Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 5 kwietnia 2017 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych

1.

Przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym

charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia

i sposobu wyrażenia (utwór).

2.

W szczególności przedmiotem prawa autorskiego są utwory

1)

wyrażone słowem, symbolami matematycznymi, znakami graficznymi (literackie, publicystyczne,

naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe);

2)

plastyczne;

3)

fotograficzne;

4)

lutnicze;

5)

wzornictwa przemysłowego;

6)

architektoniczne, architektoniczno-urbanistyczne i urbanistyczne;

7)

muzyczne i słowno-muzyczne;

8)

sceniczne, sceniczno-muzyczne, choreograficzne i pantomimiczne;

9)

audiowizualne (w tym filmowe).

2

Ochroną objęty może być wyłącznie sposób wyrażenia; nie są objęte ochroną odkrycia,

idee, procedury, metody i zasady działania oraz koncepcje matematyczne.

3.

Utwór jest przedmiotem prawa autorskiego od chwili ustalenia, chociażby miał postać

nieukończoną.

4.

Ochrona przysługuje twórcy niezależnie od spełnienia jakichkolwiek formalności.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Opracowanie cudzego utworu, w szczególności tłumaczenie, przeróbka, adaptacja, jest

przedmiotem prawa autorskiego bez uszczerbku dla prawa do utworu pierwotnego.

2.

Rozporządzanie i korzystanie z opracowania zależy od zezwolenia twórcy utworu pierwotnego

(prawo zależne), chyba że autorskie prawa majątkowe do utworu pierwotnego wygasły.

W przypadku baz danych spełniających cechy utworu zezwolenie twórcy jest konieczne

także na sporządzenie opracowania.

3.

Twórca utworu pierwotnego może cofnąć zezwolenie, jeżeli w ciągu pięciu lat od jego

udzielenia opracowanie nie zostało rozpowszechnione. Wypłacone twórcy wynagrodzenie

nie podlega zwrotowi.

4.

Za opracowanie nie uważa się utworu, który powstał w wyniku inspiracji cudzym utworem.

5.

Na egzemplarzach opracowania należy wymienić twórcę i tytuł utworu pierwotnego.

Zbiory, antologie, wybory, bazy danych spełniające cechy utworu są przedmiotem prawa

autorskiego, nawet jeżeli zawierają niechronione materiały, o ile przyjęty w nich

dobór, układ lub zestawienie ma twórczy charakter, bez uszczerbku dla praw do wykorzystanych

utworów.

Nie stanowią przedmiotu prawa autorskiego

1)

akty normatywne lub ich urzędowe projekty;

2)

urzędowe dokumenty, materiały, znaki i symbole;

3)

opublikowane opisy patentowe lub ochronne;

4)

proste informacje prasowe.

Przepisy ustawy stosuje się do utworów

1)

których twórca lub współtwórca jest obywatelem polskim lub

1

których twórca jest obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państw

członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim

Obszarze Gospodarczym, lub

2)

które zostały opublikowane po raz pierwszy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

albo równocześnie na tym terytorium i za granicą, lub

3)

które zostały opublikowane po raz pierwszy w języku polskim, lub

4)

które są chronione na podstawie umów międzynarodowych, w zakresie, w jakim ich ochrona

wynika z tych umów.

1.

W rozumieniu ustawy

1)

utworem opublikowanym jest utwór, który za zezwoleniem twórcy został zwielokrotniony

i którego egzemplarze zostały udostępnione publicznie;

2)

opublikowaniem równoczesnym utworu jest opublikowanie utworu na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej i za granicą w okresie trzydziestu dni od jego pierwszej publikacji;

3)

utworem rozpowszechnionym jest utwór, który za zezwoleniem twórcy został w jakikolwiek

sposób udostępniony publicznie;

4)

nadawaniem utworu jest jego rozpowszechnianie drogą emisji radiowej lub telewizyjnej,

prowadzonej w sposób bezprzewodowy (naziemny lub satelitarny) lub w sposób przewodowy;

5)

reemitowaniem utworu jest jego rozpowszechnianie przez inny podmiot niż pierwotnie

nadający, drogą przejmowania w całości i bez zmian programu organizacji radiowej lub

telewizyjnej oraz równoczesnego i integralnego przekazywania tego programu do powszechnego

odbioru;

6)

wprowadzeniem utworu do obrotu jest publiczne udostępnienie jego oryginału albo egzemplarzy

drogą przeniesienia ich własności dokonanego przez uprawnionego lub za jego zgodą;

7)

najmem egzemplarzy utworu jest ich przekazanie do ograniczonego czasowo korzystania

w celu bezpośredniego lub pośredniego uzyskania korzyści majątkowej;

8)

użyczeniem egzemplarzy utworu jest ich przekazanie do ograniczonego czasowo korzystania,

niemające na celu bezpośredniego lub pośredniego uzyskania korzyści majątkowej;

9)

odtworzeniem utworu jest jego udostępnienie bądź przy pomocy nośników dźwięku, obrazu

lub dźwięku i obrazu, na których utwór został zapisany, bądź przy pomocy urządzeń

służących do odbioru programu radiowego lub telewizyjnego, w którym utwór jest nadawany;

10)

technicznymi zabezpieczeniami są wszelkie technologie, urządzenia lub ich elementy,

których przeznaczeniem jest zapobieganie działaniom lub ograniczenie działań umożliwiających

korzystanie z utworów lub artystycznych wykonań z naruszeniem prawa;

11)

skutecznymi technicznymi zabezpieczeniami są techniczne zabezpieczenia umożliwiające

podmiotom uprawnionym kontrolę nad korzystaniem z chronionego utworu lub artystycznego

wykonania poprzez zastosowanie kodu dostępu lub mechanizmu zabezpieczenia, w szczególności

szyfrowania, zakłócania lub każdej innej transformacji utworu lub artystycznego wykonania

lub mechanizmu kontroli zwielokrotniania, które spełniają cel ochronny;

12)

informacjami na temat zarządzania prawami są informacje identyfikujące utwór, twórcę,

podmiot praw autorskich lub informacje o warunkach eksploatacji utworu, o ile zostały

one dołączone do egzemplarza utworu lub są przekazywane w związku z jego rozpowszechnianiem,

w tym kody identyfikacyjne;

13

instytucją oświatową są jednostki organizacyjne, o których mowa w art. 2 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1943, 1954, 1985 i 2169 oraz z 2017 r. poz. 60), a także szkoły, zespoły szkół oraz szkolne punkty konsultacyjne przy przedstawicielstwach

dyplomatycznych, urzędach konsularnych i przedstawicielstwach wojskowych Rzeczypospolitej

Polskiej, o których mowa w art. 5 ust. 3b pkt 1 lit. a tej ustawy, oraz szkoły podoficerskie

i ośrodki szkolenia, o których mowa w art. 127 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy

zawodowych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1726 i 2138 oraz z 2017 r. poz. 60).

13

instytucją oświatową są jednostki organizacyjne, o których mowa w art. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe

(Dz. U. z 2017 r. poz. 59), a także szkoły, zespoły szkół oraz szkolne punkty konsultacyjne przy przedstawicielstwach

dyplomatycznych, urzędach konsularnych i przedstawicielstwach wojskowych Rzeczypospolitej

Polskiej, o których mowa w art. 8 ust. 5 pkt 1 lit. a tej ustawy, oraz szkoły podoficerskie

i ośrodki szkolenia, o których mowa w art. 127 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy

zawodowych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1726 i 2138 oraz z 2017 r. poz. 60).

2.

Ilekroć w ustawie jest mowa o równowartości danej kwoty wyrażonej w euro, należy przez

to rozumieć jej równowartość wyrażoną w walucie polskiej, ustaloną przy zastosowaniu

średniego kursu euro, lub jej równowartość wyrażoną w innej walucie, ustaloną przy

zastosowaniu średniego kursu euro oraz średniego kursu tej waluty ogłoszonego przez

Narodowy Bank Polski w dniu poprzedzającym dokonanie czynności.

1.

Rozpowszechnianiem utworu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, drogą emisji radiowej

lub telewizyjnej, prowadzonej w sposób satelitarny jest jego rozpowszechnianie poprzez

wprowadzenie przez organizację radiową lub telewizyjną i na jej odpowiedzialność,

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do drogi przekazu prowadzącej do satelity

i z powrotem na Ziemię.

2.

Jeżeli rozpowszechnianie utworu drogą emisji radiowej lub telewizyjnej prowadzonej

w sposób satelitarny ma miejsce w państwie niebędącym członkiem Unii Europejskiej,

które nie zapewnia poziomu ochrony określonego w rozdziale II dyrektywy Rady nr 93/83/EWG z dnia 27 września 1993 r. w sprawie koordynacji

niektórych zasad dotyczących prawa autorskiego oraz praw pokrewnych stosowanych w

odniesieniu do przekazu satelitarnego oraz retransmisji drogą kablową

(Dz. Urz. WE L 248 z 06.10.1993, str. 15; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 17, t. 1, str. 134) oraz gdy

1)

sygnał przekazujący utwór jest przesyłany do satelity za pośrednictwem ziemskiej stacji

nadawczej znajdującej się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, uważa się, że utwór

został rozpowszechniony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez operatora tej

stacji;

2)

sygnał przekazujący utwór jest przesyłany do satelity za pośrednictwem ziemskiej stacji

nadawczej znajdującej się na terytorium państwa niebędącego członkiem Unii Europejskiej,

a rozpowszechnianie utworu odbywa się na zlecenie organizacji radiowej lub telewizyjnej

mającej siedzibę w jednym z państw członkowskich Unii Europejskiej oraz główne przedsiębiorstwo

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, uważa się, że utwór został rozpowszechniony

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez tę organizację.

3.

W przypadku gdy sygnał przekazujący utwór jest kodowany w sposób uniemożliwiający

jego powszechny i nieograniczony odbiór, jest to rozpowszechnianie, w rozumieniu ust.

1, pod warunkiem równoczesnego udostępnienia przez organizację radiową lub telewizyjną,

lub za jej zgodą, środków do odbioru tego sygnału.

4.

Satelitą jest sztuczny satelita Ziemi działający w pasmach częstotliwości, które na

mocy przepisów ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1489, 1579, 1823, 1948, 1954 i 2003) są przeznaczone dla celów emisji sygnałów przeznaczonych do publicznego odbioru lub

dla zamkniętej komunikacji pomiędzy dwoma punktami, przy czym odbiór sygnałów w obu

tych przypadkach musi odbywać się w porównywalnych warunkach.

Jeżeli umowy międzynarodowe, których Rzeczpospolita Polska jest stroną, przewidują

dalej idącą ochronę, niż to wynika z ustawy, do nieopublikowanych utworów obywateli

polskich albo do utworów opublikowanych po raz pierwszy na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej lub równocześnie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo opublikowanych

po raz pierwszy w języku polskim - stosuje się postanowienia tych umów.

1.

Prawo autorskie przysługuje twórcy, o ile ustawa nie stanowi inaczej.

2.

Domniemywa się, że twórcą jest osoba, której nazwisko w tym charakterze uwidoczniono

na egzemplarzach utworu lub której autorstwo podano do publicznej wiadomości w jakikolwiek

inny sposób w związku z rozpowszechnianiem utworu.

3.

Dopóki twórca nie ujawnił swojego autorstwa, w wykonywaniu prawa autorskiego zastępuje

go producent lub wydawca, a w razie ich braku - właściwa organizacja zbiorowego zarządzania

prawami autorskimi.

1.

Współtwórcom przysługuje prawo autorskie wspólnie. Domniemywa się, że wielkości udziałów

są równe. Każdy ze współtwórców może żądać określenia wielkości udziałów przez sąd,

na podstawie wkładów pracy twórczej.

2.

Każdy ze współtwórców może wykonywać prawo autorskie do swojej części utworu mającej

samodzielne znaczenie, bez uszczerbku dla praw pozostałych współtwórców.

3.

Do wykonywania prawa autorskiego do całości utworu potrzebna jest zgoda wszystkich

współtwórców. W przypadku braku takiej zgody każdy ze współtwórców może żądać rozstrzygnięcia

przez sąd, który orzeka uwzględniając interesy wszystkich współtwórców.

4.

Każdy ze współtwórców może dochodzić roszczeń z tytułu naruszenia prawa autorskiego

do całości utworu. Uzyskane świadczenie przypada wszystkim współtwórcom, stosownie

do wielkości ich udziałów.

5.

Do autorskich praw majątkowych przysługujących współtwórcom stosuje się odpowiednio

przepisy Kodeksu cywilnego o współwłasności w częściach ułamkowych.

Jeżeli twórcy połączyli swoje odrębne utwory w celu wspólnego rozpowszechniania, każdy

z nich może żądać od pozostałych twórców udzielenia zezwolenia na rozpowszechnianie

tak powstałej całości, chyba że istnieje słuszna podstawa odmowy, a umowa nie stanowi

inaczej. Przepisy art. 9 ust. 2-4 stosuje się odpowiednio.

Autorskie prawa majątkowe do utworu zbiorowego, w szczególności do encyklopedii lub

publikacji periodycznej, przysługują producentowi lub wydawcy, a do poszczególnych

części mających samodzielne znaczenie - ich twórcom. Domniemywa się, że producentowi

lub wydawcy przysługuje prawo do tytułu.

1.

Jeżeli ustawa lub umowa o pracę nie stanowią inaczej, pracodawca, którego pracownik

stworzył utwór w wyniku wykonywania obowiązków ze stosunku pracy, nabywa z chwilą

przyjęcia utworu autorskie prawa majątkowe w granicach wynikających z celu umowy o

pracę i zgodnego zamiaru stron.

2.

Jeżeli pracodawca, w okresie dwóch lat od daty przyjęcia utworu, nie przystąpi do

rozpowszechniania utworu przeznaczonego w umowie o pracę do rozpowszechnienia, twórca

może wyznaczyć pracodawcy na piśmie odpowiedni termin na rozpowszechnienie utworu

z tym skutkiem, że po jego bezskutecznym upływie prawa uzyskane przez pracodawcę wraz

z własnością przedmiotu, na którym utwór utrwalono, powracają do twórcy, chyba że

umowa stanowi inaczej. Strony mogą określić inny termin na przystąpienie do rozpowszechniania

utworu.

3.

Jeżeli umowa o pracę nie stanowi inaczej, z chwilą przyjęcia utworu pracodawca nabywa

własność przedmiotu, na którym utwór utrwalono.

Jeżeli pracodawca nie zawiadomi twórcy w terminie sześciu miesięcy od dostarczenia

utworu o jego nieprzyjęciu lub uzależnieniu przyjęcia od dokonania określonych zmian

w wyznaczonym w tym celu odpowiednim terminie, uważa się, że utwór został przyjęty

bez zastrzeżeń. Strony mogą określić inny termin.

1.

Jeżeli w umowie o pracę nie postanowiono inaczej, instytucji naukowej przysługuje

pierwszeństwo opublikowania utworu naukowego pracownika, który stworzył ten utwór

w wyniku wykonywania obowiązków ze stosunku pracy. Twórcy przysługuje prawo do wynagrodzenia.

Pierwszeństwo opublikowania wygasa, jeżeli w ciągu sześciu miesięcy od dostarczenia

utworu nie zawarto z twórcą umowy o wydanie utworu albo jeżeli w okresie dwóch lat

od daty jego przyjęcia utwór nie został opublikowany.

2.

Instytucja naukowa może, bez odrębnego wynagrodzenia, korzystać z materiału naukowego

zawartego w utworze, o którym mowa w ust. 1, oraz udostępniać ten utwór osobom trzecim,

jeżeli to wynika z uzgodnionego przeznaczenia utworu lub zostało postanowione w umowie.

Domniemywa się, że producentem lub wydawcą jest osoba, której nazwisko lub nazwę uwidoczniono

w tym charakterze na przedmiotach, na których utwór utrwalono, albo podano do publicznej

wiadomości w jakikolwiek sposób w związku z rozpowszechnianiem utworu.

Uczelni w rozumieniu przepisów o szkolnictwie wyższym przysługuje pierwszeństwo w

opublikowaniu pracy dyplomowej studenta. Jeżeli uczelnia nie opublikowała pracy dyplomowej

w ciągu 6 miesięcy od jej obrony, student, który ją przygotował, może ją opublikować,

chyba że praca dyplomowa jest częścią utworu zbiorowego.

Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, autorskie prawa osobiste chronią nieograniczoną

w czasie i niepodlegającą zrzeczeniu się lub zbyciu więź twórcy z utworem, a w szczególności

prawo do

1)

autorstwa utworu;

2)

oznaczenia utworu swoim nazwiskiem lub pseudonimem albo do udostępniania go anonimowo;

3)

nienaruszalności treści i formy utworu oraz jego rzetelnego wykorzystania;

4)

decydowania o pierwszym udostępnieniu utworu publiczności;

5)

nadzoru nad sposobem korzystania z utworu.

Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, twórcy przysługuje wyłączne prawo do korzystania

z utworu i rozporządzania nim na wszystkich polach eksploatacji oraz do wynagrodzenia

za korzystanie z utworu.

Opracowanie lub zwielokrotnienie bazy danych spełniającej cechy utworu, dokonane przez

legalnego użytkownika bazy danych lub jej kopii, nie wymaga zezwolenia autora bazy

danych, jeśli jest ono konieczne dla dostępu do zawartości bazy danych i normalnego

korzystania z jej zawartości. Jeżeli użytkownik jest upoważniony do korzystania tylko

z części bazy danych, niniejsze postanowienie odnosi się tylko do tej części.

1.

Autorskie prawa majątkowe nie podlegają egzekucji, dopóki służą twórcy. Nie dotyczy

to wymagalnych wierzytelności.

2.

Po śmierci twórcy, spadkobiercy mogą sprzeciwić się egzekucji z prawa autorskiego

do utworu nieopublikowanego, chyba że sprzeciw byłby niezgodny z ujawnioną wolą twórcy

co do rozpowszechniania utworu.

3.

Prawo do wynagrodzenia, o którym mowa w art. 19 ust. 1, art. 19

4.

Prawo do wynagrodzenia, o którym mowa w art. 28 ust. 4, przysługujące podmiotom, o

których mowa w art. 28 ust. 5 pkt 1-3, nie podlega zbyciu ani egzekucji. Nie dotyczy

to wymagalnych wierzytelności.

1.

Twórcy i jego spadkobiercom, w przypadku dokonanych zawodowo odsprzedaży oryginalnych

egzemplarzy utworu plastycznego lub fotograficznego, przysługuje prawo do wynagrodzenia

stanowiącego sumę poniższych stawek

1)

5% części ceny sprzedaży, jeżeli ta część jest zawarta w przedziale do równowartości

50 000 euro, oraz

2)

3% części ceny sprzedaży, jeżeli ta część jest zawarta w przedziale od równowartości

50 000,01 euro do równowartości 200 000 euro, oraz

3)

1% części ceny sprzedaży, jeżeli ta część jest zawarta w przedziale od równowartości

200 000,01 euro do równowartości 350 000 euro, oraz

4)

0,5% części ceny sprzedaży, jeżeli ta część jest zawarta w przedziale od równowartości

350 000,01 euro do równowartości 500 000 euro, oraz

5)

0,25% części ceny sprzedaży, jeżeli ta część jest zawarta w przedziale przekraczającym

równowartość 500 000 euro

- jednak nie wyższego niż równowartość 12 500 euro.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się w przypadku ceny sprzedaży niższej niż równowartość

100 euro.

3.

Oryginalnymi egzemplarzami utworu w rozumieniu ust. 1 są

1)

egzemplarze wykonane osobiście przez twórcę;

2)

kopie uznane za oryginalne egzemplarze utworu, jeżeli zostały wykonane osobiście,

w ograniczonej ilości, przez twórcę lub pod jego nadzorem, ponumerowane, podpisane

lub w inny sposób przez niego oznaczone.

Twórcy i jego spadkobiercom przysługuje prawo do wynagrodzenia w wysokości 5% ceny

dokonanych zawodowo odsprzedaży rękopisów utworów literackich i muzycznych.

1.

Odsprzedażą w rozumieniu art. 19 ust. 1 i art. 19

2.

Zawodową odsprzedażą w rozumieniu art. 19 ust. 1 i art. 19

1.

Do zapłaty wynagrodzenia, o którym mowa w art. 19 ust. 1 i art. 19

2.

Sprzedawca jest obowiązany do ujawnienia osoby trzeciej, o której mowa w ust. 1. Z

obowiązku tego może się zwolnić płacąc należne wynagrodzenie.

3.

Twórca utworu, o którym mowa w art. 19 ust. 1 i art. 19

Ceny sprzedaży określone w art. 19 ust. 1 i art. 19

Przepisy art. 19-19

1.

Producenci i importerzy

1)

magnetofonów, magnetowidów i innych podobnych urządzeń,

2)

kserokopiarek, skanerów i innych podobnych urządzeń reprograficznych umożliwiających

pozyskiwanie kopii całości lub części egzemplarza opublikowanego utworu,

3)

czystych nośników służących do utrwalania, w zakresie własnego użytku osobistego,

utworów lub przedmiotów praw pokrewnych, przy użyciu urządzeń wymienionych w pkt 1

i 2

- są obowiązani do uiszczania, określonym zgodnie z ust. 5, organizacjom zbiorowego

zarządzania, działającym na rzecz twórców, artystów wykonawców, producentów fonogramów

i wideogramów oraz wydawców, opłat w wysokości nieprzekraczającej 3% kwoty należnej

z tytułu sprzedaży tych urządzeń i nośników.

2.

Z kwoty uzyskanej z tytułu opłat ze sprzedaży magnetofonów i innych podobnych urządzeń

oraz związanych z nimi czystych nośników przypada

1)

50% - twórcom;

2)

25% - artystom wykonawcom;

3)

25% - producentom fonogramów.

3.

Z kwoty uzyskanej z tytułu opłat ze sprzedaży magnetowidów i innych podobnych urządzeń

oraz związanych z nimi czystych nośników przypada

1)

35% - twórcom;

2)

25% - artystom wykonawcom;

3)

40% - producentom wideogramów.

4.

Z kwoty uzyskanej z tytułu opłat ze sprzedaży urządzeń reprograficznych oraz związanych

z nimi czystych nośników przypada

1)

50% - twórcom;

2)

50% - wydawcom.

5.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego po zasięgnięciu

opinii organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi,

stowarzyszeń twórców, artystów wykonawców, organizacji producentów fonogramów, producentów

wideogramów oraz wydawców, jak również organizacji producentów lub importerów urządzeń

i czystych nośników wymienionych w ust. 1, określa, w drodze rozporządzenia: kategorie

urządzeń i nośników oraz wysokość opłat, o których mowa w ust. 1, kierując się zdolnością

urządzenia i nośnika do zwielokrotniania utworów, jak również ich przeznaczeniem do

wykonywania innych funkcji niż zwielokrotnianie utworów, sposób pobierania i podziału

opłat oraz organizacje zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi

uprawnione do ich pobierania.

1.

Posiadacze urządzeń reprograficznych, którzy prowadzą działalność gospodarczą w zakresie

zwielokrotniania utworów dla własnego użytku osobistego osób trzecich, są obowiązani

do uiszczania, za pośrednictwem organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi

lub prawami pokrewnymi, opłat w wysokości do 3% wpływów z tego tytułu na rzecz twórców

oraz wydawców, chyba że zwielokrotnienie odbywa się na podstawie umowy z uprawnionym.

Opłaty te przypadają twórcom i wydawcom w częściach równych.

2.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, po zasięgnięciu

opinii organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi,

stowarzyszeń twórców oraz wydawców, a także opinii właściwej izby gospodarczej określa,

w drodze rozporządzenia, wysokość opłat, o których mowa w ust. 1, uwzględniając proporcje

udziału w zwielokrotnianych materiałach utworów zwielokrotnianych dla własnego użytku

osobistego, sposób ich pobierania i podziału oraz wskazuje organizację lub organizacje

zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi uprawnione do ich

pobierania.

1.

Organizacjom radiowym i telewizyjnym wolno nadawać opublikowane drobne utwory muzyczne,

słowne i słowno-muzyczne wyłącznie na podstawie umowy zawartej z organizacją zbiorowego

zarządzania prawami autorskimi, chyba że prawo do nadania utworów zamówionych przez

organizację radiową lub telewizyjną przysługuje jej na podstawie odrębnej umowy.

2.

Twórca może w umowie z organizacją radiową lub telewizyjną zrzec się pośrednictwa

organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi, o którym mowa w ust. 1. Zrzeczenie

to wymaga zachowania formy pisemnej pod rygorem nieważności.

2

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do publicznego udostępniania utworów w

taki sposób, aby każdy mógł mieć do nich dostęp w miejscu i czasie przez siebie wybranym.

3.

(uchylony)

4.

(uchylony)

1.

Operatorom sieci kablowych wolno reemitować w sieciach kablowych utwory nadawane w

programach organizacji radiowych i telewizyjnych wyłącznie na podstawie umowy zawartej

z właściwą organizacją zbiorowego zarządzania prawami autorskimi.

1

Obowiązku pośrednictwa właściwej organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi,

o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się do praw, z których organizacja radiowa lub

telewizyjna korzysta w odniesieniu do jej własnych transmisji, niezależnie od tego,

czy dane prawa należą do tej organizacji, czy też zostały na nią przeniesione przez

innego uprawnionego.

2.

W przypadku sporów związanych z zawarciem umowy, o której mowa w ust. 1, stosuje się

przepisy art. 110

(uchylony)

1.

Bez zezwolenia twórcy wolno nieodpłatnie korzystać z już rozpowszechnionego utworu

w zakresie własnego użytku osobistego. Przepis ten nie upoważnia do budowania według

cudzego utworu architektonicznego i architektoniczno-urbanistycznego oraz do korzystania

z elektronicznych baz danych spełniających cechy utworu, chyba że dotyczy to własnego

użytku naukowego niezwiązanego z celem zarobkowym.

2.

Zakres własnego użytku osobistego obejmuje korzystanie z pojedynczych egzemplarzy

utworów przez krąg osób pozostających w związku osobistym, w szczególności pokrewieństwa,

powinowactwa lub stosunku towarzyskiego.

Nie wymaga zezwolenia twórcy tymczasowe zwielokrotnienie, o charakterze przejściowym

lub incydentalnym, niemające samodzielnego znaczenia gospodarczego, a stanowiące integralną

i niezbędną część procesu technologicznego, którego celem jest wyłącznie umożliwienie

1)

przekazu utworu w systemie teleinformatycznym pomiędzy osobami trzecimi przez pośrednika

lub

2)

zgodnego z prawem korzystania z utworu.

1.

Organizacjom radiowym i telewizyjnym wolno przy pomocy własnych środków utrwalać utwory

na potrzeby własnych nadań.

2.

Utrwalenia, o których mowa w ust. 1, niszczy się w terminie miesiąca od dnia wygaśnięcia

uprawnienia do nadania utworu.

3.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się do utrwaleń będących materiałami archiwalnymi wchodzącymi

do narodowego zasobu archiwalnego.

1.

Wolno rozpowszechniać za pomocą anteny zbiorowej oraz sieci kablowej utwory nadawane

przez inną organizację radiową lub telewizyjną drogą satelitarną albo naziemną, jeżeli

następuje to w ramach równoczesnego, integralnego i nieodpłatnego rozpowszechniania

programów radiowych lub telewizyjnych i przeznaczone jest do oznaczonego grona odbiorców

znajdujących się w jednym budynku lub w domach jednorodzinnych obejmujących do 50

gospodarstw domowych.

2.

Posiadacze urządzeń służących do odbioru programu radiowego lub telewizyjnego mogą

za ich pomocą odbierać nadawane utwory, choćby urządzenia te były umieszczone w miejscu

ogólnie dostępnym, jeżeli nie łączy się z tym osiąganie korzyści majątkowych.

3.

(uchylony)

4.

(utracił moc)

1.

Wolno rozpowszechniać w celach informacyjnych w prasie, radiu i telewizji

1)

już rozpowszechnione

a)

sprawozdania o aktualnych wydarzeniach,

b)

artykuły na aktualne tematy polityczne, gospodarcze lub religijne, chyba że zostało

wyraźnie zastrzeżone, że ich dalsze rozpowszechnianie jest zabronione,

c)

aktualne wypowiedzi i fotografie reporterskie;

2)

krótkie wyciągi ze sprawozdań i artykułów, o których mowa w pkt 1 lit. a i b;

3)

przeglądy publikacji i utworów rozpowszechnionych;

4)

(uchylony)

5)

krótkie streszczenia rozpowszechnionych utworów.

2.

Za korzystanie z utworów, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b i c, twórcy przysługuje

prawo do wynagrodzenia.

3.

Rozpowszechnianie utworów na podstawie ust. 1 jest dozwolone zarówno w oryginale,

jak i w tłumaczeniu.

4.

Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio do publicznego udostępniania utworów w taki

sposób, aby każdy mógł mieć do nich dostęp w miejscu i czasie przez siebie wybranym,

z tym że jeżeli wypłata wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 2, nie nastąpiła na podstawie

umowy z uprawnionym, wynagrodzenie jest wypłacane za pośrednictwem właściwej organizacji

zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi.

Wolno w sprawozdaniach o aktualnych wydarzeniach przytaczać utwory udostępniane podczas

tych wydarzeń, jednakże w granicach uzasadnionych celem informacji.

Wolno korzystać w granicach uzasadnionych celem informacji z przemówień politycznych

i mów wygłoszonych na publicznych rozprawach, a także fragmentów publicznych wystąpień,

wykładów oraz kazań. Przepis nie upoważnia do publikacji zbiorów tego rodzaju utworów.

1.

Instytucje oświatowe, uczelnie oraz jednostki naukowe w rozumieniu ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki

(Dz. U. z 2016 r. poz. 2045, 1933 i 2260) mogą na potrzeby zilustrowania treści przekazywanych w celach dydaktycznych lub w

celu prowadzenia badań naukowych, korzystać z rozpowszechnionych utworów w oryginale

i w tłumaczeniu oraz zwielokrotniać w tym celu rozpowszechnione drobne utwory lub

fragmenty większych utworów.

2.

W przypadku publicznego udostępniania utworów w taki sposób, aby każdy mógł mieć do

nich dostęp w miejscu i czasie przez siebie wybranym korzystanie, o którym mowa w

ust. 1, jest dozwolone wyłącznie dla ograniczonego kręgu osób uczących się, nauczających

lub prowadzących badania naukowe, zidentyfikowanych przez podmioty wymienione w ust.

1.

1.

Wolno w celach dydaktycznych i naukowych zamieszczać rozpowszechnione drobne utwory

lub fragmenty większych utworów w podręcznikach, wypisach i antologiach.

2.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1, twórcy przysługuje prawo do wynagrodzenia.

1.

Instytucje oświatowe, uczelnie, instytuty badawcze prowadzące działalność, o której

mowa w art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o instytutach badawczych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 371, 1079, 1311 i 2260 oraz z 2017 r. poz. 202), instytuty naukowe Polskiej Akademii Nauk prowadzące działalność, o której mowa w

art. 50 ust. 4 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o Polskiej Akademii Nauk

(Dz. U. z 2016 r. poz. 572, 1311, 1933 i 2260 oraz z 2017 r. poz. 624), biblioteki, muzea oraz archiwa mogą

1)

użyczać, w zakresie swoich zadań statutowych, egzemplarze utworów rozpowszechnionych,

2)

zwielokrotniać utwory znajdujące się we własnych zbiorach w celu uzupełnienia, zachowania

lub ochrony tych zbiorów,

3)

udostępniać zbiory dla celów badawczych lub poznawczych za pośrednictwem końcówek

systemu informatycznego (terminali) znajdujących się na terenie tych jednostek

- jeżeli czynności te nie są dokonywane w celu osiągnięcia bezpośredniej lub pośredniej

korzyści majątkowej.

2.

Zwielokrotnianie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, nie może prowadzić do zwiększenia

liczby egzemplarzy utworów i powiększenia zbiorów, odpowiednio użyczanych i udostępnianych

na podstawie ust. 1 pkt 1 i 3.

3.

Przepisu ust. 1 pkt 3 nie stosuje się, jeżeli udostępnianie w określony w nim sposób

odbywa się na podstawie uprzednio zawartej umowy z uprawnionym.

4.

Z tytułu użyczania egzemplarzy utworów wyrażonych słowem, powstałych lub opublikowanych

w języku polskim w formie drukowanej, przez biblioteki publiczne w rozumieniu ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o bibliotekach

(Dz. U. z 2012 r. poz. 642 i 908, z 2013 r. poz. 829 oraz z 2017 r. poz. 60), zwane dalej „bibliotekami publicznymi”, przysługuje wynagrodzenie określane i wypłacane

na zasadach określonych w oddziale 4.

5.

Wynagrodzenie, o którym mowa w ust. 4, przysługuje po spełnieniu warunku, o którym

mowa w art. 35

1)

twórcy utworu wyrażonego słowem, powstałego i opublikowanego w języku polskim;

2)

tłumaczowi na język polski utworu wyrażonego słowem, powstałego w języku obcym i opublikowanego

w języku polskim;

3)

współtwórcy utworu, o którym mowa w pkt 1, którego wkład jest utworem plastycznym

lub fotograficznym;

4)

wydawcy utworu wyrażonego słowem i opublikowanego w języku polskim.

6.

Wynagrodzenie, o którym mowa w ust. 4, nie przysługuje za użyczenie egzemplarza utworu

w celu korzystania z niego wyłącznie na terenie biblioteki publicznej.

7.

Przepisu ust. 4 nie stosuje się do użyczania egzemplarzy przez Bibliotekę Narodową.

Wolno przytaczać w utworach stanowiących samoistną całość urywki rozpowszechnionych

utworów oraz rozpowszechnione utwory plastyczne, utwory fotograficzne lub drobne utwory

w całości, w zakresie uzasadnionym celami cytatu, takimi jak wyjaśnianie, polemika,

analiza krytyczna lub naukowa, nauczanie lub prawami gatunku twórczości.

Wolno korzystać z utworów na potrzeby parodii, pastiszu lub karykatury, w zakresie

uzasadnionym prawami tych gatunków twórczości.

Wolno w sposób niezamierzony włączyć utwór do innego utworu, o ile włączony utwór

nie ma znaczenia dla utworu, do którego został włączony.

(uchylony)

Do baz danych spełniających cechy utworu nie stosuje się art. 27

1.

Wolno korzystać z utworów podczas ceremonii religijnych oraz oficjalnych uroczystości

organizowanych przez władze publiczne, jeżeli nie łączy się z tym osiąganie pośrednio

lub bezpośrednio korzyści majątkowej.

2.

Wolno nieodpłatnie publicznie wykonywać lub odtwarzać przy pomocy urządzeń lub nośników

znajdujących się w tym samym miejscu co publiczność rozpowszechnione utwory podczas

imprez szkolnych oraz akademickich, jeżeli nie łączy się z tym osiąganie pośrednio

lub bezpośrednio korzyści majątkowej i artyści wykonawcy oraz osoby odtwarzające utwory

nie otrzymują wynagrodzenia.

3.

Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się do korzystania z utworów podczas imprez reklamowych,

promocyjnych i wyborczych.

1.

Właściciel egzemplarza utworu plastycznego może go wystawiać publicznie, jeżeli nie

łączy się z tym osiąganie korzyści majątkowych.

2.

W razie podjęcia decyzji o zniszczeniu oryginalnego egzemplarza utworu plastycznego

znajdującego się w miejscu publicznie dostępnym, właściciel jest obowiązany złożyć

twórcy utworu lub jego bliskim ofertę sprzedaży, jeżeli porozumienie się z nim, celem

złożenia oferty, jest możliwe. Górną granicę ceny określa wartość materiałów. Jeżeli

sprzedaż nie jest możliwa, właściciel jest obowiązany umożliwić twórcy sporządzenie

kopii bądź - zależnie od rodzaju utworu - stosownej dokumentacji.

Wolno rozpowszechniać

1)

utwory wystawione na stałe na ogólnie dostępnych drogach, ulicach, placach lub w ogrodach,

jednakże nie do tego samego użytku;

2)

(uchylony)

3)

w encyklopediach i atlasach - opublikowane utwory plastyczne i fotograficzne, o ile

nawiązanie porozumienia z twórcą celem uzyskania jego zezwolenia napotyka trudne do

przezwyciężenia przeszkody. Twórcy przysługuje wówczas prawo do wynagrodzenia.

Wolno korzystać z już rozpowszechnionych utworów dla dobra osób niepełnosprawnych,

jeżeli to korzystanie odnosi się bezpośrednio do ich upośledzenia, nie ma zarobkowego

charakteru i jest podejmowane w rozmiarze wynikającym z natury upośledzenia.

Wolno korzystać z utworów dla celów bezpieczeństwa publicznego lub na potrzeby postępowań

administracyjnych, sądowych lub prawodawczych oraz sprawozdań z tych postępowań.

1.

Wolno korzystać z utworów w celu reklamy publicznie dostępnej wystawy lub publicznej

sprzedaży utworów, w zakresie uzasadnionym promocją tej wystawy lub sprzedaży, z wyłączeniem

innego handlowego wykorzystania.

2.

Korzystanie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy w szczególności publicznie dostępnych

wystaw w muzeach, galeriach, salach wystawowych i obejmuje korzystanie z utworów w

ogłoszeniach, katalogach i innych materiałach rozpowszechnianych dla promocji wystawy

lub sprzedaży oraz wystawienie lub inne udostępnianie egzemplarzy utworów dla tych

celów.

Wolno korzystać z utworów w związku z prezentacją lub naprawą sprzętu.

Wolno korzystać z utworu w postaci obiektu budowlanego, jego rysunku, planu lub innego

ustalenia, w celu odbudowy lub remontu obiektu budowlanego.

Można korzystać z utworów w granicach dozwolonego użytku pod warunkiem wymienienia

imienia i nazwiska twórcy oraz źródła. Podanie twórcy i źródła powinno uwzględniać

istniejące możliwości. Twórcy nie przysługuje prawo do wynagrodzenia, chyba że ustawa

stanowi inaczej.

Dozwolony użytek nie może naruszać normalnego korzystania z utworu lub godzić w słuszne

interesy twórcy.

Przepisów oddziału 5 nie stosuje się w przypadku, o którym mowa w art. 8 ust. 3.

1.

Utworami niedostępnymi w obrocie handlowym są utwory opublikowane w książkach, dziennikach,

czasopismach lub w innych formach publikacji drukiem, jeżeli utwory te nie są dostępne

dla odbiorców w obrocie za zezwoleniem uprawnionych, którym przysługują autorskie

prawa majątkowe do tych utworów w zakresie pól eksploatacji wymienionych w ust. 2,

ani w postaci egzemplarzy wprowadzanych do obrotu w liczbie zaspokajającej racjonalne

potrzeby odbiorców ani w drodze ich udostępniania publicznego w taki sposób, aby każdy

mógł mieć do nich dostęp w miejscu i czasie przez siebie wybranym. Przy określaniu

dostępności utworów nie uwzględnia się obrotu egzemplarzami utworów, wobec których

miało miejsce wyczerpanie prawa, o którym mowa w art. 51 ust. 3.

2.

Archiwa, instytucje oświatowe, uczelnie, jednostki naukowe w rozumieniu ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki oraz instytucje kultury mogą, na podstawie umowy zawartej z wyznaczoną przez ministra

właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego organizacją zbiorowego

zarządzania prawami autorskimi, zwielokrotniać znajdujące się w ich zbiorach utwory

niedostępne w obrocie handlowym opublikowane po raz pierwszy na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej przed dniem 24 maja 1994 r. oraz udostępniać je publicznie w taki sposób,

aby każdy mógł mieć do nich dostęp w miejscu i czasie przez siebie wybranym. Przepis

art. 35

3.

Organizację zbiorowego zarządzania, o której mowa w ust. 2, uważa się za upoważnioną

do zarządzania prawami uprawnionych, o których mowa w ust. 1, którzy jej takiego upoważnienia

nie udzielili, jeżeli utwór został wpisany do wykazu utworów niedostępnych w obrocie

handlowym, a uprawnieni w ciągu 90 dni od dnia ujawnienia wpisu nie zgłosili tej organizacji

pisemnego sprzeciwu wobec zarządzania przez nią ich prawami.

4.

Uprawnieni, o których mowa w ust. 1, którzy nie zgłosili sprzeciwu zgodnie z ust.

3, mogą po upływie terminu określonego w tym przepisie zrzec się w odniesieniu do

określonych utworów, pośrednictwa organizacji zbiorowego zarządzania, o której mowa

w ust. 2, składając jej pisemne oświadczenie o ustaniu upoważnienia, o którym mowa

w ust. 3, z trzymiesięcznym wypowiedzeniem ze skutkiem na koniec roku kalendarzowego.

Organizacja ta niezwłocznie zawiadamia pisemnie o takim oświadczeniu ministra właściwego

do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego oraz podmioty, o których mowa w

ust. 2, z którymi zawarła umowy obejmujące takie utwory.

5.

Przepisów ust. 1-4 nie stosuje się do tłumaczeń na język polski utworów wyrażonych

słowem, które powstały w języku obcym.

1.

Tworzy się wykaz utworów niedostępnych w obrocie handlowym prowadzony w systemie teleinformatycznym,

zwany dalej „wykazem utworów”. Wykaz utworów prowadzi minister właściwy do spraw kultury

i ochrony dziedzictwa narodowego.

2.

Wykaz utworów obejmuje następujące informacje

1)

tytuł utworu;

2)

imię i nazwisko albo pseudonim twórcy, albo wzmiankę o anonimowości;

3)

wydawcę utworu;

4)

datę pierwszej publikacji utworu;

5)

wskazanie organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi, która złożyła wniosek

o wpis utworu do wykazu;

6)

informację o zgłoszeniu sprzeciwu, o którym mowa w art. 35

3.

Wykaz utworów jest jawny i powszechnie dostępny w Biuletynie Informacji Publicznej

na stronie podmiotowej ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa

narodowego.

4.

Wpisu do wykazu utworów dokonuje się na wniosek organizacji zbiorowego zarządzania,

o której mowa w art. 35

5.

Jeżeli wniosek o wpis do wykazu utworów nie zawiera wszystkich informacji wymienionych

w ust. 2 pkt 1-5 minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego

wzywa wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku w terminie nie krótszym niż 7 dni pod rygorem

jego zwrotu.

6.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego określi, w drodze

rozporządzenia, wzór wniosku o wpis do wykazu utworów, mając na uwadze zakres informacji

określonych w ust. 2 oraz konieczność ujednolicenia przekazywanych wniosków.

1.

Organizację zbiorowego zarządzania, o której mowa w art. 35

1)

reprezentatywność;

2)

zdolność organizacyjną do określania dostępności utworów, o której mowa w art. 35

3)

zdolność organizacyjną do efektywnej wypłaty i rozliczania wynagrodzeń;

4)

skuteczność i prawidłowość działania;

5)

zasadność planowanych kosztów zarządzania prawami do utworów niedostępnych w obrocie

handlowym i ich wysokość.

2.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego może w drodze

konkursu, o którym mowa w ust. 1, wyznaczyć więcej niż jedną organizację zbiorowego

zarządzania prawami autorskimi, o ile będą one działać łącznie.

3.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego ogłasza w Biuletynie

Informacji Publicznej na swojej stronie podmiotowej konkurs, o którym mowa w ust.

1, oraz jego wynik.

4.

Organizacja zbiorowego zarządzania prawami autorskimi biorąca udział w konkursie,

o którym mowa w ust. 1, może złożyć do ministra właściwego do spraw kultury i ochrony

dziedzictwa narodowego, w terminie 7 dni od dnia ogłoszenia wyniku tego konkursu,

odwołanie od jego wyniku ze względu na naruszenie przepisów prawa.

5.

Odwołanie, o którym mowa w ust. 4, minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa

narodowego rozpatruje w terminie 14 dni od dnia jego wpływu. W przypadku uwzględnienia

odwołania minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego unieważnia

konkurs, o którym mowa w ust. 1.

6.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, po zasięgnięciu

opinii organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi, określi, w drodze rozporządzenia

1)

wymagany zakres informacji umieszczanych w ogłoszeniu o konkursie, o którym mowa w

ust. 1, mając na uwadze, że minimalny zakres tych informacji ma obejmować co najmniej

warunki uczestnictwa w konkursie, termin składania ofert i kryteria ich oceny;

2)

zakres dokumentacji konkursowej, mając na uwadze, że zakres tej dokumentacji ma co

najmniej określać warunki uczestnictwa w konkursie, o którym mowa w ust. 1, wymagania,

jakim ma odpowiadać oferta i kryteria oceny ofert;

3)

tryb postępowania konkursowego, mając na uwadze jego przejrzystość, rzetelność i obiektywność.

1.

Wynagrodzenie za użyczanie egzemplarzy utworów, o których mowa w art. 28 ust. 4, przez

biblioteki publiczne, zwane dalej „wynagrodzeniem za użyczanie”, jest wypłacane przez

wyznaczoną przez ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego

organizację zbiorowego zarządzania prawami autorskimi z dofinansowania przekazywanego

jej przez ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego ze

środków Funduszu Promocji Kultury, o którym mowa w art. 87 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 471, 1948 i 2260 oraz z 2017 r. poz. 88 i 379).

2.

Organizację zbiorowego zarządzania, o której mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw

kultury i ochrony dziedzictwa narodowego wyznacza na okres nie dłuższy niż pięć lat,

po przeprowadzeniu konkursu uwzględniającego następujące kryteria

1)

reprezentatywność;

2)

zdolność organizacyjną do realizacji zadania w sposób zapewniający efektywną wypłatę

wynagrodzeń za użyczanie;

3)

skuteczność i prawidłowość działania;

4)

zasadność i wysokość planowanych kosztów określania wysokości i wypłaty wynagrodzeń

za użyczanie.

3.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego ogłasza w Biuletynie

Informacji Publicznej na swojej stronie podmiotowej konkurs, o którym mowa w ust.

2, oraz jego wynik.

4.

Organizacja zbiorowego zarządzania prawami autorskimi biorąca udział w konkursie,

o którym mowa w ust. 2, może złożyć do ministra właściwego do spraw kultury i ochrony

dziedzictwa narodowego, w terminie 7 dni od dnia ogłoszenia wyniku tego konkursu,

odwołanie od jego wyniku ze względu na naruszenie przepisów prawa.

5.

Odwołanie, o którym mowa w ust. 4, minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa

narodowego rozpatruje w terminie 14 dni od dnia jego wpływu. W przypadku uwzględnienia

odwołania minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego unieważnia

konkurs, o którym mowa w ust. 2.

6.

Dofinansowanie na wypłatę wynagrodzenia za użyczanie należnego podmiotom, o których

mowa w art. 28 ust. 5, przeznacza się na wypłatę wynagrodzenia za użyczanie oraz na

pokrycie uzasadnionych i udokumentowanych kosztów określenia wysokości wynagrodzenia

za użyczanie i jego wypłaty.

7.

Dofinansowanie na wypłatę wynagrodzenia za użyczanie w danym roku kalendarzowym odpowiada

5% wartości zakupów materiałów bibliotecznych dokonanych przez biblioteki publiczne

w poprzednim roku kalendarzowym, przy czym 75% tej kwoty, po potrąceniu kosztów określenia

wysokości i wypłaty wynagrodzenia za użyczanie, jest wypłacane podmiotom, o których

mowa w art. 28 ust. 5 pkt 1-3, a 25% podmiotom, o których mowa w art. 28 ust. 5 pkt

4.

8.

Dofinansowanie na wypłatę wynagrodzenia za użyczanie jest przekazywane na podstawie

umowy zawieranej co roku między ministrem właściwym do spraw kultury i ochrony dziedzictwa

narodowego a organizacją zbiorowego zarządzania, o której mowa w ust. 1.

9.

Umowa, o której mowa w ust. 8, określa w szczególności

1)

wysokość dofinansowania przeznaczonego na wypłatę wynagrodzenia za użyczanie wraz

ze wskazaniem kosztów określenia jego wysokości i wypłaty w danym roku;

2)

terminy i tryb przekazywania dofinansowania;

3)

zobowiązanie organizacji zbiorowego zarządzania do poddania się kontroli przeprowadzanej

przez ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego;

4)

sposób rozliczenia dofinansowania;

5)

warunki i sposób zwrotu niewykorzystanej części dofinansowania lub dofinansowania

wykorzystanego niezgodnie z przeznaczeniem.

10.

Dofinansowanie na wypłatę wynagrodzenia za użyczanie w części przeznaczonej na pokrycie

uzasadnionych i udokumentowanych kosztów określenia wysokości i wypłaty wynagrodzenia

za użyczanie, ponoszonych przez organizację zbiorowego zarządzania, o której mowa

w ust. 1, w danym roku kalendarzowym nie może przekraczać 10% kwoty dofinansowania

ustalonej zgodnie z ust. 7.

11.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego przeprowadza kontrolę

realizacji zadań związanych z wypłatą wynagrodzenia za użyczanie, obejmującą w szczególności

określanie wysokości wynagrodzenia za użyczanie i jego wypłaty, wykorzystanie przekazanego

na ten cel dofinansowania oraz prowadzenie wymaganej dokumentacji.

1.

Wynagrodzenie za użyczanie przysługuje po złożeniu przez podmiot, o którym mowa w

art. 28 ust. 5, pisemnego oświadczenia o woli otrzymywania wynagrodzenia za użyczanie,

zwanego dalej „oświadczeniem”.

2.

Oświadczenie składa się organizacji zbiorowego zarządzania, o której mowa w art. 35

3.

W terminie 14 dni od dnia podpisania umowy, o której mowa w art. 35

4.

Wysokość wynagrodzenia za użyczanie należnego w danym roku kalendarzowym poszczególnym

podmiotom, o których mowa w art. 28 ust. 5, jest określana przez organizację zbiorowego

zarządzania, o której mowa w art. 35

5.

Wysokość wynagrodzenia za użyczanie należnego podmiotowi, o którym mowa w art. 28

ust. 5 pkt 2, w danym roku kalendarzowym jest równoważna 30% wysokości wynagrodzenia

należnego twórcy utworu wyrażonego słowem, powstałego i opublikowanego w języku polskim.

6.

Maksymalna wysokość sumy wynagrodzenia za użyczanie należnego podmiotowi, o którym

mowa w art. 28 ust. 5, za użyczanie w danym roku kalendarzowym egzemplarzy wszystkich

jego utworów wskazanych w oświadczeniu wynosi pięciokrotność przeciętnego miesięcznego

wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw, włącznie z wypłatami z zysku, za ostatni

kwartał poprzedniego roku kalendarzowego, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu

Statystycznego.

7.

Wynagrodzenie za użyczanie nie przysługuje podmiotowi, o którym mowa w art. 28 ust.

5, w danym roku kalendarzowym, jeżeli po dokonaniu podziału kwoty, o której mowa w

art. 35

1.

Podstawę do obliczenia wysokości wynagrodzenia za użyczanie, które przypada poszczególnym

podmiotom, o których mowa w art. 28 ust. 5, stanowią informacje dotyczące użyczeń

egzemplarzy utworów w danym roku kalendarzowym, przekazywane przez biblioteki publiczne

ujęte w wykazie, o którym mowa w art. 35

2.

Na podstawie informacji, o których mowa w ust. 1, organizacja zbiorowego zarządzania,

o której mowa w art. 35

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, po zasięgnięciu

opinii organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi,

stowarzyszeń twórców, organizacji zrzeszających biblioteki publiczne oraz właściwych

izb gospodarczych, określi, w drodze rozporządzenia

1)

procedurę podziału i wypłaty wynagrodzenia za użyczanie, mając na uwadze liczbę użyczeń

egzemplarzy utworów pozostających w zbiorach bibliotek publicznych oraz rodzaje kosztów,

o których mowa w art. 35

2)

zakres informacji, o których mowa w art. 35

3)

wymagany zakres informacji, zawartych w oświadczeniu, o którym mowa w art. 35

4)

wymagany zakres informacji umieszczanych w ogłoszeniu o konkursie, o którym mowa w

art. 35

5)

zakres dokumentacji konkursowej, mając na uwadze, że zakres tej dokumentacji ma co

najmniej określać warunki uczestnictwa w konkursie, o którym mowa w art. 35

6)

tryb postępowania konkursowego, mając na uwadze jego przejrzystość, rzetelność i obiektywność.

1.

Utworami osieroconymi są

1)

utwory opublikowane w książkach, dziennikach, czasopismach lub innych formach publikacji

drukiem,

2)

utwory audiowizualne, a także utwory zamówione lub włączone do utworów audiowizualnych

lub utrwalone na wideogramach, w zakresie korzystania z utworu audiowizualnego lub

wideogramu jako całości,

3)

utwory utrwalone na fonogramach

- znajdujące się w zbiorach podmiotów, o których mowa w ust. 2, jeżeli uprawnieni,

którym przysługują autorskie prawa majątkowe do tych utworów w zakresie pól eksploatacji

wymienionych w ust. 2, nie zostali ustaleni lub odnalezieni pomimo przeprowadzenia

poszukiwań, o których mowa w art. 35

2.

Archiwa, instytucje oświatowe, uczelnie, instytuty badawcze prowadzące działalność,

o której mowa w art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o instytutach badawczych, instytuty naukowe Polskiej Akademii Nauk prowadzące działalność, o której mowa w

art. 50 ust. 4 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o Polskiej Akademii Nauk, biblioteki i muzea, a także instytucje kultury, których statutowym zadaniem jest

gromadzenie, ochrona i upowszechnianie zbiorów dziedzictwa filmowego lub fonograficznego,

oraz publiczne organizacje radiowe i telewizyjne mogą zwielokrotniać utwory osierocone

opublikowane, a w przypadku braku publikacji - nadane po raz pierwszy na terytorium

Unii Europejskiej lub Europejskiego Obszaru Gospodarczego oraz udostępniać je publicznie

w taki sposób, aby każdy mógł mieć do nich dostęp w miejscu i czasie przez siebie

wybranym.

3.

Korzystanie z utworów osieroconych na podstawie ust. 2, jest dozwolone w celu realizacji

służących interesowi publicznemu statutowych zadań podmiotów wymienionych w ust. 2,

w szczególności zachowania, odnawiania i udostępniania w celach kulturalnych i edukacyjnych

utworów znajdujących się w ich zbiorach. Podmioty te mogą uzyskiwać przychody z takiego

korzystania, o ile zostaną one przeznaczone na pokrycie bezpośrednich kosztów digitalizacji

i publicznego udostępniania utworów osieroconych.

4.

Wolno korzystać, zgodnie z ust. 2, także z utworów osieroconych, które nie zostały

opublikowane albo nadane, jeżeli za zezwoleniem uprawnionych, którym przysługiwały

autorskie prawa majątkowe do tych utworów w zakresie pól eksploatacji wymienionych

w ust. 2, utwory te zostały publicznie udostępnione przez jeden z podmiotów wymienionych

w ust. 2, o ile można zakładać, że uprawnieni nie sprzeciwiliby się takiemu korzystaniu.

5.

Jeżeli uprawnionych, którym przysługują autorskie prawa majątkowe do utworu osieroconego,

w zakresie pól eksploatacji wymienionych w ust. 2, jest więcej niż jeden, utwór ten

uważa się za osierocony w odniesieniu do praw uprawnionych, którzy nie zostali ustaleni

lub odnalezieni mimo przeprowadzenia poszukiwań, o których mowa w art. 35

6.

W przypadku publicznych organizacji radiowych i telewizyjnych przepisy niniejszego

oddziału stosuje się do utworów, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, które zostały

wytworzone przez te organizacje, na ich zamówienie lub zlecenie, albo w koprodukcji

z nimi, przed dniem 1 stycznia 2003 r., w celu nabycia przez te organizacje praw wyłącznych.

7.

Do korzystania z utworów osieroconych na podstawie ust. 2 przepisy art. 34 zdanie

pierwsze i drugie oraz art. 35 stosuje się.

1.

Podmioty wymienione w art. 35

2.

Staranne poszukiwania przeprowadza się w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub

państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie

umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w którym utwór został po raz pierwszy opublikowany,

a w przypadku braku publikacji - nadany po raz pierwszy.

3.

W przypadku utworu audiowizualnego staranne poszukiwania przeprowadza się w państwie

członkowskim Unii Europejskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia

o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w którym

producent ma siedzibę lub miejsce zwykłego pobytu.

4.

W przypadku utworów, o których mowa w art. 35

5.

Jeżeli w toku starannych poszukiwań stało się prawdopodobne, że informacje na temat

uprawnionych, o których mowa w ust. 1, mogą znajdować się w innych państwach niż określone

w ust. 2-4, należy sprawdzić te informacje w odpowiednich źródłach w tych państwach.

6.

Podmioty wymienione w art. 35

7.

Staranne poszukiwania uważa się za przeprowadzone wobec utworów, które zostały wpisane

jako utwory osierocone do bazy danych, o której mowa w art. 35

8.

Podmioty wymienione w art. 35

9.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, po zasięgnięciu

opinii organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi,

stowarzyszeń twórców, artystów wykonawców i producentów oraz organizacji o zasięgu

ogólnopolskim zrzeszających podmioty wymienione w art. 35

1)

wykaz źródeł, których sprawdzenie jest wymagane w ramach starannych poszukiwań, obejmujący

co najmniej źródła wymienione w załączniku do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/28/UE z dnia 25 października 2012 r.

w sprawie niektórych dozwolonych sposobów korzystania z utworów osieroconych

(Dz. Urz. UE L 299 z 27.10.2012, s. 5), uwzględniając konieczność rzetelnego przeprowadzenia starannych poszukiwań oraz

dostępność informacji na temat uprawnionych w poszczególnych źródłach;

2)

sposób dokumentowania informacji o wynikach starannych poszukiwań przez podmioty wymienione

w art. 35

1.

Na wniosek podmiotu wymienionego w art. 35

2.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, w drodze decyzji,

stwierdza, że wnioskodawca nie jest jednym z podmiotów wymienionych w art. 35

3.

Podmioty wymienione w art. 35

1)

wyników przeprowadzonych przez te podmioty starannych poszukiwań;

2)

sposobów korzystania przez te podmioty z utworów osieroconych;

3)

zmian statusu utworu osieroconego, zgodnie z art. 35

4)

swoich danych kontaktowych.

4.

Wnioski i informacje, o których mowa w ust. 1 i 3, są przekazywane przy wykorzystaniu

systemu teleinformatycznego służącego do obsługi bazy danych, o której mowa w ust.

1.

1.

Uprawniony, któremu w zakresie pól eksploatacji wymienionych w art. 35

2.

Dopuszczalność korzystania z utworu osieroconego na podstawie art. 35

3.

Jeżeli żądanie uprawnionego, o którym mowa w ust. 1, który wykazał przysługujące mu

prawa do utworu osieroconego nie zostanie uwzględnione w terminie miesiąca od dnia

jego doręczenia, dopuszczalność korzystania z utworu osieroconego przez podmiot, do

którego skierowano to żądanie, ustaje z dniem upływu tego terminu.

4.

Jeżeli podmiot, który wpisał utwór do bazy danych, o której mowa w art. 35

5.

Uprawniony, o którym mowa w ust. 1, może żądać od podmiotu wymienionego w art. 35

Z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w ustawie, autorskie prawa majątkowe gasną

z upływem lat siedemdziesięciu

1)

od śmierci twórcy, a do utworów współautorskich - od śmierci współtwórcy, który przeżył

pozostałych;

2)

w odniesieniu do utworu, którego twórca nie jest znany - od daty pierwszego rozpowszechnienia,

chyba że pseudonim nie pozostawia wątpliwości co do tożsamości autora lub jeżeli autor

ujawnił swoją tożsamość;

3)

w odniesieniu do utworu, do którego autorskie prawa majątkowe przysługują z mocy ustawy

innej osobie niż twórca - od daty rozpowszechnienia utworu, a gdy utwór nie został

rozpowszechniony - od daty jego ustalenia;

4)

w odniesieniu do utworu audiowizualnego - od śmierci najpóźniej zmarłej z wymienionych

osób: głównego reżysera, autora scenariusza, autora dialogów, kompozytora muzyki skomponowanej

do utworu audiowizualnego;

5)

w odniesieniu do utworu słowno-muzycznego, jeżeli utwór słowny i utwór muzyczny zostały

stworzone specjalnie dla danego utworu słowno-muzycznego - od śmierci później zmarłej

z wymienionych osób: autora utworu słownego albo kompozytora utworu muzycznego.

Jeżeli bieg terminu wygaśnięcia autorskich praw majątkowych rozpoczyna się od rozpowszechnienia

utworu, a utwór rozpowszechniono w częściach, odcinkach, fragmentach lub wkładkach,

bieg terminu liczy się oddzielnie od daty rozpowszechnienia każdej z wymienionych

części.

(uchylony)

Czas trwania autorskich praw majątkowych liczy się w latach pełnych następujących

po roku, w którym nastąpiło zdarzenie, od którego zaczyna się bieg terminów określonych

w art. 36 i art. 37.

(uchylony)

1.

Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej

1)

autorskie prawa majątkowe mogą przejść na inne osoby w drodze dziedziczenia lub na

podstawie umowy;

2)

nabywca autorskich praw majątkowych może przenieść je na inne osoby, chyba że umowa

stanowi inaczej.

2.

Umowa o przeniesienie autorskich praw majątkowych lub umowa o korzystanie z utworu,

zwana dalej „licencją”, obejmuje pola eksploatacji wyraźnie w niej wymienione.

3.

Nieważna jest umowa w części dotyczącej wszystkich utworów lub wszystkich utworów

określonego rodzaju tego samego twórcy mających powstać w przyszłości.

4.

Umowa może dotyczyć tylko pól eksploatacji, które są znane w chwili jej zawarcia.

5.

Twórca utworu wykorzystanego lub włączonego do utworu audiowizualnego oraz utworu

wchodzącego w skład utworu zbiorowego, po powstaniu nowych sposobów eksploatacji utworów,

nie może bez ważnego powodu odmówić udzielenia zezwolenia na korzystanie z tego utworu

w ramach utworu audiowizualnego lub utworu zbiorowego na polach eksploatacji nieznanych

w chwili zawarcia umowy.

Jeżeli autorskie prawa majątkowe jednego ze współtwórców miałyby przypaść Skarbowi

Państwa jako spadkobiercy ustawowemu, część ta przechodzi na pozostałych przy życiu

współtwórców lub ich następców prawnych, stosownie do wielkości ich udziałów.

1.

Jeżeli z umowy nie wynika, że przeniesienie autorskich praw majątkowych lub udzielenie

licencji nastąpiło nieodpłatnie, twórcy przysługuje prawo do wynagrodzenia.

2.

Jeżeli w umowie nie określono wysokości wynagrodzenia autorskiego, wysokość wynagrodzenia

określa się z uwzględnieniem zakresu udzielonego prawa oraz korzyści wynikających

z korzystania z utworu.

W razie rażącej dysproporcji między wynagrodzeniem twórcy a korzyściami nabywcy autorskich

praw majątkowych lub licencjobiorcy, twórca może żądać stosownego podwyższenia wynagrodzenia

przez sąd.

Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, twórcy przysługuje odrębne wynagrodzenie za korzystanie

z utworu na każdym odrębnym polu eksploatacji.

Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, twórca zachowuje wyłączne prawo zezwalania na wykonywanie

zależnego prawa autorskiego, mimo że w umowie postanowiono o przeniesieniu całości

autorskich praw majątkowych.

Jeżeli wynagrodzenie twórcy zależy od wysokości wpływów z korzystania z utworu, twórca

ma prawo do otrzymania informacji i wglądu w niezbędnym zakresie do dokumentacji mającej

istotne znaczenie dla określenia wysokości tego wynagrodzenia.

1.

Jeżeli wynagrodzenie twórcy jest określone procentowo od ceny sprzedaży egzemplarzy

utworu, a cena ta ulega podwyższeniu, twórcy należy się umówiony procent od egzemplarzy

sprzedanych po podwyższonej cenie.

2.

Jednostronne obniżenie ceny sprzedaży egzemplarzy przed upływem roku od przystąpienia

do rozpowszechniania utworu nie wpływa na wysokość wynagrodzenia. Strony mogą przedłużyć

ten termin.

1.

Jeżeli w umowie nie określono sposobu korzystania z utworu, powinien on być zgodny

z charakterem i przeznaczeniem utworu oraz przyjętymi zwyczajami.

2.

Następca prawny, choćby nabył całość autorskich praw majątkowych, nie może, bez zgody

twórcy, czynić zmian w utworze, chyba że są one spowodowane oczywistą koniecznością,

a twórca nie miałby słusznej podstawy im się sprzeciwić. Dotyczy to odpowiednio utworów,

których czas ochrony autorskich praw majątkowych upłynął.

Odrębne pola eksploatacji stanowią w szczególności

1)

w zakresie utrwalania i zwielokrotniania utworu - wytwarzanie określoną techniką egzemplarzy

utworu, w tym techniką drukarską, reprograficzną, zapisu magnetycznego oraz techniką

cyfrową;

2)

w zakresie obrotu oryginałem albo egzemplarzami, na których utwór utrwalono - wprowadzanie

do obrotu, użyczenie lub najem oryginału albo egzemplarzy;

3)

w zakresie rozpowszechniania utworu w sposób inny niż określony w pkt 2 - publiczne

wykonanie, wystawienie, wyświetlenie, odtworzenie oraz nadawanie i reemitowanie, a

także publiczne udostępnianie utworu w taki sposób, aby każdy mógł mieć do niego dostęp

w miejscu i w czasie przez siebie wybranym.

1.

(utracił moc)

2.

(utracił moc)

3.

Wprowadzenie do obrotu oryginału albo egzemplarza utworu na terytorium Europejskiego

Obszaru Gospodarczego wyczerpuje prawo do zezwalania na dalszy obrót takim egzemplarzem

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z wyjątkiem jego najmu lub użyczenia.

1.

Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, przeniesienie własności egzemplarza utworu nie powoduje

przejścia autorskich praw majątkowych do utworu.

2.

Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, przejście autorskich praw majątkowych nie powoduje

przeniesienia na nabywcę własności egzemplarza utworu.

3.

Nabywca oryginału utworu jest obowiązany udostępnić go twórcy w takim zakresie, w

jakim jest to niezbędne do wykonywania prawa autorskiego. Nabywca oryginału może jednak

domagać się od twórcy odpowiedniego zabezpieczenia oraz wynagrodzenia za korzystanie.

Umowa o przeniesienie autorskich praw majątkowych wymaga zachowania formy pisemnej

pod rygorem nieważności.

1.

Twórca jest obowiązany dostarczyć utwór w terminie określonym w umowie, a jeżeli termin

nie został oznaczony - niezwłocznie po ukończeniu utworu.

2.

Jeżeli twórca nie dostarczył utworu w przewidzianym terminie, zamawiający może wyznaczyć

twórcy odpowiedni dodatkowy termin z zagrożeniem odstąpienia od umowy, a po jego bezskutecznym

upływie może od umowy odstąpić.

1.

Jeżeli zamówiony utwór ma usterki, zamawiający może wyznaczyć twórcy odpowiedni termin

do ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie może od umowy odstąpić lub żądać

odpowiedniego obniżenia umówionego wynagrodzenia, chyba że usterki są wynikiem okoliczności,

za które twórca nie ponosi odpowiedzialności. Twórca zachowuje w każdym razie prawo

do otrzymanej części wynagrodzenia, nie wyższej niż 25% wynagrodzenia umownego.

2.

Jeżeli utwór ma wady prawne, zamawiający może od umowy odstąpić i żądać naprawienia

poniesionej szkody.

3.

Roszczenia, o których mowa w ust. 1, wygasają z chwilą przyjęcia utworu.

4.

Jeżeli zamawiający nie zawiadomi twórcy w terminie sześciu miesięcy od dostarczenia

utworu o jego przyjęciu, nieprzyjęciu lub uzależnieniu przyjęcia od dokonania określonych

zmian w wyznaczonym w tym celu odpowiednim terminie, uważa się, że utwór został przyjęty

bez zastrzeżeń. Strony mogą określić inny termin.

1.

Twórca może odstąpić od umowy lub ją wypowiedzieć ze względu na swoje istotne interesy

twórcze.

2.

Jeżeli w ciągu dwóch lat od odstąpienia lub wypowiedzenia, o którym mowa w ust. 1,

twórca zamierza przystąpić do korzystania z utworu, ma obowiązek zaoferować to korzystanie

nabywcy lub licencjobiorcy, wyznaczając mu w tym celu odpowiedni termin.

3.

Jeżeli odstąpienie od umowy lub jej wypowiedzenie następuje po przyjęciu utworu, skuteczność

odstąpienia lub wypowiedzenia może być przez drugą stronę umowy uzależniona od zabezpieczenia

kosztów poniesionych przez nią w związku z zawartą umową. Nie można jednak żądać zwrotu

kosztów, gdy zaniechanie rozpowszechniania jest następstwem okoliczności, za które

twórca nie ponosi odpowiedzialności.

4.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do utworów architektonicznych i architektoniczno-urbanistycznych,

audiowizualnych oraz utworów zamówionych w zakresie ich eksploatacji w utworze audiowizualnym.

1.

Jeżeli nabywca autorskich praw majątkowych lub licencjobiorca, który zobowiązał się

do rozpowszechniania utworu, nie przystąpi do rozpowszechniania w umówionym terminie,

a w jego braku - w ciągu dwóch lat od przyjęcia utworu, twórca może odstąpić od umowy

lub ją wypowiedzieć i domagać się naprawienia szkody po bezskutecznym upływie dodatkowego

terminu, nie krótszego niż sześć miesięcy.

2.

Jeżeli wskutek okoliczności, za które nabywca lub licencjobiorca ponosi odpowiedzialność,

utwór nie został udostępniony publiczności, twórca może się domagać, zamiast naprawienia

poniesionej szkody, podwójnego wynagrodzenia w stosunku do określonego w umowie o

rozpowszechnienie utworu, chyba że licencja jest niewyłączna.

3.

Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się do utworów architektonicznych i architektoniczno-urbanistycznych.

Jeżeli publiczne udostępnienie utworu następuje w nieodpowiedniej formie albo ze zmianami,

którym twórca mógłby słusznie się sprzeciwić, może on po bezskutecznym wezwaniu do

zaniechania naruszenia odstąpić od umowy lub ją wypowiedzieć. Twórcy przysługuje prawo

do wynagrodzenia określonego umową.

Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, każda ze stron odstępując od umowy lub wypowiadając

ją może żądać od drugiej strony zwrotu wszystkiego, co ta otrzymała z tytułu umowy.

1.

Korzystający z utworu jest obowiązany umożliwić twórcy przed rozpowszechnieniem utworu

przeprowadzenie nadzoru autorskiego. Jeżeli wniesione w związku z nadzorem zmiany

w utworze są niezbędne i wynikają z okoliczności od twórcy niezależnych, koszty ich

wprowadzenia obciążają nabywcę autorskich praw majątkowych lub licencjobiorcę.

2.

Jeżeli twórca nie przeprowadzi nadzoru autorskiego w odpowiednim terminie, uważa się,

że wyraził zgodę na rozpowszechnianie utworu.

3.

Jeżeli ustawa lub umowa nie stanowią inaczej, za wykonanie nadzoru autorskiego nie

przysługuje twórcy odrębne wynagrodzenie.

4.

Twórcy utworu plastycznego przysługuje prawo do sprawowania odpłatnego nadzoru autorskiego.

5.

Sprawowanie nadzoru autorskiego nad utworami architektonicznymi i architektoniczno-urbanistycznymi

regulują odrębne przepisy.

Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, nabycie od twórcy egzemplarza projektu architektonicznego

lub architektoniczno-urbanistycznego obejmuje prawo zastosowania go tylko do jednej

budowy.

1.

Twórca może w zbiorowej publikacji swych utworów umieścić utwory, o których publikację

zawarł odrębną umowę.

2.

Umowa o zbiorowe wydanie utworów nie obejmuje prawa publikacji poszczególnych utworów,

chyba że postanowiono w niej inaczej.

Jeżeli umowa obejmuje sporządzenie egzemplarzy przeznaczonych do udostępnienia publiczności,

twórcy należą się egzemplarze autorskie w liczbie określonej w umowie.

Umowa zobowiązująca do przeniesienia autorskich praw majątkowych przenosi na nabywcę,

z chwilą przyjęcia utworu, prawo do wyłącznego korzystania z utworu na określonym

w umowie polu eksploatacji, chyba że postanowiono w niej inaczej.

W braku wyraźnego postanowienia o przeniesieniu prawa, uważa się, że twórca udzielił

licencji.

1.

Umowa licencyjna uprawnia do korzystania z utworu w okresie pięciu lat na terytorium

państwa, w którym licencjobiorca ma swoją siedzibę, chyba że w umowie postanowiono

inaczej.

2.

Po upływie terminu, o którym mowa w ust. 1, prawo uzyskane na podstawie umowy licencyjnej

wygasa.

1.

Twórca może udzielić upoważnienia do korzystania z utworu na wymienionych w umowie

polach eksploatacji z określeniem zakresu, miejsca i czasu tego korzystania.

2.

Jeżeli umowa nie zastrzega wyłączności korzystania z utworu w określony sposób (licencja

wyłączna), udzielenie licencji nie ogranicza udzielenia przez twórcę upoważnienia

innym osobom do korzystania z utworu na tym samym polu eksploatacji (licencja niewyłączna).

3.

Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, licencjobiorca nie może upoważnić innej osoby do

korzystania z utworu w zakresie uzyskanej licencji.

4.

Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, uprawniony z licencji wyłącznej może dochodzić roszczeń

z tytułu naruszenia autorskich praw majątkowych, w zakresie objętym umową licencyjną.

5.

Umowa licencyjna wyłączna wymaga zachowania formy pisemnej pod rygorem nieważności.

1.

Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, a licencji udzielono na czas nieoznaczony, twórca

może ją wypowiedzieć z zachowaniem terminów umownych, a w ich braku na rok naprzód,

na koniec roku kalendarzowego.

2.

Licencję udzieloną na okres dłuższy niż pięć lat uważa się, po upływie tego terminu,

za udzieloną na czas nieoznaczony.

Współtwórcami utworu audiowizualnego są osoby, które wniosły wkład twórczy w jego

powstanie, a w szczególności: reżyser, operator obrazu, twórca adaptacji utworu literackiego,

twórca stworzonych dla utworu audiowizualnego utworów muzycznych lub słowno-muzycznych

oraz twórca scenariusza.

1.

Domniemywa się, że producent utworu audiowizualnego nabywa na mocy umowy o stworzenie

utworu albo umowy o wykorzystanie już istniejącego utworu wyłączne prawa majątkowe

do eksploatacji tych utworów w ramach utworu audiowizualnego jako całości.

2.

(utracił moc)

2

Współtwórcy utworu audiowizualnego oraz artyści wykonawcy są uprawnieni do

1)

wynagrodzenia proporcjonalnego do wpływów z tytułu wyświetlania utworu audiowizualnego

w kinach;

2)

stosownego wynagrodzenia z tytułu najmu egzemplarzy utworów audiowizualnych i ich

publicznego odtwarzania;

3)

stosownego wynagrodzenia z tytułu nadawania utworu w telewizji lub poprzez inne środki

publicznego udostępniania utworów;

4)

stosownego wynagrodzenia z tytułu reprodukowania utworu audiowizualnego na egzemplarzu

przeznaczonym do własnego użytku osobistego.

3.

Korzystający z utworu audiowizualnego wypłaca wynagrodzenie, o którym mowa w ust.

2

4.

Stosowne wynagrodzenie za korzystanie z polskiego utworu audiowizualnego za granicą

lub zagranicznego utworu audiowizualnego w Rzeczypospolitej Polskiej może być ustalone

ryczałtowo.

Producent może bez zgody twórców utworu audiowizualnego dokonywać tłumaczeń na różne

wersje językowe.

Twórca utworu zamówionego do utworu audiowizualnego może, po upływie pięciu lat od

przyjęcia zamówionego utworu, zezwolić na rozpowszechnianie tego utworu w innym utworze

audiowizualnym, jeżeli w tym terminie nie doszło do rozpowszechnienia utworu audiowizualnego

z jego utworem. Strony mogą skrócić ten termin.

Prawo do nadzoru autorskiego może być wykonywane tylko w stosunku do ostatecznej wersji

utworu audiowizualnego.

1.

Programy komputerowe podlegają ochronie jak utwory literackie, o ile przepisy niniejszego

rozdziału nie stanowią inaczej.

2.

Ochrona przyznana programowi komputerowemu obejmuje wszystkie formy jego wyrażenia.

Idee i zasady będące podstawą jakiegokolwiek elementu programu komputerowego, w tym

podstawą łączy, nie podlegają ochronie.

3.

Prawa majątkowe do programu komputerowego stworzonego przez pracownika w wyniku wykonywania

obowiązków ze stosunku pracy przysługują pracodawcy, o ile umowa nie stanowi inaczej.

4.

Autorskie prawa majątkowe do programu komputerowego, z zastrzeżeniem przepisów art.

75 ust. 2 i 3, obejmują prawo do

1)

trwałego lub czasowego zwielokrotnienia programu komputerowego w całości lub w części

jakimikolwiek środkami i w jakiejkolwiek formie; w zakresie, w którym dla wprowadzania,

wyświetlania, stosowania, przekazywania i przechowywania programu komputerowego niezbędne

jest jego zwielokrotnienie, czynności te wymagają zgody uprawnionego;

2)

tłumaczenia, przystosowywania, zmiany układu lub jakichkolwiek innych zmian w programie

komputerowym, z zachowaniem praw osoby, która tych zmian dokonała;

3)

rozpowszechniania, w tym użyczenia lub najmu, programu komputerowego lub jego kopii.

1.

Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, czynności wymienione w art. 74 ust. 4 pkt 1 i 2

nie wymagają zgody uprawnionego, jeżeli są niezbędne do korzystania z programu komputerowego

zgodnie z jego przeznaczeniem, w tym do poprawiania błędów przez osobę, która legalnie

weszła w jego posiadanie.

2.

Nie wymaga zezwolenia uprawnionego

1)

sporządzenie kopii zapasowej, jeżeli jest to niezbędne do korzystania z programu komputerowego.

Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, kopia ta nie może być używana równocześnie z programem

komputerowym;

2)

obserwowanie, badanie i testowanie funkcjonowania programu komputerowego w celu poznania

jego idei i zasad przez osobę posiadającą prawo korzystania z egzemplarza programu

komputerowego, jeżeli, będąc do tych czynności upoważniona, dokonuje ona tego w trakcie

wprowadzania, wyświetlania, stosowania, przekazywania lub przechowywania programu

komputerowego;

3)

zwielokrotnianie kodu lub tłumaczenie jego formy w rozumieniu art. 74 ust. 4 pkt 1

i 2, jeżeli jest to niezbędne do uzyskania informacji koniecznych do osiągnięcia współdziałania

niezależnie stworzonego programu komputerowego z innymi programami komputerowymi,

o ile zostaną spełnione następujące warunki

a)

czynności te dokonywane są przez licencjobiorcę lub inną osobę uprawnioną do korzystania

z egzemplarza programu komputerowego bądź przez inną osobę działającą na ich rzecz,

b)

informacje niezbędne do osiągnięcia współdziałania nie były uprzednio łatwo dostępne

dla osób, o których mowa pod lit. a,

c)

czynności te odnoszą się do tych części oryginalnego programu komputerowego, które

są niezbędne do osiągnięcia współdziałania.

3.

Informacje, o których mowa w ust. 2 pkt 3, nie mogą być

1)

wykorzystane do innych celów niż osiągnięcie współdziałania niezależnie stworzonego

programu komputerowego;

2)

przekazane innym osobom, chyba że jest to niezbędne do osiągnięcia współdziałania

niezależnie stworzonego programu komputerowego;

3)

wykorzystane do rozwijania, wytwarzania lub wprowadzania do obrotu programu komputerowego

o istotnie podobnej formie wyrażenia lub do innych czynności naruszających prawa autorskie.

Postanowienia umów sprzeczne z art. 75 ust. 2 i 3 są nieważne.

Do programów komputerowych nie stosuje się przepisów art. 16 pkt 3-5, art. 20, art.

23, art. 23

Uprawniony może domagać się od użytkownika programu komputerowego zniszczenia posiadanych

przez niego środków technicznych (w tym programów komputerowych), których jedynym

przeznaczeniem jest ułatwianie niedozwolonego usuwania lub obchodzenia technicznych

zabezpieczeń programu.

Ochrona przyznana bazom danych spełniającym cechy utworu nie obejmuje programów komputerowych

używanych do sporządzenia lub obsługi baz danych dostępnych przy pomocy środków elektronicznych.

1.

Twórca, którego autorskie prawa osobiste zostały zagrożone cudzym działaniem, może

żądać zaniechania tego działania. W razie dokonanego naruszenia może także żądać,

aby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia

jego skutków, w szczególności aby złożyła publiczne oświadczenie o odpowiedniej treści

i formie. Jeżeli naruszenie było zawinione, sąd może przyznać twórcy odpowiednią sumę

pieniężną tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę lub - na żądanie twórcy - zobowiązać

sprawcę, aby uiścił odpowiednią sumę pieniężną na wskazany przez twórcę cel społeczny.

2.

Jeżeli twórca nie wyraził innej woli, po jego śmierci z powództwem o ochronę autorskich

praw osobistych zmarłego może wystąpić małżonek, a w jego braku kolejno: zstępni,

rodzice, rodzeństwo, zstępni rodzeństwa.

3.

Jeżeli twórca nie wyraził innej woli, osoby wymienione w ust. 2 są uprawnione w tej

samej kolejności do wykonywania autorskich praw osobistych zmarłego twórcy.

4.

Jeżeli twórca nie wyraził innej woli, z powództwem, o którym mowa w ust. 2, może również

wystąpić stowarzyszenie twórców właściwe ze względu na rodzaj twórczości lub organizacja

zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi, która zarządzała

prawami autorskimi zmarłego twórcy.

1.

Uprawniony, którego autorskie prawa majątkowe zostały naruszone, może żądać od osoby,

która naruszyła te prawa

1)

zaniechania naruszania;

2)

usunięcia skutków naruszenia;

3)

naprawienia wyrządzonej szkody

a)

na zasadach ogólnych albo

b

poprzez zapłatę sumy pieniężnej w wysokości odpowiadającej dwukrotności, a w przypadku

gdy naruszenie jest zawinione - trzykrotności stosownego wynagrodzenia, które w chwili

jego dochodzenia byłoby należne tytułem udzielenia przez uprawnionego zgody na korzystanie

z utworu;

4)

wydania uzyskanych korzyści.

2.

Niezależnie od roszczeń, określonych w ust. 1, uprawniony może się domagać jednokrotnego

albo wielokrotnego ogłoszenia w prasie oświadczenia o odpowiedniej treści i formie

lub podania do publicznej wiadomości części albo całości orzeczenia sądu wydanego

w rozpatrywanej sprawie, w sposób i w zakresie określonym przez sąd.

3.

Sąd może nakazać osobie, która naruszyła autorskie prawa majątkowe, na jej wniosek

i za zgodą uprawnionego, w przypadku gdy naruszenie jest niezawinione, zapłatę stosownej

sumy pieniężnej na rzecz uprawnionego, jeżeli zaniechanie naruszania lub usunięcie

skutków naruszenia byłoby dla osoby naruszającej niewspółmiernie dotkliwe.

4.

Sąd, rozstrzygając o naruszeniu prawa, może orzec na wniosek uprawnionego o bezprawnie

wytworzonych przedmiotach oraz środkach i materiałach użytych do ich wytworzenia,

w szczególności może orzec o ich wycofaniu z obrotu, przyznaniu uprawnionemu na poczet

należnego odszkodowania lub zniszczeniu. Orzekając, sąd uwzględnia wagę naruszenia

oraz interesy osób trzecich.

5.

Domniemywa się, że środki i materiały, o których mowa w ust. 4, są własnością osoby,

która naruszyła autorskie prawa majątkowe.

6.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio w przypadku usuwania lub obchodzenia technicznych

zabezpieczeń przed dostępem, zwielokrotnianiem lub rozpowszechnianiem utworu, jeżeli

działania te mają na celu bezprawne korzystanie z utworu.

7.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio w przypadku usuwania lub zmiany bez upoważnienia

jakichkolwiek elektronicznych informacji na temat zarządzania prawami autorskimi lub

prawami pokrewnymi, a także świadomego rozpowszechniania utworów z bezprawnie usuniętymi

lub zmodyfikowanymi takimi informacjami.

1.

Sąd właściwy do rozpoznania spraw o naruszenie autorskich praw majątkowych miejsca,

w którym sprawca wykonuje działalność lub w którym znajduje się jego majątek, także

przed wytoczeniem powództwa rozpoznaje, nie później niż w terminie 3 dni od dnia złożenia

w sądzie, wniosek mającego w tym interes prawny

1)

o zabezpieczenie dowodów oraz o zabezpieczenie związanych z nimi roszczeń;

2)

o zobowiązanie naruszającego autorskie prawa majątkowe do udzielenia informacji i

udostępnienia określonej przez sąd dokumentacji mającej znaczenie dla roszczeń, o

których mowa w art. 79 ust. 1;

3)

o zobowiązanie innej niż naruszający osoby do udzielenia informacji, które mają znaczenie

dla roszczeń, określonych w art. 79 ust. 1, o pochodzeniu, sieciach dystrybucji, ilości

i cenie towarów lub usług naruszających autorskie prawa majątkowe, jeżeli

a)

stwierdzono, że posiada ona towary naruszające autorskie prawa majątkowe, lub

b)

stwierdzono, że korzysta ona z usług naruszających autorskie prawa majątkowe, lub

c)

stwierdzono, że świadczy ona usługi wykorzystywane w działaniach naruszających autorskie

prawa majątkowe, lub

d)

została przez osobę określoną w lit. a, b lub c wskazana jako uczestnicząca w produkcji,

wytwarzaniu lub dystrybucji towarów lub świadczeniu usług naruszających autorskie

prawa majątkowe,

a powyższe działania mają na celu uzyskanie bezpośrednio lub pośrednio zysku lub innej

korzyści ekonomicznej, przy czym nie obejmuje to działań konsumentów będących w dobrej

wierze.

2.

Sąd, dopuszczając dowód lub rozpoznając wnioski, o których mowa w ust. 1, zapewnia

zachowanie tajemnicy przedsiębiorcy i innych tajemnic ustawowo chronionych.

3.

Od obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, może uchylić się ten, kto według przepisów Kodeksu postępowania

cywilnego mógłby jako świadek odmówić zeznań lub odpowiedzi na zadane mu pytanie.

4.

W uzasadnionych przypadkach sąd może uzależnić wydanie postanowienia o zabezpieczeniu

dowodów, o których mowa w ust. 1 pkt 1, od złożenia kaucji.

5.

Zażalenia na postanowienia sądu w sprawach, o których mowa w ust. 1, sąd rozpoznaje

w terminie 7 dni.

6.

Do zabezpieczenia dowodów stosuje się odpowiednio art. 733, art. 742 i art. 744-746 Kodeksu postępowania cywilnego.

1.

Rozpowszechnianie wizerunku wymaga zezwolenia osoby na nim przedstawionej. W braku

wyraźnego zastrzeżenia zezwolenie nie jest wymagane, jeżeli osoba ta otrzymała umówioną

zapłatę za pozowanie.

2.

Zezwolenia nie wymaga rozpowszechnianie wizerunku

1)

osoby powszechnie znanej, jeżeli wizerunek wykonano w związku z pełnieniem przez nią

funkcji publicznych, w szczególności politycznych, społecznych, zawodowych;

2)

osoby stanowiącej jedynie szczegół całości takiej jak zgromadzenie, krajobraz, publiczna

impreza.

Jeżeli osoba, do której korespondencja jest skierowana, nie wyraziła innej woli, rozpowszechnianie

korespondencji, w okresie dwudziestu lat od jej śmierci, wymaga zezwolenia małżonka,

a w jego braku kolejno zstępnych, rodziców lub rodzeństwa.

Do roszczeń w przypadku rozpowszechniania wizerunku osoby na nim przedstawionej oraz

rozpowszechniania korespondencji bez wymaganego zezwolenia osoby, do której została

skierowana, stosuje się odpowiednio przepis art. 78 ust. 1; roszczeń tych nie można

dochodzić po upływie dwudziestu lat od śmierci tych osób.

1.

Twórca, a wydawca lub producent na żądanie twórcy mają obowiązek zachowania w tajemnicy

źródeł informacji wykorzystanych w utworze oraz nieujawniania związanych z tym dokumentów.

2.

Ujawnienie tajemnicy jest dozwolone za zgodą osoby, która powierzyła tajemnicę, lub

na podstawie postanowienia właściwego sądu.

1.

Każde artystyczne wykonanie utworu lub dzieła sztuki ludowej pozostaje pod ochroną

niezależnie od jego wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia.

2.

Artystycznymi wykonaniami, w rozumieniu ust. 1, są w szczególności: działania aktorów,

recytatorów, dyrygentów, instrumentalistów, wokalistów, tancerzy i mimów oraz innych

osób w sposób twórczy przyczyniających się do powstania wykonania.

1.

Artyście wykonawcy przysługuje, w granicach określonych przepisami ustawy, wyłączne

prawo do

1)

ochrony dóbr osobistych, w szczególności w zakresie

a)

wskazywania go jako wykonawcy, z wyłączeniem przypadków, gdy pominięcie jest zwyczajowo

przyjęte,

b)

decydowania o sposobie oznaczenia wykonawcy, w tym zachowania anonimowości albo posłużenia

się pseudonimem,

c)

sprzeciwiania się jakimkolwiek wypaczeniom, przeinaczeniom i innym zmianom wykonania,

które mogłyby naruszać jego dobre imię;

2)

korzystania z artystycznego wykonania i rozporządzania prawami do niego na następujących

polach eksploatacji

a)

w zakresie utrwalania i zwielokrotniania - wytwarzania określoną techniką egzemplarzy

artystycznego wykonania, w tym zapisu magnetycznego oraz techniką cyfrową,

b)

w zakresie obrotu egzemplarzami, na których artystyczne wykonanie utrwalono - wprowadzania

do obrotu, użyczania lub najmu egzemplarzy,

c)

w zakresie rozpowszechniania artystycznego wykonania w sposób inny niż określony w

lit. b - nadawania, reemitowania oraz odtwarzania, chyba że są one dokonywane za pomocą

wprowadzonego do obrotu egzemplarza, a także publicznego udostępniania utrwalenia

artystycznego wykonania w taki sposób, aby każdy mógł mieć do niego dostęp w miejscu

i w czasie przez siebie wybranym.

2.

Artyście wykonawcy służy prawo do wynagrodzenia za korzystanie z artystycznego wykonania

lub za rozporządzanie prawami do takiego wykonania określone w umowie albo przyznane

w przepisach ustawy.

3.

W przypadku nadawania, reemitowania lub odtwarzania artystycznego wykonania za pomocą

wprowadzonego do obrotu egzemplarza, artyście wykonawcy przysługuje prawo do stosownego

wynagrodzenia.

Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, zawarcie przez artystę wykonawcę z producentem utworu

audiowizualnego umowy o współudział w realizacji utworu audiowizualnego przenosi na

producenta prawa do rozporządzania i korzystania z wykonania, w ramach tego utworu

audiowizualnego, na wszystkich znanych w chwili zawarcia umowy polach eksploatacji.

Prawo artysty wykonawcy nie narusza prawa autorskiego do wykonywanego utworu.

1.

Prawo, o którym mowa w art. 86 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2, wygasa z upływem pięćdziesięciu

lat następujących po roku, w którym nastąpiło artystyczne wykonanie.

2.

Jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1, nastąpiła publikacja lub inne rozpowszechnienie

artystycznego wykonania utrwalonego w inny sposób niż na fonogramie, okres ochrony

liczy się od tego zdarzenia, a gdy miały miejsce obydwa - od tego z nich, które miało

miejsce wcześniej.

Jeżeli w okresie, o którym mowa w art. 89 ust. 1, nastąpiła publikacja lub inne rozpowszechnienie

artystycznego wykonania utrwalonego na fonogramie, prawo, o którym mowa w art. 86

ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2, wygasa z upływem siedemdziesięciu lat od tego zdarzenia,

a gdy miały miejsce obydwa - od tego z nich, które miało miejsce wcześniej.

Przepisy ustawy stosuje się do artystycznych wykonań, które

1)

dokonane zostały przez obywatela polskiego albo osobę zamieszkałą na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej lub

1

dokonane zostały przez obywatela państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państw

członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim

Obszarze Gospodarczym, lub

2)

zostały ustalone po raz pierwszy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub

3)

zostały opublikowane po raz pierwszy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub

4)

są chronione na podstawie umów międzynarodowych, w zakresie, w jakim ich ochrona wynika

z tych umów.

Domniemywa się, że kierownik zespołu jest umocowany do reprezentowania praw do zespołowego

artystycznego wykonania. Domniemanie to stosuje się odpowiednio do części artystycznego

wykonania mających samodzielne znaczenie.

Do artystycznych wykonań stosuje się odpowiednio przepisy art. 8-10, 12, 18, 21, 21

Do prawa do artystycznego wykonania stosuje się odpowiednio przepisy art. 15a oraz art. 33 pkt 10 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego.

1.

Fonogramem jest pierwsze utrwalenie warstwy dźwiękowej wykonania utworu albo innych

zjawisk akustycznych.

2.

Wideogramem jest pierwsze utrwalenie sekwencji ruchomych obrazów, z dźwiękiem lub

bez, niezależnie od tego, czy stanowi ono utwór audiowizualny.

3.

Domniemywa się, że producentem fonogramu lub wideogramu jest osoba, pod której nazwiskiem

lub firmą (nazwą) fonogram lub wideogram został po raz pierwszy sporządzony.

4.

Bez uszczerbku dla praw twórców lub artystów wykonawców, producentowi fonogramu lub

wideogramu przysługuje wyłączne prawo do rozporządzania i korzystania z fonogramu

lub wideogramu w zakresie

1)

zwielokrotniania określoną techniką;

2)

wprowadzenia do obrotu;

3)

najmu oraz użyczania egzemplarzy;

4)

publicznego udostępniania fonogramu lub wideogramu w taki sposób, aby każdy mógł mieć

do niego dostęp w miejscu i w czasie przez siebie wybranym.

5.

W przypadku nadawania, reemitowania lub odtwarzania wprowadzonego do obrotu fonogramu

lub wideogramu, producentowi przysługuje prawo do stosownego wynagrodzenia.

1.

Prawo, o którym mowa w art. 94 ust. 4 i 5, wygasa z upływem pięćdziesięciu lat następujących

po roku, w którym fonogram lub wideogram został sporządzony.

2.

Jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1, fonogram został opublikowany, prawo, o którym

mowa w art. 94 ust. 4 i 5, wygasa z upływem siedemdziesięciu lat następujących po

roku, w którym fonogram został opublikowany.

3.

Jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1, fonogram nie został opublikowany i jeżeli

w tym okresie został rozpowszechniony w inny sposób, prawo, o którym mowa w art. 94

ust. 4 i 5, wygasa z upływem siedemdziesięciu lat następujących po roku, w którym

fonogram został rozpowszechniony.

4.

Jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1, wideogram został opublikowany lub rozpowszechniony,

prawo, o którym mowa w art. 94 ust. 4 i 5, wygasa z upływem pięćdziesięciu lat następujących

po roku, w którym miało miejsce pierwsze z tych zdarzeń.

1.

Do fonogramów stosuje się odpowiednio przepis art. 21 ust. 1, chyba że nadawanie odbywa

się na podstawie umowy z uprawnionym.

2.

Do fonogramów i wideogramów stosuje się odpowiednio przepisy art. 21

1.

Jeżeli po upływie pięćdziesięciu lat od publikacji fonogramu albo jego rozpowszechnienia

w inny sposób, producent fonogramu nie wprowadza do obrotu wystarczającej liczby egzemplarzy

fonogramu, która, biorąc pod uwagę jego charakter, zaspokajałaby racjonalne potrzeby

odbiorców, lub nie udostępnia go publicznie w taki sposób, aby każdy mógł mieć do

niego dostęp w miejscu i czasie przez siebie wybranym, artysta wykonawca albo jego

spadkobierca może wypowiedzieć umowę, na mocy której prawa do artystycznego wykonania

zostały przeniesione w tym zakresie na producenta fonogramu, albo umowę, na mocy której

producentowi fonogramu udzielona została w tym zakresie licencja wyłączna na korzystanie

z artystycznego wykonania.

2.

Wypowiedzenie umowy, o którym mowa w ust. 1, staje się skuteczne, jeżeli producent

fonogramu w terminie roku od dnia doręczenia mu oświadczenia przez artystę wykonawcę

albo jego spadkobiercę o wypowiedzeniu umowy, nie rozpocznie korzystania z fonogramu

w żaden ze sposobów, o których mowa w ust. 1.

3.

Jeżeli fonogram zawiera utrwalenie wykonań kilku artystów wykonawców, prawo do wypowiedzenia

umowy, o którym mowa w ust. 1, przysługuje każdemu z nich.

4.

W przypadku skutecznego wypowiedzenia umów zawartych w odniesieniu do wszystkich artystycznych

wykonań utrwalonych na fonogramie, prawo producenta tego fonogramu, o którym mowa

w art. 94 ust. 4 i 5, wygasa.

5.

Prawo do wypowiedzenia umowy, o którym mowa w ust. 1, nie podlega zrzeczeniu się ani

zbyciu.

1.

Jeżeli przeniesienie praw do artystycznego wykonania na producenta fonogramu albo

udzielenie mu licencji wyłącznej na korzystanie z artystycznego wykonania nastąpiło

za jednorazowym wynagrodzeniem, artysta wykonawca ma prawo do corocznego dodatkowego

wynagrodzenia od producenta fonogramu za każdy rok następujący po upływie pięćdziesięciu

lat po roku publikacji fonogramu albo jego rozpowszechnienia w inny sposób.

2.

Kwota dodatkowego wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 1, wynosi 20% przychodu producenta

fonogramu uzyskanego w poprzednim roku z tytułu zwielokrotniania, wprowadzania do

obrotu i publicznego udostępniania fonogramu w taki sposób, aby każdy mógł mieć do

niego dostęp w miejscu i czasie przez siebie wybranym.

3.

Prawo do dodatkowego wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 1, nie podlega zrzeczeniu

się ani zbyciu.

4.

Wypłata dodatkowego wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 1, następuje za pośrednictwem

organizacji zbiorowego zarządzania prawami pokrewnymi do artystycznych wykonań, wyznaczonej

na okres nie dłuższy niż pięć lat przez ministra właściwego do spraw kultury i ochrony

dziedzictwa narodowego po przeprowadzeniu konkursu uwzględniającego następujące kryteria

1)

reprezentatywność;

2)

zdolność organizacyjną do realizacji zadania w sposób zapewniający efektywny pobór

wynagrodzeń, o których mowa w ust. 1, i ich wypłaty;

3)

skuteczność i prawidłowość działania;

4)

zasadność planowanych kosztów wypłaty wynagrodzeń, o których mowa w ust. 1, i ich

wysokość.

5.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego ogłasza w Biuletynie

Informacji Publicznej na swojej stronie podmiotowej konkurs, o którym mowa w ust.

4, oraz jego wynik.

6.

Organizacja zbiorowego zarządzania prawami pokrewnymi do artystycznych wykonań biorąca

udział w konkursie, o którym mowa w ust. 4, może złożyć do ministra właściwego do

spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, w terminie 7 dni od dnia ogłoszenia

wyniku tego konkursu, odwołanie od jego wyniku ze względu na naruszenie przepisów

prawa.

7.

Odwołanie, o którym mowa w ust. 6, minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa

narodowego rozpatruje w terminie 14 dni od dnia jego wpływu. W przypadku uwzględnienia

odwołania minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego unieważnia

konkurs, o którym mowa w ust. 4.

8.

Artysta wykonawca lub organizacja zbiorowego zarządzania, o której mowa w ust. 4,

mogą domagać się od producenta fonogramu udzielenia wszelkich informacji oraz udostępnienia

dokumentów niezbędnych do określenia wysokości należnego im dodatkowego wynagrodzenia,

o którym mowa w ust. 1, i jego wypłaty.

9.

Organizacja zbiorowego zarządzania, o której mowa w ust. 4, ma prawo przeznaczyć z

dodatkowego wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 1, nie więcej niż 10% jego wartości

na pokrycie ponoszonych przez nią uzasadnionych i udokumentowanych kosztów dochodzenia

oraz wypłaty tego wynagrodzenia.

10.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, po zasięgnięciu

opinii organizacji zbiorowego zarządzania prawami pokrewnymi do artystycznych wykonań

oraz organizacji producentów fonogramów, określi, w drodze rozporządzenia

1)

sposób pobierania dodatkowego wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 1, dokonywania z

niego potrąceń oraz jego wypłaty, mając na uwadze konieczność zapewnienia, aby pobór

i wypłata tego wynagrodzenia były dokonywane w sposób efektywny i przejrzysty, a potrącenia

były uzasadnione i udokumentowane;

2)

wymagany zakres informacji umieszczanych w ogłoszeniu o konkursie, o którym mowa w

ust. 4, mając na uwadze, że minimalny zakres tych informacji ma obejmować co najmniej

warunki uczestnictwa w konkursie, termin składania ofert i kryteria ich oceny;

3)

zakres dokumentacji konkursowej, mając na uwadze, że zakres tej dokumentacji ma co

najmniej określać warunki uczestnictwa w konkursie, o którym mowa w ust. 4, wymagania,

jakim ma odpowiadać oferta i kryteria oceny ofert;

4)

tryb postępowania konkursowego, mając na uwadze przejrzystość, rzetelność i obiektywność

postępowania konkursowego.

Jeżeli przeniesienie praw do artystycznego wykonania na producenta fonogramu albo

udzielenie mu licencji wyłącznej na korzystanie z artystycznego wykonania nastąpiło

za wynagrodzeniem wypłacanym artyście wykonawcy przez producenta fonogramu okresowo,

od wypłat z tego tytułu nie potrąca się zaliczek lub innych odliczeń określonych w

umowie po upływie pięćdziesięciu lat od publikacji fonogramu albo jego rozpowszechnienia

w inny sposób.

Przepisy ustawy stosuje się do fonogramów i wideogramów

1)

których producent ma na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsce zamieszkania

lub siedzibę, lub

1

których producent ma na terytorium Europejskiego Obszaru Gospodarczego miejsce zamieszkania

lub siedzibę, lub

2)

które są chronione na podstawie umów międzynarodowych, w zakresie, w jakim ich ochrona

wynika z tych umów.

Bez uszczerbku dla praw twórców, artystów wykonawców, producentów fonogramów i wideogramów,

organizacji radiowej lub telewizyjnej przysługuje wyłączne prawo do rozporządzania

i korzystania ze swoich nadań programów w zakresie

1)

utrwalania;

2)

zwielokrotniania określoną techniką;

3)

nadawania przez inną organizację radiową lub telewizyjną;

4)

reemitowania;

5)

wprowadzania do obrotu ich utrwaleń;

6)

odtwarzania w miejscach dostępnych za opłatą wstępu;

7)

udostępniania ich utrwaleń w taki sposób, aby każdy mógł mieć do nich dostęp w miejscu

i w czasie przez siebie wybranym.

Prawo, o którym mowa w art. 97, gaśnie z upływem pięćdziesięciu lat następujących

po roku pierwszego nadania programu.

Przepisy ustawy stosuje się do nadań programów

1)

organizacji radiowej i telewizyjnej, która ma siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej lub

2)

organizacji radiowej i telewizyjnej, która ma siedzibę na terytorium Europejskiego

Obszaru Gospodarczego;

3)

które są chronione na podstawie umów międzynarodowych, w zakresie, w jakim ich ochrona

wynika z tych umów.

Wydawcy, który jako pierwszy w sposób zgodny z prawem opublikował lub w inny sposób

rozpowszechnił utwór, którego czas ochrony już wygasł, a jego egzemplarze nie były

jeszcze publicznie udostępniane, przysługuje wyłączne prawo do rozporządzania tym

utworem i korzystania z niego na wszystkich polach eksploatacji przez okres dwudziestu

pięciu lat od daty pierwszej publikacji lub rozpowszechnienia.

Temu, kto po upływie czasu ochrony prawa autorskiego do utworu przygotował jego wydanie

krytyczne lub naukowe, niebędące utworem, przysługuje wyłączne prawo do rozporządzania

takim wydaniem i korzystania z niego w zakresie, o którym mowa w art. 50 pkt 1 i 2,

przez okres trzydziestu lat od daty publikacji.

Przepisy art. 99

Przy wyznaczaniu czasu ochrony, o którym mowa w art. 99

1.

Przepisy ustawy stosuje się do pierwszych wydań

1)

których wydawca ma na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsce zamieszkania lub

siedzibę lub

2)

których wydawca ma na terytorium Europejskiego Obszaru Gospodarczego miejsce zamieszkania

lub siedzibę, lub

3)

które są chronione na podstawie umów międzynarodowych, w zakresie, w jakim ich ochrona

wynika z tych umów.

2.

Przepisy ustawy stosuje się do wydań naukowych i krytycznych, które

1)

zostały dokonane przez obywatela polskiego albo osobę zamieszkałą na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej lub

2)

zostały ustalone po raz pierwszy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub

3)

zostały opublikowane po raz pierwszy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub

4)

są chronione na podstawie umów międzynarodowych, w zakresie, w jakim ich ochrona wynika

z tych umów.

Do pierwszych wydań oraz wydań naukowych i krytycznych przepisy oddziału 6 w rozdziale

3 stosuje się.

Wykonywanie praw do artystycznych wykonań, fonogramów, wideogramów, nadań programów,

a także pierwszych wydań oraz wydań naukowych i krytycznych, podlega odpowiednio ograniczeniom

wynikającym z przepisów art. 23-35.

Do artystycznych wykonań, fonogramów, wideogramów, nadań programów, pierwszych wydań

oraz wydań naukowych i krytycznych stosuje się odpowiednio przepisy art. 1 ust. 4,

art. 6, art. 6

1.

Na każdym egzemplarzu fonogramu lub wideogramu umieszcza się, poza oznaczeniami dotyczącymi

autorstwa i artystycznego wykonawstwa, tytułami utworów oraz datą sporządzenia, nazwisko

lub firmę (nazwę) producenta oraz, w wypadku utrwalenia nadania, nazwę organizacji

radiowej lub telewizyjnej.

2.

Domniemywa się, że egzemplarze niespełniające wymogów określonych w ust. 1 zostały

sporządzone bezprawnie.

Spory dotyczące praw pokrewnych należą do właściwości sądów okręgowych.

1.

Organizacjami zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi, zwanymi

dalej „organizacjami zbiorowego zarządzania”, w rozumieniu ustawy, są stowarzyszenia

zrzeszające twórców, artystów wykonawców, producentów lub organizacje radiowe i telewizyjne,

których statutowym zadaniem jest zbiorowe zarządzanie i ochrona powierzonych im praw

autorskich lub praw pokrewnych oraz wykonywanie uprawnień wynikających z ustawy.

2.

Do organizacji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy prawa o stowarzyszeniach,

z tym że

1)

członkiem organizacji może być również osoba prawna;

2)

podjęcie przez organizacje działalności określonej w ustawie wymaga zezwolenia ministra

właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego;

3)

nadzór nad organizacjami sprawuje minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa

narodowego;

4)

z wnioskiem o wpis zmian statutu w Krajowym Rejestrze Sądowym organizacja zbiorowego

zarządzania składa odpis decyzji, o której mowa w ust. 6;

5)

sąd rejestrowy doręcza ministrowi właściwemu do spraw kultury i ochrony dziedzictwa

narodowego odpis wniosku o rejestrację zmian statutu organizacji.

2

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego ma prawo wypowiedzieć

się w sprawie wniosku, o którym mowa w ust. 2 pkt 5, w terminie 14 dni od dnia jego

doręczenia, a także przystąpić, za zgodą sądu, do postępowania jako zainteresowany.

3.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego udziela zezwolenia,

o którym mowa w ust. 2 pkt 2, organizacjom dającym rękojmię należytego zarządzania

powierzonymi prawami.

3

Organizacja zbiorowego zarządzania sporządza roczne sprawozdanie ze swojej działalności

nie później niż w terminie 6 miesięcy od dnia bilansowego.

3

Organizacja zbiorowego zarządzania prowadzi księgi rachunkowe i sporządza sprawozdanie

finansowe zgodnie z ustawą z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1047 i 2255 oraz z 2017 r. poz. 61 i 245).

3

Roczne sprawozdanie finansowe organizacji zbiorowego zarządzania podlega badaniu przez

biegłego rewidenta. Wyboru biegłego rewidenta dokonuje organ kontroli wewnętrznej

organizacji.

3

Organizacja zbiorowego zarządzania niezwłocznie przekazuje sprawozdanie, o którym

mowa w ust. 3

3

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego określi, w drodze

rozporządzenia, szczegółowy zakres sprawozdania, o którym mowa w ust. 3

4.

W przypadku stwierdzenia naruszenia zakresu udzielonego zezwolenia, minister właściwy

do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego wzywa organizację do usunięcia naruszenia

w wyznaczonym terminie z zagrożeniem cofnięcia zezwolenia.

5.

Zezwolenie, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, może być cofnięte, jeżeli organizacja

1)

nie wykonuje należycie obowiązków w zakresie zarządzania powierzonymi jej prawami

autorskimi lub pokrewnymi oraz ich ochrony;

2)

narusza przepisy prawa w zakresie udzielonego zezwolenia;

3)

nie wypełnia obowiązku złożenia do zatwierdzenia tabel wynagrodzeń za korzystanie

z utworów lub przedmiotów praw pokrewnych, w przypadkach określonych w art. 21 ust.

1 i 2

6.

Decyzja ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego o udzieleniu

lub o cofnięciu zezwolenia na podjęcie wykonywania przez organizacje zbiorowego zarządzania

uprawnień określonych w ust. 1 podlega ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej

Polskiej „Monitor Polski”.

1.

Domniemywa się, że organizacja zbiorowego zarządzania jest uprawniona do zarządzania

i ochrony w odniesieniu do pól eksploatacji objętych zbiorowym zarządzaniem oraz że

ma legitymację procesową w tym zakresie. Na domniemanie to nie można się powołać,

gdy do tego samego utworu lub artystycznego wykonania rości sobie tytuł więcej niż

jedna organizacja zbiorowego zarządzania.

2.

W zakresie swojej działalności organizacja zbiorowego zarządzania może się domagać

udzielenia informacji oraz udostępnienia dokumentów niezbędnych do określenia wysokości

dochodzonych przez nią wynagrodzeń i opłat.

1.

Organizacja zbiorowego zarządzania jest obowiązana do jednakowego traktowania praw

swoich członków oraz innych podmiotów przez siebie reprezentowanych w zakresie zarządzania

tymi prawami lub dochodzenia ich ochrony.

2.

Organizacja zbiorowego zarządzania nie może, bez ważnych powodów, odmówić zgody na

korzystanie z utworów lub przedmiotów praw pokrewnych w granicach wykonywanego przez

siebie zarządu.

3.

Organizacja zbiorowego zarządzania nie może, bez ważnych powodów, odmówić podjęcia

zarządzania prawem autorskim lub prawem pokrewnym. Zarządzanie to wykonuje zgodnie

ze swoim statutem.

Jeżeli na danym polu eksploatacji działa więcej niż jedna organizacja zbiorowego zarządzania,

organizacją właściwą w rozumieniu ustawy jest organizacja, do której należy twórca

lub uprawniony z tytułu prawa pokrewnego, a gdy twórca lub uprawniony z tytułu prawa

pokrewnego nie należy do żadnej organizacji albo nie ujawnił swojego autorstwa - organizacja

wskazana przez Komisję Prawa Autorskiego, o której mowa w art. 110

1.

Organizacje zbiorowego zarządzania mogą zawierać porozumienia dotyczące udzielania

licencji na korzystanie z utworów lub przedmiotów praw pokrewnych oraz poboru wynagrodzeń

z tytułu tego korzystania na zasadach określonych w tych porozumieniach.

2.

Organizacje zbiorowego zarządzania zawierają porozumienia dotyczące wspólnego poboru

wynagrodzeń za korzystanie z przedmiotów praw pokrewnych na polu eksploatacji odtwarzanie,

na zasadach określonych w tych porozumieniach i zatwierdzonych tabelach wynagrodzeń.

3.

Jeżeli w ciągu 6 miesięcy od daty prawomocnego zatwierdzenia tabel wynagrodzeń w sprawach,

o których mowa w ust. 2, nie zostanie zawarte porozumienie dotyczące poboru wynagrodzeń

za korzystanie z przedmiotów praw pokrewnych, minister właściwy do spraw kultury i

ochrony dziedzictwa narodowego wyznaczy, w drodze decyzji, po zasięgnięciu opinii

organizacji zbiorowego zarządzania prawami pokrewnymi, które w udzielonym im zezwoleniu,

o którym mowa w art. 104 ust. 2 pkt 2, mają wskazane pole eksploatacji odtwarzanie,

stowarzyszeń artystów wykonawców i producentów oraz organizacji zrzeszających podmioty

korzystające z przedmiotów praw pokrewnych na polu eksploatacji odtwarzanie, jedną

organizację zbiorowego zarządzania spośród organizacji reprezentujących uprawnionych

z tytułu praw pokrewnych, do wykonywania wspólnego poboru, o którym mowa w ust. 2,

biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia efektywnego poboru wynagrodzeń i ich wypłaty

uprawnionym oraz ocenę skuteczności i prawidłowości działania organizacji zbiorowego

zarządzania prawami pokrewnymi na polu odtworzeń.

4.

Organizacje zbiorowego zarządzania mogą, w drodze porozumienia, wskazać spośród siebie

jedną organizację upoważnioną do wykonywania czynności, o których mowa w ust. 1, 2

lub 3, bądź wyznaczyć podmiot, który w ich imieniu będzie te czynności wykonywać w

oparciu o udzielone zezwolenia i pełnomocnictwa.

(uchylony)

(uchylony)

Wysokość wynagrodzeń dochodzonych w zakresie zbiorowego zarządzania przez organizacje

zbiorowego zarządzania powinna uwzględniać wysokość wpływów osiąganych z korzystania

z utworów i przedmiotów praw pokrewnych, a także charakter i zakres korzystania z

tych utworów i przedmiotów praw pokrewnych.

1.

Wniosek w sprawie należącej do właściwości Komisji podlega opłacie w wysokości

1)

dziesięciokrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw,

włącznie z wypłatami z zysku, w kwartale poprzedzającym złożenie wniosku, ogłaszanego

przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej

Polskiej „Monitor Polski” - w sprawach, o których mowa w art. 110

2)

trzykrotnego przeciętnego wynagrodzenia, o którym mowa w pkt 1 - w sprawach, o których

mowa w art. 110

3)

przeciętnego wynagrodzenia, o którym mowa w pkt 1 - w sprawach o wykładnię orzeczenia

Komisji wydanego w składzie trzyosobowym;

4)

jednego i 2/3 przeciętnego wynagrodzenia, o którym mowa w pkt 1 - w sprawach o wykładnię

orzeczenia Komisji wydanego w składzie pięcioosobowym.

2.

Opłatę wnosi się wraz z wnioskiem, o którym mowa w ust. 1, na rachunek ministra właściwego

do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego.

3.

Opłaty, o których mowa w ust. 1, stanowią dochód budżetu państwa.

4.

Nie pobiera się opłat od wniosków, o których mowa w art. 110

Obsługę techniczno-organizacyjną Komisji zapewnia urząd obsługujący ministra właściwego

do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego.

1.

Sprawy o zatwierdzanie tabel wynagrodzeń za korzystanie z utworów lub przedmiotów

praw pokrewnych rozpatruje zespół orzekający Komisji w składzie pięcioosobowym.

2.

W terminie 7 dni od dnia otrzymania wniosku w sprawie, o której mowa w ust. 1, przewodniczący

Komisji wyznacza z listy arbitrów Komisji do zespołu orzekającego Komisji dwóch arbitrów

przedstawionych do Komisji przez podmioty wymienione w art. 110

3.

Arbitrzy Komisji wyznaczeni zgodnie z ust. 2, na posiedzeniu zwołanym przez przewodniczącego

Komisji, wybierają przewodniczącego zespołu orzekającego Komisji z listy arbitrów

Komisji, bezwzględną większością głosów w obecności co najmniej trzech arbitrów.

4.

Jeżeli arbitrzy Komisji nie wybiorą przewodniczącego zespołu orzekającego Komisji

w terminie miesiąca od dnia ich wyznaczenia do zespołu orzekającego, zostanie on wyznaczony

przez przewodniczącego Komisji.

1.

Wniosek o zatwierdzenie tabeli wynagrodzeń za korzystanie z utworów lub przedmiotów

praw pokrewnych objętych zbiorowym zarządzaniem składa organizacja zbiorowego zarządzania.

Wniosek o zatwierdzenie wspólnej tabeli może złożyć wspólnie kilka organizacji.

2.

Organizacja zbiorowego zarządzania jest obowiązana do przedłożenia Komisji do zatwierdzenia

tabel wynagrodzeń za korzystanie z utworów lub przedmiotów praw pokrewnych w przypadkach,

o których mowa w art. 21 ust. 1 i 2

3.

Sprawy z wniosków o zatwierdzenie tabel wynagrodzeń na polu eksploatacji odtwarzanie

podlegają wspólnemu rozpoznaniu w ramach jednego postępowania.

4.

We wniosku o zatwierdzenie tabeli wynagrodzeń określa się

1)

pola eksploatacji, których dotyczy tabela wynagrodzeń;

2)

kategorie utworów lub przedmiotów praw pokrewnych, których dotyczy tabela wynagrodzeń;

3)

kategorie podmiotów uprawnionych, na rzecz których wnioskodawca działa;

4)

wysokość stawek wynagrodzenia.

5.

Organizacja zbiorowego zarządzania we wnioskach o zatwierdzenie tabel wynagrodzeń

ma obowiązek przedstawić niższe stawki wynagrodzeń obowiązujące podmioty prowadzące

działalność kulturalną oraz instytucje oświatowe, korzystające z utworów i przedmiotów

praw pokrewnych w zakresie prowadzonej przez nie działalności statutowej, jeżeli to

korzystanie nie łączy się z osiąganiem korzyści majątkowych.

6.

Uczestnikami postępowania w sprawach o zatwierdzenie tabel wynagrodzeń są

1)

wnioskodawca;

2)

inne organizacje zbiorowego zarządzania, które w udzielonym im zezwoleniu, o którym

mowa w art. 104 ust. 2 pkt 2, mają wskazane pola eksploatacji, których dotyczą tabele

wynagrodzeń, jeżeli złożą wniosek o udział w tym postępowaniu, w terminie wyznaczonym,

zgodnie z ust. 8, przez przewodniczącego zespołu orzekającego Komisji;

3)

organizacje zrzeszające podmioty korzystające z utworów lub przedmiotów praw pokrewnych,

których działalność obejmuje pola eksploatacji wynikające z tabel wynagrodzeń, jeżeli

złożą wniosek o udział w tym postępowaniu, w terminie wyznaczonym, zgodnie z ust.

8, przez przewodniczącego zespołu orzekającego Komisji.

7.

Na postanowienie o odmowie dopuszczenia do wzięcia udziału w sprawie przysługuje zażalenie.

8.

Przewodniczący zespołu orzekającego Komisji zamieszcza w co najmniej dwóch drukowanych

dziennikach o zasięgu ogólnopolskim oraz w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie

podmiotowej ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego

ogłoszenie o wszczęciu postępowania w sprawie o zatwierdzenie tabeli wynagrodzeń i

wzywa zainteresowane podmioty, o których mowa w ust. 6 pkt 2 i 3, do wstępowania do

postępowania, wyznaczając termin nie krótszy niż 14 dni i nie dłuższy niż 30 dni od

dnia opublikowania ogłoszenia.

1.

Postępowanie w sprawie o zatwierdzenie tabeli wynagrodzeń przed zespołem orzekającym

Komisji nie może trwać dłużej niż 6 miesięcy, chyba że wszyscy uczestnicy postępowania

wyrażą zgodę na określone przedłużenie tego terminu.

2.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach, za zgodą uczestników postępowania, zespół

orzekający Komisji może przedłużyć termin, o którym mowa w ust. 1, na dalszy czas

oznaczony, niezbędny do wydania orzeczenia w sprawie.

3.

W przypadku niezakończenia postępowania w terminach, o których mowa w ust. 1 i 2,

zespół orzekający Komisji umarza postępowanie.

4.

Zespół orzekający Komisji zatwierdza albo odmawia zatwierdzenia tabeli wynagrodzeń,

w całości albo w części. W zakresie, w którym odmówił jej zatwierdzenia, przedstawia

na piśmie propozycje zmian w przedłożonej do zatwierdzenia tabeli wynagrodzeń, wraz

z ich uzasadnieniem.

5.

Wydając orzeczenie, zespół orzekający Komisji bierze pod uwagę

1)

kryteria określone w art. 110;

2)

kwotę ogólnego obciążenia podmiotów korzystających z utworów lub przedmiotów praw

pokrewnych na rzecz wszystkich organizacji zbiorowego zarządzania z tytułu korzystania

z praw autorskich i praw pokrewnych na danym polu eksploatacji;

3)

zebrany w sprawie materiał dowodowy;

4)

stanowiska uczestników postępowania;

5)

uzasadniony interes społeczny.

6.

Zatwierdzone tabele wynagrodzeń zawierają stawki wynagrodzeń, określone kwotowo lub

procentowo.

7.

Przewodniczący Komisji publikuje zatwierdzone tabele wynagrodzeń w Biuletynie Informacji

Publicznej na stronie podmiotowej ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa

narodowego.

8.

Organizacje zbiorowego zarządzania do dnia 15 lutego każdego roku dokonują waloryzacji

określonych kwotowo stawek wynagrodzeń w oparciu o średnioroczny wskaźnik cen towarów

i usług konsumpcyjnych ogłaszany przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego za ostatni

rok oraz przekazują informację o zwaloryzowanych stawkach wynagrodzeń przewodniczącemu

Komisji. Stawki te są publikowane w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej

ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego.

1.

Uczestnik niezadowolony z orzeczenia Komisji może złożyć, w terminie 14 dni od dnia

doręczenia mu orzeczenia z uzasadnieniem, wniosek o zatwierdzenie albo odmowę zatwierdzenia

tabeli wynagrodzeń, w całości albo w części, przez sąd.

2.

W przypadku złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1, przewodniczący Komisji przekazuje

go w terminie 14 dni wraz z aktami sprawy do sądu oraz publikuje informację o złożeniu

tego wniosku w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej ministra właściwego

do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego.

3.

Jeżeli postępowanie zostało umorzone z przyczyn, o których mowa w art. 110

4.

W razie niezłożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1, orzeczenie Komisji o zatwierdzeniu

tabeli wynagrodzeń staje się prawomocne. W razie złożenia wniosku, o którym mowa w

ust. 1, orzeczenie Komisji o zatwierdzeniu tabeli wynagrodzeń staje się prawomocne

w części co do której nie złożono wniosku. W zakresie, w którym orzeczenie odmawia

zatwierdzenia tabeli wynagrodzeń, prawomocne stają się zawarte w orzeczeniu propozycje

zmian w przedłożonej do zatwierdzenia tabeli, w części co do której nie złożono wniosku,

o którym mowa w ust. 1.

5.

Złożenie wniosku, o którym mowa w ust. 1, powoduje utratę mocy orzeczenia Komisji

w całości albo w części, co do której wniosek został złożony.

W przypadku istotnej zmiany okoliczności stanowiących podstawę orzeczenia w sprawie

zatwierdzenia tabeli wynagrodzeń, każdy z uczestników postępowania, może złożyć do

Komisji wniosek o zmianę zatwierdzonej tabeli wynagrodzeń. Do postępowania w sprawie

zmiany zatwierdzonej tabeli wynagrodzeń stosuje się przepisy dotyczące zatwierdzania

tabel wynagrodzeń.

1.

Stawki określone w zatwierdzonych tabelach wynagrodzeń stosuje się w umowach, których

stroną jest organizacja zbiorowego zarządzania.

2.

Postanowienia umowne określające wynagrodzenie mniej korzystne dla twórców oraz uprawnionych

z tytułu praw pokrewnych, niż wynikałoby to z zatwierdzonych tabel wynagrodzeń, są

nieważne, a ich miejsce zajmują odpowiednie postanowienia tych tabel.

1.

Organizację właściwą w rozumieniu ustawy, w przypadkach, o których mowa w art. 107,

wskazuje zespół orzekający Komisji w składzie dwóch arbitrów Komisji oraz przewodniczącego

zespołu, wyznaczonych z listy arbitrów Komisji przez przewodniczącego Komisji.

2.

Wniosek w sprawie, o której mowa w ust. 1, może złożyć

1)

twórca lub uprawniony z tytułu prawa pokrewnego;

2)

organizacja zbiorowego zarządzania, która na podstawie treści udzielonego jej zezwolenia,

o którym mowa w art. 104 ust. 2 pkt 2, zarządza prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi

do tej samej kategorii utworów lub przedmiotów praw pokrewnych, na polu eksploatacji,

którego dotyczy wniosek;

3)

organizacja zrzeszająca podmioty korzystające z utworów lub przedmiotów praw pokrewnych;

4)

podmiot korzystający z utworów lub przedmiotów praw pokrewnych.

3.

Uczestnikami postępowania, o którym mowa w ust. 1, są

1)

wnioskodawca;

2)

organizacje zbiorowego zarządzania, które na podstawie treści udzielonego im zezwolenia,

o którym mowa w art. 104 ust. 2 pkt 2, zarządzają prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi

do tej samej kategorii utworów lub przedmiotów praw pokrewnych, na polu eksploatacji,

którego dotyczy wniosek;

3)

organizacje zrzeszające podmioty korzystające z utworów lub przedmiotów praw pokrewnych,

których działalność objęta jest zakresem wniosku, jeżeli złożą wniosek o udział w

tym postępowaniu.

4.

Na postanowienie o odmowie dopuszczenia do wzięcia udziału w sprawie przysługuje zażalenie.

5.

Przewodniczący zespołu orzekającego Komisji zamieszcza ogłoszenie o wszczęciu postępowania,

o którym mowa w ust. 1. Do ogłoszenia stosuje się przepis art. 110

6.

Od orzeczenia zespołu orzekającego Komisji wydanego w trybie określonym w ust. 1-4,

w terminie 14 dni od dnia jego doręczenia, przysługuje odwołanie do sądu. W postępowaniu

toczącym się wskutek wniesienia odwołania stosuje się przepisy Kodeksu postępowania cywilnego o apelacji.

1.

Spory dotyczące stosowania zatwierdzonych prawomocnie tabel wynagrodzeń oraz spory

związane z zawarciem umowy, o której mowa w art. 21

2.

Mediacja jest dobrowolna.

3.

Przewodniczący Komisji wyznacza mediatora z listy arbitrów Komisji; jednakże strony

mogą wybrać z tej listy innego mediatora.

4.

Mediator może przedstawiać stronom propozycje ugody. Jeżeli żadna ze stron w terminie

trzech miesięcy od dnia przedłożenia propozycji ugody nie zgłosi sprzeciwu, propozycję

uważa się za przyjętą.

5.

Do postępowania w sprawach, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy

Kodeksu postępowania cywilnego o mediacji.

1.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego powołuje Komisję

Prawa Autorskiego, zwaną dalej „Komisją”.

2.

Do zadań Komisji należy

1)

rozpatrywanie spraw o zatwierdzanie i zmianę zatwierdzonych tabel wynagrodzeń za korzystanie

z utworów lub przedmiotów praw pokrewnych;

2)

rozstrzyganie sporów dotyczących stosowania tabel, o których mowa w pkt 1;

3)

rozstrzyganie sporów związanych z zawarciem umowy, o której mowa w art. 21

4)

wskazywanie organizacji właściwej w rozumieniu ustawy, w przypadku, o którym mowa

w art. 107;

5)

rozpatrywanie spraw o odtworzenie akt oraz uzupełnienie lub sprostowanie orzeczenia

Komisji;

6)

rozpatrywanie spraw o wykładnię orzeczenia Komisji.

3.

Jeżeli przepisy niniejszego rozdziału nie stanowią inaczej, do postępowań przed Komisją

stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania cywilnego o postępowaniu nieprocesowym.

4.

Przepisu art. 49 Kodeksu postępowania cywilnego nie stosuje się.

1.

Sprawy o odtworzenie akt rozpatrują zespoły orzekające Komisji w składzie dwóch arbitrów

Komisji oraz przewodniczącego, wyznaczonych z listy arbitrów Komisji przez przewodniczącego

Komisji.

2.

Do postępowania przed Komisją w sprawie o odtworzenie akt stosuje się przepisy Kodeksu postępowania cywilnego o postępowaniu w razie zaginięcia lub zniszczenia akt.

3.

Sprawy o uzupełnienie, sprostowanie lub wykładnię orzeczenia Komisji rozpatruje zespół

orzekający Komisji w takim samym składzie, który wydał orzeczenie w sprawie.

1.

Sądem właściwym do rozpoznawania spraw, o których mowa w art. 110

2.

Minister Sprawiedliwości wyznaczy, w drodze rozporządzenia, jeden sąd okręgowy właściwy

do rozpoznawania spraw, o których mowa w ust. 1.

3.

Wnioski, o których mowa w art. 110

Sąd, o którym mowa w art. 110

1.

Uczestnikami w sprawie są

1)

wnioskodawca;

2)

podmiot składający wniosek o odmowę zatwierdzenia tabeli wynagrodzeń albo odwołanie,

o którym mowa w art. 110

3)

podmioty uczestniczące w postępowaniu przed Komisją, jeżeli przystąpią do postępowania

przed jego zakończeniem w drugiej instancji.

2.

Na postanowienie o odmowie dopuszczenia do wzięcia udziału w sprawie przysługuje zażalenie.

W sprawach z wniosków, o których mowa w art. 110

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego sprawuje kontrolę

w zakresie produkcji i zwielokrotniania nośników optycznych, w szczególności w celu

zapewnienia ich zgodności z udzielonymi przez uprawnionych, na podstawie niniejszej

ustawy, upoważnieniami.

Przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą w zakresie, o którym mowa w art.

110

1.

Przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą w zakresie, o którym mowa w art.

110

2.

Przedsiębiorca przekazuje ministrowi właściwemu do spraw kultury i ochrony dziedzictwa

narodowego informacje dotyczące

1)

imienia i nazwiska, miejsca zamieszkania i adresu albo nazwy, siedziby i adresu, osób

uprawnionych do jego reprezentowania, a także miejsca wykonywania działalności;

2)

posiadanych urządzeń do produkcji i zwielokrotniania nośników optycznych;

3)

zastosowanych, we wszystkich urządzeniach i ich elementach, podczas procesu produkcji,

kodach identyfikacyjnych.

3.

Przedsiębiorca przekazuje, w terminie do dziesiątego dnia każdego miesiąca, informacje

za okres miesiąca poprzedzającego, dotyczące

1)

zbiorczej wielkości produkcji i jej rodzaju;

2)

wykonywania zamówień poza miejscem prowadzenia działalności;

3)

rozporządzenia urządzeniami do produkcji i zwielokrotniania nośników optycznych.

4.

Pierwsze przekazanie przez przedsiębiorcę informacji, o których mowa w ust. 3, następuje

w terminie do dziesiątego dnia miesiąca następującego po miesiącu przekazania przez

przedsiębiorcę informacji, o których mowa w ust. 1, za okres od dnia rozpoczęcia działalności

gospodarczej w zakresie, o którym mowa w art. 110

5.

Przedsiębiorca niezwłocznie informuje ministra właściwego do spraw kultury i ochrony

dziedzictwa narodowego o wszelkich zmianach informacji, o których mowa w ust. 2.

6.

Informacje są składane na formularzach.

7.

Przedsiębiorca przechowuje dokumentację stanowiącą podstawę sporządzenia informacji,

o których mowa w ust. 2 i 3, przez okres pięciu lat.

1.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego prowadzi rejestr

informacji, o których mowa w art. 110

2.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego udziela każdemu,

kto ma w tym interes prawny, informacji zawartych w rejestrze, gdy zachodzi uzasadnione

podejrzenie naruszenia praw autorskich lub praw pokrewnych, w zakresie niezbędnym

do dochodzenia ich ochrony.

3.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego określa, w drodze

rozporządzenia

1)

sposób prowadzenia rejestru informacji, tryb przekazywania informacji przez przedsiębiorcę

oraz wzory formularzy,

2)

rodzaje kodów identyfikacyjnych zgodnych ze standardami międzynarodowymi w tym zakresie,

uwzględniając konieczność zapewnienia przejrzystości zapisu informacji znajdujących

się w rejestrze oraz nieobciążanie przedsiębiorcy nadmiernymi utrudnieniami w zakresie

prowadzonej działalności.

1.

W ramach sprawowanej kontroli minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa

narodowego może, w każdym czasie, z uwzględnieniem przepisów o swobodzie działalności

gospodarczej, zarządzić przeprowadzenie kontroli działalności przedsiębiorcy w zakresie

zgodności ze stanem faktycznym informacji, o których mowa w art. 110

2.

Kontrolę przeprowadza kontroler na podstawie pisemnego, imiennego upoważnienia zawierającego

wskazanie przedsiębiorcy, przedmiotu, zakresu i terminu rozpoczęcia i zakończenia

kontroli oraz dowodu tożsamości.

3.

Przedsiębiorca udostępnia na żądanie kontrolera wszystkie dokumenty i materiały niezbędne

do przeprowadzenia kontroli.

4.

Kontroler ma prawo do

1)

wstępu na teren nieruchomości, do obiektu, lokalu lub ich części należących do przedsiębiorcy

prowadzącego działalność gospodarczą w zakresie, o którym mowa w art. 110

2)

wglądu do dokumentów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej będącej przedmiotem

kontroli, z zachowaniem przepisów o ochronie tajemnic ustawowo chronionych;

3)

żądania od pracowników ustnych i pisemnych wyjaśnień;

4)

zabezpieczania dowodów.

1.

Komisja składa się z trzydziestu arbitrów powoływanych spośród kandydatów, o których

mowa w ust. 3.

2.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego ogłasza w co najmniej

dwóch drukowanych dziennikach o zasięgu ogólnopolskim oraz w Biuletynie Informacji

Publicznej na swojej stronie podmiotowej, nie później niż na 60 dni przed upływem

kadencji Komisji, informację o rozpoczęciu procedury powoływania arbitrów Komisji

i wyznacza termin do przedstawiania kandydatów, nie krótszy niż 30 dni od dnia publikacji

ogłoszenia.

3.

Kandydatów na arbitrów Komisji przedstawiają

1)

organizacje zbiorowego zarządzania;

2)

stowarzyszenia twórców, artystów wykonawców i producentów;

3)

organizacje zrzeszające podmioty korzystające z utworów lub przedmiotów praw pokrewnych;

4)

organizacje radiowe i telewizyjne.

4.

Kandydaci na arbitrów Komisji powinni posiadać odpowiednią wiedzę oraz niezbędne doświadczenie

zawodowe z zakresu prawa autorskiego i praw pokrewnych.

5.

Arbitrem Komisji nie może być osoba

1)

pełniąca funkcję w organie podmiotu, o którym mowa w ust. 3, niezależnie od tego,

czy podmiot ten przedstawił kandydaturę arbitra;

2)

skazana prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne lub przestępstwo umyślne skarbowe

lub w stosunku do której orzeczono zakaz zajmowania określonego stanowiska, wykonywania

określonego zawodu lub prowadzenia określonej działalności gospodarczej.

6.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego powołuje do Komisji

piętnastu arbitrów spośród kandydatów przedstawionych przez podmioty wymienione w

ust. 3 pkt 1 i 2 oraz piętnastu arbitrów przedstawionych przez podmioty wymienione

w ust. 3 pkt 3 i 4.

7.

Arbiter Komisji w wykonywaniu swojej funkcji jest niezależny.

8.

Kadencja Komisji trwa 3 lata.

9.

Arbiter Komisji nie może bez ważnych powodów odmówić pełnienia funkcji członka zespołu

orzekającego Komisji oraz przewodniczącego lub zastępcy przewodniczącego Komisji.

1.

Wyniki przeprowadzonej kontroli kontroler przedstawia w protokole kontroli.

2.

Protokół kontroli sporządza się w dwóch egzemplarzach; jeden egzemplarz otrzymuje

przedsiębiorca.

3.

Protokół kontroli podpisują kontroler i przedsiębiorca.

4.

W przypadku odmowy albo niemożliwości podpisania protokołu kontroli przez przedsiębiorcę

protokół podpisuje tylko kontroler, dokonując w protokole stosownej adnotacji o tej

odmowie albo o przyczynach uniemożliwiających podpisanie protokołu kontroli.

1.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego sporządza w terminie

30 dni od dnia podpisania protokołu kontroli wystąpienie pokontrolne, które niezwłocznie

przekazuje przedsiębiorcy.

2.

Przedsiębiorca, w terminie czternastu dni od dnia otrzymania wystąpienia pokontrolnego,

może zgłosić na piśmie zastrzeżenia do ustaleń i wniosków zawartych w wystąpieniu

pokontrolnym.

1.

Przed upływem terminu określonego w art. 110

2.

Arbitra Komisji odwołuje minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa

narodowego w przypadku

1)

zrzeczenia się pełnienia funkcji arbitra Komisji;

2)

skazania prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne lub przestępstwo umyślne skarbowe

lub orzeczenia zakazu zajmowania określonego stanowiska, wykonywania określonego zawodu

lub prowadzenia określonej działalności gospodarczej;

3)

choroby uniemożliwiającej pełnienie funkcji arbitra Komisji, trwającej dłużej niż

6 miesięcy;

4)

objęcia funkcji w organie podmiotu, o którym mowa w art. 110

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw kultury i ochrony

dziedzictwa narodowego powołuje nowego arbitra Komisji, na zasadach określonych w

art. 110

4.

W przypadku gdy arbiter Komisji, o którym mowa w ust. 1, był członkiem zespołu orzekającego

Komisji lub gdy arbiter będący członkiem zespołu orzekającego został wybrany na przewodniczącego

lub zastępcę przewodniczącego Komisji, nowy członek zespołu orzekającego jest wybierany

zgodnie z zasadami określonymi dla tego postępowania w terminie 7 dni.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego ogłasza w swoim

dzienniku urzędowym oraz w Biuletynie Informacji Publicznej na swojej stronie podmiotowej

nazwiska arbitrów wchodzących w skład Komisji oraz informacje o wygaśnięciu mandatu

arbitra Komisji i powołaniu nowego arbitra Komisji.

1.

Pierwsze posiedzenie Komisji odbywa się w terminie 14 dni od dnia jej powołania.

2.

Pierwsze posiedzenie Komisji zwołuje i prowadzi minister właściwy do spraw kultury

i ochrony dziedzictwa narodowego. Na posiedzeniu tym arbitrzy Komisji dokonują wyboru

przewodniczącego Komisji.

3.

Wybór przewodniczącego Komisji jest dokonywany większością 2/3 głosów w obecności

co najmniej 20 arbitrów Komisji.

4.

W przypadku niedokonania wyboru przewodniczącego na pierwszym posiedzeniu Komisji,

przewodniczącego powołuje minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa

narodowego w terminie 14 dni od dnia zakończenia posiedzenia Komisji.

5.

Zastępca przewodniczącego Komisji jest wybierany, powoływany i odwoływany na wniosek

przewodniczącego Komisji, który wskazuje kandydata na to stanowisko, na zasadach określonych

w ust. 3.

6.

Wniosek o odwołanie arbitra Komisji z funkcji przewodniczącego Komisji, ze wskazaniem

kandydatów na to stanowisko, może złożyć co najmniej dziesięciu arbitrów.

7.

Przewodniczący Komisji, w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, o którym mowa

w ust. 6, zwołuje posiedzenie Komisji, na którym wniosek poddaje się pod głosowanie

według zasad określonych w ust. 3.

8.

Przewodniczący Komisji oraz jego zastępca nie mogą być członkami zespołów orzekających

Komisji.

9.

Przewodniczący Komisji wykonuje czynności określone w art. 130 § 1-4 i art. 130 oraz przekazuje sprawy do rozpoznania przez właściwy zespół orzekający Komisji.

1.

Posiedzenia zespołów orzekających Komisji odbywają się w obecności co najmniej 2/3

składu trzyosobowego zespołu orzekającego i 3/5 składu pięcioosobowego zespołu orzekającego.

2.

Orzeczenia zespołu orzekającego Komisji zapadają większością głosów składu zespołu

orzekającego.

3.

Orzeczenia kończące postępowanie zapadają w obecności całego składu zespołu orzekającego

Komisji.

4.

Orzeczenia kończące postępowanie doręcza się z urzędu uczestnikom wraz z uzasadnieniem.

5.

Przewodniczący Komisji publikuje wszystkie orzeczenia zespołów orzekających Komisji

w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej ministra właściwego do spraw

kultury i ochrony dziedzictwa narodowego.

Przewodniczącemu Komisji i jego zastępcy przysługuje wynagrodzenie miesięczne w wysokości

dwukrotności przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw, włącznie

z wypłatami z zysku, za poprzedni kwartał, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu

Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, wypłacane

z budżetu państwa, z części będącej w dyspozycji ministra właściwego do spraw kultury

i ochrony dziedzictwa narodowego.

1.

Członkom zespołów orzekających Komisji przysługuje wynagrodzenie

1)

za udział w orzekaniu w sprawach, o których mowa w art. 110

2)

za udział w postępowaniu mediacyjnym w sprawach, o których mowa w art. 110

3)

za udział w orzekaniu w sprawach, o których mowa w art. 110

4)

za udział w orzekaniu w sprawach, o których mowa w art. 110

- wypłacane po wydaniu orzeczenia kończącego postępowanie przed Komisją lub po przeprowadzeniu

postępowania mediacyjnego.

2.

Wynagrodzenie, o którym mowa w ust. 1, jest wypłacane z budżetu państwa, z części

będącej w dyspozycji ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego.

3.

W przypadku, o którym mowa w art. 110

1.

Kto przywłaszcza sobie autorstwo albo wprowadza w błąd co do autorstwa całości lub

części cudzego utworu albo artystycznego wykonania,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 3.

2.

Tej samej karze podlega, kto rozpowszechnia bez podania nazwiska lub pseudonimu twórcy

cudzy utwór w wersji oryginalnej albo w postaci opracowania, artystyczne wykonanie

albo publicznie zniekształca taki utwór, artystyczne wykonanie, fonogram, wideogram

lub nadanie.

3.

Kto w celu osiągnięcia korzyści majątkowej w inny sposób niż określony w ust. 1 lub

2 narusza cudze prawa autorskie lub prawa pokrewne określone w art. 16, art. 17, art.

18, art. 19 ust. 1, art. 19

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.

1.

Kto bez uprawnienia albo wbrew jego warunkom rozpowszechnia cudzy utwór w wersji oryginalnej

albo w postaci opracowania, artystyczne wykonanie, fonogram, wideogram lub nadanie,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

2.

Jeżeli sprawca dopuszcza się czynu określonego w ust. 1 w celu osiągnięcia korzyści

majątkowej,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

3.

Jeżeli sprawca uczynił sobie z popełniania przestępstwa określonego w ust. 1 stałe

źródło dochodu albo działalność przestępną, określoną w ust. 1, organizuje lub nią

kieruje,

podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 5.

4.

Jeżeli sprawca czynu określonego w ust. 1 działa nieumyślnie,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.

1.

Kto bez uprawnienia albo wbrew jego warunkom w celu rozpowszechnienia utrwala lub

zwielokrotnia cudzy utwór w wersji oryginalnej lub w postaci opracowania, artystyczne

wykonanie, fonogram, wideogram lub nadanie,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

2.

Jeżeli sprawca uczynił sobie z popełniania przestępstwa określonego w ust. 1 stałe

źródło dochodu albo działalność przestępną, określoną w ust. 1, organizuje lub nią

kieruje,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

1.

Kto w celu osiągnięcia korzyści majątkowej przedmiot będący nośnikiem utworu, artystycznego

wykonania, fonogramu, wideogramu rozpowszechnianego lub zwielokrotnionego bez uprawnienia

albo wbrew jego warunkom nabywa lub pomaga w jego zbyciu albo przedmiot ten przyjmuje

lub pomaga w jego ukryciu,

podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

2.

Jeżeli sprawca uczynił sobie z popełniania przestępstwa określonego w ust. 1 stałe

źródło dochodu albo działalność przestępną, określoną w ust. 1, organizuje lub nią

kieruje,

podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 5.

3.

Jeżeli na podstawie towarzyszących okoliczności sprawca przestępstwa określonego w

ust. 1 lub 2 powinien i może przypuszczać, że przedmiot został uzyskany za pomocą

czynu zabronionego,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

1.

Kto wytwarza urządzenia lub ich komponenty przeznaczone do niedozwolonego usuwania

lub obchodzenia skutecznych technicznych zabezpieczeń przed odtwarzaniem, przegrywaniem

lub zwielokrotnianiem utworów lub przedmiotów praw pokrewnych albo dokonuje obrotu

takimi urządzeniami lub ich komponentami, albo reklamuje je w celu sprzedaży lub najmu,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 3.

2.

Kto posiada, przechowuje lub wykorzystuje urządzenia lub ich komponenty, o których

mowa w ust. 1,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.

Kto uniemożliwia lub utrudnia wykonywanie prawa do kontroli korzystania z utworu,

artystycznego wykonania, fonogramu lub wideogramu albo odmawia udzielenia informacji

przewidzianych w art. 47,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.

(uchylony).

1.

W wypadku skazania za czyn określony w art. 115, 116, 117, 118 lub 118

2.

W wypadku skazania za czyn określony w art. 115, 116, 117 lub 118, sąd może orzec

przepadek przedmiotów służących do popełnienia przestępstwa, chociażby nie były własnością

sprawcy.

Ściganie przestępstw określonych w art. 116 ust. 1, 2 i 4, art. 117 ust. 1, art. 118

ust. 1, art. 118

W sprawach o przestępstwa określone w art. 115-119 pokrzywdzonym jest również właściwa

organizacja zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi.

Minister Sprawiedliwości, w drodze rozporządzenia, może wyznaczyć sądy rejonowe właściwe

do rozpoznawania spraw o przestępstwa, o których mowa w art. 115-119 - na obszarze

właściwości danego sądu okręgowego.

1.

Przepisy ustawy stosuje się do utworów

1)

ustalonych po raz pierwszy po jej wejściu w życie;

2)

do których prawa autorskie według przepisów dotychczasowych nie wygasły;

3)

do których prawa autorskie według przepisów dotychczasowych wygasły, a które według

niniejszej ustawy korzystają nadal z ochrony, z wyłączeniem okresu między wygaśnięciem

ochrony według ustawy dotychczasowej i wejściem w życie niniejszej ustawy. Ustawa

nie narusza własności egzemplarzy utworów rozpowszechnionych przed dniem jej wejścia

w życie.

2.

Przepis ust. 1 pkt 3 stosuje się do utworów obywateli obcych stale zamieszkałych za

granicą, pod warunkiem wzajemności.

3.

(uchylony)

4.

Postanowienia umów, zawartych przed dniem wejścia w życie ustawy, sprzeczne z przepisami

art. 75 ust. 2 i 3 są nieważne.

1.

Przepisy ustawy stosuje się do artystycznych wykonań

1)

ustalonych po raz pierwszy po jej wejściu w życie;

2)

w zakresie korzystania z nich po jej wejściu w życie, jeżeli według przepisów niniejszej

ustawy korzystają nadal z ochrony.

2.

Ustawa nie narusza własności egzemplarzy, na których utrwalono artystyczne wykonanie

przed dniem jej wejścia w życie.

1.

Przepisy ustawy stosuje się do

1)

fonogramów i wideogramów, które zostały sporządzone po jej wejściu w życie;

2)

programów radiowych i telewizyjnych, które zostały nadane po jej wejściu w życie;

3)

fonogramów i wideogramów oraz programów radiowych i telewizyjnych, które według niniejszej

ustawy korzystają nadal z ochrony.

2.

Zasady, o której mowa w ust. 1 pkt 3, nie stosuje się do korzystania przez szkoły

w celach dydaktycznych ze sporządzonych przed dniem wejścia w życie ustawy nadań,

fonogramów i wideogramów niebędących filmami fabularnymi oraz spektaklami teatralnymi,

a także do korzystania z utrwalonych na fonogramach i wideogramach artystycznych wykonań.

1.

Jeżeli rozpoczęte przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy korzystanie z utworu,

artystycznego wykonania, fonogramu, wideogramu lub programu radiowego albo telewizyjnego

było według przepisów dotychczasowych dozwolone, natomiast po tej dacie wymaga zezwolenia,

to może być ono dokończone, pod warunkiem że uprawniony otrzymał stosowne wynagrodzenie.

2.

Z zastrzeżeniem ust. 3, dokonane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy czynności

prawne odnoszące się do prawa autorskiego są skuteczne i podlegają ocenie według przepisów

prawa dotychczasowego; odnosi się to również do zdarzeń innych niż czynności prawne.

3.

Ustawę stosuje się do umów długoterminowych, które zawarte zostały przed dniem jej

wejścia w życie, w odniesieniu do okresu następującego po tej dacie oraz do zobowiązań,

które powstały przed dniem wejścia w życie ustawy, w odniesieniu do skutków prawnych

zdarzeń następujących po tej dacie, niezwiązanych z istotą zobowiązania.

4.

Umowy zawarte przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy nie obejmują praw pokrewnych,

chyba że strony postanowiły inaczej.

Prezes Rady Ministrów, na wniosek ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa

narodowego, w drodze zarządzenia, utworzy zespół do spraw przeciwdziałania naruszeniom

prawa autorskiego i praw pokrewnych oraz określi jego skład, zadania i tryb działania.

Traci moc ustawa z dnia 10 lipca 1952 r. o prawie autorskim

(Dz. U. poz. 234, z 1975 r. poz. 184 oraz z 1989 r. poz. 192).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia

Do dnia 31 sierpnia 2019 r. szkolne punkty konsultacyjne oraz szkoły i zespoły szkół,

o których mowa w art. 8 ust. 5 pkt 1 lit. a oraz pkt 2 lit. c ustawy - Prawo oświatowe,

umożliwiają uczniom uczęszczającym do szkół działających w systemach oświaty innych

krajów uzupełnianie wykształcenia także w zakresie dotychczasowego gimnazjum, zgodnie

z ramami programowymi kształcenia uzupełniającego i planami nauczania dla szkolnych

punktów konsultacyjnych.

Przepisy

1)

art. 17 ust. 1 pkt 45 ustawy zmienianej w art. 16,

2)

art. 6 ust. 1 pkt 13 ustawy zmienianej w art. 18,

3)

art. 42 ust. 2a i ust. 7 pkt 3 ustawy zmienianej w art. 20,

4)

art. 7 ust. 2 pkt 5 lit. b ustawy zmienianej w art. 47,

5)

art. 33a ust. 2 pkt 3 lit. a ustawy zmienianej w art. 51,

6)

art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a i pkt 26 lit. a ustawy zmienianej w art. 59,

7)

art. 105 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 60,

8)

art. 12 ust. 3, art. 46 ust. 1a ustawy zmienianej w art. 63,

9)

art. 5 ust. 2 pkt 1 ustawy zmienianej w art. 68,

10)

art. 1 ust. 3 ustawy zmienianej w art. 72,

11)

art. 3 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy zmienianej w art. 74,

12)

art. 2 pkt 13 ustawy zmienianej w art. 76,

13)

art. 31a ust. 1 pkt 3 i art. 31b ust. 2 pkt 4 ustawy zmienianej w art. 78,

14)

art. 11a ust. 1 i art. 223 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 82,

15)

art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy zmienianej w art. 90,

16)

art. 7 ust. 1a pkt 3 ustawy zmienianej w art. 101,

17)

art. 2 pkt 17 ustawy zmienianej w art. 113,

18)

art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy zmienianej w art. 114

- stosuje się również do odpowiednich szkół, o których mowa w art. 2 ustawy zmienianej

w art. 15, w brzmieniu dotychczasowym, do czasu zakończenia kształcenia w tych szkołach.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września 2017 r., z wyjątkiem

1)

art. 1, art. 116-219, art. 314, art. 326-336, art. 347, art. 348, art. 358 i art.

359, które wchodzą w życie po upływie 3 dni od dnia ogłoszenia;

2)

art. 4 pkt 9, 12, 14 lit. a, art. 15 pkt 26, pkt 29 lit. a w zakresie art. 22 ust.

1 pkt 3a, pkt 48, 49, pkt 54 w zakresie art. 36a ust. 14 i pkt 114 w zakresie art.

71d, art. 66 pkt 1, art. 80, art. 111 pkt 2, art. 113 pkt 2, art. 115, art. 220-223,

art. 225-313, art. 315-325, art. 349-357 i art. 360-368, które wchodzą w życie po

upływie 14 dni od dnia ogłoszenia;

3)

art. 15 pkt 118 lit. f i h oraz pkt 123 lit. m, które wchodzą w życie z dniem 1 lutego

2017 r.;

4)

art. 15 pkt 31, pkt 32 w zakresie art. 22ac ust. 1, art. 22ae ust. 2, art. 22ak ust.

1 i art. 85b ust. 2 i 5, pkt 33-43, pkt 44 w zakresie art. 22ar i art. 22at ust. 1

pkt 1, pkt 46, 47 i 120, art. 105 i art. 337-346, które wchodzą w życie z dniem 15

lutego 2017 r.;

5)

art. 4 pkt 5, 10 i 11, które wchodzą w życie z dniem 1 marca 2017 r.;

6)

art. 224, który wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 2017 r.;

7)

art. 66 pkt 3, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2022 r.