Ustawa z dnia 23 marca 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw

W ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1137 i 2138 oraz z 2017 r. poz. 244, 768, 773 i 952) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 42 po § 1 dodaje się § 1a w brzmieniu

„

§ 1a.

Sąd orzeka zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w razie skazania za

przestępstwo określone w

1)

art. 178b lub art. 180a;

2)

art. 244, jeżeli czyn sprawcy polegał na niezastosowaniu się do zakazu prowadzenia

pojazdów mechanicznych.

”

;

2)

w art. 178 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Skazując sprawcę, który popełnił przestępstwo określone w art. 173, art. 174 lub art.

177 znajdując się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego lub zbiegł

z miejsca zdarzenia, sąd orzeka karę pozbawienia wolności przewidzianą za przypisane

sprawcy przestępstwo w wysokości od dolnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego

o połowę, a w wypadku przestępstwa określonego w art. 177 § 2 w wysokości nie niższej

niż 2 lata, do górnej granicy tego zagrożenia zwiększonego o połowę.

”

;

3)

po art. 178a dodaje się art. 178b w brzmieniu

„

Art. 178b.

Kto, pomimo wydania przez osobę uprawnioną do kontroli ruchu drogowego, poruszającą

się pojazdem lub znajdującą się na statku wodnym albo powietrznym, przy użyciu sygnałów

dźwiękowych i świetlnych, polecenia zatrzymania pojazdu mechanicznego nie zatrzymuje

niezwłocznie pojazdu i kontynuuje jazdę,

podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

”

;

4)

art. 244 otrzymuje brzmienie

„

Art. 244.

Kto nie stosuje się do orzeczonego przez sąd zakazu zajmowania stanowiska, wykonywania

zawodu, prowadzenia działalności, prowadzenia pojazdów, wstępu do ośrodków gier i

uczestnictwa w grach hazardowych, wstępu na imprezę masową, przebywania w określonych

środowiskach lub miejscach, nakazu okresowego opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie

z pokrzywdzonym, zakazu kontaktowania się z określonymi osobami, zakazu zbliżania

się do określonych osób lub zakazu opuszczania określonego miejsca pobytu bez zgody

sądu albo nie wykonuje zarządzenia sądu o ogłoszeniu orzeczenia w sposób w nim przewidziany,

podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

”

.

W ustawie z dnia 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń

(Dz. U. z 2015 r. poz. 1094, 1485, 1634 i 1707) w art. 45 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Karalność wykroczenia ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynął rok; jeżeli

w tym okresie wszczęto postępowanie, karalność wykroczenia ustaje z upływem 2 lat

od zakończenia tego okresu.

”

.

W ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1749, z późn. zm. w art. 213 po § 1a dodaje się § 1b w brzmieniu

„

§ 1b.

W postępowaniu w sprawach o przestępstwa w ruchu lądowym określone w rozdziale XXI Kodeksu karnego należy także uzyskać informacje z centralnej ewidencji kierowców oraz z ewidencji

kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego prowadzonej przez Policję, dotyczące

oskarżonego. Jeżeli od sporządzenia tych informacji upłynął okres 6 miesięcy, należy

uzyskać je ponownie.

”

.

W ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym

(Dz. U. z 2017 r. poz. 128, 60, 379 i 777) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 129a w ust. 1 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

w zakresie badania w celu ustalenia w organizmie zawartości alkoholu lub obecności

środka działającego podobnie do alkoholu,

”

;

2)

w art. 129b w ust. 3 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

zatrzymania pojazdu lub jadącego wierzchem;

”

;

3)

w art. 129i ust. 2-4 otrzymują brzmienie

„

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli stan osoby podlegającej badaniu uniemożliwia

jego przeprowadzenie urządzeniem elektronicznym lub osoba ta odmawia poddania się

takiemu badaniu. W takim przypadku ustalenie zawartości w organizmie alkoholu następuje

na podstawie badania krwi.

3.

Badanie w celu ustalenia zawartości w organizmie alkoholu może być przeprowadzone

również w razie braku zgody osoby podlegającej badaniu, o czym należy ją uprzedzić.

4.

Warunki oraz sposób przeprowadzania badań, o których mowa w ust. 1 i 2, określają

przepisy wydane na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu

alkoholizmowi

(Dz. U. z 2016 r. poz. 487).

”

;

4)

w art. 129j ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

Badanie w celu ustalenia obecności w organizmie środka działającego podobnie do alkoholu

może być przeprowadzone również w razie braku zgody osoby podlegającej badaniu, o

czym należy ją uprzedzić.

”

;

5)

po art. 129j dodaje się art. 129ja w brzmieniu

„

Art. 129ja.

W toku kontroli ruchu drogowego uprawniony organ kontroli może poddać kierującego

pojazdem lub inną osobę, w stosunku do której zachodzi uzasadnione podejrzenie, że

mogła kierować pojazdem, badaniu w celu ustalenia w organizmie zawartości alkoholu

lub obecności środka działającego podobnie do alkoholu.

”

;

6)

w art. 129k

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

W razie uczestniczenia w wypadku drogowym, w którym jest zabity lub ranny, kierujący

pojazdem jest poddawany badaniu w celu ustalenia w organizmie zawartości alkoholu

lub obecności środka działającego podobnie do alkoholu.

”

,

b)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Osoby, o których mowa w ust. 1 i 2, mają prawo żądać od organu kontroli ruchu drogowego

przeprowadzenia badania krwi lub moczu w celu ustalenia w organizmie zawartości alkoholu

lub obecności środka działającego podobnie do alkoholu.

”

.

W ustawie z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1713 i 1948 oraz z 2017 r. poz. 708 i 962) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 100

a)

w § 4 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

zaopatrywania w formularze mandatu karnego oraz przydziału serii i numerów mandatów

karnych generowanych przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego jest minister

właściwy do spraw finansów publicznych;

”

,

b)

po § 4 dodaje się § 4a w brzmieniu

„

§ 4a.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych może wyznaczyć, w drodze obwieszczenia,

organ Krajowej Administracji Skarbowej właściwy do zaopatrywania w formularze mandatu

karnego oraz przydziału serii i numerów mandatów karnych generowanych przy wykorzystaniu

systemu teleinformatycznego.

”

;

2)

po art. 102 dodaje się art. 102a w brzmieniu

„

Art. 102a.

§ 1.

Zlecenia płatnicze na rzecz organów właściwych do poboru należności wynikających z

grzywien nałożonych w drodze mandatu karnego mogą być składane również w formie dokumentu

elektronicznego przy użyciu oprogramowania udostępnionego przez banki lub innego dostawcę

usług płatniczych w rozumieniu ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1572 i 1997) uprawnionego do przyjmowania zleceń płatniczych albo w inny sposób uzgodniony z bankiem

lub innym dostawcą usług płatniczych przyjmującym zlecenie.

§ 2.

Zlecenie płatnicze, o którym mowa w § 1, zawiera serię i numer mandatu karnego oraz

datę wystawienia mandatu karnego, przy czym niepodanie lub błędne podanie tych informacji

stanowi podstawę do odmowy realizacji wpłaty gotówkowej lub polecenia przelewu.

§ 3.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych, w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw informatyzacji i po zasięgnięciu opinii Prezesa Narodowego Banku Polskiego,

może określić, w drodze rozporządzenia, wzór formularza wpłaty gotówkowej oraz polecenia

przelewu na rachunek organu właściwego do poboru należności wynikających z grzywien

nałożonych w drodze mandatu karnego, uwzględniając dane identyfikujące wpłacającego

oraz tytuł wpłaty.

”

.

Do czynów popełnionych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy

o przedawnieniu zawarte w ustawie, o której mowa w art. 2, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą, chyba że termin przedawnienia już upłynął.

W sprawach, o których mowa w art. 3 niniejszej ustawy, wszczętych i niezakończonych

do dnia jej wejścia w życie stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 3, w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 5 pkt

1, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2018 r.

§ 1.

Zlecenia płatnicze na rzecz organów właściwych do poboru należności wynikających z

grzywien nałożonych w drodze mandatu karnego mogą być składane również w formie dokumentu

elektronicznego przy użyciu oprogramowania udostępnionego przez banki lub innego dostawcę

usług płatniczych w rozumieniu ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1572 i 1997) uprawnionego do przyjmowania zleceń płatniczych albo w inny sposób uzgodniony z bankiem

lub innym dostawcą usług płatniczych przyjmującym zlecenie.

§ 2.

Zlecenie płatnicze, o którym mowa w § 1, zawiera serię i numer mandatu karnego oraz

datę wystawienia mandatu karnego, przy czym niepodanie lub błędne podanie tych informacji

stanowi podstawę do odmowy realizacji wpłaty gotówkowej lub polecenia przelewu.

§ 3.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych, w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw informatyzacji i po zasięgnięciu opinii Prezesa Narodowego Banku Polskiego,

może określić, w drodze rozporządzenia, wzór formularza wpłaty gotówkowej oraz polecenia

przelewu na rachunek organu właściwego do poboru należności wynikających z grzywien

nałożonych w drodze mandatu karnego, uwzględniając dane identyfikujące wpłacającego

oraz tytuł wpłaty.

W toku kontroli ruchu drogowego uprawniony organ kontroli może poddać kierującego

pojazdem lub inną osobę, w stosunku do której zachodzi uzasadnione podejrzenie, że

mogła kierować pojazdem, badaniu w celu ustalenia w organizmie zawartości alkoholu

lub obecności środka działającego podobnie do alkoholu.

Kto, pomimo wydania przez osobę uprawnioną do kontroli ruchu drogowego, poruszającą

się pojazdem lub znajdującą się na statku wodnym albo powietrznym, przy użyciu sygnałów

dźwiękowych i świetlnych, polecenia zatrzymania pojazdu mechanicznego nie zatrzymuje

niezwłocznie pojazdu i kontynuuje jazdę,

podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

Kto nie stosuje się do orzeczonego przez sąd zakazu zajmowania stanowiska, wykonywania

zawodu, prowadzenia działalności, prowadzenia pojazdów, wstępu do ośrodków gier i

uczestnictwa w grach hazardowych, wstępu na imprezę masową, przebywania w określonych

środowiskach lub miejscach, nakazu okresowego opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie

z pokrzywdzonym, zakazu kontaktowania się z określonymi osobami, zakazu zbliżania

się do określonych osób lub zakazu opuszczania określonego miejsca pobytu bez zgody

sądu albo nie wykonuje zarządzenia sądu o ogłoszeniu orzeczenia w sposób w nim przewidziany,

podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.