Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 21 kwietnia 2017 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o weterynaryjnej kontroli granicznej

Ustawa określa

1)

zasady przeprowadzania weterynaryjnej kontroli granicznej zwierząt i produktów wprowadzanych

z państw trzecich na jedno z terytoriów wymienionych w załączniku do ustawy, zwanych

dalej „terytorium Unii Europejskiej”;

2)

właściwość organów do realizacji zadań określonych w art. 3 oraz art. 5-7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 206/2009 z dnia 5 marca 2009 r.

w sprawie wprowadzania do Wspólnoty osobistych przesyłek produktów pochodzenia zwierzęcego

i zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 136/2004

(Dz. Urz. UE L 77 z 24.03.2009, str. 1), zwanego dalej „rozporządzeniem nr 206/2009”.

Produkty, o których mowa w art. 1 pkt 1, poddaje się dodatkowo urzędowej kontroli,

o której mowa w rozporządzeniu (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia

2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności

z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu

zwierząt

(Dz. Urz. UE L 165 z 30.04.2004, str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 45, str. 200), zwanym dalej „rozporządzeniem nr 882/2004”, na zasadach w nim określonych.

1.

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1

przywóz - dopuszczenie do obrotu zwierząt lub produktów, a także zamiar dopuszczenia

do obrotu w rozumieniu przepisów prawa celnego;

2)

przewóz - tranzyt w rozumieniu przepisów prawa celnego;

3)

weterynaryjna kontrola graniczna - kontrolę przeprowadzaną przez urzędowego lekarza

weterynarii w granicznym posterunku kontroli, polegającą w szczególności na kontroli

dokumentów, kontroli tożsamości i kontroli fizycznej;

4)

graniczny posterunek kontroli - wyznaczony i zatwierdzony posterunek, w którym jest

przeprowadzana weterynaryjna kontrola graniczna zwierząt lub produktów wprowadzanych

z państw trzecich, umieszczony na obszarze celnym, w pobliżu granicy państwa;

5)

kontrola dokumentów - sprawdzanie świadectw weterynaryjnych lub innych dokumentów

towarzyszących przesyłce zwierząt lub przesyłce produktów;

6)

kontrola tożsamości - sprawdzanie wzrokowe i potwierdzanie zgodności świadectw weterynaryjnych

lub dokumentów towarzyszących przesyłce z tą przesyłką lub sprawdzanie i potwierdzanie

umieszczenia i zgodności oznaczeń znajdujących się na zwierzętach lub produktach z

treścią świadectw weterynaryjnych lub dokumentów towarzyszących przesyłce;

7)

kontrola fizyczna zwierząt - sprawdzanie zwierząt obejmujące pobieranie próbek od

zwierząt i przeprowadzanie badań laboratoryjnych tych próbek, a jeżeli jest to wymagane

- dokonywanie dodatkowych czynności kontrolnych podczas kwarantanny;

8)

kontrola fizyczna produktów - sprawdzanie produktów obejmujące w szczególności kontrolę

opakowania i temperatury, a także pobieranie próbek i przeprowadzanie badań laboratoryjnych;

9)

produkty - produkty

a)

w rozumieniu przepisów o kontroli weterynaryjnej w handlu,

b)

określone w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października

2009 r. określającym przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia

zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, i uchylającym rozporządzenie

(WE) nr 1774/2002 (rozporządzenie o produktach ubocznych pochodzenia zwierzęcego)

(Dz. Urz. UE L 300 z 14.11.2009, str. 1, z późn. zm.),

c)

pozyskane od zwierząt lub ze zwierząt oraz produkty pozyskane z takich produktów,

przeznaczone do spożycia przez ludzi, a także żywe zwierzęta przeznaczone bezpośrednio

do spożycia przez ludzi,

d)

określone w rozporządzeniu (WE) nr 854/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia

2004 r. ustanawiającym szczególne przepisy dotyczące organizacji urzędowych kontroli

w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez

ludzi

(Dz. Urz. UE L 139 z 30.04.2004, str. 206)

- oraz słomę i siano;

10)

przesyłka zwierząt - określoną liczbę zwierząt tego samego gatunku, objętych tym samym

świadectwem weterynaryjnym lub innym dokumentem, transportowanych jednym środkiem

transportu oraz pochodzących z jednego państwa trzeciego lub jego części;

11)

przesyłka produktów - określoną liczbę lub ilość produktów tego samego rodzaju, objętych

tym samym świadectwem weterynaryjnym lub innym dokumentem, transportowanych jednym

środkiem transportu oraz pochodzących z jednego państwa trzeciego lub jego części;

11a)

osobista przesyłka produktów pochodzenia zwierzęcego - przesyłkę, o której mowa w

art. 1 ust. 1 rozporządzenia nr 206/2009;

12)

wymagania przywozowe - wymagania weterynaryjne dotyczące zwierząt lub produktów przywożonych

z państw trzecich określone w przepisach o wymaganiach przywozowych Unii Europejskiej;

13

osoba odpowiedzialna za przesyłkę - osobę fizyczną, osobę prawną albo inną jednostkę

organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, która zgodnie z przepisami rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października

2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny

(Dz. Urz. UE L 269 z 10.10.2013, str. 1, z późn. zm. odpowiada za przesyłkę, we wszystkich przypadkach przewidzianych w tych przepisach,

a także przedstawiciela takich osób w rozumieniu art. 18 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października

2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny, jeżeli nałożono na niego taką odpowiedzialność, w zakresie czynności kontrolnych

przewidzianych niniejszą ustawą;

14)

właściwa władza - organ centralny państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa

trzeciego uprawniony do przeprowadzania weterynaryjnej kontroli lub organ, któremu

takie kompetencje zostały powierzone;

15)

urzędowy lekarz weterynarii - lekarz weterynarii wyznaczony przez właściwą władzę;

16

procedura celna - procedurę celną, którą obejmowana jest przesyłka zwierząt lub przesyłka

produktów w rozumieniu przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października

2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny;

17)

państwo trzecie - terytorium niewymienione w załączniku do ustawy.

2.

Na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej właściwą władzą są minister właściwy do spraw

rolnictwa i Główny Lekarz Weterynarii.

3.

Na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej urzędowymi lekarzami weterynarii są

1)

powiatowy lekarz weterynarii;

2)

graniczny lekarz weterynarii - w przypadku urzędowego lekarza weterynarii w granicznym

posterunku kontroli.

4.

Urzędowy lekarz weterynarii wykonuje zadania właściwego organu w zakresie przeprowadzania

urzędowej kontroli produktów, o których mowa w art. 1 pkt 1, w sposób określony w

rozporządzeniu nr 882/2004 lub w przepisach Unii Europejskiej wydanych w trybie tego

rozporządzenia.

5.

Na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej właściwy miejscowo wojewoda jest organem właściwym

do informowania podróżnych na przejściach granicznych o wymaganiach dotyczących wprowadzania

na terytorium Unii Europejskiej osobistych przesyłek produktów pochodzenia zwierzęcego.

6.

Na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej organ celny albo organ administracji rządowej

upoważniony do wykonywania niektórych zadań organów celnych zgodnie z przepisami prawa celnego jest właściwym organem, o którym mowa w art. 5 ust. 1 oraz art. 6 rozporządzenia

nr 206/2009.

Przepisów ustawy nie stosuje się do przeprowadzania weterynaryjnej kontroli granicznej

zwierząt domowych towarzyszących podróżnym, przywożonych lub przewożonych w celach

niehandlowych, z wyjątkiem zwierząt koniowatych.

1.

Każdą przesyłkę produktów lub przesyłkę zwierząt wprowadzaną z państw trzecich poddaje

się weterynaryjnej kontroli granicznej.

2.

Przesyłki produktów lub przesyłki zwierząt wprowadza się z państw trzecich przez graniczny

posterunek kontroli, z uwzględnieniem przepisów prawa celnego oraz przepisów odrębnych.

3.

Osoba odpowiedzialna za przesyłkę, z wyprzedzeniem co najmniej jednego dnia roboczego,

informuje, w formie pisemnej lub za pomocą środków komunikacji elektronicznej, urzędowego

lekarza weterynarii w granicznym posterunku kontroli przejścia granicznego, przez

które przesyłka zwierząt lub przesyłka produktów ma zostać wprowadzona, o przewidywanym

czasie przywozu, rodzaju i ilości przywożonej przesyłki produktów lub przesyłki zwierząt.

Graniczny lekarz weterynarii przeprowadzający weterynaryjną kontrolę graniczną w portach

morskich współpracuje z organami celnymi w zakresie tej kontroli, w szczególności

informuje naczelnika urzędu celno-skarbowego właściwego dla portu morskiego o terminie,

w tym o godzinie, i miejscu planowanej kontroli. Graniczny Lekarz Weterynarii przeprowadza

weterynaryjną kontrolę graniczną w portach morskich w sposób pozwalający na zachowanie

terminów, o których mowa w art. 60 ust. 2-5 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej

(Dz. U. poz. 1947, z późn. zm..

1.

Graniczny lekarz weterynarii jest uprawniony do wglądu do dokumentów towarzyszących

przesyłce zwierząt lub przesyłce produktów, w tym do manifestów pokładowych na statkach

i w samolotach.

2

Właściwe organy celne obejmują procedurą celną przesyłkę zwierząt lub przesyłkę produktów,

zgodnie z warunkami ustalonymi w weterynaryjnym świadectwie przekroczenia granicy,

o którym mowa w art. 8 ust. 1.

3

Osoba odpowiedzialna za przesyłkę zwierząt lub przesyłkę produktów dokonuje jej przywozu

albo przewozu zgodnie z procedurą celną, którą ją objęto.

1.

Przesyłkę zwierząt transportuje się pod dozorem celnym do granicznego posterunku kontroli

lub do stacji kwarantanny, jeżeli przepisy odrębne o zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt

lub ochronie zdrowia publicznego obowiązujące w państwach członkowskich Unii Europejskiej

tak stanowią.

2.

Jeżeli przepisy odrębne nie stanowią inaczej, przesyłka zwierząt nie może opuścić

granicznego posterunku kontroli lub stacji kwarantanny, gdy

1)

w weterynaryjnym świadectwie przekroczenia granicy nie zostanie potwierdzone, że została

przeprowadzona weterynaryjna kontrola graniczna i przesyłka zwierząt spełnia wymagania

przywozowe;

2)

nie zostały uiszczone opłaty związane z przeprowadzaniem weterynaryjnej kontroli granicznej,

a w przypadku skierowania przesyłki zwierząt do stacji kwarantanny lub ich izolacji

nie zostały zabezpieczone środki na pokrycie kosztów z tym związanych.

Organ celny odmówi dopuszczenia do obrotu przesyłki zwierząt lub przesyłki produktów,

jeżeli przesyłka ta nie została poddana weterynaryjnej kontroli granicznej lub przeprowadzona

kontrola wykazała, że przesyłka ta nie spełnia wymagań przywozowych, chyba że przepisy

odrębne Unii Europejskiej stanowią inaczej.

1.

Po przeprowadzeniu weterynaryjnej kontroli granicznej przeprowadzający tę kontrolę

graniczny lekarz weterynarii wystawia osobie odpowiedzialnej za przesyłkę weterynaryjne

świadectwo przekroczenia granicy, którego wzór jest określony w przepisach odrębnych

Unii Europejskiej

2.

Świadectwo, o którym mowa w ust. 1, towarzyszy przesyłce zwierząt lub przesyłce produktów

pozostającej pod dozorem celnym, a jeżeli przesyłka zwierząt lub przesyłka produktów

jest przywożona, towarzyszy jej do pierwszego miejsca jej przeznaczenia.

3

W przypadku przesyłek zwierząt lub przesyłek produktów, które są zgłaszane do procedury

dopuszczenia do obrotu w urzędzie celno-skarbowym właściwym dla przejścia granicznego

w częściach, świadectwo, o którym mowa w ust. 1, wydaje się na każdą część takiej

przesyłki.

Zabrania się przywozu lub przewozu przesyłek zwierząt lub przesyłek produktów stwarzających

groźbę rozprzestrzeniania się chorób zakaźnych zwierząt.

1.

Przesyłka zwierząt lub przesyłka produktów może być przywożona, jeżeli jest

1)

zaopatrzona w oryginał świadectwa weterynaryjnego sporządzonego co najmniej w jednym

z języków urzędowych państwa granicznego posterunku kontroli oraz państwa końcowego

przeznaczenia, wydanego przez właściwą władzę państwa pochodzenia;

2)

oznakowana w sposób umożliwiający jej identyfikację.

2.

Przywóz przesyłek zwierząt jest dopuszczalny

1)

z państw trzecich lub ich części, które znajdują się na listach ogłaszanych przez

Komisję Europejską - w przypadku zwierząt, dla których określono wymagania przywozowe

w przepisach Unii Europejskiej;

2)

jeżeli zostały spełnione wymagania określone w przepisach państwa końcowego przeznaczenia,

będącego państwem Unii Europejskiej - w przypadku zwierząt, dla których nie określono

wymagań przywozowych w przepisach Unii Europejskiej.

3.

Przywóz przesyłek produktów jest dopuszczalny

1)

ze znajdujących się na listach ogłaszanych przez Komisję Europejską

a)

państw trzecich lub ich części,

b)

zakładów uprawnionych do wprowadzania produktów na terytorium Unii Europejskiej

- w przypadku produktów, dla których określono wymagania przywozowe w przepisach Unii

Europejskiej;

2)

jeżeli zostały spełnione wymagania określone w przepisach państwa końcowego przeznaczenia

będącego państwem Unii Europejskiej - w przypadku produktów, dla których nie określono

wymagań przywozowych w przepisach Unii Europejskiej.

3a.

Przesyłka produktów do celów innych niż dopuszczenie do obrotu może być wprowadzona,

jeżeli jest

1)

zaopatrzona w oryginał świadectwa weterynaryjnego sporządzonego co najmniej w jednym

z języków urzędowych państwa granicznego posterunku kontroli oraz państwa końcowego

przeznaczenia, wydanego przez właściwą władzę państwa pochodzenia;

2)

oznakowana w sposób umożliwiający jej identyfikację.

4.

Wymagania, o których mowa w ust. 2 pkt 2 i ust. 3 pkt 2, w przypadku gdy państwem

końcowego przeznaczenia przesyłki zwierząt lub produktów jest Rzeczpospolita Polska,

określają przepisy dotyczące ochrony zdrowia zwierząt i zwalczania chorób zakaźnych

zwierząt oraz przepisy dotyczące wymagań weterynaryjnych dla produktów pochodzenia

zwierzęcego.

5.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

warunki i sposób przeprowadzania weterynaryjnej kontroli granicznej przesyłek zwierząt

i przesyłek produktów, biorąc pod uwagę wymagania dotyczące informowania właściwej

władzy o zamiarze przywozu tych przesyłek oraz zgodność przeprowadzania tej kontroli

z wymaganiami obowiązującymi w państwach członkowskich Unii Europejskiej.

1.

Przewóz przesyłek produktów jest dopuszczalny, jeżeli

1)

przesyłka pochodzi z państwa trzeciego, z którego nie jest zabronione wprowadzanie

produktów na terytorium Unii Europejskiej;

2)

na ten przewóz zostało wydane pozwolenie urzędowego lekarza weterynarii w granicznym

posterunku kontroli właściwego ze względu na pierwsze miejsce wprowadzenia przesyłki

na terytorium Unii Europejskiej;

3)

osoba odpowiedzialna za przesyłkę, przed dokonaniem przewozu, zobowiązała się do odebrania

przesyłki w razie jej odrzucenia lub do wyrażenia zgody na jej zniszczenie.

2.

Przepisu ust. 1 pkt 1 nie stosuje się, jeżeli przeładunek przesyłek produktów przemieszczanych

z jednego statku powietrznego do innego statku powietrznego lub z jednego statku morskiego

na inny statek morski, w tym samym porcie lotniczym lub w tym samym porcie morskim,

jest dokonywany wyłącznie w celach przeładunkowych, bez dalszego postoju, w limicie

czasowym określonym przez Komisję Europejską.

3.

Pozwolenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, wydaje się, jeżeli

1)

przesyłce towarzyszą świadectwa weterynaryjne lub inne dokumenty, a w razie potrzeby

poświadczone tłumaczenie tych świadectw lub dokumentów;

2)

przesyłka została poddana kontroli dokumentów i kontroli tożsamości w granicznym posterunku

kontroli właściwym ze względu na miejsce przedstawiania przesyłki do weterynaryjnej

kontroli granicznej.

4.

Pozwolenie wydaje się, w drodze decyzji, na pisemny wniosek osoby odpowiedzialnej

za przesyłkę, w terminie 7 dni od dnia złożenia tego wniosku.

5.

W razie transportu przesyłki produktów drogą morską lub powietrzną, jeżeli przesyłka

1)

nie jest wyładowywana - kontrola dokumentów może zostać ograniczona do sprawdzenia

manifestu pokładowego, z zastrzeżeniem art. 37;

2)

jest przeładowywana z jednego statku powietrznego do innego statku powietrznego lub

z jednego statku morskiego na inny statek morski, w tym samym porcie lotniczym lub

w tym samym porcie morskim - kontrola tożsamości i kontrola dokumentów może zostać

pominięta.

6.

Jeżeli przesyłka produktów może stwarzać zagrożenie dla zdrowia publicznego lub zdrowia

zwierząt albo w przypadku podejrzenia nieprawidłowości, przeprowadza się dodatkowo

kontrolę fizyczną.

7.

W razie przewozu przesyłki produktów transportem drogowym, kolejowym lub w żegludze

śródlądowej przesyłka powinna

1

zostać wysłana pod dozorem celnym, zgodnie z procedurą T1 określoną w przepisach rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października

2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny, do miejsca opuszczenia terytorium Unii Europejskiej wraz z towarzyszącym jej oryginałem

świadectwa weterynaryjnego lub innymi dokumentami oraz weterynaryjnym świadectwem

przekroczenia granicy, w którym jest wskazany graniczny posterunek kontroli, przez

który przesyłka opuszcza terytorium Unii Europejskiej;

2)

być transportowana, w pojazdach lub kontenerach zaplombowanych przez urzędowego lekarza

weterynarii, bez wyładowania, oddzielania lub poddawania jakimkolwiek innym czynnościom,

po opuszczeniu granicznego posterunku kontroli, przez który została wprowadzona;

3)

opuścić terytorium Unii Europejskiej przez graniczny posterunek kontroli, nie później

niż w terminie 30 dni od dnia opuszczenia granicznego posterunku kontroli, przez który

została wprowadzona, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej.

8.

Graniczny lekarz weterynarii, który udzielił pozwolenia, o którym mowa w ust. 3, informuje

urzędowego lekarza weterynarii w granicznym posterunku kontroli, przez który przesyłka

ma opuścić terytorium Unii Europejskiej, o przewożonej przesyłce produktów, za pośrednictwem

elektronicznego systemu wymiany informacji ANIMO

9.

Graniczny lekarz weterynarii właściwy ze względu na miejsce, przez które przesyłka

produktów opuszcza terytorium Unii Europejskiej, potwierdza w weterynaryjnym świadectwie

przekroczenia granicy, że przesyłka ta opuściła terytorium Unii Europejskiej, oraz

przesyła faksem lub za pomocą środków komunikacji elektronicznej, lub w inny sposób,

kopię tego świadectwa do urzędowego lekarza weterynarii w granicznym posterunku kontroli,

przez który przesyłka została wprowadzona na terytorium Unii Europejskiej.

10.

Jeżeli graniczny lekarz weterynarii właściwy ze względu na miejsce, przez które przesyłka

produktów została wprowadzona, nie otrzyma informacji o opuszczeniu przez tę przesyłkę

terytorium Unii Europejskiej, w terminie 30 dni od dnia wprowadzenia tej przesyłki,

to informuje o tym niezwłocznie właściwe organy celne.

11.

Szczegółowy sposób wymiany informacji pomiędzy wejściowym i wyjściowym granicznym

posterunkiem kontroli określają przepisy Unii Europejskiej.

Przewóz przesyłek zwierząt jest dopuszczalny, jeżeli

1)

zostało wydane na ten przewóz pozwolenie urzędowego lekarza weterynarii w granicznym

posterunku kontroli właściwego ze względu na miejsce, w którym przesyłka zostanie

przedstawiona do kontroli na terytorium Unii Europejskiej i, jeżeli jest to konieczne,

zostało wydane pozwolenie przez właściwą władzę państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

przez które jest dokonywany przewóz; przepisy art. 11 ust. 3 i 4 stosuje się odpowiednio;

2)

osoba odpowiedzialna za przesyłkę udokumentuje, że pierwsze państwo trzecie, do którego

zostanie wprowadzona przesyłka, nie odmówi przyjęcia lub nie odeśle przesyłki, na

której przywóz lub przewóz udzieliło pozwolenia;

3)

osoba odpowiedzialna za przesyłkę zobowiąże się do przestrzegania podczas transportu

przepisów o ochronie zwierząt;

4)

po przeprowadzeniu weterynaryjnej kontroli granicznej lub po opuszczeniu stacji kwarantanny

przez przesyłkę graniczny lekarz weterynarii potwierdzi, że przesyłka ta spełnia wymagania

określone w ustawie;

5)

graniczny lekarz weterynarii powiadomi o opuszczeniu przez przesyłkę granicznego posterunku

kontroli właściwą władzę państwa członkowskiego Unii Europejskiej, przez które jest

dokonywany przewóz, oraz graniczny posterunek kontroli wyjścia przesyłki, za pośrednictwem

elektronicznego systemu wymiany informacji ANIMO;

6)

przejście przez jedno z terytoriów państw członkowskich Unii Europejskiej dokona się

zgodnie z procedurą przewozową obowiązującą na terytorium Unii Europejskiej; podczas

przewozu jest dopuszczalne dokonywanie czynności na przesyłce tylko w granicznym posterunku

kontroli wejścia tej przesyłki lub granicznym posterunku kontroli jej opuszczenia

jednego z terytoriów państw członkowskich Unii Europejskiej oraz w przypadku, gdy

wymaga tego dobro zwierząt.

1.

Każdą przesyłkę zwierząt lub przesyłkę produktów, pochodzącą z państwa trzeciego,

poddaje się kontroli dokumentów, kontroli tożsamości i kontroli fizycznej, chyba że

przepisy Unii Europejskiej w zakresie kontroli tożsamości i kontroli fizycznej stanowią

inaczej.

2.

Graniczny lekarz weterynarii nie dopuszcza do przywozu przesyłki zwierząt, jeżeli

1)

przesyłka ta pochodzi z państwa trzeciego lub jego części, z którego przywóz jest

zabroniony;

2)

przesyłka nie spełnia wymagań przywozowych;

3)

zwierzęta objęte przesyłką cierpią lub zachodzi podejrzenie, że cierpią lub są chore

na chorobę zakaźną lub inną chorobę stanowiącą zagrożenia dla zdrowia publicznego

lub zdrowia zwierząt;

4)

państwo trzecie, z którego pochodzi przesyłka, nie zastosowało się do wymagań przywozowych;

5)

zwierzęta nie są zdolne do kontynuowania podróży;

6)

świadectwo weterynaryjne lub inne dokumenty towarzyszące tej przesyłce nie spełniają

wymagań określonych w przepisach o wymaganiach przywozowych i handlu wewnątrz Wspólnoty

Europejskiej zwierzętami i produktami.

3.

Jeżeli przesyłka produktów spełnia wymagania przywozowe, osoba odpowiedzialna za przesyłkę

otrzymuje od granicznego lekarza weterynarii uwierzytelnione kopie świadectw weterynaryjnych

lub innych dokumentów oraz weterynaryjne świadectwo przekroczenia granicy, potwierdzające,

że przesyłka spełnia te wymagania; oryginały świadectw weterynaryjnych pozostają w

granicznym posterunku kontroli.

1.

Jeżeli przesyłka zwierząt spełnia wymagania przywozowe, osoba odpowiedzialna za przesyłkę

otrzymuje od granicznego lekarza weterynarii uwierzytelnione kopie świadectw weterynaryjnych

lub innych dokumentów oraz weterynaryjne świadectwo przekroczenia granicy, potwierdzające,

że przesyłka spełnia te wymagania; oryginały świadectw weterynaryjnych pozostają w

granicznym posterunku kontroli; kopia jest ważna przez 10 dni.

2.

W weterynaryjnym świadectwie przekroczenia granicy umieszcza się informacje dotyczące

przeprowadzanych, w toku weterynaryjnej kontroli granicznej, badań oraz ich wyników,

a także pobranych próbek; jeżeli wyniki badań nie są jeszcze znane, to w weterynaryjnym

świadectwie przekroczenia granicy umieszcza się informację o terminie uzyskania tych

wyników.

3.

Po przeprowadzeniu weterynaryjnej kontroli granicznej graniczny lekarz weterynarii

informuje właściwą władzę miejsca przeznaczenia przesyłki zwierząt za pośrednictwem

elektronicznego systemu wymiany informacji, o którym mowa w przepisach odrębnych,

że zwierzęta są przeznaczone do państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub jego

części, mających specyficzne wymagania, oraz że zostały pobrane próbki, ale wyniki

przeprowadzanych badań nie są znane wtedy, gdy przesyłka zwierząt opuszcza graniczny

posterunek kontroli.

4.

Graniczny lekarz weterynarii w przypadku podejrzenia naruszenia przepisów ustawy lub

przepisów odrębnych Unii Europejskiej lub wątpliwości co do tożsamości zwierzęcia

może dokonać dodatkowych kontroli.

5.

Przepisów ust. 1-3 nie stosuje się do zwierząt koniowatych, zarejestrowanych i zaopatrzonych

w odpowiednie dokumenty, o których mowa w przepisach dotyczących warunków zootechnicznych

i genealogicznych, obowiązujących w wewnątrzwspólnotowym handlu zwierzętami koniowatymi.

1.

Komisja Europejska zatwierdza lub cofa zatwierdzenie granicznego posterunku kontroli

na podstawie przepisów Unii Europejskiej.

2.

Minister właściwy do spraw rolnictwa przedstawia Komisji Europejskiej wykaz wyznaczonych

granicznych posterunków kontroli spełniających wymagania określone na podstawie art.

16 ust. 4.

3.

Minister właściwy do spraw rolnictwa zawiesza, w drodze zarządzenia, zatwierdzenie

granicznego posterunku kontroli, jeżeli posterunek ten przestał spełniać warunki zatwierdzenia

lub w przypadkach poważnego zagrożenia dla zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt.

4.

Minister właściwy do spraw rolnictwa informuje Komisję Europejską oraz inne państwa

członkowskie Unii Europejskiej o zawieszeniu, o którym mowa w ust. 3, i powodach tej

decyzji. Graniczny posterunek kontroli może być ponownie zatwierdzony, jeżeli spełni

warunki wymagane do zatwierdzenia; przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio.

1.

Graniczne posterunki kontroli powinny

1)

być umiejscowione w pobliżu przejścia granicznego oraz na obszarze wyznaczonym zgodnie

z przepisami prawa celnego i przepisami odrębnymi;

2)

znajdować się pod nadzorem granicznego lekarza weterynarii odpowiedzialnego za kontrolę,

któremu może pomagać odpowiednio przeszkolony personel pomocniczy.

2.

Jeżeli istnieją ograniczenia geograficzne, graniczny posterunek kontroli może znajdować

się w pewnej odległości od przejścia granicznego, jeżeli posterunek ten jest położony

w odpowiedniej odległości od gospodarstw lub miejsc, w których są utrzymywane zwierzęta,

które mogą być zakażone chorobami zakaźnymi; w przypadku przewozu transportem kolejowym,

graniczny posterunek kontroli może znajdować się na pierwszej stacji kolejowej wyznaczonej

przez właściwą władzę.

3.

Graniczny lekarz weterynarii jest obowiązany aktualizować informacje zawarte w bazie

danych systemu informatycznego, o którym mowa w przepisach odrębnych.

4.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

warunki wymagane do zatwierdzenia granicznych posterunków kontroli, biorąc pod uwagę

warunki organizacyjne i techniczne tych posterunków w odniesieniu do zwierząt i produktów

oraz lokalizację tych posterunków w pobliżu przejścia granicznego określone w przepisach

Unii Europejskiej.

1.

Jeżeli przepisy odrębne obowiązujące na terytorium państw członkowskich Unii Europejskiej

albo przepisy państwa miejsca przeznaczenia przewidują poddanie przesyłki zwierząt

kwarantannie lub izolacji, to kwarantannę lub izolację przeprowadza się w

1)

zatwierdzonej stacji kwarantanny znajdującej się w państwie pochodzenia przesyłki

zwierząt, jeżeli jest poddawana regularnym kontrolom przez przedstawicieli Komisji

Europejskiej - w przypadku chorób innych niż pryszczyca, wścieklizna i pomór rzekomy

drobiu;

2)

zatwierdzonej stacji kwarantanny znajdującej się na terytorium państwa członkowskiego

Unii Europejskiej;

3)

gospodarstwie miejsca przeznaczenia przesyłki zwierząt.

2.

Szczegółowe wymagania w zakresie transportu przesyłki zwierząt do miejsc, o których

mowa w ust. 1, określają przepisy o zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt lub ochronie

zdrowia publicznego obowiązujące w państwach członkowskich Unii Europejskiej.

3.

Jeżeli graniczny lekarz weterynarii nakaże, w drodze decyzji, kwarantannę lub izolację

przesyłki zwierząt, to odbywa się ona, w zależności od stwierdzonego ryzyka, w jednym

z następujących miejsc

1)

w granicznym posterunku kontroli lub w jego pobliżu;

2)

w gospodarstwie miejsca przeznaczenia przesyłki zwierząt;

3)

w stacji kwarantanny znajdującej się w pobliżu gospodarstwa miejsca przeznaczenia

przesyłki zwierząt.

4.

Stację kwarantanny lokalizuje się w dużej odległości od gospodarstw lub innych miejsc,

w których są trzymane zwierzęta mogące być chore na chorobę zakaźną, i wyposaża się

w

1)

łatwe do czyszczenia i dezynfekcji urządzenia służące do załadunku i wyładunku zwierząt

ze środków transportu, przeprowadzania kontroli, żywienia, pojenia lub leczenia zwierząt

oraz powierzchnię, oświetlenie i wentylację odpowiednie do ilości kontrolowanych zwierząt;

2)

odpowiedniej wielkości pomieszczenia przeznaczone dla osób odpowiedzialnych za przeprowadzenie

kontroli weterynaryjnych, w przebieralnie, prysznice i toalety;

3)

pomieszczenia i urządzenia do pobierania i badania próbek w związku z przeprowadzanymi

kontrolami;

4)

odpowiedni sprzęt pozwalający na szybką wymianę informacji z granicznymi posterunkami

kontroli oraz właściwymi władzami;

5)

system kontroli zapewniający odpowiednie utrzymanie przetrzymywanych zwierząt;

6)

sprzęt do czyszczenia i dezynfekcji.

5.

Stacja kwarantanny powinna mieć zapewnioną współpracę ze znajdującym się w jej pobliżu

podmiotem posiadającym urządzenia i wyposażone pomieszczenia przeznaczone do utrzymywania,

żywienia, pojenia, leczenia oraz, jeżeli to niezbędne, do uboju zwierząt.

6.

Szczegółowe warunki wymagane do zatwierdzania stacji kwarantanny, w odniesieniu do

różnych gatunków zwierząt, określają przepisy o zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt

lub ochronie zdrowia publicznego obowiązujące w państwach członkowskich Unii Europejskiej.

7.

Komisja Europejska zatwierdza i cofa zatwierdzenie stacji kwarantanny na podstawie

przepisów Unii Europejskiej.

8.

Minister właściwy do spraw rolnictwa przedstawia Komisji Europejskiej wykaz wyznaczonych

stacji kwarantanny, spełniających warunki określone w ust. 4 i 5 oraz w przepisach

odrębnych, o których mowa w ust. 6.

9.

Nadzór nad stacją kwarantanny sprawuje graniczny lekarz weterynarii, a jeżeli stacja

kwarantanny znajduje się poza obszarem właściwości tego lekarza, nadzór sprawuje powiatowy

lekarz weterynarii.

1.

Graniczny lekarz weterynarii przekazuje dodatkowe informacje właściwej władzy miejsca

przeznaczenia przesyłki produktów lub urzędowemu lekarzowi właściwemu ze względu na

miejsce przeznaczenia tej przesyłki, za pośrednictwem elektronicznego systemu wymiany

informacji ANIMO, jeżeli

1)

przesyłka jest przeznaczona do państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub jego części,

które ma specjalne wymagania określone na podstawie przepisów obowiązujących w Unii

Europejskiej, lub

2)

zostały pobrane próbki, ale wyniki badań nie są znane w czasie, w którym przesyłka

opuszcza graniczny posterunek kontroli, lub

3)

przesyłka jest przywożona na specjalne potrzeby, w przypadkach przewidzianych w przepisach

obowiązujących w Unii Europejskiej.

2.

Przesyłki, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 3, przeznaczone do innego państwa członkowskiego

Unii Europejskiej, poddaje się kontroli dokumentów, kontroli tożsamości oraz kontroli

fizycznej, w granicznym posterunku kontroli, przez który przesyłki są wprowadzane,

w celu sprawdzenia, czy produkty są zgodne z wymaganiami określonymi w przepisach

Unii Europejskiej lub przepisach obowiązujących na terytorium ich przeznaczenia.

1.

Przesyłkę produktów, która jest nadzorowana przez granicznego lekarza weterynarii

od granicznego posterunku kontroli, przez który zostaje wprowadzona, do miejsca jej

przeznaczenia, przewozi się zgodnie z następującymi warunkami

1)

przesyłka zostaje wysłana z granicznego posterunku kontroli, do którego wcześniej

przybyła, do miejsca przeznaczenia pod nadzorem urzędowego lekarza weterynarii w szczelnych

pojazdach lub kontenerach zaplombowanych przez właściwą władzę lub urzędowego lekarza

weterynarii w granicznym posterunku kontroli;

2

przesyłka, o której mowa w art. 18 ust. 1 pkt 3, pozostaje pod dozorem celnym do czasu

dotarcia do miejsca przeznaczenia, zgodnie z procedurą T1 określoną w przepisach rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października

2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny, oraz otrzymania weterynaryjnego świadectwa przekroczenia granicy zawierającego potwierdzenie

jej przeznaczenia oraz, jeżeli to konieczne, określającego zamierzony proces jej przetworzenia;

3)

graniczny lekarz weterynarii, za pośrednictwem elektronicznego systemu wymiany informacji

ANIMO, informuje urzędowego lekarza weterynarii nadzorującego miejsce przeznaczenia

przesyłki o pochodzeniu tej przesyłki i jej przeznaczeniu.

2.

Osoba odpowiedzialna za zakład przeznaczenia przesyłki produktów lub w przypadkach

określonych w przepisach Unii Europejskiej

3.

Powiatowy lekarz weterynarii dokonuje regularnych kontroli w celu zapewnienia, że

przesyłki produktów dotarły do zakładu przeznaczenia, w szczególności poprzez kontrolę

rejestru dostaw.

4.

W zakładzie przeznaczenia przesyłki, o której mowa w ust. 1, produkty są poddawane

obróbce określonej w odpowiednich przepisach Unii Europejskiej.

1.

Jeżeli przywóz odbywa się drogą morską lub powietrzną, przesyłka produktów dostarczana

do granicznego posterunku kontroli innego niż ten, przez który miała być wprowadzona,

położonego na tym samym terytorium lub znajdującego się na terytorium innego państwa

członkowskiego Unii Europejskiej, powinna być poddana kontroli tożsamości i kontroli

fizycznej w granicznym posterunku kontroli miejsca przeznaczenia.

2.

Jeżeli przesyłka, o której mowa w ust. 1, jest przeładowana z jednego statku powietrznego

do innego statku powietrznego lub z jednego statku morskiego na inny statek morski,

w tym samym porcie lotniczym lub w tym samym porcie morskim, bezpośrednio lub po wyładunku

na płytę lotniska albo na nabrzeże, na okres krótszy niż wskazany w ust. 4 pkt 1,

to osoba odpowiedzialna za przesyłkę informuje o tym urzędowego lekarza weterynarii

w granicznym posterunku kontroli. W przypadku gdy istnieje zagrożenie dla zdrowia

publicznego lub zdrowia zwierząt, to w wyjątkowych przypadkach graniczny lekarz weterynarii

może przeprowadzać kontrole dokumentów towarzyszących przesyłce, polegające na sprawdzeniu

oryginału świadectwa weterynaryjnego lub innego towarzyszącego jej dokumentu lub ich

uwierzytelnionych kopii.

3.

Czynności, o których mowa w ust. 2, dokonuje się w granicznym posterunku kontroli,

do którego przesyłka została wprowadzona.

4.

Jeżeli przesyłka jest wyładowana w inny sposób niż określony w ust. 2, to powinna

1)

być przechowywana wyłącznie przez okres nie krótszy niż wymagany minimalny okres przechowywania

i nie dłuższy niż maksymalny okres przechowywania, w warunkach określonych zgodnie

z odrębnymi przepisami, o których mowa w art. 11 ust. 2, pod nadzorem granicznego

lekarza weterynarii, w obszarze celnym portu lub lotniska w oczekiwaniu na przesłanie

do innego granicznego posterunku kontroli drogą morską albo powietrzną;

2)

być poddana kontroli dokumentów dotyczących przesyłki, o których mowa w ust. 2;

3)

w uzasadnionych przypadkach być poddana kontroli tożsamości i kontroli fizycznej,

gdy istnieje zagrożenie zdrowia publicznego lub zdrowia zwierząt.

Minister właściwy do spraw rolnictwa może wystąpić, w trybie określonym w przepisach

obowiązujących w Unii Europejskiej, do Komisji Europejskiej o zmniejszenie częstotliwości

przeprowadzania kontroli fizycznych przesyłek produktów lub przesyłek zwierząt w trakcie

przeprowadzania weterynaryjnej kontroli granicznej.

1.

Przewóz przesyłek produktów przeznaczonych do składu celnego lub magazynu znajdującego

się w wolnym obszarze celnym, utworzonego na podstawie przepisów prawa celnego, jest dopuszczalny, jeżeli osoba odpowiedzialna za przesyłkę

1)

zadeklarowała, że przesyłka spełnia wymagania przywozowe i jest przeznaczona ostatecznie

do dopuszczenia do obrotu na terytorium Unii Europejskiej, lub

2)

podała inną procedurę celną oraz wskazała, że przesyłka ta spełnia wymagania przywozowe

albo ich nie spełnia.

2.

W przypadku braku wyraźnego wskazania przeznaczenia przesyłki uważa się, że jest ona

przeznaczona do dopuszczenia do obrotu.

1.

Przesyłkę, o której mowa w art. 22, poddaje się, w granicznym posterunku kontroli,

kontroli dokumentów, kontroli tożsamości i kontroli fizycznej, w celu sprawdzenia,

czy przesyłka odpowiada wymaganiom przywozowym.

2.

Kontrola fizyczna nie jest wymagana, jeżeli z kontroli dokumentów wynika, że przesyłka

nie spełnia wymagań przywozowych.

3.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się w przypadku podejrzenia, że przesyłka zagraża zdrowiu

publicznemu lub zdrowiu zwierząt.

1.

Przesyłce, o której mowa w art. 22, towarzyszą świadectwo weterynaryjne lub inne dokumenty

oraz, jeżeli to niezbędne, poświadczone tłumaczenie świadectw weterynaryjnych lub

innych dokumentów.

2

Jeżeli przesyłka spełnia wymagania przywozowe, graniczny lekarz weterynarii wystawia

weterynaryjne świadectwo przekroczenia granicy jako załącznik do dokumentów celnych,

a przesyłka może zostać wprowadzona, za zgodą właściwego organu celnego, do składu

celnego lub magazynu znajdującego się w wolnym obszarze celnym. Przesyłkę taką uważa

się za spełniającą warunki do wprowadzenia do obrotu.

3

Jeżeli przesyłka nie spełnia wymagań przywozowych, to graniczny lekarz weterynarii

wystawia weterynaryjne świadectwo przekroczenia granicy jako załącznik do dokumentów

celnych. W takim przypadku graniczny lekarz weterynarii oraz właściwy organ celny

mogą, w drodze decyzji, udzielić zgody na wprowadzenie tej przesyłki wyłącznie do

składu celnego lub magazynu znajdującego się w wolnym obszarze celnym, jeżeli

1)

przesyłka nie pochodzi z państwa trzeciego, z którego przywóz jest zabroniony;

2)

składy celne i magazyny znajdujące się w wolnych obszarach celnych są zatwierdzone

do przechowywania tego rodzaju produktów.

4.

Składy lub magazyny, o których mowa w ust. 3 pkt 2, zatwierdza, w drodze decyzji,

właściwy ze względu na miejsce ich położenia graniczny lekarz weterynarii albo powiatowy

lekarz weterynarii, na wniosek prowadzącego ten skład lub magazyn.

5.

Składy celne oraz magazyny znajdujące się w wolnym obszarze celnym dla produktów niespełniających

wymagań przywozowych mogą być zatwierdzone, jeżeli

1)

spełniają warunki określone w przepisach dotyczących składów lub magazynów do przechowywania

poszczególnych rodzajów produktów;

2)

znajdują się w zamkniętej przestrzeni z punktami wejścia i wyjścia kontrolowanymi

w sposób ciągły przez osoby upoważnione przez prowadzącego skład; w przypadku magazynu

znajdującego się w wolnym obszarze celnym, wolny obszar celny powinien być zamknięty,

a jego granice, miejsca wejścia i wyjścia poddane ciągłemu dozorowi celnemu;

3)

zapewni się codzienne dokumentowanie wszystkich przesyłek wprowadzanych do składu

lub magazynu i opuszczających skład lub magazyn, z podaniem rodzaju i ilości produktów

w przesyłce oraz nazwy albo imienia i nazwiska oraz adresu odbiorcy przesyłki; w tym

zakresie dokumentację przechowuje się co najmniej przez trzy lata;

4)

są wyposażone w pomieszczenia do składowania lub pomieszczenia chłodnicze pozwalające

na oddzielne przechowywanie produktów, które nie spełniają wymagań przywozowych;

5)

zapewni się pomieszczenia dla osób przeprowadzających kontrole weterynaryjne.

1.

Zabrania się przewozu przesyłki produktów niespełniających wymagań przywozowych do

składów celnych lub magazynów znajdujących się w wolnych obszarach celnych, jeżeli

przesyłka ta zagraża zdrowiu publicznemu lub zdrowiu zwierząt.

2.

Przesyłki produktów nie mogą być wprowadzone do składu celnego lub magazynu znajdującego

się w wolnym obszarze celnym, jeżeli nie są pod zamknięciem celnym.

Jeżeli kontrola, o której mowa w art. 23, wykaże, że osoba odpowiedzialna za przesyłkę

przedstawiła fałszywe oświadczenie dotyczące przeznaczenia przesyłki, przesyłkę odsyła

się albo poddaje zniszczeniu; przepisy art. 34 stosuje się odpowiednio.

1.

Przesyłka, o której mowa w art. 24 ust. 3, może opuścić skład celny lub magazyn znajdujący

się w wolnym obszarze celnym wyłącznie w celu jej wysłania do państwa trzeciego lub

przeznaczenia jej dla przedsiębiorcy zajmującego się zaopatrywaniem środków transportu

morskiego w komunikacji międzynarodowej albo w celu jej zniszczenia, jeżeli

1)

transport tej przesyłki do państwa trzeciego odbywa się zgodnie z warunkami, o których

mowa w art. 11 ust. 1 pkt 3, ust. 3 pkt 1, ust. 6-10;

2)

przeznaczanie przesyłki w celu zaopatrzenia środków transportu morskiego w komunikacji

międzynarodowej odbywa się pod dozorem celnym zgodnie z procedurą T1, o której mowa

w art. 11 ust. 7 pkt 1, z podaniem, w załączonym świadectwie, nazwy i lokalizacji

tego składu lub magazynu;

3)

przemieszczenie przesyłki do miejsca zniszczenia odbywa się po poddaniu denaturacji

jej produktów.

2.

Przesyłki w trakcie przemieszczania do miejsc, o których mowa w ust. 1

1)

są nadzorowane przez właściwego urzędowego lekarza weterynarii;

2)

nie mogą być wyładowywane;

3)

znajdują się w szczelnych pojazdach lub kontenerach, z nałożonymi zamknięciami celnymi.

3

Przesyłki, o których mowa w ust. 2, nie mogą być przemieszczane pomiędzy składami

celnymi oraz magazynami znajdującymi się w wolnych obszarach celnych.

Minister właściwy do spraw rolnictwa przekazuje Komisji Europejskiej wykaz zatwierdzonych

składów celnych oraz magazynów znajdujących się w wolnych obszarach celnych oraz wykaz

przedsiębiorców zaopatrujących środki transportu morskiego w komunikacji międzynarodowej

w produkty niespełniające wymagań przywozowych.

1.

Graniczny lekarz weterynarii albo powiatowy lekarz weterynarii, który wydał decyzję

w sprawie zatwierdzenia składu celnego lub magazynu znajdującego się w wolnym obszarze

celnym, sprawuje nadzór nad tymi składami lub magazynami w zakresie przestrzegania

warunków zatwierdzenia, o których mowa w art. 24 ust. 5.

2.

W razie niespełniania warunków, o których mowa w art. 22-26, właściwy ze względu na

miejsce położenia składu celnego lub magazynu znajdującego się w wolnym obszarze celnym

graniczny lekarz weterynarii albo powiatowy lekarz weterynarii, w drodze decyzji,

zawiesza albo wycofuje zatwierdzenie składów celnych lub magazynów znajdujących się

w wolnych obszarach celnych, powiadamiając o tym Głównego Lekarza Weterynarii.

3.

W razie zamknięcia, likwidacji albo zniesienia składu celnego lub magazynu znajdującego

się w wolnym obszarze celnym, osoba prowadząca ten skład lub magazyn informuje o tym

granicznego lekarza weterynarii albo powiatowego lekarza weterynarii, który wydał

decyzję w sprawie jego zatwierdzenia. W takim przypadku graniczny lekarz weterynarii

albo powiatowy lekarz weterynarii, w drodze decyzji, wycofuje zatwierdzenie tego składu

celnego lub magazynu znajdującego się w wolnym obszarze celnym, powiadamiając o tym

Głównego Lekarza Weterynarii.

4.

O wycofaniu lub zawieszeniu zatwierdzenia Główny Lekarz Weterynarii powiadamia Komisję

Europejską oraz inne państwa członkowskie Unii Europejskiej.

5.

Warunki i sposób kontroli produktów w składach celnych i magazynach znajdujących się

w wolnych obszarach celnych oraz transportu przesyłek między tymi miejscami, a także

sposób przechowywania i dozwolonego manipulowania tymi produktami są określone w przepisach

o zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt lub ochronie zdrowia publicznego obowiązujących

w państwach członkowskich Unii Europejskiej.

1.

Przedsiębiorcy, którzy bezpośrednio zaopatrują środki transportu morskiego w komunikacji

międzynarodowej w produkty do spożycia przez załogę i pasażerów, powinni posiadać

pozwolenie, wydane przez urzędowego lekarza weterynarii właściwego ze względu na siedzibę

przedsiębiorcy, na prowadzenie działalności w zakresie zaopatrywania środków transportu

morskiego w produkty niespełniające wymagań przywozowych przeznaczone do spożycia

przez załogę i pasażerów.

2.

Powiatowy lekarz weterynarii wydaje, w drodze decyzji, pozwolenie, o którym mowa w

ust. 1, na wniosek przedsiębiorcy, jeżeli spełnia on następujące warunki

1)

uzyska produkty, które nie mogą być przetwarzane, chyba że są to produkty spełniające

wymagania określone w przepisach o zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt lub ochronie

zdrowia publicznego, obowiązujących w państwach członkowskich Unii Europejskiej;

2)

posiada zamykane pomieszczenia, do których wejście i wyjście są stale kontrolowane

przez wyznaczoną do tego celu osobę; jeżeli pomieszczenie to znajduje się w wolnym

obszarze celnym, przepis art. 24 ust. 5 pkt 2 zdanie drugie stosuje się odpowiednio;

3)

zobowiąże się do niewprowadzania produktów niespełniających wymagań przywozowych do

spożycia na terytorium Unii Europejskiej;

4)

powiadamia niezwłocznie urzędowego lekarza weterynarii o dostarczeniu produktów do

pomieszczeń, o których mowa w pkt 2;

5)

dostarcza produkty bezpośrednio na pokład środków transportu morskiego lub do specjalnie

zatwierdzonego miejsca w porcie przeznaczenia, pod warunkiem zastosowania środków

zapewniających, że produkty te nie opuszczą terenu portu z przeznaczeniem na inny

teren; transport produktów ze składu ich pochodzenia do portu ich przeznaczenia odbywa

się pod dozorem celnym, zgodnie z procedurą T1, o której mowa w art. 11 ust. 7 pkt

1, a produktom towarzyszy świadectwo weterynaryjne;

6)

powiadamia wcześniej właściwe władze portowe, z którego produkty są dostarczane, oraz

właściwe władze portowe państwa członkowskiego Unii Europejskiej przeznaczenia o dacie

przesyłania produktów wraz z podaniem szczegółów dotyczących miejsca przeznaczenia;

7)

udokumentuje, że produkty dotarły do miejsca ich końcowego przeznaczenia;

8)

prowadzi wykaz wprowadzania i wyprowadzania produktów; wykaz przechowuje się przez

okres co najmniej trzech lat; wykaz powinien umożliwić dokonanie kontroli produktów

pozostających w składzie.

3.

Przedsiębiorcy, o których mowa w ust. 1, nie mogą zaopatrywać środków transportu morskiego

w produkty niespełniające wymagań przywozowych, z wyjątkiem przypadków zaopatrywania

pasażerów i załogi poza obszarami przybrzeżnymi terytoriów państw członkowskich Unii

Europejskiej.

4.

Właściwe władze portowe państwa członkowskiego Unii Europejskiej, z którego produkty

są dostarczane, powiadamiają właściwe władze portowe państwa członkowskiego Unii Europejskiej

przeznaczenia, nie później niż w czasie wysyłki produktów, oraz powiadamiają urzędowego

lekarza weterynarii miejsca przeznaczenia produktów za pośrednictwem elektronicznego

systemu wymiany informacji ANIMO.

5.

W razie niespełnienia warunków, o których mowa w ust. 1-4, powiatowy lekarz weterynarii

może cofnąć pozwolenie, o którym mowa w ust. 1. O cofnięciu informuje on ministra

właściwego do spraw rolnictwa, który powiadamia o tym Komisję Europejską i inne państwa

członkowskie Unii Europejskiej.

6.

Do przedsiębiorców, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio art. 22, art.

23, art. 24 ust. 1, 3 i 5 pkt 1, 3 i 4 oraz art. 29 ust. 1.

7.

Szczegółowe procedury kontroli przeprowadzanych w czasie wysyłki, podczas transportu

i w czasie dostarczania produktów bezpośrednio na pokład środków transportu morskiego,

włączając w to przedstawienie dokumentu potwierdzającego, że produkty te osiągnęły

ich dozwolone przeznaczenie, określają przepisy o zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt

lub ochronie zdrowia publicznego, obowiązujące w państwach członkowskich Unii Europejskiej.

Do postępowań w sprawach

1)

o których mowa w art. 24 ust. 4 i 5, art. 29 ust. 2 i 3 oraz art. 30 ust. 1, 2 i 5,

2)

dotyczących uchylenia, zmiany lub stwierdzenia nieważności decyzji wydanej na podstawie

art. 24 ust. 4 i 5, art. 29 ust. 2 i 3 lub art. 30 ust. 1, 2 i 5 oraz w sprawach wznowienia

postępowania zakończonego wydaniem takiej decyzji

- nie stosuje się przepisów art. 11 ust. 3-9 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1829, 1948, 1997 i 2255 oraz z 2017 r. poz. 460).

Produkty nieprzeznaczone do objęcia procedurą dopuszczenia do obrotu oraz te, które

objęto inną niż wymieniona w art. 22 ust. 1 procedurą celną, jeżeli nie zostały wcześniej

zniszczone lub zwrócone, poddaje się kontroli tożsamości i kontroli fizycznej w celu

stwierdzenia, czy spełniają wymagania przywozowe.

1.

Dopuszcza się ponowny przywóz przesyłki produktów pochodzącej z terytorium państwa

członkowskiego Unii Europejskiej, której przyjęcia odmówiło państwo trzecie, jeżeli

1)

przesyłce towarzyszy

a)

oryginał albo poświadczona kopia świadectwa weterynaryjnego zawierającego wskazanie

powodów odmowy przyjęcia przesyłki przez państwo trzecie oraz gwarancje, że warunki

dotyczące przechowywania i transportu przesyłki zostały zachowane, oraz stwierdzenie,

że przesyłka nie została poddana jakimkolwiek czynnościom,

b)

dokument od przewoźnika, w przypadku zaplombowanych kontenerów, potwierdzający, że

zawartość nie była poddana manipulacji lub nie została wyładowana;

2)

przesyłka zostanie poddana kontroli dokumentów i kontroli tożsamości oraz w przypadkach,

o których mowa w art. 37, kontroli fizycznej;

3)

przesyłka jest zwrócona bezpośrednio, zgodnie z warunkami określonymi w art. 19, do

zakładu pochodzenia w państwie członkowskim Unii Europejskiej, w którym zostało wydane

na nią świadectwo weterynaryjne; jeżeli przewóz ma nastąpić przez inne państwo członkowskie

Unii Europejskiej, to jest wymagana zgoda urzędowego lekarza weterynarii w granicznym

posterunku kontroli państwa członkowskiego Unii Europejskiej, przez które przesyłka

po raz pierwszy przechodzi na terytorium jednego z państw członkowskich Unii Europejskiej,

wydana w imieniu wszystkich państw członkowskich Unii Europejskiej, przez które przesyłka

będzie przewożona.

2.

Nie można odmówić ponownego przywozu przesyłki produktów pochodzących z państw członkowskich

Unii Europejskiej, odrzuconej przez państwo trzecie, jeżeli właściwa władza, która

wydała oryginalne świadectwo weterynaryjne, zgodziła się przyjąć z powrotem przesyłkę

oraz zostały spełnione warunki określone w ust. 1.

3.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1 i 2, produkty zostaną wysłane w warunkach,

które zapewniają, że transport zostanie przeprowadzony do zakładu pochodzenia, zgodnie

z procedurą określoną w art. 19, w szczelnych środkach transportu, oznakowanych i

zaplombowanych przez właściwe władze lub urzędowego lekarza weterynarii, tak aby plomby

uległy uszkodzeniu w czasie otwierania kontenera.

4.

Graniczny lekarz weterynarii, który wydał decyzję dopuszczającą transport, informuje

o tym właściwe władze miejsca przeznaczenia za pośrednictwem elektronicznego systemu

wymiany informacji ANIMO.

1.

Weterynaryjnej kontroli granicznej nie podlegają produkty

1)

(uchylony)

2)

(uchylony)

3)

przeznaczone do spożycia przez załogę i pasażerów, w środkach transportu w komunikacji

międzynarodowej, pod warunkiem że produkty te nie zostaną wprowadzone na terytorium

państw członkowskich Unii Europejskiej;

4)

stanowiące osobiste przesyłki produktów pochodzenia zwierzęcego.

2.

Jeżeli produkty, o których mowa w ust. 1 pkt 3, lub ich pozostałości są wyładowane,

to podlegają zniszczeniu na koszt przewoźnika lub osoby odpowiedzialnej.

2a.

Osobiste przesyłki produktów pochodzenia zwierzęcego, niespełniające wymagań określonych

w art. 2 rozporządzenia nr 206/2009, przekazane przez podróżnych lub operatora świadczącego

usługi pocztowe organom, o których mowa w art. 2 ust. 6, do unieszkodliwienia są przechowywane,

transportowane i niszczone zgodnie z przepisami rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października

2009 r. określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia

zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, i uchylającego rozporządzenie

(WE) nr 1774/2002 (rozporządzenie o produktach ubocznych pochodzenia zwierzęcego)

(Dz. Urz. UE L 300 z 14.11.2009, str. 1, z późn. zm.).

3.

Weterynaryjnej kontroli granicznej nie podlegają również produkty

1)

(uchylony)

2)

które są wysłane jako próbki handlowe lub są przeznaczone na wystawę, pod warunkiem

że nie są przeznaczone do sprzedaży oraz mają wcześniej wydane pozwolenie urzędowego

lekarza weterynarii;

3)

które są przeznaczane do określonych badań lub analiz, jeżeli zapewniono, że takie

produkty nie zostaną dostarczane do spożycia przez ludzi.

4.

Pozwolenie, o którym mowa w ust. 3 pkt 2, wydaje powiatowy lekarz weterynarii, w drodze

decyzji, na wniosek zainteresowanego, w terminie 7 dni od dnia złożenia tego wniosku.

5.

Po zakończeniu wystawy, o której mowa w ust. 3 pkt 2, lub przeprowadzeniu badań lub

analiz, o których mowa w ust. 3 pkt 3, produkty, z wyjątkiem ich ilości użytych do

badań lub analiz, zostają zniszczone lub odesłane na warunkach określonych przez urzędowego

lekarza weterynarii.

6.

Przy wprowadzaniu produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez

załogę i pasażerów w środkach transportu w komunikacji międzynarodowej oraz produktów

pochodzenia zwierzęcego zamawianych za pośrednictwem operatora pocztowego w rozumieniu

ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1113, 1250, 1823 i 1948), telefonu i Internetu stosuje się wymagania weterynaryjne określone w przepisach

wydanych na podstawie art. 25 rozporządzenia nr 882/2004.

1.

Jeżeli dokonano przywozu przesyłki bez przedstawienia jej do weterynaryjnej kontroli

granicznej, właściwy miejscowo powiatowy lekarz weterynarii dokonuje zajęcia przesyłki

i wydaje decyzję w sprawie jej odesłania, a w przypadku gdy odesłanie przesyłki nie

jest możliwe - decyzję w sprawie jej zniszczenia.

2.

Jeżeli weterynaryjna kontrola graniczna wykaże, że przesyłka produktów nie spełnia

wymagań przywozowych lub taka kontrola wykaże nieprawidłowości, po złożeniu wyjaśnień

przez osobę odpowiedzialną za przesyłkę, graniczny lekarz weterynarii wydaje decyzję

w sprawie

1)

odesłania przesyłki poza terytorium państw członkowskich Unii Europejskiej z tego

samego granicznego posterunku kontroli do miejsca uzgodnionego z osobą odpowiedzialną

za przesyłkę, przy użyciu tego samego typu środka transportu, w terminie 60 dni od

dnia wydania decyzji, jeżeli wyniki weterynaryjnej kontroli granicznej oraz wymagania

zdrowotne na to pozwalają;

2)

zniszczenia przesyłki, jeżeli jej odesłanie jest niemożliwe albo upłynął termin, o

którym mowa w pkt 1, albo osoba odpowiedzialna za przesyłkę wyraziła na to zgodę.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, graniczny lekarz weterynarii

1)

wprowadza informacje o odrzuceniu przesyłki do bazy danych systemu informatycznego,

zgodnie z przepisami odrębnymi, o których mowa w art. 11 ust. 8;

2)

unieważnia, w sposób określony w przepisach odrębnych Unii Europejskiej

4.

Zniszczenie przesyłki na podstawie decyzji, o której mowa w ust. 2 pkt 2, następuje

w przewidzianych do tego celu urządzeniach, znajdujących się możliwie blisko granicznego

posterunku kontroli, zgodnie z przepisami odrębnymi, o których mowa w art. 33 ust.

2.

5.

Do czasu odesłania przesyłki lub potwierdzenia powodów odmowy przywozu graniczny lekarz

weterynarii zapewnia przechowanie przesyłki pod swoim nadzorem, na koszt osoby odpowiedzialnej

za przesyłkę.

1.

Jeżeli weterynaryjna kontrola graniczna wykaże, że przesyłka zwierząt nie spełnia

warunków określonych w przepisach ustawy lub przepisach odrębnych lub taka kontrola

wykaże inne nieprawidłowości, to graniczny lekarz weterynarii, po złożeniu wyjaśnień

przez osobę odpowiedzialną za przesyłkę, wydaje decyzję w sprawie

1)

udzielenia zwierzętom schronienia, ich żywienia i pojenia, a jeżeli to niezbędne także

leczenia albo

2)

umieszczenia w stacji kwarantanny lub w izolacji, albo

3)

odesłania, w określonym terminie, zwierząt poza terytorium Unii Europejskiej, jeżeli

zdrowie zwierząt i ich dobro na to pozwolą.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, graniczny lekarz weterynarii

1)

wprowadza informację do bazy danych systemu informatycznego o odrzuceniu przesyłki,

zgodnie z przepisami odrębnymi określonymi w art. 11 ust. 8;

2)

unieważnia świadectwo weterynaryjne lub inny dokument towarzyszący odrzuconej przesyłce.

3.

Jeżeli odesłanie przesyłki zwierząt jest niemożliwe, szczególnie ze względu na dobro

zwierząt, to graniczny lekarz weterynarii, po uzyskaniu zgody Głównego Lekarza Weterynarii

i po przeprowadzeniu badania przedubojowego, może wydać decyzję w sprawie uboju zwierząt

z przeznaczeniem do spożycia przez ludzi zgodnie z warunkami określonymi w przepisach

o zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt lub ochronie zdrowia publicznego obowiązującymi

w państwach członkowskich Unii Europejskiej.

4.

W innych przypadkach niż określone w ust. 3 graniczny lekarz weterynarii wydaje decyzję

w sprawie

1)

uboju zwierząt do celów innych niż spożycie przez ludzi albo

2)

zniszczenia tusz, określając warunki dotyczące kontroli zastosowania otrzymanych produktów.

5.

Główny Lekarz Weterynarii informuje Komisję Europejską o przypadkach udzielenia zgody,

o której mowa w ust. 3.

Świeże produkty rybne wyładowane ze statku pływającego pod banderą państwa trzeciego,

przed objęciem procedurą dopuszczenia do obrotu, poddaje się takim samym kontrolom

weterynaryjnym jak kontrole ryb wyładowywanych ze statków pływających pod banderą

państwa członkowskiego Unii Europejskiej.

1.

Graniczny lekarz weterynarii albo powiatowy lekarz weterynarii w razie podejrzenia

naruszenia przepisów ustawy lub przepisów o wymaganiach przywozowych i handlu wewnątrz

Wspólnoty Europejskiej zwierzętami i produktami oraz o zwalczaniu chorób zakaźnych

zwierząt lub ochronie zdrowia publicznego, obowiązujących w państwach członkowskich

Unii Europejskiej, lub w razie wątpliwości co do

1)

tożsamości lub ostatecznego miejsca przeznaczenia przesyłki,

2)

spełniania przez produkt wymagań dla tego rodzaju produktu,

3)

spełniania przez produkt wymagań dotyczących zdrowia publicznego lub zdrowia zwierząt

- może przeprowadzić kontrolę weterynaryjną, aby potwierdzić albo wykluczyć to podejrzenie.

2.

Kontrolowane produkty pozostają pod nadzorem przeprowadzającego kontrolę do czasu

uzyskania wyników kontroli.

3.

Jeżeli wyniki kontroli potwierdzą naruszenie przepisów, o których mowa w ust. 1, to

zwiększa się częstotliwość kontroli produktów pochodzących z tego samego miejsca.

1.

Jeżeli na terytorium państwa trzeciego wystąpi choroba zakaźna lub inna choroba zwierząt

stanowiąca poważne zagrożenie dla zdrowia ludzi lub zdrowia zwierząt albo jeżeli wystąpi

inna okoliczność związana z zagrożeniem dla zdrowia zwierząt lub zdrowia ludzi, minister

właściwy do spraw rolnictwa może wystąpić do Komisji Europejskiej o podjęcie działań

określonych w przepisach odrębnych.

2.

Jeżeli jedna z kontroli przewidzianych w ustawie lub przepisach odrębnych wykaże,

że przesyłka zwierząt lub przesyłka produktów pochodząca z państwa trzeciego, o którym

mowa w ust. 1, stanowi niebezpieczeństwo dla zdrowia ludzi lub zwierząt

1)

graniczny lekarz weterynarii albo powiatowy lekarz weterynarii wydaje decyzję w sprawie

zajęcia i zniszczenia przesyłki oraz informuje o tym inne graniczne posterunki kontroli

państw członkowskich Unii Europejskiej;

2)

minister właściwy do spraw rolnictwa informuje Komisję Europejską o poczynionych ustaleniach

i miejscu pochodzenia przesyłki zwierząt lub przesyłki produktów, zgodnie z przepisami

odrębnymi.

3.

Jeżeli Komisja Europejska nie podejmie, na podstawie przepisów odrębnych, tymczasowych

środków zapobiegawczych w stosunku do państwa trzeciego, o którym mowa w ust. 1, lub

zakładu znajdującego się w tym państwie, minister właściwy do spraw rolnictwa może

podjąć tymczasowe środki zapobiegawcze w stosunku do przesyłki zwierząt lub przesyłki

produktów, informując o tym inne państwa członkowskie Unii Europejskiej oraz Komisję

Europejską za pośrednictwem Stałego Komitetu Weterynaryjnego.

(uchylony)

1.

Jeżeli przeprowadzona na podstawie przepisów ustawy kontrola wykaże, że zostały poważnie

lub wielokrotnie naruszone przepisy ustawy lub przepisy odrębne Unii Europejskiej

w zakresie weterynaryjnej kontroli granicznej, Główny Lekarz Weterynarii

1)

informuje Komisję Europejską o rodzaju produktów i przesyłce, których dotyczy naruszenie

przepisów;

2)

zarządza kontrolę wszystkich produktów pochodzących z tego samego miejsca.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, kolejne 10 przesyłek pochodzących z tego

samego miejsca powinno być wstrzymanych, a koszt przeprowadzenia kontroli fizycznej,

z pobraniem próbek i badaniem laboratoryjnym, zabezpieczony.

3.

Jeżeli dodatkowa kontrola, o której mowa w ust. 2, potwierdzi naruszenie przepisów

ustawy lub przepisów odrębnych w zakresie weterynaryjnej kontroli granicznej, to przesyłka

lub jej część zostaje odesłana lub zniszczona na zasadach określonych w art. 34.

4.

Minister właściwy do spraw rolnictwa informuje Komisję Europejską o wynikach kontroli,

o której mowa w ust. 1 pkt 2.

5.

Jeżeli weterynaryjna kontrola graniczna wykaże, że zostały przekroczone dopuszczalne

poziomy pozostałości substancji chemicznych, biologicznych i weterynaryjnych produktów

leczniczych, przepisy ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2015 r., z wyjątkiem art. 1, art. 32 i art.

33, które wchodzą w życie z dniem 1 kwietnia 2015 r.

1

Jeżeli na podstawie wyników kontroli wykonywanych w miejscu sprzedaży produktów Główny

Lekarz Weterynarii uzna, że przepisy ustawy lub przepisy odrębne w zakresie weterynaryjnej

kontroli nie są przestrzegane w granicznym posterunku kontroli, w składzie celnym

lub magazynie znajdującym się w wolnym obszarze celnym innego państwa członkowskiego

Unii Europejskiej, to kontaktuje się bezzwłocznie z właściwą władzą tego państwa.

2.

Jeżeli Główny Lekarz Weterynarii uzna, że podjęte przez państwo członkowskie Unii

Europejskiej, o którym mowa w ust. 1, środki są niewystarczające, to dokona ich oceny,

wraz z właściwymi władzami zainteresowanego państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

i zaproponuje sposób poprawy sytuacji.

3.

W razie zwrócenia się przez właściwą władzę państwa członkowskiego Unii Europejskiej

do Głównego Lekarza Weterynarii w sprawie, o której mowa w ust. 1, Główny Lekarz Weterynarii

podejmie wszelkie niezbędne środki mające na celu poprawę sytuacji oraz poinformuje

właściwe władze tego państwa członkowskiego Unii Europejskiej o rodzaju przeprowadzonych

kontroli, podjętych decyzjach oraz powodach podjęcia takich decyzji.

4.

W przypadku powtarzających się naruszeń przepisów w zakresie weterynaryjnej kontroli

granicznej na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej Główny Lekarz Weterynarii

informuje o tym Komisję Europejską oraz właściwe władze pozostałych państw członkowskich

Unii Europejskiej.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 7 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Główny Lekarz Weterynarii sporządza program wymiany przedstawicieli upoważnionych

do dokonywania weterynaryjnej kontroli granicznej na terytoriach państw Unii Europejskiej.

2.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy

plan i zakres programu wymiany przedstawicieli, o których mowa w ust. 1, biorąc pod

uwagę bieżące zadania i potrzeby w zakresie weterynaryjnej kontroli granicznej.

3.

Główny Lekarz Weterynarii przedstawia corocznie, Stałemu Komitetowi Weterynaryjnemu

sprawozdanie z wykonania programu, o którym mowa w ust. 1.

1.

Główny Lekarz Weterynarii

1)

umieszcza i aktualizuje na stronie internetowej administrowanej przez urząd obsługujący

Głównego Lekarza Weterynarii informacje o wymaganiach dotyczących wprowadzania na

terytorium Unii Europejskiej osobistych przesyłek produktów pochodzenia zwierzęcego;

2)

sporządza i corocznie przedstawia Komisji Europejskiej sprawozdanie zawierające informacje

dotyczące środków podejmowanych w celu wykonania przepisów rozporządzenia nr 206/2009.

2.

Główny Lekarz Weterynarii przy sporządzaniu sprawozdania, o którym mowa w ust. 1 pkt

2, współpracuje z innymi organami Inspekcji Weterynaryjnej oraz z organami, o których

mowa w art. 2 ust. 5 i 6.

3.

Organy administracji rządowej, o których mowa w art. 2 ust. 5 i 6, przekazują organom

Inspekcji Weterynaryjnej, w terminie do dnia 31 marca, informacje konieczne do sporządzenia

sprawozdania, o którym mowa w ust. 1 pkt 2.

Graniczni lekarze weterynarii i powiatowi lekarze weterynarii uczestniczą w programach

szkoleniowych w zakresie przeprowadzania weterynaryjnej kontroli granicznej, organizowanych

i prowadzonych na podstawie przepisów dotyczących organizacji Inspekcji Weterynaryjnej.

1.

Koszty związane z

1)

odesłaniem przesyłki zwierząt do państwa trzeciego,

2)

zabezpieczeniem, nieszkodliwym usunięciem lub przetworzeniem produktów stwarzających

zagrożenie dla zdrowia ludzi lub zwierząt lub niespełniających wymagań przywozowych,

3)

ubojem lub uśmiercaniem zwierząt,

4)

nieszkodliwym usunięciem zwłok zwierząt lub ich części,

5)

przetrzymywaniem, kwarantanną lub izolacją zwierząt,

6)

przeprowadzeniem dodatkowych, wymaganych badań i analiz laboratoryjnych,

7)

(uchylony)

8)

czyszczeniem i odkażaniem miejsc przebywania zwierząt, środków transportu oraz miejsc

załadunku i miejsc przeprowadzania zwierząt,

9)

dojazdem do miejsc dokonywania czynności, o których mowa w pkt 2-5

- ponosi osoba odpowiedzialna za przesyłkę.

2.

Koszty związane z czynnościami, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, pomniejsza się

o dochód uzyskany ze sprzedaży surowców po uboju zwierząt lub produktów po ich przetworzeniu.

3.

Do należności pieniężnych z tytułu kosztów, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

4.

Koszty, o których mowa w art. 6 ust. 3 rozporządzenia nr 206/2009, ponosi organ celny

albo organ administracji rządowej upoważniony do wykonywania niektórych zadań organów

celnych zgodnie z przepisami prawa celnego.

Zarządzający przejściami granicznymi są obowiązani do nieodpłatnego udostępniania

odpowiednich pomieszczeń biurowych, laboratoryjnych, socjalnych oraz powierzchni magazynowych

dla zatrzymanych przesyłek zgodnie z wymaganiami zawartymi w przepisach o zwalczaniu

chorób zakaźnych zwierząt lub ochronie zdrowia publicznego, obowiązującymi w państwach

członkowskich Unii Europejskiej.

Kto, przywożąc lub przewożąc przesyłki zwierząt lub przesyłki produktów, nie przedstawi

ich do weterynaryjnej kontroli granicznej lub kontroli weterynaryjnej w składach celnych

lub magazynach znajdujących się w wolnych obszarach celnych, podlega grzywnie do 50

000 zł.

Kto, będąc osobą odpowiedzialną za przesyłkę, z wyłączeniem osobistych przesyłek produktów

pochodzenia zwierzęcego

1)

nie informuje o zamiarze przywozu lub przewozu zwierząt lub produktów przez graniczny

posterunek kontroli,

2

nie udostępnia dokumentów i nie składa wyjaśnień związanych z przeprowadzaniem weterynaryjnej

kontroli granicznej lub kontroli weterynaryjnej w składach celnych lub magazynach

znajdujących się w wolnych obszarach celnych,

3)

nie wprowadza przesyłki do zadeklarowanego i zatwierdzonego zakładu lub innego miejsca

przeznaczenia

- podlega grzywnie.

(pominięty)

Do postępowań w sprawach objętych przepisami niniejszej ustawy, wszczętych, a niezakończonych

przed dniem jej wejścia w życie, stosuje się przepisy dotychczasowe.

Ustawa wchodzi w życie z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w

Unii Europejskiej.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 marca 2017 r., z wyjątkiem

1)

art. 1, art. 4 pkt 1 i pkt 11 lit. c i d, lit. e w zakresie § 12 i 13 oraz lit. f,

art. 11, art. 13, art. 27, art. 38 pkt 39 lit. a tiret drugie, pkt 65 lit. a, pkt

68 lit. a w zakresie pkt 1, pkt 76 lit. b tiret drugie, art. 119, art. 148, art. 160

ust. 2 i 3, art. 162 ust. 1 pkt 1, art. 164, art. 165 ust. 1, 2 i 6, art. 178, art.

190 ust. 1, art. 201 ust. 1 i art. 259 ust. 1, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia;

2)

art. 150, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2017 r.;

2a)

art. 112 pkt 2-4, które wchodzą w życie z dniem 27 lutego 2017 r.;

3)

art. 4 pkt 12, art. 163 pkt 3, art. 168, art. 172 pkt 6 oraz art. 192 ust. 1-4, które

wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2018 r.;

4)

art. 149a, który wchodzi w życie z dniem 4 czerwca 2018 r.