Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 11 stycznia 2017 r. w sprawie utrwalania obrazu lub dźwięku dla celów procesowych w postępowaniu karnym

Rozporządzenie określa

1)

rodzaje urządzeń i środków technicznych służących do utrwalania obrazu lub dźwięku

dla celów procesowych;

2)

sposób przechowywania, odtwarzania i kopiowania zapisu obrazu lub dźwięku;

3)

sposób i tryb udostępniania stronom, obrońcom, pełnomocnikom i przedstawicielom ustawowym

zapisu obrazu lub dźwięku;

4)

sposób i tryb przekazywania stronom, obrońcom, pełnomocnikom i przedstawicielom ustawowym

kopii zapisu obrazu lub dźwięku;

5)

wysokość opłaty za sporządzenie i przekazanie kopii zapisu obrazu lub dźwięku;

6)

zakładanie kont w systemie informatycznym w celu przekazywania kopii zapisu obrazu

lub dźwięku.

Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o

1)

adnotacjach - należy przez to rozumieć dokument elektroniczny, o którym mowa w art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów

realizujących zadania publiczne

(Dz. U. z 2014 r. poz. 1114 oraz z 2016 r. poz. 352 i 1579), powiązany z zapisem i zawierający informacje dotyczące przebiegu czynności procesowej,

w szczególności o rozpoczęciu wypowiedzi osób uczestniczących w posiedzeniu umożliwiające

automatyczne znalezienie wskazanego fragmentu zapisu;

2)

haśle - należy przez to rozumieć poufne dane wykorzystywane przez użytkownika do uwierzytelnienia

w systemie teleinformatycznym;

3)

informatycznym nośniku danych - należy przez to rozumieć nośnik danych, o którym mowa

w art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów

realizujących zadania publiczne;

4)

laboratorium - należy przez to rozumieć laboratorium kryminalistyczne, instytut badawczy,

jednostkę organizacyjną podległą Ministrowi Sprawiedliwości prowadzącą działalność

naukową i badawczo-rozwojową, komórkę organizacyjną organu prowadzącego postępowanie

karne wyspecjalizowaną w zakresie techniki kryminalistycznej lub inny podmiot dysponujący

wystarczającą wiedzą specjalistyczną, a także sprzętem i oprogramowaniem niezbędnymi

do realizacji czynności, o których mowa w § 9 ust. 4;

5)

metadanych - należy przez to rozumieć zestaw logicznie powiązanych z zapisem usystematyzowanych

informacji opisujących ten zapis, ułatwiających jego wyszukiwanie, kontrolę, zrozumienie

i długotrwałe przechowanie oraz zarządzanie;

6)

loginie - należy przez to rozumieć niepowtarzalną nazwę jednoznacznie identyfikującą

użytkownika w systemie teleinformatycznym;

7)

nośniku analogowym - należy przez to rozumieć nośnik, na którym utrwalono zapis analogowy,

w szczególności kasetę magnetofonową lub kasetę magnetowidową;

8)

nośniku pierwotnym - należy przez to rozumieć nośnik, na którym utrwalono zapis obrazu

lub dźwięku podczas czynności procesowej, a jeżeli taki zapis utrwalono za pomocą

systemu teleinformatycznego, to należy przez to rozumieć ten system;

9)

nośniku wtórnym - należy przez to rozumieć informatyczny nośnik danych, umożliwiający

jednokrotne nagranie, na który po zakończeniu czynności procesowej skopiowano zapis

z nośnika pierwotnego w przypadkach określonych w § 9 ust. 1;

10)

nośniku kopii - należy przez to rozumieć nośnik, na który skopiowano zapis z nośnika

pierwotnego albo wtórnego, inny niż nośnik, o którym mowa w pkt 9;

11)

podmiocie uprawnionym - należy przez to rozumieć strony, obrońców, pełnomocników i

przedstawicieli ustawowych;

12)

zapisie - należy przez to rozumieć utrwalenie obrazu lub dźwięku dla celów procesowych;

13)

zapisie cyfrowym - należy przez to rozumieć zapis, dla którego za pomocą funkcji skrótu

można wygenerować skrót;

14)

zapisie analogowym - należy przez to rozumieć zapis niebędący zapisem cyfrowym.

1.

Do utrwalania obrazu lub dźwięku dla celów procesowych używa się urządzeń i środków

technicznych, w tym systemów teleinformatycznych, utrwalających zapis na nośnikach

analogowych lub informatycznych nośnikach danych.

2.

Zapis utrwalany jest na nośnikach umożliwiających przechowywanie danych przez okres

niezbędny dla prawidłowego przeprowadzenia postępowania karnego.

3.

System teleinformatyczny służący do utrwalania zapisu zapewnia

1)

integralność zapisu;

2)

kopiowanie zapisu między urządzeniami, środkami technicznymi i informatycznymi nośnikami

danych;

3)

zabezpieczenie zapisu, w szczególności przed utratą, zniekształceniem, nieuprawnionym

dostępem, usunięciem lub inną nieuprawnioną zmianą;

4)

rozpoznawalność każdej wprowadzonej zmiany;

5)

odtworzenie zapisu także przy użyciu urządzeń i środków technicznych korygujących

lub wzmacniających utrwalony obraz lub dźwięk;

6)

udostępnienie zapisu na informatycznym nośniku danych;

7)

możliwość bieżącej kontroli dokonywanego zapisu;

8)

możliwość przekazania zapisów, stanowiących materiały archiwalne, do archiwów państwowych.

1.

Jeżeli utrwalanie zapisu następuje za pomocą systemu teleinformatycznego, to dla każdego

zapisu w metadanych należy podać następujące informacje

1)

dla metadanej - identyfikator - jednoznaczny znacznik zapisu nadawany przez system

teleinformatyczny, który umożliwia jego identyfikację;

2)

dla metadanej - twórca - nazwę organu prowadzącego postępowanie, wydziału, sekcji,

o ile występuje, oraz dane identyfikujące protokolanta sporządzającego zapis albo

osobę upoważnioną do dokonania zmiany, z podaniem ich roli w procesie tworzenia lub

akceptacji zapisu albo jego zmiany;

3)

dla metadanej - tytuł - oznaczenie sprawy i sygnaturę akt sprawy;

4)

dla metadanej - data - datę sporządzenia zapisu;

5)

dla metadanej - kwalifikacja - kategorię archiwalną, do której zalicza się akta sprawy,

w której sporządzono zapis albo jego uprawnioną zmianę;

6)

dla metadanej - grupowanie - wskazanie przynależności zapisu do akt sprawy, określone

sygnaturą tych akt;

7)

dla metadanej - format - wskazanie nazwy formatu albo formatów danych zastosowanych

do zapisu;

8)

dla metadanej - dostęp - określenie, komu, na jakich zasadach i w jakim zakresie można

udostępnić zapis;

9)

dla metadanej - typ - określenie podstawowego typu zapisu.

2.

Dla każdego zapisu podaje się wszystkie metadane określone w ust. 1.

3.

Zapis utrwala się w sposób umożliwiający jego automatyczne wyodrębnienie oraz wyodrębnienie

poszczególnych metadanych.

4.

Przed przystąpieniem do utrwalania obrazu lub dźwięku za pomocą systemu teleinformatycznego

protokolant identyfikuje się w systemie teleinformatycznym.

5.

Protokolant wprowadza do systemu teleinformatycznego lub sprawdza i w razie potrzeby

uzupełnia dane w postaci elektronicznej dotyczące oznaczenia organu prowadzącego postępowanie,

miejsca i daty czynności procesowej, nazwiska osoby przeprowadzającej czynność, protokolanta,

oskarżyciela, oskarżonego, jak również obecnych podczas czynności procesowej przedstawicieli

ustawowych i obrońców, oznaczenia sprawy oraz wzmianki co do jawności.

6.

Do zapisu utrwalonego za pomocą systemu teleinformatycznego można sporządzić adnotacje.

7.

Adnotacjom sporządzonym dla danego zapisu przyporządkowuje się metadane, o których

mowa w ust. 1.

1.

Zapis z przebiegu rozprawy utrwalony w systemie teleinformatycznym obejmuje

1)

obraz widoku ogólnego sali z pozycji przewodniczącego, ze szczególnym uwzględnieniem

widoku wszystkich pozostałych osób uczestniczących w rozprawie oraz, jeżeli pozwalają

na to względy techniczne, publiczności;

2)

obraz osoby wypowiadającej się z miejsca przeznaczonego dla świadka, obejmującego

polem widzenia górną połowę ciała w sposób umożliwiający utrwalenie gestów oraz uzyskanie

widoku twarzy;

3)

dźwięk z podłączonych do systemu teleinformatycznego

a)

urządzeń transmitujących dźwięk z miejsc przeznaczonych dla oskarżyciela publicznego

i oskarżonego,

b)

urządzenia transmitującego dźwięk z miejsca przeznaczonego dla składu orzekającego,

c)

urządzenia transmitującego dźwięk z miejsca przeznaczonego dla świadka.

2.

W przypadkach uzasadnionych liczbą osób uczestniczących w rozprawie może zostać zwiększona

liczba urządzeń transmitujących dźwięk z miejsc, o których mowa w ust. 1 pkt 3.

3.

Jeżeli liczba osób uczestniczących w rozprawie jest inna niż liczba podłączonych do

systemu teleinformatycznego urządzeń transmitujących dźwięk, przewodniczący ustala,

którego urządzenia należy używać.

4.

Zapis z przebiegu rozprawy utrwalony w systemie teleinformatycznym może obejmować

dodatkowo zapis obrazu lub dźwięku z innych miejsc niż określone w ust. 1.

5.

Po zakończeniu utrwalania przebiegu rozprawy za pomocą systemu teleinformatycznego,

protokolant podpisuje zapis zaawansowanym podpisem elektronicznym.

1.

Dla każdego nośnika sporządza się metrykę identyfikacyjną, zwaną dalej „metryką”.

Wzór metryki jest określony w załączniku do rozporządzenia.

2.

Metrykę opatruje się numerem nadanym zgodnie z kolejnością wykonywania zapisów i ich

kopii w danej sprawie.

3.

Numer metryki i sygnaturę akt umieszcza się na powierzchni przeznaczonej do opisywania

nośnika, o ile nośnik ją posiada.

4.

Metrykę sporządza się w oryginale i kopiach.

5.

Oryginał metryki przechowuje się w aktach sprawy.

6.

Kopię metryki przechowuje się wraz z nośnikiem w tym samym opakowaniu.

7.

W przypadku informatycznego nośnika danych w metryce umieszcza się sumę kontrolną

każdego pliku wchodzącego w skład zapisu lub do oryginału i kopii metryki dołącza

się wydruk zawierający sumę kontrolną każdego pliku wchodzącego w skład zapisu. Informację

o dołączeniu wydruków umieszcza się w polu „Sumy kontrolne” metryki.

8.

Jeżeli w postępowaniu karnym sporządzono więcej niż trzy metryki, do akt sprawy dołącza

się wykaz metryk wskazujący w szczególności ich numery, daty sporządzenia, rodzaj

nośnika, utrwaloną czynność procesową i numer karty w aktach sprawy, na której znajduje

się metryka.

1.

Kopię zapisu cyfrowego wykonuje się w tym samym formacie, w którym utrwalono zapis

na nośniku pierwotnym lub wtórnym, bez dzielenia plików ani wprowadzania jakichkolwiek

zmian w stosunku do zapisu zarejestrowanego podczas utrwalonej czynności procesowej.

2.

Zapis cyfrowy uznaje się za skopiowany, jeśli każda suma kontrolna skopiowanego pliku

jest zgodna z sumą kontrolną pliku, którego dokonano kopiowania.

3.

Zapis analogowy można skopiować również poprzez konwersję do formy cyfrowej w sposób

zapewniający uzyskanie możliwie najlepszej jakości zapisu cyfrowego.

1.

Nośnik pierwotny należy opakować, zabezpieczyć odciskiem okrągłej pieczęci jednostki

przeprowadzającej czynność procesową i umieścić na opakowaniu informacje wskazujące

sygnaturę akt sprawy, utrwaloną czynność procesową, numer metryki, datę opakowania

oraz imię, nazwisko i funkcję osoby dokonującej opakowania.

2.

Każde otwarcie i ponowne zamknięcie opakowania nośnika pierwotnego należy odnotować

w metryce, wskazując osobę dokonującą otwarcia lub zamknięcia opakowania oraz datę

i miejsce dokonania tej czynności.

3.

Nośnik pierwotny niewymagający przekazania do laboratorium lub zwrócony z laboratorium

rejestruje się i przechowuje w sposób przewidziany dla dowodów rzeczowych.

1.

Jeżeli nośnik pierwotny będący informatycznym nośnikiem danych jest dostosowany do

wielokrotnego nagrywania i kasowania zapisów, po zakończeniu utrwalanej czynności

zapis można skopiować na nośnik wtórny. Zapis należy skopiować na nośnik wtórny, jeżeli

nie można dokonać czynności określonych w § 8 ust. 1.

2.

Do nośnika wtórnego przepis § 8 stosuje się odpowiednio.

3.

Po prawidłowym skopiowaniu zapisu na nośnik wtórny jest dopuszczalne użycie nośnika

pierwotnego do utrwalenia innej czynności procesowej, nawet jeśli łączy się to z uszkodzeniem

lub utratą istniejącego na nim zapisu. W takim przypadku metrykę nośnika pierwotnego

dołącza się do akt sprawy po zamieszczeniu w niej informacji o przeznaczeniu tego

nośnika do zarejestrowania innej czynności procesowej. Do nośnika pierwotnego w takim

przypadku nie stosuje się § 8.

4.

Jeżeli nośnik pierwotny potrzebuje obróbki chemicznej lub innych czynności, których

wykonanie wymaga wiadomości specjalnych, po opakowaniu przekazuje się go wraz z metryką

do laboratorium, które zamieszcza w metryce informacje o wykonanych czynnościach oraz

zgodności cech nośnika i zapisu z cechami opisanymi w metryce.

1.

Przy każdorazowym wykonywaniu kopii zapis jest kopiowany bezpośrednio z nośnika pierwotnego

albo wtórnego, chyba że nie jest to możliwe z powodu utraty lub uszkodzenia tego nośnika

lub utrwalonego na nim zapisu; w takim przypadku wykonuje się kopie z kopii bezpieczeństwa

lub kopii sporządzonej na potrzeby postępowania karnego.

2.

Każde wykonanie kopii odnotowuje się w metryce nośnika, z którego skopiowano zapis.

Dane dotyczące kopiowania umieszcza się w metryce nośnika, na który skopiowano zapis.

Wpisów w metrykach dokonuje osoba dokonująca kopiowania.

1.

Kopię zapisu sporządza upoważniony pracownik organu prowadzącego postępowanie.

2.

Kopię zapisu sporządza się w laboratorium

1)

w przypadku gdy jej wykonanie przez podmiot, o którym mowa w ust. 1, nie jest możliwe,

łączy się z nadmiernymi trudnościami lub grozi zniszczeniem bądź zniekształceniem

zapisu;

2)

na wniosek podmiotu uprawnionego do jej otrzymania.

3.

Kopię zapisu można wykonać w laboratorium, jeżeli zapewni to lepszą jakość skopiowanego

zapisu.

4.

W przypadku gdy kopiowania dokonuje się na wniosek podmiotu uprawnionego do otrzymania

kopii zapisu, a zachodzą okoliczności, o których mowa w ust. 2 pkt 1 i ust. 3, kopię

zapisu sporządza się w laboratorium, gdy uprawniony podmiot o to wnosi.

1.

Kopie bezpieczeństwa wykonuje się, jeżeli organ prowadzący postępowanie uzna to za

celowe, w szczególności ze względu na wagę sprawy lub długotrwałość postępowania.

2.

Kopie bezpieczeństwa można wykonywać również po prawomocnym zakończeniu postępowania,

jeżeli prezes sądu, prokurator lub kierownik jednostki, w której przechowuje się akta,

uzna to za celowe.

3.

Kopie bezpieczeństwa zapisów przechowywanych w systemie teleinformatycznym wykonywane

zgodnie z polityką bezpieczeństwa informacji lub innymi przepisami, można wykonywać

w tym systemie bez decyzji podmiotów, o których mowa w ust. 1 i 2.

Jeżeli obraz utrwalono za pomocą zdjęć fotograficznych, to ich odbitki pozytywowe

dołącza się do akt sprawy.

Jeżeli zachodzi potrzeba zmiany opakowania nośnika pierwotnego lub wtórnego, należy

dołączyć do niego dotychczasowe opakowania i wraz z metryką identyfikacyjną opakować

je wspólnie oraz opisać w sposób, o którym mowa w § 8 ust. 1.

Nośnik należy zabezpieczyć przed utratą oraz przed czynnikami mogącymi spowodować

utratę lub zniekształcenie zapisu, w szczególności przed oddziaływaniami termicznymi,

uszkodzeniami mechanicznymi, szkodliwym działaniem światła, promieniowania, pola magnetycznego,

pola elektrycznego i środków chemicznych.

1.

Zapisy udostępnia się w budynku organu prowadzącego postępowanie.

2.

Zapisy z przebiegu rozprawy utrwalone za pomocą systemu, o którym mowa w § 3 ust.

3, mogą być udostępnione także za pomocą konta w systemie teleinformatycznym.

3.

Zapis udostępnia kierownik sekretariatu lub inny upoważniony pracownik organu prowadzącego

postępowanie, na wniosek podmiotu uprawnionego.

1.

W celu prezentacji zapisu obrazu lub dźwięku zapis odtwarza się za pomocą przeznaczonego

do tego celu urządzenia. Podczas odtwarzania można użyć urządzenia korygującego lub

wzmacniającego utrwalony dźwięk.

2.

W metryce nośnika, z którego odtwarza się zapis, należy zamieścić informację wskazującą

czas i miejsce prezentacji, imię i nazwisko osoby przeprowadzającej prezentację oraz

wykaz osób obecnych przy prezentacji zawierający ich imiona i nazwiska. Po odtworzeniu

zapisu z informatycznego nośnika danych do metryki należy dołączyć aktualny wydruk

sum kontrolnych.

3.

Wymogów określonych w ust. 2 nie stosuje się, jeżeli zapis odtwarzany jest z nośnika

kopii.

4.

W razie uszkodzenia nośnika lub zapisu podczas odtwarzania należy odnotować ten fakt

w metryce.

1.

Kopię zapisu przekazuje kierownik sekretariatu lub inny upoważniony pracownik organu

prowadzącego postępowanie na wniosek podmiotu uprawnionego.

2.

Nośnik kopii wraz z kopią metryki przekazuje się podmiotom uprawnionym za pokwitowaniem

odbioru. Do akt sprawy dołącza się pokwitowanie odbioru oraz kopię dowodu uiszczenia

przez podmiot uprawniony opłaty za sporządzenie i przekazanie kopii zapisu.

3.

Kopia zapisu może być przekazana za pomocą konta w systemie teleinformatycznym, jeżeli

zapis przechowywany jest w tym systemie i pozwalają na to warunki techniczne.

4.

W przypadku wątpliwości, czy wniosek o przekazanie kopii zapisu z akt sądowych został

złożony przez podmiot uprawniony albo czy jest od takiego wniosku uiszczona opłata

w prawidłowej wysokości, kierownik sekretariatu lub inny upoważniony pracownik organu

przedkłada wniosek przewodniczącemu wydziału, sędziemu referentowi lub innej osobie

uprawnionej do podjęcia decyzji.

1.

Konto w systemie teleinformatycznym w celu przekazywania kopii zapisu obrazu lub dźwięku

zakłada się na wniosek złożony za pośrednictwem tego systemu.

2.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera następujące dane wnioskodawcy: imię i nazwisko,

serię i numer dokumentu tożsamości, numer PESEL, kraj (w przypadku obcokrajowców bez

numeru PESEL), datę i miejsce urodzenia, imiona rodziców, adres e-mail, numer legitymacji

potwierdzającej wykonywanie zawodu prawniczego (w przypadku profesjonalnych pełnomocników)

oraz adres zameldowania.

3.

Login i hasło do systemu teleinformatycznego są nadawane po pozytywnej weryfikacji

danych zawartych we wniosku dokonanej przez pracownika sądu.

Nie jest dopuszczalne

1)

przekazanie zapisu na nośniku dostarczonym przez wnioskodawcę;

2)

samodzielne kopiowanie przez podmiot uprawniony zapisu udostępnionego mu w siedzibie

organu prowadzącego postępowanie.

1.

Przepisów § 6, 8 i § 10 ust. 2 zdanie pierwsze oraz § 17 ust. 2 nie stosuje się do

nośnika pierwotnego, będącego systemem teleinformatycznym.

2.

Przepisów § 6 ust. 3 i 6 nie stosuje się do nośnika kopii bezpieczeństwa, jeżeli ich

zastosowanie nie jest możliwe.

3.

Przepisów § 6 ust. 7, § 7 ust. 2 i § 17 ust. 2 zdanie drugie nie stosuje się do zapisów

podpisanych zaawansowanym podpisem elektronicznym.

1.

Za sporządzenie i przekazanie podmiotom uprawnionym kopii zapisu sporządzonej przez

organ prowadzący postępowanie pobiera się opłatę w wysokości

1)

6 zł - za każdy przekazany nośnik w przypadku przekazania zapisu na informatycznym

nośniku danych;

2)

20 zł - za każdy przekazany nośnik w przypadku przekazania zapisu na nośniku analogowym.

2.

Za sporządzenie i przekazanie podmiotom uprawnionym kopii zapisu sporządzonej w laboratorium

pobiera się opłatę w wysokości

1)

100 zł powiększoną o 15 zł za każdy skopiowany informatyczny nośnik danych;

2)

100 zł powiększoną o 30 zł za każdą rozpoczętą godzinę kopii zapisu na nośniku analogowym.

3.

Za sporządzenie i przekazanie podmiotom uprawnionym kopii zapisu sporządzonej w laboratorium

w sposób, o którym mowa w § 7 ust. 3, pobiera się opłatę w wysokości 100 zł powiększoną

o 45 zł za każdą rozpoczętą godzinę kopii zapisu.

4.

Za sporządzenie i przekazanie podmiotom uprawnionym kopii zapisu obrazu utrwalonego

w formie odbitek pozytywowych zdjęć fotograficznych pobiera się opłatę w wysokości

1 zł za każdą przekazaną odbitkę.

Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 15 stycznia 2017 r.