Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 7 kwietnia 2017 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej i członków ich rodzin

Ustawa określa zasady i warunki wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pobytu

oraz wyjazdu z tego terytorium

1)

obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej,

2)

obywateli państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) -

stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym,

3)

obywateli Konfederacji Szwajcarskiej,

4)

członków rodzin obywateli, o których mowa w pkt 1-3, którzy do nich dołączają lub

z nimi przebywają

- a także tryb postępowania i organy właściwe w tych sprawach.

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

granica - granicę państwową Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 12 października 1990 r. o ochronie granicy państwowej

(Dz. U. z 2017 r. poz. 660);

2)

dokument podróży - dokument podróży w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1990, 1948 i 2066 oraz z 2017 r. poz. 60);

3)

obywatel UE - cudzoziemca

a)

obywatela państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

b)

obywatela państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA)

- strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym,

c)

obywatela Konfederacji Szwajcarskiej;

4)

członek rodziny - cudzoziemca będącego lub niebędącego obywatelem UE

a)

małżonka obywatela UE,

b)

bezpośredniego zstępnego obywatela UE lub jego małżonka, w wieku do 21 lat lub pozostającego

na utrzymaniu obywatela UE lub jego małżonka,

c)

bezpośredniego wstępnego obywatela UE lub jego małżonka, pozostającego na utrzymaniu

obywatela UE lub jego małżonka;

5)

osoba pracująca na własny rachunek - osobę fizyczną będącą przedsiębiorcą w rozumieniu

przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1829, 1948, 1997 i 2255 oraz z 2017 r. poz. 460), a także każdą inną osobę fizyczną wykonującą działalność zarobkową we własnym imieniu

i na własny rachunek, nawet gdy inne ustawy nie zaliczają tej działalności do działalności

gospodarczej, lub osoby wykonującej taką działalność do przedsiębiorców;

6)

państwo członkowskie - państwo członkowskie Unii Europejskiej, państwo członkowskie

Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronę umowy o Europejskim Obszarze

Gospodarczym, Konfederację Szwajcarską;

7)

pracownik - osobę pozostającą w stosunku pracy, a także osobę wykonującą pracę w ramach

umowy cywilnoprawnej;

8)

wiza - wizę w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach.

1.

Do osób, o których mowa w art. 1, stosuje się przepisy art. 49-56, przepisy wydane

na podstawie art. 57 ust. 1, art. 336 ust. 3, art. 337 ust. 1, art. 338, przepisy wydane na podstawie

art. 339 ust. 1, art. 340-347, art. 394-427, art. 428 ust. 1 pkt 2 lit. a i k oraz

pkt 3-5, art. 429 ust. 1 pkt 2, 7, 8 i 12 oraz ust. 2, art. 430 ust. 1, 2 pkt 5 i

7 oraz ust. 6 i 7, art. 432, art. 439-441, art. 444-447, art. 449-456 oraz przepisy

wydane na podstawie art. 457 ust. 1 i art. 458 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o

cudzoziemcach.

2.

Do osób, o których mowa w art. 1 pkt 4, stosuje się ponadto przepisy

1)

art. 3 pkt 20-22, art. 58, art. 59, art. 60 ust. 1 pkt 17, art. 66 ust. 1-3, art.

67-71, art. 73, art. 74, art. 77 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 lit. a i e oraz ust. 7 i 8, art.

78, art. 79, przepisy wydane na podstawie art. 80 ust. 1, art. 96, przepisy wydane na podstawie art. 97 ust. 1, art. 360-379,

art. 428 ust. 1 pkt 2 lit. c, art. 429 ust. 1 pkt 1, art. 443 ust. 1 pkt 5 oraz art.

448 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach;

2)

art. 34 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 810/2009 z dnia

13 lipca 2009 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Wizowy (kodeks wizowy) (Dz. Urz. UE L 243 z 15.09.2009, str. 1, z późn. zm.) w zakresie

unieważnienia lub cofnięcia wizy krajowej.

1.

Do postępowań w sprawach uregulowanych w ustawie stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996, 1579 i 2138), o ile ustawa nie stanowi inaczej.

2

Do postępowań w sprawach uregulowanych w ustawie, a należących do właściwości konsulów,

stosuje się przepisy ustawy z dnia 25 czerwca 2015 r. - Prawo konsularne

(Dz. U. poz. 1274, z 2016 r. poz. 1579 oraz z 2017 r. poz. 132), o ile ustawa nie stanowi inaczej.

3.

W sprawach należących do właściwości wojewody, uregulowanych w ustawie, nie stosuje

się przepisu art. 33 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o administracji rządowej w województwie

(Dz. U. z 2001 r. poz. 872, z późn. zm.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców jest organem wyższego stopnia w rozumieniu przepisów

ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego w stosunku do wojewody w sprawach określonych w ustawie.

Organ właściwy w sprawach uregulowanych w ustawie może odstąpić od uzasadnienia decyzji

lub postanowienia wydanych w tych sprawach, w całości lub w części, jeżeli wymagają

tego względy bezpieczeństwa państwa.

Organy właściwe w sprawach uregulowanych w ustawie są obowiązane do pouczenia obywatela

UE i członka rodziny w języku dla nich zrozumiałym o

1)

zasadach i trybie postępowania w tych sprawach;

2)

przysługujących im prawach i ciążących na nich obowiązkach;

3)

treści decyzji, na podstawie których odmawia się wydania wizy, zarejestrowania pobytu

lub unieważnia się zarejestrowanie;

4)

treści decyzji, na podstawie których odmawia się wydania dokumentów określonych w

ustawie lub unieważnia się te dokumenty;

5)

treści decyzji o wydaleniu;

6)

trybie i terminie wnoszenia odwołania lub innych zwykłych środków zaskarżenia.

1.

Wnioski w sprawach uregulowanych w ustawie sporządza się w języku polskim i składa na formularzach.

2.

Dokumenty sporządzone w języku obcym, dołączane do wniosków w sprawach uregulowanych

w ustawie, składa się wraz z ich tłumaczeniem na język polski, sporządzonym przez

tłumacza przysięgłego.

W postępowaniach w sprawach uregulowanych w ustawie obywatel UE lub członek rodziny

obywatela UE w razie braku możliwości okazania dokumentu podróży lub innego dokumentu

potwierdzającego tożsamość i obywatelstwo, mogą przedstawić inny dowód niż dokument

urzędowy, który pozwoli potwierdzić ich tożsamość i obywatelstwo w niebudzący wątpliwości

sposób.

W postępowaniach oraz rejestrach prowadzonych na podstawie ustawy mogą być przetwarzane

następujące dane

1)

imię (imiona) i nazwisko;

2)

nazwisko poprzednie;

3)

płeć;

4)

imię ojca;

5)

imię matki;

6)

data urodzenia;

7)

miejsce i kraj urodzenia;

8)

rysopis

a)

wzrost w centymetrach,

b)

kolor oczu,

c)

znaki szczególne;

9)

odciski linii papilarnych;

10)

obywatelstwo;

11)

stan cywilny;

12)

miejsce zamieszkania lub pobytu;

13)

numer ewidencyjny Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności (PESEL);

14)

wizerunek.

1.

Obywatel UE może wjechać na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie ważnego

dokumentu podróży lub innego ważnego dokumentu potwierdzającego jego tożsamość i obywatelstwo.

2.

Członek rodziny niebędący obywatelem UE może wjechać na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej na podstawie ważnego dokumentu podróży oraz wizy, o ile przepisy ustawy nie

stanowią inaczej.

3.

Obowiązek posiadania wizy, o którym mowa w ust. 2, nie dotyczy

1)

obywatela państwa, wobec którego stosuje się częściowe lub całkowite zniesienie obowiązku

wizowego, zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 539/2001 z dnia 15 marca 2001 r. wymieniającym państwa

trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych,

oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu

(Dz. Urz. WE L 81 z 21.03.2001, str. 1) zmienionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 2414/2001 z dnia 7 grudnia 2001 r. zmieniającym rozporządzenie

(WE) nr 539/2001

(Dz. Urz. WE L 327 z 12.12.2001, str. 1) oraz rozporządzeniem Rady (WE) nr 453/2003 z dnia 6 marca 2003 r. zmieniającym rozporządzenie

(WE) nr 539/2001

(Dz. Urz. UE L 69 z 13.03.2003, str. 10);

2)

członka rodziny niebędącego obywatelem UE, posiadającego wydany przez inne państwo

członkowskie ważny dokument odpowiadający karcie pobytu członka rodziny obywatela

UE lub karcie stałego pobytu członka rodziny obywatela UE, o których mowa w art. 30

i 54, lub ważną kartę pobytu, wydaną na podstawie ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach

1.

Członkowi rodziny niebędącemu obywatelem UE wydaje się wizę Schengen lub wizę krajową

w celu dołączenia do obywatela państwa członkowskiego lub przebywania z nim.

2.

Członkowi rodziny niebędącemu obywatelem UE odmawia się wydania wizy, gdy

1)

jego wjazd następuje w okresie obowiązywania wpisu do wykazu cudzoziemców, których

pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany, prowadzonego na podstawie

art. 434 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, zwanego dalej „wykazem”, lub

2)

jego pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej może stanowić zagrożenie dla obronności

lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego lub

zdrowia publicznego.

3.

Wizę wydaje lub odmawia jej wydania konsul lub komendant placówki Straży Granicznej

niezwłocznie po złożeniu wniosku, zapewniając członkowi rodziny wszelkie dopuszczalne

przez przepisy prawa ułatwienia w uzyskaniu wizy.

4

Odmowa wydania wizy przez konsula następuje w drodze decyzji.

5.

Od decyzji o odmowie wydania wizy wydanej przez konsula przysługuje odwołanie do ministra

właściwego do spraw zagranicznych, a od decyzji o odmowie wydania wizy, wydanej przez

komendanta placówki Straży Granicznej - do Komendanta Głównego Straży Granicznej.

1.

Obywatelowi UE lub członkowi rodziny niebędącemu obywatelem UE można odmówić wjazdu

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, gdy

1)

jego wjazd następuje w okresie obowiązywania wpisu do wykazu lub

2)

jego pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej może stanowić zagrożenie dla obronności

lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego lub

zdrowia publicznego, lub

3)

nie posiada dokumentu, o którym mowa odpowiednio w art. 9 ust. 1 lub 2, chyba że udowodni

w inny, niebudzący wątpliwości sposób, że jest uprawniony do korzystania ze swobody

przepływu osób.

2.

Przepisu ust. 1 pkt 1 nie stosuje się w przypadku wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej w celu wzięcia udziału w postępowaniu przed sądem administracyjnym w sprawie

o wydalenie z tego terytorium i gdy przebywanie obywatela UE lub członka rodziny niebędącego

obywatelem UE na tym terytorium nie spowoduje poważnych zakłóceń porządku publicznego

lub bezpieczeństwa publicznego.

3.

Decyzji o odmowie wjazdu nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.

4.

W przypadku wydania członkowi rodziny niebędącemu obywatelem UE decyzji o odmowie

wjazdu na podstawie ust. 1 pkt 1 lub 2, wydaje się także decyzję o unieważnieniu wizy.

1.

Decyzja o odmowie wydania wizy członkowi rodziny niebędącemu obywatelem UE wydana

na podstawie art. 10 ust. 2 pkt 2 lub decyzja o odmowie wjazdu wydana członkowi rodziny

niebędącemu obywatelem UE lub obywatelowi UE na podstawie art. 11 ust. 1 pkt 2, powinny

uwzględniać zasadę proporcjonalności i być wydawane wyłącznie w przypadku, gdy zachowanie

danej osoby stanowi rzeczywiste, aktualne i dostatecznie poważne zagrożenie dla interesu

społecznego.

2.

Wcześniejsza karalność nie może stanowić samoistnej podstawy do podjęcia decyzji na

podstawie art. 10 ust. 2 pkt 2 lub art. 11 ust. 1 pkt 2. Na zagrożenia, o których

mowa w ust. 1, nie można się powoływać dla celów gospodarczych.

Komendant placówki Straży Granicznej umożliwia obywatelowi UE lub członkowi rodziny

niebędącemu obywatelem UE, przez okres nie dłuższy niż 72 godziny przed wydaniem decyzji

o odmowie wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podjęcie działań zmierzających

do uzyskania dokumentów, o których mowa odpowiednio w art. 9 ust. 1 lub 2, albo do

udowodnienia w inny, niebudzący wątpliwości sposób, że osoby te są uprawnione do korzystania

ze swobody przepływu osób.

1.

Decyzje o odmowie wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz decyzje o unieważnieniu

wizy wydaje komendant placówki Straży Granicznej.

2.

Od decyzji komendanta placówki Straży Granicznej przysługuje odwołanie do Komendanta

Głównego Straży Granicznej.

1.

Obywatel UE może wyjechać z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie ważnego

dokumentu podróży lub innego ważnego dokumentu potwierdzającego jego tożsamość i obywatelstwo.

2.

Członek rodziny niebędący obywatelem UE może wyjechać z terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej na podstawie ważnego dokumentu podróży.

3.

W przypadku nieposiadania dokumentu, o którym mowa odpowiednio w ust. 1 lub 2, obywatel

UE lub członek rodziny niebędący obywatelem UE może wyjechać z terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, jeżeli udowodni w inny, niebudzący wątpliwości sposób, że jest uprawniony

do korzystania ze swobody przepływu osób.

1.

Bez konieczności zachowania warunków pobytu określonych w niniejszym rozdziale na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej może przebywać

1)

obywatel UE i członek rodziny niebędący obywatelem UE - przez okres do 3 miesięcy;

2)

obywatel UE, który wjechał na to terytorium w celu poszukiwania pracy - przez okres

nie dłuższy niż 6 miesięcy, chyba że po upływie tego okresu wykaże, że aktywnie kontynuuje

poszukiwanie pracy i ma rzeczywiste szanse na zatrudnienie.

2.

W okresie, o którym mowa w ust. 1

1)

obywatel UE jest obowiązany posiadać ważny dokument podróży albo inny ważny dokument

potwierdzający jego tożsamość i obywatelstwo;

2)

członek rodziny niebędący obywatelem UE jest obowiązany posiadać ważny dokument podróży.

1.

Obywatelowi UE przysługuje prawo pobytu przez okres dłuższy niż 3 miesiące, w przypadku

gdy spełnia jeden z następujących warunków

1)

jest pracownikiem lub osobą pracującą na własny rachunek na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej;

2)

posiada wystarczające środki finansowe do utrzymania siebie i członków rodziny na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, tak aby nie stanowić obciążenia dla pomocy społecznej,

oraz

a)

jest objęty powszechnym ubezpieczeniem zdrowotnym,

b)

jest osobą uprawnioną do świadczeń opieki zdrowotnej na podstawie przepisów o koordynacji

w rozumieniu art. 5 pkt 23 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej

finansowanych ze środków publicznych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1793, z późn. zm. albo

c)

posiada prywatne ubezpieczenie zdrowotne, pokrywające wszelkie wydatki, które mogą

wyniknąć podczas pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w związku z potrzebą

pomocy medycznej lub leczeniem szpitalnym, w którym ubezpieczyciel zobowiązuje się

do pokrycia kosztów udzielonych ubezpieczonemu świadczeń zdrowotnych bezpośrednio

na rzecz podmiotu udzielającego takich świadczeń, na podstawie wystawionego przez

ten podmiot rachunku;

3)

studiuje lub odbywa szkolenie zawodowe w Rzeczypospolitej Polskiej oraz

a)

posiada wystarczające środki finansowe do utrzymania siebie i członków rodziny na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, tak aby nie stanowić obciążenia dla pomocy społecznej,

b)

jest objęty powszechnym ubezpieczeniem zdrowotnym,

c)

jest osobą uprawnioną do świadczeń opieki zdrowotnej na podstawie przepisów o koordynacji

w rozumieniu art. 5 pkt 23 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej

finansowanych ze środków publicznych albo

d)

posiada prywatne ubezpieczenie zdrowotne, pokrywające wszelkie wydatki, które mogą

wyniknąć podczas pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w związku z potrzebą

pomocy medycznej lub leczeniem szpitalnym, w którym ubezpieczyciel zobowiązuje się

do pokrycia kosztów udzielonych ubezpieczonemu świadczeń zdrowotnych bezpośrednio

na rzecz podmiotu udzielającego takich świadczeń, na podstawie wystawionego przez

ten podmiot rachunku;

4)

jest małżonkiem obywatela polskiego.

2.

Jeżeli celem pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest wykonywanie pracy,

obywatel UE, w stosunku do którego mają zastosowanie ograniczenia w dostępie do rynku

pracy na podstawie umów międzynarodowych, uzyskuje prawo pobytu przez okres dłuższy

niż 3 miesiące po otrzymaniu przyrzeczenia wydania zezwolenia na pracę na tym terytorium.

1.

Obywatel UE, który przestał być pracownikiem lub osobą pracującą na własny rachunek,

zachowuje prawo pobytu przysługujące pracownikowi lub osobie pracującej na własny

rachunek w następujących przypadkach

1)

nieświadczenia pracy lub niewykonywania innej działalności zarobkowej we własnym imieniu

i na własny rachunek wskutek okresowej niezdolności do pracy z powodu choroby lub

wypadku albo

2)

niezamierzonego bezrobocia wynikającego z rejestru bezrobotnych prowadzonego przez

powiatowy urząd pracy;

3)

podjęcia kształcenia lub szkolenia zawodowego.

2.

Jeżeli okres wykonywania pracy lub wykonywania innej działalności zarobkowej we własnym

imieniu i na własny rachunek na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej poprzedzający

bezrobocie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, był krótszy niż rok, prawo pobytu przysługujące

pracownikowi lub osobie pracującej na własny rachunek obywatel UE zachowuje przez

okres 6 miesięcy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy.

Prawo pobytu przysługujące obywatelowi UE, o którym mowa w art. 16

1)

pkt 1 i 2 oraz w art. 17, rozciąga się na członka rodziny dołączającego do niego lub

przebywającego z nim na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

pkt 3, rozciąga się na małżonka i dziecko pozostające na jego utrzymaniu lub na utrzymaniu

małżonka, dołączających do niego lub przebywających z nim na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej.

1.

W przypadku rozwodu, unieważnienia małżeństwa, śmierci lub wyjazdu z terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej obywatela UE, o którym mowa w art. 16 i 17, członek rodziny będący obywatelem

UE zachowuje prawo pobytu.

2.

Członek rodziny niebędący obywatelem UE zachowuje prawo pobytu w przypadku

1)

śmierci obywatela UE, o którym mowa w art. 16 i 17, jeżeli przebywał z nim na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej przez okres nie krótszy niż rok przed dniem śmierci obywatela

UE;

2)

rozwodu lub unieważnienia małżeństwa z obywatelem UE, o którym mowa w art. 16 i 17,

jeżeli

a)

małżeństwo trwało co najmniej 3 lata przed wszczęciem postępowania w sprawie o rozwód

lub o unieważnienie małżeństwa, w tym rok w czasie pobytu obywatela UE na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, lub

b)

jako były małżonek obywatela UE sprawuje opiekę nad jego dziećmi, na podstawie porozumienia

między byłymi małżonkami lub na podstawie orzeczenia sądu, lub

c)

przemawiają za tym szczególnie istotne okoliczności, w tym związane z podleganiem

przemocy w rodzinie w trakcie trwania małżeństwa, lub

d)

jako były małżonek obywatela UE ma prawo do odwiedzin małoletniego dziecka, na podstawie

porozumienia między byłymi małżonkami lub na podstawie orzeczenia sądu, gdy z porozumienia

lub orzeczenia wynika, że odwiedziny odbywają się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

3.

W przypadku śmierci lub wyjazdu obywatela UE, o którym mowa w art. 16 i 17, z terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, dziecko obywatela UE przebywające i uczące się lub studiujące

na tym terytorium oraz rodzic sprawujący nad nim opiekę, bez względu na posiadane

obywatelstwo, zachowują prawo pobytu do czasu zakończenia przez dziecko nauki lub

studiów.

1.

Dziecku obywatela UE, który był pracownikiem na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

ale nie zachował prawa pobytu na podstawie art. 17, które przebywa i uczy się lub

studiuje na tym terytorium, przysługuje prawo pobytu do czasu zakończenia nauki lub

studiów.

2.

Rodzicowi sprawującemu opiekę nad dzieckiem obywatela UE, który był pracownikiem na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, ale nie zachował prawa pobytu na podstawie art.

17, które przebywa i uczy się lub studiuje na tym terytorium, przysługuje prawo pobytu

do czasu osiągnięcia przez dziecko pełnoletności; prawo to przysługuje także po osiągnięciu

przez dziecko pełnoletności, jeżeli nadal wymaga ono obecności i opieki tego rodzica,

aby móc kontynuować i ukończyć naukę.

1.

Jeżeli pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej trwa przez okres dłuższy niż

3 miesiące, obywatel UE jest obowiązany zarejestrować swój pobyt, a członek rodziny

niebędący obywatelem UE jest obowiązany uzyskać kartę pobytu członka rodziny obywatela

UE.

2.

Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy obywatela UE posiadającego prawo pobytu

w okolicznościach, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2.

1.

Zarejestrowanie pobytu następuje na wniosek obywatela UE, a wydanie karty pobytu członka

rodziny obywatela UE - na wniosek członka rodziny niebędącego obywatelem UE.

2.

Wniosek składa się osobiście, nie później niż w następnym dniu po upływie 3 miesięcy

od dnia wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wymóg osobistego złożenia

wniosku nie dotyczy małoletniego.

3.

Do wniosku dołącza się dokumenty lub pisemne oświadczenia potwierdzające spełnianie

warunków pobytu określonych w niniejszym rozdziale, a w przypadku wniosku o wydanie

karty pobytu członka rodziny obywatela UE - także fotografie.

4.

Przy składaniu wniosku o zarejestrowanie pobytu lub wydanie karty pobytu członka rodziny

obywatela UE okazuje się ważny dokument podróży. Obywatel UE może okazać inny ważny

dokument potwierdzający jego tożsamość i obywatelstwo.

5.

Członkowi rodziny niebędącemu obywatelem UE wydaje się niezwłocznie zaświadczenie

o złożeniu wniosku.

Zarejestrowania pobytu i wydania zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu obywatela

UE dokonuje się niezwłocznie, a kartę pobytu członka rodziny obywatela UE wydaje się

nie później niż w terminie 6 miesięcy od dnia złożenia wniosku o jej wydanie, albo

w tych terminach odmawia się zarejestrowania pobytu lub wydania karty.

1.

Organ prowadzący postępowanie w sprawie o zarejestrowanie pobytu lub o wydanie karty

pobytu członka rodziny obywatela UE przekazuje kopie wniosków, o których mowa w art.

21 ust. 1, komendantowi oddziału Straży Granicznej, komendantowi wojewódzkiemu Policji

i Szefowi Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego.

2.

Komendant oddziału Straży Granicznej, komendant wojewódzki Policji i Szef Agencji

Bezpieczeństwa Wewnętrznego są obowiązani do niezwłocznego przekazywania organowi

prowadzącemu postępowanie w sprawie o zarejestrowanie pobytu lub o wydanie karty pobytu

członka rodziny obywatela UE informacji, czy pobyt obywatela UE lub członka rodziny

niebędącego obywatelem UE stanowi zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa

albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Organ prowadzący postępowanie o zarejestrowanie pobytu ustala, czy został spełniony

warunek posiadania wystarczających środków finansowych, o którym mowa w art. 16 ust.

1 pkt 2 lub 3.

Jeżeli w postępowaniu o wydanie karty pobytu członka rodziny obywatela UE okoliczności

sprawy wskazują, że

1)

jedno z małżonków przyjęło korzyść majątkową w zamian za wyrażenie zgody na zawarcie

małżeństwa, o ile nie wynika to ze zwyczaju ugruntowanego w danym państwie lub grupie

społecznej,

2)

małżonkowie nie wypełniają prawnych obowiązków wynikających z zawarcia małżeństwa,

3)

małżonkowie nie zamieszkują wspólnie,

4)

małżonkowie nie spotkali się nigdy przed zawarciem małżeństwa,

5)

małżonkowie nie mówią językiem zrozumiałym dla obojga,

6)

małżonkowie nie są zgodni co do dotyczących ich danych osobowych i innych istotnych

okoliczności, które ich dotyczą,

7)

jedno z małżonków lub oboje małżonkowie w przeszłości zawierali już małżeństwa dla

pozoru

- organ prowadzący postępowanie ustala, czy związek małżeński z obywatelem UE nie

został zawarty dla pozoru.

Organ prowadzący postępowanie w sprawie o zarejestrowanie pobytu lub o wydanie karty

pobytu członka rodziny obywatela UE może wystąpić, w szczególnie uzasadnionych przypadkach,

za pośrednictwem Komendanta Głównego Policji, do właściwego organu państwa członkowskiego

z wnioskiem o udzielenie informacji o osobie, której postępowanie dotyczy, znajdujących

się w rejestrach karnych.

1.

Zarejestrowanie pobytu następuje w rejestrze pobytu obywatela UE.

2.

Obywatelowi UE, którego pobyt został zarejestrowany, wydaje się zaświadczenie o zarejestrowaniu

pobytu obywatela UE.

1.

W zaświadczeniu o zarejestrowaniu pobytu obywatela UE lub karcie pobytu członka rodziny

obywatela UE zamieszcza się następujące dane

1)

imię (imiona) i nazwisko;

2)

datę i miejsce urodzenia;

3)

obywatelstwo;

4)

płeć;

5)

adres miejsca zameldowania na pobyt stały, a w razie jego braku - zameldowania na

pobyt czasowy trwający ponad 3 miesiące; w przypadku braku zameldowania na pobyt stały

albo pobyt czasowy trwający ponad 3 miesiące danych o adresie nie zamieszcza się;

6)

numer ewidencyjny Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności (PESEL)

- w przypadku gdy został nadany;

7)

datę wydania i nazwę organu wydającego.

2.

Zaświadczenie o zarejestrowaniu pobytu obywatela UE zawiera także datę zarejestrowania

pobytu, a karta pobytu członka rodziny obywatela UE - termin upływu ważności, fotografię

i podpis jej posiadacza.

3.

Karta pobytu członka rodziny obywatela UE może zawierać zakodowany zapis danych osobowych,

o których mowa w ust. 1 pkt 1-3.

1.

Przy odbiorze zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu obywatela UE lub karty pobytu

członka rodziny obywatela UE okazuje się ważny dokument podróży, a w przypadku gdy

odbioru dokonuje pełnomocnik wnioskodawcy - także pełnomocnictwo do odbioru zaświadczenia

lub karty. Obywatel UE może okazać inny ważny dokument potwierdzający jego tożsamość

i obywatelstwo.

2.

Odbiór zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu obywatela UE lub karty pobytu członka

rodziny obywatela UE potwierdza się podpisem składanym na formularzu wniosku o ich

wydanie.

1.

Członek rodziny niebędący obywatelem UE jest obowiązany posiadać kartę pobytu członka

rodziny obywatela UE, która potwierdza jego prawo do pobytu na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej i uprawnia wraz z ważnym dokumentem podróży do wielokrotnego przekraczania

granicy bez wizy.

2.

Karta pobytu członka rodziny obywatela UE jest ważna przez 5 lat, a w przypadku gdy

zamierzony okres pobytu obywatela UE na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do którego

członek rodziny dołącza lub z którym przebywa, jest krótszy niż 5 lat - dokument ten

jest ważny przez zamierzony okres pobytu obywatela UE.

1.

Obywatelowi UE odmawia się zarejestrowania pobytu, a członkowi rodziny niebędącemu

obywatelem UE odmawia się wydania karty pobytu członka rodziny obywatela UE, w przypadku

gdy

1)

nie zostały spełnione warunki pobytu określone w niniejszym rozdziale lub

2)

pobyt obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej stanowi zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony

bezpieczeństwa i porządku publicznego.

1a.

Przepisu ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do

1)

obywatela UE będącego członkiem rodziny, obywatela UE lub obywatela Rzeczypospolitej

Polskiej innym niż ten, o którym mowa w art. 2 pkt 4, który dołącza do niego lub przebywa

z nim na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z powodu

a)

zależności finansowej od niego lub pozostawania z nim w gospodarstwie domowym, w kraju,

z którego przybył obywatel UE ubiegający się o zarejestrowanie pobytu, lub

b)

poważnych względów zdrowotnych wymagających osobistej opieki, sprawowanej przez obywatela

UE lub obywatela Rzeczypospolitej Polskiej, do którego ten obywatel, dołącza lub z

którym przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

obywatela UE prowadzącego życie rodzinne w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie

dnia 4 listopada 1950 r.

(Dz. U. z 1993 r. poz. 284, z późn. zm., z obywatelem UE lub obywatelem Rzeczypospolitej Polskiej, do którego ten obywatel,

dołącza lub z którym przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Członkowi rodziny niebędącemu obywatelem UE odmawia się wydania karty pobytu członka

rodziny obywatela UE także, gdy jego związek małżeński z obywatelem UE został zawarty

dla pozoru.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, decyzja powinna uwzględniać zasadę proporcjonalności

i opierać się wyłącznie na zachowaniu danej osoby, które stanowi rzeczywiste, aktualne

i dostatecznie poważne zagrożenie dla interesu społecznego. Wcześniejsza karalność

tej osoby nie może stanowić samoistnej podstawy do podjęcia decyzji. Na zagrożenia,

o których mowa w ust. 1 pkt 2, nie można się powoływać dla celów gospodarczych.

4.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1a pkt 2, organ, który prowadzi postępowanie w sprawie

o zarejestrowanie pobytu obywatela UE, ustala w szczególności, czy więzi tego obywatela

z obywatelem UE lub obywatelem Rzeczypospolitej Polskiej, do którego ten obywatel,

dołącza lub z którym przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej są rzeczywiste

i stałe.

1.

Zaświadczenie o zarejestrowaniu pobytu obywatela UE lub karta pobytu członka rodziny

obywatela UE podlegają wymianie w przypadku

1)

zmiany danych w nich zamieszczonych;

2)

zniszczenia.

2.

Karta pobytu członka rodziny obywatela UE podlega wymianie także w przypadku

1)

zmiany wyglądu jej posiadacza utrudniającej ustalenie jego tożsamości;

2)

upływu terminu ważności.

3.

W przypadku utraty zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu obywatela UE lub karty pobytu

członka rodziny obywatela UE wydaje się nowe zaświadczenie lub kartę.

1.

Wymiana lub wydanie nowego zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu obywatela UE następuje

niezwłocznie na wniosek obywatela UE, a wymiana lub wydanie nowej karty pobytu członka

rodziny obywatela UE - niezwłocznie na wniosek członka rodziny niebędącego obywatelem

UE.

2.

Wniosek składa się osobiście. Wymóg osobistego złożenia wniosku nie dotyczy małoletniego.

3.

Do wniosku o

1)

wymianę karty pobytu członka rodziny obywatela UE dołącza się posiadaną kartę i fotografie;

2)

wydanie nowej karty pobytu członka rodziny obywatela UE dołącza się fotografie.

4.

Przy składaniu wniosku o wymianę lub wydanie nowego zaświadczenia o zarejestrowaniu

pobytu obywatela UE okazuje się ważny dokument podróży lub inny ważny dokument potwierdzający

tożsamość i obywatelstwo.

5.

Przy składaniu wniosku o wymianę lub wydanie nowej karty pobytu członka rodziny obywatela

UE okazuje się ważny dokument podróży.

Przepisy art. 29 stosuje się do odbioru nowego zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu

obywatela UE lub nowej karty pobytu członka rodziny obywatela UE.

1.

Zarejestrowanie pobytu unieważnia się, w przypadku gdy

1)

nastąpiło na podstawie podrobionych lub przerobionych dokumentów lub fałszywych informacji

lub

2)

pobyt obywatela UE na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stanowi zagrożenie dla

obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, stosuje się odpowiednio przepis art. 31

ust. 3.

1.

Kartę pobytu członka rodziny obywatela UE unieważnia się, w przypadku gdy

1)

pobyt członka rodziny na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stanowi zagrożenie dla

obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego

lub

2)

została wydana na podstawie podrobionych lub przerobionych dokumentów lub fałszywych

informacji, lub

3)

związek małżeński członka rodziny obywatela UE został zawarty dla pozoru, lub

4)

członek rodziny nie spełnia warunków pobytu określonych w niniejszym rozdziale.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, stosuje się odpowiednio przepis art. 31

ust. 3.

1.

Kartę pobytu członka rodziny obywatela UE w razie unieważnienia lub zgonu członka

rodziny obywatela UE należy niezwłocznie zwrócić organowi, który ją wydał.

2.

Do zwrotu karty pobytu członka rodziny obywatela UE jest obowiązany

1)

w przypadku unieważnienia - członek rodziny niebędący obywatelem UE;

2)

w przypadku zgonu członka rodziny niebędącego obywatelem UE - osoby obowiązane do

zgłoszenia zgonu zgodnie z przepisami ustawy z dnia 29 września 1986 r. - Prawo o aktach stanu cywilnego

(Dz. U. z 2011 r. poz. 1264 oraz z 2012 r. poz. 1529)

Odmowa lub unieważnienie zarejestrowania pobytu, odmowa wymiany zaświadczenia o zarejestrowaniu

pobytu obywatela UE, odmowa wydania lub wymiany oraz unieważnienie karty pobytu członka

rodziny obywatela UE następują w drodze decyzji.

1.

Organem właściwym w sprawach zarejestrowania pobytu lub unieważnienia zarejestrowania

pobytu, wymiany lub wydania nowego zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu obywatela

UE, wydania, wymiany lub unieważnienia karty pobytu członka rodziny obywatela UE jest

wojewoda właściwy ze względu na miejsce pobytu obywatela UE.

2.

Organem właściwym w sprawach wydania, wymiany lub unieważnienia karty pobytu członka

rodziny obywatela UE w przypadku, o którym mowa w art. 19 ust. 2 i 3, jest wojewoda

właściwy ze względu na miejsce pobytu członka rodziny.

(uchylony)

1.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

wzory formularzy wniosków o

a)

zarejestrowanie pobytu,

b)

wymianę lub wydanie nowego zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu obywatela Unii Europejskiej,

c)

wydanie lub wymianę karty pobytu członka rodziny obywatela Unii Europejskiej;

2)

dokumenty, które należy dołączyć do wniosku o zarejestrowanie pobytu lub wydanie karty

pobytu członka rodziny obywatela Unii Europejskiej, biorąc pod uwagę przepisy Unii

Europejskiej wydane w tym zakresie;

3)

liczbę fotografii i wymogi dotyczące fotografii dołączanych do wniosku o wydanie lub

wymianę karty pobytu członka rodziny obywatela Unii Europejskiej;

4)

wzory zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu obywatela Unii Europejskiej i karty pobytu

członka rodziny obywatela Unii Europejskiej.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, uwzględnia się

1)

dane, o których mowa w art. 8, w zakresie niezbędnym do zarejestrowania pobytu, wymiany

lub wydania nowego zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu obywatela Unii Europejskiej

oraz wydania lub wymiany karty pobytu członka rodziny obywatela Unii Europejskiej;

2)

dane, o których mowa w art. 28 ust. 1 i 2.

Obywatel UE nabywa prawo stałego pobytu po upływie 5 lat nieprzerwanego pobytu na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Członek rodziny niebędący obywatelem UE nabywa prawo stałego pobytu po upływie 5 lat

nieprzerwanego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z obywatelem UE.

1.

Członek rodziny będący obywatelem UE, który przebywał na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej nieprzerwanie przez okres 5 lat i który zachował prawo pobytu na podstawie

art. 19 ust. 1, nabywa prawo stałego pobytu.

2.

Członek rodziny niebędący obywatelem UE, który przebywał na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej nieprzerwanie przez okres 5 lat i który zachował prawo pobytu na podstawie

art. 19 ust. 2 lub 3, nabywa prawo stałego pobytu.

1.

Prawo stałego pobytu przed upływem 5-letniego okresu pobytu na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej nabywa

1)

pracownik lub osoba pracująca na własny rachunek, która w chwili zakończenia wykonywania

pracy lub innej działalności zarobkowej we własnym imieniu i na własny rachunek osiągnęła

wiek emerytalny określony przez polskie przepisy dotyczące ubezpieczenia emerytalnego

lub która zakończyła wykonywanie pracy w celu przejścia na wcześniejszą emeryturę,

jeżeli przedtem przez okres 12 miesięcy wykonywała pracę lub inną działalność zarobkową

we własnym imieniu i na własny rachunek na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i

przebywała na tym terytorium nieprzerwanie przez okres dłuższy niż 3 lata;

2)

pracownik lub osoba pracująca na własny rachunek, która zaprzestała wykonywania pracy

lub innej działalności zarobkowej we własnym imieniu i na własny rachunek na tym terytorium

z powodu trwałej niezdolności do pracy, jeżeli przebywała na tym terytorium nieprzerwanie

przez okres dłuższy niż 2 lata;

3)

pracownik lub osoba pracująca na własny rachunek, która po 3 latach nieprzerwanego

pobytu i wykonywania pracy lub innej działalności zarobkowej we własnym imieniu i

na własny rachunek na tym terytorium wykonuje pracę lub inną działalność zarobkową

we własnym imieniu i na własny rachunek w innym państwie członkowskim, przebywając

nadal na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, dokąd powraca co najmniej raz w tygodniu.

2.

Wykonywaniem pracy lub innej działalności zarobkowej we własnym imieniu i na własny

rachunek na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lub

2, jest także wykonywanie pracy lub innej działalności zarobkowej we własnym imieniu

i na własny rachunek w innym państwie członkowskim.

3.

Przepis ust. 1 pkt 2 stosuje się także do pracownika lub osoby pracującej na własny

rachunek, która, zachowując miejsce pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

wykonywała pracę lub inną działalność zarobkową we własnym imieniu i na własny rachunek

w innym państwie członkowskim i zaprzestała ich wykonywania z powodu trwałej niezdolności

do pracy.

4.

Wymogów dotyczących długości nieprzerwanego pobytu i wykonywania pracy lub innej działalności

zarobkowej we własnym imieniu i na własny rachunek, o których mowa w ust. 1 pkt 1,

oraz wymogu dotyczącego długości nieprzerwanego pobytu, o którym mowa w ust. 1 pkt

2, nie stosuje się do małżonka obywatela polskiego.

5.

Wymogu dotyczącego długości nieprzerwanego pobytu, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, nie

stosuje się, gdy zaprzestanie wykonywania pracy lub innej działalności zarobkowej

we własnym imieniu i na własny rachunek nastąpiło z powodu trwałej niezdolności do

pracy wskutek wypadku przy pracy lub choroby zawodowej.

6.

Do okresów pracy lub wykonywania innej działalności zarobkowej we własnym imieniu

i na własny rachunek zalicza się okresy

1)

niezamierzonego bezrobocia wynikającego z rejestru bezrobotnych prowadzonego przez

powiatowy urząd pracy;

2)

przerw w pracy lub w wykonywaniu innej działalności zarobkowej we własnym imieniu

i na własny rachunek niezależnych od woli osoby, o której mowa w ust. 1;

3)

nieświadczenia pracy lub niewykonywania innej działalności zarobkowej we własnym imieniu

i na własny rachunek wskutek okresowej niezdolności do pracy z powodu choroby lub

wypadku.

1.

Prawo stałego pobytu, które nabył pracownik lub osoba pracująca na własny rachunek

na podstawie art. 45, nabywa także członek rodziny przebywający z nią na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, bez względu na posiadane obywatelstwo.

2.

W przypadku śmierci pracownika lub osoby pracującej na własny rachunek w okresie wykonywania

pracy lub innej działalności zarobkowej we własnym imieniu i na własny rachunek przed

nabyciem prawa stałego pobytu na podstawie art. 45 członek rodziny, który w dniu śmierci

przebywał z nimi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, nabywa prawo stałego pobytu,

bez względu na posiadane obywatelstwo, jeżeli

1)

pracownik lub osoba pracująca na własny rachunek do dnia śmierci przebywała na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej nieprzerwanie przez okres 2 lat albo

2)

śmierć pracownika lub osoby pracującej na własny rachunek nastąpiła wskutek wypadku

przy pracy lub choroby zawodowej.

1.

Pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się za nieprzerwany, w przypadku

gdy przerwy w nim nie przekroczyły łącznie 6 miesięcy w roku.

2.

Pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie przerywa opuszczenie tego terytorium

na okres dłuższy niż określony w ust. 1 z powodu

1)

odbycia obowiązkowej służby wojskowej albo

2)

ważnej sytuacji osobistej, w szczególności ciąży, porodu, choroby, studiów, szkolenia

zawodowego, oddelegowania, która wymaga pobytu poza tym terytorium, pod warunkiem

że okres ten jest nie dłuższy niż 12 kolejnych miesięcy.

3.

Pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przerywa wykonanie decyzji o wydaleniu

obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE.

1.

Obywatelowi UE, który nabył prawo stałego pobytu zgodnie z warunkami określonymi w

niniejszym rozdziale, wydaje się dokument potwierdzający prawo stałego pobytu.

2.

Członek rodziny niebędący obywatelem UE, który nabył prawo stałego pobytu zgodnie

z warunkami określonymi w niniejszym rozdziale, jest obowiązany uzyskać kartę stałego

pobytu członka rodziny obywatela UE.

1.

Wydanie dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu następuje na wniosek obywatela

UE, a karty stałego pobytu członka rodziny obywatela UE - na wniosek członka rodziny

niebędącego obywatelem UE.

2.

Wniosek składa się osobiście. Wymóg osobistego złożenia wniosku nie dotyczy małoletniego.

3.

Członek rodziny niebędący obywatelem UE składa wniosek o wydanie karty stałego pobytu

członka rodziny obywatela UE przed upływem terminu ważności karty pobytu członka rodziny

obywatela UE.

4.

Do wniosku dołącza się fotografie.

5.

Przy składaniu wniosku o wydanie dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu lub

karty stałego pobytu członka rodziny obywatela UE okazuje się ważny dokument podróży.

Obywatel UE może okazać inny ważny dokument potwierdzający jego tożsamość i obywatelstwo.

Dokument potwierdzający prawo stałego pobytu wydaje się niezwłocznie po złożeniu wniosku

o jego wydanie, a kartę stałego pobytu członka rodziny obywatela UE - nie później

niż w terminie 6 miesięcy od dnia złożenia wniosku o jej wydanie, albo w tych terminach

odmawia się ich wydania.

1.

Przepisy art. 23 stosuje się do postępowania o wydanie dokumentu potwierdzającego

prawo stałego pobytu.

2.

Przepisy art. 23 i 25 stosuje się do postępowania o wydanie karty stałego pobytu członka

rodziny obywatela UE.

1.

W dokumencie potwierdzającym prawo stałego pobytu lub karcie stałego pobytu członka

rodziny obywatela UE zamieszcza się następujące dane

1)

imię (imiona) i nazwisko;

2)

datę i miejsce urodzenia;

3)

obywatelstwo;

4)

płeć;

5)

adres miejsca zameldowania na pobyt stały, a w razie jego braku - zameldowania na

pobyt czasowy trwający ponad 3 miesiące; w przypadku braku zameldowania na pobyt stały

albo pobyt czasowy trwający ponad 3 miesiące danych o adresie nie zamieszcza się;

6)

numer ewidencyjny Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności (PESEL)

- w przypadku gdy został nadany;

7)

nazwę organu wydającego, datę wydania i termin upływu ważności;

8)

fotografię i podpis posiadacza.

2.

Dokument potwierdzający prawo stałego pobytu lub karta stałego pobytu członka rodziny

obywatela UE może zawierać zakodowany zapis danych osobowych, o których mowa w ust.

1 pkt 1-3.

1.

Przy odbiorze dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu lub karty stałego pobytu

członka rodziny obywatela UE okazuje się dokument potwierdzający tożsamość osoby odbierającej,

a w przypadku gdy odbioru dokonuje pełnomocnik wnioskodawcy - także pełnomocnictwo

do odbioru dokumentu lub karty.

2.

Odbiór dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu lub karty stałego pobytu członka

rodziny obywatela UE potwierdza się podpisem składanym na formularzu wniosku o ich

wydanie.

Członek rodziny obywatela UE jest obowiązany posiadać kartę stałego pobytu członka

rodziny obywatela UE, która potwierdza jego prawo do stałego pobytu na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej oraz uprawnia wraz z ważnym dokumentem podróży do wielokrotnego

przekraczania granicy bez wizy.

Karta stałego pobytu członka rodziny obywatela UE jest ważna 10 lat.

1.

Odmawia się wydania dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu lub karty stałego

pobytu członka rodziny obywatela UE, w przypadku gdy

1)

nie zostały spełnione warunki stałego pobytu określone w niniejszym rozdziale lub

2)

pobyt obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej stanowi zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony

bezpieczeństwa i porządku publicznego.

2.

Członkowi rodziny niebędącemu obywatelem UE odmawia się wydania karty stałego pobytu

członka rodziny obywatela UE także wtedy, gdy jego związek małżeński z obywatelem

UE został zawarty dla pozoru.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, stosuje się odpowiednio przepis art. 31

ust. 3.

1.

Dokument potwierdzający prawo stałego pobytu lub karta stałego pobytu członka rodziny

obywatela UE podlegają wymianie w przypadku

1)

zmiany danych w nich zamieszczonych;

2)

uszkodzenia lub zaistnienia innej okoliczności utrudniającej ustalenie tożsamości

posiadacza.

2.

Karta stałego pobytu członka rodziny obywatela UE podlega wymianie także w przypadku

upływu terminu jej ważności.

3.

W przypadku utraty dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu lub karty stałego

pobytu członka rodziny obywatela UE wydaje się nowy dokument lub kartę.

1.

Wymiana lub wydanie nowego dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu następuje

niezwłocznie na wniosek obywatela UE, a wymiana lub wydanie nowej karty stałego pobytu

członka rodziny obywatela UE - niezwłocznie na wniosek członka rodziny niebędącego

obywatelem UE.

2.

Wniosek składa się osobiście. Wymóg osobistego złożenia wniosku nie dotyczy małoletniego.

3.

Do wniosku o

1)

wymianę dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu dołącza się posiadany dokument

potwierdzający prawo stałego pobytu i fotografie;

2)

wymianę karty stałego pobytu członka rodziny obywatela UE dołącza się posiadaną kartę

stałego pobytu i fotografie;

3)

wydanie nowego dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu lub karty stałego pobytu

członka rodziny obywatela UE dołącza się fotografie.

Przepisy art. 53 stosuje się do odbioru nowego dokumentu potwierdzającego prawo stałego

pobytu lub nowej karty stałego pobytu członka rodziny obywatela UE.

1.

Dokument potwierdzający prawo stałego pobytu unieważnia się, w przypadku gdy

1)

został wydany na podstawie podrobionych lub przerobionych dokumentów lub fałszywych

informacji lub

2)

pobyt obywatela UE na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stanowi poważne zagrożenie

dla obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego.

2.

Kartę stałego pobytu członka rodziny obywatela UE unieważnia się, w przypadku gdy

1)

została wydana na podstawie podrobionych lub przerobionych dokumentów lub fałszywych

informacji lub

2)

pobyt członka rodziny niebędącego obywatelem UE na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

stanowi poważne zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony

bezpieczeństwa i porządku publicznego, lub

3)

związek małżeński członka rodziny niebędącego obywatelem UE z obywatelem UE został

zawarty dla pozoru.

3.

Kartę stałego pobytu członka rodziny obywatela UE można unieważnić, w przypadku gdy

członek rodziny niebędący obywatelem UE opuścił terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

na okres dłuższy niż 2 kolejne lata.

4.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2, stosuje się odpowiednio

przepis art. 31 ust. 3.

1.

Dokument potwierdzający prawo stałego pobytu lub kartę stałego pobytu członka rodziny

obywatela UE w razie unieważnienia lub zgonu ich posiadacza należy niezwłocznie zwrócić

organowi, który je wydał.

2.

Do zwrotu dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu lub karty stałego pobytu

członka rodziny obywatela UE jest obowiązany

1)

w przypadku unieważnienia

a)

dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu - obywatel UE,

b)

karty stałego pobytu członka rodziny obywatela UE - członek rodziny niebędący obywatelem

UE;

2)

w przypadku zgonu obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE - osoby

obowiązane do zgłoszenia zgonu zgodnie z przepisami ustawy z dnia 29 września 1986 r. - Prawo o aktach stanu cywilnego

Odmowa wydania lub wymiany dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu lub karty

stałego pobytu członka rodziny obywatela UE oraz ich unieważnienie następuje w drodze

decyzji.

1.

Organem właściwym w sprawach wydania, wymiany lub unieważnienia dokumentu potwierdzającego

prawo stałego pobytu lub karty stałego pobytu członka rodziny obywatela UE jest wojewoda

właściwy ze względu na miejsce pobytu obywatela UE.

2.

Organem właściwym w sprawach wydania, wymiany lub unieważnienia karty stałego pobytu

członka rodziny obywatela UE w przypadku, o którym mowa w art. 44 i 46 ust. 2, jest

wojewoda właściwy ze względu na miejsce pobytu członka rodziny.

(uchylony)

Ustawa wchodzi w życie po upływie 7 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 43, który

wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

wzory formularzy wniosków o

a)

wydanie lub wymianę dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu,

b)

wydanie lub wymianę karty stałego pobytu członka rodziny obywatela Unii Europejskiej;

2)

liczbę fotografii i wymogi dotyczące fotografii dołączanych do wniosków o wydanie

lub wymianę dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu lub karty stałego pobytu

członka rodziny obywatela Unii Europejskiej;

3)

wzory dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu i karty stałego pobytu członka

rodziny obywatela Unii Europejskiej.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, uwzględnia się

1)

dane, o których mowa w art. 8, w zakresie niezbędnym do wydania lub wymiany dokumentu

potwierdzającego prawo stałego pobytu lub karty stałego pobytu członka rodziny obywatela

Unii Europejskiej;

2)

dane, o których mowa w art. 52 ust. 1.

1.

Obywatelowi UE lub członkowi rodziny niebędącemu obywatelem UE, którzy nie posiadają

prawa stałego pobytu, może być wydana decyzja o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, w przypadku gdy ich pobyt na tym terytorium stanowi zagrożenie dla obronności

lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego lub

zdrowia publicznego.

2.

Choroba, której objawy wystąpią po upływie 3 miesięcy od dnia wjazdu obywatela UE

lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

nie może stanowić podstawy do wydalenia z powodu zagrożenia dla zdrowia publicznego.

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wykaz chorób,

które uzasadniają podjęcie decyzji o wydaleniu obywatela UE lub członka rodziny niebędącego

obywatelem UE z powodu zagrożenia dla zdrowia publicznego.

4.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, powinny być uwzględnione tylko choroby epidemiczne

określone przez Światową Organizację Zdrowia oraz inne choroby wysoce zakaźne i szczególnie

niebezpieczne, które podlegają zwalczaniu u obywateli polskich na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o chorobach zakaźnych i zakażeniach

(Dz. U. poz. 1384, z późn. zm.

Obywatelowi UE lub członkowi rodziny niebędącemu obywatelem UE, którzy posiadają prawo

stałego pobytu, decyzja o wydaleniu może być wydana, w przypadku gdy ich pobyt na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stanowi poważne zagrożenie dla obronności lub

bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Obywatelowi UE, który przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres

dłuższy niż 10 lat, decyzja o wydaleniu może być wydana tylko w przypadku, gdy jego

pobyt na tym terytorium stanowi zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa

albo bezpieczeństwa publicznego przez zagrożenie dla pokoju, ludzkości, niepodległości

lub obronności Rzeczypospolitej Polskiej lub ze względu na działalność terrorystyczną.

1.

Decyzja o wydaleniu powinna uwzględniać zasadę proporcjonalności i opierać się wyłącznie

na zachowaniu danej osoby, które stanowi rzeczywiste, aktualne i dostatecznie poważne

zagrożenie dla interesu społecznego.

2.

Zasady proporcjonalności nie stosuje się, w przypadku gdy pobyt obywatela UE lub członka

rodziny niebędącego obywatelem UE stanowi zagrożenie dla zdrowia publicznego.

3.

Wcześniejsza karalność nie może stanowić samoistnej podstawy do podjęcia decyzji o

wydaleniu. Na zagrożenia, o których mowa w ust. 1, nie można się powoływać dla celów

gospodarczych.

Małoletniemu obywatelowi UE decyzja o wydaleniu może być wydana tylko w przypadku,

gdy

1)

zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 68, lub

2)

przemawia za tym dobro dziecka zgodnie z Konwencją o prawach dziecka, przyjętą przez

Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r. (Dz. U. z 1991 r.

poz. 526, z 2000 r. poz. 11, z 2012 r. poz. 1333 oraz z 2013 r. poz. 677).

W postępowaniu o wydalenie obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem

UE uwzględnia się w szczególności

1)

okres pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

wiek i stan zdrowia;

3)

sytuację rodzinną i ekonomiczną;

4)

stopień integracji społecznej i kulturalnej w Rzeczypospolitej Polskiej;

5)

stopień więzi z krajem pochodzenia.

1.

W decyzji o wydaleniu obywatelowi UE lub członkowi rodziny niebędącemu obywatelem

UE nakazuje się opuszczenie terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie nie krótszym

niż 31 dni.

2.

Jeżeli stopień zagrożenia dla obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa

i porządku publicznego tego wymaga, w decyzji o wydaleniu zarządza się jej przymusowe

wykonanie przez doprowadzenie obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem

UE do granicy albo do granicy państwa, do którego zostaje wydalony, lub do portu lotniczego

albo morskiego tego państwa. W takim przypadku w decyzji o wydaleniu można nie określać

terminu opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo określić termin krótszy

niż 31 dni.

3.

Przymusowe wykonanie decyzji o wydaleniu zarządza się także, gdy obywatel UE lub członek

rodziny niebędący obywatelem UE nie opuścili terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

w terminie określonym w decyzji o wydaleniu.

1.

W przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję o wydaleniu, wraz

z wnioskiem o wstrzymanie jej wykonania, termin wykonania nakazu opuszczenia terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej ulega przedłużeniu do dnia, w którym postanowienie w sprawie

tego wniosku stało się prawomocne.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się, gdy podstawą wydalenia było zagrożenie dla obronności

lub bezpieczeństwa państwa albo bezpieczeństwa publicznego przez zagrożenie dla pokoju,

ludzkości, niepodległości lub obronności Rzeczypospolitej Polskiej lub ze względu

na działalność terrorystyczną.

1

Decyzję o wydaleniu obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE wydaje,

z urzędu lub na wniosek Ministra Obrony Narodowej, Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

Szefa Agencji Wywiadu, Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Szefa Służby Wywiadu

Wojskowego, Komendanta Głównego Straży Granicznej albo Komendanta Głównego Policji,

wojewoda właściwy ze względu na miejsce pobytu obywatela UE lub członka rodziny niebędącego

obywatelem UE lub miejsce ujawnienia faktu albo zdarzenia będącego podstawą wystąpienia

z wnioskiem o wydalenie.

2.

Decyzję o wydaleniu organy mogą przekazywać między sobą za pośrednictwem urządzeń

umożliwiających odczyt i zapis znaków pisma na nośniku papierowym lub za pośrednictwem

sieci telekomunikacyjnej i doręczać tę decyzję obywatelowi UE lub członkowi rodziny

niebędącemu obywatelem UE w formie uzyskanej w wyniku takiego przekazu.

3.

Wojewoda odnotowuje wydanie decyzji o wydaleniu w dokumencie podróży obywatela UE

lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE oraz niezwłocznie informuje o tym organ,

który wystąpił z wnioskiem o jej wydanie.

4.

W przypadku doręczenia decyzji o wydaleniu w formie, o której mowa w ust. 2, organ

Straży Granicznej, który wykonuje tę decyzję, odnotowuje fakt jej wydania w dokumencie

podróży cudzoziemca.

1.

Organ, który wystąpił z wnioskiem o wydanie decyzji o wydaleniu obywatela UE lub członka

rodziny niebędącego obywatelem UE, lub komendant wojewódzki Policji właściwy ze względu

na siedzibę wojewody, który wydał decyzję w tej sprawie na wniosek Ministra Obrony

Narodowej lub z urzędu, pobiera od obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem

UE odciski linii papilarnych oraz sporządza jego fotografię.

2.

Odciski linii papilarnych pobiera się za pomocą kart daktyloskopijnych lub urządzenia

do elektronicznego pobierania odcisków.

3.

Organ, który pobrał odciski linii papilarnych, przekazuje Komendantowi Głównemu Policji

ich obraz, dane osobowe obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE

oraz informacje, o których mowa w art. 430 ust. 6 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach.

1.

Decyzję o wydaleniu małoletniego obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem

UE do kraju jego pochodzenia lub do innego państwa wykonuje się, gdy cudzoziemiec

ten ma w państwie, do którego zostaje wydalony, zapewnioną opiekę rodziców, innych

osób pełnoletnich lub instytucji opiekuńczych, zgodnie ze standardami określonymi

przez Konwencję o prawach dziecka, przyjętą przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych

dnia 20 listopada 1989 r.

2.

Małoletniego obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE można wydalić

tylko pod opieką przedstawiciela ustawowego, chyba że decyzja o wydaleniu jest wykonywana w taki sposób, że małoletniego przekazuje się

przedstawicielowi ustawowemu albo przedstawicielowi właściwych władz państwa, do którego następuje wydalenie.

1.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, na wniosek Komendanta Głównego Policji, Szefa

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego albo Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego, wydaje

decyzję o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej obywatela UE lub członka

rodziny niebędącego obywatelem UE, co do których istnieje obawa, że mogą prowadzić

działalność terrorystyczną lub szpiegowską, albo podejrzewanych o popełnienie jednego

z tych przestępstw.

2.

Decyzja, o której mowa w ust. 1, podlega natychmiastowemu, przymusowemu wykonaniu.

1.

Przymusowe wykonanie decyzji o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej polega

na doprowadzeniu obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE do granicy

albo do portu lotniczego albo morskiego państwa, do którego zostaje doprowadzony.

2.

Doprowadzenie obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE

1)

do granicy - wykonuje komendant oddziału Straży Granicznej lub komendant placówki

Straży Granicznej właściwy ze względu na miejsce pobytu obywatela UE lub członka rodziny

niebędącego obywatelem UE;

2)

od granicy do portu lotniczego albo morskiego państwa, do którego zostaje doprowadzony

- wykonuje Komendant Główny Straży Granicznej lub komendant oddziału Straży Granicznej

właściwy ze względu na miejsce, w którym obywatel UE lub członek rodziny niebędący

obywatelem UE przekracza granicę.

3.

Komendant placówki Straży Granicznej właściwy ze względu na miejsce, w którym obywatel

UE lub członek rodziny niebędący obywatelem UE przekracza granicę, odnotowuje w rejestrze,

o którym mowa w art. 428 ust. 1 pkt 2 lit. k ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, datę opuszczenia przez obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

4.

Wojewoda, który wydał decyzję o wydaleniu, informuje organ gminy właściwy ze względu

na miejsce zameldowania na pobyt stały lub pobyt czasowy trwający ponad 3 miesiące

obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE o opuszczeniu przez niego

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w związku z wykonaniem decyzji o wydaleniu.

1.

Organ Straży Granicznej właściwy do przymusowego wykonania decyzji o wydaleniu obywatela

UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

określa, w drodze decyzji, wysokość kosztów związanych z wydaniem i przymusowym wykonaniem

decyzji o wydaleniu, podmioty obowiązane do pokrycia tych kosztów oraz termin i sposób

ich uiszczenia.

2.

Decyzja, o której mowa w ust. 1, podlega natychmiastowemu wykonaniu.

3.

Od decyzji, o której mowa w ust. 1, służy odwołanie do Komendanta Głównego Straży

Granicznej.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

treść wniosku o wydanie decyzji o wydaleniu obywatela UE lub członka rodziny niebędącego

obywatelem UE, uwzględniając potrzebę zapewnienia sprawności i prawidłowości postępowania,

a w szczególności konieczność uzyskania informacji niezbędnych do wydania decyzji

o wydaleniu;

2)

sposób odnotowywania w dokumencie podróży wydania decyzji o wydaleniu, uwzględniając

zapewnienie możliwości ustalenia podczas kontroli dokumentu podróży obywatela UE lub

członka rodziny niebędącego obywatelem UE, że decyzja ta została wydana.

Organy przystępujące do przymusowego wykonania decyzji o wydaleniu po upływie 2 lat

od dnia jej wydania są obowiązane zawiadomić o tym wojewodę, który wydał decyzję,

i wstrzymać jej wykonanie do czasu zakończenia postępowania, o którym mowa w art.

76.

1.

Wojewoda, który wydał decyzję o wydaleniu, w przypadku, o którym mowa w art. 75, wszczyna

z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia, czy zachodzą okoliczności uzasadniające

uchylenie decyzji.

2.

W przypadku gdy

1)

obywatel UE lub członek rodziny niebędący obywatelem UE nie stanowi już rzeczywistego

zagrożenia dla obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i

porządku publicznego lub

2)

okoliczności, które miały wpływ na jej wydanie uległy istotnej zmianie

- wojewoda uchyla decyzję o wydaleniu.

1.

Dane obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE, którzy opuścili terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej wskutek wykonania decyzji o wydaleniu podjętej ze względu

na zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa

i porządku publicznego, przechowuje się w wykazie przez okres 5 lat.

2.

Po upływie okresu, o którym mowa w ust. 1, dane obywatela UE lub członka rodziny niebędącego

obywatelem UE wykreśla się z wykazu.

1.

Wpisu do wykazu, przedłużenia obowiązywania wpisu oraz wykreślenia wpisu dokonuje

z urzędu Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców.

2.

Wykreślenie wpisu może nastąpić na wniosek osoby, której dane zostały wpisane do wykazu,

w przypadku gdy istotnie zmieniły się okoliczności, które miały wpływ na wydanie decyzji

o wydaleniu.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2, Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wydaje decyzję

w sprawie wykreślenia wpisu do wykazu w terminie 2 miesięcy od dnia złożenia wniosku.

Wojewoda prowadzi w systemie informatycznym rejestry w sprawach dotyczących obywateli

UE i członków rodzin niebędących obywatelami UE

1)

pobytu obywatela UE;

2)

kart pobytu członka rodziny obywatela UE;

3)

dokumentów potwierdzających prawo stałego pobytu;

4)

kart stałego pobytu członka rodziny obywatela UE.

W rejestrach przechowuje się dane, o których mowa w art. 8, dotyczące obywateli UE

i członków rodzin niebędących obywatelami UE, wobec których prowadzi się postępowania

w sprawach uregulowanych w ustawie, a ponadto

1)

w rejestrze, o którym mowa w art. 79 pkt 1, przechowuje się

a)

informacje o wnioskach dotyczących zarejestrowania pobytu i wymiany zaświadczenia

o zarejestrowaniu pobytu obywatela UE,

b)

informacje dotyczące zarejestrowania pobytu,

c)

imię, nazwisko i stanowisko służbowe pracownika dokonującego wpisu do rejestru,

d)

informacje o wydaniu i wymianie zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu obywatela UE,

e)

informacje o decyzjach administracyjnych, postanowieniach i wyrokach sądu dotyczących

odmowy i unieważnienia zarejestrowania pobytu;

2)

w rejestrze, o którym mowa w art. 79 pkt 2, przechowuje się informacje o

a)

wnioskach o wydanie i wymianę karty pobytu członka rodziny obywatela UE,

b)

dacie wydania, numerze, serii i terminie upływu ważności karty pobytu członka rodziny

obywatela UE,

c)

decyzjach administracyjnych, postanowieniach i wyrokach sądu dotyczących wymiany i

unieważnienia karty pobytu członka rodziny obywatela UE;

3)

w rejestrze, o którym mowa w art. 79 pkt 3, przechowuje się informacje o

a)

wnioskach o wydanie i wymianę dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu,

b)

dacie wydania, numerze, serii i terminie upływu ważności dokumentu potwierdzającego

prawo stałego pobytu,

c)

decyzjach administracyjnych, postanowieniach i wyrokach sądu dotyczących wymiany i

unieważnienia dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu;

4)

w rejestrze, o którym mowa w art. 79 pkt 4, przechowuje się informacje o

a)

wnioskach o wydanie i wymianę karty stałego pobytu członka rodziny obywatela UE,

b)

dacie wydania, numerze, serii i terminie upływu ważności karty stałego pobytu członka

rodziny obywatela UE,

c)

decyzjach administracyjnych, postanowieniach i wyrokach sądu dotyczących wymiany i

unieważnienia karty stałego pobytu członka rodziny obywatela UE.

Kto

1)

nie dopełnia obowiązku zarejestrowania pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

2)

uchyla się od obowiązku posiadania albo wymiany karty pobytu członka rodziny obywatela

UE lub karty stałego pobytu członka rodziny obywatela UE,

3)

wbrew obowiązkowi nie zwraca karty pobytu członka rodziny obywatela UE, dokumentu

potwierdzającego prawo stałego pobytu lub karty stałego pobytu członka rodziny obywatela

UE

- podlega karze grzywny.

Orzekanie w sprawach o czyny, o których mowa w art. 81, następuje w trybie określonym

w ustawie z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1713 i 1948 oraz z 2017 r. poz. 708).

(pominięte)

1.

Zezwolenia na pobyt, zezwolenia na pobyt czasowy, karty pobytu obywatela Unii Europejskiej

oraz dokumenty pobytu wydane na podstawie ustawy, o której mowa w art. 104, zachowują

ważność przez okres, na jaki zostały wydane.

2.

Zezwolenia na osiedlenie się udzielone obywatelom UE oraz członkom ich rodzin na podstawie

ustawy z dnia 29 marca 1963 r. o cudzoziemcach

(Dz. U. z 1992 r. poz. 30 i 112 oraz z 1995 r. poz. 120), ustawy z dnia 25 czerwca 1997 r. o cudzoziemcach

(Dz. U. z 2001 r. poz. 1400, z późn. zm. oraz ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach, zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udzielone członkom rodzin obywateli

UE na podstawie ustawy z dnia 25 czerwca 1997 r. o cudzoziemcach lub ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach zachowują ważność przez okres, na jaki zostały wydane, o ile ustawy nie stanowią

inaczej.

3.

Zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Wspólnot Europejskich udzielone członkom

rodzin obywateli UE na podstawie ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach i dokumenty wydane na podstawie tych ustaw zachowują ważność przez okres, na jaki

zostały wydane, o ile ustawy nie stanowią inaczej.

4.

Posiadanie zezwolenia na pobyt, zezwolenia na osiedlenie się lub zezwolenia na pobyt

rezydenta długoterminowego Wspólnot Europejskich zwalnia obywatela UE z obowiązku

zarejestrowania pobytu, o którym mowa w art. 20.

5.

Posiadanie zezwolenia na pobyt, zezwolenia na osiedlenie się lub zezwolenia na pobyt

rezydenta długoterminowego Wspólnot Europejskich zwalnia członka rodziny niebędącego

obywatelem UE z obowiązku posiadania karty pobytu członka rodziny obywatela Unii Europejskiej,

o którym mowa w art. 20.

Osobom, które posiadają zezwolenie na pobyt udzielone na podstawie dotychczasowych

przepisów, przysługuje prawo pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie

niniejszej ustawy.

Do postępowań w sprawach zezwoleń na pobyt lub zezwoleń na pobyt czasowy, wszczętych

przed dniem wejścia w życie ustawy i niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się

przepisy niniejszej ustawy.

Decyzje o przyznaniu pomocy dla cudzoziemców, w sprawie których zostały wszczęte postępowania

o nadanie statusu uchodźcy na podstawie ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, którzy uzyskali zgodę na pobyt tolerowany, wygasają po upływie 3 miesięcy od dnia

wejścia w życie ustawy.

Dane obywateli UE i członków ich rodzin, zgromadzone w wykazie na podstawie dotychczasowych

przepisów, przechowuje się przez okres, na jaki zostały w nim zamieszczone, o ile

nie jest to sprzeczne z niniejszą ustawą.

Dotychczasowe wpisy dokonane w rejestrach prowadzonych na podstawie ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach, dotyczące wniosków o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, zezwolenia

na osiedlenie się lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Wspólnot Europejskich,

cudzoziemcom będącym obywatelami UE lub członkami ich rodzin i wydanych w tych sprawach

decyzji oraz wpisy dokonane w rejestrach prowadzonych na podstawie ustawy, o której

mowa w art. 104, zachowują ważność.

(pominięty)

Traci moc ustawa z dnia 27 lipca 2002 r. o zasadach i warunkach wjazdu i pobytu obywateli państw

członkowskich Unii Europejskiej oraz członków ich rodzin na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej

(Dz. U. poz. 1180, z 2003 r. poz. 1175, z 2004 r. poz. 959 i 1808 oraz z 2005 r. poz. 757).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 listopada 2015 r., z wyjątkiem art. 21 ust. 2 i 3,

art. 41, art. 42 i art. 45 ust. 3, które wchodzą w życie z dniem 1 maja 2018 r.