Ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw

W ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996, 1579 i 2138) wprowadza się następujące zmiany

1)

art. 1 otrzymuje brzmienie

„

Art. 1.

Kodeks postępowania administracyjnego normuje

1)

postępowanie przed organami administracji publicznej w należących do właściwości tych

organów sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych

albo załatwianych milcząco;

2)

postępowanie przed innymi organami państwowymi oraz przed innymi podmiotami, gdy są

one powołane z mocy prawa lub na podstawie porozumień do załatwiania spraw określonych

w pkt 1;

3)

postępowanie w sprawach rozstrzygania sporów o właściwość między organami jednostek

samorządu terytorialnego i organami administracji rządowej oraz między organami i

podmiotami, o których mowa w pkt 2;

4)

postępowanie w sprawach wydawania zaświadczeń;

5)

nakładanie lub wymierzanie administracyjnych kar pieniężnych lub udzielanie ulg w

ich wykonaniu;

6)

tryb europejskiej współpracy administracyjnej.

”

;

2)

po art. 7 dodaje się art. 7a i art. 7b w brzmieniu

„

Art. 7a.

§ 1.

Jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku

bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości

co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba

że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które

wynik postępowania ma bezpośredni wpływ.

§ 2.

Przepisu § 1 nie stosuje się

1)

jeżeli wymaga tego ważny interes publiczny, w tym istotne interesy państwa, a w szczególności

jego bezpieczeństwa, obronności lub porządku publicznego;

2)

w sprawach osobowych funkcjonariuszy oraz żołnierzy zawodowych.

Art. 7b.

W toku postępowania organy administracji publicznej współdziałają ze sobą w zakresie

niezbędnym do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy, mając na

względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli oraz sprawność postępowania,

przy pomocy środków adekwatnych do charakteru, okoliczności i stopnia złożoności sprawy.

”

;

3)

art. 8 otrzymuje brzmienie

„

Art. 8.

§ 1.

Organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego

uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności

i równego traktowania.

§ 2.

Organy administracji publicznej bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej

praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym.

”

;

4)

art. 13 otrzymuje brzmienie

„

Art. 13.

§ 1.

Organy administracji publicznej w sprawach, których charakter na to pozwala, dążą

do polubownego rozstrzygania kwestii spornych oraz ustalania praw i obowiązków będących

przedmiotem postępowania w należących do ich właściwości sprawach, w szczególności

przez podejmowanie czynności

1)

skłaniających strony do zawarcia ugody, w sprawach, w których uczestniczą strony o

spornych interesach;

2)

niezbędnych do przeprowadzenia mediacji.

§ 2.

Organy administracji publicznej podejmują wszystkie uzasadnione na danym etapie postępowania

czynności umożliwiające przeprowadzenie mediacji lub zawarcie ugody, a w szczególności

udzielają wyjaśnień o możliwościach i korzyściach polubownego załatwienia sprawy.

”

;

5)

art. 15 otrzymuje brzmienie

„

Art. 15.

Postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, chyba że przepis szczególny stanowi

inaczej.

”

;

6)

w art. 16 dodaje się § 3 w brzmieniu

„

§ 3.

Decyzje ostateczne, których nie można zaskarżyć do sądu, są prawomocne.

”

;

7)

w art. 35

a)

po § 3 dodaje się § 3a w brzmieniu

„

§ 3a.

Załatwienie sprawy w postępowaniu uproszczonym powinno nastąpić niezwłocznie, nie

później niż w terminie miesiąca od dnia wszczęcia postępowania.

”

,

b)

§ 4 i 5 otrzymują brzmienie

„

§ 4.

Przepisy szczególne mogą określać inne terminy niż określone w § 3 i 3a.

§ 5.

Do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych

w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania,

okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo przyczyn

niezależnych od organu.

”

;

8)

w art. 36 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej

jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin

załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia.

”

;

9)

art. 37 i art. 38 otrzymują brzmienie

„

Art. 37.

§ 1.

Stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli

1)

nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych

ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność);

2)

postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość).

§ 2.

Ponaglenie zawiera uzasadnienie.

§ 3.

Ponaglenie wnosi się

1)

do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie;

2)

do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia.

§ 4.

Organ prowadzący postępowanie jest obowiązany przekazać ponaglenie organowi wyższego

stopnia bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie siedmiu dni od dnia jego otrzymania.

Organ przekazuje ponaglenie wraz z niezbędnymi odpisami akt sprawy. Odpisy mogą zostać

sporządzone w formie dokumentu elektronicznego. Przekazując ponaglenie, organ jest

obowiązany ustosunkować się do niego.

§ 5.

Organ, o którym mowa w § 3, rozpatruje ponaglenie w terminie siedmiu dni od dnia jego

otrzymania.

§ 6.

Organ rozpatrujący ponaglenie wydaje postanowienie, w którym

1)

wskazuje, czy organ rozpatrujący sprawę dopuścił się bezczynności lub przewlekłego

prowadzenia postępowania, stwierdzając jednocześnie, czy miało ono miejsce z rażącym

naruszeniem prawa;

2)

w przypadku stwierdzenia bezczynności lub przewlekłości

a)

zobowiązuje organ rozpatrujący sprawę do załatwienia sprawy, wyznaczając termin do

jej załatwienia, jeżeli postępowanie jest niezakończone,

b)

zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych bezczynności lub przewlekłości,

a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających bezczynności lub przewlekłości

w przyszłości.

§ 7.

Organ rozpatrujący ponaglenie może z urzędu zmienić postanowienie, o którym mowa w

§ 6, wyznaczając dłuższy termin zakończenia postępowania, jeżeli wyjdą na jaw istotne

dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, wymagające dłuższego postępowania,

nieznane w momencie wyznaczania terminu.

§ 8.

W przypadku, o którym mowa w § 3 pkt 2, przepisów § 4, 6 i 7 nie stosuje się. W przypadku

stwierdzenia bezczynności lub przewlekłości organ prowadzący postępowanie niezwłocznie

załatwia sprawę oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych bezczynności

lub przewlekłości, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających bezczynności

lub przewlekłości w przyszłości.

Art. 38.

Pracownik organu administracji publicznej podlega odpowiedzialności porządkowej lub

dyscyplinarnej albo innej odpowiedzialności przewidzianej w przepisach prawa, jeżeli

z nieuzasadnionych przyczyn nie załatwił sprawy w terminie lub prowadził postępowanie

dłużej niż było to niezbędne do załatwienia sprawy.

”

;

10)

po art. 39

„

Art. 39

W przypadku gdy stroną lub innym uczestnikiem postępowania jest podmiot publiczny

obowiązany do udostępniania i obsługi elektronicznej skrzynki podawczej na podstawie

art. 16 ust. 1a ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów

realizujących zadania publiczne

(Dz. U. z 2017 r. poz. 570) doręczenia dokonuje się na elektroniczną skrzynkę podawczą tego podmiotu. Przepisu

art. 39

”

;

11)

art. 49 otrzymuje brzmienie

„

Art. 49.

§ 1.

Jeżeli przepis szczególny tak stanowi, zawiadomienie stron o decyzjach i innych czynnościach

organu administracji publicznej może nastąpić w formie publicznego obwieszczenia,

w innej formie publicznego ogłoszenia zwyczajowo przyjętej w danej miejscowości lub

przez udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej

właściwego organu administracji publicznej.

§ 2.

Dzień, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie, inne publiczne ogłoszenie lub udostępnienie

pisma w Biuletynie Informacji Publicznej wskazuje się w treści tego obwieszczenia,

ogłoszenia lub w Biuletynie Informacji Publicznej. Zawiadomienie uważa się za dokonane

po upływie czternastu dni od dnia, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie, inne

publiczne ogłoszenie lub udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej.

”

;

12)

w dziale I w rozdziale 8 po art. 49 dodaje się art. 49a i art. 49b w brzmieniu

„

Art. 49a.

Poza przypadkami, o których mowa w art. 49, organ może dokonywać zawiadomienia o decyzjach

i innych czynnościach organu administracji publicznej w formie, o której mowa w art.

49 § 1, jeżeli w postępowaniu bierze udział więcej niż dwadzieścia stron. Jeżeli przepis

szczególny nie stanowi inaczej, zawiadomienie jest w takim przypadku skuteczne wobec

stron, które zostały na piśmie uprzedzone o zamiarze zawiadamiania ich w określony

sposób. Do zawiadomienia stosuje się przepis art. 49 § 2.

Art. 49b.

§ 1.

W przypadku zawiadomienia strony zgodnie z art. 49 § 1 lub art. 49a o decyzji lub

postanowieniu, które podlega zaskarżeniu, na wniosek strony, organ, który wydał decyzję

lub postanowienie, niezwłocznie, nie później niż w terminie trzech dni od dnia otrzymania

wniosku, udostępnia stronie odpis decyzji lub postanowienia w sposób i formie określonych

we wniosku, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje organ, nie umożliwiają udostępnienia

w taki sposób lub takiej formie.

§ 2.

Jeżeli decyzja lub postanowienie, o których mowa w § 1, nie mogą być udostępnione

stronie w sposób lub formie określonych we wniosku, organ powiadamia o tym stronę

i wskazuje, w jaki sposób lub jakiej formie odpis decyzji lub postanowienia może być

niezwłocznie udostępniony.

”

;

13)

w art. 57

a)

po § 3 dodaje się § 3a w brzmieniu

„

§ 3a.

Terminy określone w latach kończą się z upływem tego dnia w ostatnim roku, który odpowiada

początkowemu dniowi terminu, a gdyby takiego dnia w ostatnim roku nie było - w dniu

poprzedzającym bezpośrednio ten dzień.

”

,

b)

§ 4 otrzymuje brzmienie

„

§ 4.

Jeżeli koniec terminu do wykonania czynności przypada na dzień uznany ustawowo za

wolny od pracy lub na sobotę, termin upływa następnego dnia, który nie jest dniem

wolnym od pracy ani sobotą.

”

;

14)

w art. 64 § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa, należy wezwać

wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni,

z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania.

”

;

15)

w art. 76a

a)

po § 2a dodaje się § 2b w brzmieniu

„

§ 2b.

Upoważniony pracownik organu prowadzącego postępowanie, któremu został okazany oryginał

dokumentu wraz z odpisem, na żądanie strony, poświadcza zgodność odpisu dokumentu

z oryginałem. Poświadczenie obejmuje podpis pracownika, datę i oznaczenie miejsca

sporządzenia poświadczenia, a na żądanie strony, również godzinę sporządzenia poświadczenia.

Jeżeli dokument zawiera cechy szczególne (dopiski, poprawki lub uszkodzenia), należy

stwierdzić to w poświadczeniu.

”

,

b)

§ 3 otrzymuje brzmienie

„

§ 3.

Zawarte w odpisie dokumentu poświadczenie zgodności z oryginałem przez występującego

w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym

lub doradcą podatkowym albo przez upoważnionego pracownika organu prowadzącego postępowanie

ma charakter dokumentu urzędowego.

”

;

16)

po art. 79 dodaje się art. 79a w brzmieniu

„

Art. 79a.

§ 1.

W postępowaniu wszczętym na żądanie strony, informując o możliwości wypowiedzenia

się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, organ administracji

publicznej jest obowiązany do wskazania przesłanek zależnych od strony, które nie

zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem

decyzji niezgodnej z żądaniem strony. Przepisy art. 10 § 2 i 3 stosuje się.

§ 2.

W terminie wyznaczonym na wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz

zgłoszonych żądań, strona może przedłożyć dodatkowe dowody celem wykazania spełnienia

przesłanek, o których mowa w § 1.

”

;

17)

po art. 81 dodaje się art. 81a w brzmieniu

„

Art. 81a.

§ 1.

Jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku

bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w tym zakresie pozostają niedające

się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, wątpliwości te są rozstrzygane na

korzyść strony.

§ 2.

Przepisu § 1 nie stosuje się

1)

jeżeli w sprawie uczestniczą strony o spornych interesach lub wynik postępowania ma

bezpośredni wpływ na interesy osób trzecich;

2)

jeżeli przepisy odrębne wymagają od strony wykazania określonych faktów;

3)

jeżeli wymaga tego ważny interes publiczny, w tym istotne interesy państwa, a w szczególności

jego bezpieczeństwa, obronności lub porządku publicznego;

4)

w sprawach osobowych funkcjonariuszy oraz żołnierzy zawodowych.

”

;

18)

w art. 83 dodaje się § 4 w brzmieniu

„

§ 4.

Mediator nie może być przesłuchany w charakterze świadka co do faktów, o których dowiedział

się w związku z prowadzeniem mediacji, chyba że uczestnicy mediacji zwolnią go od

obowiązku zachowania tajemnicy mediacji.

”

;

19)

w art. 91 § 3 otrzymuje brzmienie

„

§ 3.

Jeżeli zachodzi prawdopodobieństwo, że oprócz wezwanych stron, uczestniczących w postępowaniu,

mogą być jeszcze w sprawie inne strony, nieznane organowi administracji publicznej,

należy ponadto o terminie, miejscu i przedmiocie rozprawy ogłosić w formie publicznego

obwieszczenia, w innej formie publicznego ogłoszenia zwyczajowo przyjętej w danej

miejscowości lub przez udostępnienie zawiadomienia w Biuletynie Informacji Publicznej

na stronie podmiotowej właściwego organu administracji publicznej.

”

;

20)

w dziale II po rozdziale 5 dodaje się rozdział 5a w brzmieniu

„

Rozdział 5a

Mediacja

Art. 96a.

§ 1.

W toku postępowania może być przeprowadzona mediacja, jeżeli pozwala na to charakter

sprawy.

§ 2.

Mediacja jest dobrowolna.

§ 3.

Celem mediacji jest wyjaśnienie i rozważenie okoliczności faktycznych i prawnych sprawy

oraz dokonanie ustaleń dotyczących jej załatwienia w granicach obowiązującego prawa,

w tym przez wydanie decyzji lub zawarcie ugody.

§ 4.

Uczestnikami mediacji mogą być

1)

organ prowadzący postępowanie oraz strona lub strony tego postępowania albo

2)

strony postępowania.

Art. 96b.

§ 1.

Organ administracji publicznej, z urzędu lub na wniosek strony, zawiadamia strony

oraz organ, o którym mowa w art. 106 § 1, w przypadku gdy ten organ nie zajął stanowiska,

o możliwości przeprowadzenia mediacji.

§ 2.

We wniosku strona może wskazać mediatora.

§ 3.

W zawiadomieniu o możliwości przeprowadzenia mediacji organ administracji publicznej

zwraca się do stron o

1)

wyrażenie zgody na przeprowadzenie mediacji,

2)

wybranie mediatora

- w terminie czternastu dni od dnia doręczenia zawiadomienia.

§ 4.

Zawiadomienie o możliwości przeprowadzenia mediacji zawiera pouczenie o zasadach prowadzenia

mediacji oraz ponoszenia jej kosztów.

Art. 96c.

Mediacji nie przeprowadza się w przypadku niewyrażenia zgody na przeprowadzenie mediacji

w terminie, o którym mowa w art. 96b § 3.

Art. 96d.

§ 1.

Jeżeli uczestnicy mediacji wyrazili zgodę na przeprowadzenie mediacji, organ administracji

publicznej wydaje postanowienie o skierowaniu sprawy do mediacji. Postanowienie doręcza

się stronom oraz organowi, o którym mowa w art. 106 § 1.

§ 2.

W postanowieniu o skierowaniu sprawy do mediacji wskazuje się mediatora wybranego

przez uczestników mediacji, a jeżeli uczestnicy mediacji nie wybrali mediatora, wskazuje

się mediatora wybranego przez organ administracji publicznej, posiadającego odpowiednią

wiedzę i umiejętności w zakresie prowadzenia mediacji w sprawach danego rodzaju.

Art. 96e.

§ 1.

Organ administracji publicznej, kierując sprawę do mediacji, odracza rozpatrzenie

sprawy na okres do dwóch miesięcy.

§ 2.

Na zgodny wniosek uczestników mediacji lub z innych ważnych powodów termin określony

w § 1 może zostać przedłużony, nie dłużej jednak niż o miesiąc.

§ 3.

W przypadku nieosiągnięcia celów mediacji określonych w art. 96a § 3 w terminie, o

którym mowa w § 1 albo 2, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o zakończeniu

mediacji i załatwia sprawę.

Art. 96f.

§ 1.

Mediatorem może być osoba fizyczna, która posiada pełną zdolność do czynności prawnych

i korzysta z pełni praw publicznych, w szczególności mediator wpisany na listę stałych

mediatorów lub do wykazu instytucji i osób uprawnionych do prowadzenia postępowania

mediacyjnego, prowadzonych przez prezesa sądu okręgowego, lub na listę prowadzoną

przez organizację pozarządową lub uczelnię, o której informację przekazano prezesowi

sądu okręgowego.

§ 2.

W przypadku gdy organ prowadzący postępowanie jest uczestnikiem mediacji, mediatorem

może być wyłącznie osoba wpisana na listę stałych mediatorów lub do wykazu instytucji

i osób uprawnionych do prowadzenia postępowania mediacyjnego, prowadzonych przez prezesa

sądu okręgowego, lub mediator wpisany na listę prowadzoną przez organizację pozarządową

lub uczelnię, o której informację przekazano prezesowi sądu okręgowego.

§ 3.

Mediatorem nie może być pracownik organu administracji publicznej, przed którym toczy

się postępowanie w sprawie.

Art. 96g.

§ 1.

Mediator powinien zachować bezstronność przy prowadzeniu mediacji i niezwłocznie ujawnić

okoliczności, które mogłyby wzbudzić wątpliwość co do jego bezstronności, w tym odpowiednio

okoliczności, o których mowa w art. 24 § 1 i 2.

§ 2.

Mediator odmawia przeprowadzenia mediacji w przypadku wątpliwości co do jego bezstronności

i niezwłocznie zawiadamia o tym uczestników mediacji oraz organ administracji publicznej,

jeżeli nie jest on uczestnikiem mediacji.

Art. 96h.

Organ administracji publicznej niezwłocznie przekazuje mediatorowi dane kontaktowe

uczestników mediacji oraz ich pełnomocników, w szczególności numery telefonów i adresy

poczty elektronicznej, jeżeli je posiada.

Art. 96i.

Mediator zapoznaje się z aktami sprawy i ma prawo sporządzania z nich notatek, kopii

lub odpisów, chyba że uczestnik mediacji w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia

lub doręczenia postanowienia o skierowaniu sprawy do mediacji nie wyrazi zgody na

zapoznanie się mediatora z aktami.

Art. 96j.

§ 1.

Mediacja nie jest jawna.

§ 2.

Mediator, uczestnicy mediacji i inne osoby biorące udział w mediacji są obowiązani

zachować w tajemnicy wszelkie fakty, o których dowiedzieli się w związku z prowadzeniem

mediacji, chyba że uczestnicy mediacji postanowią inaczej.

§ 3.

Propozycje ugodowe, ujawnione fakty lub oświadczenia złożone w toku mediacji nie mogą

być wykorzystywane po jej zakończeniu, z wyjątkiem ustaleń zawartych w protokole z

przebiegu mediacji.

Art. 96k.

Mediator prowadzi mediację, dążąc do polubownego rozwiązania sporu, w tym przez wspieranie

uczestników mediacji w formułowaniu przez nich propozycji ugodowych.

Art. 96l.

§ 1.

Mediator ma prawo do wynagrodzenia i zwrotu wydatków związanych z przeprowadzeniem

mediacji, chyba że wyraził zgodę na prowadzenie mediacji bez wynagrodzenia.

§ 2.

Koszty wynagrodzenia i zwrotu wydatków związanych z przeprowadzeniem mediacji pokrywa

organ administracji publicznej, a w sprawach, w których może być zawarta ugoda - strony

w równych częściach, chyba że postanowią one inaczej.

§ 3.

Koszty mediacji są pokrywane niezwłocznie po jej zakończeniu.

Art. 96m.

§ 1.

Mediator sporządza protokół z przebiegu mediacji.

§ 2.

Protokół z przebiegu mediacji zawiera

1)

czas i miejsce przeprowadzenia mediacji;

2)

imiona i nazwiska (nazwy) oraz adresy (siedziby) uczestników mediacji;

3)

imię i nazwisko oraz adres mediatora;

4)

dokonane ustalenia co do sposobu załatwienia sprawy;

5)

podpis mediatora oraz uczestników mediacji, a jeżeli którykolwiek z uczestników mediacji

nie może podpisać protokołu, wzmiankę o przyczynie braku podpisu.

§ 3.

Mediator niezwłocznie przedkłada protokół z przebiegu mediacji organowi administracji

publicznej w celu włączenia go do akt sprawy i doręcza odpis tego protokołu uczestnikom

mediacji.

Art. 96n.

§ 1.

Jeżeli w wyniku mediacji zostaną dokonane ustalenia dotyczące załatwienia sprawy w

granicach obowiązującego prawa, organ administracji publicznej załatwia sprawę zgodnie

z tymi ustaleniami, zawartymi w protokole z przebiegu mediacji.

§ 2.

Do akt postępowania nie włącza się dokumentów i innych materiałów, które nie znajdują

się w aktach postępowania, ujawnionych w toku mediacji przez jej uczestników, jeżeli

te dokumenty i materiały nie stanowią podstawy do załatwienia sprawy zgodnie z ustaleniami

zawartymi w protokole z przebiegu mediacji.

”

;

21)

w art. 106 § 6 otrzymuje brzmienie

„

§ 6.

W przypadku niezajęcia stanowiska w terminie określonym w § 3 stosuje się przepisy

art. 36-38, przy czym organ obowiązany do zajęcia stanowiska niezwłocznie informuje

organ załatwiający sprawę o wniesieniu ponaglenia.

”

;

22)

po art. 106 dodaje się art. 106a w brzmieniu

„

Art. 106a.

§ 1.

Organ załatwiający sprawę może, z urzędu albo na wniosek strony lub organu, do którego

zwrócono się o zajęcie stanowiska, zwołać posiedzenie, jeżeli przyczyni się to do

przyspieszenia zajęcia stanowiska (posiedzenie w trybie współdziałania).

§ 2.

Organ załatwiający sprawę może zwołać posiedzenie w trybie współdziałania przed upływem

terminu do zajęcia stanowiska, określonego w art. 106 § 3, a jeżeli przepis prawa

przewiduje inny termin, przed upływem tego terminu, tylko na wniosek organu, do którego

zwrócono się o zajęcie stanowiska.

§ 3.

Organ załatwiający sprawę może wezwać strony na posiedzenie w trybie współdziałania.

Przepisy art. 90-96 stosuje się odpowiednio.

§ 4.

Zwołanie posiedzenia w trybie współdziałania nie zwalnia z obowiązku rozpatrzenia

ponaglenia, o którym mowa w art. 106 § 6. Postanowienie, o którym mowa w art. 106

§ 5, może zostać wpisane do protokołu posiedzenia w trybie współdziałania.

”

;

23)

w art. 107 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Decyzja zawiera

1)

oznaczenie organu administracji publicznej;

2)

datę wydania;

3)

oznaczenie strony lub stron;

4)

powołanie podstawy prawnej;

5)

rozstrzygnięcie;

6)

uzasadnienie faktyczne i prawne;

7)

pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie oraz o prawie do zrzeczenia

się odwołania i skutkach zrzeczenia się odwołania;

8)

podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego pracownika organu

upoważnionego do wydania decyzji, a jeżeli decyzja wydana została w formie dokumentu

elektronicznego - kwalifikowany podpis elektroniczny;

9)

w przypadku decyzji, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego,

sprzeciw od decyzji lub skarga do sądu administracyjnego - pouczenie o dopuszczalności

wniesienia powództwa, sprzeciwu od decyzji lub skargi oraz wysokości opłaty od powództwa

lub wpisu od skargi lub sprzeciwu od decyzji, jeżeli mają one charakter stały, albo

podstawie do wyliczenia opłaty lub wpisu o charakterze stosunkowym, a także możliwości

ubiegania się przez stronę o zwolnienie od kosztów albo przyznanie prawa pomocy.

”

;

24)

w art. 110 dotychczasową treść oznacza się jako § 1 i dodaje się § 2 w brzmieniu

„

§ 2.

Organ administracji publicznej, w przypadku milczącego załatwienia sprawy, jest związany

wydanym w tym trybie rozstrzygnięciem od dnia następującego po dniu, w którym upływa

termin przewidziany na wydanie decyzji lub postanowienia kończącego postępowanie albo

wniesienie sprzeciwu, o ile kodeks nie stanowi inaczej.

”

;

25)

art. 112 otrzymuje brzmienie

„

Art. 112.

Błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania lub skutków zrzeczenia się odwołania

albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego

nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia.

”

;

26)

art. 114 otrzymuje brzmienie

„

Art. 114.

W sprawie, w której toczy się postępowanie administracyjne, strony mogą zawrzeć ugodę,

jeżeli charakter sprawy na to pozwala i nie sprzeciwiają się temu przepisy szczególne.

”

;

27)

w art. 116 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Organ administracji publicznej odroczy wydanie decyzji i wyznaczy stronom termin do

zawarcia ugody, jeżeli istnieją przesłanki do jej zawarcia, pouczając strony o trybie

i skutkach zawarcia ugody.

”

;

28)

w art. 117

a)

§ 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Ugodę sporządza upoważniony pracownik organu administracji publicznej w formie pisemnej

lub dokumentu elektronicznego, na podstawie zgodnych oświadczeń stron. Jeżeli ugoda

jest sporządzana w formie pisemnej, oświadczenia składa się przed upoważnionym pracownikiem

organu.

”

,

b)

po § 1 dodaje się § 1a w brzmieniu

„

§ 1a.

Ugoda zawiera

1)

oznaczenie organu administracji publicznej, przed którym ugoda została zawarta, i

stron postępowania;

2)

datę sporządzenia ugody;

3)

przedmiot i treść ugody;

4)

podpisy stron oraz podpis upoważnionego pracownika organu administracji publicznej

z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego, a jeżeli ugoda została zawarta

w formie dokumentu elektronicznego - kwalifikowane podpisy elektroniczne stron oraz

upoważnionego pracownika organu administracji publicznej.

”

,

c)

§ 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Przed podpisaniem ugody upoważniony pracownik organu administracji publicznej odczytuje

stronom jej treść, chyba że ugoda została sporządzona w formie dokumentu elektronicznego.

Ugodę włącza się do akt sprawy.

”

;

29)

po art. 121 dodaje się art. 121a w brzmieniu

„

Art. 121a.

Do ugody zawartej przed mediatorem przepisy art. 117-121 stosuje się odpowiednio.

”

;

30)

w dziale II po rozdziale 8 dodaje się rozdział 8a w brzmieniu

„

Rozdział 8a

Milczące załatwienie sprawy

Art. 122a.

§ 1.

Sprawa może być załatwiona milcząco, jeżeli przepis szczególny tak stanowi.

§ 2.

Sprawę uznaje się za załatwioną milcząco w sposób w całości uwzględniający żądanie

strony, jeżeli w terminie miesiąca od dnia doręczenia żądania strony właściwemu organowi

administracji publicznej albo innym terminie określonym w przepisie szczególnym organ

ten

1)

nie wyda decyzji lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie (milczące zakończenie

postępowania) albo

2)

nie wniesie sprzeciwu w drodze decyzji (milcząca zgoda).

Art. 122b.

Za dzień wydania decyzji lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, o której

mowa w art. 122a § 2 pkt 1, albo wniesienia sprzeciwu, o którym mowa w art. 122a §

2 pkt 2, uznaje się dzień

1)

nadania sprzeciwu, decyzji lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie za

pokwitowaniem przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo

2)

doręczenia za pokwitowaniem sprzeciwu, decyzji lub postanowienia kończącego postępowanie

w sprawie przez pracowników organu administracji publicznej lub inne upoważnione osoby,

albo

3)

wprowadzenia sprzeciwu, decyzji lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie

do systemu teleinformatycznego w przypadku, o którym mowa w art. 39

Art. 122c.

§ 1.

Milczące załatwienie sprawy następuje w dniu następującym po dniu, w którym upływa

termin przewidziany do wydania decyzji lub postanowienia kończącego postępowanie w

sprawie albo wniesienia sprzeciwu. W przypadku gdy organ przed upływem terminu do

załatwienia sprawy zawiadomi stronę o braku sprzeciwu, milczące załatwienie sprawy

następuje w dniu doręczenia tego zawiadomienia.

§ 2.

Jeżeli podanie nie spełnia wymagań wskazanych w przepisach lub jest konieczne doprecyzowanie

treści żądania, stosuje się przepis art. 64. Termin, o którym mowa w art. 122a § 2,

biegnie od dnia uzupełnienia braków lub doprecyzowania treści żądania.

§ 3.

Jeżeli w sprawie, która może być załatwiona milcząco, organ odwoławczy wydał decyzję

na podstawie art. 138 § 2, termin, o którym mowa w art. 122a § 2, biegnie od dnia

doręczenia organowi pierwszej instancji akt sprawy wraz z tą decyzją.

Art. 122d.

§ 1.

Do spraw załatwianych milcząco nie stosuje się przepisów art. 10 i art. 79a.

§ 2.

Zawieszenie postępowania administracyjnego wstrzymuje bieg terminu, o którym mowa

w art. 122a § 2.

Art. 122e.

W aktach sprawy zamieszcza się adnotację o milczącym załatwieniu sprawy, wskazując

treść rozstrzygnięcia oraz jego podstawę prawną.

Art. 122f.

§ 1.

Na wniosek strony organ administracji publicznej, w drodze postanowienia, wydaje zaświadczenie

o milczącym załatwieniu sprawy albo odmawia wydania takiego zaświadczenia.

§ 2.

Na postanowienie, o którym mowa w § 1, przysługuje zażalenie.

§ 3.

Zaświadczenie o milczącym załatwieniu sprawy zawiera

1)

oznaczenie organu administracji publicznej i strony lub stron postępowania;

2)

datę wydania zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy;

3)

powołanie podstawy prawnej;

4)

treść rozstrzygnięcia sprawy załatwionej milcząco;

5)

datę milczącego załatwienia sprawy;

6)

pouczenie o możliwości wniesienia zażalenia;

7)

podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego pracownika organu

upoważnionego do wydania zaświadczenia, a jeżeli zaświadczenie zostało wydane w formie

dokumentu elektronicznego - kwalifikowany podpis elektroniczny.

§ 4.

Zaświadczenie o milczącym załatwieniu sprawy doręcza się wszystkim stronom w sprawie

załatwionej milcząco.

§ 5.

W zakresie nieuregulowanym w § 1-4 do zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy

stosuje się przepisy działu VII.

Art. 122g.

Do spraw załatwionych milcząco przepisy rozdziałów 12 i 13 w dziale II stosuje się

odpowiednio. Przyjmuje się, że skutek wydania decyzji ostatecznej powstał w terminie

czternastu dni od dnia upływu terminu, o którym mowa w art. 122c § 1.

”

;

31)

po art. 127 dodaje się art. 127a w brzmieniu

„

Art. 127a.

§ 1.

W trakcie biegu terminu do wniesienia odwołania strona może zrzec się prawa do wniesienia

odwołania wobec organu administracji publicznej, który wydał decyzję.

§ 2.

Z dniem doręczenia organowi administracji publicznej oświadczenia o zrzeczeniu się

prawa do wniesienia odwołania przez ostatnią ze stron postępowania, decyzja staje

się ostateczna i prawomocna.

”

;

32)

w art. 130 § 4 otrzymuje brzmienie

„

§ 4.

Decyzja podlega wykonaniu przed upływem terminu do wniesienia odwołania, jeżeli jest

zgodna z żądaniem wszystkich stron lub jeżeli wszystkie strony zrzekły się prawa do

wniesienia odwołania.

”

;

33)

w art. 136 dotychczasową treść oznacza się jako § 1 i dodaje się § 2-4 w brzmieniu

„

§ 2.

Jeżeli decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do

wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, na zgodny wniosek

wszystkich stron zawarty w odwołaniu, organ odwoławczy przeprowadza postępowanie wyjaśniające

w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy. Jeżeli przyczyni się to do przyspieszenia

postępowania, organ odwoławczy może zlecić przeprowadzenie określonych czynności postępowania

wyjaśniającego organowi, który wydał decyzję.

§ 3.

Przepis § 2 stosuje się także w przypadku, gdy jedna ze stron zawarła w odwołaniu

wniosek o przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania wyjaśniającego w zakresie

niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy, a pozostałe strony wyraziły na to zgodę w terminie

czternastu dni od dnia doręczenia im zawiadomienia o wniesieniu odwołania, zawierającego

wniosek o przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania wyjaśniającego w zakresie

niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy.

§ 4.

Przepisów § 2 i 3 nie stosuje się, jeżeli przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania

wyjaśniającego w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy byłoby nadmiernie utrudnione.

”

;

34)

w art. 138 po § 2 dodaje się § 2a i 2b w brzmieniu

„

§ 2a.

Jeżeli organ pierwszej instancji dokonał w zaskarżonej decyzji błędnej wykładni przepisów

prawa, które mogą znaleźć zastosowanie w sprawie, w decyzji, o której mowa w § 2,

organ odwoławczy określa także wytyczne w zakresie wykładni tych przepisów.

§ 2b.

Przepisu § 2 nie stosuje się w przypadkach, o których mowa w art. 136 § 2 lub 3. Organ

odwoławczy po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w zakresie niezbędnym do

rozstrzygnięcia sprawy wydaje decyzję, o której mowa w § 1 albo 4.

”

;

35)

w art. 151 dodaje się § 3 w brzmieniu

„

§ 3.

W sprawach, o których mowa w § 1, przepisów o milczącym załatwieniu sprawy nie stosuje

się.

”

;

36)

po art. 155 dodaje się art. 155a w brzmieniu

„

Art. 155a.

W sprawach, o których mowa w art. 154 i art. 155, przepisów o milczącym załatwieniu

sprawy nie stosuje się.

”

;

37)

w art. 156 w § 1 pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy,

którą załatwiono milcząco;

”

;

38)

w art. 158 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Rozstrzygnięcie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji następuje w drodze decyzji.

Przepisów o milczącym załatwieniu sprawy nie stosuje się.

”

;

39)

w dziale II w rozdziale 13 po art. 163 dodaje się art. 163a w brzmieniu

„

Art. 163a.

W sprawach, o których mowa w art. 161-163, przepisów o milczącym załatwieniu sprawy

nie stosuje się.

”

;

40)

w dziale II dodaje się rozdział 14 w brzmieniu

„

Rozdział 14

Postępowanie uproszczone

Art. 163b.

§ 1.

Organ administracji publicznej załatwia sprawę w postępowaniu uproszczonym, jeżeli

przepis szczególny tak stanowi.

§ 2.

Postępowanie uproszczone może dotyczyć interesu prawnego lub obowiązku tylko jednej

strony, jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej. Przepisu art. 62 nie stosuje

się.

§ 3.

W sprawie rozpoznawanej w postępowaniu uproszczonym stosuje się przepisy o milczącym

załatwieniu sprawy, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.

Art. 163c.

§ 1.

W postępowaniu uproszczonym strona może wnieść podanie z wykorzystaniem urzędowego

formularza, w którym wskazuje okoliczności mające znaczenie dla sprawy oraz przedstawia

dowody wraz z żądaniem wszczęcia postępowania.

§ 2.

Urzędowy formularz zawiera pouczenie o treści § 4.

§ 3.

W przypadku wniesienia podania z wykorzystaniem formularza elektronicznego stosuje

się przepis art. 63 § 3a.

§ 4.

W sprawie wszczętej na skutek podania złożonego z wykorzystaniem urzędowego formularza

nie jest dopuszczalne późniejsze zgłaszanie przez stronę nowych żądań.

Art. 163d.

Jeżeli uwzględnienie nowych okoliczności powołanych przez stronę w toku postępowania

jest istotne dla wyniku tego postępowania, a ich uwzględnienie doprowadzi do jego

przedłużenia, organ administracji publicznej w dalszym ciągu prowadzi postępowanie

z pominięciem przepisów niniejszego rozdziału, o czym niezwłocznie informuje stronę.

Art. 163e.

§ 1.

Postępowanie dowodowe jest ograniczone do dowodów zgłoszonych przez stronę, łącznie

z żądaniem wszczęcia postępowania, oraz dowodów możliwych do ustalenia na podstawie

danych, którymi dysponuje organ prowadzący postępowanie.

§ 2.

W sprawach rozpoznawanych w postępowaniu uproszczonym nie stosuje się przepisu art.

81.

Art. 163f.

Uzasadnienie decyzji wydanej w postępowaniu uproszczonym może ograniczać się do wskazania

faktów, które organ administracji publicznej uznał za udowodnione, oraz przytoczenia

przepisów prawa stanowiących podstawę prawną decyzji.

Art. 163g.

Postanowienia wydane w postępowaniu uproszczonym można zaskarżyć tylko w odwołaniu

od decyzji, z wyjątkiem postanowień wydanych po wydaniu decyzji, postanowień o zawieszeniu

lub odmowie podjęcia zawieszonego postępowania oraz postanowień, w odniesieniu do

których możliwość ich zaskarżenia przewidują przepisy szczególne.

”

;

41)

po dziale IV dodaje się dział IVa w brzmieniu

„

Dział IVa

Administracyjne kary pieniężne

Art. 189a.

§ 1.

W sprawach nakładania lub wymierzania administracyjnej kary pieniężnej lub udzielania

ulg w jej wykonaniu stosuje się przepisy niniejszego działu.

§ 2.

W przypadku uregulowania w przepisach odrębnych

1)

przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej,

2)

odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia,

3)

terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej,

4)

terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej,

5)

odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej,

6)

udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej

- przepisów niniejszego działu w tym zakresie nie stosuje się.

§ 3.

W sprawach nakładania lub wymierzania przez organ administracji publicznej kar na

podstawie przepisów o postępowaniu w sprawach o wykroczenia, odpowiedzialności dyscyplinarnej,

porządkowej lub z tytułu naruszenia dyscypliny finansów publicznych, przepisów niniejszego

działu nie stosuje się.

Art. 189b.

Przez administracyjną karę pieniężną rozumie się określoną w ustawie sankcję o charakterze

pieniężnym, nakładaną przez organ administracji publicznej, w drodze decyzji, w następstwie

naruszenia prawa polegającego na niedopełnieniu obowiązku albo naruszeniu zakazu ciążącego

na osobie fizycznej, osobie prawnej albo jednostce organizacyjnej nieposiadającej

osobowości prawnej.

Art. 189c.

Jeżeli w czasie wydawania decyzji w sprawie administracyjnej kary pieniężnej obowiązuje

ustawa inna niż w czasie naruszenia prawa, w następstwie którego ma być nałożona kara,

stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio,

jeżeli jest ona względniejsza dla strony.

Art. 189d.

Wymierzając administracyjną karę pieniężną, organ administracji publicznej bierze

pod uwagę

1)

wagę i okoliczności naruszenia prawa, w szczególności potrzebę ochrony życia lub zdrowia,

ochrony mienia w znacznych rozmiarach lub ochrony ważnego interesu publicznego lub

wyjątkowo ważnego interesu strony oraz czas trwania tego naruszenia;

2)

częstotliwość niedopełniania w przeszłości obowiązku albo naruszania zakazu tego samego

rodzaju co niedopełnienie obowiązku albo naruszenie zakazu, w następstwie którego

ma być nałożona kara;

3)

uprzednie ukaranie za to samo zachowanie za przestępstwo, przestępstwo skarbowe, wykroczenie

lub wykroczenie skarbowe;

4)

stopień przyczynienia się strony, na którą jest nakładana administracyjna kara pieniężna,

do powstania naruszenia prawa;

5)

działania podjęte przez stronę dobrowolnie w celu uniknięcia skutków naruszenia prawa;

6)

wysokość korzyści, którą strona osiągnęła, lub straty, której uniknęła;

7)

w przypadku osoby fizycznej - warunki osobiste strony, na którą administracyjna kara

pieniężna jest nakładana.

Art. 189e.

W przypadku gdy do naruszenia prawa doszło wskutek działania siły wyższej, strona

nie podlega ukaraniu.

Art. 189f.

§ 1.

Organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej

kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli

1)

waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub

2)

za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna

kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została

prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana

za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których

miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna.

§ 2.

W przypadkach innych niż wymienione w § 1, jeżeli pozwoli to na spełnienie celów,

dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna, organ administracji

publicznej, w drodze postanowienia, może wyznaczyć stronie termin do przedstawienia

dowodów potwierdzających

1)

usunięcie naruszenia prawa lub

2)

powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, określając termin

i sposób powiadomienia.

§ 3.

Organ administracji publicznej w przypadkach, o których mowa w § 2, odstępuje od nałożenia

administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli strona przedstawiła

dowody, potwierdzające wykonanie postanowienia.

Art. 189g.

§ 1.

Administracyjna kara pieniężna nie może zostać nałożona, jeżeli upłynęło pięć lat

od dnia naruszenia prawa albo wystąpienia skutków naruszenia prawa.

§ 2.

Przepisu § 1 nie stosuje się do spraw, w przypadku których przepisy odrębne przewidują

termin, po upływie którego nie można wszcząć postępowania w sprawie nałożenia administracyjnej

kary pieniężnej lub stwierdzenia naruszenia prawa, w następstwie którego może być

nałożona administracyjna kara pieniężna.

§ 3.

Administracyjna kara pieniężna nie podlega egzekucji, jeżeli upłynęło pięć lat od

dnia, w którym kara powinna być wykonana.

Art. 189h.

§ 1.

Bieg terminu przedawnienia nałożenia administracyjnej kary pieniężnej przerywa ogłoszenie

upadłości strony.

§ 2.

Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia nałożenia administracyjnej kary pieniężnej

biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu uprawomocnienia się postanowienia

o zakończeniu lub umorzeniu postępowania upadłościowego.

§ 3.

Jeżeli ogłoszenie upadłości strony nastąpiło przed rozpoczęciem biegu terminu przedawnienia

nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, bieg tego terminu rozpoczyna się od dnia

następującego po dniu uprawomocnienia się postanowienia o zakończeniu lub umorzeniu

postępowania upadłościowego.

§ 4.

Bieg terminu przedawnienia nałożenia administracyjnej kary pieniężnej nie rozpoczyna

się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu z dniem

1)

wniesienia środka zaskarżenia od decyzji w przedmiocie administracyjnej kary pieniężnej

do sądu administracyjnego albo sądu powszechnego, albo skargi kasacyjnej od prawomocnego

orzeczenia w przedmiocie administracyjnej kary pieniężnej;

2)

wniesienia żądania ustalenia przez sąd powszechny istnienia lub nieistnienia stosunku

prawnego lub prawa;

3)

doręczenia zarządzenia zabezpieczenia w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji, jeżeli przepisy odrębne przewidują możliwość zarządzenia zabezpieczenia.

§ 5.

Termin przedawnienia nałożenia administracyjnej kary pieniężnej rozpoczyna się, a

po zawieszeniu biegnie dalej, od dnia następującego po dniu

1)

uprawomocnienia się orzeczenia sądu administracyjnego albo sądu powszechnego właściwego

do rozpoznania odwołania od decyzji w przedmiocie administracyjnej kary pieniężnej,

albo odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania przez Sąd Najwyższy, oddalenia

skargi kasacyjnej, albo uchylenia przez Sąd Najwyższy zaskarżonego wyroku i orzeczenia

co do istoty sprawy;

2)

uprawomocnienia się orzeczenia lub ogłoszenia prawomocnego orzeczenia sądu powszechnego

w sprawie ustalenia istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa;

3)

zakończenia postępowania zabezpieczającego w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji.

Art. 189i.

§ 1.

Zaległą administracyjną karą pieniężną jest kara niezapłacona w terminie.

§ 2.

Od zaległej administracyjnej kary pieniężnej nalicza się odsetki za zwłokę w wysokości

określonej jak dla zaległości podatkowych, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej.

Art. 189j.

§ 1.

Bieg terminu przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej przerywa ogłoszenie

upadłości strony.

§ 2.

Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej

biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu uprawomocnienia się postanowienia

o zakończeniu lub umorzeniu postępowania upadłościowego.

§ 3.

Jeżeli ogłoszenie upadłości strony nastąpiło przed rozpoczęciem biegu terminu przedawnienia

egzekucji administracyjnej kary pieniężnej, bieg tego terminu rozpoczyna się od dnia

następującego po dniu uprawomocnienia się postanowienia o zakończeniu lub umorzeniu

postępowania upadłościowego.

§ 4.

Bieg terminu przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej nie rozpoczyna

się, a rozpoczęty ulega przerwaniu z dniem

1)

zastosowania środka egzekucyjnego, o którym zobowiązany został zawiadomiony;

2)

doręczenia zarządzenia zabezpieczenia w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji.

§ 5.

Bieg terminu przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej rozpoczyna się,

a po przerwaniu biegnie na nowo, od dnia następującego po dniu, w którym

1)

zastosowano środek egzekucyjny, o którym zobowiązany został zawiadomiony;

2)

doręczono zarządzenie zabezpieczenia w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji.

Art. 189k.

§ 1.

Organ administracji publicznej, który nałożył administracyjną karę pieniężną, na wniosek

strony, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem publicznym lub ważnym interesem

strony, może udzielić ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej przez

1)

odroczenie terminu wykonania administracyjnej kary pieniężnej lub rozłożenie jej na

raty;

2)

odroczenie terminu wykonania zaległej administracyjnej kary pieniężnej lub rozłożenie

jej na raty;

3)

umorzenie administracyjnej kary pieniężnej w całości lub części;

4)

umorzenie odsetek za zwłokę w całości lub części.

§ 2.

W przypadku umorzenia zaległej administracyjnej kary pieniężnej umorzeniu podlegają

także odsetki za zwłokę w całości lub takiej części, w jakiej została umorzona zaległa

administracyjna kara pieniężna.

§ 3.

Właściwy organ, na wniosek strony prowadzącej działalność gospodarczą, może udzielać

określonych w § 1 ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej, które

1)

nie stanowią pomocy publicznej;

2)

stanowią pomoc de minimis albo pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie - w

zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio obowiązujących przepisach prawa

Unii Europejskiej dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis;

3)

stanowią pomoc publiczną

a)

mającą na celu naprawienie szkód spowodowanych klęskami żywiołowymi lub innymi zdarzeniami

nadzwyczajnymi,

b)

mającą na celu zaradzenie poważnym zaburzeniom w gospodarce,

c)

zgodną z zasadami rynku wewnętrznego Unii Europejskiej, której dopuszczalność została

określona przez właściwe organy Unii Europejskiej, udzielaną na przeznaczenie inne

niż wymienione w lit. a i b.

§ 4.

W przypadku pomocy publicznej określonej w § 3 pkt 3 lit. a i b ulgi, o których mowa

w § 3 pkt 2, mogą być udzielane, jeżeli w przepisach odrębnych zostały określone szczegółowe

warunki udzielania tej pomocy, zapewniające jej zgodność z zasadami rynku wewnętrznego

Unii Europejskiej.

§ 5.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, przeznaczenie pomocy, o której mowa

w § 3 pkt 3 lit. c, udzielanej w formie ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej

oraz szczegółowe warunki udzielania tych ulg, mając na uwadze dopuszczalność i warunki

udzielania pomocy państwa określone przez właściwe organy Unii Europejskiej.

”

;

42)

po dziale VIII dodaje się dział VIIIa w brzmieniu

„

Dział VIIIa

Europejska współpraca administracyjna

Art. 260a.

§ 1.

Organy administracji publicznej udzielają pomocy organom innych państw członkowskich

Unii Europejskiej oraz organom administracji Unii Europejskiej, jeżeli przepisy prawa

Unii Europejskiej tak stanowią i na zasadach określonych w tych przepisach.

§ 2.

Organ administracji publicznej udziela pomocy z urzędu albo na wniosek. Pomoc ta obejmuje

w szczególności udostępnianie informacji o okolicznościach faktycznych i prawnych

oraz wykonywanie czynności procesowych w ramach pomocy prawnej.

§ 3.

Właściwość organów w przedmiocie udzielenia pomocy ustala się na podstawie przepisów

kodeksu, jeżeli przepisy prawa Unii Europejskiej nie stanowią inaczej.

§ 4.

Organ administracji publicznej udzielający pomocy zawiadamia o udzieleniu pomocy podmiot,

którego pomoc dotyczy, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej.

Art. 260b.

§ 1.

Wniosek o udzielenie pomocy podlega rozpatrzeniu, jeżeli zawiera uzasadnienie i został

sporządzony w języku urzędowym Unii Europejskiej.

§ 2.

Jeżeli wniosek zawiera braki formalne, organ administracji publicznej wzywa organ

wnioskujący do ich uzupełnienia w terminie czternastu dni od dnia doręczenia wezwania.

§ 3.

Jeżeli organ wnioskujący nie uzupełni w terminie braków formalnych lub brak jest podstaw

prawnych do udzielenia pomocy, wniosek o udzielenie pomocy nie podlega rozpatrzeniu

i jest zwracany organowi wnioskującemu.

§ 4.

Rozpatrzenie wniosku następuje w terminie wynikającym z przepisów prawa Unii Europejskiej,

a jeżeli brak jest takiego terminu - bez zbędnej zwłoki.

Art. 260c.

§ 1.

Organy administracji publicznej zwracają się o pomoc do organów innych państw członkowskich

Unii Europejskiej oraz organów administracji Unii Europejskiej, jeżeli przepisy prawa

Unii Europejskiej tak stanowią i na zasadach określonych w tych przepisach.

§ 2.

Wniosek o udzielenie pomocy zawiera uzasadnienie. Jeżeli wniosek jest kierowany do

organów administracji Unii Europejskiej, sporządza się go w języku urzędowym Unii

Europejskiej, a jeżeli jest kierowany do organów innego państwa członkowskiego Unii

Europejskiej, tłumaczy się go na język uzgodniony przez zainteresowane organy.

Art. 260d.

Informacje między organami administracji publicznej są przekazywane w szczególności

drogą elektroniczną.

Art. 260e.

Zasady ponoszenia kosztów udzielenia pomocy regulują przepisy prawa Unii Europejskiej.

W przypadku braku takich przepisów organ administracji publicznej ponosi koszty swojego

działania.

Art. 260f.

Przepisy niniejszego działu stosuje się także w odniesieniu do organów państw członkowskich

Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze

Gospodarczym oraz Konfederacji Szwajcarskiej, jeżeli przepisy prawa Unii Europejskiej

znajdują zastosowanie do tych państw.

Art. 260g.

Przepisów niniejszego działu nie stosuje się, jeżeli przepisy prawa Unii Europejskiej

lub przepisy szczególne dotyczące europejskiej współpracy administracyjnej stanowią

inaczej.

”

;

43)

w art. 263 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Do kosztów postępowania zalicza się koszty podróży i inne należności świadków i biegłych

oraz stron w przypadkach przewidzianych w art. 56, koszty spowodowane oględzinami

na miejscu, koszty doręczenia stronom pism urzędowych, a także koszty mediacji.

”

;

44)

po art. 263 dodaje się art. 263a w brzmieniu

„

Art. 263a.

Minister właściwy do spraw administracji publicznej określi, w drodze rozporządzenia,

wysokość wynagrodzenia mediatora za prowadzenie postępowania mediacyjnego oraz wydatki

mediatora podlegające zwrotowi, biorąc pod uwagę rodzaj sprawy oraz sprawny przebieg

mediacji, a także niezbędne wydatki związane z prowadzeniem mediacji.

”

;

45)

w art. 264 po § 1 dodaje się § 1a w brzmieniu

„

§ 1a.

Jeżeli w sprawie została przeprowadzona mediacja, organ administracji publicznej,

niezwłocznie po doręczeniu protokołu z przebiegu mediacji, wydaje postanowienie w

sprawie ustalenia wysokości kosztów mediacji.

”

;

46)

art. 268a otrzymuje brzmienie

„

Art. 268a.

Organ administracji publicznej może upoważniać, w formie pisemnej, pracowników obsługujących

ten organ do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, a w szczególności

do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień, zaświadczeń, a także do poświadczania

za zgodność odpisów dokumentów przedstawionych przez stronę na potrzeby prowadzonych

postępowań z oryginałem.

”

.

Kodeks postępowania administracyjnego normuje

1)

postępowanie przed organami administracji publicznej w należących do właściwości tych

organów sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych

albo załatwianych milcząco;

2)

postępowanie przed innymi organami państwowymi oraz przed innymi podmiotami, gdy są

one powołane z mocy prawa lub na podstawie porozumień do załatwiania spraw określonych

w pkt 1;

3)

postępowanie w sprawach rozstrzygania sporów o właściwość między organami jednostek

samorządu terytorialnego i organami administracji rządowej oraz między organami i

podmiotami, o których mowa w pkt 2;

4)

postępowanie w sprawach wydawania zaświadczeń;

5)

nakładanie lub wymierzanie administracyjnych kar pieniężnych lub udzielanie ulg w

ich wykonaniu;

6)

tryb europejskiej współpracy administracyjnej.

W ustawie z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym

(Dz. U. z 2016 r. poz. 446, 1579 i 1948 oraz z 2017 r. poz. 730) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 101

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem,

podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć

uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.

”

,

b)

uchyla się ust. 3;

2)

uchyla się art. 102a.

W sprawach, o których mowa w art. 1 ust. 1, kolegia są organami właściwymi w szczególności

do rozpatrywania odwołań od decyzji, zażaleń na postanowienia, ponagleń, żądań wznowienia

postępowania lub stwierdzania nieważności decyzji.

W ustawie z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych

(Dz. U. z 2015 r. poz. 1659) art. 2 otrzymuje brzmienie

„

Art. 2.

W sprawach, o których mowa w art. 1 ust. 1, kolegia są organami właściwymi w szczególności

do rozpatrywania odwołań od decyzji, zażaleń na postanowienia, ponagleń, żądań wznowienia

postępowania lub stwierdzania nieważności decyzji.

”

.

Do postępowań sprawdzających, kontrolnych postępowań sprawdzających oraz postępowań

bezpieczeństwa przemysłowego, w zakresie nieuregulowanym w ustawie, mają zastosowanie

przepisy art. 6, art. 7, art. 8, art. 12, art. 14-16, art. 24 § 1 pkt 1-6 i § 2-4, art. 26

§ 1, art. 28, art. 29, art. 30 § 1-3, art. 35 § 1, art. 39, art. 41-47, art. 50, art.

55, art. 57-60, art. 61 § 3 i 4, art. 63 § 4, art. 64, art. 65, art. 72, art. 75 §

1, art. 77 § 1, art. 97 § 1 pkt 4 i § 2, art. 98, art. 101, art. 103, art. 104, art.

105 § 2, art. 107, art. 109 § 1, art. 112, art. 113 § 1, art. 125 § 1, art. 156-158

oraz art. 217 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996, 1579 i 2138 oraz z 2017 r. poz. 935).

W ustawie z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu

osób niepełnosprawnych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 2046 i 1948 oraz z 2017 r. poz. 777) w art. 66 dotychczasową treść oznacza się jako ust. 1 i dodaje się ust. 2 w brzmieniu

„

2.

W postępowaniach o ustalenie niepełnosprawności albo stopnia niepełnosprawności nie

stosuje się przepisu art. 79a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996, 1579 i 2138 oraz z 2017 r. poz. 935).

”

.

W ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

(Dz. U. z 2017 r. poz. 201, 648 i 768) w art. 14e w § 1a pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

zmienić interpretację indywidualną w wyniku uwzględnienia skargi do sądu administracyjnego

na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami

administracyjnymi

(Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.;

”

.

W ustawie z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa

(Dz. U. z 2016 r. poz. 486, 1948 i 2260 oraz z 2017 r. poz. 730) wprowadza się następujące zmiany

1)

uchyla się art. 88a;

2)

w art. 90

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przepisem aktu prawa

miejscowego, wydanym w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć

przepis do sądu administracyjnego.

”

,

b)

uchyla się ust. 4.

W ustawie z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym

(Dz. U. z 2016 r. poz. 814, 1579 i 1948 oraz z 2017 r. poz. 730) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 87

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez

organ powiatu w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę

do sądu administracyjnego.

”

,

b)

uchyla się ust. 4;

2)

uchyla się art. 90a.

§ 1.

Jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku

bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości

co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba

że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które

wynik postępowania ma bezpośredni wpływ.

§ 2.

Przepisu § 1 nie stosuje się

1)

jeżeli wymaga tego ważny interes publiczny, w tym istotne interesy państwa, a w szczególności

jego bezpieczeństwa, obronności lub porządku publicznego;

2)

w sprawach osobowych funkcjonariuszy oraz żołnierzy zawodowych.

W toku postępowania organy administracji publicznej współdziałają ze sobą w zakresie

niezbędnym do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy, mając na

względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli oraz sprawność postępowania,

przy pomocy środków adekwatnych do charakteru, okoliczności i stopnia złożoności sprawy.

§ 1.

Organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego

uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności

i równego traktowania.

§ 2.

Organy administracji publicznej bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej

praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym.

W ustawie z dnia 29 listopada 2000 r. - Prawo atomowe

(Dz. U. z 2017 r. poz. 576) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 124 dodaje się ust. 3 w brzmieniu

„

3.

Organy, o których mowa w ust. 1, wymierzając karę pieniężną, biorą pod uwagę

1)

stopień oraz czas trwania naruszenia obowiązków;

2)

stopień zagrożenia wywołanego naruszeniem obowiązków.

”

;

2)

w art. 126 dodaje się ust. 3 w brzmieniu

„

3.

Do kar, o których mowa w art. 123, nie stosuje się przepisów art. 189e oraz art. 189f § 2 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania

administracyjnego.

”

.

W ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 3 po § 2 dodaje się § 2a w brzmieniu

„

§ 2a.

Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie

art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

”

;

2)

w art. 52

a)

§ 2 i 3 otrzymują brzmienie

„

§ 2.

Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie

przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie,

przewidziany w ustawie.

§ 3.

Jeżeli stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z

wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez

skorzystania z tego prawa.

”

,

b)

uchyla się § 4;

3)

w art. 53

a)

§ 1 i 2 otrzymują brzmienie

„

§ 1.

Skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia

w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a.

§ 2.

Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi,

skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie

trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu

innej czynności. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu

nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę.

”

,

b)

po § 2 dodaje się § 2a i 2b w brzmieniu

„

§ 2a.

W przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie

będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, skargę można wnieść w każdym czasie.

§ 2b.

Skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym

czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.

”

,

c)

§ 3 otrzymuje brzmienie

„

§ 3.

W sprawach wskazanych w § 1 i 2 prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik

Praw Dziecka mogą wnieść skargę w terminie sześciu miesięcy od dnia doręczenia stronie

rozstrzygnięcia w sprawie indywidualnej, a w pozostałych przypadkach w terminie sześciu

miesięcy od dnia wejścia w życie aktu lub podjęcia innej czynności uzasadniającej

wniesienie skargi. Termin ten nie ma zastosowania w sprawach, o których mowa w § 2a.

”

,

d)

dodaje się § 4 w brzmieniu

„

§ 4.

Termin, o którym mowa w § 1 i 2, uważa się za zachowany także wtedy, gdy przed jego

upływem strona wniosła skargę wprost do sądu administracyjnego. W takim przypadku

sąd ten niezwłocznie przesyła skargę odpowiednio do organu, który wydał zaskarżone

rozstrzygnięcie, wydał akt lub podjął inną czynność, będącą przedmiotem skargi.

”

;

4)

w art. 54 § 3 otrzymuje brzmienie

„

§ 3.

Organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono,

może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu

dni od dnia jej otrzymania. W przypadku skargi na decyzję, uwzględniając skargę w

całości, organ uchyla zaskarżoną decyzję i wydaje nową decyzję. Uwzględniając skargę,

organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie

postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa.

Przepis § 2 stosuje się odpowiednio.

”

;

5)

po art. 54 dodaje się art. 54a w brzmieniu

„

Art. 54a.

§ 1.

Jeżeli przed przekazaniem sądowi skargi jednej ze stron postępowania administracyjnego,

inna strona tego postępowania zwróciła się do organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie

sprawy, przepisów art. 54 § 2-4 nie stosuje się. Organ rozpoznaje tę skargę jak wniosek

o ponowne rozpatrzenie sprawy, o czym niezwłocznie zawiadamia stronę wnoszącą skargę.

§ 2.

Jeżeli po przekazaniu sądowi skargi jednej ze stron postępowania administracyjnego,

inna strona tego postępowania zwróciła się do organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie

sprawy organ niezwłocznie zawiadamia o tym sąd. Sąd niezwłocznie przekazuje skargę

wraz z aktami sprawy temu organowi. Przepis § 1 zdanie drugie stosuje się.

”

;

6)

w art. 57 w § 1 uchyla się pkt 4;

7)

w dziale III po rozdziale 3 dodaje się rozdział 3a w brzmieniu

„

Rozdział 3a

Sprzeciw od decyzji

Art. 64a.

Od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść

od niej sprzeciw, zwany dalej „sprzeciwem od decyzji”.

Art. 64b.

§ 1.

Do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa

nie stanowi inaczej.

§ 2.

Sprzeciw od decyzji powinien czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym,

a ponadto zawierać wskazanie zaskarżonej decyzji, żądanie jej uchylenia oraz oznaczenie

organu, który wydał zaskarżoną decyzję.

§ 3.

W postępowaniu wszczętym sprzeciwem od decyzji przepisu art. 33 nie stosuje się.

Art. 64c.

§ 1.

Sprzeciw od decyzji wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skarżącemu

decyzji.

§ 2.

Sprzeciw od decyzji wnosi się za pośrednictwem organu, którego decyzja jest przedmiotem

sprzeciwu od decyzji.

§ 3.

Termin, o którym mowa w § 1, uważa się za zachowany także wtedy, gdy przed jego upływem

strona wniosła sprzeciw od decyzji wprost do sądu administracyjnego. W takim przypadku

sąd niezwłocznie wzywa organ, który wydał zaskarżoną decyzję, do przekazania sądowi

kompletnych i uporządkowanych akt sprawy.

§ 4.

Organ, o którym mowa w § 2, przekazuje sprzeciw od decyzji sądowi wraz z kompletnymi

i uporządkowanymi aktami sprawy w terminie czternastu dni od dnia jego otrzymania.

W przypadku, o którym mowa w § 3, organ, który wydał zaskarżoną decyzję, przekazuje

sądowi kompletne i uporządkowane akta sprawy w terminie czternastu dni od dnia otrzymania

wezwania.

§ 5.

Organ, o którym mowa w § 2, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić sprzeciw

od decyzji w całości w terminie czternastu dni od dnia jego otrzymania, uchylając

zaskarżoną decyzję i wydając nową decyzję na podstawie art. 138 § 1 albo 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

§ 6.

W razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w § 4, sąd na wniosek skarżącego

może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Postanowienie

może być wydane na posiedzeniu niejawnym.

§ 7.

Jeżeli organ nie przekazał sądowi sprzeciwu od decyzji, mimo wymierzenia grzywny,

sąd rozpoznaje sprawę na podstawie nadesłanego przez skarżącego odpisu sprzeciwu od

decyzji.

Art. 64d.

§ 1.

Sąd rozpoznaje sprzeciw od decyzji na posiedzeniu niejawnym w terminie trzydziestu

dni od dnia wpływu sprzeciwu od decyzji.

§ 2.

Sąd, rozpoznając sprzeciw od decyzji, może przekazać sprawę do rozpoznania na rozprawie.

Art. 64e.

Rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania

decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

”

;

8)

art. 116 otrzymuje brzmienie

„

Art. 116.

§ 1.

Postępowanie mediacyjne prowadzi mediator wybrany przez strony.

§ 2.

W przypadku postępowania mediacyjnego, o którym mowa w art. 115 § 2, jeżeli strony

nie dokonały zgodnego wyboru mediatora, sąd, kierując sprawę do mediacji, wyznacza

mediatora posiadającego odpowiednią wiedzę i umiejętności w zakresie prowadzenia mediacji

w sprawach danego rodzaju. Po skierowaniu sprawy do mediacji przewodniczący wydziału

niezwłocznie przekazuje mediatorowi dane kontaktowe stron oraz ich pełnomocników,

w szczególności numery telefonów i adresy poczty elektronicznej, jeżeli je posiada.

§ 3.

Mediatorem może być osoba fizyczna, która posiada pełną zdolność do czynności prawnych

i korzysta z pełni praw publicznych, w szczególności mediator wpisany na listę stałych

mediatorów lub do wykazu instytucji i osób uprawnionych do prowadzenia postępowania

mediacyjnego, prowadzonych przez prezesa sądu okręgowego.

”

;

9)

po art. 116 dodaje się art. 116a-116e w brzmieniu

„

Art. 116a.

Mediator powinien zachować bezstronność przy prowadzeniu mediacji i niezwłocznie ujawnić

okoliczności, które mogłyby wzbudzić wątpliwość co do jego bezstronności, w tym odpowiednio

okoliczności, o których mowa w art. 18.

Art. 116b.

Mediator ma prawo do przeglądania akt sprawy i otrzymywania odpisów, kopii lub wyciągów

z tych akt, chyba że strona w terminie tygodnia od dnia ogłoszenia lub doręczenia

postanowienia kierującego strony do mediacji nie wyrazi zgody na przeglądanie przez

mediatora akt sprawy.

Art. 116c.

§ 1.

Postępowanie mediacyjne nie jest jawne.

§ 2.

Mediator, strony i inne osoby biorące udział w postępowaniu mediacyjnym są obowiązani

zachować w tajemnicy fakty, o których dowiedzieli się w związku z prowadzeniem mediacji,

chyba że strony postanowią inaczej.

§ 3.

Propozycje ugodowe, ujawnione fakty lub oświadczenia złożone w toku postępowania mediacyjnego

nie mogą być wykorzystywane po jego zakończeniu, z wyjątkiem ustaleń zawartych w protokole

z przebiegu postępowania mediacyjnego.

Art. 116d.

§ 1.

Mediator ma prawo do wynagrodzenia i zwrotu wydatków związanych z przeprowadzeniem

mediacji, chyba że wyraził zgodę na prowadzenie mediacji bez wynagrodzenia. Koszty

wynagrodzenia i zwrotu wydatków związanych z przeprowadzeniem mediacji pokrywają strony.

§ 2.

Minister właściwy do spraw administracji publicznej określi, w drodze rozporządzenia,

wysokość wynagrodzenia mediatora za prowadzenie postępowania mediacyjnego oraz wydatki

mediatora podlegające zwrotowi, biorąc pod uwagę rodzaj sprawy oraz sprawny przebieg

postępowania mediacyjnego, a także niezbędne wydatki związane z prowadzeniem mediacji.

Art. 116e.

§ 1.

Mediator sporządza protokół z przebiegu postępowania mediacyjnego.

§ 2.

Protokół z przebiegu postępowania mediacyjnego zawiera

1)

czas i miejsce przeprowadzenia mediacji;

2)

imię i nazwisko (nazwę) skarżącego, oznaczenie organu, a także ich adresy;

3)

imię i nazwisko oraz adres mediatora;

4)

dokonane przez strony ustalenia co do sposobu załatwienia sprawy;

5)

podpis mediatora oraz skarżącego i organu.

§ 3.

Mediator niezwłocznie doręcza odpis protokołu z przebiegu postępowania mediacyjnego

stronom oraz sądowi, przed którym toczy się postępowanie.

”

;

10)

w art. 119 w pkt 4 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 5 w brzmieniu

„

5)

decyzja została wydana w postępowaniu uproszczonym, o którym mowa w dziale II w rozdziale 14 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

”

;

11)

po art. 151 dodaje się art. 151a w brzmieniu

„

Art. 151a.

§ 1.

Sąd, uwzględniając sprzeciw od decyzji, uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi

naruszenie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny

w wysokości określonej w art. 154 § 6.

§ 2.

W przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji sąd oddala sprzeciw.

§ 3.

Od wyroku, o którym mowa w § 1, nie przysługuje środek odwoławczy, z tym że na zawarte

w wyroku postanowienie w przedmiocie grzywny przysługuje zażalenie.

”

;

12)

w art. 182 po § 2 dodaje się § 2a w brzmieniu

„

§ 2a.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną od wyroku wojewódzkiego sądu

administracyjnego oddalającego sprzeciw od decyzji na posiedzeniu niejawnym.

”

;

13)

po art. 182 dodaje się art. 182a w brzmieniu

„

Art. 182a.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną od wyroku wojewódzkiego sądu

administracyjnego oddalającego sprzeciw od decyzji w terminie trzydziestu dni od dnia

wpływu.

”

;

14)

w art. 230 § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Pismami, o których mowa w § 1, są skarga, sprzeciw od decyzji, skarga kasacyjna, zażalenie

oraz skarga o wznowienie postępowania.

”

.

W ustawie z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1489, 1579, 1823, 1948, 1954 i 2003) w dziale I w rozdziale 3 po art. 17a dodaje się art. 17b w brzmieniu

„

Art. 17b.

Do spraw, o których mowa w art. 15, nie stosuje się przepisu art. 79a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

”

.

W ustawie z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie

(Dz. U. z 2015 r. poz. 525 i 1960 oraz z 2016 r. poz. 1948 i 2260) w art. 63

1)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przepisem aktu prawa

miejscowego, wydanym przez wojewodę lub organ niezespolonej administracji rządowej,

w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć przepis do sądu administracyjnego.

”

;

2)

uchyla się ust. 3.

W ustawie z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1870, z późn. zm. w art. 67 dotychczasową treść oznacza się jako ust. 1 i dodaje się ust. 2 w brzmieniu

„

2.

Do spraw dotyczących administracyjnych kar pieniężnych stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

”

.

§ 1.

Organy administracji publicznej w sprawach, których charakter na to pozwala, dążą

do polubownego rozstrzygania kwestii spornych oraz ustalania praw i obowiązków będących

przedmiotem postępowania w należących do ich właściwości sprawach, w szczególności

przez podejmowanie czynności

1)

skłaniających strony do zawarcia ugody, w sprawach, w których uczestniczą strony o

spornych interesach;

2)

niezbędnych do przeprowadzenia mediacji.

§ 2.

Organy administracji publicznej podejmują wszystkie uzasadnione na danym etapie postępowania

czynności umożliwiające przeprowadzenie mediacji lub zawarcie ugody, a w szczególności

udzielają wyjaśnień o możliwościach i korzyściach polubownego załatwienia sprawy.

W ustawie z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1167 i 1948) art. 3 otrzymuje brzmienie

„

Art. 3.

Do postępowań sprawdzających, kontrolnych postępowań sprawdzających oraz postępowań

bezpieczeństwa przemysłowego, w zakresie nieuregulowanym w ustawie, mają zastosowanie

przepisy art. 6, art. 7, art. 8, art. 12, art. 14-16, art. 24 § 1 pkt 1-6 i § 2-4, art. 26

§ 1, art. 28, art. 29, art. 30 § 1-3, art. 35 § 1, art. 39, art. 41-47, art. 50, art.

55, art. 57-60, art. 61 § 3 i 4, art. 63 § 4, art. 64, art. 65, art. 72, art. 75 §

1, art. 77 § 1, art. 97 § 1 pkt 4 i § 2, art. 98, art. 101, art. 103, art. 104, art.

105 § 2, art. 107, art. 109 § 1, art. 112, art. 113 § 1, art. 125 § 1, art. 156-158

oraz art. 217 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996, 1579 i 2138 oraz z 2017 r. poz. 935).

”

.

W ustawie z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem

środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach

Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020

(Dz. U. z 2017 r. poz. 562, 624 i 892) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 19 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Wyczerpanie środków w ramach danego limitu środków określonego na dany rok w rozporządzeniu

wydanym na podstawie art. 18 nie stanowi przeszkody w przyznaniu pomocy na daną operację,

jeżeli w wyniku wniesienia odwołania od decyzji o odmowie przyznania pomocy albo uwzględnienia

przez właściwy organ na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami

administracyjnymi

(Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm. skargi na taką decyzję, albo uwzględnienia przez właściwy podmiot wdrażający na podstawie

art. 54 § 3 tej ustawy skargi na odmowę przyznania pomocy, albo uwzględnienia przez

sąd administracyjny skargi na taką decyzję albo na odmowę przyznania pomocy przez

podmiot wdrażający odpowiednio właściwy organ albo podmiot wdrażający ustali, że są

spełnione pozostałe warunki przyznania pomocy na tę operację, a kryteria wyboru operacji

są spełnione w takim stopniu, że pomoc na tę operację powinna zostać przyznana, oraz

jeżeli są dostępne środki w ramach limitu środków określonego na kolejny rok lub lata

w rozporządzeniu wydanym na podstawie art. 18 w odniesieniu do danego województwa

lub działania, poddziałania, typu operacji albo zakresu wsparcia.

”

;

2)

art. 19a otrzymuje brzmienie

„

Art. 19a.

Wyczerpanie środków w ramach limitu środków, którego wysokość została wskazana na

podstawie przepisów o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności w ogłoszeniu

o naborze wniosków o udzielenie wsparcia, o którym mowa w art. 35 ust. 1 lit. b rozporządzenia

nr 1303/2013, na operacje realizowane przez podmioty inne niż LGD, nie stanowi przeszkody

w przyznaniu pomocy na daną operację w ramach poddziałania, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 14 lit. b, jeżeli w wyniku uwzględnienia przez właściwy podmiot

wdrażający na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu

przed sądami administracyjnymi skargi na odmowę przyznania pomocy albo uwzględnienia przez sąd administracyjny skargi

na odmowę przyznania pomocy przez podmiot wdrażający, podmiot wdrażający ustali, że

są spełnione pozostałe warunki przyznania pomocy na tę operację, a kryteria wyboru

operacji są spełnione w takim stopniu, że pomoc na tę operację powinna zostać przyznana,

oraz jeżeli nie została wyczerpana kwota środków, o których mowa w art. 33 ust. 5

rozporządzenia nr 1303/2013, przewidzianych w umowie o warunkach i sposobie realizacji

LSR, zawartej na podstawie przepisów o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności,

na realizację danego celu LSR w ramach środków pochodzących z Europejskiego Funduszu

Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich.

”

.

Postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, chyba że przepis szczególny stanowi

inaczej.

1.

W terminie 2 lat od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy ministrowie kierujący działami

administracji rządowej dokonają, w zakresie swojej właściwości, przeglądu aktów prawnych

regulujących postępowania administracyjne w zakresie dwuinstancyjności postępowań

i przepisów szczególnych wobec art. 127 § 1 ustawy zmienianej w art. 1.

2.

Ministrowie, o których mowa w ust. 1, przedłożą ministrowi właściwemu do spraw gospodarki

oraz ministrowi właściwemu do spraw administracji publicznej, w terminie, o którym

mowa w ust. 1, zestawienia wraz z uzasadnieniem, obejmujące postępowania administracyjne,

w których

1)

zachodzi konieczność zachowania dwuinstancyjności postępowań;

2)

zasadne jest odstąpienie od dwuinstancyjności postępowań.

3.

Minister właściwy do spraw gospodarki w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

administracji publicznej przedłoży Radzie Ministrów, w terminie 6 miesięcy od dnia

wykonania obowiązku, o którym mowa w ust. 2, zbiorczy raport dotyczący dwuinstancyjności

postępowań administracyjnych.

Do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia niniejszej

ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem stosuje się przepisy ustawy zmienianej

w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, z tym że do tych postępowań stosuje się przepisy

art. 96a-96n ustawy zmienianej w art. 1.

1.

Do postępowań przed sądami administracyjnymi, wszczętych i niezakończonych przed dniem

wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 9,

w brzmieniu dotychczasowym.

2.

Przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej

dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy.

3.

Przepisy art. 116-116e ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,

stosuje się również do postępowań przed sądami administracyjnymi wszczętych i niezakończonych

przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, chyba że postępowanie mediacyjne zostało

wszczęte na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu dotychczasowym.

Do spraw, o których mowa w art. 15, nie stosuje się przepisu art. 79a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 czerwca 2017 r.

Wyczerpanie środków w ramach limitu środków, którego wysokość została wskazana na

podstawie przepisów o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności w ogłoszeniu

o naborze wniosków o udzielenie wsparcia, o którym mowa w art. 35 ust. 1 lit. b rozporządzenia

nr 1303/2013, na operacje realizowane przez podmioty inne niż LGD, nie stanowi przeszkody

w przyznaniu pomocy na daną operację w ramach poddziałania, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 14 lit. b, jeżeli w wyniku uwzględnienia przez właściwy podmiot

wdrażający na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu

przed sądami administracyjnymi skargi na odmowę przyznania pomocy albo uwzględnienia przez sąd administracyjny skargi

na odmowę przyznania pomocy przez podmiot wdrażający, podmiot wdrażający ustali, że

są spełnione pozostałe warunki przyznania pomocy na tę operację, a kryteria wyboru

operacji są spełnione w takim stopniu, że pomoc na tę operację powinna zostać przyznana,

oraz jeżeli nie została wyczerpana kwota środków, o których mowa w art. 33 ust. 5

rozporządzenia nr 1303/2013, przewidzianych w umowie o warunkach i sposobie realizacji

LSR, zawartej na podstawie przepisów o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności,

na realizację danego celu LSR w ramach środków pochodzących z Europejskiego Funduszu

Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich.

§ 1.

Stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli

1)

nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych

ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność);

2)

postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość).

§ 2.

Ponaglenie zawiera uzasadnienie.

§ 3.

Ponaglenie wnosi się

1)

do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie;

2)

do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia.

§ 4.

Organ prowadzący postępowanie jest obowiązany przekazać ponaglenie organowi wyższego

stopnia bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie siedmiu dni od dnia jego otrzymania.

Organ przekazuje ponaglenie wraz z niezbędnymi odpisami akt sprawy. Odpisy mogą zostać

sporządzone w formie dokumentu elektronicznego. Przekazując ponaglenie, organ jest

obowiązany ustosunkować się do niego.

§ 5.

Organ, o którym mowa w § 3, rozpatruje ponaglenie w terminie siedmiu dni od dnia jego

otrzymania.

§ 6.

Organ rozpatrujący ponaglenie wydaje postanowienie, w którym

1)

wskazuje, czy organ rozpatrujący sprawę dopuścił się bezczynności lub przewlekłego

prowadzenia postępowania, stwierdzając jednocześnie, czy miało ono miejsce z rażącym

naruszeniem prawa;

2)

w przypadku stwierdzenia bezczynności lub przewlekłości

a)

zobowiązuje organ rozpatrujący sprawę do załatwienia sprawy, wyznaczając termin do

jej załatwienia, jeżeli postępowanie jest niezakończone,

b)

zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych bezczynności lub przewlekłości,

a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających bezczynności lub przewlekłości

w przyszłości.

§ 7.

Organ rozpatrujący ponaglenie może z urzędu zmienić postanowienie, o którym mowa w

§ 6, wyznaczając dłuższy termin zakończenia postępowania, jeżeli wyjdą na jaw istotne

dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, wymagające dłuższego postępowania,

nieznane w momencie wyznaczania terminu.

§ 8.

W przypadku, o którym mowa w § 3 pkt 2, przepisów § 4, 6 i 7 nie stosuje się. W przypadku

stwierdzenia bezczynności lub przewlekłości organ prowadzący postępowanie niezwłocznie

załatwia sprawę oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych bezczynności

lub przewlekłości, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających bezczynności

lub przewlekłości w przyszłości.

Pracownik organu administracji publicznej podlega odpowiedzialności porządkowej lub

dyscyplinarnej albo innej odpowiedzialności przewidzianej w przepisach prawa, jeżeli

z nieuzasadnionych przyczyn nie załatwił sprawy w terminie lub prowadził postępowanie

dłużej niż było to niezbędne do załatwienia sprawy.

W przypadku gdy stroną lub innym uczestnikiem postępowania jest podmiot publiczny

obowiązany do udostępniania i obsługi elektronicznej skrzynki podawczej na podstawie

art. 16 ust. 1a ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów

realizujących zadania publiczne

(Dz. U. z 2017 r. poz. 570) doręczenia dokonuje się na elektroniczną skrzynkę podawczą tego podmiotu. Przepisu

art. 39

§ 1.

Jeżeli przepis szczególny tak stanowi, zawiadomienie stron o decyzjach i innych czynnościach

organu administracji publicznej może nastąpić w formie publicznego obwieszczenia,

w innej formie publicznego ogłoszenia zwyczajowo przyjętej w danej miejscowości lub

przez udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej

właściwego organu administracji publicznej.

§ 2.

Dzień, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie, inne publiczne ogłoszenie lub udostępnienie

pisma w Biuletynie Informacji Publicznej wskazuje się w treści tego obwieszczenia,

ogłoszenia lub w Biuletynie Informacji Publicznej. Zawiadomienie uważa się za dokonane

po upływie czternastu dni od dnia, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie, inne

publiczne ogłoszenie lub udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej.

Poza przypadkami, o których mowa w art. 49, organ może dokonywać zawiadomienia o decyzjach

i innych czynnościach organu administracji publicznej w formie, o której mowa w art.

49 § 1, jeżeli w postępowaniu bierze udział więcej niż dwadzieścia stron. Jeżeli przepis

szczególny nie stanowi inaczej, zawiadomienie jest w takim przypadku skuteczne wobec

stron, które zostały na piśmie uprzedzone o zamiarze zawiadamiania ich w określony

sposób. Do zawiadomienia stosuje się przepis art. 49 § 2.

§ 1.

W przypadku zawiadomienia strony zgodnie z art. 49 § 1 lub art. 49a o decyzji lub

postanowieniu, które podlega zaskarżeniu, na wniosek strony, organ, który wydał decyzję

lub postanowienie, niezwłocznie, nie później niż w terminie trzech dni od dnia otrzymania

wniosku, udostępnia stronie odpis decyzji lub postanowienia w sposób i formie określonych

we wniosku, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje organ, nie umożliwiają udostępnienia

w taki sposób lub takiej formie.

§ 2.

Jeżeli decyzja lub postanowienie, o których mowa w § 1, nie mogą być udostępnione

stronie w sposób lub formie określonych we wniosku, organ powiadamia o tym stronę

i wskazuje, w jaki sposób lub jakiej formie odpis decyzji lub postanowienia może być

niezwłocznie udostępniony.

§ 1.

Jeżeli przed przekazaniem sądowi skargi jednej ze stron postępowania administracyjnego,

inna strona tego postępowania zwróciła się do organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie

sprawy, przepisów art. 54 § 2-4 nie stosuje się. Organ rozpoznaje tę skargę jak wniosek

o ponowne rozpatrzenie sprawy, o czym niezwłocznie zawiadamia stronę wnoszącą skargę.

§ 2.

Jeżeli po przekazaniu sądowi skargi jednej ze stron postępowania administracyjnego,

inna strona tego postępowania zwróciła się do organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie

sprawy organ niezwłocznie zawiadamia o tym sąd. Sąd niezwłocznie przekazuje skargę

wraz z aktami sprawy temu organowi. Przepis § 1 zdanie drugie stosuje się.

Od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść

od niej sprzeciw, zwany dalej „sprzeciwem od decyzji”.

§ 1.

Do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa

nie stanowi inaczej.

§ 2.

Sprzeciw od decyzji powinien czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym,

a ponadto zawierać wskazanie zaskarżonej decyzji, żądanie jej uchylenia oraz oznaczenie

organu, który wydał zaskarżoną decyzję.

§ 3.

W postępowaniu wszczętym sprzeciwem od decyzji przepisu art. 33 nie stosuje się.

§ 1.

Sprzeciw od decyzji wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skarżącemu

decyzji.

§ 2.

Sprzeciw od decyzji wnosi się za pośrednictwem organu, którego decyzja jest przedmiotem

sprzeciwu od decyzji.

§ 3.

Termin, o którym mowa w § 1, uważa się za zachowany także wtedy, gdy przed jego upływem

strona wniosła sprzeciw od decyzji wprost do sądu administracyjnego. W takim przypadku

sąd niezwłocznie wzywa organ, który wydał zaskarżoną decyzję, do przekazania sądowi

kompletnych i uporządkowanych akt sprawy.

§ 4.

Organ, o którym mowa w § 2, przekazuje sprzeciw od decyzji sądowi wraz z kompletnymi

i uporządkowanymi aktami sprawy w terminie czternastu dni od dnia jego otrzymania.

W przypadku, o którym mowa w § 3, organ, który wydał zaskarżoną decyzję, przekazuje

sądowi kompletne i uporządkowane akta sprawy w terminie czternastu dni od dnia otrzymania

wezwania.

§ 5.

Organ, o którym mowa w § 2, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić sprzeciw

od decyzji w całości w terminie czternastu dni od dnia jego otrzymania, uchylając

zaskarżoną decyzję i wydając nową decyzję na podstawie art. 138 § 1 albo 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

§ 6.

W razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w § 4, sąd na wniosek skarżącego

może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Postanowienie

może być wydane na posiedzeniu niejawnym.

§ 7.

Jeżeli organ nie przekazał sądowi sprzeciwu od decyzji, mimo wymierzenia grzywny,

sąd rozpoznaje sprawę na podstawie nadesłanego przez skarżącego odpisu sprzeciwu od

decyzji.

§ 1.

Sąd rozpoznaje sprzeciw od decyzji na posiedzeniu niejawnym w terminie trzydziestu

dni od dnia wpływu sprzeciwu od decyzji.

§ 2.

Sąd, rozpoznając sprzeciw od decyzji, może przekazać sprawę do rozpoznania na rozprawie.

Rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania

decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

§ 1.

W postępowaniu wszczętym na żądanie strony, informując o możliwości wypowiedzenia

się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, organ administracji

publicznej jest obowiązany do wskazania przesłanek zależnych od strony, które nie

zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem

decyzji niezgodnej z żądaniem strony. Przepisy art. 10 § 2 i 3 stosuje się.

§ 2.

W terminie wyznaczonym na wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz

zgłoszonych żądań, strona może przedłożyć dodatkowe dowody celem wykazania spełnienia

przesłanek, o których mowa w § 1.

§ 1.

Jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku

bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w tym zakresie pozostają niedające

się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, wątpliwości te są rozstrzygane na

korzyść strony.

§ 2.

Przepisu § 1 nie stosuje się

1)

jeżeli w sprawie uczestniczą strony o spornych interesach lub wynik postępowania ma

bezpośredni wpływ na interesy osób trzecich;

2)

jeżeli przepisy odrębne wymagają od strony wykazania określonych faktów;

3)

jeżeli wymaga tego ważny interes publiczny, w tym istotne interesy państwa, a w szczególności

jego bezpieczeństwa, obronności lub porządku publicznego;

4)

w sprawach osobowych funkcjonariuszy oraz żołnierzy zawodowych.

§ 1.

W toku postępowania może być przeprowadzona mediacja, jeżeli pozwala na to charakter

sprawy.

§ 2.

Mediacja jest dobrowolna.

§ 3.

Celem mediacji jest wyjaśnienie i rozważenie okoliczności faktycznych i prawnych sprawy

oraz dokonanie ustaleń dotyczących jej załatwienia w granicach obowiązującego prawa,

w tym przez wydanie decyzji lub zawarcie ugody.

§ 4.

Uczestnikami mediacji mogą być

1)

organ prowadzący postępowanie oraz strona lub strony tego postępowania albo

2)

strony postępowania.

§ 1.

Organ administracji publicznej, z urzędu lub na wniosek strony, zawiadamia strony

oraz organ, o którym mowa w art. 106 § 1, w przypadku gdy ten organ nie zajął stanowiska,

o możliwości przeprowadzenia mediacji.

§ 2.

We wniosku strona może wskazać mediatora.

§ 3.

W zawiadomieniu o możliwości przeprowadzenia mediacji organ administracji publicznej

zwraca się do stron o

1)

wyrażenie zgody na przeprowadzenie mediacji,

2)

wybranie mediatora

- w terminie czternastu dni od dnia doręczenia zawiadomienia.

§ 4.

Zawiadomienie o możliwości przeprowadzenia mediacji zawiera pouczenie o zasadach prowadzenia

mediacji oraz ponoszenia jej kosztów.

Mediacji nie przeprowadza się w przypadku niewyrażenia zgody na przeprowadzenie mediacji

w terminie, o którym mowa w art. 96b § 3.

§ 1.

Jeżeli uczestnicy mediacji wyrazili zgodę na przeprowadzenie mediacji, organ administracji

publicznej wydaje postanowienie o skierowaniu sprawy do mediacji. Postanowienie doręcza

się stronom oraz organowi, o którym mowa w art. 106 § 1.

§ 2.

W postanowieniu o skierowaniu sprawy do mediacji wskazuje się mediatora wybranego

przez uczestników mediacji, a jeżeli uczestnicy mediacji nie wybrali mediatora, wskazuje

się mediatora wybranego przez organ administracji publicznej, posiadającego odpowiednią

wiedzę i umiejętności w zakresie prowadzenia mediacji w sprawach danego rodzaju.

§ 1.

Organ administracji publicznej, kierując sprawę do mediacji, odracza rozpatrzenie

sprawy na okres do dwóch miesięcy.

§ 2.

Na zgodny wniosek uczestników mediacji lub z innych ważnych powodów termin określony

w § 1 może zostać przedłużony, nie dłużej jednak niż o miesiąc.

§ 3.

W przypadku nieosiągnięcia celów mediacji określonych w art. 96a § 3 w terminie, o

którym mowa w § 1 albo 2, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o zakończeniu

mediacji i załatwia sprawę.

§ 1.

Mediatorem może być osoba fizyczna, która posiada pełną zdolność do czynności prawnych

i korzysta z pełni praw publicznych, w szczególności mediator wpisany na listę stałych

mediatorów lub do wykazu instytucji i osób uprawnionych do prowadzenia postępowania

mediacyjnego, prowadzonych przez prezesa sądu okręgowego, lub na listę prowadzoną

przez organizację pozarządową lub uczelnię, o której informację przekazano prezesowi

sądu okręgowego.

§ 2.

W przypadku gdy organ prowadzący postępowanie jest uczestnikiem mediacji, mediatorem

może być wyłącznie osoba wpisana na listę stałych mediatorów lub do wykazu instytucji

i osób uprawnionych do prowadzenia postępowania mediacyjnego, prowadzonych przez prezesa

sądu okręgowego, lub mediator wpisany na listę prowadzoną przez organizację pozarządową

lub uczelnię, o której informację przekazano prezesowi sądu okręgowego.

§ 3.

Mediatorem nie może być pracownik organu administracji publicznej, przed którym toczy

się postępowanie w sprawie.

§ 1.

Mediator powinien zachować bezstronność przy prowadzeniu mediacji i niezwłocznie ujawnić

okoliczności, które mogłyby wzbudzić wątpliwość co do jego bezstronności, w tym odpowiednio

okoliczności, o których mowa w art. 24 § 1 i 2.

§ 2.

Mediator odmawia przeprowadzenia mediacji w przypadku wątpliwości co do jego bezstronności

i niezwłocznie zawiadamia o tym uczestników mediacji oraz organ administracji publicznej,

jeżeli nie jest on uczestnikiem mediacji.

Organ administracji publicznej niezwłocznie przekazuje mediatorowi dane kontaktowe

uczestników mediacji oraz ich pełnomocników, w szczególności numery telefonów i adresy

poczty elektronicznej, jeżeli je posiada.

Mediator zapoznaje się z aktami sprawy i ma prawo sporządzania z nich notatek, kopii

lub odpisów, chyba że uczestnik mediacji w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia

lub doręczenia postanowienia o skierowaniu sprawy do mediacji nie wyrazi zgody na

zapoznanie się mediatora z aktami.

§ 1.

Mediacja nie jest jawna.

§ 2.

Mediator, uczestnicy mediacji i inne osoby biorące udział w mediacji są obowiązani

zachować w tajemnicy wszelkie fakty, o których dowiedzieli się w związku z prowadzeniem

mediacji, chyba że uczestnicy mediacji postanowią inaczej.

§ 3.

Propozycje ugodowe, ujawnione fakty lub oświadczenia złożone w toku mediacji nie mogą

być wykorzystywane po jej zakończeniu, z wyjątkiem ustaleń zawartych w protokole z

przebiegu mediacji.

Mediator prowadzi mediację, dążąc do polubownego rozwiązania sporu, w tym przez wspieranie

uczestników mediacji w formułowaniu przez nich propozycji ugodowych.

§ 1.

Mediator ma prawo do wynagrodzenia i zwrotu wydatków związanych z przeprowadzeniem

mediacji, chyba że wyraził zgodę na prowadzenie mediacji bez wynagrodzenia.

§ 2.

Koszty wynagrodzenia i zwrotu wydatków związanych z przeprowadzeniem mediacji pokrywa

organ administracji publicznej, a w sprawach, w których może być zawarta ugoda - strony

w równych częściach, chyba że postanowią one inaczej.

§ 3.

Koszty mediacji są pokrywane niezwłocznie po jej zakończeniu.

§ 1.

Mediator sporządza protokół z przebiegu mediacji.

§ 2.

Protokół z przebiegu mediacji zawiera

1)

czas i miejsce przeprowadzenia mediacji;

2)

imiona i nazwiska (nazwy) oraz adresy (siedziby) uczestników mediacji;

3)

imię i nazwisko oraz adres mediatora;

4)

dokonane ustalenia co do sposobu załatwienia sprawy;

5)

podpis mediatora oraz uczestników mediacji, a jeżeli którykolwiek z uczestników mediacji

nie może podpisać protokołu, wzmiankę o przyczynie braku podpisu.

§ 3.

Mediator niezwłocznie przedkłada protokół z przebiegu mediacji organowi administracji

publicznej w celu włączenia go do akt sprawy i doręcza odpis tego protokołu uczestnikom

mediacji.

§ 1.

Jeżeli w wyniku mediacji zostaną dokonane ustalenia dotyczące załatwienia sprawy w

granicach obowiązującego prawa, organ administracji publicznej załatwia sprawę zgodnie

z tymi ustaleniami, zawartymi w protokole z przebiegu mediacji.

§ 2.

Do akt postępowania nie włącza się dokumentów i innych materiałów, które nie znajdują

się w aktach postępowania, ujawnionych w toku mediacji przez jej uczestników, jeżeli

te dokumenty i materiały nie stanowią podstawy do załatwienia sprawy zgodnie z ustaleniami

zawartymi w protokole z przebiegu mediacji.

§ 1.

Organ załatwiający sprawę może, z urzędu albo na wniosek strony lub organu, do którego

zwrócono się o zajęcie stanowiska, zwołać posiedzenie, jeżeli przyczyni się to do

przyspieszenia zajęcia stanowiska (posiedzenie w trybie współdziałania).

§ 2.

Organ załatwiający sprawę może zwołać posiedzenie w trybie współdziałania przed upływem

terminu do zajęcia stanowiska, określonego w art. 106 § 3, a jeżeli przepis prawa

przewiduje inny termin, przed upływem tego terminu, tylko na wniosek organu, do którego

zwrócono się o zajęcie stanowiska.

§ 3.

Organ załatwiający sprawę może wezwać strony na posiedzenie w trybie współdziałania.

Przepisy art. 90-96 stosuje się odpowiednio.

§ 4.

Zwołanie posiedzenia w trybie współdziałania nie zwalnia z obowiązku rozpatrzenia

ponaglenia, o którym mowa w art. 106 § 6. Postanowienie, o którym mowa w art. 106

§ 5, może zostać wpisane do protokołu posiedzenia w trybie współdziałania.

Błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania lub skutków zrzeczenia się odwołania

albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego

nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia.

W sprawie, w której toczy się postępowanie administracyjne, strony mogą zawrzeć ugodę,

jeżeli charakter sprawy na to pozwala i nie sprzeciwiają się temu przepisy szczególne.

§ 1.

Postępowanie mediacyjne prowadzi mediator wybrany przez strony.

§ 2.

W przypadku postępowania mediacyjnego, o którym mowa w art. 115 § 2, jeżeli strony

nie dokonały zgodnego wyboru mediatora, sąd, kierując sprawę do mediacji, wyznacza

mediatora posiadającego odpowiednią wiedzę i umiejętności w zakresie prowadzenia mediacji

w sprawach danego rodzaju. Po skierowaniu sprawy do mediacji przewodniczący wydziału

niezwłocznie przekazuje mediatorowi dane kontaktowe stron oraz ich pełnomocników,

w szczególności numery telefonów i adresy poczty elektronicznej, jeżeli je posiada.

§ 3.

Mediatorem może być osoba fizyczna, która posiada pełną zdolność do czynności prawnych

i korzysta z pełni praw publicznych, w szczególności mediator wpisany na listę stałych

mediatorów lub do wykazu instytucji i osób uprawnionych do prowadzenia postępowania

mediacyjnego, prowadzonych przez prezesa sądu okręgowego.

Mediator powinien zachować bezstronność przy prowadzeniu mediacji i niezwłocznie ujawnić

okoliczności, które mogłyby wzbudzić wątpliwość co do jego bezstronności, w tym odpowiednio

okoliczności, o których mowa w art. 18.

Mediator ma prawo do przeglądania akt sprawy i otrzymywania odpisów, kopii lub wyciągów

z tych akt, chyba że strona w terminie tygodnia od dnia ogłoszenia lub doręczenia

postanowienia kierującego strony do mediacji nie wyrazi zgody na przeglądanie przez

mediatora akt sprawy.

§ 1.

Postępowanie mediacyjne nie jest jawne.

§ 2.

Mediator, strony i inne osoby biorące udział w postępowaniu mediacyjnym są obowiązani

zachować w tajemnicy fakty, o których dowiedzieli się w związku z prowadzeniem mediacji,

chyba że strony postanowią inaczej.

§ 3.

Propozycje ugodowe, ujawnione fakty lub oświadczenia złożone w toku postępowania mediacyjnego

nie mogą być wykorzystywane po jego zakończeniu, z wyjątkiem ustaleń zawartych w protokole

z przebiegu postępowania mediacyjnego.

§ 1.

Mediator ma prawo do wynagrodzenia i zwrotu wydatków związanych z przeprowadzeniem

mediacji, chyba że wyraził zgodę na prowadzenie mediacji bez wynagrodzenia. Koszty

wynagrodzenia i zwrotu wydatków związanych z przeprowadzeniem mediacji pokrywają strony.

§ 2.

Minister właściwy do spraw administracji publicznej określi, w drodze rozporządzenia,

wysokość wynagrodzenia mediatora za prowadzenie postępowania mediacyjnego oraz wydatki

mediatora podlegające zwrotowi, biorąc pod uwagę rodzaj sprawy oraz sprawny przebieg

postępowania mediacyjnego, a także niezbędne wydatki związane z prowadzeniem mediacji.

§ 1.

Mediator sporządza protokół z przebiegu postępowania mediacyjnego.

§ 2.

Protokół z przebiegu postępowania mediacyjnego zawiera

1)

czas i miejsce przeprowadzenia mediacji;

2)

imię i nazwisko (nazwę) skarżącego, oznaczenie organu, a także ich adresy;

3)

imię i nazwisko oraz adres mediatora;

4)

dokonane przez strony ustalenia co do sposobu załatwienia sprawy;

5)

podpis mediatora oraz skarżącego i organu.

§ 3.

Mediator niezwłocznie doręcza odpis protokołu z przebiegu postępowania mediacyjnego

stronom oraz sądowi, przed którym toczy się postępowanie.

Do ugody zawartej przed mediatorem przepisy art. 117-121 stosuje się odpowiednio.

§ 1.

Sprawa może być załatwiona milcząco, jeżeli przepis szczególny tak stanowi.

§ 2.

Sprawę uznaje się za załatwioną milcząco w sposób w całości uwzględniający żądanie

strony, jeżeli w terminie miesiąca od dnia doręczenia żądania strony właściwemu organowi

administracji publicznej albo innym terminie określonym w przepisie szczególnym organ

ten

1)

nie wyda decyzji lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie (milczące zakończenie

postępowania) albo

2)

nie wniesie sprzeciwu w drodze decyzji (milcząca zgoda).

Za dzień wydania decyzji lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, o której

mowa w art. 122a § 2 pkt 1, albo wniesienia sprzeciwu, o którym mowa w art. 122a §

2 pkt 2, uznaje się dzień

1)

nadania sprzeciwu, decyzji lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie za

pokwitowaniem przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo

2)

doręczenia za pokwitowaniem sprzeciwu, decyzji lub postanowienia kończącego postępowanie

w sprawie przez pracowników organu administracji publicznej lub inne upoważnione osoby,

albo

3)

wprowadzenia sprzeciwu, decyzji lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie

do systemu teleinformatycznego w przypadku, o którym mowa w art. 39

§ 1.

Milczące załatwienie sprawy następuje w dniu następującym po dniu, w którym upływa

termin przewidziany do wydania decyzji lub postanowienia kończącego postępowanie w

sprawie albo wniesienia sprzeciwu. W przypadku gdy organ przed upływem terminu do

załatwienia sprawy zawiadomi stronę o braku sprzeciwu, milczące załatwienie sprawy

następuje w dniu doręczenia tego zawiadomienia.

§ 2.

Jeżeli podanie nie spełnia wymagań wskazanych w przepisach lub jest konieczne doprecyzowanie

treści żądania, stosuje się przepis art. 64. Termin, o którym mowa w art. 122a § 2,

biegnie od dnia uzupełnienia braków lub doprecyzowania treści żądania.

§ 3.

Jeżeli w sprawie, która może być załatwiona milcząco, organ odwoławczy wydał decyzję

na podstawie art. 138 § 2, termin, o którym mowa w art. 122a § 2, biegnie od dnia

doręczenia organowi pierwszej instancji akt sprawy wraz z tą decyzją.

§ 1.

Do spraw załatwianych milcząco nie stosuje się przepisów art. 10 i art. 79a.

§ 2.

Zawieszenie postępowania administracyjnego wstrzymuje bieg terminu, o którym mowa

w art. 122a § 2.

W aktach sprawy zamieszcza się adnotację o milczącym załatwieniu sprawy, wskazując

treść rozstrzygnięcia oraz jego podstawę prawną.

§ 1.

Na wniosek strony organ administracji publicznej, w drodze postanowienia, wydaje zaświadczenie

o milczącym załatwieniu sprawy albo odmawia wydania takiego zaświadczenia.

§ 2.

Na postanowienie, o którym mowa w § 1, przysługuje zażalenie.

§ 3.

Zaświadczenie o milczącym załatwieniu sprawy zawiera

1)

oznaczenie organu administracji publicznej i strony lub stron postępowania;

2)

datę wydania zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy;

3)

powołanie podstawy prawnej;

4)

treść rozstrzygnięcia sprawy załatwionej milcząco;

5)

datę milczącego załatwienia sprawy;

6)

pouczenie o możliwości wniesienia zażalenia;

7)

podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego pracownika organu

upoważnionego do wydania zaświadczenia, a jeżeli zaświadczenie zostało wydane w formie

dokumentu elektronicznego - kwalifikowany podpis elektroniczny.

§ 4.

Zaświadczenie o milczącym załatwieniu sprawy doręcza się wszystkim stronom w sprawie

załatwionej milcząco.

§ 5.

W zakresie nieuregulowanym w § 1-4 do zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy

stosuje się przepisy działu VII.

Do spraw załatwionych milcząco przepisy rozdziałów 12 i 13 w dziale II stosuje się

odpowiednio. Przyjmuje się, że skutek wydania decyzji ostatecznej powstał w terminie

czternastu dni od dnia upływu terminu, o którym mowa w art. 122c § 1.

§ 1.

W trakcie biegu terminu do wniesienia odwołania strona może zrzec się prawa do wniesienia

odwołania wobec organu administracji publicznej, który wydał decyzję.

§ 2.

Z dniem doręczenia organowi administracji publicznej oświadczenia o zrzeczeniu się

prawa do wniesienia odwołania przez ostatnią ze stron postępowania, decyzja staje

się ostateczna i prawomocna.

§ 1.

Sąd, uwzględniając sprzeciw od decyzji, uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi

naruszenie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny

w wysokości określonej w art. 154 § 6.

§ 2.

W przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji sąd oddala sprzeciw.

§ 3.

Od wyroku, o którym mowa w § 1, nie przysługuje środek odwoławczy, z tym że na zawarte

w wyroku postanowienie w przedmiocie grzywny przysługuje zażalenie.

W sprawach, o których mowa w art. 154 i art. 155, przepisów o milczącym załatwieniu

sprawy nie stosuje się.

W sprawach, o których mowa w art. 161-163, przepisów o milczącym załatwieniu sprawy

nie stosuje się.

§ 1.

Organ administracji publicznej załatwia sprawę w postępowaniu uproszczonym, jeżeli

przepis szczególny tak stanowi.

§ 2.

Postępowanie uproszczone może dotyczyć interesu prawnego lub obowiązku tylko jednej

strony, jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej. Przepisu art. 62 nie stosuje

się.

§ 3.

W sprawie rozpoznawanej w postępowaniu uproszczonym stosuje się przepisy o milczącym

załatwieniu sprawy, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.

§ 1.

W postępowaniu uproszczonym strona może wnieść podanie z wykorzystaniem urzędowego

formularza, w którym wskazuje okoliczności mające znaczenie dla sprawy oraz przedstawia

dowody wraz z żądaniem wszczęcia postępowania.

§ 2.

Urzędowy formularz zawiera pouczenie o treści § 4.

§ 3.

W przypadku wniesienia podania z wykorzystaniem formularza elektronicznego stosuje

się przepis art. 63 § 3a.

§ 4.

W sprawie wszczętej na skutek podania złożonego z wykorzystaniem urzędowego formularza

nie jest dopuszczalne późniejsze zgłaszanie przez stronę nowych żądań.

Jeżeli uwzględnienie nowych okoliczności powołanych przez stronę w toku postępowania

jest istotne dla wyniku tego postępowania, a ich uwzględnienie doprowadzi do jego

przedłużenia, organ administracji publicznej w dalszym ciągu prowadzi postępowanie

z pominięciem przepisów niniejszego rozdziału, o czym niezwłocznie informuje stronę.

§ 1.

Postępowanie dowodowe jest ograniczone do dowodów zgłoszonych przez stronę, łącznie

z żądaniem wszczęcia postępowania, oraz dowodów możliwych do ustalenia na podstawie

danych, którymi dysponuje organ prowadzący postępowanie.

§ 2.

W sprawach rozpoznawanych w postępowaniu uproszczonym nie stosuje się przepisu art.

81.

Uzasadnienie decyzji wydanej w postępowaniu uproszczonym może ograniczać się do wskazania

faktów, które organ administracji publicznej uznał za udowodnione, oraz przytoczenia

przepisów prawa stanowiących podstawę prawną decyzji.

Postanowienia wydane w postępowaniu uproszczonym można zaskarżyć tylko w odwołaniu

od decyzji, z wyjątkiem postanowień wydanych po wydaniu decyzji, postanowień o zawieszeniu

lub odmowie podjęcia zawieszonego postępowania oraz postanowień, w odniesieniu do

których możliwość ich zaskarżenia przewidują przepisy szczególne.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną od wyroku wojewódzkiego sądu

administracyjnego oddalającego sprzeciw od decyzji w terminie trzydziestu dni od dnia

wpływu.

§ 1.

W sprawach nakładania lub wymierzania administracyjnej kary pieniężnej lub udzielania

ulg w jej wykonaniu stosuje się przepisy niniejszego działu.

§ 2.

W przypadku uregulowania w przepisach odrębnych

1)

przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej,

2)

odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia,

3)

terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej,

4)

terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej,

5)

odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej,

6)

udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej

- przepisów niniejszego działu w tym zakresie nie stosuje się.

§ 3.

W sprawach nakładania lub wymierzania przez organ administracji publicznej kar na

podstawie przepisów o postępowaniu w sprawach o wykroczenia, odpowiedzialności dyscyplinarnej,

porządkowej lub z tytułu naruszenia dyscypliny finansów publicznych, przepisów niniejszego

działu nie stosuje się.

Przez administracyjną karę pieniężną rozumie się określoną w ustawie sankcję o charakterze

pieniężnym, nakładaną przez organ administracji publicznej, w drodze decyzji, w następstwie

naruszenia prawa polegającego na niedopełnieniu obowiązku albo naruszeniu zakazu ciążącego

na osobie fizycznej, osobie prawnej albo jednostce organizacyjnej nieposiadającej

osobowości prawnej.

Jeżeli w czasie wydawania decyzji w sprawie administracyjnej kary pieniężnej obowiązuje

ustawa inna niż w czasie naruszenia prawa, w następstwie którego ma być nałożona kara,

stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio,

jeżeli jest ona względniejsza dla strony.

Wymierzając administracyjną karę pieniężną, organ administracji publicznej bierze

pod uwagę

1)

wagę i okoliczności naruszenia prawa, w szczególności potrzebę ochrony życia lub zdrowia,

ochrony mienia w znacznych rozmiarach lub ochrony ważnego interesu publicznego lub

wyjątkowo ważnego interesu strony oraz czas trwania tego naruszenia;

2)

częstotliwość niedopełniania w przeszłości obowiązku albo naruszania zakazu tego samego

rodzaju co niedopełnienie obowiązku albo naruszenie zakazu, w następstwie którego

ma być nałożona kara;

3)

uprzednie ukaranie za to samo zachowanie za przestępstwo, przestępstwo skarbowe, wykroczenie

lub wykroczenie skarbowe;

4)

stopień przyczynienia się strony, na którą jest nakładana administracyjna kara pieniężna,

do powstania naruszenia prawa;

5)

działania podjęte przez stronę dobrowolnie w celu uniknięcia skutków naruszenia prawa;

6)

wysokość korzyści, którą strona osiągnęła, lub straty, której uniknęła;

7)

w przypadku osoby fizycznej - warunki osobiste strony, na którą administracyjna kara

pieniężna jest nakładana.

W przypadku gdy do naruszenia prawa doszło wskutek działania siły wyższej, strona

nie podlega ukaraniu.

§ 1.

Organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej

kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli

1)

waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub

2)

za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna

kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została

prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana

za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których

miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna.

§ 2.

W przypadkach innych niż wymienione w § 1, jeżeli pozwoli to na spełnienie celów,

dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna, organ administracji

publicznej, w drodze postanowienia, może wyznaczyć stronie termin do przedstawienia

dowodów potwierdzających

1)

usunięcie naruszenia prawa lub

2)

powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, określając termin

i sposób powiadomienia.

§ 3.

Organ administracji publicznej w przypadkach, o których mowa w § 2, odstępuje od nałożenia

administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli strona przedstawiła

dowody, potwierdzające wykonanie postanowienia.

§ 1.

Administracyjna kara pieniężna nie może zostać nałożona, jeżeli upłynęło pięć lat

od dnia naruszenia prawa albo wystąpienia skutków naruszenia prawa.

§ 2.

Przepisu § 1 nie stosuje się do spraw, w przypadku których przepisy odrębne przewidują

termin, po upływie którego nie można wszcząć postępowania w sprawie nałożenia administracyjnej

kary pieniężnej lub stwierdzenia naruszenia prawa, w następstwie którego może być

nałożona administracyjna kara pieniężna.

§ 3.

Administracyjna kara pieniężna nie podlega egzekucji, jeżeli upłynęło pięć lat od

dnia, w którym kara powinna być wykonana.

§ 1.

Bieg terminu przedawnienia nałożenia administracyjnej kary pieniężnej przerywa ogłoszenie

upadłości strony.

§ 2.

Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia nałożenia administracyjnej kary pieniężnej

biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu uprawomocnienia się postanowienia

o zakończeniu lub umorzeniu postępowania upadłościowego.

§ 3.

Jeżeli ogłoszenie upadłości strony nastąpiło przed rozpoczęciem biegu terminu przedawnienia

nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, bieg tego terminu rozpoczyna się od dnia

następującego po dniu uprawomocnienia się postanowienia o zakończeniu lub umorzeniu

postępowania upadłościowego.

§ 4.

Bieg terminu przedawnienia nałożenia administracyjnej kary pieniężnej nie rozpoczyna

się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu z dniem

1)

wniesienia środka zaskarżenia od decyzji w przedmiocie administracyjnej kary pieniężnej

do sądu administracyjnego albo sądu powszechnego, albo skargi kasacyjnej od prawomocnego

orzeczenia w przedmiocie administracyjnej kary pieniężnej;

2)

wniesienia żądania ustalenia przez sąd powszechny istnienia lub nieistnienia stosunku

prawnego lub prawa;

3)

doręczenia zarządzenia zabezpieczenia w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji, jeżeli przepisy odrębne przewidują możliwość zarządzenia zabezpieczenia.

§ 5.

Termin przedawnienia nałożenia administracyjnej kary pieniężnej rozpoczyna się, a

po zawieszeniu biegnie dalej, od dnia następującego po dniu

1)

uprawomocnienia się orzeczenia sądu administracyjnego albo sądu powszechnego właściwego

do rozpoznania odwołania od decyzji w przedmiocie administracyjnej kary pieniężnej,

albo odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania przez Sąd Najwyższy, oddalenia

skargi kasacyjnej, albo uchylenia przez Sąd Najwyższy zaskarżonego wyroku i orzeczenia

co do istoty sprawy;

2)

uprawomocnienia się orzeczenia lub ogłoszenia prawomocnego orzeczenia sądu powszechnego

w sprawie ustalenia istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa;

3)

zakończenia postępowania zabezpieczającego w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji.

§ 1.

Zaległą administracyjną karą pieniężną jest kara niezapłacona w terminie.

§ 2.

Od zaległej administracyjnej kary pieniężnej nalicza się odsetki za zwłokę w wysokości

określonej jak dla zaległości podatkowych, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej.

§ 1.

Bieg terminu przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej przerywa ogłoszenie

upadłości strony.

§ 2.

Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej

biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu uprawomocnienia się postanowienia

o zakończeniu lub umorzeniu postępowania upadłościowego.

§ 3.

Jeżeli ogłoszenie upadłości strony nastąpiło przed rozpoczęciem biegu terminu przedawnienia

egzekucji administracyjnej kary pieniężnej, bieg tego terminu rozpoczyna się od dnia

następującego po dniu uprawomocnienia się postanowienia o zakończeniu lub umorzeniu

postępowania upadłościowego.

§ 4.

Bieg terminu przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej nie rozpoczyna

się, a rozpoczęty ulega przerwaniu z dniem

1)

zastosowania środka egzekucyjnego, o którym zobowiązany został zawiadomiony;

2)

doręczenia zarządzenia zabezpieczenia w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji.

§ 5.

Bieg terminu przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej rozpoczyna się,

a po przerwaniu biegnie na nowo, od dnia następującego po dniu, w którym

1)

zastosowano środek egzekucyjny, o którym zobowiązany został zawiadomiony;

2)

doręczono zarządzenie zabezpieczenia w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji.

§ 1.

Organ administracji publicznej, który nałożył administracyjną karę pieniężną, na wniosek

strony, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem publicznym lub ważnym interesem

strony, może udzielić ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej przez

1)

odroczenie terminu wykonania administracyjnej kary pieniężnej lub rozłożenie jej na

raty;

2)

odroczenie terminu wykonania zaległej administracyjnej kary pieniężnej lub rozłożenie

jej na raty;

3)

umorzenie administracyjnej kary pieniężnej w całości lub części;

4)

umorzenie odsetek za zwłokę w całości lub części.

§ 2.

W przypadku umorzenia zaległej administracyjnej kary pieniężnej umorzeniu podlegają

także odsetki za zwłokę w całości lub takiej części, w jakiej została umorzona zaległa

administracyjna kara pieniężna.

§ 3.

Właściwy organ, na wniosek strony prowadzącej działalność gospodarczą, może udzielać

określonych w § 1 ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej, które

1)

nie stanowią pomocy publicznej;

2)

stanowią pomoc de minimis albo pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie - w

zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio obowiązujących przepisach prawa

Unii Europejskiej dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis;

3)

stanowią pomoc publiczną

a)

mającą na celu naprawienie szkód spowodowanych klęskami żywiołowymi lub innymi zdarzeniami

nadzwyczajnymi,

b)

mającą na celu zaradzenie poważnym zaburzeniom w gospodarce,

c)

zgodną z zasadami rynku wewnętrznego Unii Europejskiej, której dopuszczalność została

określona przez właściwe organy Unii Europejskiej, udzielaną na przeznaczenie inne

niż wymienione w lit. a i b.

§ 4.

W przypadku pomocy publicznej określonej w § 3 pkt 3 lit. a i b ulgi, o których mowa

w § 3 pkt 2, mogą być udzielane, jeżeli w przepisach odrębnych zostały określone szczegółowe

warunki udzielania tej pomocy, zapewniające jej zgodność z zasadami rynku wewnętrznego

Unii Europejskiej.

§ 5.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, przeznaczenie pomocy, o której mowa

w § 3 pkt 3 lit. c, udzielanej w formie ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej

oraz szczegółowe warunki udzielania tych ulg, mając na uwadze dopuszczalność i warunki

udzielania pomocy państwa określone przez właściwe organy Unii Europejskiej.

§ 1.

Organy administracji publicznej udzielają pomocy organom innych państw członkowskich

Unii Europejskiej oraz organom administracji Unii Europejskiej, jeżeli przepisy prawa

Unii Europejskiej tak stanowią i na zasadach określonych w tych przepisach.

§ 2.

Organ administracji publicznej udziela pomocy z urzędu albo na wniosek. Pomoc ta obejmuje

w szczególności udostępnianie informacji o okolicznościach faktycznych i prawnych

oraz wykonywanie czynności procesowych w ramach pomocy prawnej.

§ 3.

Właściwość organów w przedmiocie udzielenia pomocy ustala się na podstawie przepisów

kodeksu, jeżeli przepisy prawa Unii Europejskiej nie stanowią inaczej.

§ 4.

Organ administracji publicznej udzielający pomocy zawiadamia o udzieleniu pomocy podmiot,

którego pomoc dotyczy, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej.

§ 1.

Wniosek o udzielenie pomocy podlega rozpatrzeniu, jeżeli zawiera uzasadnienie i został

sporządzony w języku urzędowym Unii Europejskiej.

§ 2.

Jeżeli wniosek zawiera braki formalne, organ administracji publicznej wzywa organ

wnioskujący do ich uzupełnienia w terminie czternastu dni od dnia doręczenia wezwania.

§ 3.

Jeżeli organ wnioskujący nie uzupełni w terminie braków formalnych lub brak jest podstaw

prawnych do udzielenia pomocy, wniosek o udzielenie pomocy nie podlega rozpatrzeniu

i jest zwracany organowi wnioskującemu.

§ 4.

Rozpatrzenie wniosku następuje w terminie wynikającym z przepisów prawa Unii Europejskiej,

a jeżeli brak jest takiego terminu - bez zbędnej zwłoki.

§ 1.

Organy administracji publicznej zwracają się o pomoc do organów innych państw członkowskich

Unii Europejskiej oraz organów administracji Unii Europejskiej, jeżeli przepisy prawa

Unii Europejskiej tak stanowią i na zasadach określonych w tych przepisach.

§ 2.

Wniosek o udzielenie pomocy zawiera uzasadnienie. Jeżeli wniosek jest kierowany do

organów administracji Unii Europejskiej, sporządza się go w języku urzędowym Unii

Europejskiej, a jeżeli jest kierowany do organów innego państwa członkowskiego Unii

Europejskiej, tłumaczy się go na język uzgodniony przez zainteresowane organy.

Informacje między organami administracji publicznej są przekazywane w szczególności

drogą elektroniczną.

Zasady ponoszenia kosztów udzielenia pomocy regulują przepisy prawa Unii Europejskiej.

W przypadku braku takich przepisów organ administracji publicznej ponosi koszty swojego

działania.

Przepisy niniejszego działu stosuje się także w odniesieniu do organów państw członkowskich

Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze

Gospodarczym oraz Konfederacji Szwajcarskiej, jeżeli przepisy prawa Unii Europejskiej

znajdują zastosowanie do tych państw.

Przepisów niniejszego działu nie stosuje się, jeżeli przepisy prawa Unii Europejskiej

lub przepisy szczególne dotyczące europejskiej współpracy administracyjnej stanowią

inaczej.

Minister właściwy do spraw administracji publicznej określi, w drodze rozporządzenia,

wysokość wynagrodzenia mediatora za prowadzenie postępowania mediacyjnego oraz wydatki

mediatora podlegające zwrotowi, biorąc pod uwagę rodzaj sprawy oraz sprawny przebieg

mediacji, a także niezbędne wydatki związane z prowadzeniem mediacji.

Organ administracji publicznej może upoważniać, w formie pisemnej, pracowników obsługujących

ten organ do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, a w szczególności

do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień, zaświadczeń, a także do poświadczania

za zgodność odpisów dokumentów przedstawionych przez stronę na potrzeby prowadzonych

postępowań z oryginałem.