Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 5 kwietnia 2017 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego

Ustawa określa

1)

zasady nawiązywania stosunku służbowego,

2)

przebieg służby,

3)

korpusy i stopnie służbowe,

4)

obowiązki i prawa,

5)

uposażenie i inne świadczenia pieniężne,

6)

odpowiedzialność dyscyplinarną

- funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego.

Ilekroć w ustawie jest mowa o

1)

„SKW” - należy przez to rozumieć Służbę Kontrwywiadu Wojskowego;

2)

„SWW” - należy przez to rozumieć Służbę Wywiadu Wojskowego.

Funkcjonariuszem SKW albo SWW może być osoba

1

posiadająca obywatelstwo polskie;

2)

korzystająca z pełni praw publicznych;

3)

wykazująca nieskazitelną postawę moralną, obywatelską i patriotyczną;

4)

dająca rękojmię zachowania tajemnicy stosownie do wymogów określonych w przepisach

o ochronie informacji niejawnych;

5

posiadająca co najmniej średnie wykształcenie i określone kwalifikacje zawodowe oraz

zdolność fizyczną i psychiczną do pełnienia służby.

5

posiadająca co najmniej wykształcenie średnie lub średnie branżowe i określone kwalifikacje

zawodowe oraz zdolność fizyczną i psychiczną do pełnienia służby.

1.

Ustala się następujące kategorie zdolności do służby w SKW i SWW

1)

Z/SKW - zdolny do służby w SKW;

2)

Z/SWW - zdolny do służby w SWW;

3)

N/SKW - trwale albo czasowo niezdolny do służby w SKW;

4)

N/SWW - trwale albo czasowo niezdolny do służby w SWW.

2.

Zdolność fizyczną i psychiczną kandydatów do służby w SKW i SWW ustala wojskowa komisja

lekarska, zwana dalej „komisją lekarską”.

2a.

Komisja lekarska jest również właściwa w sprawach

1)

uznania funkcjonariusza, funkcjonariusza zwolnionego ze służby, emeryta i rencisty

policyjnego za inwalidę oraz uznania go za niezdolnego do samodzielnej egzystencji,

a także związku śmierci funkcjonariusza, funkcjonariusza zwolnionego ze służby, emeryta

i rencisty policyjnego ze służbą;

2)

kontroli prawidłowości orzekania o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby

lub prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego.

2b.

Komisja lekarska może skierować funkcjonariusza na badanie specjalistyczne, psychologiczne

oraz zlecić wykonanie badań dodatkowych w wyznaczonym terminie.

2c.

W przypadku gdy przeprowadzone badania i zgromadzona dokumentacja nie pozwalają na

wydanie orzeczenia, a z aktualnej wiedzy medycznej wynika, że do wydania orzeczenia

niezbędna jest obserwacja w podmiocie leczniczym, komisja lekarska może skierować

funkcjonariusza na taką obserwację. Obserwacja w podmiocie leczniczym może nastąpić

po wyrażeniu zgody przez funkcjonariusza.

3.

Orzeczenie o zaliczeniu danej osoby do jednej z kategorii, o których mowa w ust. 1,

właściwa komisja lekarska wydaje na podstawie badania lekarskiego fizycznej i psychicznej

zdolności tej osoby do służby, a w razie potrzeby - również obserwacji w podmiocie

leczniczym.

3a.

Od orzeczenia komisji lekarskiej przysługuje odwołanie do komisji lekarskiej wyższego

stopnia w terminie 14 dni od dnia doręczenia orzeczenia.

3b.

W przypadku orzeczenia niezdolności do służby komisja lekarska orzeka również o grupie

inwalidzkiej w rozumieniu przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji,

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego,

Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej,

Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin.

3c.

Kontrola prawidłowości orzekania o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby

polega na sprawdzeniu prawidłowości ustalenia okresu zwolnienia od zajęć służbowych

z powodu przebywania na zwolnieniu lekarskim.

3d.

W przypadku ustalenia wcześniejszej daty ustania przyczyny będącej podstawą zwolnienia

od zajęć służbowych niż orzeczona w zaświadczeniu lekarskim zaświadczenie to traci

ważność za okres od tej daty, jednak nie wcześniej niż od dnia badania lekarskiego

przeprowadzonego przez komisję lekarską.

3e.

W przypadku gdy funkcjonariusz nie poddaje się badaniom lekarskim lub uniemożliwia

ich przeprowadzenie lub nie dostarcza wyników badań lekarskich mimo wezwania komisji

lekarskiej, zaświadczenie lekarskie traci ważność od dnia następującego po terminie

wskazanym w wezwaniu.

3f.

W przypadkach, o których mowa w ust. 3d i 3e, komisja lekarska orzeka o zdolności

funkcjonariusza do służby i informuje o tym lekarza wystawiającego zaświadczenie lekarskie.

3g.

Kontrola prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego polega na ustaleniu, czy

funkcjonariusz w okresie orzeczonego zwolnienia od zajęć służbowych, w tym w razie

konieczności osobistego sprawowania opieki nad dzieckiem lub innym chorym członkiem

rodziny lub zwolnienia w wyniku decyzji wydanej przez właściwy organ albo uprawniony

podmiot na podstawie przepisów o zwalczaniu chorób zakaźnych albo o zwalczaniu gruźlicy,

nie wykonuje pracy zarobkowej lub nie wykorzystuje zwolnienia lekarskiego w inny sposób

niezgodny z jego celem.

3h.

W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego komisja

lekarska niezwłocznie zawiadamia przełożonego funkcjonariusza o dokonanym ustaleniu.

4.

Do komisji lekarskiej kierują z urzędu lub na wniosek zainteresowanego

1)

Szef SKW albo Szef SWW - kandydatów do służby odpowiednio w SKW albo SWW;

2)

Szef SKW albo Szef SWW - podległych sobie funkcjonariuszy;

3)

sąd, prokurator albo inny organ, przed którym toczy się postępowanie w sprawach o

przestępstwo lub wykroczenie, jeżeli orzeczenie komisji lekarskiej jest niezbędne

w postępowaniu karnym lub w postępowaniu w sprawach o wykroczenie;

4)

Minister Obrony Narodowej - wszystkich funkcjonariuszy.

5.

Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z ministrami właściwymi do spraw wewnętrznych,

zabezpieczenia społecznego i zdrowia, określi, w drodze rozporządzenia

1)

właściwość i tryb postępowania komisji lekarskich w sprawach, o których mowa w ust.

2, 2a i 4;

2)

wykaz chorób i ułomności uwzględniany przy orzekaniu o zdolności do służby w SKW i

SWW;

3)

tryb kierowania do komisji lekarskich;

4)

szczegółowe warunki orzekania w sprawach, o których mowa w ust. 2, 2a i 4;

5)

właściwość organów i tryb uchylania orzeczeń w ramach nadzoru.

6.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 5, należy w szczególności uwzględnić niezbędną

dokumentację medyczną i inne dokumenty mogące stanowić podstawę orzeczenia, niezbędne

elementy orzeczeń i wzory orzeczeń, możliwość składania sprzeciwów przez członków

komisji lekarskich, a także zatwierdzania orzeczeń przez komisje lekarskie wyższego

szczebla.

1.

Przyjęcie kandydata do służby w SKW albo SWW następuje po przeprowadzeniu postępowania

kwalifikacyjnego, na które składają się

1)

przyjęcie podania o przyjęcie do służby, kwestionariusza osobowego, a także dokumentów

stwierdzających wymagane wykształcenie i kwalifikacje zawodowe oraz zawierających

dane o uprzednim zatrudnieniu;

2)

przeprowadzenie rozmowy kwalifikacyjnej;

3)

postępowanie sprawdzające, określone w przepisach o ochronie informacji niejawnych;

4)

ustalenie zdolności fizycznej i psychicznej do służby w SKW lub SWW.

2.

W stosunku do kandydata ubiegającego się o przyjęcie do służby w SKW albo SWW na stanowisko

wymagające szczególnych umiejętności lub predyspozycji, postępowanie kwalifikacyjne

może być rozszerzone o czynności mające na celu sprawdzenie przydatności kandydata

do służby na takim stanowisku, w tym o przeprowadzenie badania psychofizjologicznego.

3.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla SKW i SWW,

szczegółowe zasady i tryb przeprowadzania postępowania kwalifikacyjnego wobec kandydatów

do służby oraz wzór kwestionariusza osobowego, uwzględniając potrzebę uzyskania takich

informacji o kandydacie, które są niezbędne do podjęcia decyzji o przyjęciu do służby

w SKW lub SWW.

1.

Przed podjęciem służby funkcjonariusz SKW albo SWW składa przysięgę według następującej

roty

„

Ja, Obywatel Rzeczypospolitej Polskiej, świadom podejmowanych obowiązków funkcjonariusza

Służby Kontrwywiadu Wojskowego (Służby Wywiadu Wojskowego), przysięgam: służyć wiernie

Rzeczypospolitej Polskiej i stać na straży Konstytucji. Przysięgam sumiennie i bezstronnie wykonywać obowiązki funkcjonariusza, w potrzebie

z narażeniem życia, a także strzec honoru, godności i dobrego imienia Służby.

”

.

Przysięga może być złożona z dodaniem zdania „Tak mi dopomóż Bóg”.

2.

Minister Obrony Narodowej określa, w drodze zarządzenia, szczegółowy ceremoniał składania

przysięgi, o której mowa w ust. 1.

1.

Zaświadczenie potwierdzające ukończenie z wynikiem pozytywnym szkoleń w dziedzinie

bezpieczeństwa i higieny służby wydane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy

w celu dopuszczenia funkcjonariusza do wykonywania czynności na zajmowanym stanowisku

służbowym zachowuje swoją ważność na okres, na jaki zostało wydane.

2.

Do czasu upływu ważności zaświadczenia, o którym mowa w ust. 1, funkcjonariusz je

posiadający spełnia wymogi dotyczące ukończenia odpowiedniego szkolenia w dziedzinie

bezpieczeństwa i higieny służby.

1.

Stosunek służbowy funkcjonariusza SKW albo SWW, zwanego dalej „funkcjonariuszem”,

powstaje w drodze mianowania na podstawie dobrowolnego zgłoszenia się do służby.

2.

Początek służby funkcjonariusza liczy się od dnia określonego w rozkazie personalnym

o przyjęciu do służby i mianowaniu na stanowisko służbowe w SKW albo SWW.

3.

Mianowanie może nastąpić po odbyciu zasadniczej służby wojskowej albo po przeniesieniu

do rezerwy.

4.

Warunku określonego w ust. 3 nie stosuje się do kobiet. Od warunku tego można odstąpić

również w stosunku do absolwentów szkół wyższych.

1.

Do spraw wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje

się przepisy tej ustawy.

1.

Osobę przyjętą do służby w SKW albo SWW mianuje się funkcjonariuszem w służbie przygotowawczej

na okres 3 lat.

2.

Po upływie okresu służby przygotowawczej i uzyskaniu pozytywnej oceny ogólnej w opinii

służbowej funkcjonariusz zostaje mianowany na stałe.

3.

W przypadkach uzasadnionych szczególnymi kwalifikacjami funkcjonariusza Szef SKW i

Szef SWW, każdy w zakresie swojego działania, może skrócić okres jego służby przygotowawczej

albo zwolnić funkcjonariusza od odbywania tej służby.

4.

W razie przerwy w wykonywaniu przez funkcjonariusza obowiązków służbowych trwającej

dłużej niż 3 miesiące Szef SKW albo Szef SWW może przedłużyć okres jego służby przygotowawczej.

Ustawa wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia.

1.

Szef SKW i Szef SWW, każdy w zakresie swojego działania, jest właściwy do przyjmowania

do służby, mianowania funkcjonariuszy na stanowiska służbowe oraz ich przenoszenia,

delegowania, oddelegowania, zwalniania i odwoływania ze stanowisk służbowych, zawieszania

i uchylania zawieszenia w czynnościach służbowych, zwalniania ze służby oraz stwierdzania

wygaśnięcia stosunku służbowego.

2.

W sprawach osobowych funkcjonariuszy innych, niż wymienione w ust. 1, są właściwi

przełożeni, upoważnieni przez Szefa SKW albo Szefa SWW.

3.

Sprawy osobowe, o których mowa w ust. 1, są załatwiane przez wydanie rozkazu personalnego.

1.

Czas pełnienia służby funkcjonariusza jest określany wymiarem jego obowiązków, z uwzględnieniem

prawa do wypoczynku.

2.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla SKW i SWW,

rozkład czasu służby, z uwzględnieniem czasu na wypoczynek oraz przypadków przedłużenia

czasu służby funkcjonariuszy SKW i SWW, uzasadnionych potrzebą zapewnienia niezakłóconego

toku służby.

(uchylony)

1.

W sprawach bezpieczeństwa i higieny służby stosuje się odpowiednio przepisy działu dziesiątego ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1666, 2138 i 2255 oraz z 2017 r. poz. 60), zwanej dalej „Kodeksem pracy”, a także przepisy wykonawcze wydane na jego podstawie,

z wyłączeniem przepisów art. 207 § 2 pkt 7, art. 209

2.

W zakresie określonym w ust. 1

1)

Szef SKW i Szef SWW, każdy w zakresie swojego działania, wykonuje obowiązki pracodawcy;

2)

przełożony wykonuje obowiązki osoby kierującej pracownikami;

3)

funkcjonariusz realizuje obowiązki i uprawnienia pracownika.

3.

Przepisy art. 209art. 210 § 6 Kodeksu pracy stosuje się, jeżeli nie zagraża to prawidłowemu wykonywaniu czynności służbowych

podejmowanych przez

1)

funkcjonariuszy SKW, w celu realizacji zadań, o których mowa w art. 5 ust. 1 i w art. 44 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Służbie Kontrwywiadu

Wojskowego oraz Służbie Wywiadu Wojskowego

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1318, 1955 i 2138);

2)

funkcjonariuszy SWW, w celu realizacji zadań, o których mowa w art. 6 ust. 1 i w art.

44 ust. 1 i 2 ustawy, o której mowa w pkt 1.

4.

Na pierwsze badanie okresowe funkcjonariusz jest kierowany w terminie 3 lat od dnia

przyjęcia do służby w SKW albo SWW.

5.

W przypadku gdy funkcjonariuszowi, w wyniku okresowego albo kontrolnego badania lekarskiego,

wydane zostało orzeczenie lekarskie stwierdzające przeciwwskazania do służby na określonym

stanowisku w warunkach opisanych w skierowaniu na to badanie, funkcjonariusz ten kierowany

jest z urzędu do komisji lekarskiej w celu określenia stanu zdrowia oraz ustalenia

zdolności fizycznej i psychicznej do służby, jak również ewentualnego związku poszczególnych

chorób ze służbą.

6.

W czasie wykonywania zadań służbowych, w okolicznościach uzasadnionych stanem wyższej

konieczności, funkcjonariusz może odstąpić od przestrzegania zasad bezpieczeństwa

i higieny służby, z zachowaniem dostępnych w danych warunkach zabezpieczeń, jeżeli

w jego ocenie, dokonanej w miejscu i czasie wykonywania czynności służbowej, istnieje

prawdopodobieństwo uratowania życia ludzkiego lub odwrócenia zagrożenia godzącego

w bezpieczeństwo państwa, w szczególności gdy

1)

z powodu braku specjalistycznego uzbrojenia, wyposażenia lub innego sprzętu zachodzi

konieczność zastosowania środka zastępczego;

2)

fizyczne warunki i umiejętności funkcjonariusza mogą zastąpić możliwość użycia właściwego

uzbrojenia, wyposażenia lub innego sprzętu;

3)

funkcjonariusz wykona określoną czynność dobrowolnie.

1.

Funkcjonariusz podlega okresowemu opiniowaniu służbowemu, przeprowadzanemu

1)

w służbie przygotowawczej - nie rzadziej niż raz na 6 miesięcy;

2)

w służbie stałej - raz na 2 lata.

2.

Funkcjonariusza zapoznaje się z opinią służbową w ciągu 7 dni od dnia jej sporządzenia;

może on w terminie 14 dni od dnia zapoznania się z opinią służbową wnieść odwołanie

do wyższego przełożonego.

3.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla SKW i SWW,

wzór formularza opinii służbowej, szczegółowe zasady i tryb opiniowania funkcjonariuszy,

uwzględniając przesłanki opiniowania i jego częstotliwości, kryteria brane pod uwagę

przy opiniowaniu i skalę ocen, przypadki opiniowania z pominięciem okresów przewidzianych

w ustawie, właściwość przełożonych w zakresie wydawania opinii, tryb zapoznawania

funkcjonariuszy z opinią służbową oraz tryb wnoszenia i rozpatrywania odwołań od opinii.

1.

Funkcjonariusza można odwołać z zajmowanego stanowiska i przenieść do dyspozycji odpowiednio

Szefa SKW albo Szefa SWW.

2.

Funkcjonariusz może pozostawać w dyspozycji odpowiednio Szefa SKW albo SWW, nieprzerwanie

nie dłużej niż 12 miesięcy.

3.

Po upływie okresu, o którym mowa w ust. 2, funkcjonariusza przenosi się na określone

stanowisko służbowe, a w razie niewyrażenia przez niego pisemnej zgody na przeniesienie

na to stanowisko, funkcjonariusza zwalnia się ze służby z zachowaniem uprawnień przewidzianych

dla funkcjonariuszy zwalnianych na podstawie art. 19 ust. 2 pkt 7, chyba że spełnia

warunki do zwolnienia ze służby na korzystniejszych zasadach.

4.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla SKW i SWW,

warunki i tryb przenoszenia funkcjonariuszy do dyspozycji odpowiednio Szefa SKW albo

Szefa SWW, z uwzględnieniem sposobu pełnienia służby w okresie pozostawania w tej

dyspozycji.

1.

Funkcjonariusz z urzędu lub na własną prośbę może być przeniesiony do pełnienia służby

albo delegowany na okres do 6 miesięcy do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości.

2.

Szef SKW i Szef SWW, każdy w zakresie swojego działania, w uzasadnionych przypadkach

może przedłużyć okres delegowania, o którym mowa w ust. 1, do 12 miesięcy.

1.

Funkcjonariuszowi można powierzyć, na okres do 6 miesięcy, pełnienie obowiązków służbowych

na innym stanowisku. W takim przypadku uposażenie funkcjonariusza nie może być obniżone.

2.

Funkcjonariusza, gdy jest to uzasadnione realizacją odpowiednio zadań SKW albo SWW,

za jego zgodą, można oddelegować do wykonywania zadań służbowych poza SKW albo SWW,

po przeniesieniu go do dyspozycji odpowiednio Szefa SKW albo Szefa SWW. Przepisów

art. 13 nie stosuje się.

3.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla SKW i SWW,

warunki i tryb oddelegowania, uprawnienia i obowiązki funkcjonariusza w czasie oddelegowania,

wysokość i sposób wypłacania uposażenia i innych świadczeń pieniężnych przysługujących

oddelegowanemu funkcjonariuszowi, uwzględniając miejsce oraz charakter i zakres wykonywanych

przez niego zadań służbowych poza SKW albo SWW, a także ustali, z uwzględnieniem przepisów

o ochronie informacji niejawnych, szczególne uprawnienia i obowiązki funkcjonariusza

pełniącego służbę poza granicami kraju.

1.

Funkcjonariusza przenosi się na niższe stanowisko służbowe w razie wymierzenia kary

dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe.

2.

Funkcjonariusza można przenieść na niższe stanowisko służbowe w przypadku

1)

orzeczenia przez właściwą komisję lekarską trwałej niezdolności do pełnienia służby

na zajmowanym stanowisku służbowym, jeżeli nie ma możliwości mianowania go na stanowisko

równorzędne;

2)

nieprzydatności na zajmowanym stanowisku służbowym, stwierdzonej w opinii służbowej

w okresie służby przygotowawczej;

3)

niewywiązywania się z obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku służbowym, stwierdzonego

w okresie służby stałej w dwóch kolejnych opiniach służbowych, między którymi upłynęło

co najmniej 6 miesięcy;

4)

likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego lub z innych przyczyn uzasadnionych potrzebami

organizacyjnymi gdy nie ma możliwości mianowania go na równorzędne stanowisko służbowe.

3.

Funkcjonariusza można przenieść na niższe stanowisko służbowe również na jego pisemną

prośbę.

4.

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe

z przyczyn określonych w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

1.

Funkcjonariusza zawiesza się, rozkazem personalnym odpowiednio Szefa SKW albo Szefa

SWW, w czynnościach służbowych, na czas nie dłuższy niż 3 miesiące, w razie wszczęcia

przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia

publicznego.

2.

Funkcjonariusza można zawiesić w czynnościach służbowych, na czas nie dłuższy niż

3 miesiące, w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo

nieumyślne ścigane z oskarżenia publicznego, postępowania w sprawie o wykroczenie

oraz postępowania dyscyplinarnego, jeśli jest to celowe z uwagi na dobro postępowania

lub dobro służby.

3.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach okres zawieszenia w czynnościach służbowych

można przedłużyć na dalszy czas oznaczony, nie dłuższy niż do dnia uprawomocnienia

się orzeczenia wydanego w postępowaniu karnym lub postępowaniu w sprawie o wykroczenie,

a w pozostałych przypadkach na czas nie dłuższy niż 12 miesięcy.

4.

Zawieszenie w czynnościach służbowych polega na odsunięciu funkcjonariusza od wykonywania

obowiązków służbowych.

5.

W przypadku rozkazu personalnego o zawieszeniu funkcjonariusza w czynnościach służbowych,

funkcjonariusz może zwrócić się odpowiednio do Szefa SKW albo Szefa SWW z wnioskiem

o ponowne rozpatrzenie sprawy.

6.

Funkcjonariusz zawieszony w czynnościach służbowych jest obowiązany

1)

niezwłocznie zdać broń i legitymację służbową oraz przedmioty związane z wykonywanymi

przez niego zadaniami, a w szczególności akta i dokumenty prowadzonych przez niego

spraw;

2)

informować kierownika jednostki organizacyjnej o zamiarze opuszczenia miejsca zamieszkania

na okres dłuższy niż 3 dni.

1.

Funkcjonariusz może być skierowany do komisji lekarskiej

1)

z urzędu lub na jego wniosek - w celu określenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności

fizycznej i psychicznej do służby, jak również związku poszczególnych chorób ze służbą;

2)

z urzędu - w celu sprawdzenia prawidłowości orzekania o czasowej niezdolności do służby

z powodu choroby lub prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego.

1a.

Funkcjonariusz jest obowiązany poddać się badaniom zleconym przez komisję lekarską,

w tym również badaniom specjalistycznym, psychologicznym i dodatkowym.

1b.

W przypadku gdy przeprowadzone badania i zgromadzona dokumentacja nie pozwalają na

wydanie orzeczenia, funkcjonariusz może zostać skierowany na obserwację w podmiocie

leczniczym, jeżeli wyraża na to zgodę.

2.

Funkcjonariusz może być również poddany badaniom psychofizjologicznym. O skierowaniu

funkcjonariusza na te badania decyduje odpowiednio Szef SKW albo Szef SWW.

1.

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku

1)

orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską;

2)

nieprzydatności do służby, stwierdzonej w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej;

3)

wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby;

4)

skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego;

5

utraty obywatelstwa polskiego.

2.

Funkcjonariusza można zwolnić ze służby w przypadku

1)

niewywiązywania się z obowiązków służbowych w okresie odbywania służby stałej, stwierdzonego

w dwóch kolejnych opiniach, między którymi upłynęło co najmniej 6 miesięcy;

2)

skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo inne niż określone w ust. 1 pkt

4;

3)

nieobecności funkcjonariusza w służbie przez okres powyżej 3 miesięcy z powodu tymczasowego

aresztowania;

4)

objęcia kierowniczego stanowiska państwowego albo objęcia funkcji z wyboru w organach

samorządu terytorialnego;

5)

nabycia prawa do emerytury w pełnym wymiarze, określonego w przepisach odrębnych;

6)

gdy wymaga tego ważny interes służby;

7)

likwidacji jednostki organizacyjnej SKW albo SWW lub jej reorganizacji połączonej

ze zmniejszeniem obsady etatowej, jeżeli przeniesienie funkcjonariusza odpowiednio

do innej jednostki organizacyjnej SKW albo SWW lub na niższe stanowisko służbowe nie

jest możliwe;

7a)

upływu 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby;

8)

dwukrotnego nieusprawiedliwionego niestawienia się na badania, o których mowa w art.

18 ust. 1a, lub niepoddania się im, albo w przypadku dwukrotnego nieusprawiedliwionego

niestawienia się na obserwację w podmiocie leczniczym, w przypadku wyrażenia zgody

przez funkcjonariusza, chyba że skierowanie do komisji lekarskiej nastąpiło na wniosek

funkcjonariusza;

9

nabycia obywatelstwa innego państwa.

3.

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w terminie do 6 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia

przez niego wystąpienia ze służby.

4.

W przypadkach określonych w ust. 2 pkt 7 zwolnienie ze służby następuje po upływie

6 miesięcy, a ze służby przygotowawczej - po upływie 3 miesięcy od dnia podjęcia decyzji

o likwidacji jednostki organizacyjnej SKW albo SWW lub jej reorganizacji.

1.

Stosunek służbowy funkcjonariusza wygasa w przypadku

1)

śmierci funkcjonariusza;

2)

stwierdzenia zaginięcia funkcjonariusza.

2.

Zaginięcie funkcjonariusza stwierdza, w drodze decyzji, Minister Obrony Narodowej.

1.

W razie uchylenia prawomocnego wyroku skazującego lub prawomocnego orzeczenia o warunkowym

umorzeniu postępowania karnego i wydania orzeczenia o umorzeniu postępowania karnego

albo w razie uchylenia kary dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe,

obniżenia stopnia służbowego lub kary wydalenia ze służby, ulegają uchyleniu skutki,

jakie wynikły dla funkcjonariusza w związku z wyznaczeniem na niższe stanowisko służbowe

lub obniżeniem stopnia służbowego. O uchyleniu innych skutków decyduje odpowiednio

Szef SKW albo Szef SWW.

2.

W razie uchylenia prawomocnego wyroku skazującego lub prawomocnego orzeczenia o warunkowym

umorzeniu postępowania karnego i wydania prawomocnego wyroku uniewinniającego, ulegają

uchyleniu wszystkie skutki, jakie powstały dla funkcjonariusza w wyniku postępowania

dyscyplinarnego przeprowadzonego w związku z oskarżeniem o popełnienie przestępstwa

stanowiącego przedmiot rozstrzygnięcia sądu.

3.

Jeżeli w przypadku, o którym mowa w ust. 2, podstawę orzeczenia kary dyscyplinarnej

stanowiły przesłanki inne niż tylko oskarżenie o popełnienie przestępstwa, o uchyleniu

skutków, jakie powstały dla funkcjonariusza w wyniku postępowania dyscyplinarnego,

decyduje odpowiednio Szef SKW albo Szef SWW. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio.

1.

Zwolnienie funkcjonariusza ze służby na podstawie art. 13 ust. 3, art. 16 ust. 4 oraz

art. 19 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 5 nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od

dnia zaprzestania służby z powodu choroby, chyba że funkcjonariusz zgłosi pisemnie

wystąpienie ze służby.

2.

Zwolnienie funkcjonariusza ze służby na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt

1 nie może nastąpić przed upływem 3 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu

choroby, chyba że funkcjonariusz zgłosi pisemnie wystąpienie ze służby.

1.

Funkcjonariusza nie można zwolnić ze służby w okresie ciąży, w czasie urlopu macierzyńskiego,

urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego, urlopu ojcowskiego, urlopu rodzicielskiego

lub urlopu wychowawczego, z wyjątkiem przypadków określonych w art. 13 ust. 3, art.

19 ust. 1 pkt 3 i 4 oraz ust. 2 pkt 2-4, 6 i 7.

2.

W razie zwolnienia funkcjonariusza ze służby na podstawie art. 13 ust. 3 i art. 19

ust. 2 pkt 6 i 7 w okresie ciąży, w czasie urlopu macierzyńskiego, urlopu na warunkach

urlopu macierzyńskiego, urlopu ojcowskiego lub urlopu rodzicielskiego przysługuje

mu uposażenie do końca okresu ciąży oraz trwania wymienionego urlopu.

3.

Funkcjonariuszowi zwolnionemu na podstawie art. 13 ust. 3 lub art. 19 ust. 2 pkt 6

i 7 w czasie urlopu wychowawczego, przysługują do końca okresu, na który ten urlop

został udzielony

1)

świadczenie pieniężne, wypłacane na zasadach obowiązujących przy wypłacaniu zasiłku

wychowawczego;

2)

inne uprawnienia przewidziane dla pracowników zwalnianych z pracy w czasie urlopu

wychowawczego z przyczyn niedotyczących pracowników.

1.

Funkcjonariusz zwolniony ze służby otrzymuje niezwłocznie świadectwo służby.

2.

Funkcjonariusz może żądać sprostowania świadectwa służby w terminie 7 dni od dnia

jego otrzymania.

3.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla SKW i SWW,

wzór formularza świadectwa służby, uwzględniając dane, które należy podać w świadectwie

służby, oraz tryb wydawania i sprostowania świadectwa służby, a także właściwość przełożonych

w tych sprawach.

W SKW i SWW obowiązują następujące korpusy i stopnie służbowe

1)

korpus szeregowych

a)

szeregowy,

b)

starszy szeregowy;

2)

korpus podoficerów

a)

kapral,

b)

starszy kapral,

c)

plutonowy,

d)

starszy plutonowy,

e)

sierżant,

f)

starszy sierżant,

g)

sierżant sztabowy,

h)

starszy sierżant sztabowy;

3)

korpus chorążych

a)

młodszy chorąży,

b)

chorąży,

c)

starszy chorąży,

d)

młodszy chorąży sztabowy,

e)

chorąży sztabowy,

f)

starszy chorąży sztabowy;

4)

korpus oficerów

a)

podporucznik,

b)

porucznik,

c)

kapitan,

d)

major,

e)

podpułkownik,

f)

pułkownik,

g)

generał brygady.

1.

Na stopień szeregowego mianuje się funkcjonariusza z dniem mianowania na stanowisko

służbowe.

2.

Na stopnie w korpusie szeregowych i podoficerów mianują przełożeni posiadający uprawnienia

w sprawach osobowych funkcjonariuszy.

3.

Na stopnie w korpusie chorążych mianuje odpowiednio Szef SKW i Szef SWW lub upoważniony

przez niego przełożony.

4.

Na pierwszy stopień w korpusie oficerów oraz na stopień generała brygady mianuje Prezydent

Rzeczypospolitej Polskiej na wniosek Ministra Obrony Narodowej. Na pozostałe stopnie

w korpusie oficerów mianuje Minister Obrony Narodowej.

Mianowanie na stopień w korpusie podoficerów lub chorążych jest uzależnione od pozytywnej

opinii służbowej i zajmowanego stanowiska służbowego, a ponadto zdania odpowiedniego

egzaminu.

Warunkiem mianowania na pierwszy stopień w korpusie oficerów jest pozytywna opinia

służbowa, zajmowanie stanowiska, z którym związany jest stopień oficera, posiadanie

wyższego wykształcenia oraz zdanie egzaminu na oficera.

1.

Funkcjonariusze odbywający szkolenie zawodowe mogą pełnić służbę w systemie skoszarowanym.

2.

Szef SKW i Szef SWW określą, w drodze zarządzeń, odrębnie dla SKW i SWW, sposób organizacji

służby i jej pełnienia w systemie skoszarowanym, z uwzględnieniem czasu pełnienia

tej służby oraz porządku dnia.

1.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla SKW i SWW,

szczegółowe zasady i tryb szkolenia zawodowego funkcjonariuszy, uwzględniając zakres

tematyczny szkolenia i zróżnicowany sposób składania egzaminów na pierwszy stopień

w korpusie podoficerów, chorążych lub oficerów przed komisjami egzaminacyjnymi.

2.

Szef SKW i Szef SWW, każdy w zakresie swojego działania, w drodze zarządzeń, powołują

komisje egzaminacyjne, o których mowa w ust. 1, określając ich skład osobowy, a także

ustalają terminy egzaminów i określają wzór zaświadczenia o zdaniu egzaminu oraz wysokość

wynagrodzenia członków komisji.

1.

Mianowanie na kolejny, wyższy stopień następuje stosownie do zajmowanego stanowiska

służbowego, posiadanych kwalifikacji zawodowych oraz posiadania pozytywnej opinii

służbowej.

2.

Nadanie kolejnego, wyższego stopnia nie może nastąpić wcześniej niż po przesłużeniu

w stopniu

-

kaprala - 1 roku,

-

starszego kaprala - 1 roku,

-

plutonowego - 1 roku,

-

starszego plutonowego - 1 roku,

-

sierżanta - 2 lat,

-

starszego sierżanta - 2 lat,

-

sierżanta sztabowego - 2 lat,

-

młodszego chorążego - 3 lat,

-

chorążego - 4 lat,

-

starszego chorążego - 3 lat,

-

młodszego chorążego sztabowego - 3 lat,

-

chorążego sztabowego - 4 lat,

-

podporucznika - 3 lat,

-

porucznika - 3 lat,

-

kapitana - 4 lat,

-

majora - 4 lat,

-

podpułkownika - 4 lat.

1.

W przypadkach zasługujących na szczególne uwzględnienie funkcjonariusza posiadającego

pozytywną opinię służbową oraz szczególne kwalifikacje zawodowe lub umiejętność do

pełnienia służby na odpowiednim stanowisku służbowym można mianować na kolejny wyższy

stopień mimo niespełnienia innych warunków wymaganych do mianowania na ten stopień

albo przed upływem ustalonych okresów. Okresy te nie mogą być jednak skrócone więcej

niż o połowę.

2.

Funkcjonariusza zwolnionego ze służby można mianować na kolejny wyższy stopień za

szczególne osiągnięcia w służbie.

1.

Stopnie podoficerów, chorążych i oficerów są dożywotnie.

2.

Funkcjonariusze zwolnieni ze służby mogą używać posiadanych stopni, o których mowa

w art. 25, z dodaniem określenia

1)

„rezerwy”, jeżeli funkcjonariusz podlega obowiązkowi służby wojskowej i został uznany

za zdolnego do tej służby;

2)

„w stanie spoczynku”, jeżeli funkcjonariusz nie podlega obowiązkowi służby wojskowej.

3.

Utrata stopnia, o którym mowa w art. 25, następuje w razie

1)

utraty obywatelstwa polskiego;

2)

prawomocnego orzeczenia środka karnego pozbawienia praw publicznych;

3)

skazania prawomocnym wyrokiem sądu na karę pozbawienia wolności za przestępstwo popełnione

w wyniku motywacji zasługującej na szczególne potępienie.

O utracie, pozbawieniu lub obniżeniu stopnia decyduje przełożony właściwy do mianowania

na ten stopień. O utracie lub pozbawieniu stopnia podporucznika oraz stopnia generała

brygady decyduje Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej; o utracie lub pozbawieniu pozostałych

stopni w korpusie oficerów decyduje Minister Obrony Narodowej.

1.

Funkcjonariuszowi przywraca się stopień w razie uchylenia

1)

prawomocnego orzeczenia środka karnego pozbawienia praw publicznych;

2)

prawomocnego skazania na karę pozbawienia wolności za przestępstwo popełnione w wyniku

motywacji zasługującej na szczególne potępienie;

3)

decyzji, na podstawie której nastąpiła utrata lub pozbawienie stopnia;

4)

kary dyscyplinarnej obniżenia stopnia.

2.

O przywróceniu stopnia decyduje przełożony właściwy do mianowania na stopień; o przywróceniu

stopnia podporucznika oraz stopnia generała brygady decyduje Prezydent Rzeczypospolitej

Polskiej; o przywróceniu pozostałych stopni w korpusie oficerów decyduje Minister

Obrony Narodowej.

1.

Osobę przyjmowaną do służby w SKW albo SWW i posiadającą stopień wojskowy, policyjny,

Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Więziennej

lub Urzędu Ochrony Państwa można mianować na odpowiedni stopień we właściwej służbie.

2.

Osobę przyjętą do służby w SKW albo SWW i posiadającą stopień Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego albo Agencji Wywiadu, odpowiednio Szef SKW albo Szef SWW mianuje na równorzędny

stopień tej służby.

3.

Przy przyjmowaniu do służby osoby posiadającej stopień wojskowy podporucznika, stopień

podkomisarza Policji, stopień podporucznika Straży Granicznej, stopień podporucznika

Biura Ochrony Rządu, stopień młodszego kapitana Państwowej Straży Pożarnej, podporucznika

Służby Więziennej lub podporucznika Urzędu Ochrony Państwa, mianuje się ją na stopień

podporucznika właściwej służby.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla SKW i SWW,

wzór wniosku o mianowanie na stopień służbowy oraz wzór aktu mianowania na stopień,

a także szczegółowe zasady i tryb mianowania funkcjonariuszy na stopnie, ustalając

sposób postępowania z wnioskiem o mianowanie i terminy mianowania na stopień, uwzględniając

zapewnienie maksymalnego uproszczenia procedur dotyczących obiegu dokumentów w tych

sprawach.

1.

Funkcjonariusz jest obowiązany dochować obowiązków wynikających z roty złożonej przysięgi.

2.

Funkcjonariusz jest obowiązany odmówić wykonania rozkazu lub polecenia przełożonego,

jeśli wykonanie rozkazu lub polecenia łączyłoby się z popełnieniem przestępstwa.

3.

O odmowie wykonania rozkazu lub polecenia, o których mowa w ust. 2, funkcjonariusz

melduje odpowiednio Szefowi SKW albo Szefowi SWW, z pominięciem drogi służbowej.

1.

Funkcjonariuszowi, z zastrzeżeniem ust. 2, nie wolno podejmować zajęcia zarobkowego

poza służbą.

2.

Szef SKW albo Szef SWW może zezwolić funkcjonariuszowi na wykonywanie zajęcia zarobkowego

poza służbą, jeśli nie koliduje to z wykonywaniem przez niego zadań służbowych oraz

nie narusza honoru, godności lub dobrego imienia służby.

Z dniem wejścia w życie ustawy przedsiębiorstwa podmiotów leczniczych stają się zakładami

leczniczymi podmiotów leczniczych.

1.

Funkcjonariusz nie może być członkiem partii politycznej ani uczestniczyć w działalności

tej partii lub na jej rzecz.

2.

Funkcjonariusze nie mogą zrzeszać się w związkach zawodowych.

3.

Funkcjonariusz jest obowiązany poinformować przełożonego o przynależności do stowarzyszeń

krajowych.

4.

Przynależność funkcjonariusza do organizacji lub stowarzyszeń zagranicznych albo międzynarodowych

wymaga zezwolenia odpowiednio Szefa SKW i Szefa SWW.

1.

Funkcjonariusz jest obowiązany uzyskać zezwolenie odpowiednio Szefa SKW i Szefa SWW

na wyjazd za granicę.

2.

Funkcjonariusz jest obowiązany poinformować odpowiednio Szefa SKW i Szefa SWW, o wyjeździe

za granicę dzieci pozostających na jego utrzymaniu albo współmałżonka.

3.

Szef SKW i Szef SWW, każdy w zakresie swojego działania, określą, w drodze zarządzeń,

przypadki, w których uzyskanie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, lub wykonanie obowiązku,

o którym mowa w ust. 2, nie jest wymagane, a także obowiązki funkcjonariusza wyjeżdżającego

za granicę i powracającego z zagranicy.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 34, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia;

2)

art. 21 pkt 4, który wchodzi w życie z dniem 30 czerwca 2016 r.

Funkcjonariusz w związku z wykonywaniem zadań służbowych korzysta z ochrony przewidzianej

w Kodeksie karnym dla funkcjonariuszy publicznych.

1.

Funkcjonariuszowi przysługuje zwrot kosztów poniesionych na ochronę prawną, jeżeli

postępowanie karne wszczęte przeciwko niemu o przestępstwo popełnione w związku z

wykonywaniem czynności służbowych zostanie zakończone prawomocnym orzeczeniem o umorzeniu

wobec braku ustawowych znamion czynu zabronionego lub niepopełnienia przestępstwa

albo wyrokiem uniewinniającym.

2.

Koszty w wysokości odpowiadającej określonemu w odrębnych przepisach wynagrodzeniu

jednego obrońcy zwraca się ze środków odpowiednio SKW i SWW.

Funkcjonariusz, który w związku ze służbą doznał uszczerbku na zdrowiu lub poniósł

szkodę w mieniu, otrzymuje odszkodowanie w trybie i na zasadach określonych dla żołnierzy

zawodowych.

Szefowie SKW i SWW, każdy w zakresie swojej właściwości, określą, w drodze zarządzeń,

państwa, których terytoria w całości lub w części zostały uznane za strefę działań

wojennych na podstawie odrębnych przepisów, lub państwa, na których terytoriach występują

warunki stwarzające bezpośrednie zagrożenie dla życia lub zdrowia, z zachowaniem wymogów

dotyczących ochrony informacji niejawnych.

1.

Funkcjonariusz otrzymuje nieodpłatnie umundurowanie albo równoważnik pieniężny w zamian

za to umundurowanie, albo kwotę na zakup ubrania typu cywilnego.

2.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla SKW i SWW,

wysokość i warunki przyznawania funkcjonariuszom równoważnika pieniężnego oraz kwoty

przeznaczonej na zakup ubrania typu cywilnego w zamian za umundurowanie. Rozporządzenie

powinno ustalać ekwiwalentną wysokość kwoty pieniężnej należnej funkcjonariuszowi

w przypadku nieotrzymania umundurowania, uwzględniając zwłaszcza różnice wynikające

z przynależności do poszczególnych korpusów, oraz uwzględniać jego wysokość proporcjonalnie

do okresu pełnienia służby w danym roku kalendarzowym, a także określać termin wypłaty

tego równoważnika.

1.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla SKW i SWW,

wzory, barwy i normy umundurowania funkcjonariuszy oraz sposób noszenia umundurowania.

Rozporządzenie powinno określać wygląd munduru funkcjonariusza SKW i SWW, jego barwę

oraz rodzaje umundurowania, a także okoliczności występowania przez funkcjonariuszy

w poszczególnych rodzajach mundurów i sposób noszenia mundurów.

2.

Odznaki orderów i oznaczeń nosi się na mundurze w sposób i w okolicznościach określonych

odrębnymi przepisami.

3.

Szef SKW i Szef SWW, każdy w zakresie swojego działania, mogą ustanawiać, w drodze

zarządzeń, odznaki i oznaki noszone na mundurze.

1.

Funkcjonariusze otrzymują nieodpłatnie uzbrojenie i wyposażenie niezbędne do wykonywania

czynności służbowych.

2.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla SKW i SWW,

normy wyposażenia i uzbrojenia, szczegółowe zasady dostępu do uzbrojenia, jego przyznawania

i użytkowania, a także może określić przypadki otrzymywania i wysokość równoważnika

pieniężnego w zamian za niektóre przedmioty tego wyposażenia, uwzględniając okresy

używalności tych przedmiotów, terminy ich wydawania lub wypłacania równoważnika pieniężnego.

1.

Funkcjonariusze w czasie wykonywania zadań służbowych mogą otrzymywać nieodpłatnie

wyżywienie lub równoważnik pieniężny w zamian za wyżywienie.

2.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla SKW i SWW,

normy wyżywienia i przypadki, w których funkcjonariusz otrzymuje wyżywienie lub równoważnik

pieniężny w zamian za wyżywienie, wysokość równoważnika pieniężnego, sposób ustalania

wartości pieniężnej równoważnika, warunki i tryb jego wypłacania, a także organy właściwe

w tych sprawach, uwzględniając zakres i specyfikę zadań służbowych wykonywanych przez

funkcjonariuszy.

1.

Funkcjonariuszowi i członkom jego rodziny przysługuje raz w roku prawo przejazdu,

odpowiednio na koszt SKW i SWW, środkami publicznego transportu zbiorowego, do jednej

wybranej przez siebie miejscowości w kraju i z powrotem.

2.

W razie niewykorzystania przysługującego przejazdu osoba uprawniona otrzymuje zryczałtowany

równoważnik pieniężny.

3.

Zwrot kosztów przejazdu lub zryczałtowany równoważnik pieniężny, o których mowa w

ust. 1 i 2, nie przysługują funkcjonariuszowi w roku kalendarzowym, w którym wykupiono

uprawnienia do bezpłatnych przejazdów środkami publicznego transportu zbiorowego.

4.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla SKW i SWW,

sposób ustalania wysokości równoważnika, o którym mowa w ust. 2, szczegółowe zasady

korzystania przez funkcjonariuszy z uprawnień, o których mowa w ust. 1-3, oraz dokumenty,

na podstawie których następuje realizacja tych uprawnień.

5.

W rozporządzeniach, o których mowa w ust. 4, należy uwzględnić środek transportu wybrany

przez funkcjonariusza, sposób wyznaczania trasy przejazdu oraz obliczania kosztów

tego przejazdu, a także termin wypłaty zryczałtowanego równoważnika pieniężnego w

przypadku niewykorzystania przysługującego przejazdu.

6.

Osobom, o których mowa w ust. 1, mogą być przyznane także inne świadczenia socjalno-bytowe

w postaci pomocy finansowej lub rzeczowej.

7.

Minister Obrony Narodowej może określić, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla SKW i

SWW, rodzaj i zakres świadczeń, o których mowa w ust. 6, uwzględniając warunki korzystania

z tego świadczenia, sposób jego realizacji, a w przypadku świadczeń finansowych ich

wysokość, sposób obliczania, terminy rozliczeń oraz terminy ich wypłaty.

1.

Za członków rodziny funkcjonariusza uprawnionych do świadczeń przewidzianych w art.

49 uważa się małżonka i dzieci.

2.

Za dzieci uważa się dzieci własne, dzieci małżonka, dzieci przysposobione i dzieci

przyjęte na wychowanie, które

1)

nie przekroczyły 18 roku życia, a w razie uczęszczania do szkoły - 24 lat albo 25

lat, jeżeli odbywają studia w szkole wyższej, a ukończenie 24 lat przypada na ostatni

lub przedostatni rok studiów, albo

2)

stały się całkowicie niezdolne do pracy lub niezdolne do samodzielnej egzystencji

przed osiągnięciem wieku określonego w pkt 1.

1.

Okres służby funkcjonariusza traktuje się jako pracę w szczególnych warunkach lub

o szczególnym charakterze w rozumieniu przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych.

2.

Funkcjonariuszowi, który po zwolnieniu ze służby w SKW albo SWW podjął pracę, okres

tej służby wlicza się do okresu zatrudnienia w zakresie wszelkich uprawnień wynikających

z prawa pracy.

3.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się do funkcjonariusza zwolnionego ze służby w przypadku

skazania go prawomocnym wyrokiem sądu lub ukarania karą dyscyplinarną wydalenia ze

służby.

1.

Jeżeli funkcjonariusz zwolniony ze służby nie spełnia warunków do nabycia prawa do

emerytury policyjnej lub policyjnej renty inwalidzkiej, od uposażenia wypłaconego

funkcjonariuszowi po dniu 31 grudnia 1998 r. do dnia zwolnienia ze służby, od którego

nie odprowadzono składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe, przekazuje się do

Zakładu Ubezpieczeń Społecznych składki za ten okres przewidziane w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 963, z późn. zm..

2.

Przez uposażenie stanowiące podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i

rentowe, o którym mowa w ust. 1, rozumie się uposażenie zasadnicze, dodatki do uposażenia

oraz nagrody roczne i uznaniowe, odpowiednio przeliczone zgodnie z art. 110 ustawy,

o której mowa w ust. 1.

3.

Składki przekazuje się również w przypadku, gdy funkcjonariusz spełnia jedynie warunki

do nabycia prawa do policyjnej renty inwalidzkiej. Przekazanie składek następuje na

wniosek funkcjonariusza.

4.

Składki podlegają waloryzacji wskaźnikiem waloryzacji składek określonym na podstawie

ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 887, 1948, 2036 i 2260 oraz z 2017 r. poz. 2 i 38).

5.

Przy obliczaniu kwoty należnych składek, waloryzowanych na podstawie ust. 4, stosuje

się odpowiednio art. 19 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy, o której mowa

w ust. 1.

6.

Przepisy ust. 1-5 stosuje się również do funkcjonariusza, który pozostawał w służbie

przed dniem 2 stycznia 1999 r., jeżeli po zwolnieniu ze służby, pomimo spełnienia

warunków do nabycia prawa do emerytury policyjnej, zgłosił wniosek o przyznanie emerytury

z tytułu podlegania ubezpieczeniom społecznym.

7.

W przypadku, o którym mowa w ust. 6, kwotę należnych, zwaloryzowanych składek przekazuje

się niezwłocznie na podstawie zawiadomienia przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych o

nabyciu przez funkcjonariusza prawa do emerytury przewidzianej w przepisach, o których

mowa w ust. 4.

8.

Kwota należnych, zwaloryzowanych składek stanowi przychody Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

9.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, tryb i terminy przekazywania

do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych składek, o których mowa w ust. 1, 3, 4 i 7, oraz

jednostki do tego właściwe, mając na uwadze konieczność zapewnienia prawidłowego i

niezwłocznego wykonywania czynności związanych z przekazywaniem tych składek.

Funkcjonariuszowi przysługują uprawnienia pracownika związane z rodzicielstwem określone

w Kodeksie pracy, z wyjątkiem art. 186

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla SKW i SWW,

przebieg służby funkcjonariuszy. Rozporządzenie powinno określać zwłaszcza

1)

szczegółowe zasady i tryb załatwiania spraw, w tym spraw osobowych funkcjonariuszy,

nawiązania, rozwiązania lub wygaśnięcia stosunku służbowego, mianowania, przenoszenia,

odwoływania i zwalniania ze stanowisk służbowych;

2)

sposób usprawiedliwiania nieobecności w służbie;

3)

rodzaje informacji, których ze względu na przebieg służby funkcjonariusza jest on

obowiązany udzielić.

1.

Funkcjonariuszowi przysługuje prawo do corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego w

wymiarze 26 dni roboczych.

2.

Funkcjonariusz nabywa prawo do pierwszego urlopu wypoczynkowego z upływem 6 miesięcy

służby, w wymiarze połowy urlopu przysługującego mu po roku służby.

3.

Prawo do urlopu wypoczynkowego w pełnym wymiarze funkcjonariusz nabywa z upływem roku

służby. Do urlopu tego wlicza się urlop, o którym mowa w ust. 2.

4.

Prawo do kolejnych urlopów funkcjonariusz nabywa w każdym następnym roku kalendarzowym.

5.

Do okresu służby, od którego zależy prawo do urlopu, wlicza się okresy poprzedniego

zatrudnienia i służby, bez względu na przerwy w zatrudnieniu i służbie oraz sposób

rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego.

6.

Przez dni robocze rozumie się dni od poniedziałku do piątku, z wyłączeniem dni ustawowo

wolnych od pracy.

1.

Z ważnych względów służbowych funkcjonariusza można odwołać z urlopu wypoczynkowego,

a także wstrzymać mu udzielenie urlopu w całości lub w części. Termin urlopu wypoczynkowego

może być także przesunięty na wniosek funkcjonariusza umotywowany ważnymi względami.

2.

Funkcjonariuszowi odwołanemu z urlopu wypoczynkowego przysługuje zwrot kosztów przejazdu

poniesionych w związku z odwołaniem, według norm ustalonych w przepisach o należnościach

służbowych w przypadku przeniesienia lub delegowania, jak również innych kosztów,

które określi Minister Obrony Narodowej w drodze rozporządzenia. Zwrot kosztów powinien

obejmować udokumentowane opłaty dokonane przez funkcjonariusza, a niewykorzystane

w związku z odwołaniem z urlopu, jak również opłaty poniesione przez członków rodziny,

o których mowa w art. 50, jeżeli odwołanie funkcjonariusza z urlopu spowodowało również

powrót tych osób.

3.

Odwołanie funkcjonariusza z urlopu wypoczynkowego ze względów służbowych wymaga zgody

przełożonego.

4.

Funkcjonariuszowi, który nie wykorzystał urlopu wypoczynkowego w danym roku kalendarzowym,

urlopu tego należy udzielić w ciągu pierwszych 3 miesięcy następnego roku.

1.

Funkcjonariuszowi, który pełni służbę w warunkach szczególnie uciążliwych lub szkodliwych

dla zdrowia albo gdy jest to uzasadnione szczególnymi właściwościami służby, może

być przyznany płatny urlop dodatkowy w wymiarze do 11 dni roboczych rocznie.

2.

Funkcjonariuszowi, który osiągnął określony wiek lub staż służby, przysługuje płatny

urlop dodatkowy w każdym roku kalendarzowym w wymiarze

1)

5 dni roboczych, jeżeli ukończył 40 lat lub posiada 10 lat służby;

2)

8 dni roboczych, jeżeli ukończył 45 lat lub posiada 20 lat służby;

3)

11 dni roboczych, jeżeli ukończył 55 lat lub posiada 25 lat służby.

3.

Łączny wymiar urlopów dodatkowych, o których mowa w ust. 1 i 2, nie może przekroczyć

11 dni roboczych rocznie.

4.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla SKW i SWW,

rodzaje stanowisk, na których występują warunki szczególnie uciążliwe lub szkodliwe

dla zdrowia, a także rodzaje innych stanowisk, na których przysługuje prawo do urlopu

dodatkowego, o którym mowa w ust. 1, albo gdy jest to uzasadnione szczególnymi właściwościami

służby, uwzględniając specyfikę służby na poszczególnych stanowiskach.

1.

Funkcjonariuszowi można udzielić, na wniosek komisji lekarskiej, płatnego urlopu zdrowotnego

jednorazowo na okres do 2 miesięcy, łącznie w ciągu kolejnych 12 miesięcy - na okres

do 6 miesięcy.

2.

Funkcjonariuszowi, który uzyskał zezwolenie na pobieranie nauki lub odbywanie studiów

i naukę tę pobiera lub odbywa studia, jak również uzyskał zezwolenie na przeprowadzenie

przewodu doktorskiego lub habilitacyjnego, a także na odbycie aplikacji radcowskiej

lub legislacyjnej, udziela się płatnego urlopu szkoleniowego w wymiarze

1)

na przygotowanie się do egzaminu wstępnego i jego złożenie - 7 dni;

2)

w szkołach wyższych, w każdym roku studiów - 21 dni;

3)

dla funkcjonariuszy pobierających naukę w szkołach pomaturalnych i na studiach podyplomowych

- 14 dni w celu przygotowania się i złożenia egzaminu końcowego;

4)

w celu przygotowania się do złożenia egzaminów doktorskich i obrony rozprawy doktorskiej

lub dla przygotowania się do kolokwium oraz wykładu habilitacyjnego - 28 dni;

5)

w celu przygotowania się i złożenia egzaminu radcowskiego - 30 dni;

6)

w celu przygotowania się i złożenia egzaminu po zakończeniu aplikacji legislacyjnej

- 14 dni.

3.

Funkcjonariuszowi udziela się urlopu okolicznościowego w celu zawarcia związku małżeńskiego,

w przypadku urodzenia się dziecka, ślubu dziecka własnego, przysposobionego, pasierba,

dziecka obcego przyjętego na wychowanie i utrzymanie, w tym także w ramach rodziny

zastępczej, a także z powodu pogrzebu małżonka, dziecka, rodziców, rodzeństwa, teściów,

dziadków i opiekunów oraz innej osoby pozostającej na utrzymaniu funkcjonariusza lub

pod jego bezpośrednią opieką. Urlopu okolicznościowego można także udzielić funkcjonariuszowi

w celu załatwienia ważnych spraw osobistych albo w innych przypadkach zasługujących

na szczególne uwzględnienie, w wymiarze do 5 dni.

4.

Funkcjonariuszowi w służbie stałej, na pisemny wniosek uzasadniony ważnymi względami

osobistymi, można udzielić urlopu bezpłatnego w wymiarze do 6 miesięcy.

1.

Funkcjonariusz oddelegowany do pełnienia służby poza SKW albo SWW ma prawo tylko do

jednego urlopu wypoczynkowego, w wymiarze korzystniejszym.

2.

Niewykorzystanej w okresie oddelegowania części urlopu wypoczynkowego, wynikającej

z różnicy w wymiarach urlopów, udziela się funkcjonariuszowi po powrocie z oddelegowania.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla SKW i SWW,

warunki i tryb udzielania funkcjonariuszom urlopów, o których mowa w art. 55, art.

57 ust. 1 i art. 58, uwzględniając

1)

przełożonych właściwych w sprawach urlopów;

2)

sposób postępowania w przypadku odwołania z urlopu;

3)

warunki udzielania płatnych urlopów szkoleniowych;

4)

warunki udzielenia funkcjonariuszowi urlopu bezpłatnego;

5)

sposób obliczania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy.

1.

Funkcjonariuszowi, który przejawia inicjatywę i osiąga znaczące wyniki w służbie,

mogą być udzielane wyróżnienia

1)

pochwała w rozkazie;

2)

krótkoterminowy urlop wypoczynkowy w wymiarze do 7 dni roboczych, nie więcej niż 15

dni w roku;

3)

nagroda pieniężna lub rzeczowa;

4)

przedterminowe mianowanie na wyższy stopień;

5)

mianowanie na wyższe stanowisko służbowe;

6)

przedstawienie do orderu lub odznaczenia.

2.

Właściwi do udzielania wyróżnień są Szef SKW albo Szef SWW, każdy w zakresie swojego

działania, a także inni uprawnieni przełożeni.

3.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla SKW i SWW,

tryb i sposób udzielania wyróżnień oraz właściwość przełożonych w tych sprawach, uwzględniając

okoliczności oraz uroczysty charakter udzielania wyróżnień.

1.

Funkcjonariuszowi w służbie stałej przysługuje, z uwzględnieniem członków rodziny,

prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości

pobliskiej.

2.

Przez miejscowość pobliską rozumie się miejscowość, do której czas dojazdu koleją

lub autobusami, przewidziany w rozkładzie jazdy, łącznie z przesiadkami nie przekracza

w obie strony 2 godzin, licząc od stacji (przystanku) najbliższej miejsca pełnienia

służby do stacji (przystanku) najbliższej miejsca zamieszkania, bez uwzględnienia

czasu dojazdu do i od stacji (przystanku) w obrębie miejscowości, z której funkcjonariusz

dojeżdża, oraz miejscowości, w której wykonuje obowiązki służbowe.

3.

Funkcjonariusz w służbie przygotowawczej może otrzymać tymczasową kwaterę.

Członkami rodziny funkcjonariusza, których uwzględnia się przy przydziale lokalu mieszkalnego,

są pozostający z funkcjonariuszem we wspólnym gospodarstwie domowym

1)

małżonek;

2)

dzieci własne lub małżonka, przysposobione lub przyjęte na wychowanie w ramach rodziny

zastępczej, pozostające na jego utrzymaniu do czasu ukończenia 18 roku życia, a w

razie uczęszczania do szkoły lub odbywania studiów w szkole wyższej - do czasu ukończenia

nauki, nie dłużej jednak niż do ukończenia przez nie 25 roku życia, chyba że przed

osiągnięciem takiego wieku orzeczono o ich całkowitej niezdolności do pracy;

3)

rodzice funkcjonariusza i jego małżonka będący na jego wyłącznym utrzymaniu lub jeżeli

ze względu na wiek albo całkowitą lub częściową niezdolność do pracy albo inne okoliczności

są niezdolni do wykonywania zatrudnienia; za rodziców uważa się również ojczyma i

macochę oraz osoby przysposabiające.

1.

Na lokale mieszkalne dla funkcjonariuszy przeznacza się lokale uzyskane w wyniku działalności

inwestycyjnej odpowiednio SKW i SWW oraz pozostające i przekazane do dyspozycji odpowiednio

Szefa SKW i Szefa SWW.

2.

Przepisy ustawy nie naruszają, wynikających z prawa własności, uprawnień do rozporządzania

lokalem mieszkalnym właściciela innego niż Skarb Państwa.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 7 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 43, który

wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

Funkcjonariuszowi przysługuje równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego,

z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz jego uprawnień wynikających z rozporządzenia

wydanego na podstawie art. 71.

1.

Funkcjonariuszowi w służbie stałej przysługuje równoważnik pieniężny za brak lokalu

mieszkalnego, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego

w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej.

2.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla SKW i SWW,

wysokość oraz szczegółowe zasady przyznawania i zwracania równoważników pieniężnych

za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego i za brak lokalu mieszkalnego, uwzględniając

sposób obliczania wysokości tych równoważników oraz przypadki, w których świadczenia

te są przyznawane, i przypadki, w których podlegają zwrotowi.

1.

Funkcjonariuszowi, który zajmuje lokal mieszkalny w miejscowości pobliskiej miejsca

pełnienia służby, przysługuje zwrot kosztów dojazdu do miejsca pełnienia służby i

z powrotem.

2.

Zwrot kosztów, o których mowa w ust. 1, nie przysługuje w roku kalendarzowym, w którym

odpowiednio SKW i SWW wykupiła uprawnienia do bezpłatnych przejazdów środkami komunikacji

zbiorowej.

3.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla SKW i SWW,

szczegółowe zasady i tryb zwrotu funkcjonariuszowi kosztów, o których mowa w ust.

1, uwzględniając sposób obliczania wysokości tych kosztów oraz przypadki, w których

koszty te są zwracane.

1.

Funkcjonariuszowi, który nie otrzymał lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej

o przydziale, przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni

mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną

nieruchomość.

2.

Pomoc finansową, o której mowa w ust. 1, przyznaje się jednorazowo na wniosek funkcjonariusza

w służbie stałej.

3.

Pomoc finansowa, o której mowa w ust. 2, podlega zwrotowi w przypadku

1)

wypłaty tej pomocy jako nienależnego świadczenia;

2)

zwolnienia funkcjonariusza ze służby przed upływem 10 lat służby.

4.

Przepisu ust. 3 pkt 2 nie stosuje się wobec funkcjonariusza zwolnionego ze służby

na podstawie art. 13 ust. 3 lub art. 19 ust. 1 pkt 1.

5.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla SKW i SWW,

wysokość pomocy, o której mowa w ust. 1, tryb postępowania w sprawach związanych z

jej przyznawaniem oraz zwrotem, a także wzór wniosku o jej przyznanie, uwzględniając

coroczną waloryzację o prognozowany w ustawie budżetowej na dany rok wskaźnik wzrostu

cen towarów i usług konsumpcyjnych, liczbę członków rodziny funkcjonariusza i jego

uprawnienia wynikające z rozporządzenia wydanego na podstawie art. 71, rodzaje dokumentów

wymaganych przy ubieganiu się o przyznanie tej pomocy oraz sposób postępowania przy

jej przyznawaniu lub zwrocie.

Lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej nie przydziela się funkcjonariuszowi

1)

w razie skorzystania z pomocy finansowej, o której mowa w art. 68 ust. 1;

2)

posiadającemu w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej

lokal mieszkalny odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej

albo dom jednorodzinny lub dom mieszkalno-pensjonatowy;

3)

którego małżonek posiada lokal mieszkalny lub dom określony w pkt 2;

4)

w razie zbycia przez niego lub jego małżonka spółdzielczego własnościowego prawa do

lokalu mieszkalnego, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość albo domu,

o którym mowa w pkt 2, z wyjątkiem przypadków określonych na podstawie art. 70 ust.

3.

1.

Funkcjonariuszowi przeniesionemu z urzędu do służby w innej miejscowości, który w

poprzednim miejscu pełnienia służby posiadał lokal mieszkalny, dom jednorodzinny lub

dom mieszkalno-pensjonatowy, może być przydzielony, na podstawie decyzji administracyjnej,

lokal mieszkalny w nowym miejscu pełnienia służby, jeżeli

1)

zwolni, wchodzący w skład mieszkaniowego zasobu gminnego lub innych jednostek samorządu

terytorialnego lub stanowiący własność Skarbu Państwa albo państwowych osób prawnych,

zajmowany lokal mieszkalny lub dom;

2)

zwróci pomoc finansową przyznaną na

a)

wkład mieszkaniowy lub wkład budowlany w wysokości zwaloryzowanej przez spółdzielnię,

b)

spłatę innych należności - w wysokości przyznanej.

2.

Funkcjonariuszowi, który skorzystał z pomocy finansowej, o której mowa w art. 68 ust.

1, może być przydzielony lokal mieszkalny na podstawie decyzji administracyjnej, jeżeli

zwolni zajmowany lokal lub dom, o którym mowa w ust. 1, oraz zwróci pomoc finansową

na zasadach określonych w tym przepisie.

3.

Tryb przydzielania lokalu mieszkalnego, o którym mowa w ust. 1 i 2, szczegółowe zasady

zwracania udzielonej pomocy finansowej oraz zasady zwalniania zajmowanych lokali mieszkalnych

lub domów, określonych w ust. 1, ustala w drodze zarządzenia odpowiednio Szef SKW

i Szef SWW.

4.

Funkcjonariuszowi przeniesionemu z urzędu do służby w innej miejscowości, który w

poprzednim miejscu pełnienia służby nie zwolnił zajmowanego lokalu mieszkalnego lub

domu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, albo lokalu mieszkalnego lub domu stanowiącego

własność funkcjonariusza lub jego małżonka, można, bez uwzględnienia zamieszkałych

z nim członków rodziny, przydzielić tymczasową kwaterę według przysługujących mu norm

lub zapewnić zakwaterowanie w bursie, hotelu lub innym pomieszczeniu mieszkalnym.

5.

Funkcjonariusz delegowany do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości otrzymuje

tymczasową kwaterę lub zapewnia mu się zakwaterowanie w bursie, hotelu lub innym pomieszczeniu

mieszkalnym. Koszt zakwaterowania pokrywa się odpowiednio ze środków SKW i SWW.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla SKW i SWW,

szczegółowe zasady przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych

oraz tymczasowych kwater przeznaczonych dla funkcjonariuszy SKW i SWW. Rozporządzenie

powinno ustalać sposób przydziału lokali mieszkalnych i kwater tymczasowych oraz określać

ich wielkość, z uwzględnieniem uprawnień funkcjonariusza i liczby członków jego rodziny,

a także wymieniać przesłanki wydania decyzji o opróżnieniu lokalu lub tymczasowej

kwatery.

Przydział i opróżnienie lokali mieszkalnych i tymczasowych kwater oraz załatwienie

spraw, o których mowa w art. 65, art. 66 ust. 1 oraz art. 68 ust. 1, następuje w drodze

decyzji administracyjnej.

Funkcjonariusz SKW albo SWW zwolniony ze służby, który nie posiada prawa do lokalu

mieszkalnego na warunkach określonych w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy

Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu

Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży

Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz

ich rodzin, zachowuje prawo do przydzielonego lokalu mieszkalnego według norm powszechnie

obowiązujących lub może być przeniesiony do zamiennego lokalu mieszkalnego.

1.

Prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania funkcjonariusza na stanowisko służbowe.

2.

Z tytułu służby funkcjonariusz otrzymuje jedno uposażenie i inne świadczenia pieniężne

określone w ustawie.

3.

Przeciętne uposażenie funkcjonariuszy stanowi wielokrotność kwoty bazowej, której

wysokość ustaloną według odrębnych zasad określa ustawa budżetowa.

4.

Wielokrotność, o której mowa w ust. 3, określa Rada Ministrów, w drodze rozporządzeń,

odrębnie dla SKW i SWW.

Uposażenie funkcjonariusza składa się z uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia.

1.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla SKW i SWW,

grupy zaszeregowania i stawki uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy w tych grupach

oraz wzrost uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat.

2.

Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, powinno umożliwić zróżnicowanie grup uposażenia

w zależności od stanowiska, zakresu wykonywanych zadań służbowych, ponoszonej odpowiedzialności

i wymaganych kwalifikacji. Uwzględniając powyższe uwarunkowania, rozporządzenie może

określać jedną grupę lub kilka grup uposażenia na stanowiskach służbowych w grupie

zaszeregowania. W przypadku wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat,

rozporządzenie powinno określać okresy pełnienia służby, od których jest uzależniona

wysokość dodatku, a także szczegółowe warunki i tryb ich przyznawania, zawieszania,

obniżania i wstrzymywania.

3.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla SKW i SWW,

zasady i tryb zaliczania okresów służby, pracy i innych okresów do wysługi lat, uwzględnianej

przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego, uwzględniając okresy innej służby

traktowane jako równorzędne ze służbą w SKW lub SWW, okresy zatrudnienia i inne okresy,

które na podstawie odrębnych przepisów podlegają wliczeniu do okresu pracy, od którego

zależą uprawnienia pracownicze.

4.

Szef SKW i Szef SWW, każdy w zakresie swojego działania, określą, w drodze zarządzeń,

stanowiące informacje niejawne stanowiska służbowe i stopnie etatowe, zaszeregowanie

tych stanowisk do grup uposażenia i przypisanych im stopni etatowych.

Funkcjonariusz przeniesiony na podstawie art. 13 ust. 1 do dyspozycji odpowiednio

Szefa SKW i Szefa SWW otrzymuje uposażenie zasadnicze, dodatki do uposażenia o charakterze

stałym i inne świadczenia pieniężne należne na stanowisku zajmowanym bezpośrednio

przed przeniesieniem do dyspozycji właściwego Szefa, z uwzględnieniem powstałych w

tym okresie zmian mających wpływ na prawo do uposażenia i innych świadczeń pieniężnych

lub na ich wysokość.

1.

Funkcjonariusz przeniesiony na stanowisko służbowe zaszeregowane do niższej grupy

uposażenia zasadniczego zachowuje prawo do kwoty uposażenia pobieranego na poprzednio

zajmowanym stanowisku do czasu uzyskania wyższej kwoty uposażenia według stanowiska

służbowego.

2.

Szef SKW i Szef SWW, każdy w zakresie swojego działania, w szczególnie uzasadnionych

przypadkach, mogą zezwolić na zachowanie przez funkcjonariusza przeniesionego na stanowisko

służbowe zaszeregowane do niższej grupy uposażenia zasadniczego prawa do zaszeregowania

należnego na poprzednio zajmowanym stanowisku, z jednoczesnym zachowaniem stopnia

związanego z tym stanowiskiem.

3.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do funkcjonariusza przeniesionego na niższe stanowisko

służbowe na podstawie art. 16 ust. 1 lub ust. 2 pkt 2 i 3 oraz funkcjonariusza przeniesionego

na własną prośbę.

1.

Funkcjonariusze otrzymują następujące dodatki do uposażenia

1)

dodatek za stopień;

2)

dodatek służbowy;

3)

dodatki uzasadnione szczególnymi właściwościami, kwalifikacjami, warunkami albo miejscem

pełnienia służby.

2.

Dodatkami do uposażenia o charakterze stałym są dodatki ustalone w stawkach miesięcznych.

3.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla SKW i SWW,

wysokość dodatków, o których mowa w ust. 1, zasady ich przyznawania i obniżania, sposób

ich wypłaty oraz rodzaje dodatków uzasadnionych szczególnymi właściwościami, kwalifikacjami,

warunkami lub miejscem pełnienia służby.

4.

Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 3, określając wysokość dodatków do uposażenia,

powinno uwzględniać charakter i zakres wykonywanych czynności, pracochłonność i stopień

wykorzystywania czasu pozasłużbowego niezbędnego przy ich wykonywaniu, a także kwalifikacje

niezbędne przy wykonywaniu tych czynności.

Uposażenie zasadnicze i dodatki do uposażenia o charakterze stałym są płatne miesięcznie

z góry. Szef SKW i Szef SWW, każdy w zakresie swojego działania, mogą określić, w

drodze zarządzeń, które dodatki o charakterze stałym są płatne z dołu.

1.

Zmiana uposażenia następuje z dniem zaistnienia okoliczności uzasadniających tę zmianę.

2.

Jeżeli prawo do uposażenia powstało lub zmiana uposażenia nastąpiła w ciągu miesiąca,

uposażenie na czas do końca miesiąca oblicza się w wysokości 1/30 części miesięcznego

uposażenia za każdy dzień, gdy przepisy szczególne nie stanowią inaczej.

3.

Prawo do uposażenia wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie

funkcjonariusza ze służby lub zaistniały inne okoliczności uzasadniające wygaśnięcie

tego prawa.

1.

Roszczenia z tytułu prawa do uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych

ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne.

2.

Organ właściwy do rozpatrywania roszczeń może nie uwzględnić przedawnienia, jeżeli

opóźnienie w dochodzeniu roszczenia jest usprawiedliwione wyjątkowymi okolicznościami.

3.

Bieg przedawnienia roszczenia z tytułu uposażenia i innych świadczeń oraz należności

pieniężnych przerywa

1)

każda czynność przed odpowiednio Szefem SKW albo Szefem SWW lub kierownikiem jednostki

organizacyjnej odpowiednio SKW albo SWW, podjęta bezpośrednio w celu dochodzenia lub

ustalenia albo zaspokojenia roszczenia;

2)

uznanie roszczenia.

1.

Funkcjonariuszowi przysługują następujące świadczenia pieniężne

1)

zasiłek na zagospodarowanie;

2)

nagrody oraz zapomogi;

3)

nagrody jubileuszowe;

4)

należności za podróże służbowe i przeniesienia;

5)

świadczenia związane ze zwolnieniem ze służby.

2.

W razie śmierci funkcjonariusza lub członka jego rodziny przysługują

1)

zasiłek pogrzebowy;

2)

odprawa pośmiertna.

1.

Funkcjonariuszowi w związku z mianowaniem na stałe przysługuje zasiłek na zagospodarowanie

w wysokości jednomiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze

stałym, należnymi w dniu mianowania na stałe.

2.

Zasiłek, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje funkcjonariuszowi pełniącemu służbę

w SKW albo w SWW po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej lub innej służby, w czasie

której otrzymał taki zasiłek.

1.

Funkcjonariuszowi mogą być przyznawane nagrody roczne, uznaniowe i zapomogi.

1a.

Funkcjonariusz pełniący służbę w danym roku kalendarzowym nabywa prawo do nagrody

rocznej w wysokości 1/12 uposażenia otrzymanego w roku kalendarzowym, za który nagroda

przysługuje.

1b.

Nagrodę roczną przysługującą zmarłemu funkcjonariuszowi wypłaca się uprawnionym do

policyjnej renty rodzinnej członkom rodziny po tym funkcjonariuszu.

1c.

Nagrodę roczną wypłaca się nie później niż w ciągu pierwszych 3 miesięcy kalendarzowych

następujących po roku, za który nagroda przysługuje, z wyjątkiem nagrody rocznej przysługującej

funkcjonariuszowi zwalnianemu ze służby oraz nagrody rocznej przysługującej zmarłemu

funkcjonariuszowi, które wypłaca się, odpowiednio, w ostatnim dniu służby lub w dniu

stwierdzenia wygaśnięcia stosunku służbowego.

1d.

Do uposażenia, o którym mowa w ust. 1a, nie wlicza się uposażenia otrzymanego w okresie

1)

zawieszenia w czynnościach służbowych oraz tymczasowego aresztowania, chyba że postępowanie

będące przyczyną zawieszenia lub aresztowania umorzono albo w jego wyniku funkcjonariusz

został uniewinniony;

2)

niewykonywania obowiązków służbowych z powodu choroby powstałej lub trwającej nadal

po skazaniu funkcjonariusza prawomocnym wyrokiem sądu lub wymierzeniu mu kary dyscyplinarnej

wydalenia ze służby.

1e.

Nagrodę roczną obniża się, nie więcej niż o 50% jej wysokości określonej w ust. 1a,

w przypadkach

1)

warunkowego umorzenia postępowania karnego prowadzonego przeciwko funkcjonariuszowi

albo odstąpienia przez sąd od wymierzenia kary;

2)

wymierzenia funkcjonariuszowi kary dyscyplinarnej nagany z ostrzeżeniem lub surowszej

kary dyscyplinarnej;

3)

skazania funkcjonariusza prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo inne niż umyślne,

ścigane z oskarżenia publicznego.

1f.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1e, przy ustalaniu wysokości nagrody rocznej

kierownik odpowiednio jednostki organizacyjnej SKW lub SWW uwzględnia charakter popełnionego

przewinienia, jego skutki, rodzaj i wymiar orzeczonej kary oraz dotychczasowe wyniki

w służbie.

1g.

Nagroda roczna nie przysługuje w przypadkach

1)

skazania funkcjonariusza prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne, ścigane

z oskarżenia publicznego;

2)

wymierzenia funkcjonariuszowi kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby.

1h.

Obniżenie lub nieprzyznanie nagrody rocznej następuje za rok kalendarzowy, w którym

funkcjonariusz popełnił czyn będący przedmiotem postępowania karnego lub dyscyplinarnego,

a jeżeli nagroda została funkcjonariuszowi wypłacona - za rok, w którym postępowanie

zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem lub decyzją.

1i.

Jeżeli przeciwko funkcjonariuszowi toczy się postępowanie karne lub dyscyplinarne

o czyn popełniony w roku kalendarzowym, za który nagroda jest przyznawana, ustalenie

uprawnień do nagrody rocznej następuje po prawomocnym zakończeniu tego postępowania.

1j.

Nagrodę roczną przyznaje

1)

funkcjonariuszowi SKW - kierownik jednostki organizacyjnej SKW właściwy ze względu

na miejsce pełnienia służby przez funkcjonariusza;

2)

funkcjonariuszowi SWW - Szef SWW;

3)

zastępcom Szefa SKW, kierownikom jednostek organizacyjnych SKW oraz ich zastępcom

- Szef SKW;

4)

Szefowi SKW oraz Szefowi SWW - Minister Obrony Narodowej.

2.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla SKW i SWW,

warunki przyznawania funkcjonariuszom nagród uznaniowych i zapomóg, okoliczności uzasadniające

przyznanie funkcjonariuszowi nagrody uznaniowej i zapomogi, właściwość przełożonych

oraz tryb postępowania w tych sprawach, mając na względzie celową i racjonalną politykę

w zakresie dysponowania środkami finansowymi.

3.

Szef SKW i Szef SWW, każdy w zakresie swojego działania, określą, w drodze zarządzeń,

wysokość funduszu na nagrody i zapomogi, ustalając jednocześnie wysokość środków finansowych

przeznaczonych na nagrody roczne, uznaniowe i zapomogi oraz warunki zwiększania wysokości

funduszu na nagrody uznaniowe i zapomogi.

1.

Funkcjonariuszowi przysługują nagrody jubileuszowe w wysokości

1)

po 20 latach służby - 75%,

2)

po 25 latach służby - 100%,

3)

po 30 latach służby - 150%,

4)

po 35 latach służby - 200%,

5)

po 40 latach służby - 300%

- miesięcznego uposażenia zasadniczego, wraz z dodatkami o charakterze stałym.

2.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla SKW i SWW,

okresy wliczane do okresu służby, od którego zależy nabycie prawa do nagrody jubileuszowej,

oraz zasady jej obliczania i wypłacania, uwzględniając sposób dokumentowania okresów,

od których zależy nabycie prawa do tej nagrody.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla SKW i SWW,

rodzaje świadczeń przysługujących funkcjonariuszom w razie przeniesienia lub delegowania

do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości albo podróży służbowej poza stałe

miejsce pełnienia służby. Rozporządzenia powinny określić rodzaje, wysokość i warunki

przyznawania świadczeń, a także sposób ich wypłaty.

1.

Funkcjonariusz zwolniony ze służby na podstawie art. 13 ust. 3, art. 16 ust. 4 i art.

19 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 2 pkt 1 i 4-7 oraz ust. 3 otrzymuje

1)

odprawę;

2)

ekwiwalent pieniężny za urlop wypoczynkowy niewykorzystany w roku zwolnienia ze służby

oraz za urlopy zaległe;

3)

zryczałtowany ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany w danym roku przejazd, ze środków

Służby;

4)

zwrot kosztów przejazdu do obranego miejsca zamieszkania dla siebie, małżonka oraz

dzieci pozostających na jego utrzymaniu oraz zwrot kosztów przewozu urządzenia domowego

według zasad obowiązujących przy przeniesieniach służbowych;

5)

niewykorzystane w danym roku świadczenia pieniężne przysługujące stosownie do przepisów

wydanych na podstawie art. 49 ust. 4.

2.

Funkcjonariusz zwolniony na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 pkt 3 otrzymuje

50% odprawy oraz ekwiwalent pieniężny, o którym mowa w ust. 1 pkt 2.

3.

Funkcjonariusz zwolniony na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz ust. 2 pkt 2 i

8 otrzymuje ekwiwalent pieniężny, o którym mowa w ust. 1 pkt 2.

Szef SKW i Szef SWW, każdy w zakresie swojego działania, lub upoważnieni przez nich

przełożeni mogą w przypadkach zasługujących na szczególne uwzględnienie przyznać,

z uwagi na uzasadnione potrzeby rodziny funkcjonariusza, odprawę w wysokości nieprzekraczającej

50% w razie zwolnienia go ze służby na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 pkt

2.

1.

Wysokość odprawy dla funkcjonariusza w służbie stałej równa się wysokości trzymiesięcznego

uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnymi na ostatnio

zajmowanym stanowisku służbowym albo w ostatnim dniu pozostawania w dyspozycji odpowiednio

Szefa SKW i Szefa SWW na podstawie art. 13 ust. 1. Odprawa ulega zwiększeniu o 20%

uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym za każdy dalszy pełny

rok wysługi ponad 5 lat nieprzerwanej służby, aż do wysokości sześciomiesięcznego

uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym. Okres służby przekraczający

6 miesięcy liczy się jako pełny rok.

2.

Przy ustalaniu wysokości odprawy uwzględnia się również okresy nieprzerwanej zawodowej

służby wojskowej, jeżeli w ciągu 90 dni po zwolnieniu z tej służby żołnierz został

przyjęty do służby w SKW albo w SWW i nie otrzymał odprawy z tytułu poprzednio pełnionej

służby.

3.

Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio w przypadku podjęcia służby w SKW albo SWW

po zwolnieniu ze służby w innych służbach, w których przysługują świadczenia tego

rodzaju.

4.

Do okresu nieprzerwanej służby w rozumieniu ust. 1-3 nie zalicza się okresów odbywania

kary pozbawienia wolności oraz tymczasowego aresztowania, chyba że funkcjonariusz

został uniewinniony lub postępowanie karne zostało umorzone.

5.

Wysokość odprawy dla funkcjonariusza w służbie przygotowawczej równa się wysokości

jednomiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnymi

na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym albo w ostatnim dniu pozostawania w dyspozycji

Szefa SKW albo Szefa SWW, na podstawie art. 13 ust. 1.

1.

W razie śmierci funkcjonariusza pozostałej po nim rodzinie przysługuje odprawa pośmiertna

w takiej wysokości, w jakiej przysługiwałaby temu funkcjonariuszowi odprawa, gdyby

był zwolniony ze służby, oraz świadczenia określone w art. 88 ust. 1 pkt 2-4.

2.

Świadczenia, o których mowa w ust. 1, przysługują małżonkowi funkcjonariusza, który

pozostawał z nim we wspólności małżeńskiej, a w dalszej kolejności dzieciom oraz rodzicom,

jeżeli w dniu śmierci funkcjonariusza spełniali warunki do uzyskania renty rodzinnej

na podstawie przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji

Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby

Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony

Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się także do zaginionych funkcjonariuszy.

1.

Funkcjonariuszowi w służbie stałej, zwolnionemu ze służby na podstawie art. 19 ust.

1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 5, wypłaca się co miesiąc przez okres roku po zwolnieniu ze

służby świadczenie pieniężne w wysokości odpowiadającej uposażeniu zasadniczemu wraz

z dodatkami o charakterze stałym, należnymi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym

albo w ostatnim dniu pozostawania w dyspozycji odpowiednio Szefa SKW i Szefa SWW na

podstawie art. 13 ust. 1.

2.

Funkcjonariuszowi uprawnionemu do świadczenia określonego w ust. 1, który nabył prawo

do zaopatrzenia emerytalnego, przysługuje prawo wyboru jednego z tych świadczeń.

3.

Funkcjonariuszowi zwolnionemu ze służby na podstawie art. 19 ust. 2 pkt 6 lub 7, który

z powodu nadal trwającej choroby nie może podjąć zatrudnienia, wypłaca się co miesiąc

świadczenie pieniężne określone w ust. 1 przez okres choroby, nie dłużej jednak niż

przez okres 3 miesięcy, chyba że wcześniej właściwa komisja lekarska wyda orzeczenie

o inwalidztwie stanowiące podstawę do ustalenia prawa do renty inwalidzkiej.

Odprawa, o której mowa w art. 88 ust. 1 pkt 1, oraz świadczenia określone w art. 92

nie przysługują funkcjonariuszowi, który bezpośrednio po zwolnieniu ze służby został

przyjęty do zawodowej służby wojskowej lub do innej służby, w której przysługuje prawo

do takich świadczeń.

1.

W razie śmierci funkcjonariusza, niezależnie od odprawy pośmiertnej, o której mowa

w art. 91 ust. 1, przysługuje zasiłek pogrzebowy w wysokości

1)

4000 zł, jeżeli koszty pogrzebu ponosi małżonek, dzieci, wnuki, rodzeństwo lub rodzice;

2)

kosztów rzeczywiście poniesionych, najwyżej jednak do wysokości określonej w pkt 1,

jeżeli koszty pogrzebu ponosi inna osoba.

2.

Jeżeli śmierć funkcjonariusza nastąpiła na skutek wypadku pozostającego w związku

ze służbą, koszty pogrzebu pokrywa się ze środków odpowiednio SKW albo SWW. Szef SKW

albo Szef SWW, każdy w zakresie swojej właściwości, może wyrazić zgodę na pokrycie

kosztów pogrzebu funkcjonariusza zmarłego wskutek choroby pozostającej w związku ze

służbą.

3.

W przypadku pokrycia kosztów pogrzebu funkcjonariusza ze środków odpowiednio SKW albo

SWW małżonkowi funkcjonariusza, a w razie jego braku kolejno jednej z osób wymienionych

w ust. 1 pkt 1, przysługuje połowa określonego tam zasiłku pogrzebowego.

Przepisy art. 94 stosuje się odpowiednio w razie śmierci funkcjonariusza, po zwolnieniu

ze służby, w następstwie wypadku lub choroby pozostających w związku ze służbą.

1.

W razie śmierci członka rodziny funkcjonariuszowi przysługuje zasiłek pogrzebowy w

wysokości

1)

4000 zł - jeżeli koszty pogrzebu ponosi funkcjonariusz;

2)

kosztów rzeczywiście poniesionych, najwyżej jednak do wysokości określonej w pkt 1

- jeżeli koszty pogrzebu ponosi inna osoba.

2.

Zasiłek pogrzebowy, o którym mowa w ust. 1, przysługuje w razie śmierci członków rodziny

funkcjonariusza

1)

małżonka;

2)

dzieci własnych lub małżonka oraz dzieci przysposobionych;

3)

dzieci wychowywanych w ramach rodziny zastępczej;

4)

dzieci przyjętych na wychowanie przed osiągnięciem pełnoletności, jeżeli rodzice ich

nie żyją albo nie mogą zapewnić im utrzymania bądź zostali pozbawieni lub ograniczeni

w sprawowaniu władzy rodzicielskiej;

5)

rodziców funkcjonariusza oraz jego małżonka, a także ich ojczyma, macochy oraz osób

ich przysposabiających;

6)

osób, których opiekunem prawnym został ustanowiony funkcjonariusz lub jego małżonek.

3.

(uchylony)

W razie urlopu, zwolnienia od zajęć służbowych oraz w okresie pozostawania w dyspozycji

Szefa SKW albo Szefa SWW, na podstawie art. 13 ust. 1, funkcjonariusz otrzymuje uposażenie

zasadnicze, dodatki do uposażenia o charakterze stałym i inne należności pieniężne

przysługujące na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, z uwzględnieniem powstałych

w tym okresie zmian mających wpływ na prawo do uposażenia i innych świadczeń pieniężnych

lub na ich wysokość.

1

Miesięczne uposażenie funkcjonariusza za okres ustalony przepisami Kodeksu pracy jako okres urlopu macierzyńskiego, okres urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego

oraz okres urlopu ojcowskiego wynosi 100% uposażenia, o którym mowa w art. 96.

2.

Miesięczne uposażenie funkcjonariusza za okres ustalony przepisami Kodeksu pracy jako okres urlopu rodzicielskiego wynosi

1

100% miesięcznego uposażenia, o którym mowa w art. 96, za okres do

a)

6 tygodni urlopu rodzicielskiego, w przypadku, o którym mowa w art. 182,

b)

8 tygodni urlopu rodzicielskiego, w przypadkach, o których mowa w art. 182,

c)

3 tygodni urlopu rodzicielskiego, w przypadku, o którym mowa w art. 183 § 4 pkt 3 Kodeksu pracy;

2)

60% miesięcznego uposażenia, o którym mowa w art. 96, za okres urlopu rodzicielskiego

przypadający po okresach, o których mowa w pkt 1.

3.

Miesięczne uposażenie funkcjonariusza-kobiety, która we wniosku, złożonym nie później

niż 21 dni po porodzie, wystąpi o udzielenie jej, bezpośrednio po urlopie macierzyńskim,

urlopu rodzicielskiego w pełnym wymiarze, wynosi 80% miesięcznego uposażenia, o którym

mowa w art. 96, za cały okres odpowiadający okresowi tych urlopów.

3a.

W przypadku gdy wysokość uposażenia funkcjonariusza pomniejszonego o zaliczkę na podatek

dochodowy od osób fizycznych, obliczonego zgodnie z ust. 1-3, jest niższa niż kwota

świadczenia rodzicielskiego, określonego w ustawie z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1518 i 1579 oraz z 2017 r. poz. 60), kwotę uposażenia funkcjonariusza pomniejszonego o zaliczkę na podatek dochodowy

od osób fizycznych podwyższa się do wysokości świadczenia rodzicielskiego.

4.

Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio do funkcjonariusza, który we wniosku, złożonym

nie później niż 21 dni po przyjęciu dziecka na wychowanie i wystąpieniu do sądu opiekuńczego

z wnioskiem o wszczęcie postępowania w sprawie przysposobienia dziecka lub po przyjęciu

dziecka na wychowanie jako rodzina zastępcza, z wyjątkiem rodziny zastępczej zawodowej,

wystąpi o udzielenie mu, bezpośrednio po urlopie na warunkach urlopu macierzyńskiego,

urlopu rodzicielskiego w pełnym wymiarze.

5.

Funkcjonariuszowi, który z uwagi na wniosek złożony w trybie ust. 3 albo 4 otrzymał

80% uposażenia, o którym mowa w ust. 3, w przypadku rezygnacji z urlopu rodzicielskiego

w pełnym wymiarze albo rezygnacji z urlopu rodzicielskiego w wymiarze, o którym mowa

w ust. 2 pkt 2, przysługuje jednorazowe wyrównanie otrzymywanego uposażenia, o którym

mowa w ust. 3, do wysokości 100%, pod warunkiem niepobrania uposażenia za okres odpowiadający

okresom tych urlopów.

1.

W okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim funkcjonariusz otrzymuje 80% uposażenia.

2.

Zwolnienie lekarskie obejmuje okres, w którym funkcjonariusz jest zwolniony od zajęć

służbowych z powodu

1)

choroby funkcjonariusza, w tym niemożności wykonywania zajęć służbowych z przyczyn

określonych w art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia

społecznego w razie choroby i macierzyństwa

(Dz. U. z 2016 r. poz. 372, 960, 1265, 1579 i 2020 oraz z 2017 r. poz. 396);

2)

oddawania krwi lub jej składników w jednostkach organizacyjnych publicznej służby

krwi lub z powodu okresowego badania lekarskiego dawców krwi;

3)

konieczności osobistego sprawowania opieki nad chorym dzieckiem własnym lub małżonka

funkcjonariusza, dzieckiem przysposobionym, dzieckiem przyjętym na wychowanie i utrzymanie,

do ukończenia przez nie 14. roku życia;

4)

konieczności osobistego sprawowania opieki nad chorym członkiem rodziny; za członków

rodziny uważa się małżonka, rodziców, rodzica dziecka funkcjonariusza, ojczyma, macochę,

teściów, dziadków, wnuki, rodzeństwo oraz dzieci w wieku powyżej 14 lat, jeżeli pozostają

we wspólnym gospodarstwie domowym z funkcjonariuszem w okresie sprawowania nad nimi

opieki;

5)

konieczności osobistego sprawowania opieki nad dzieckiem własnym lub małżonka funkcjonariusza,

dzieckiem przysposobionym, dzieckiem przyjętym na wychowanie i utrzymanie, do ukończenia

przez nie 8. roku życia, w przypadku

a)

nieprzewidzianego zamknięcia żłobka, klubu dziecięcego, przedszkola lub szkoły, do

których dziecko uczęszcza, a także w przypadku choroby niani, z którą rodzice mają

zawartą umowę uaktywniającą, o której mowa w art. 50 ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3

(Dz. U. z 2016 r. poz. 157 oraz z 2017 r. poz. 60), lub dziennego opiekuna, sprawujących opiekę nad dzieckiem,

b)

porodu lub choroby małżonka funkcjonariusza lub rodzica dziecka funkcjonariusza, stale

opiekujących się dzieckiem, jeżeli poród lub choroba uniemożliwia temu małżonkowi

lub rodzicowi sprawowanie opieki nad dzieckiem,

c

pobytu małżonka funkcjonariusza lub rodzica dziecka funkcjonariusza, stale opiekujących

się dzieckiem, w szpitalu lub innym zakładzie leczniczym podmiotu leczniczego wykonującego

działalność leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne.

3.

Zwolnienie od zajęć służbowych z powodu konieczności osobistego sprawowania opieki,

o której mowa w ust. 2 pkt 3 i 5, przysługuje przez okres nie dłuższy niż 60 dni w

roku kalendarzowym, a w przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 4 - przez okres nie

dłuższy niż 14 dni w roku kalendarzowym, przy czym okresy te łącznie nie mogą przekroczyć

60 dni w roku kalendarzowym.

4.

Przepis ust. 3 stosuje się bez względu na liczbę dzieci i innych członków rodziny

wymagających opieki.

5.

Jeżeli zwolnienie lekarskie obejmuje okres, w którym funkcjonariusz jest zwolniony

od zajęć służbowych z powodu

1)

wypadku pozostającego w związku z pełnieniem służby,

2)

choroby powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby,

3)

wypadku w drodze do miejsca pełnienia służby lub w drodze powrotnej ze służby,

4)

choroby przypadającej w czasie ciąży,

5)

poddania się niezbędnym badaniom lekarskim przewidzianym dla kandydatów na dawców

komórek, tkanek i narządów oraz poddania się zabiegowi pobrania komórek, tkanek i

narządów,

6)

oddania krwi lub jej składników w jednostkach organizacyjnych publicznej służby krwi

lub z powodu badania lekarskiego dawców krwi,

7)

przebywania na obserwacji w podmiocie leczniczym w wyniku skierowania przez komisję

lekarską

- zachowuje on prawo do 100% uposażenia.

6.

Prawo do 100% uposażenia przysługuje również wtedy, gdy funkcjonariusz został zwolniony

od zajęć służbowych

1)

podczas wykonywania zadań poza granicami państwa w państwach określonych w przepisach

wydanych na podstawie art. 44a;

2)

w wyniku popełnienia przez inną osobę umyślnego czynu zabronionego w związku z wykonywaniem

przez funkcjonariusza czynności służbowych, stwierdzonego orzeczeniem wydanym przez

uprawniony organ;

3)

na skutek czynów o charakterze bohaterskim dokonanych w szczególnie niebezpiecznych

warunkach, z wykazaniem wyjątkowej odwagi, z narażeniem życia lub zdrowia, w obronie

prawa, nienaruszalności granic państwowych, życia, mienia lub bezpieczeństwa obywateli.

7.

Związek zwolnienia od zajęć służbowych z czynami, o których mowa w ust. 6 pkt 3, stwierdza,

w drodze decyzji, przełożony funkcjonariusza.

8.

Od decyzji, o której mowa w ust. 7, funkcjonariuszowi przysługuje odwołanie do wyższego

przełożonego.

1.

Okres przebywania na zwolnieniu lekarskim stwierdza zaświadczenie lekarskie wystawione

przez lekarza na zwykłym druku, zaświadczenie lekarskie wystawione zgodnie z art. 55 ust. 1 i art. 55a ust. 7 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach

pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa albo wydruk zaświadczenia lekarskiego, o którym mowa w art. 55a ust. 6 tej ustawy,

z tym że

1)

w przypadku, o którym mowa w art. 96b ust. 2 pkt 2 - zaświadczenie jednostki organizacyjnej

publicznej służby krwi;

2)

w przypadkach, o których mowa w art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z

ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa - decyzja wydana przez właściwy organ albo uprawniony podmiot na podstawie przepisów

o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi;

3)

w przypadku, o którym mowa w art. 96b ust. 2 pkt 5 lit. a - oświadczenie funkcjonariusza.

2.

W przypadkach uzasadnionych charakterem, miejscem, sposobem lub rodzajem zadań służbowych

wykonywanych przez funkcjonariusza okres jego przebywania na zwolnieniu lekarskim

stwierdza się w inny sposób niż określony w ust. 1.

3.

Szef SKW i Szef SWW, każdy w zakresie swojego działania, określą, w drodze zarządzeń,

z zachowaniem przepisów o ochronie informacji niejawnych, sposób stwierdzania przebywania

na zwolnieniu lekarskim funkcjonariusza, o którym mowa w ust. 2.

1.

Wydruk zaświadczenia lekarskiego, o którym mowa w art. 55a ust. 6 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia

społecznego w razie choroby i macierzyństwa, zaświadczenie lekarskie, o którym mowa w art. 55a ust. 7 tej ustawy, zaświadczenie

wystawione przez lekarza na zwykłym druku, zaświadczenie jednostki organizacyjnej

publicznej służby krwi albo decyzję, o której mowa w art. 96c ust. 1 pkt 2, funkcjonariusz

jest obowiązany dostarczyć przełożonemu właściwemu w sprawach osobowych w terminie

7 dni od dnia ich otrzymania.

2.

Oświadczenie o wystąpieniu okoliczności, o których mowa w art. 96b ust. 2 pkt 5 lit.

a, funkcjonariusz jest obowiązany złożyć przełożonemu właściwemu w sprawach osobowych

w terminie 7 dni od dnia ich zaistnienia.

3.

W przypadku niedopełnienia obowiązku, o którym mowa w ust. 1 lub 2, nieobecność w

służbie w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim uznaje się za nieobecność nieusprawiedliwioną,

chyba że niedostarczenie zaświadczenia albo oświadczenia nastąpiło z przyczyn niezależnych

od funkcjonariusza.

1.

Prawidłowość orzekania o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby, prawidłowość

wykorzystania zwolnienia lekarskiego, spełnienie wymogów formalnych zaświadczeń lekarskich

oraz oświadczenie funkcjonariusza, o którym mowa w art. 96c ust. 1 pkt 3, może podlegać

kontroli.

2.

Kontrolę przeprowadzają

1)

wojskowe komisje lekarskie - w zakresie prawidłowości orzekania o czasowej niezdolności

do służby z powodu choroby oraz prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego;

2)

przełożony funkcjonariusza właściwy w sprawach osobowych - w zakresie prawidłowości

wykorzystania zwolnienia lekarskiego i spełnienia wymogów formalnych zaświadczeń lekarskich

oraz w zakresie oświadczenia funkcjonariusza, o którym mowa w art. 96c ust. 1 pkt

3.

3.

Jeżeli w wyniku kontroli zostanie ustalone nieprawidłowe wykorzystanie zwolnienia

lekarskiego, funkcjonariusz traci prawo do uposażenia za cały okres zwolnienia.

4.

Jeżeli w wyniku kontroli zostanie ustalone, że oświadczenie funkcjonariusza, o którym

mowa w art. 96c ust. 1 pkt 3, zostało złożone niezgodnie z prawdą, funkcjonariusz

traci prawo do uposażenia za cały okres zwolnienia.

5.

Jeżeli w wyniku kontroli wojskowa komisja lekarska ustali datę ustania niezdolności

do służby wcześniejszą niż data orzeczona w zaświadczeniu lekarskim, funkcjonariusz

traci prawo do uposażenia za okres od tej daty do końca zwolnienia.

6.

Jeżeli w wyniku kontroli zostanie ustalone, że zwolnienie lekarskie zostało sfałszowane,

funkcjonariusz traci prawo do uposażenia za cały okres zwolnienia.

7.

Kontrola prawidłowości wykorzystania zwolnień lekarskich polega na ustaleniu, czy

funkcjonariusz w okresie orzeczonej niezdolności do służby, w tym sprawowania osobistej

opieki nad dzieckiem lub innym członkiem rodziny, nie wykorzystuje zwolnienia lekarskiego

w sposób niezgodny z jego celem, a w szczególności czy nie wykonuje pracy zarobkowej.

8.

Kontrola oświadczenia funkcjonariusza, o którym mowa w art. 96c ust. 1 pkt 3, polega

na ustaleniu, czy nastąpiło nieprzewidziane zamknięcie żłobka, klubu dziecięcego,

przedszkola lub szkoły, do których uczęszcza dziecko funkcjonariusza, lub na ustaleniu,

czy niania lub dzienny opiekun dziecka przebywali na zwolnieniu lekarskim.

9.

Kontrolę prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego oraz oświadczenia funkcjonariusza,

o którym mowa w art. 96c ust. 1 pkt 3, przeprowadza osoba upoważniona przez przełożonego

funkcjonariusza.

10.

W razie stwierdzenia w trakcie kontroli, że funkcjonariusz wykonuje pracę zarobkową

albo wykorzystuje zwolnienie lekarskie w inny sposób niezgodny z jego celem, osoba

kontrolująca sporządza protokół, w którym podaje, na czym polegało nieprawidłowe wykorzystanie

zwolnienia lekarskiego.

11.

W razie stwierdzenia w trakcie kontroli, że oświadczenie funkcjonariusza, o którym

mowa w art. 96c ust. 1 pkt 3, nie jest zgodne z prawdą, osoba kontrolująca sporządza

protokół.

12.

Protokół przedstawia się funkcjonariuszowi w celu wniesienia do niego ewentualnych

uwag. Wniesienie uwag funkcjonariusz potwierdza własnoręcznym podpisem.

13.

Na podstawie ustaleń zawartych w protokole przełożony stwierdza utratę prawa do uposażenia

za okres, o którym mowa w ust. 3 lub 4. Przepis stosuje się odpowiednio w przypadku

zawiadomienia przez wojskową komisję lekarską w wyniku przeprowadzenia przez tę komisję

kontroli o nieprawidłowościach w wykorzystaniu zwolnienia lekarskiego.

14.

Od decyzji, o której mowa w ust. 13, funkcjonariuszowi przysługuje odwołanie do wyższego

przełożonego.

15.

Kontrola wymogów formalnych zaświadczeń lekarskich polega na sprawdzeniu, czy zaświadczenie

1)

nie zostało sfałszowane;

2)

zostało wydane zgodnie z przepisami w sprawie zasad i trybu wystawiania zaświadczeń

lekarskich.

16.

Jeżeli w wyniku kontroli, o której mowa w ust. 15 pkt 1, zachodzi podejrzenie, że

zaświadczenie lekarskie zostało sfałszowane, przełożony występuje do lekarza, który

wystawił zaświadczenie lekarskie, o wyjaśnienie sprawy.

17.

W razie podejrzenia, że zaświadczenie lekarskie zostało wydane niezgodnie z przepisami

w sprawie zasad i trybu wystawiania zaświadczeń lekarskich, przełożony występuje o

wyjaśnienie sprawy do terenowej jednostki organizacyjnej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.

1.

Podstawę uposażenia, o którym mowa w art. 96b, stanowi uposażenie zasadnicze wraz

z dodatkami o charakterze stałym, przysługujące funkcjonariuszowi na ostatnio zajmowanym

stanowisku służbowym, z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian, mających wpływ

na prawo do uposażenia i innych należności lub ich wysokość.

2.

Przy obliczaniu uposażenia za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim przyjmuje

się, że uposażenie za jeden dzień przebywania na zwolnieniu lekarskim stanowi 1/30

uposażenia, o którym mowa w art. 96b.

3.

W przypadku gdy funkcjonariusz pobrał już uposażenie za okres, w którym przebywał

na zwolnieniu lekarskim, potrąca mu się odpowiednią część uposażenia przy najbliższej

wypłacie.

4.

Funkcjonariuszowi, który przebywał na zwolnieniu lekarskim w ostatnim miesiącu pełnienia

służby, potrąca się odpowiednią część uposażenia z należności przysługujących mu z

tytułu zwolnienia ze służby albo funkcjonariusz ten zwraca odpowiednią część uposażenia

w dniu ustania stosunku służbowego.

1.

Środki finansowe uzyskane z tytułu zmniejszenia uposażeń funkcjonariuszy w okresie

przebywania na zwolnieniu lekarskim przeznacza się w całości na nagrody za wykonywanie

zadań służbowych w zastępstwie funkcjonariuszy przebywających na zwolnieniach lekarskich.

2.

Środki finansowe, o których mowa w ust. 1, zwiększają fundusz na nagrody i zapomogi.

3.

Rozdział środków finansowych, o których mowa w ust. 1, odbywa się po zakończeniu okresu

rozliczeniowego, trwającego nie krócej niż miesiąc kalendarzowy i nie dłużej niż 3

miesiące kalendarzowe, przy czym wybór okresu rozliczeniowego uzależnia się od wielkości

środków finansowych uzyskanych z tytułu zmniejszenia uposażeń funkcjonariuszy.

Zmniejszenia wysokości uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym

za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim nie uwzględnia się przy ustalaniu podstawy

wymiaru świadczeń, o których mowa w art. 83 ust. 1 pkt 1, 3 i 5 i ust. 2 pkt 2, art.

88 ust. 1 pkt 1 oraz art. 92 ust. 1.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla SKW i SWW,

wysokość oraz warunki wypłaty uposażenia i innych świadczeń funkcjonariuszom skierowanym

do szkoły, na przeszkolenie lub na studia. Rozporządzenie powinno określać świadczenia

przysługujące funkcjonariuszowi w związku z pobieraniem nauki, a także ich wysokość

i warunki wypłaty.

W razie pobierania przez funkcjonariusza wynagrodzenia przewidzianego w przepisach

o wynagrodzeniu osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe, funkcjonariuszowi

oraz członkom jego rodziny przysługują świadczenia pieniężne z tytułu służby, określone

w niniejszej ustawie, z wyjątkiem uposażenia oraz świadczenia pieniężnego, o którym

mowa w art. 48.

1.

Funkcjonariuszowi zawieszonemu w czynnościach służbowych zawiesza się od najbliższego

terminu płatności 50% ostatnio należnego uposażenia.

2.

W razie uchylenia zawieszenia w czynnościach służbowych funkcjonariusz otrzymuje zawieszoną

część uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki tego uposażenia, wprowadzone w okresie

zawieszenia, chyba że został zwolniony ze służby z powodu skazania prawomocnym wyrokiem

sądu albo ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby.

1.

Funkcjonariuszowi tymczasowo aresztowanemu zawiesza się od najbliższego terminu płatności

50% ostatnio należnego uposażenia.

2.

W razie umorzenia postępowania karnego lub uniewinnienia prawomocnym wyrokiem sądu,

funkcjonariusz otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki tego

uposażenia, wprowadzone w okresie zawieszenia, choćby umorzenie lub uniewinnienie

nastąpiło po zwolnieniu funkcjonariusza ze służby, z zastrzeżeniem ust. 3.

3.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się w przypadku, gdy postępowanie karne umorzono z powodu

przedawnienia lub amnestii, a także w razie warunkowego umorzenia postępowania karnego.

1.

Funkcjonariuszowi, który samowolnie opuścił miejsce pełnienia służby albo pozostaje

poza nim lub nie podejmuje służby, zawiesza się uposażenie od najbliższego terminu

płatności. Jeżeli funkcjonariusz pobrał już za czas nieusprawiedliwionej nieobecności

uposażenie, potrąca mu się odpowiednią część uposażenia przy najbliższej wypłacie.

2.

W razie uznania nieobecności za usprawiedliwioną, wypłaca się funkcjonariuszowi zawieszone

uposażenie; w przypadku nieobecności nieusprawiedliwionej funkcjonariusz traci za

każdy dzień nieobecności 1/30 część uposażenia miesięcznego.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio w razie zawinionej niemożności pełnienia

przez funkcjonariusza obowiązków służbowych.

4.

Funkcjonariuszowi, który rozpoczyna urlop bezpłatny w ciągu miesiąca kalendarzowego,

przysługuje uposażenie w wysokości 1/30 uposażenia miesięcznego za każdy dzień poprzedzający

dzień rozpoczęcia urlopu bezpłatnego. Jeżeli funkcjonariusz pobrał już uposażenie

za czas urlopu bezpłatnego, potrąca mu się odpowiednią część uposażenia przy najbliższej

wypłacie.

1.

Z uposażenia funkcjonariuszy mogą być dokonywane potrącenia na podstawie sądowych

i administracyjnych tytułów wykonawczych oraz na podstawie przepisów szczególnych

- na zasadach określonych w przepisach o egzekucji sądowej lub postępowaniu egzekucyjnym

w administracji albo w innych przepisach szczególnych, jeżeli dalsze przepisy ustawy

nie stanowią inaczej.

2.

Przez uposażenie, o którym mowa w ust. 1, rozumie się uposażenie zasadnicze, dodatki

do uposażenia oraz świadczenia pieniężne wymienione w art. 83, art. 88, art. 89 i

art. 92.

3.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla SKW i SWW,

terminy płatności uposażenia i innych świadczeń pieniężnych oraz właściwość i tryb

postępowania w sprawach wypłacania świadczeń pieniężnych oraz dokonywania potrąceń

z tych należności, uwzględniając konieczność zapewnienia terminowej realizacji świadczeń.

Przepisu art. 102 ust. 1 i 2 nie stosuje się do zaliczek pobieranych do rozliczenia,

a w szczególności na koszty podróży służbowej, delegacji i przeniesienia. Należności

te potrąca się z uposażenia w pełnej wysokości, niezależnie od potrąceń z innych tytułów.

W przypadku zbiegu uprawnień do świadczeń socjalnych określonych w rozporządzeniach

wydanych na podstawie art. 49 ust. 7 oraz do świadczeń z tytułu przeniesienia do pełnienia

służby w innej miejscowości, a także do świadczeń, o których mowa w art. 65, art.

66 ust. 1 i art. 68 ust. 1, z tytułu służby obojga małżonków w SKW albo służby obojga

małżonków w SWW, obojgu małżonkom przysługuje jedno świadczenie. W przypadku zbiegu

uprawnień do świadczeń w różnej wysokości wypłaca się świadczenie w wyższej wysokości.

Funkcjonariusz, niezależnie od odpowiedzialności karnej, ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną

za popełnione przestępstwa i wykroczenia.

1.

Funkcjonariusz podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej za naruszenia dyscypliny służbowej

oraz w innych przypadkach określonych w ustawie.

2.

Naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności

1)

odmowa wykonania albo niewykonanie rozkazu lub polecenia służbowego, z wyjątkiem przypadku,

o którym mowa w art. 38 ust. 2 oraz gdy odmowa dotyczy wykonania polecenia służbowego,

które nie pozostaje w związku z pełnieniem służby;

2)

zaniechanie wykonania czynności służbowej albo wykonanie jej w sposób nieprawidłowy;

3)

niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień określonych w przepisach

prawa;

4)

wprowadzenie w błąd przełożonego lub innego funkcjonariusza, jeżeli spowodowało to

lub mogło spowodować szkodę służbie, funkcjonariuszowi lub innej osobie;

5)

postępowanie przełożonego w sposób przyczyniający się do rozluźnienia dyscypliny służbowej

w podległej jednostce organizacyjnej lub komórce organizacyjnej;

6)

stawienie się do służby w stanie po użyciu alkoholu lub podobnie działającego środka

oraz spożywanie alkoholu lub podobnie działającego środka w czasie służby albo w obiektach

lub na terenach zajmowanych przez SKW albo SWW;

7)

utrata służbowej broni palnej, amunicji lub legitymacji służbowej, a także materiału

zawierającego informacje niejawne;

8)

utrata przedmiotu stanowiącego wyposażenie służbowe, którego wykorzystanie przez osoby

nieuprawnione wyrządziło szkodę obywatelowi lub stworzyło zagrożenie dla porządku

publicznego lub bezpieczeństwa powszechnego;

9)

nadużycie zajmowanego stanowiska lub służby dla osiągnięcia korzyści majątkowej lub

osobistej;

10)

samowolne oddalenie się funkcjonariusza z rejonu zakwaterowania, jeżeli pełni służbę

w systemie skoszarowanym, a także nieusprawiedliwione opuszczenie lub niestawienie

się w miejscu pełnienia służby;

11)

porzucenie służby.

3.

Jeśli postępowanie dyscyplinarne zostało wszczęte na wniosek sądu lub prokuratora,

organ wnioskujący ma być poinformowany o wyniku tego postępowania.

4.

Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio, gdy sąd nakazał wymierzenie kary dyscyplinarnej

funkcjonariuszowi, nie określając jednak jej rodzaju.

1.

Funkcjonariusz nie popełnia przewinienia dyscyplinarnego, jeżeli nie można mu przypisać

winy.

2.

Funkcjonariuszowi można przypisać winę, gdy

1)

ma zamiar popełnienia przewinienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość

jego popełnienia, na to się godzi;

2)

nie mając zamiaru popełnienia przewinienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania

ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał

albo mógł i powinien przewidzieć.

1.

Funkcjonariusz odpowiada dyscyplinarnie, jeżeli popełnia przewinienie dyscyplinarne

sam albo wspólnie lub w porozumieniu z inną osobą, a także w przypadku, gdy kieruje

popełnieniem przez innego funkcjonariusza przewinienia dyscyplinarnego.

2.

Funkcjonariusz odpowiada dyscyplinarnie także w przypadku, gdy nakłania innego funkcjonariusza

do popełnienia przewinienia dyscyplinarnego albo ułatwia jego popełnienie.

3.

Każdy z funkcjonariuszy, o których mowa w ust. 1 i 2, odpowiada w granicach swojej

winy, niezależnie od odpowiedzialności pozostałych osób.

1.

Funkcjonariuszowi mogą być wymierzane kary dyscyplinarne

1)

upomnienie;

2)

nagana;

3)

surowa nagana;

4)

nagana z ostrzeżeniem;

5)

ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku;

6)

wyznaczenie na niższe stanowisko służbowe;

7)

obniżenie stopnia;

8)

pozbawienie stopnia oficerskiego;

9)

ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby;

10)

wydalenie ze służby.

2.

W uzasadnionych przypadkach można łączyć karę wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe

oraz karę wydalenia ze służby z karą obniżenia stopnia.

3.

W uzasadnionych przypadkach można łączyć karę pozbawienia stopnia oficerskiego z karą

wydalenia ze służby.

Kara upomnienia, nagany i surowej nagany polega na przeprowadzeniu rozmowy i wytknięciu

ukaranemu niewłaściwego postępowania.

Kara nagany z ostrzeżeniem oraz kara ostrzeżenia o niepełnej przydatności na zajmowanym

stanowisku polega na przeprowadzeniu rozmowy, wytknięciu ukaranemu niewłaściwego postępowania

i uprzedzeniu go, że jeżeli ponownie popełni przewinienie dyscyplinarne, może zostać

ukarany surowszą karą dyscyplinarną lub wyznaczony na niższe stanowisko służbowe w

trybie dyscyplinarnym.

1.

Kara wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe polega na odwołaniu z dotychczas zajmowanego

stanowiska służbowego i mianowaniu na stanowisko służbowe niższe od dotychczas zajmowanego.

2.

Przed zatarciem kary wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe funkcjonariusza nie

można mianować na wyższe stanowisko służbowe.

Kara obniżenia stopnia polega na wydaniu rozkazu personalnego o utracie posiadanego

stopnia i powrocie do stopnia bezpośrednio niższego.

Kara pozbawienia stopnia oficerskiego polega na wydaniu rozkazu personalnego o utracie

stopnia oficerskiego i powrocie do stopnia szeregowego.

Kara ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby polega na przeprowadzeniu rozmowy,

wytknięciu niewłaściwego postępowania i ostrzeżeniu, że za ponowne popełnienie czynu

ukarany może zostać wydalony ze służby.

Kara wydalenia ze służby polega na zwolnieniu ze służby w SKW albo SWW.

1.

Wymierzona kara powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego

i stopnia zawinienia, w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełnienia

przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień

naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego

przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy

przebieg służby.

2.

Na zaostrzenie wymiaru kary mają wpływ następujące okoliczności popełnienia przewinienia

dyscyplinarnego

1)

działanie z motywacji zasługującej na szczególne potępienie albo w stanie po spożyciu

alkoholu lub użyciu innego podobnie działającego środka;

2)

popełnienie przewinienia dyscyplinarnego przez funkcjonariusza przed zatarciem wymierzonej

mu kary dyscyplinarnej;

3)

poważne skutki przewinienia dyscyplinarnego, zwłaszcza istotne zakłócenie realizacji

zadań SKW albo SWW lub naruszenie dobrego imienia SKW albo SWW;

4)

działanie w obecności podwładnego, wspólnie z nim lub na jego szkodę.

3.

Na złagodzenie wymiaru kary mają wpływ następujące okoliczności popełnienia przewinienia

dyscyplinarnego

1)

nieumyślność jego popełnienia;

2)

podjęcie przez funkcjonariusza starań o zmniejszenie jego skutków;

3)

brak należytego doświadczenia zawodowego lub dostatecznych umiejętności zawodowych;

4)

dobrowolne poinformowanie przełożonego dyscyplinarnego o popełnieniu przewinienia

dyscyplinarnego przed wszczęciem postępowania dyscyplinarnego.

4.

Przy wymierzeniu kary dyscyplinarnej uwzględnia się okoliczności, o których mowa w

ust. 1-3, wyłącznie w stosunku do funkcjonariusza, którego one dotyczą.

1.

Nie można wszcząć postępowania dyscyplinarnego po upływie 90 dni od dnia otrzymania

przez przełożonego, o którym mowa w art. 122, wiadomości o popełnieniu przewinienia

lub naruszeniu dyscypliny służbowej.

2.

Nie można wymierzyć funkcjonariuszowi kary dyscyplinarnej po upływie 1 roku od dnia

popełnienia czynu, o którym mowa w ust. 1.

3.

W przypadku gdy czyn, o którym mowa w ust. 1, stanowi jednocześnie przestępstwo, przedawnienie

karalności dyscyplinarnej następuje dopiero z upływem okresu przedawnienia karalności

przestępstwa.

1.

O popełnieniu przez funkcjonariusza wykroczenia, w tym także o odmowie przyjęcia mandatu

karnego lub nieuiszczeniu w terminie grzywny nałożonej w drodze mandatu zaocznego,

właściwy organ zawiadamia odpowiednio Szefa SKW albo Szefa SWW.

2.

W stosunku do funkcjonariuszy SKW i SWW, w zakresie postępowania w sprawach o wykroczenia,

uprawnienia Policji wynikające z przepisów ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1713 i 1948) przysługują odpowiednio Szefowi SKW i Szefowi SWW lub upoważnionym przez nich funkcjonariuszom.

1.

Sąd rejonowy może odmówić wszczęcia postępowania, a wszczęte umorzyć i sprawę przekazać

Szefowi SKW albo Szefowi SWW z wnioskiem o wymierzenie kary dyscyplinarnej, jeżeli

uzna to za wystarczającą reakcję na wykroczenie.

2.

Na postanowienie wskazane w ust. 1 pokrzywdzonemu przysługuje zażalenie.

1.

Za czyny, za które w myśl odrębnych przepisów właściwe organy są uprawnione do nakładania

kar porządkowych, funkcjonariusze ponoszą wyłącznie odpowiedzialność dyscyplinarną.

2.

Odpowiedzialności dyscyplinarnej podlegają również funkcjonariusze w przypadkach,

gdy właściwe organy są uprawnione do stosowania grzywny, w celu przymuszenia.

3.

O pociągnięcie funkcjonariusza do odpowiedzialności dyscyplinarnej występują organy,

o których mowa w ust. 1 i 2, odpowiednio do Szefa SKW i Szefa SWW.

Właściwi do wymierzania kar dyscyplinarnych są Szef SKW albo Szef SWW, każdy w zakresie

swojego działania, a także inni uprawnieni przełożeni.

1.

Za popełnione przewinienie dyscyplinarne można wymierzyć tylko jedną karę dyscyplinarną.

2.

Za popełnienie kilku przewinień dyscyplinarnych można wymierzyć jedną karę dyscyplinarną,

odpowiednio surowszą.

1.

Przełożony dyscyplinarny, jeżeli zachodzi uzasadnione przypuszczenie popełnienia przez

funkcjonariusza przewinienia dyscyplinarnego

1)

wszczyna postępowanie dyscyplinarne

a)

z własnej inicjatywy,

b)

na wniosek bezpośredniego przełożonego funkcjonariusza,

c)

na żądanie sądu lub prokuratora;

2)

może wszcząć postępowanie dyscyplinarne na wniosek pokrzywdzonego.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lit. c i pkt 2, zawiadamia się odpowiednio

sąd lub prokuratora albo pokrzywdzonego o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego i

wyniku tego postępowania, przesyłając odpis wydanego orzeczenia lub postanowienia.

Materiały przekazane przez sąd, prokuratora albo pokrzywdzonego włącza się do akt

postępowania dyscyplinarnego.

3.

Jeżeli zachodzą wątpliwości co do popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego kwalifikacji

prawnej albo tożsamości sprawcy, przed wszczęciem postępowania dyscyplinarnego przełożony

dyscyplinarny zleca przeprowadzenie czynności wyjaśniających. Czynności te należy

ukończyć w terminie 30 dni.

4.

Postępowanie dyscyplinarne wszczyna się z dniem wydania postanowienia o wszczęciu

postępowania dyscyplinarnego. Funkcjonariusza, co do którego wydano postanowienie

o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego, uważa się za obwinionego.

5.

Postanowienie o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego zawiera

1)

oznaczenie przełożonego dyscyplinarnego;

2)

datę wydania postanowienia;

3)

stopień, imię i nazwisko oraz stanowisko służbowe obwinionego;

4)

opis przewinienia dyscyplinarnego zarzucanego obwinionemu wraz z jego kwalifikacją

prawną;

5)

uzasadnienie faktyczne zarzucanego przewinienia dyscyplinarnego;

6)

stopień, imię i nazwisko rzecznika dyscyplinarnego prowadzącego postępowanie;

7)

podpis z podaniem stopnia, imienia i nazwiska przełożonego dyscyplinarnego;

8)

pouczenie o uprawnieniach przysługujących obwinionemu w toku postępowania dyscyplinarnego.

1.

Postępowania dyscyplinarnego nie wszczyna się, a wszczęte umarza

1)

jeżeli czynności wyjaśniające nie potwierdziły zaistnienia przewinienia dyscyplinarnego;

2)

po upływie terminów określonych w art. 118 ust. 2 i 3;

3)

w przypadku śmierci funkcjonariusza;

4)

jeżeli w tej samej sprawie zapadło prawomocne orzeczenie dyscyplinarne lub toczy się

postępowanie dyscyplinarne.

2.

Postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego oraz orzeczenie o umorzeniu

postępowania dyscyplinarnego doręcza się pokrzywdzonemu, jeżeli złożył on wniosek

o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego. Na postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania

dyscyplinarnego oraz na orzeczenie o umorzeniu tego postępowania pokrzywdzony może

wnieść odpowiednio zażalenie lub odwołanie do Szefa SKW albo Szefa SWW w terminie

7 dni od dnia ich doręczenia.

1.

Postępowanie dyscyplinarne oraz czynności wyjaśniające, o których mowa w art. 124

ust. 3, prowadzi rzecznik dyscyplinarny.

2.

Szef SKW albo SWW powołuje w jednostce organizacyjnej SKW albo SWW, na wniosek jej

kierownika, rzecznika dyscyplinarnego, spośród funkcjonariuszy tej jednostki.

3.

W przypadku, gdy ze względu na liczebność jednostki organizacyjnej SKW albo SWW powołanie

rzecznika dyscyplinarnego dla tej jednostki nie jest uzasadnione, obowiązki rzecznika

dyscyplinarnego w tej jednostce wykonuje rzecznik dyscyplinarny innej jednostki organizacyjnej

odpowiednio SKW albo SWW, wyznaczony przez Szefa SKW albo Szefa SWW.

4.

W jednostce organizacyjnej SKW albo SWW powołuje się co najmniej jednego i nie więcej

niż 3 rzeczników dyscyplinarnych.

5.

Powołanie rzecznika dyscyplinarnego następuje za jego pisemną zgodą na okres 2 lat.

6.

Rzecznika dyscyplinarnego odwołuje się w przypadkach

1)

zaistnienia okoliczności, które stanowią podstawę zwolnienia go ze służby w SKW lub

SWW;

2)

prawomocnego ukarania go karą dyscyplinarną.

7.

Rzecznik dyscyplinarny, za zgodą Szefa SKW albo Szefa SWW, może skorzystać z pomocy

innego rzecznika dyscyplinarnego przy przeprowadzaniu czynności dowodowych.

8.

Rzecznik dyscyplinarny lub przełożony dyscyplinarny podlega wyłączeniu od udziału

w postępowaniu dyscyplinarnym, jeżeli

1)

sprawa dotyczy go bezpośrednio;

2)

jest małżonkiem, krewnym lub powinowatym obwinionego lub osoby przez niego pokrzywdzonej

w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1749, 1948, 2138 i 2261 oraz z 2017 r. poz. 244);

3)

był świadkiem czynu;

4)

między nim a obwinionym lub osobą pokrzywdzoną przez obwinionego zachodzi stosunek

osobisty mogący wywołać wątpliwości co do jego bezstronności.

9.

Rzecznika dyscyplinarnego lub przełożonego dyscyplinarnego można wyłączyć od udziału

w postępowaniu dyscyplinarnym także z innych uzasadnionych przyczyn.

10.

O okolicznościach uzasadniających wyłączenie od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym

rzecznik dyscyplinarny lub przełożony dyscyplinarny zawiadamiają niezwłocznie odpowiednio

Szefa SKW albo Szefa SWW.

11.

Wyłączenie rzecznika dyscyplinarnego lub przełożonego dyscyplinarnego od udziału w

postępowaniu dyscyplinarnym może nastąpić również na wniosek obwinionego lub jego

obrońcy, jeżeli został ustanowiony.

12.

Szef SKW i Szef SWW wydają postanowienia o wyłączeniu lub odmowie wyłączenia rzecznika

dyscyplinarnego lub przełożonego dyscyplinarnego od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym.

1.

W przypadku wyłączenia przełożonego dyscyplinarnego od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym,

na podstawie art. 126 ust. 8 i 9, postępowanie dyscyplinarne przejmuje odpowiednio

Szef SKW i Szef SWW.

2.

W przypadku zaistnienia okoliczności, o których mowa w art. 126 ust. 8 i 9 wobec Szefa

SKW albo Szefa SWW, postępowanie dyscyplinarne przejmuje jeden z jego zastępców.

3.

W przypadku wyłączenia rzecznika dyscyplinarnego od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym

na podstawie art. 126 ust. 8 i 9, postępowanie dyscyplinarne przejmuje do prowadzenia

inny wyznaczony rzecznik dyscyplinarny.

4.

Do czasu wydania przez Szefa SKW albo Szefa SWW postanowienia o wyłączeniu rzecznik

dyscyplinarny podejmuje wyłącznie czynności niecierpiące zwłoki.

1.

Rzecznik dyscyplinarny zbiera materiał dowodowy i podejmuje czynności niezbędne do

wyjaśnienia sprawy. W szczególności przesłuchuje świadków, obwinionego, przyjmuje

od niego wyjaśnienia, dokonuje oględzin. Z czynności tych sporządza protokoły. Rzecznik

dyscyplinarny może także zlecić przeprowadzenie odpowiednich badań.

2.

Z czynności innych niż wymienione w ust. 1 sporządza się protokół, jeżeli przepis

szczególny tego wymaga albo przełożony dyscyplinarny lub rzecznik dyscyplinarny uzna

to za potrzebne. W pozostałych przypadkach można ograniczyć się do sporządzenia notatki

urzędowej.

3.

Protokół zawiera

1)

oznaczenie czynności, jej czasu i miejsca, osób w niej uczestniczących lub obecnych

oraz charakteru ich uczestnictwa;

2)

opis przebiegu czynności;

3)

w miarę potrzeby

a)

stwierdzenie innych okoliczności dotyczących przebiegu czynności,

b)

oświadczenia i wnioski uczestników czynności,

c)

pouczenie o uprawnieniach i obowiązkach.

4.

Wyjaśnienia, zeznania, oświadczenia i wnioski oraz stwierdzenia określonych okoliczności

przez rzecznika dyscyplinarnego lub kierownika jednostki organizacyjnej SKW albo SWW,

o którym mowa w ust. 8, zapisuje się w protokole z możliwą dokładnością, a osoby biorące

udział w czynności mają prawo żądać zapisania w protokole z pełną dokładnością wszystkiego,

co dotyczy ich praw i interesów.

5.

Osoby biorące udział w czynności, z której jest sporządzany protokół, a także osoby

obecne, po zapoznaniu się z treścią protokołu, podpisują każdą jego stronę. Odmowę

zapoznania się z treścią protokołu, a także odmowę lub brak podpisu którejkolwiek

osoby należy omówić w protokole.

6.

Rzecznik dyscyplinarny w toku postępowania wydaje postanowienia, jeżeli ich wydanie

nie jest zastrzeżone do właściwości przełożonego dyscyplinarnego.

7.

Postanowienie wydane w toku postępowania, z wyjątkiem postanowienia o wszczęciu postępowania

dyscyplinarnego, powinno zawierać

1)

stopień, imię i nazwisko wydającego postanowienie rzecznika dyscyplinarnego lub przełożonego

dyscyplinarnego;

2)

datę wydania postanowienia;

3)

podstawę prawną wydania postanowienia;

4)

stopień, imię i nazwisko oraz stanowisko służbowe obwinionego;

5)

rozstrzygnięcie;

6)

uzasadnienie faktyczne i prawne;

7)

pouczenie, czy i w jakim trybie przysługuje prawo złożenia zażalenia;

8)

podpis z podaniem stopnia, imienia i nazwiska wydającego postanowienie.

8.

W przypadku konieczności przeprowadzenia czynności poza miejscowością, w której toczy

się postępowanie dyscyplinarne, przełożony dyscyplinarny może zwrócić się o ich przeprowadzenie

do kierownika jednostki organizacyjnej SKW albo SWW właściwego według miejsca, w którym

czynność ma być dokonana.

9.

Jeżeli czyn będący przedmiotem postępowania dyscyplinarnego jest lub był przedmiotem

innego postępowania, w tym postępowania przygotowawczego, przełożony dyscyplinarny

może zwrócić się do właściwego organu o udostępnienie akt tego postępowania w całości

lub w części. Za zgodą tego organu, potrzebne odpisy lub wyciągi z udostępnionych

akt włącza się do akt postępowania dyscyplinarnego.

10.

Jeżeli zebrany materiał dowodowy to uzasadnia, przełożony dyscyplinarny wydaje postanowienie

o zmianie lub uzupełnieniu zarzutów.

1.

W toku postępowania dyscyplinarnego obwiniony ma prawo do

1)

składania wyjaśnień;

2)

odmowy składania wyjaśnień;

3)

zgłaszania wniosków dowodowych;

4)

przeglądania akt postępowania dyscyplinarnego oraz sporządzania z nich notatek;

5)

ustanowienia obrońcy spośród funkcjonariuszy SKW albo SWW, adwokatów albo radców prawnych;

6)

wnoszenia do przełożonego dyscyplinarnego zażaleń na postanowienia wydane w toku postępowania

przez rzecznika dyscyplinarnego, w terminie 3 dni od dnia doręczenia i w przypadkach

wskazanych w ustawie; od postanowień wydanych przez przełożonego dyscyplinarnego zażalenie

przysługuje odpowiednio do Szefa SKW i Szefa SWW.

2.

Rzecznik dyscyplinarny może, w drodze postanowienia, odmówić udostępnienia akt, jeżeli

sprzeciwia się temu dobro postępowania dyscyplinarnego. Na postanowienie przysługuje

zażalenie.

3.

Ustanowienie obrońcy, jeżeli nie zawiera ograniczeń, uprawnia go do działania w całym

postępowaniu dyscyplinarnym, nie wyłączając czynności po uprawomocnieniu się orzeczenia.

O zmianie zakresu pełnomocnictwa uprawniającego do działania w postępowaniu dyscyplinarnym

lub o jego cofnięciu obwiniony niezwłocznie zawiadamia obrońcę oraz rzecznika dyscyplinarnego.

4.

Obrońca nie może podejmować czynności na niekorzyść obwinionego. Może on zrezygnować

z reprezentowania obwinionego w toku postępowania dyscyplinarnego, zawiadamiając o

tym obwinionego oraz rzecznika dyscyplinarnego. Do czasu ustanowienia nowego obrońcy,

jednak nie dłużej niż 14 dni od dnia zawiadomienia obwinionego, obrońca jest obowiązany

podejmować niezbędne czynności.

5.

Udział obrońcy w postępowaniu dyscyplinarnym nie wyłącza osobistego działania w nim

obwinionego.

6.

Orzeczenia, postanowienia, zawiadomienia i inne pisma, wydane w toku postępowania

dyscyplinarnego, doręcza się obwinionemu oraz obrońcy, jeżeli został ustanowiony.

W przypadku doręczenia obwinionemu i obrońcy w różnych terminach pisma, od którego

przysługuje odwołanie lub zażalenie, termin do złożenia odwołania lub zażalenia liczy

się od dnia doręczenia, które nastąpiło wcześniej.

7.

Wniosek dowodowy obwiniony zgłasza na piśmie rzecznikowi dyscyplinarnemu, który rozstrzyga

o uwzględnieniu wniosku albo odmawia, w drodze postanowienia, uwzględnienia wniosku,

jeżeli

1)

okoliczność, która ma być udowodniona, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy

albo jest już udowodniona zgodnie z twierdzeniem wnioskodawcy;

2)

dowód jest nieprzydatny do stwierdzenia danej okoliczności lub nie da się przeprowadzić;

3)

przeprowadzenie dowodu jest sprzeczne z prawem.

8.

Na postanowienie w przedmiocie nieuwzględnienia wniosku dowodowego przysługuje zażalenie.

9.

Nieusprawiedliwiona nieobecność obwinionego w służbie, zwolnienie obwinionego od zajęć

służbowych z powodu choroby oraz nieusprawiedliwione niestawiennictwo na wezwanie

rzecznika dyscyplinarnego nie wstrzymują biegu postępowania dyscyplinarnego, a czynności,

w których jest przewidziany udział obwinionego, nie przeprowadza się albo przeprowadza

się w miejscu jego pobytu.

10.

Udział w czynnościach dowodowych oraz zapoznanie z aktami postępowania dyscyplinarnego

obwinionego zwolnionego od zajęć służbowych z powodu choroby wymaga zgody lekarza,

który orzekł czasową niezdolność obwinionego do służby. W przypadku braku możliwości

nawiązania kontaktu z lekarzem lub zmiany lekarza zgody takiej może udzielić lekarz,

który obecnie leczy obwinionego, a w dalszej kolejności lekarz o takiej samej specjalności.

1.

Przełożony dyscyplinarny i rzecznik dyscyplinarny są obowiązani badać oraz uwzględniać

okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego.

2.

Obwinionego uważa się za niewinnego, dopóki wina jego nie zostanie udowodniona i stwierdzona

prawomocnym orzeczeniem. Niedające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść

obwinionego.

1.

Czynności dowodowe w postępowaniu dyscyplinarnym powinny być zakończone w terminie

miesiąca od dnia wszczęcia tego postępowania. Przełożony dyscyplinarny, w drodze postanowienia,

może przedłużyć termin prowadzenia czynności dowodowych do 2 miesięcy.

2.

Szef SKW albo Szef SWW, w drodze postanowienia, może przedłużyć termin prowadzenia

czynności dowodowych na czas oznaczony powyżej 2 miesięcy.

3.

Przełożony dyscyplinarny może zawiesić postępowanie dyscyplinarne z powodu zaistnienia

długotrwałej przeszkody uniemożliwiającej prowadzenie postępowania. Na postanowienie

o zawieszeniu postępowania dyscyplinarnego przysługuje zażalenie w terminie 7 dni

od dnia doręczenia postanowienia. Jeżeli postępowanie dyscyplinarne zostało wszczęte

z inicjatywy pokrzywdzonego, zażalenie to może również złożyć pokrzywdzony.

4.

Przełożony dyscyplinarny wydaje postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania

dyscyplinarnego po ustaniu przeszkody, o której mowa w ust. 3.

1.

Rzecznik dyscyplinarny, po przeprowadzeniu czynności dowodowych i uznaniu, że zostały

wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności sprawy, zapoznaje obwinionego z aktami postępowania

dyscyplinarnego.

2.

Obrońca może zapoznać się z aktami postępowania dyscyplinarnego, o których mowa w

ust. 1, nie później niż do dnia zapoznania obwinionego z tymi aktami.

3.

Z czynności zapoznania z aktami postępowania dyscyplinarnego sporządza się protokół.

4.

Odmowa zapoznania się z aktami postępowania lub złożenia podpisu stwierdzającego tę

okoliczność nie wstrzymuje postępowania. Rzecznik dyscyplinarny dokonuje wzmianki

o odmowie w aktach postępowania.

5.

Obwiniony ma prawo w terminie 3 dni od dnia zapoznania się z aktami postępowania dyscyplinarnego

zgłosić wniosek o ich uzupełnienie. Na wydane przez rzecznika dyscyplinarnego postanowienie

o odmowie uzupełnienia akt postępowania dyscyplinarnego obwinionemu służy prawo złożenia

zażalenia.

6.

Obwiniony ma prawo w terminie 3 dni od dnia zapoznania się z uzupełnionymi aktami

postępowania dyscyplinarnego zgłosić wniosek o ich uzupełnienie w zakresie wynikającym

z przeprowadzonych czynności dowodowych uzupełniających akta tego postępowania.

7.

Rzecznik dyscyplinarny, po zapoznaniu obwinionego z aktami postępowania dyscyplinarnego,

wydaje postanowienie o zakończeniu czynności dowodowych oraz sporządza sprawozdanie,

które

1)

wskazuje prowadzącego postępowanie i przełożonego dyscyplinarnego, który wydał postanowienie

o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego;

2)

wskazuje obwinionego oraz określa zarzucane mu przewinienie dyscyplinarne, z opisem

stanu faktycznego ustalonym na podstawie zebranych dowodów;

3)

przedstawia wnioski dotyczące uniewinnienia, odstąpienia od ukarania lub wymierzenia

kary albo umorzenia postępowania.

1.

Na podstawie oceny zebranego w postępowaniu dyscyplinarnym materiału dowodowego przełożony

dyscyplinarny wydaje orzeczenie o

1)

uniewinnieniu albo

2)

odstąpieniu od ukarania, albo

3)

ukaraniu, albo

4)

umorzeniu postępowania.

2.

Orzeczenie powinno zawierać

1)

oznaczenie przełożonego dyscyplinarnego;

2)

datę wydania orzeczenia;

3)

stopień, imię i nazwisko oraz stanowisko służbowe obwinionego;

4)

opis przewinienia dyscyplinarnego zarzucanego obwinionemu wraz z kwalifikacją prawną;

5)

rozstrzygnięcie o uniewinnieniu, stwierdzeniu winy i odstąpieniu od ukarania lub wymierzeniu

kary dyscyplinarnej albo umorzeniu postępowania dyscyplinarnego;

6)

uzasadnienie faktyczne i prawne orzeczenia;

7)

pouczenie o prawie, terminie i trybie wniesienia odwołania;

8)

podpis, z podaniem stopnia, imienia i nazwiska przełożonego dyscyplinarnego, oraz

pieczęć jednostki organizacyjnej SKW albo SWW.

3.

Przełożony dyscyplinarny uchyla postanowienie, o którym mowa w art. 132 ust. 7, oraz

przekazuje akta sprawy rzecznikowi dyscyplinarnemu do uzupełnienia, w przypadku stwierdzenia,

że nie zostały wyjaśnione wszystkie okoliczności sprawy.

4.

Przełożony dyscyplinarny umarza postępowanie dyscyplinarne w przypadkach, o których

mowa w art. 125 ust. 1, albo gdy stało się ono bezprzedmiotowe z innej przyczyny.

5.

Przełożony dyscyplinarny może odstąpić od ukarania, jeżeli stopień winy lub stopień

szkodliwości przewinienia dyscyplinarnego dla służby nie jest znaczny, a właściwości

i warunki osobiste funkcjonariusza oraz dotychczasowy przebieg służby uzasadniają

przypuszczenie, że pomimo odstąpienia od ukarania będzie on przestrzegał dyscypliny

służbowej oraz zasad etyki zawodowej.

6.

Orzeczenie, o którym mowa w ust. 1, wraz z uzasadnieniem sporządza się na piśmie nie

później niż w terminie 14 dni od dnia wydania postanowienia o zakończeniu czynności

dowodowych.

7.

Orzeczenie, o którym mowa w ust. 1, doręcza się niezwłocznie obwinionemu.

8.

Jeżeli przełożony dyscyplinarny uzna, że należy wymierzyć karę dyscyplinarną, do której

wymierzenia nie jest uprawniony, wniosek w tej sprawie wraz z aktami postępowania

dyscyplinarnego przesyła odpowiednio Szefowi SKW i Szefowi SWW.

9.

W przypadku zamiaru wymierzenia kary wydalenia ze służby w SKW albo SWW, odpowiednio

Szef SKW i Szef SWW, przed wydaniem orzeczenia dyscyplinarnego, wzywa obwinionego

w celu wysłuchania go. W wysłuchaniu uczestniczy rzecznik dyscyplinarny. Obwinionemu

doręcza się sprawozdanie w terminie umożliwiającym zapoznanie się z nim przed wysłuchaniem.

10.

Przepisu ust. 9 nie stosuje się w przypadku

1)

tymczasowego aresztowania obwinionego;

2)

odmowy obwinionego stawienia się lub nieusprawiedliwionej nieobecności;

3)

zaistnienia innej przeszkody uniemożliwiającej obwinionemu stawienie się w terminie

14 dni od dnia doręczenia postanowienia o zakończeniu czynności dowodowych.

1.

Postępowanie dyscyplinarne jest dwuinstancyjne. Od orzeczenia wydanego w pierwszej

instancji obwinionemu przysługuje odwołanie w terminie 7 dni od dnia doręczenia orzeczenia.

2.

Odwołanie składa się odpowiednio do Szefa SKW i Szefa SWW za pośrednictwem przełożonego

dyscyplinarnego, który wydał orzeczenie w pierwszej instancji.

3.

Szef SKW albo Szef SWW odmawia przyjęcia odwołania, w drodze postanowienia, jeżeli

zostało wniesione po terminie lub przez osobę nieuprawnioną albo jest niedopuszczalne.

Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.

4.

Jeżeli orzeczenie lub postanowienie w pierwszej instancji wydał odpowiednio Szef SKW

i Szef SWW, odwołanie lub zażalenie nie przysługuje. Obwiniony może jednak w terminie,

o którym mowa w ust. 1, zwrócić się odpowiednio do Szefa SKW i Szefa SWW z wnioskiem

o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące

odwołań od orzeczeń.

1.

W postępowaniu odwoławczym rozpoznanie sprawy następuje na podstawie stanu faktycznego

ustalonego w postępowaniu dyscyplinarnym. Jeżeli jest to potrzebne do prawidłowego

wydania orzeczenia, Szef SKW albo Szef SWW może uzupełnić materiał dowodowy, zlecając

rzecznikowi dyscyplinarnemu prowadzącemu postępowanie dyscyplinarne wykonanie czynności

dowodowych, określając ich zakres.

2.

Z materiałami uzyskanymi w wyniku czynności dowodowych, o których mowa w ust. 1, rzecznik

dyscyplinarny zapoznaje obwinionego. W terminie 3 dni od dnia zapoznania obwiniony

ma prawo zgłoszenia odpowiednio Szefowi SKW i Szefowi SWW uwag dotyczących przeprowadzonych

czynności dowodowych.

1.

Szef SKW albo Szef SWW, w terminie 7 dni od dnia wniesienia odwołania może powołać

komisję do zbadania zaskarżonego orzeczenia, zwaną dalej „komisją”.

2.

Komisja składa się z trzech funkcjonariuszy.

3.

Przepisy art. 126 ust. 8 i 9 stosuje się odpowiednio do członków komisji.

4.

Komisja może wysłuchać rzecznika dyscyplinarnego, obwinionego lub jego obrońcę.

5.

Niestawiennictwo prawidłowo zawiadomionych: rzecznika dyscyplinarnego, obwinionego

lub jego obrońcy nie wstrzymuje rozpoznawania sprawy.

6.

Komisja może wystąpić do wyższego przełożonego dyscyplinarnego o uzupełnienie materiału

dowodowego w trybie art. 135 ust. 1.

1.

Z przeprowadzonych czynności komisja sporządza sprawozdanie wraz z wnioskiem dotyczącym

sposobu załatwienia odwołania.

2.

Komisja przedstawia odpowiednio Szefowi SKW i Szefowi SWW sprawozdanie, o którym mowa

w ust. 1, w terminie 21 dni od dnia jej powołania.

3.

Rozpatrzenie odwołania przez Szefa SKW albo Szefa SWW powinno nastąpić w terminie

14 dni od dnia wpływu odwołania, a w przypadku powołania komisji - w terminie 7 dni

od dnia otrzymania sprawozdania, o którym mowa w ust. 1.

4.

Szef SKW albo Szef SWW może zaskarżone orzeczenie

1)

utrzymać w mocy albo

2)

uchylić w całości albo w części i w tym zakresie uniewinnić obwinionego, odstąpić

od ukarania, względnie wymierzyć inną karę, bądź uchylając to orzeczenie - umorzyć

postępowanie dyscyplinarne w pierwszej instancji, albo

3)

uchylić w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez przełożonego

dyscyplinarnego, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga przeprowadzenia czynności dowodowych

w całości lub w znacznej części.

5.

Postępowanie odwoławcze umarza się w przypadku cofnięcia odwołania.

6.

W postępowaniu odwoławczym Szef SKW albo Szef SWW nie może wymierzyć surowszej kary

dyscyplinarnej, chyba że zaskarżone orzeczenie rażąco narusza prawo lub interes służby.

1.

Orzeczenie lub postanowienie staje się prawomocne

1)

z upływem terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia, jeżeli go nie wniesiono;

2)

w dniu wydania przez organ odwoławczy orzeczenia lub postanowienia kończącego postępowanie.

2.

Przełożony dyscyplinarny, po uprawomocnieniu się orzeczenia lub postanowienia, niezwłocznie

wykonuje orzeczoną karę.

3.

Przełożony właściwy w sprawach osobowych po uprawomocnieniu się orzeczenia niezwłocznie

wykonuje karę ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku.

4.

Przełożony, o którym mowa w ust. 3, po uprawomocnieniu się orzeczenia niezwłocznie

wykonuje karę: wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe, wydalenia ze służby przez

wydanie decyzji odpowiednio o: zwolnieniu lub odwołaniu ukaranego z dotychczas zajmowanego

stanowiska służbowego i mianowaniu go na niższe stanowisko służbowe albo zwolnieniu

ukaranego funkcjonariusza ze służby.

5.

Prawomocne orzeczenie o odstąpieniu od ukarania albo o ukaraniu oraz prawomocne postanowienie

o odstąpieniu od wszczęcia postępowania dyscyplinarnego włącza się do akt osobowych

funkcjonariusza.

1.

W zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie do postępowania dyscyplinarnego stosuje

się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego, dotyczące wezwań, terminów, doręczeń i świadków, z wyłączeniem możliwości nakładania

kar porządkowych oraz zatrzymania i doprowadzenia świadków. W postępowaniu dyscyplinarnym

do świadków nie stosuje się art. 184 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego.

2.

O zwolnieniu od złożenia zeznania lub odpowiedzi na pytania osoby pozostającej z obwinionym

w szczególnie bliskim stosunku osobistym rozstrzyga rzecznik dyscyplinarny. Na odmowę

zwolnienia od złożenia zeznania lub odpowiedzi na pytania służy zażalenie w terminie

3 dni od dnia doręczenia postanowienia.

1.

Zatarcie kary dyscyplinarnej oznacza uznanie kary za niebyłą.

2.

Kary dyscyplinarne podlegają zatarciu po upływie

1)

3 miesięcy od dnia wykonania kary upomnienia;

2)

6 miesięcy od dnia wykonania kary nagany;

3)

9 miesięcy od dnia wykonania kary surowej nagany i nagany z ostrzeżeniem;

4)

12 miesięcy od dnia wykonania kary ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby

na zajmowanym stanowisku;

5)

15 miesięcy od dnia wykonania kary wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe oraz

obniżenia stopnia;

6)

18 miesięcy od dnia wykonania kary pozbawienia stopnia oficerskiego;

7)

24 miesięcy od dnia wykonania kary ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby.

3.

W przypadku nienagannej służby, stwierdzonej w opinii służbowej, przełożony dyscyplinarny

może zatrzeć karę dyscyplinarną przed upływem terminu określonego w ust. 2, jednak

w przypadku kar, o których mowa w art. 109 ust. 1 pkt 5-9 nie wcześniej niż przed

upływem połowy terminów, określonych w ust. 2 pkt 4-7.

4.

Za wykazanie męstwa lub odwagi oraz znaczące wyniki w służbie przełożony dyscyplinarny

może w każdym czasie zatrzeć karę dyscyplinarną.

5.

Jeżeli funkcjonariusz zostanie ponownie ukarany przed zatarciem kary dyscyplinarnej,

okres wymagany do zatarcia nieodbytej kary biegnie na nowo od dnia orzeczenia nowej

kary.

6.

W przypadku jednoczesnego wykonywania więcej niż jednej kary dyscyplinarnej zatarcie

kar następuje z upływem terminu przewidzianego dla kary surowszej.

7.

Zatarcie kary dyscyplinarnej powoduje usunięcie z akt osobowych funkcjonariusza orzeczenia

o ukaraniu. Orzeczenie o odstąpieniu od ukarania usuwa się z akt osobowych po upływie

6 miesięcy od dnia jego uprawomocnienia się, przepisy ust. 3 i 4 stosuje się odpowiednio.

1.

Postępowanie dyscyplinarne zakończone prawomocnym orzeczeniem wznawia się, jeżeli

1)

dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności, okazały się

fałszywe;

2)

zostały ujawnione istotne dla sprawy okoliczności, które nie były znane w toku postępowania

dyscyplinarnego;

3)

orzeczenie wydano z naruszeniem obowiązujących przepisów, jeżeli mogło to mieć wpływ

na treść orzeczenia;

4)

orzeczenie zostało wydane w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostały

następnie uchylone lub zmienione.

2.

Postępowanie dyscyplinarne wznawia się na wniosek ukaranego lub obwinionego, albo

w przypadku jego śmierci na wniosek członka rodziny uprawnionego do renty rodzinnej,

jeżeli w wyniku orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego stracił moc lub uległ zmianie

przepis prawny będący podstawą wydania orzeczenia dyscyplinarnego.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2, wniosek o wznowienie składa się w terminie miesiąca

od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego.

4.

Postępowania dyscyplinarnego, w przypadku śmierci obwinionego lub ukaranego, nie wznawia

się na niekorzyść ukaranego po ustaniu karalności przewinienia dyscyplinarnego.

5.

Postępowania dyscyplinarnego nie wznawia się po upływie 5 lat od dnia uprawomocnienia

się orzeczenia.

6.

Przełożony dyscyplinarny, który wydał prawomocne orzeczenie dyscyplinarne, wznawia

postępowanie dyscyplinarne z urzędu lub na wniosek ukaranego lub obwinionego albo,

w przypadku jego śmierci, na wniosek członka rodziny uprawnionego do renty rodzinnej.

O wznowieniu postępowania dyscyplinarnego z urzędu zawiadamia się ukaranego lub obwinionego

albo, w przypadku jego śmierci, członka rodziny uprawnionego do renty rodzinnej.

7.

Wniosek o wznowienie postępowania dyscyplinarnego wnosi się do przełożonego dyscyplinarnego,

który wydał orzeczenie w pierwszej instancji, w terminie 30 dni od dnia, w którym

obwiniony lub ukarany dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia

postępowania.

8.

Jeżeli przyczyną wznowienia postępowania jest działalność przełożonego dyscyplinarnego,

o którym mowa w ust. 6, o wznowieniu rozstrzyga wyższy przełożony dyscyplinarny.

9.

Na postanowienie o odmowie wznowienia postępowania dyscyplinarnego ukaranemu oraz

członkowi rodziny uprawnionemu do renty rodzinnej, o którym mowa w ust. 6, służy zażalenie

odpowiednio do Szefa SKW albo SWW w terminie 7 dni od dnia doręczenia, z tym że na

postanowienie wydane przez Szefa SKW albo SWW przysługuje jedynie w takim samym terminie

wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

1.

Po wznowieniu postępowania dyscyplinarnego przeprowadza się czynności dowodowe ograniczone

do przyczyn wznowienia, a po ich zakończeniu, stosownie do poczynionych ustaleń, wydaje

się orzeczenie

1)

uchylające dotychczasowe orzeczenie i stwierdzające uniewinnienie ukaranego lub umorzenie

postępowania dyscyplinarnego albo

2)

zmieniające dotychczasowe orzeczenie i wymierzające inną karę dyscyplinarną, albo

3)

odmawiające uchylenia dotychczasowego orzeczenia.

2.

Zmiana dotychczasowego orzeczenia i wymierzenie innej kary dyscyplinarnej nie może

nastąpić po ustaniu karalności przewinienia dyscyplinarnego.

3.

Orzeczenie kary surowszej od dotychczasowej jest możliwe tylko wtedy, gdy wznowienie

następuje z urzędu i orzeczona kara jest rażąco niewspółmierna do popełnionego przewinienia

dyscyplinarnego.

4.

Jeżeli w następstwie wznowienia postępowania wymierzono karę łagodniejszą, ulegają

uchyleniu skutki kary dotychczasowej, a w przypadku wymierzenia kary surowszej, jej

wykonanie rozpoczyna się od dnia wymierzenia.

5.

Na orzeczenie i postanowienie wydane w trybie wznowienia postępowania dyscyplinarnego

służy ukaranemu lub obwinionemu, a w przypadku jego śmierci, członkowi rodziny uprawnionemu

do renty rodzinnej, odwołanie lub zażalenie odpowiednio do Szefa SKW i Szefa SWW w

terminie 7 dni od dnia doręczenia, z tym że na orzeczenia i postanowienia wydane przez

Szefa SKW albo Szefa SWW przysługuje jedynie, w takim samym terminie, wniosek o ponowne

rozpatrzenie sprawy.

6.

Termin zatarcia kary zmienionej w następstwie wznowienia postępowania liczy się od

dnia uprawomocnienia się orzeczenia o wymierzeniu nowej kary. Na poczet okresu zatarcia

nowej kary zalicza się okres zatarcia, który upłynął od uprawomocnienia się orzeczenia

kary dotychczasowej.

Na orzeczenie kończące postępowanie dyscyplinarne wydane w wyniku rozpatrzenia odwołania

funkcjonariuszowi przysługuje skarga do sądu administracyjnego.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla SKW i SWW szczegółowy

tryb wykonywania czynności związanych z postępowaniem dyscyplinarnym w stosunku do

funkcjonariuszy, przełożonych którzy posiadają władzę dyscyplinarną, w tym obieg dokumentów

związanych z postępowaniem dyscyplinarnym, prostowanie błędów pisarskich i rachunkowych

oraz innych oczywistych omyłek, oraz określi wzory postanowień i innych dokumentów

sporządzanych w postępowaniu dyscyplinarnym, mając na względzie sprawność prowadzonego

postępowania.

Przepisy art. 115 § 18 oraz art. 318 i 344 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1137 i 2138 oraz z 2017 r. poz. 244) stosuje się odpowiednio do funkcjonariuszy SKW oraz SWW.

Ustawa wchodzi w życie w terminieustawie z dnia 9 czerwca 2006 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o Służbie Kontrwywiadu

Wojskowego oraz Służbie Wywiadu Wojskowego oraz ustawę o służbie funkcjonariuszy Służby

Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września 2017 r., z wyjątkiem

1)

art. 1, art. 116-219, art. 314, art. 326-336, art. 347, art. 348, art. 358 i art.

359, które wchodzą w życie po upływie 3 dni od dnia ogłoszenia;

2)

art. 4 pkt 9, 12, 14 lit. a, art. 15 pkt 26, pkt 29 lit. a w zakresie art. 22 ust.

1 pkt 3a, pkt 48, 49, pkt 54 w zakresie art. 36a ust. 14 i pkt 114 w zakresie art.

71d, art. 66 pkt 1, art. 80, art. 111 pkt 2, art. 113 pkt 2, art. 115, art. 220-223,

art. 225-313, art. 315-325, art. 349-357 i art. 360-368, które wchodzą w życie po

upływie 14 dni od dnia ogłoszenia;

3)

art. 15 pkt 118 lit. f i h oraz pkt 123 lit. m, które wchodzą w życie z dniem 1 lutego

2017 r.;

4)

art. 15 pkt 31, pkt 32 w zakresie art. 22ac ust. 1, art. 22ae ust. 2, art. 22ak ust.

1 i art. 85b ust. 2 i 5, pkt 33-43, pkt 44 w zakresie art. 22ar i art. 22at ust. 1

pkt 1, pkt 46, 47 i 120, art. 105 i art. 337-346, które wchodzą w życie z dniem 15

lutego 2017 r.;

5)

art. 4 pkt 5, 10 i 11, które wchodzą w życie z dniem 1 marca 2017 r.;

6)

art. 224, który wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 2017 r.;

7)

art. 66 pkt 3, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2022 r.