniczeniu, o którym mowa w art. 13 ust. 5 pkt 7. Wpis

dokonywany jest z urzędu, na okres trwania zakazu prowadzenia pojazdów, po uiszczeniu

przez osobę ubiegającą się o przywrócenie uprawnienia opłaty, o której mowa w art.

10 ust. 1, oraz opłaty ewidencyjnej.

4.

Przepisu ust. 3 nie stosuje się w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 2, 3 i

5.

5.

Uprawnienia do kierowania pojazdami wynikające z pozwolenia wojskowego cofa lub przywraca

dowódca jednostki wojskowej, w której żołnierz pełni służbę.

6.

Decyzję administracyjną o cofnięciu lub przywróceniu uprawnienia do kierowania pojazdami

osobom, o których mowa w art. 10 ust. 3, wydaje marszałek województwa mazowieckiego.

Osoba, w stosunku do której została wydana decyzja o cofnięciu uprawnienia do kierowania

pojazdami, odpowiednio w trybie art. 103 ust. 1 pkt 2, 3 lub 5, może uzyskać uprawnienie

do kierowania pojazdami po ponownym spełnieniu wszystkich wymagań stawianych osobie

po raz pierwszy ubiegającej się o uprawnienie do kierowania pojazdami.

1.

Uprawnienia do kierowania pojazdami osoby, której zatrzymano dokument stwierdzający

uprawnienie do kierowania pojazdami w trybie art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, ulegają zawieszeniu na okres od dnia zatrzymania dokumentu przez uprawniony organ

do dnia wydania postanowienia o zatrzymaniu prawa jazdy.

2.

Do osób, o których mowa w ust. 1, których uprawnienia zostały zawieszone, stosuje

się przepisy dotyczące cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami.

1.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

informatyzacji, ministrem właściwym do spraw transportu oraz Ministrem Sprawiedliwości

określi, w drodze rozporządzenia, sposób punktowania i liczbę punktów odpowiadających

naruszeniu przepisów ruchu drogowego, o których mowa w art. 98.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, uwzględnia się w szczególności konieczność

dyscyplinowania kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy, zapobiegania

wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego oraz zapobiegania uczestnictwu

w ruchu drogowym sprawców wielokrotnych naruszeń przepisów ruchu drogowego.

2a

Minister właściwy do spraw informatyzacji określi, w drodze rozporządzenia, warunki

i tryb przekazywania staroście informacji, o których mowa w art. 92 ust. 2, art. 99

ust. 2 pkt 1 lit. b oraz w art. 103 ust. 2, uwzględniając potrzebę ujednolicenia w

skali kraju systemu przekazywania informacji.

3.

Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowy program kursu reedukacyjnego w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego,

o którym mowa w art. 99 ust. 1 pkt 4;

2)

wysokość opłaty za kurs, o którym mowa w art. 99 ust. 1 pkt 4, przy czym jej wysokość

nie może przekroczyć 500 zł;

3)

wzór zaświadczenia o ukończeniu kursu reedukacyjnego w zakresie bezpieczeństwa ruchu

drogowego.

4.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, uwzględnia się w szczególności konieczność

skutecznego zapobiegania naruszeniom przepisów ruchu drogowego przez zmianę postaw

kierujących pojazdami oraz koszty rzeczowe i osobowe związane z przeprowadzaniem zajęć.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu,

określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowy program kursu reedukacyjnego w zakresie problematyki przeciwalkoholowej

i przeciwdziałania narkomanii, o którym mowa w art. 99 ust. 1 pkt 5;

2)

wysokość opłaty za kurs, o którym mowa w art. 99 ust. 1 pkt 5, przy czym jej wysokość

nie może przekroczyć 500 zł;

3)

wzór zaświadczenia o ukończeniu kursu reedukacyjnego w zakresie problematyki przeciwalkoholowej

i przeciwdziałania narkomanii;

4)

szczegółowe warunki i tryb kierowania na badania lekarskie lub badania psychologiczne

w zakresie psychologii transportu oraz wzory dokumentów z tym związane.

6.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 5, uwzględnia się w szczególności

1)

znaczenie problematyki przeciwalkoholowej i przeciwdziałania narkomanii dla zmiany

postaw kierujących pojazdami;

2)

koszty rzeczowe i osobowe związane z przeprowadzaniem zajęć;

3)

potrzebę ujednolicenia i usprawnienia procedur administracyjnych i ujednolicenia dokumentów

związanych z kierowaniem na badania lekarskie lub badania psychologiczne w zakresie

psychologii transportu;

4)

potrzebę ujednolicenia dokumentów związanych z ukończeniem kursów reedukacyjnych.

1.

Kierować pojazdem uprzywilejowanym może osoba, która

1)

ukończyła 21 lat;

2)

posiada prawo jazdy odpowiedniej do rodzaju pojazdu kategorii;

3)

uzyskała orzeczenie

a)

lekarskie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem uprzywilejowanym,

b)

psychologiczne o braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem uprzywilejowanym;

4)

ukończyła kurs dla kierujących pojazdami uprzywilejowanymi;

5)

posiada zezwolenie na kierowanie pojazdem uprzywilejowanym w zakresie określonej kategorii

prawa jazdy.

2.

Przepisu ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do funkcjonariuszy, o których mowa w art. 8

ust. 3.

3

Przepisu ust. 1 pkt 4 nie stosuje się do funkcjonariuszy Państwowej Straży Pożarnej,

Policji, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Więziennej

i Inspekcji Transportu Drogowego oraz do kierujących pojazdami ochotniczych straży

pożarnych.

1.

Kursy dla kierujących pojazdami uprzywilejowanymi prowadzi ośrodek doskonalenia techniki

jazdy, o którym mowa w art. 112 ust. 1 pkt 2 lit. c.

2.

Kurs dla kierujących pojazdami uprzywilejowanymi jest prowadzony w zakresie kierowania

pojazdami określonymi w prawie jazdy kategorii

1)

A1, A2 i A;

2)

B1, B i B+E;

3)

C1, C1+E, C, C+E;

4)

D1, D1+E, D i D+E.

3.

W przypadku rozszerzania zakresu posiadanego zezwolenia zainteresowana osoba uczestniczy

jedynie w odpowiednim kursie uzupełniającym.

3a.

Przepisu ust. 3 nie stosuje się do funkcjonariuszy i kierujących, o których mowa w

art. 106 ust. 3.

4.

Kurs dla kierujących pojazdami uprzywilejowanymi obejmuje

1)

zajęcia teoretyczne w zakresie

a)

nauki podstaw techniki jazdy i taktyki jazdy w warunkach specjalnych,

b)

przepisów ruchu drogowego,

c)

problematyki

-

wypadków drogowych,

-

psychologii transportu

-

prowadzone w formie wykładów i ćwiczeń przez osoby posiadające specjalistyczną wiedzę

w tym zakresie;

2)

zajęcia praktyczne z techniki i taktyki jazdy w warunkach specjalnych;

3)

kontrolne sprawdzenie poziomu osiągniętej wiedzy i umiejętności w formie egzaminu.

5.

Kurs uzupełniający dla kierujących pojazdami uprzywilejowanymi obejmuje

1)

zajęcia teoretyczne i praktyczne uzupełniające wiedzę i umiejętności, o których mowa

w ust. 4 pkt 1 i 2, w zakresie właściwym dla danej kategorii prawa jazdy;

2)

kontrolne sprawdzenie poziomu osiągniętej wiedzy i umiejętności w formie egzaminu.

6.

Ośrodek doskonalenia techniki jazdy wydaje zaświadczenie o ukończeniu odpowiedniego

kursu dla kierujących pojazdami uprzywilejowanymi osobie, która

1)

uczestniczyła we wszystkich przewidzianych w programie zajęciach;

2)

złożyła z pozytywnym wynikiem egzamin, o którym mowa w ust. 4 pkt 3 lub ust. 5 pkt

2.

7.

(uchylony)

1.

Zezwolenie na kierowanie pojazdem uprzywilejowanym uprawnia do kierowania pojazdem

uprzywilejowanym określonym w prawie jazdy kategorii

1)

A1, A2 i A;

2)

B1, B i B+E;

3)

C1, C1+E, C, C+E;

4)

D1, D1+E, D i D+E.

2.

Kierujący pojazdem uprzywilejowanym jest obowiązany posiadać zezwolenie na kierowanie

pojazdem uprzywilejowanym i okazywać je na żądanie uprawnionego podmiotu.

1.

Starosta wydaje zezwolenie na kierowanie pojazdem uprzywilejowanym, w drodze decyzji

administracyjnej, za opłatą oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej, osobie, która

spełnia wymagania określone w art. 106 ust. 1 pkt 1-4, potwierdzone przedstawionym

1)

orzeczeniem lekarskim o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem uprzywilejowanym;

2)

orzeczeniem psychologicznym o braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania

pojazdem uprzywilejowanym;

3)

zaświadczeniem o ukończeniu kursu dla kierujących pojazdami uprzywilejowanymi.

1a.

Obowiązek przedstawienia zaświadczenia o ukończeniu kursu dla kierujących pojazdami

uprzywilejowanymi nie dotyczy funkcjonariuszy i kierujących, o których mowa w art.

106 ust. 3.

1b.

W stosunku do kierujących pojazdami ochotniczych straży pożarnych, o których mowa

w art. 106 ust. 3, dodatkowym warunkiem wydania zezwolenia na kierowanie pojazdem

uprzywilejowanym jest przedstawienie zaświadczenia wydanego przez podmiot, o którym

mowa w art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej

(Dz. U. z 2017 r. poz. 736), potwierdzającego, że osoba ma być kierującym pojazdem ochotniczej straży pożarnej.

2.

Starosta wydaje zezwolenie na kierowanie pojazdem uprzywilejowanym, określając

1)

zakres zezwolenia, o którym mowa w art. 108 ust. 1, odpowiadający

a)

rodzajowi ukończonego kursu, oraz

b)

zakresowi badań lekarskich i psychologicznych;

2)

ważność zezwolenia na okres 5 lat, nie dłużej jednak niż na okres wynikający z terminu

ważności orzeczenia lekarskiego i psychologicznego, o których mowa w ust. 1 pkt 1

i 2.

2a.

Do zezwolenia na kierowanie pojazdem uprzywilejowanym wydawanego funkcjonariuszom

i kierującym, o których mowa w art. 106 ust. 3, nie stosuje się ust. 2 pkt 1 lit.

a.

3.

Starosta przedłuża ważność zezwolenia na kierowanie pojazdem uprzywilejowanym, w drodze

decyzji administracyjnej, za opłatą, o której mowa w ust. 1, oraz po uiszczeniu opłaty

ewidencyjnej, na okres, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, po przedstawieniu orzeczenia

lekarskiego i orzeczenia psychologicznego wydanych na podstawie badań, o których mowa

w art. 75 ust. 1 pkt 6 oraz art. 82 ust. 1 pkt 6.

4.

Starosta rozszerza zakres zezwolenia na kierowanie pojazdem uprzywilejowanym, w drodze

decyzji, za opłatą, o której mowa w ust. 1, oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej,

odpowiednio do przedstawionego zaświadczenia o ukończeniu kursu uzupełniającego dla

kierujących pojazdami uprzywilejowanymi.

4a.

Obowiązek przedstawienia zaświadczenia o ukończeniu kursu uzupełniającego dla kierujących

pojazdami uprzywilejowanymi nie dotyczy funkcjonariuszy i kierujących, o których mowa

w art. 106 ust. 3.

4b.

W stosunku do funkcjonariuszy i kierujących, o których mowa w art. 106 ust. 3, rozszerzenie

zakresu zezwolenia, o którym mowa w ust. 4, następuje odpowiednio do przedstawionego

orzeczenia lekarskiego i orzeczenia psychologicznego, o których mowa w ust. 1 pkt

1 i 2.

5

Żołnierzom Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, funkcjonariuszom oraz pracownikom

Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu

Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Biura Ochrony Rządu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego,

Inspekcji Transportu Drogowego, Służby Więziennej, Straży Granicznej, Państwowej Straży

Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej, a także pracownikom wojska zezwolenie na kierowanie

pojazdem uprzywilejowanym wydaje nieodpłatnie odpowiedni organ jednostki, w której

osoby te pełnią służbę lub są zatrudnione. Przepisy ust. 1, 1a i 2-4b stosuje się

odpowiednio.

6.

Koszty zezwoleń na kierowanie pojazdami uprzywilejowanymi ochotniczych straży pożarnych

są finansowane z budżetu gminy.

7.

Opłata, o której mowa w ust. 1, z wyjątkiem opłaty ewidencyjnej, stanowi dochód powiatu.

Kierować pojazdem przewożącym wartości pieniężne albo inne przedmioty wartościowe

lub niebezpieczne, o których mowa w ustawie z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1432 i 2255 oraz z 2017 r. poz. 60), może osoba posiadająca odpowiedni stan zdrowia, kwalifikacje i umiejętności oraz

zezwolenie na kierowanie pojazdem przewożącym wartości pieniężne. Przepisy art. 106-109

stosuje się odpowiednio.

1.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe programy kursów dla kierowców pojazdów uprzywilejowanych i pojazdów przewożących

wartości pieniężne;

2)

szczegółowy tryb postępowania w sprawie wydania i przedłużenia zezwolenia dla kierowców

pojazdów uprzywilejowanych lub pojazdów przewożących wartości pieniężne;

3)

wzór zezwolenia na kierowanie pojazdem uprzywilejowanym i pojazdem przewożącym wartości

pieniężne oraz wzory innych dokumentów stosowanych w sprawach, o których mowa w pkt

2;

4)

wysokość opłaty za wydanie zezwolenia na kierowanie pojazdem uprzywilejowanym lub

pojazdem przewożącym wartości pieniężne, przy czym wysokość tej opłaty nie może przekraczać

100 zł.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, uwzględnia się

1)

konieczność właściwego przygotowania kierowców do warunków i zagrożeń związanych z

kierowaniem pojazdami uprzywilejowanymi i pojazdami przewożącymi wartości pieniężne;

2)

potrzebę ujednolicenia i usprawnienia procedur administracyjnych związanych z wydawaniem

i przedłużaniem zezwolenia dla kierowców pojazdów uprzywilejowanych lub pojazdów przewożących

wartości pieniężne;

3)

konieczność zabezpieczenia zezwolenia przed podrobieniem lub przerobieniem;

4)

koszty rzeczowe i osobowe związane z wydaniem zezwolenia.

1.

Szkolenie praktyczne osób posiadających uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym

jest prowadzone w

1)

ośrodku doskonalenia techniki jazdy stopnia podstawowego - w zakresie

a)

doskonalenia techniki jazdy kierowców posiadających prawo jazdy kategorii, A1, A2,

A, B1, B lub B+E,

b)

prowadzenia praktycznego szkolenia w zakresie zagrożeń w ruchu drogowym;

2)

ośrodku doskonalenia techniki jazdy stopnia wyższego - w zakresie

a)

określonym w pkt 1,

b)

doskonalenia techniki jazdy kierowców posiadających prawo jazdy kategorii C1, C1+E,

C, C+E, D1, D1+E, D lub D+E,

c)

prowadzenia kursu dla kierujących pojazdami uprzywilejowanymi, o którym mowa w art.

106 ust. 1 pkt 4,

d)

prowadzenia kursu dla osób ubiegających się o uprawnienia instruktora techniki jazdy.

2.

Ośrodek doskonalenia techniki jazdy stopnia wyższego może prowadzić zajęcia z jazdy

w warunkach specjalnych dla osób odbywających kwalifikację wstępną, kwalifikację wstępną

przyśpieszoną, kwalifikację wstępną uzupełniającą lub kwalifikację wstępną przyśpieszoną

uzupełniającą, pod warunkiem zawarcia umowy, o której mowa w art. 39g ust. 11 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.

3.

Zajęcia, o których mowa w ust. 2, mogą być prowadzone z osobami nieposiadającymi uprawnień

do kierowania pojazdem, o ile osoba prowadząca zajęcia posiada uprawnienia instruktora

lub jest instruktorem techniki jazdy od co najmniej 3 lat.

4.

Zajęcia, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b, pkt 2 lit. c oraz w ust. 2, są prowadzone

pojazdami wymaganymi dla tego rodzaju zajęć.

Ośrodek doskonalenia techniki jazdy jest prowadzony przez

1)

przedsiębiorcę;

2)

jednostkę wojskową - w zakresie szkolenia kierowców na potrzeby Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej

Polskiej;

3)

jednostkę organizacyjną służb podległych lub nadzorowanych przez ministra właściwego

do spraw wewnętrznych - w zakresie szkolenia kierowców na potrzeby tych służb.

1.

Działalność gospodarcza w zakresie prowadzenia ośrodka doskonalenia techniki jazdy

stanowi działalność regulowaną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej i wymaga uzyskania wpisu do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek doskonalenia

techniki jazdy.

2.

Ośrodek doskonalenia techniki jazdy może prowadzić przedsiębiorca, który

1)

posiada

a)

infrastrukturę techniczną,

b)

pojazdy do prowadzenia praktycznego szkolenia w zakresie zagrożeń w ruchu drogowym,

c)

pojazdy do prowadzenia kursów dla kierujących pojazdami uprzywilejowanymi - w przypadku

ośrodka doskonalenia techniki jazdy stopnia wyższego,

d)

warunki lokalowe i wyposażenie dydaktyczne

- pozwalające na bezpieczne i zgodne z wymaganymi warunkami przeprowadzanie zajęć;

2)

zapewnia prowadzenie zajęć przez instruktorów techniki jazdy;

3)

nie był prawomocnie skazany za przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia korzyści

majątkowej lub przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów - dotyczy osoby fizycznej

lub członków organów osoby prawnej.

1.

Organem prowadzącym rejestr przedsiębiorców prowadzących ośrodek doskonalenia techniki

jazdy jest wojewoda właściwy ze względu na miejsce wykonywania działalności objętej

wpisem.

2.

Wpis do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek doskonalenia techniki jazdy

jest dokonywany na wniosek przedsiębiorcy zawierający następujące dane

1)

firmę przedsiębiorcy oraz oznaczenie jego adresu i siedziby albo miejsca zamieszkania;

2)

numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym - o ile taki numer

przedsiębiorca posiada;

3)

numer identyfikacji podatkowej (NIP) przedsiębiorcy - o ile taki posiada;

4)

numer identyfikacji statystycznej (REGON) - o ile taki numer przedsiębiorca posiada;

5)

adres ośrodka doskonalenia techniki jazdy;

6)

zakres prowadzonego szkolenia, o którym mowa w art. 112 ust. 1 pkt 1 lub 2;

7)

imiona i nazwiska instruktorów techniki jazdy wraz z ich numerami ewidencyjnymi.

3.

Do wniosku o wpis do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek doskonalenia techniki

jazdy przedsiębiorca jest obowiązany dołączyć oświadczenie następującej treści

„

Oświadczam, że

1)

dane zawarte we wniosku o wpis do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek doskonalenia

techniki jazdy są kompletne i zgodne z prawdą;

2)

znane mi są i spełniam warunki wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia

ośrodka doskonalenia techniki jazdy, określone w ustawie z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.

”

.

4.

Oświadczenie, o którym mowa w ust. 3, powinno zawierać również

1)

firmę przedsiębiorcy oraz oznaczenie jego adresu i siedziby albo miejsca zamieszkania;

2)

oznaczenie miejsca i datę złożenia oświadczenia;

3)

podpis osoby uprawnionej do reprezentowania przedsiębiorcy, ze wskazaniem jej imienia

i nazwiska oraz pełnionej funkcji.

5.

W rejestrze przedsiębiorców prowadzących ośrodek doskonalenia techniki jazdy umieszcza

się dane przedsiębiorcy, o których mowa w ust. 2, z wyjątkiem adresu zamieszkania,

jeżeli jest on inny niż adres siedziby, oraz numer przedsiębiorcy w tym rejestrze.

6.

Wojewoda dokonuje wpisu do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek doskonalenia

techniki jazdy, za opłatą oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej, oraz wydaje zaświadczenie

o dokonaniu wpisu.

7.

Przedsiębiorca jest obowiązany złożyć wojewodzie, o którym mowa w ust. 1, informację

o wszelkich zmianach danych w zakresie, o którym mowa w ust. 2, w terminie 14 dni

od dnia ich wystąpienia.

8.

Opłata, o której mowa w ust. 6, z wyjątkiem opłaty ewidencyjnej, stanowi dochód budżetu

państwa.

1.

Jednostka wojskowa i jednostka organizacyjna służb podległych lub nadzorowanych przez

ministra właściwego do spraw wewnętrznych mogą prowadzić ośrodek doskonalenia techniki

jazdy, w zakresie określonym odpowiednio w art. 112, po spełnieniu wymagań, o których

mowa w art. 114 ust. 2 pkt 1 i 2.

2.

Jednostki, o których mowa w ust. 1, zawiadamiają wojewodę o rozpoczęciu działalności

ośrodka doskonalenia techniki jazdy najpóźniej na 14 dni przed dniem jej rozpoczęcia.

3.

W zawiadomieniu, o którym mowa w ust. 2, określa się

1)

nazwę i adres jednostki prowadzącej ośrodek doskonalenia techniki jazdy;

2)

miejsce prowadzenia ośrodka;

3)

imiona i nazwiska instruktorów techniki jazdy wraz z ich numerami ewidencyjnymi.

4.

Wojewoda prowadzi ewidencję jednostek wojskowych i jednostek organizacyjnych służb

podległych lub nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, prowadzących

ośrodki doskonalenia techniki jazdy. W ewidencji umieszcza się dane, o których mowa

w ust. 3, oraz numer jednostki w tej ewidencji.

5.

Wojewoda wpisuje odpowiednią jednostkę do ewidencji, o której mowa w ust. 4, po otrzymaniu

zawiadomienia, o którym mowa w ust. 2.

6.

Jednostki, o których mowa w ust. 1, są obowiązane przekazywać wojewodzie informacje

w formie pisemnej

1)

o zmianie danych, o których mowa w ust. 3 - w terminie 14 dni od dnia zaistnienia

zmiany;

2)

o zakończeniu działalności w zakresie prowadzenia ośrodka doskonalenia techniki jazdy

- w terminie 14 dni od dnia jej zakończenia.

7.

Wojewoda skreśla jednostkę, o której mowa w ust. 1, z ewidencji, o której mowa w ust.

4

1)

z urzędu;

2)

na wniosek jednostki lub organu sprawującego nadzór nad jednostką.

1.

Zajęcia w ośrodku doskonalenia techniki jazdy są przeprowadzane przez instruktora

techniki jazdy, z zastrzeżeniem art. 112 ust. 3.

2.

Instruktorem techniki jazdy jest osoba, która

1

posiada co najmniej wykształcenie średnie;

1

posiada co najmniej wykształcenie średnie lub średnie branżowe;

2)

posiada co najmniej przez okres 3 lat prawo jazdy kategorii B oraz co najmniej przez

okres roku prawo jazdy kategorii odpowiedniej do zakresu prowadzonych zajęć;

3)

posiada ważne orzeczenie lekarskie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania

czynności instruktora techniki jazdy;

4)

posiada ważne orzeczenie psychologiczne o braku przeciwwskazań psychologicznych do

wykonywania czynności instruktora techniki jazdy;

5)

nie była skazana prawomocnym wyrokiem sądu za

a)

przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji,

b)

przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej,

c)

przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów,

d)

prowadzenie pojazdu w stanie po użyciu alkoholu lub w stanie po użyciu innego podobnie

działającego środka,

e)

przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu,

f)

przestępstwo przeciwko wolności seksualnej i obyczajności;

6)

ukończyła kurs dla osób ubiegających się o uprawnienia instruktora techniki jazdy;

7)

złożyła z wynikiem pozytywnym egzamin z wiedzy teoretycznej i umiejętności praktycznych

przed komisją egzaminacyjną powołaną przez ministra właściwego do spraw transportu;

8)

została wpisana do ewidencji instruktorów techniki jazdy.

3.

Ewidencja instruktorów techniki jazdy jest prowadzona przez wojewodę właściwego ze

względu na miejsce zamieszkania, który

1)

wpisuje do ewidencji instruktorów techniki jazdy, w drodze decyzji administracyjnej,

za opłatą oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej, osobę spełniającą warunki, o których

mowa w ust. 2 pkt 1-7;

2)

wydaje zaświadczenie o wpisie do ewidencji instruktorów techniki jazdy;

3)

nadaje instruktorowi techniki jazdy numer ewidencyjny;

4)

odmawia wpisu do ewidencji instruktorów techniki jazdy, w drodze decyzji administracyjnej,

w przypadku gdy osoba

a)

nie spełnia wymagań, o których mowa w ust. 2 pkt 1-7,

b)

została skreślona z ewidencji w związku z dopuszczeniem się rażącego naruszenia przepisów

w zakresie szkolenia - w okresie, o którym mowa w art. 118 ust. 8.

4.

Do instruktora techniki jazdy stosuje się odpowiednio przepisy art. 34.

5.

Wpis dokonywany jest na okres wynikający z terminów ważności badań lekarskich i psychologicznych.

6.

W ewidencji instruktorów techniki jazdy umieszcza się następujące dane instruktora

techniki jazdy

1)

numer ewidencyjny;

2)

imię i nazwisko;

3)

numer PESEL, a w przypadku osoby nieposiadającej numeru PESEL - serię, numer i nazwę

dokumentu potwierdzającego tożsamość oraz nazwę kraju, który wydał ten dokument;

4)

terminy ważności badań lekarskich i psychologicznych;

5)

adres zamieszkania;

6)

wynikające z zakresu złożonego egzaminu poszczególne rodzaje uprawnień, w zakresie

których może on przeprowadzać ćwiczenia praktyczne;

7)

oznaczenie ośrodka doskonalenia techniki jazdy, w którym przeprowadza on zajęcia;

8)

datę wydania zaświadczenia o wpisie do ewidencji.

7.

Za przeprowadzenie egzaminu, o którym mowa w ust. 2 pkt 7, pobiera się opłatę, która

stanowi dochód budżetu państwa.

8.

Opłata, o której mowa w ust. 3 pkt 1, z wyjątkiem opłaty ewidencyjnej, stanowi dochód

budżetu państwa.

1.

Wojewoda sprawuje nadzór nad ośrodkami doskonalenia techniki jazdy.

2.

W ramach sprawowanego nadzoru wojewoda

1)

przeprowadza kontrolę w zakresie

a)

spełniania przez ośrodek doskonalenia techniki jazdy wymagań, o których mowa w art.

114 ust. 2,

b)

zgodności prowadzonego szkolenia z obowiązującymi

-

warunkami przeprowadzania zajęć,

-

programami - w zakresie szkolenia, o którym mowa w art. 112 ust. 1 pkt 1 lit. b, pkt

2 lit. c i d oraz w ust. 2,

c)

prawidłowości prowadzonej dokumentacji w związku z prowadzeniem szkolenia;

2)

w przypadku stwierdzenia naruszeń warunków wykonywania działalności wyznacza termin

ich usunięcia;

3)

wydaje decyzję administracyjną o zakazie prowadzenia przez przedsiębiorcę ośrodka

doskonalenia techniki jazdy;

4)

skreśla instruktora techniki jazdy z ewidencji instruktorów techniki jazdy.

3.

Wojewoda wydaje decyzję administracyjną o zakazie prowadzenia przez przedsiębiorcę

działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka doskonalenia techniki jazdy,

skreślając go z rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek doskonalenia techniki

jazdy, jeżeli przedsiębiorca

1)

złożył oświadczenie, o którym mowa w art. 115 ust. 3, niezgodne ze stanem faktycznym;

2)

nie usunął naruszeń warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia

ośrodka doskonalenia techniki jazdy w wyznaczonym przez wojewodę terminie;

3)

rażąco naruszył warunki wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia

ośrodka doskonalenia techniki jazdy.

4.

Rażącym naruszeniem warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia

ośrodka doskonalenia techniki jazdy jest

1)

wielokrotne prowadzenie szkolenia

a)

w sposób niezgodny z wymaganymi warunkami przeprowadzania zajęć,

b)

w sposób niezgodny z programem - w zakresie szkolenia, o którym mowa w art. 112 ust.

1 pkt 1 lit. b i pkt 2 lit. c i d oraz ust. 2,

c)

pojazdami niespełniającymi wymagań przewidzianych dla szkolenia, o którym mowa w art.

112 ust. 1 pkt 1 lit. b, pkt 2 lit. c oraz ust. 2;

2)

wielokrotne wystawienie zaświadczenia niezgodnie ze stanem faktycznym;

3)

odmowa poddania się kontroli, o której mowa w ust. 2 pkt 1.

5.

Wojewoda skreśla instruktora techniki jazdy z ewidencji instruktorów techniki jazdy

w przypadku

1)

śmierci instruktora techniki jazdy;

2)

gdy instruktor przestał spełniać co najmniej jedno z wymagań, o których mowa w art.

117 ust. 2 pkt 3-6;

3)

wielokrotnego prowadzenia szkolenia

a)

w sposób niezgodny z wymaganymi warunkami przeprowadzania zajęć,

b)

w sposób niezgodny z programem - w zakresie szkolenia, o którym mowa w art. 112 ust.

1 pkt 1 lit. b i pkt 2 lit. c i d oraz ust. 2,

c)

pojazdami niespełniającymi wymagań przewidzianych dla szkolenia, o którym mowa w art.

112 ust. 1 pkt 1 lit. b i pkt 2 lit. c i d oraz ust. 2;

4)

wielokrotnego potwierdzenia nieprawdy w dokumentacji dotyczącej szkolenia.

6.

Wojewoda skreśla instruktora techniki jazdy z ewidencji instruktorów techniki jazdy

1)

z urzędu;

2)

na wniosek jednostki lub organu sprawującego nadzór nad jednostkami, o których mowa

w art. 116 ust. 1.

7.

W przypadkach, o których mowa w ust. 5 pkt 2-4, wojewoda wydaje decyzję administracyjną.

8.

W przypadku skreślenia z ewidencji instruktora techniki jazdy, który dopuścił się

rażącego naruszenia przepisów w zakresie szkolenia, ponowny wpis do ewidencji nie

może być dokonany wcześniej niż po upływie 2 lat od dnia, w którym decyzja o skreśleniu

stała się ostateczna.

9.

Nadzór nad ośrodkami doskonalenia techniki jazdy, o których mowa w art. 116 ust. 1,

sprawują odpowiednio

1)

jednostka organizacyjna podległa Ministrowi Obrony Narodowej właściwa w sprawach transportu

i ruchu wojsk;

2)

organ podległy lub nadzorowany przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych odpowiedni

dla ośrodka.

10.

Jednostka lub organ, o których mowa w ust. 9, w ramach nadzoru

1)

rozpatrują skargi dotyczące ośrodka doskonalenia techniki jazdy;

2)

prowadzą kontrolę ośrodka doskonalenia techniki jazdy;

3)

występują do wojewody z wnioskiem o

a)

skreślenie jednostki z ewidencji jednostek prowadzących ośrodek doskonalenia techniki

jazdy,

b)

skreślenie instruktora techniki jazdy, który rażąco naruszył przepisy w zakresie szkolenia,

z ewidencji.

1.

Egzamin, o którym mowa w art. 117 ust. 2 pkt 7, jest przeprowadzany przez komisję

powołaną przez ministra właściwego do spraw transportu.

2.

Do komisji, o której mowa w ust. 1, są powoływani

1)

przewodniczący komisji - przedstawiciel ministra właściwego do spraw transportu;

2)

członkowie komisji - osoby posiadające uprawnienia instruktora techniki jazdy w zakresie

wszystkich kategorii prawa jazdy i posiadające co najmniej 3-letnie doświadczenie

zawodowe w zakresie prowadzenia doskonalenia techniki jazdy;

3)

sekretarz komisji.

3.

Komisja przeprowadza egzamin w składzie

1)

przewodniczący komisji;

2)

4 członków komisji;

3)

sekretarz komisji.

4.

Przewodniczący komisji, przed egzaminem, ustala skład komisji.

5.

Szczegółową organizację oraz tryb działania komisji określa wewnętrzny regulamin zatwierdzony

przez ministra właściwego do spraw transportu.

5a.

Na egzaminie, o którym mowa w art. 117 ust. 2 pkt 7, stosuje się pytania egzaminacyjne

pochodzące z katalogu pytań zatwierdzonego przez ministra właściwego do spraw transportu.

Katalog pytań oraz pytania zawarte w teście egzaminacyjnym nie stanowią informacji

publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

5b.

Na wniosek osoby, która uzyskała negatywny wynik części teoretycznej egzaminu, podmiot

organizujący egzamin udostępnia tej osobie do wglądu pytania egzaminacyjne, na które

osoba ta udzieliła nieprawidłowej odpowiedzi, wraz z informacją o brzmieniu odpowiedzi

prawidłowych.

6.

Minister właściwy do spraw transportu zapewnia z części budżetu państwa, której jest

dysponentem, środki na prowadzenie działalności komisji i jej obsługę.

1.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe wymagania w stosunku do podmiotu prowadzącego ośrodek doskonalenia techniki

jazdy w zakresie infrastruktury technicznej, warunków lokalowych oraz wyposażenia

dydaktycznego;

2)

warunki przeprowadzania zajęć;

3)

program szkolenia osób ubiegających się o uprawnienia instruktora techniki jazdy;

4)

zakres i warunki egzaminu dla kandydatów na instruktorów techniki jazdy;

5)

wysokość

a)

opłaty za egzamin dla kandydatów na instruktorów techniki jazdy w zależności od zakresu

prowadzonego egzaminu, przy czym jej wysokość nie może być większa niż 1000 zł,

b)

stawek wynagrodzenia dla osób wchodzących w skład komisji egzaminacyjnej przeprowadzającej

egzaminy dla kandydatów na instruktorów techniki jazdy,

c)

opłaty za wpis do ewidencji instruktorów techniki jazdy, przy czym jej wysokość nie

może być większa niż 50 zł,

d)

opłaty za wpis przedsiębiorcy do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek doskonalenia

techniki jazdy, przy czym jej wysokość nie może być większa niż 600 zł;

6)

wzór

a)

wniosku o wpis do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek doskonalenia techniki

jazdy,

b)

zaświadczenia potwierdzającego wpis przedsiębiorcy do rejestru przedsiębiorców prowadzących

ośrodek doskonalenia techniki jazdy,

c)

wniosku o wpis do ewidencji instruktorów techniki jazdy,

d)

świadectwa instruktora techniki jazdy;

7)

sposób prowadzenia rejestru osób szkolonych oraz wzór zaświadczenia o ukończeniu szkolenia;

8)

wzór i sposób nadawania numerów ewidencyjnych ośrodka doskonalenia techniki jazdy

i numerów w ewidencji instruktorów techniki jazdy.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, uwzględnia się odpowiednio

1)

konieczność stworzenia prawidłowych i bezpiecznych warunków szkolenia prowadzonego

przez ośrodki doskonalenia techniki jazdy oraz zapewnienia należytych wymagań organizacyjno-technicznych

w zakresie szkolenia;

2)

konieczność zróżnicowania wymagań dla ośrodków szkolenia stopnia podstawowego i stopnia

wyższego, ze względu na prowadzony zakres zajęć;

3)

wiedzę teoretyczną i umiejętności praktyczne niezbędne do bezpiecznego i właściwego

prowadzenia zajęć praktycznych w ośrodku doskonalenia techniki jazdy;

4)

wysokość rzeczywistych kosztów rzeczowych i osobowych związanych z prowadzeniem

a)

egzaminu,

b)

ewidencji,

c)

rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodki doskonalenia techniki jazdy;

5)

zakres niezbędnych danych dotyczących osób uczestniczących w szkoleniu, instruktorów

techniki jazdy, ośrodków doskonalenia techniki jazdy i organów właściwych w sprawach

wpisu do rejestru i ewidencji;

6)

potrzebę ujednolicenia trybu postępowania w sprawach dotyczących dokumentacji szkoleniowej;

7)

konieczność zapewnienia ujednoliconych procedur w sprawie oznaczania ośrodków doskonalenia

techniki jazdy oraz instruktorów techniki jazdy.

Maksymalne stawki opłat, o których mowa w art. 20 ust. 1 pkt 3, art. 32 ust. 1 pkt

3, art. 40 ust. 1 pkt 4, art. 66 ust. 1 pkt 6, art. 81 ust. 1 pkt 7, art. 90 ust.

1 pkt 7, art. 95 ust. 1 pkt 3 i 4, art. 105 ust. 3 pkt 2 i ust. 5 pkt 2, art. 111

ust. 1 pkt 4, art. 120 ust. 1 pkt 5 ulegają corocznie zmianie na następny rok kalendarzowy

w stopniu odpowiadającym średniorocznemu wskaźnikowi cen towarów i usług konsumpcyjnych

ogółem, ogłaszanemu przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego.

1.

Wojewoda sprawuje nadzór pod względem legalności nad

1)

wykonywaniem przez starostę zadań, o których mowa w art. 10 ust. 1 i 2, art. 15 ust.

1, art. 16 ust. 1, art. 18 ust. 2, art. 28 ust. 3, 8 i 10, art. 30 ust. 1, 3-5, art.

31 ust. 1, art. 33 ust. 2, art. 38 ust. 2, art. 43 ust. 1, art. 44 ust. 1-4 i 7, art.

45 ust. 1 i 3, art. 46 ust. 1-3, 6 i 7, art. 47 ust. 5 i 6, art. 92 ust. 1 i 3, art.

96 ust. 2 pkt 2, art. 97 ust. 1, art. 99 ust. 1-3, art. 102 ust. 1, art. 103 ust.

1 i 3 oraz art. 109 ust. 1-4b;

2)

wykonywaniem przez marszałka województwa zadań, o których mowa w art. 10 ust. 3, art.

18 ust. 3, art. 58 ust. 2, art. 62 ust. 3, art. 67 ust. 1, art. 69, art. 70, art.

71 ust. 1 i 2, art. 72 ust. 1 i 2, art. 77 ust. 2, art. 80 ust. 1, 2 i 4, art. 85

ust. 3 i 8, art. 86 ust. 4, 5 i 7, art. 87 ust. 3, art. 88 ust. 1, 4, 6, 7 i 9, art.

96 ust. 3, art. 99 ust. 5 oraz art. 103 ust. 6.

2.

Wojewoda w ramach nadzoru, o którym mowa w ust. 1

1)

przeprowadza kontrolę dokumentacji prowadzonej w związku z wykonywaniem zadań, o których

mowa w ust. 1, oraz żąda pisemnych wyjaśnień i informacji w tym zakresie;

2)

sporządza w wyniku przeprowadzonej kontroli zalecenia i wnioski przedstawiane zarządowi

odpowiednio powiatu lub województwa;

3)

sporządza i przedstawia w terminie do końca marca każdego roku ministrowi właściwemu

do spraw transportu zbiorcze sprawozdanie z terenu województwa za ubiegły rok na podstawie

rocznych sprawozdań starostów z wykonywania zadań określonych niniejszą ustawą.

3.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, zakres informacji

zawartych w zbiorczym sprawozdaniu, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, oraz jego wzór,

uwzględniając potrzebę ujednolicenia w skali kraju sprawozdawczości w zakresie zadań

wykonywanych przez starostów.

Zadania starosty, o których mowa w art. 122 ust. 1 pkt 1, nie mogą być powierzone

gminie w drodze porozumienia.

1.

Osoby posiadające prawa jazdy wydane do dnia 18 stycznia 2013 r. obowiązane są dokonać

ich wymiany, na prawa jazdy zgodne z nowym wzorem prawa jazdy określonym w przepisach

wydanych na podstawie art. 20 ust. 1 pkt 1.

2.

Prawo jazdy zgodne z nowym wzorem wydaje się od dnia 19 stycznia 2013 r.

3.

Wymiana jest dokonywana na wniosek osoby zainteresowanej, po uiszczeniu opłaty za

wymianę prawa jazdy i opłaty ewidencyjnej, o których mowa w art. 10 ust. 1.

4.

Prawa jazdy wydane do dnia 18 stycznia 2013 r. podlegają wymianie w okresie od dnia

19 stycznia 2028 r. do dnia 18 stycznia 2033 r. w terminach określonych przez ministra

właściwego do spraw transportu lub w terminie wcześniejszym na wniosek posiadacza

prawa jazdy.

5.

Prawa jazdy zgodne z wzorem określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym wydaje się do dnia 18 stycznia 2013 r.

6.

Podlegające wymianie prawa jazdy, wydane na podstawie ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym oraz niniejszej ustawy, zachowują ważność w okresie, na jaki zostały wydane, nie

dłużej niż do terminów wymiany ustalonych zgodnie z przepisami ust. 4, pod rygorem

utraty ważności dokumentu.

7.

Dokonując wymiany prawa jazdy, właściwy organ, o którym mowa w art. 10, sprawdza zgodność

danych zawartych w dokumencie z danymi znajdującymi się w centralnej ewidencji kierowców.

8.

Prawa jazdy oraz pozwolenie na kierowanie tramwajem, o których mowa w art. 150 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, niewymienione przed dniem wejścia w życie ustawy, podlegają wymianie na zasadach

określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 150 ust. 2 tej ustawy.

9.

Osobom w wieku od 13 do 18 lat ubiegającym się o uprawnienia do kierowania motorowerem

do dnia 18 stycznia 2013 r. wydaje się kartę motorowerową określoną w przepisach wydanych

na podstawie art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.

10.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, terminy wymiany

praw jazdy, o których mowa w ust. 4.

11.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 10, uwzględnia się

1)

zabezpieczenie sprawności przebiegu procesu wymiany praw jazdy;

2)

konieczność właściwego ustalenia poszczególnych terminów wymiany praw jazdy biorąc

pod uwagę faktyczną ilość dokumentów przewidzianych do wymiany;

3)

konieczność zapewnienia aktualności wydawanych dokumentów odpowiednio do posiadanych

uprawnień.

12.

Minister właściwy do spraw informatyzacji określi, w drodze rozporządzenia, sposób

postępowania w przypadku stwierdzenia rozbieżności między danymi zawartymi w dokumencie

prawa jazdy a danymi znajdującymi się w centralnej ewidencji kierowców, uwzględniając

konieczność zapewnienia aktualności wydawanych dokumentów odpowiednio do posiadanych

uprawnień.

(pominięte)

1.

Rejestry działalności regulowanej, o których mowa w art. 103 ust. 1, art. 115g ust. 1 i art. 124a ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r.

- Prawo o ruchu drogowym, zostają przekształcone w rejestry działalności regulowanej, o których mowa odpowiednio

w art. 28 ust. 1, art. 85 ust. 1 i art. 114 ustawy.

2.

Wpisy do rejestrów, o których mowa w ust. 1, dokonane przed dniem wejścia w życie

ustawy zachowują ważność.

3.

Przedsiębiorca wpisany przed dniem wejścia w życie ustawy do rejestru, o którym mowa

w art. 103 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, jest obowiązany

1)

przedłożyć staroście informację w zakresie danych, o których mowa w art. 28 ust. 4

pkt 5, 8 i 9 - w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy;

2)

dostosować infrastrukturę ośrodka szkolenia kierowców do wymagań, o których mowa w

art. 28 ust. 2, i przedłożyć staroście informację, o której mowa w art. 28 ust. 4

pkt 6 - w terminie 2 lat od dnia wejścia w życie ustawy.

3a.

Dostosowanie infrastruktury, o którym mowa w ust. 3 pkt 2, obejmuje również pojazdy

służące do nauki jazdy. Do czasu dostosowania infrastruktury dopuszcza się prowadzenie

szkolenia na poszczególne kategorie prawa jazdy pojazdami, które spełniały wymagania

techniczne przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy.

4.

Starosta wydaje decyzję administracyjną o zakazie prowadzenia działalności gospodarczej

w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców przez przedsiębiorcę, o którym

mowa w ust. 3, skreślając go z rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia

kierowców, jeżeli przedsiębiorca nie wypełnił co najmniej jednego z obowiązków, o

których mowa w ust. 3.

5.

Przedsiębiorca wpisany przed dniem wejścia w życie ustawy do rejestru, o którym mowa

w art. 124a ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, jest obowiązany przedłożyć marszałkowi województwa informację w zakresie danych,

o których mowa w art. 85 ust. 4 pkt 5 i 6 - w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia

w życie ustawy.

6.

Marszałek województwa wydaje decyzję administracyjną o zakazie prowadzenia przez przedsiębiorcę,

o którym mowa w ust. 5, działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia pracowni

psychologicznej, skreślając przedsiębiorcę z rejestru przedsiębiorców prowadzących

pracownię psychologiczną, jeżeli przedsiębiorca nie wypełnił obowiązków, o których

mowa w ust. 5.

7.

Przedsiębiorca wpisany przed dniem wejścia w życie ustawy do rejestru, o którym mowa

w art. 115g ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, jest obowiązany przedłożyć wojewodzie informację w zakresie danych, o których mowa

w art. 115 ust. 2 pkt 2-5 - w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy.

8.

Wojewoda wydaje decyzję administracyjną o zakazie prowadzenia przez przedsiębiorcę,

o którym mowa w ust. 7, działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka doskonalenia

techniki jazdy, skreślając przedsiębiorcę z rejestru przedsiębiorców prowadzących

ośrodek doskonalenia techniki jazdy, jeżeli przedsiębiorca nie wypełnił obowiązków,

o których mowa w ust. 7.

Przedsiębiorca prowadzący, w dniu wejścia w życie ustawy, kursy kwalifikacyjne dla

kandydatów na instruktorów może prowadzić kursy, o których mowa w art. 35, przez okres

roku od dnia wejścia w życie ustawy.

1.

Ewidencje, o których mowa w art. 105 ust. 2 pkt 7, art. 110 ust. 1 pkt 10, art. 115j ust. 2 pkt 4 i art. 124a

ust. 9 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, zostają przekształcone w ewidencje, o których mowa odpowiednio w art. 33 ust. 1

pkt 9, art. 58 ust. 1 pkt 10, art. 87 ust. 2 pkt 4 i art. 117 ust. 2 pkt 8 ustawy.

2.

Rejestr uprawnionych lekarzy, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 123 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, zostaje przekształcony w ewidencję, o której mowa w art. 77 ust. 1 pkt 5.

3.

Wpisy w ewidencjach, o których mowa w ust. 1, oraz w rejestrze, o którym mowa w ust.

2, dokonane przed dniem wejścia w życie ustawy, zachowują ważność.

4.

Organ prowadzący ewidencję, o której mowa w art. 33 ust. 1 pkt 9, art. 58 ust. 1 pkt

10, art. 77 ust. 1 pkt 5, art. 87 ust. 2 pkt 4 i art. 117 ust. 2 pkt 8 ustawy w terminie

3 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, wzywa osobę wpisaną przed dniem

wejścia w życie ustawy do odpowiedniej ewidencji, o której mowa w ust. 1, do przedłożenia

aktualnych informacji w zakresie danych umieszczonych w tych ewidencjach.

5.

Osoba wezwana do przedłożenia aktualnych informacji w zakresie danych umieszczonych

w ewidencji, w trybie, o którym mowa w ust. 4, jest obowiązana przedłożyć te informacje,

w terminie miesiąca od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem skreślenia z ewidencji.

6.

Osobę wpisaną, w dniu wejścia w życie ustawy, do ewidencji, o której mowa w art. 105 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, uznaje się za spełniającą wymagania, o których mowa w

1)

art. 33 ust. 1 pkt 1, 6 i 7 - w zakresie dotychczas posiadanych uprawnień do prowadzenia zajęć;

2)

art. 33 ust. 1 pkt 4 i 5 - do końca okresu ważności posiadanej legitymacji instruktora;

3)

art. 37 ust. 1 pkt 1 - przez okres roku od dnia wejścia w życie ustawy.

7.

Osobę wpisaną w dniu wejścia w życie ustawy do ewidencji, o której mowa w art. 110 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, uznaje się za spełniającą wymagania, o których mowa w

1)

art. 58 ust. 1 pkt 1, 3, 6 i 7 - w zakresie dotychczas posiadanych uprawnień do przeprowadzania

egzaminów państwowych;

2)

art. 58 ust. 1 pkt 4 i 5 - do końca okresu ważności orzeczenia lekarskiego i orzeczenia

psychologicznego, o których mowa w art. 110 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym;

3)

art. 63 ust. 1 pkt 2 - do końca roku kalendarzowego następującego po roku, w którym

uczestniczyła w szkoleniu organizowanym przez dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu

drogowego na podstawie dotychczasowych przepisów.

8.

Osobę wpisaną w dniu wejścia w życie ustawy do ewidencji, o której mowa w art. 115j ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, uznaje się za spełniającą wymagania, o których mowa w art. 117 ust. 2 ustawy - w

zakresie dotychczas posiadanych uprawnień do prowadzenia ćwiczeń praktycznych w ośrodku

doskonalenia techniki jazdy.

9.

Osobę wpisaną w dniu wejścia w życie ustawy do rejestru uprawnionych lekarzy, o którym

mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 123 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, uznaje się za spełniającą wymagania, o których mowa w art. 77 ust. 1 pkt 2 i 3.

10.

Osobę wpisaną w dniu wejścia w życie ustawy do ewidencji, o której mowa w art. 124a ust. 9 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, uznaje się za spełniającą wymagania, o których mowa w art. 87 ust. 2 pkt 1 i 2.

Bezpieczny podpis elektroniczny weryfikowany za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu

w rozumieniu ustawy z dnia 18 września 2001 r. o podpisie elektronicznym

(Dz. U. z 2013 r. poz. 262, z 2014 r. poz. 1662 oraz z 2015 r. poz. 1893) jest kwalifikowanym podpisem elektronicznym w rozumieniu niniejszej ustawy.

1.

Osobę, która w ramach stosunku pracy, wykonywanej działalności gospodarczej, pełnionej

służby lub wykonywanej funkcji uprawniona była do kierowania pojazdem uprzywilejowanym

w dniu wejścia w życie ustawy, uznaje się za spełniającą wymagania, o których mowa

w

1)

art. 106 ust. 1 pkt 3 - do końca okresu ważności orzeczenia lekarskiego i orzeczenia

psychologicznego wydanych na podstawie badań, o których mowa w art. 122 ust. 2 i art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu

drogowym;

2)

art. 106 ust. 1 pkt 4 - jeżeli przed dniem wejścia w życie ustawy uzyskała uprawnienia

do kierowania pojazdami uprzywilejowanymi w trybie art. 95a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.

2.

Osoba, o której mowa w ust. 1, jest obowiązana

1)

posiadać zaświadczenie wydane w trybie określonym w art. 95a ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, przez okres 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy i okazywać je na żądanie uprawnionych

organów;

2)

w okresie, o którym mowa w pkt 1, wymienić posiadane zaświadczenie na zezwolenie,

o którym mowa w art. 106 ust. 1 pkt 5.

1.

Zaświadczenia certyfikacyjne, poświadczenia elektroniczne i certyfikaty wydane zgodnie

z przepisami ustawy z dnia 18 września 2001 r. o podpisie elektronicznym zachowują ważność przez okres w nich wskazany, o ile nie zostaną unieważnione.

2.

Do zaświadczeń certyfikacyjnych, poświadczeń elektronicznych i certyfikatów, o których

mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące certyfikatów krajowych dostawców

usług zaufania oraz narodowego centrum certyfikacji.

Producenta wytwarzającego w dniu wejścia w życie ustawy blankiety praw jazdy, międzynarodowych

praw jazdy oraz pozwoleń na kierowanie tramwajem na podstawie umowy zawartej z ministrem

właściwym do spraw transportu uznaje się za wybranego w trybie art. 19 przez okres,

na jaki została zawarta umowa.

1.

Dokumenty stwierdzające uprawnienie do kierowania pojazdem wydane przez dowódcę jednostki

wojskowej, pozwolenia na kierowanie tramwajem i karty rowerowe wydane na podstawie

ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, zachowują ważność w zakresie, w jakim zostały wydane.

2.

Karta motorowerowa wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, zachowuje ważność do czasu ukończenia przez jej posiadacza 18 roku życia. Karta

motorowerowa podlega wymianie, na koszt osoby uprawnionej, na prawo jazdy kategorii

AM, o ile osoba ma ukończone 14 lat.

3.

Osobę, która przed dniem wejścia w życie ustawy ukończyła 18 lat, uznaje się za uprawnioną

do kierowania motorowerem na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wobec tej osoby

nie wymaga się posiadania dokumentu stwierdzającego to uprawnienie.

1.

Szkolenie osób ubiegających się o wydanie prawa jazdy prowadzone w dniu wejścia w

życie ustawy w formie kursu lub zajęć szkolnych jest kontynuowane na podstawie dotychczasowych

przepisów.

2.

Zaświadczenie o ukończeniu szkolenia dla osób ubiegających się o wydanie prawa jazdy

wydane na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym zachowuje ważność w zakresie, w jakim zostało wydane.

2a.

Zaświadczenie o ukończeniu szkolenia w zakresie prawa jazdy kategorii A uzyskane na

podstawie przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym uznaje się za zaświadczenie spełniające wymagania o których mowa w niniejszej ustawie

także w zakresie prawa jazdy kategorii A2.

3.

Egzamin państwowy złożony z wynikiem pozytywnym przed dniem wejścia w życie ustawy

uznaje się za spełniający wymagania określone w ustawie.

3a.

Wynik pozytywny z części teoretycznej egzaminu państwowego w zakresie prawa jazdy

kategorii A, uzyskany przed dniem wejścia w życie ustawy, przez osobę która nie spełnia

warunku o którym mowa w art. 8 ust. 1 pkt 7 lit. a, uznaje się za ważny, na zasadach

określonych w art. 52 ust. 1, w przypadku kiedy osoba ta przystępuje do części praktycznej

egzaminu w zakresie prawa jazdy kategorii A2.

4.

Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio do osób, które są uczestnikami kursów, ukończyły

kursy lub zdały egzamin

1)

na kartę rowerową;

2)

na pozwolenie na kierowania tramwajem;

3)

dla kandydatów na egzaminatorów osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania

pojazdami;

4)

dla kandydatów na instruktorów;

5)

dla kandydatów na instruktorów techniki jazdy.

5

Okres posiadania uprawnień do kierowania pojazdami, o którym mowa w art. 33 ust. 1

pkt 2 lit. b i pkt 3 oraz w art. 58 ust. 1 pkt 2, dla osób, które uzyskały uprawnienia

do kierowania pojazdami po dniu 3 czerwca 2018 r., liczy się od dnia zakończenia okresu

próbnego, o którym mowa w art. 91 ust. 1.

(uchylony)

Do dnia 3 czerwca 2018 r. starosta wydaje decyzję, o której mowa w art. 99 ust. 1

pkt 2 lit. a, pkt 3 lit. a oraz pkt 5, na podstawie odpisu wyroku przesłanego przez

sąd w trybie art. 182 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy.

W stosunku do jednostek, o których mowa w

1)

art. 109 ust. 5 i 6,

2)

art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym,

3)

art. 53 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, wykonujących zadania specjalistycznymi środkami transportu sanitarnego, o którym

mowa w art. 161ba ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1793, z późn. zm.

- warunki określone w art. 106 ust. 1 pkt 4 oraz w art. 109 ust. 1 pkt 3 oraz ust.

4 stosuje się od dnia 4 stycznia 2016 r.

1

W stosunku do osób, które dopuściły się naruszeń przepisów ruchu drogowego przed dniem

4 czerwca 2018 r. i naruszenia te skutkowały przekroczeniem liczby 24 punktów za naruszenia

przepisów ruchu drogowego, a w przypadku kierowców, którzy dopuścili się tych naruszeń

w okresie jednego roku od wydania po raz pierwszy prawa jazdy - liczby 20 punktów,

stosuje się tryb postępowania oraz skutki według stanu prawnego na dzień popełnienia

naruszenia powodującego przekroczenie dopuszczalnej liczby punktów. W tym celu Policja

może przetwarzać dane zgromadzone w trybie art. 130 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.

2

Naruszenia popełnione przed dniem 4 czerwca 2018 r. i odpowiadające im otrzymane punkty

usuwa się z ewidencji z upływem roku od dnia naruszenia.

3

Przekaz informacji dotyczących naruszeń popełnionych przed dniem 4 czerwca 2018 r.

następuje według stanu prawnego na dzień popełnienia naruszenia.

4

Kopie wpisów dotyczących naruszeń popełnionych przed dniem 4 czerwca 2018 r. zgromadzonych

przez Policję w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, o której

mowa w art. 130 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, przenosi się do centralnej ewidencji kierowców.

5.

Minister właściwy do spraw informatyzacji w porozumieniu z ministrem właściwym do

spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, sposób, tryb i terminy przekazania

kopii wpisów, o których mowa w ust. 4, oraz sposób współdziałania w tym zakresie podmiotów

prowadzących ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego i centralną

ewidencję kierowców, uwzględniając konieczność zapewnienia kompletności i poprawności

przekazanych informacji i ciągłości dostępu.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 80d ust. 7, art. 88 ust. 7, art. 94 ust. 4, art. 100 ust. 2, art. 115, art. 115l,

art. 123, art. 125 oraz art. 127 ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o

ruchu drogowym zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie

upoważnień określonych w niniejszej ustawie, nie dłużej jednak niż przez okres 18

miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.

1.

Osobom, które uzyskały zaświadczenie o ukończeniu kursu dokształcającego w zakresie

przewozu osób lub rzeczy po dniu 10 września 2008 r., potwierdzenia, o którym mowa

w art. 15 ust. 1, organ dokonuje zgodnie z zasadami określonymi w art. 15, zastępując

dokument, o którym mowa w art. 15 ust. 2 pkt 1, kopią tego zaświadczenia.

2.

Termin ważności wpisu, o którym mowa w ust. 1, oraz odpowiadającej mu kategorii prawa

jazdy nie może być dłuższy niż 5 lat.

Opłatę ewidencyjną, o której mowa w art. 28 ust. 8 i 9, art. 31 ust. 3, art. 33 ust.

2 pkt 1, art. 38 ust. 2 pkt 1, art. 58 ust. 2 pkt 1, art. 77 ust. 2 pkt 1, art. 85

ust. 8, art. 87 ust. 3 pkt 1, art. 101 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 2 pkt 3, art. 109 ust.

1, 3 i 4, art. 110 i art. 117 ust. 3 pkt 1, pobiera się od dnia 4 czerwca 2018 r.

1.

Organy właściwe prowadzące ewidencje, o których mowa odpowiednio w art. 33 ust. 1

pkt 9, art. 38 ust. 2, art. 58 ust. 1 pkt 10, art. 77 ust. 1 pkt 5, art. 87 ust. 2

pkt 4 i art. 117 ust. 2 pkt 8, przekazują do centralnej ewidencji kierowców dane,

zgromadzone do dnia 3 czerwca 2018 r., w następującym zakresie

1)

imię i nazwisko;

2)

data i miejsce urodzenia;

3)

numer PESEL, a w przypadku osoby nieposiadającej numeru PESEL - serię, numer i nazwę

dokumentu potwierdzającego tożsamość oraz nazwę państwa, które wydało ten dokument;

4)

numer ewidencyjny odpowiednio wykładowcy, egzaminatora, lekarza, psychologa, instruktora

techniki jazdy lub instruktora;

5)

dane dotyczące uprawnień oraz dokumentów je stwierdzających;

6)

data i przyczyna skreślenia z ewidencji;

7)

data, do której nie może być dokonany kolejny wpis do ewidencji.

1a.

Organy właściwe prowadzące ewidencje, o których mowa odpowiednio w art. 30 ust. 1,

art. 86 ust. 4 i art. 116 ust. 4, i rejestry działalności regulowanej, o których mowa

odpowiednio w art. 28 ust. 1, art. 85 ust. 1 i art. 114 ust. 1, przekazują do centralnej

ewidencji kierowców dane, zgromadzone do dnia 3 czerwca 2018 r., w następującym zakresie

1)

nazwa;

2)

adres siedziby;

3)

numer ewidencyjny;

4)

numer identyfikacyjny REGON;

5)

dane dotyczące prowadzonej działalności gospodarczej;

6)

data i przyczyna skreślenia z rejestru;

7)

data, do której nie może być dokonany kolejny wpis do rejestru;

8)

dane o wpisach i skreśleniach.

2.

Minister właściwy do spraw informatyzacji określi, w drodze rozporządzenia, sposób,

tryb i terminy przekazania danych, o których mowa w ust. 1 i 1a, uwzględniając konieczność

zapewnienia kompletności i poprawności przekazanych informacji i ciągłości dostępu.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 19 stycznia 2013 r., z wyjątkiem

1)

art. 125 pkt 9, który wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia

2)

art. 110, który wchodzi w życie z dniem 19 stycznia 2014 r.;

2a)

art. 99 ust. 1 pkt 5 i, w ramach kursu reedukacyjnego w zakresie problematyki przeciwalkoholowej

i przeciwdziałania narkomanii, art. 100, art. 101 oraz art. 102 ust. 1 pkt 2, które

wchodzą w życie z dniem 1 lipca 2015 r.;

3

art. 13 ust. 1 pkt 1 lit. b, art. 43 ust. 2 pkt 4, art. 44 ust. 1 pkt 2 lit. b i ust.

3 pkt 2, art. 67 ust. 2 pkt 2, art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. c, art. 91-95, art. 98, art.

99 ust. 1 pkt 3 lit. c i pkt 4, ust. 2 pkt 1 lit. b oraz ust. 3, art. 100, art. 101,

art. 102 ust. 1 pkt 2, art. 103 ust. 1 pkt 2 i 3 oraz ust. 2, art. 105 ust. 1 i 2,

art. 112 ust. 1 pkt 1 lit. b, art. 124 ust. 7, art. 125 pkt 10 lit. g w zakresie art.

114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, pkt 13 oraz pkt 16 w zakresie art. 140 ust. 1 pkt 3, 3a i pkt 4 lit. a ustawy z dnia

20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, oraz art. 136 ust. 1-3, które wchodzą w życie z dniem 4 czerwca 2018 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 7 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 22, art.

24-26 i art. 96 pkt 4 w zakresie zmienianego art. 20a ust. 1 pkt 1, które wchodzą

w życie z dniem 29 września 2018 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 marca 2017 r., z wyjątkiem

1)

art. 1, art. 4 pkt 1 i pkt 11 lit. c i d, lit. e w zakresie § 12 i 13 oraz lit. f,

art. 11, art. 13, art. 27, art. 38 pkt 39 lit. a tiret drugie, pkt 65 lit. a, pkt

68 lit. a w zakresie pkt 1, pkt 76 lit. b tiret drugie, art. 119, art. 148, art. 160

ust. 2 i 3, art. 162 ust. 1 pkt 1, art. 164, art. 165 ust. 1, 2 i 6, art. 178, art.

190 ust. 1, art. 201 ust. 1 i art. 259 ust. 1, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia;

2)

art. 150, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2017 r.;

2a)

art. 112 pkt 2-4, które wchodzą w życie z dniem 27 lutego 2017 r.;

3)

art. 4 pkt 12, art. 163 pkt 3, art. 168, art. 172 pkt 6 oraz art. 192 ust. 1-4, które

wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2018 r.;

4)

art. 149a, który wchodzi w życie z dniem 4 czerwca 2018 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września 2017 r., z wyjątkiem

1)

art. 1, art. 116-219, art. 314, art. 326-336, art. 347, art. 348, art. 358 i art.

359, które wchodzą w życie po upływie 3 dni od dnia ogłoszenia;

2)

art. 4 pkt 9, 12, 14 lit. a, art. 15 pkt 26, pkt 29 lit. a w zakresie art. 22 ust.

1 pkt 3a, pkt 48, 49, pkt 54 w zakresie art. 36a ust. 14 i pkt 114 w zakresie art.

71d, art. 66 pkt 1, art. 80, art. 111 pkt 2, art. 113 pkt 2, art. 115, art. 220-223,

art. 225-313, art. 315-325, art. 349-357 i art. 360-368, które wchodzą w życie po

upływie 14 dni od dnia ogłoszenia;

3)

art. 15 pkt 118 lit. f i h oraz pkt 123 lit. m, które wchodzą w życie z dniem 1 lutego

2017 r.;

4)

art. 15 pkt 31, pkt 32 w zakresie art. 22ac ust. 1, art. 22ae ust. 2, art. 22ak ust.

1 i art. 85b ust. 2 i 5, pkt 33-43, pkt 44 w zakresie art. 22ar i art. 22at ust. 1

pkt 1, pkt 46, 47 i 120, art. 105 i art. 337-346, które wchodzą w życie z dniem 15

lutego 2017 r.;

5)

art. 4 pkt 5, 10 i 11, które wchodzą w życie z dniem 1 marca 2017 r.;

6)

art. 224, który wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 2017 r.;

7)

art. 66 pkt 3, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2022 r.