Obwieszczenie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 20 kwietnia 2017 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej w sprawie sposobu ustalania wynagrodzenia w okresie niewykonywania pracy oraz wynagrodzenia stanowiącego podstawę obliczania odszkodowań, odpraw, dodatków wyrównawczych do wynagrodzenia oraz innych należności przewidzianych w Kodeksie pracy

Przy ustalaniu wynagrodzenia

1)

za czas pozostawania bez pracy, przysługującego pracownikowi przywróconemu do pracy

(art. 47 i 57 § 1 i 2 Kodeksu pracy),

2)

za czas do rozwiązania umowy o pracę, jeżeli został zastosowany okres wypowiedzenia

krótszy od wymaganego (art. 49 Kodeksu pracy),

3)

za okres wypowiedzenia lub za okres równy okresowi wypowiedzenia, przysługującego

pracownikowi odwołanemu ze stanowiska (art. 70 § 2 i art. 72 § 2 Kodeksu pracy)

stosuje się zasady obowiązujące przy ustalaniu ekwiwalentu pieniężnego za urlop.

Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2003 r.

Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2004 r.

Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 22 lutego 2016 r.

1.

Zasady obowiązujące przy ustalaniu ekwiwalentu pieniężnego za urlop stosuje się także

w celu obliczenia

1)

odszkodowania przysługującego pracownikowi z tytułu skróconego okresu wypowiedzenia

umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony (art. 36Kodeksu pracy);

2)

odszkodowania przysługującego pracownikowi w związku z rozwiązaniem umowy o pracę

z naruszeniem przepisów prawa pracy (art. 47);

3)

odszkodowania przysługującego pracownikowi, który rozwiązał umowę o pracę bez wypowiedzenia

z powodu ciężkiego naruszenia przez pracodawcę podstawowych obowiązków wobec pracownika

(art. 55 § 1);

4

odszkodowania przysługującego pracodawcy w razie nieuzasadnionego rozwiązania przez

pracownika umowy o pracę bez wypowiedzenia (art. 61);

5)

odszkodowania przysługującego pracownikowi, którego umowa o pracę wygasła z powodu

śmierci pracodawcy (art. 63);

6)

odprawy przysługującej pracownikowi, którego stosunek pracy rozwiązał się wskutek

wygaśnięcia mandatu (art. 75 Kodeksu pracy);

7)

odprawy pieniężnej przysługującej pracownikowi w związku z przejściem na emeryturę

lub rentę (art. 92);

8)

odprawy pośmiertnej przysługującej rodzinie zmarłego pracownika (art. 93 § 2 Kodeksu pracy);

9)

odszkodowania przysługującego pracownikowi w związku z niewydaniem w terminie lub

wydaniem niewłaściwego świadectwa pracy (art. 99 § 2 Kodeksu pracy);

10)

kwoty jednodniowego wynagrodzenia do celów określonych w art. 108 § 3 Kodeksu pracy;

11)

odszkodowania przysługującego pracownikowi młodocianemu w przypadku rozwiązania z

nim umowy o pracę z powodu braku możliwości zapewnienia innej pracy niezagrażającej

zdrowiu (art. 201 § 2 Kodeksu pracy).

2.

Odszkodowania, o których mowa w ust. 1 pkt 3, 4 i 5, przysługujące w wysokości wynagrodzenia

za okres dwóch tygodni, stanowią połowę miesięcznej kwoty ustalonej według zasad przewidzianych

w ust. 1.

Wynagrodzenia, odszkodowania i inne należności ustalane w wysokości wynagrodzenia

za jeden dzień lub wielokrotności wynagrodzenia za jeden dzień, oblicza się dzieląc

miesięczną kwotę ustaloną według zasad obowiązujących przy ustalaniu ekwiwalentu pieniężnego

za urlop, przez współczynnik, o którym mowa w § 13 ust. 2, a następnie mnożąc przez

liczbę dni pracy, za które to wynagrodzenie, odszkodowanie lub inna należność są ustalane.

Kwotę wynagrodzenia do celów ustalenia wysokości odszkodowania za szkodę wyrządzoną

pracodawcy przez pracownika (art. 119 Kodeksu pracy) oblicza się według zasad obowiązujących przy ustalaniu ekwiwalentu pieniężnego za

urlop, bez uwzględnienia zmian w warunkach wynagradzania lub wysokości składników

wynagrodzenia wprowadzonych po dniu wyrządzenia szkody.

1

Przy ustalaniu wynagrodzenia określonego procentowo w celu obliczenia wynagrodzenia

za czas niewykonywania pracy, jeżeli pracownik był gotów do jej wykonania, oraz za

czas niezawinionego przez pracownika przestoju (art. 81 § 1 Kodeksu pracy), dodatku za pracę w godzinach nadliczbowych (art. 151) oraz wynagrodzenia za czas dyżuru (art. 151) stosuje się zasady obowiązujące przy ustalaniu wynagrodzenia za urlop.

2.

W celu obliczenia należności określonych w ust. 1 za jedną godzinę

1)

według składników wynagrodzenia określonych w stawce miesięcznej w stałej wysokości

- należy tę stawkę podzielić przez liczbę godzin pracy przypadających do przepracowania

w danym miesiącu;

2)

według zmiennych składników wynagrodzenia - wynagrodzenie ustalone według zasad określonych

w ust. 1 dzieli się przez liczbę godzin przepracowanych przez pracownika w okresie,

z którego ustala się to wynagrodzenie.

Przy ustalaniu należności, o których mowa w § 4 ust. 1, dla pracowników otrzymujących

wynagrodzenie wynikające z osobistego zaszeregowania, określonego stawką miesięczną,

wynagrodzenie za 1 godzinę ustala się dzieląc miesięczną stawkę wynagrodzenia przez

liczbę godzin pracy przypadających do przepracowania w danym miesiącu.

Przy ustalaniu dodatkowego wynagrodzenia przysługującego na podstawie art. 151Kodeksu pracy, za godzinę pracy w porze nocnej minimalne wynagrodzenie za pracę przewidziane w

tym przepisie dzieli się przez liczbę godzin pracy przypadających do przepracowania

w danym miesiącu.

1

Przy ustalaniu wynagrodzenia za czas zwolnienia od pracy oraz za czas niewykonywania

pracy, gdy przepisy przewidują zachowanie przez pracownika prawa do wynagrodzenia,

stosuje się zasady obowiązujące przy ustalaniu wynagrodzenia za urlop, z tym że składniki

wynagrodzenia ustalane w wysokości przeciętnej oblicza się z miesiąca, w którym przypadło

zwolnienie od pracy lub okres niewykonywania pracy.

2

Przy ustalaniu wynagrodzenia za okres

1)

zwolnienia pracownika z obowiązku świadczenia pracy w okresie wypowiedzenia (art. 36),

2)

zwolnienia pracownicy w ciąży lub karmiącej dziecko piersią z obowiązku świadczenia

pracy (art. 179 § 5 Kodeksu pracy)

stosuje się zasady obowiązujące przy ustalaniu wynagrodzenia za urlop.

Przepis § 5 ust. 1 stosuje się odpowiednio przy ustalaniu wynagrodzenia za pełny miesięczny

wymiar czasu pracy w przypadku określonym w art. 151.

(uchylony).

1.

Dodatek wyrównawczy do wynagrodzenia przysługujący

1

pracownicy w ciąży lub karmiącej dziecko piersią (art. 179 § 4 Kodeksu pracy),

2)

pracownikowi, u którego stwierdzono objawy wskazujące na powstawanie choroby zawodowej

(art. 230 § 2 Kodeksu pracy),

3)

pracownikowi, który stał się niezdolny do wykonywania dotychczasowej pracy wskutek

wypadku przy pracy lub choroby zawodowej (art. 231 Kodeksu pracy),

stanowi różnicę między wynagrodzeniem z okresu poprzedzającego przeniesienie a wynagrodzeniem

po przeniesieniu pracownika do innej pracy.

2.

Wynagrodzenie do celów określenia dodatku wyrównawczego oblicza się według zasad obowiązujących

przy ustalaniu wynagrodzenia za urlop.

Dodatek wyrównawczy do wynagrodzenia według składników wynagrodzenia określonych w

stawkach miesięcznych w stałej wysokości zmniejsza się za każdy dzień pracy, za który

pracownikowi po powierzeniu innej pracy nie przysługuje wynagrodzenie za pracę. W

tym celu kwotę dodatku wyrównawczego dzieli się przez współczynnik, o którym mowa

w § 13 ust. 2, a w przypadku otrzymania przez pracownika wynagrodzenia określonego

w art. 92 Kodeksu pracy albo zasiłku przewidzianego w ustawie o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i

macierzyństwa - przez 30; otrzymany wynik mnoży się przez liczbę dni, za które pracownikowi przysługiwało

to wynagrodzenie lub zasiłek, i otrzymaną kwotę odejmuje od dodatku wyrównawczego.

1.

Podstawę obliczenia dodatku wyrównawczego do wynagrodzenia, według składników wynagrodzenia

określonych w stawkach godzinowych albo za inny okres krótszy niż jeden miesiąc oraz

zmiennych składników wynagrodzenia wypłacanych za okresy nie dłuższe niż jeden miesiąc,

stanowi wynagrodzenie za jeden dzień z okresu poprzedzającego przeniesienie do innej

pracy. W tym celu wynagrodzenie ustalone według zasad określonych w § 7 ust. 2 dzieli

się przez liczbę dni kalendarzowych, za które pracownikowi przysługiwało wynagrodzenie

przed przeniesieniem.

2.

W celu obliczenia dodatku wyrównawczego za okres miesięczny, od kwoty stanowiącej

iloczyn wynagrodzenia za jeden dzień, ustalonej zgodnie z ust. 1, i liczby dni, za

które pracownikowi po przeniesieniu do innej pracy przysługiwało wynagrodzenie, odejmuje

się wynagrodzenie przysługujące pracownikowi po przeniesieniu.

1.

Podstawę obliczenia dodatku wyrównawczego do wynagrodzenia, według składników wynagrodzenia

wypłacanych za okresy dłuższe niż jeden miesiąc, stanowi wynagrodzenie za jeden dzień

z okresu poprzedzającego przeniesienie do innej pracy, określone według zasad obowiązujących

przy ustalaniu ekwiwalentu pieniężnego za urlop, z tym że wynagrodzenie to dzieli

się przez liczbę dni kalendarzowych, za które pracownikowi przysługiwało wynagrodzenie.

2.

W celu obliczenia dodatku wyrównawczego za okres miesięczny stosuje się odpowiednio

§ 9 ust. 2.

1.

W celu obliczenia wynagrodzenia, ustalonego w stawce miesięcznej w stałej wysokości,

za przepracowaną część miesiąca, jeżeli pracownik za pozostałą część tego miesiąca

otrzymał wynagrodzenie określone w art. 92 Kodeksu pracy, miesięczną stawkę wynagrodzenia dzieli się przez 30 i otrzymaną kwotę mnoży przez

liczbę dni wskazanych w zaświadczeniu lekarskim o czasowej niezdolności pracownika

do pracy wskutek choroby. Tak obliczoną kwotę wynagrodzenia odejmuje się od wynagrodzenia

przysługującego za cały miesiąc.

2

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio w przypadku nieobecności pracownika w pracy,

w okresie której pracownikowi przysługuje zasiłek przewidziany w przepisach o świadczeniach

pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa lub w przepisach

o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych.

1.

W celu obliczenia wynagrodzenia, ustalonego w stawce miesięcznej w stałej wysokości,

za przepracowaną część miesiąca, jeżeli pracownik w tym miesiącu był nieobecny w pracy

z innych przyczyn niż niezdolność do pracy spowodowana chorobą, i za czas tej nieobecności

nie zachowuje prawa do wynagrodzenia - miesięczną stawkę wynagrodzenia dzieli się

przez liczbę godzin przypadających do przepracowania w danym miesiącu i otrzymaną

kwotę mnoży się przez liczbę godzin nieobecności pracownika w pracy z tych przyczyn.

Tak obliczoną kwotę wynagrodzenia odejmuje się od wynagrodzenia przysługującego za

cały miesiąc.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się także w przypadku obliczania wynagrodzenia pracownika,

ustalonego w stawce miesięcznej w stałej wysokości, gdy okres pozostawania pracownika

w stosunku pracy nie obejmuje pełnego miesiąca.

1

Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o ustalaniu wynagrodzenia i innych należności według

zasad obowiązujących przy ustalaniu wynagrodzenia za urlop lub ekwiwalentu pieniężnego

za urlop, rozumie się przez to zasady wynikające z przepisów rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 8 stycznia 1997 r. w sprawie

szczegółowych zasad udzielania urlopu wypoczynkowego, ustalania i wypłacania wynagrodzenia

za czas urlopu oraz ekwiwalentu pieniężnego za urlop

(Dz. U. poz. 14, z 2002 r. poz. 1810, z 2003 r. poz. 2290, z 2006 r. poz. 1591 oraz z 2009 r. poz. 1353).

2.

Przez użyte w § 8 w zdaniu drugim określenie „współczynnik” rozumie się współczynnik,

o którym mowa w § 19 rozporządzenia wymienionego w ust. 1.

1.

Traci moc rozporządzenie Ministra Pracy, Płac i Spraw Socjalnych z dnia 18 grudnia 1974 r. w

sprawie obliczania wynagrodzenia za czas niewykonywania pracy, odszkodowań, dodatków

wyrównawczych oraz niektórych innych należności ze stosunku pracy

(Dz. U. poz. 334 oraz z 1976 r. poz. 238), z zastrzeżeniem ust. 2 i 3.

2.

Do pracowników przebywających w areszcie tymczasowym w dniu wejścia w życie niniejszego

rozporządzenia stosuje się zasady obliczania przysługującego im wynagrodzenia, ustalone

w § 6 rozporządzenia, o którym mowa w ust. 1.

3.

Odszkodowanie przysługujące pracownikowi w związku z niewydaniem w terminie lub wydaniem

niewłaściwej opinii o pracy, zasądzone poczynając od dnia 2 czerwca 1996 r., ustala

się według zasad określonych w § 7 rozporządzenia, o którym mowa w ust. 1.

Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 2 czerwca 1996 r.