Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 5 kwietnia 2017 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii

Ustawa określa

1)

zasady i tryb postępowania w zakresie przeciwdziałania narkomanii;

2)

zadania i uprawnienia organów administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego

oraz innych podmiotów w zakresie przeciwdziałania naruszeniom prawa dotyczącego obrotu,

wytwarzania, przetwarzania, przerobu i posiadania substancji, których używanie może

prowadzić do narkomanii;

3)

organy właściwe do wykonania

a)

rozporządzenia (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady nr 273/2004 z dnia 11 lutego 2004 r.

w sprawie prekursorów narkotykowych

(Dz. Urz. WE L 047 z 18.02.2004), zwanego dalej „rozporządzeniem 273/2004”,

b)

rozporządzenia (WE) Rady nr 111/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. określającego zasady

nadzorowania handlu prekursorami narkotyków pomiędzy Wspólnotą a państwami trzecimi

(Dz. Urz. WE L 22 z 26.01.2005, str. 1; Dz. Urz. WE Polskie wydanie specjalne z 2005

r., t. 48, str. 1), zwanego dalej „rozporządzeniem 111/2005”;

4)

kary za nieprzestrzeganie przepisów ustawy i rozporządzeń wymienionych w pkt 3.

1.

Przeciwdziałanie narkomanii realizuje się przez odpowiednie kształtowanie polityki

społecznej, gospodarczej, oświatowo-wychowawczej i zdrowotnej, a w szczególności

1)

działalność wychowawczą, edukacyjną, informacyjną i profilaktyczną;

2)

leczenie, rehabilitację i reintegrację osób uzależnionych;

3)

ograniczanie szkód zdrowotnych i społecznych;

4)

nadzór nad substancjami, których używanie może prowadzić do narkomanii;

5)

zwalczanie niedozwolonego obrotu, wytwarzania, przetwarzania, przerobu i posiadania

substancji, których używanie może prowadzić do narkomanii;

6)

nadzór nad uprawami roślin zawierających substancje, których używanie może prowadzić

do narkomanii.

2.

Zadania, o których mowa w ust. 1 pkt 1-3, są finansowane ze środków własnych podmiotów

wykonujących zadania w zakresie przeciwdziałania narkomanii, środków przeznaczonych

na realizację programów, o których mowa w art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej

finansowanych ze środków publicznych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1793, z późn. zm., oraz środków Narodowego Funduszu Zdrowia innych niż przeznaczone na realizację programów

zdrowotnych.

3.

Zadania, o których mowa w ust. 1 pkt 4-6, są finansowane z budżetu państwa z części

pozostających w dyspozycji właściwych ministrów.

Przepisy ustawy stosuje się do

1)

produktów leczniczych, które są środkami odurzającymi, substancjami psychotropowymi

lub prekursorami, w zakresie nieuregulowanym w ustawie z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne

(Dz. U. z 2016 r. poz. 2142 i 2003);

2)

substancji chemicznych i ich mieszanin, które są prekursorami, w zakresie nieuregulowanym

w przepisach o substancjach chemicznych i ich mieszaninach.

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

grzyby halucynogenne - grzyby zawierające substancje psychotropowe;

2)

importer - osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę nieposiadającą osobowości prawnej,

która dokonuje przywozu i składa zgłoszenie celne lub w imieniu której składane jest

zgłoszenie celne;

3)

jednostki naukowe - jednostki naukowe w rozumieniu art. 2 pkt 9 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki

(Dz. U. z 2016 r. poz. 2045, 1933 i 2260);

4)

konopie - rośliny z rodzaju konopie (Cannabis L.);

5)

konopie włókniste - rośliny z gatunku konopie siewne (Cannabis sativa L.), w których

suma zawartości delta-9-tetrahydrokannabinolu oraz kwasu tetrahydrokannabinolowego

(kwasu delta-9-THC-2-karboksylowego) w kwiatowych lub owocujących wierzchołkach roślin,

z których nie usunięto żywicy, nie przekracza 0,20% w przeliczeniu na suchą masę;

6)

leczenie - leczenie zaburzeń psychicznych i zaburzeń zachowania spowodowanych używaniem

środków odurzających lub substancji psychotropowych;

7)

leczenie substytucyjne - stosowanie, w ramach programu leczenia uzależnienia, produktów

leczniczych lub środków odurzających o działaniu agonistycznym na receptor opioidowy;

8)

mak - roślinę z gatunku mak lekarski (Papaver somniferum L.), zwaną również makiem

ogrodowym albo uprawnym;

9)

mak niskomorfinowy - roślinę z gatunku mak lekarski należącą do odmiany, w której

zawartość morfiny w torebce (makówce) bez nasion, wraz z przylegającą do niej łodygą

o długości do 7 cm, wynosi poniżej 0,06% w przeliczeniu na zasadę morfiny i na suchą

masę wymienionych części rośliny;

10)

mleczko makowe - sok mleczny torebki (makówki) maku;

11)

narkomania - stałe lub okresowe używanie w celach innych niż medyczne środków odurzających,

substancji psychotropowych, środków zastępczych lub nowych substancji psychoaktywnych,

w wyniku czego może powstać lub powstało uzależnienie od nich;

11a)

nowa substancja psychoaktywna - substancję pochodzenia naturalnego lub syntetycznego

w każdym stanie fizycznym, o działaniu na ośrodkowy układ nerwowy, określoną w przepisach

wydanych na podstawie art. 44b ust. 2;

12)

ograniczenie szkód zdrowotnych i społecznych - działania ukierunkowane na zmniejszenie

problemów zdrowotnych i społecznych wynikających z używania w celach innych niż medyczne

środków odurzających, substancji psychotropowych, środków zastępczych lub nowych substancji

psychoaktywnych;

13)

opium - stężały sok mleczny torebki (makówki) maku;

14)

osoba zagrożona uzależnieniem - osobę, u której zespół zjawisk psychicznych i oddziaływań

środowiskowych stwarza duże prawdopodobieństwo powstania uzależnienia od środków odurzających

lub substancji psychotropowych, albo osobę sporadycznie używającą środków odurzających,

substancji psychotropowych, środków zastępczych lub nowych substancji psychoaktywnych;

15)

osoba uzależniona - osobę, która w wyniku używania środków odurzających, substancji

psychotropowych, środków zastępczych lub nowych substancji psychoaktywnych albo używania

ich w celach medycznych znajduje się w stanie uzależnienia od tych środków lub substancji;

16)

prekursor - prekursor narkotykowy będący substancją sklasyfikowaną, o której mowa

w art. 2 pkt a rozporządzenia 273/2004, którego kategorię określa załącznik nr 1 do

tego rozporządzenia;

17)

preparat - produkt leczniczy zawierający co najmniej jeden środek odurzający lub substancję

psychotropową albo ich prekursory;

18)

producent - przedsiębiorcę wytwarzającego, przetwarzającego lub przerabiającego środki

odurzające, substancje psychotropowe lub prekursory;

19)

przetwarzanie - czynności prowadzące do przemiany środków odurzających, substancji

psychotropowych lub prekursorów na inne środki odurzające, substancje psychotropowe

lub prekursory albo na substancje niebędące środkami odurzającymi, substancjami psychotropowymi

lub prekursorami;

20)

przerób - otrzymywanie mieszanin środków odurzających, substancji psychotropowych

lub prekursorów oraz nadawanie tym środkom lub substancjom postaci stosowanej w lecznictwie;

20a)

przewóz - każde przemieszczenie środków odurzających, substancji psychotropowych lub

słomy makowej między dwoma państwami przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, które

zaczyna się i kończy poza tym terytorium;

21)

przywóz - każde wprowadzenie na obszar celny Unii Europejskiej środków odurzających,

substancji psychotropowych, środków zastępczych lub nowych substancji psychoaktywnych;

22)

rehabilitacja - proces, w którym osoba z zaburzeniami psychicznymi spowodowanymi przez

przyjmowanie środków odurzających lub substancji psychotropowych osiąga optymalny

stan zdrowia, funkcjonowania psychicznego i społecznego;

23)

reintegracja - efekt działań określonych w art. 14-16 i art. 18 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o zatrudnieniu socjalnym

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1828);

24)

słoma makowa - torebkę (makówkę) maku bez nasion, wraz z łodygą, lub poszczególne

ich części;

25)

substancja psychotropowa - każdą substancję pochodzenia naturalnego lub syntetycznego,

działającą na ośrodkowy układ nerwowy, określoną w wykazie substancji psychotropowych

stanowiącym załącznik nr 2 do ustawy;

26)

środek odurzający - każdą substancję pochodzenia naturalnego lub syntetycznego działającą

na ośrodkowy układ nerwowy, określoną w wykazie środków odurzających stanowiącym załącznik

nr 1 do ustawy;

27)

środek zastępczy - produkt zawierający co najmniej jedną nową substancję psychoaktywną

lub inną substancję o podobnym działaniu na ośrodkowy układ nerwowy, który może być

użyty zamiast środka odurzającego lub substancji psychotropowej lub w takich samych

celach jak środek odurzający lub substancja psychotropowa, których wytwarzanie i wprowadzanie

do obrotu nie jest regulowane na podstawie przepisów odrębnych; do środków zastępczych

nie stosuje się przepisów o ogólnym bezpieczeństwie produktów;

28)

uprawa maku lub konopi - każdą uprawę maku lub konopi bez względu na powierzchnię;

29)

uzależnienie od środków odurzających lub substancji psychotropowych - zespół zjawisk

psychicznych lub somatycznych wynikających z działania środków odurzających lub substancji

psychotropowych na organizm ludzki, charakteryzujący się zmianą zachowania lub innymi

reakcjami psychofizycznymi i koniecznością używania stale lub okresowo tych środków

lub substancji w celu doznania ich wpływu na psychikę lub dla uniknięcia następstw

wywołanych ich brakiem;

30)

używanie szkodliwe - używanie substancji psychoaktywnej powodujące szkody somatyczne

lub psychiczne, włączając upośledzenie sądzenia lub dysfunkcyjne zachowanie, które

może prowadzić do niesprawności lub mieć niepożądane następstwa dla związków z innymi

ludźmi;

31)

używanie środka odurzającego, substancji psychotropowej, środka zastępczego lub nowej

substancji psychoaktywnej - wprowadzanie do organizmu człowieka środka odurzającego,

substancji psychotropowej, środka zastępczego lub nowej substancji psychoaktywnej,

niezależnie od drogi podania;

32)

wewnątrzwspólnotowa dostawa - przemieszczenie środków odurzających lub substancji

psychotropowych z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na terytorium państwa członkowskiego

Unii Europejskiej;

33)

wewnątrzwspólnotowe nabycie - przemieszczenie środków odurzających lub substancji

psychotropowych z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej;

34)

wprowadzanie do obrotu - udostępnienie osobom trzecim, odpłatnie lub nieodpłatnie,

środków odurzających, substancji psychotropowych, prekursorów, środków zastępczych

lub nowych substancji psychoaktywnych;

35)

wytwarzanie - czynności, za pomocą których mogą być otrzymywane środki odurzające,

substancje psychotropowe, prekursory, środki zastępcze lub nowe substancje psychoaktywne,

ich oczyszczanie, ekstrakcję surowców i półproduktów oraz otrzymywanie soli tych środków

lub substancji;

36)

wywóz - każde wyprowadzenie poza obszar celny Wspólnoty Europejskiej środków odurzających

lub substancji psychotropowych;

37)

ziele konopi innych niż włókniste - każdą naziemną część rośliny konopi (pojedynczą

lub w mieszaninie), z wyłączeniem nasion, zawierającą powyżej 0,20% sumy delta-9-tetrahydrokannabinolu

oraz kwasu tetrahydrokannabinolowego (kwasu delta-9-THC-2-karboksylowego);

38)

żywica konopi - żywicę i inne produkty konopi zawierające delta-9-tetrahydrokannabinol

lub inne aktywne biologicznie kannabinole.

1.

Zadania w zakresie przeciwdziałania narkomanii realizują organy administracji rządowej

i jednostek samorządu terytorialnego w zakresie określonym w ustawie.

2.

Zadania w zakresie przeciwdziałania narkomanii są realizowane, w zakresie określonym

w ustawie, także przez

1

przedszkola, szkoły i inne jednostki organizacyjne wymienione w art. 2 pkt 3-5 i 7-9 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1943, 1954, 1985 i 2169 oraz z 2017 r. poz. 60);

1

przedszkola, szkoły i inne jednostki organizacyjne wymienione w art. 2 pkt 3-9 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe

(Dz. U. z 2017 r. poz. 59);

2)

szkoły wyższe;

3)

podmioty lecznicze i inne podmioty działające w ochronie zdrowia;

4)

jednostki Wojska Polskiego, Policji i Straży Granicznej;

5)

organy celne;

6)

jednostki organizacyjne Służby Więziennej oraz zakłady poprawcze i schroniska dla

nieletnich;

7)

ośrodki pomocy społecznej, powiatowe centra pomocy rodzinie i regionalne ośrodki polityki

społecznej;

7a)

jednostki organizacyjne wspierania rodziny i systemu pieczy zastępczej, o których

mowa w art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy

zastępczej

(Dz. U. z 2017 r. poz. 697), oraz asystentów rodziny, rodziny zastępcze i prowadzących rodzinne domy dziecka;

8)

środki masowego przekazu.

3.

W realizacji zadań, o których mowa w art. 2 ust. 1, mogą uczestniczyć organizacje

pozarządowe i inne podmioty, których działalność statutowa obejmuje zadania należące

do sfery zadań publicznych w zakresie ochrony i promocji zdrowia, pomocy społecznej,

działalności charytatywnej, nauki, edukacji, oświaty i wychowania, kultury fizycznej,

porządku i bezpieczeństwa publicznego lub przeciwdziałania patologiom społecznym,

promocji i organizacji wolontariatu, po przeprowadzeniu konkursu, o którym mowa w

art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego

i o wolontariacie

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1817 i 1948 oraz z 2017 r. poz. 60 i 573), a także samorządy zawodów medycznych, rodziny osób uzależnionych, oraz grupy samopomocy

osób uzależnionych i ich rodzin.

1.

Działalność w zakresie przeciwdziałania narkomanii prowadzi Krajowe Biuro do Spraw

Przeciwdziałania Narkomanii, zwane dalej „Biurem”.

2.

Biuro jest jednostką budżetową podległą ministrowi właściwemu do spraw zdrowia.

3.

Do zadań Biura należy

1)

(uchylony)

2)

(uchylony)

3)

wykonywanie zadań w zakresie przeciwdziałania narkomanii, polegających na powierzaniu

i wspieraniu wykonywania zadań publicznych, wraz z udzielaniem dotacji na finansowanie

ich realizacji na podstawie pełnomocnictwa ministra właściwego do spraw zdrowia;

4)

inicjowanie działań zmierzających do ograniczania używania środków odurzających, substancji

psychotropowych, środków zastępczych lub nowych substancji psychoaktywnych;

5)

inicjowanie, wspieranie i prowadzenie analiz oraz badań naukowych nad problematyką

narkomanii, w tym sporządzanie oceny epidemiologicznej zagrożeń narkomanią;

6)

inicjowanie prac nad nowymi rozwiązaniami legislacyjnymi służącymi przeciwdziałaniu

narkomanii;

7)

dokonywanie okresowych ocen programów profilaktycznych, leczniczych, rehabilitacyjnych

i readaptacyjnych pod względem ich skuteczności w zakresie ograniczenia używania środków

odurzających, substancji psychotropowych, środków zastępczych lub nowych substancji

psychoaktywnych;

8)

opracowywanie standardów w zakresie profilaktyki uzależnień oraz leczenia i rehabilitacji

osób uzależnionych;

9)

inicjowanie, organizowanie i prowadzenie szkoleń dla osób realizujących zadania w

zakresie przeciwdziałania narkomanii;

10)

udzielanie pomocy fachowej podmiotom realizującym zadania w zakresie przeciwdziałania

narkomanii, w tym jednostkom samorządu terytorialnego, oraz podmiotom prowadzącym

działalność oświatowo-informacyjną, badawczą, profilaktyczną, leczniczą, rehabilitacyjną

i reintegracyjną;

11)

współpraca z organizacjami międzynarodowymi prowadzącymi działalność w zakresie przeciwdziałania

narkomanii i likwidacji szkód nią wywołanych;

12)

prowadzenie krajowego systemu informacji o narkotykach oraz monitorowanie działań

podejmowanych na rzecz przeciwdziałania narkomanii na poziomie krajowym i międzynarodowym,

w tym

a)

zbieranie, gromadzenie, wymianę informacji i dokumentacji w zakresie przeciwdziałania

narkomanii, objętych badaniami statystycznymi statystyki publicznej, oraz opracowywanie

i przetwarzanie zebranych danych,

b)

prowadzenie i inicjowanie badań dotyczących problemów narkotyków i narkomanii oraz

opracowywanie i udostępnianie ich wyników,

c)

gromadzenie, przechowywanie i udostępnianie baz danych dotyczących narkotyków i narkomanii,

d)

formułowanie wniosków sprzyjających kształtowaniu odpowiedniej do sytuacji strategii

reagowania na problem narkomanii,

e)

koordynowanie działań ekspertów wojewódzkich, o których mowa w art. 9 ust. 6,

f)

gromadzenie i udostępnianie publikacji na temat narkotyków i narkomanii,

g)

pełnienie roli punktu obserwacyjnego (Focal Point) Europejskiego Centrum Monitorowania

Narkotyków i Narkomanii,

h)

udział w pracach sprawozdawczych na rzecz organizacji międzynarodowych,

i)

współpraca z Europejskim Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii oraz Europejską

Siecią Informacji o Narkotykach i Narkomanii (Reitox),

j)

opracowywanie i publikowanie corocznego raportu o stanie narkomanii w Polsce;

k)

(uchylona)

13)

podejmowanie działań interwencyjnych w sprawach skarg i wniosków dotyczących problematyki

przeciwdziałania narkomanii, kierowanych do Biura lub do ministra właściwego do spraw

zdrowia;

14)

wykonywanie innych zadań w zakresie przeciwdziałania narkomanii, zleconych przez ministra

właściwego do spraw zdrowia;

14a)

dofinansowywanie kosztów szkoleń w dziedzinie uzależnienia;

15)

obsługa techniczno-organizacyjna Rady do Spraw Przeciwdziałania Narkomanii.

4.

Biuro, wykonując zadania, o których mowa w ust. 3, współpracuje z organami administracji

publicznej wykonującymi zadania, o których mowa w art. 2, oraz może tworzyć zespoły

robocze.

5.

Zadania, o których mowa w ust. 3 pkt 12, realizuje Centrum Informacji o Narkotykach

i Narkomanii będące komórką organizacyjną Biura.

Podstawę do działań w zakresie przeciwdziałania narkomanii stanowi Narodowy Program

Zdrowia, o którym mowa w art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zdrowiu publicznym

(Dz. U. poz. 1916 oraz z 2016 r. poz. 2003), zwany dalej „Narodowym Programem Zdrowia”.

(uchylony)

1.

Organ wykonawczy samorządu województwa opracowuje projekt Wojewódzkiego Programu Przeciwdziałania

Narkomanii, zwanego dalej „Wojewódzkim Programem”, biorąc pod uwagę cele operacyjne

dotyczące przeciwdziałania narkomanii, określone w Narodowym Programie Zdrowia. Wojewódzki

Program stanowi część strategii wojewódzkiej w zakresie polityki społecznej.

2.

Wojewódzki Program uchwala sejmik województwa.

3.

Organ wykonawczy samorządu województwa

1)

odpowiada za przygotowanie projektu Wojewódzkiego Programu i jego realizację oraz

koordynację;

2)

udziela pomocy merytorycznej podmiotom realizującym zadania objęte Wojewódzkim Programem;

3)

współdziała z innymi organami administracji publicznej w zakresie przeciwdziałania

narkomanii.

4.

Wojewódzki Program jest realizowany przez jednostkę wskazaną w tym programie.

5.

W celu realizacji zadań, o których mowa w ust. 3 pkt 1, organ wykonawczy samorządu

województwa może powołać pełnomocnika.

6.

Organ wykonawczy samorządu województwa powołuje i odwołuje eksperta wojewódzkiego

do spraw informacji o narkotykach i narkomanii.

7.

Do zadań eksperta wojewódzkiego do spraw informacji o narkotykach i narkomanii, realizowanych

na terenie województwa ze środków określonych w budżecie samorządu województwa, należy

1)

zbieranie, gromadzenie, wymiana informacji i dokumentacji w zakresie przeciwdziałania

narkomanii, objętych badaniami statystycznymi statystyki publicznej, oraz opracowywanie

i przetwarzanie zebranych danych;

2)

prowadzenie i inicjowanie badań dotyczących problemów narkotyków i narkomanii oraz

opracowywanie i udostępnianie ich wyników;

3)

gromadzenie, przechowywanie i udostępnianie baz danych dotyczących narkotyków i narkomanii;

4)

formułowanie wniosków sprzyjających kształtowaniu adekwatnej do sytuacji strategii

reagowania na problem narkomanii;

5)

gromadzenie i udostępnianie publikacji na temat narkotyków i narkomanii;

6)

gromadzenie i analiza informacji dotyczących nowo pojawiających się trendów w używaniu

środków odurzających, substancji psychotropowych, środków zastępczych lub nowych substancji

psychoaktywnych.

1.

Przeciwdziałanie narkomanii należy do zadań własnych gminy, obejmujących

1)

zwiększanie dostępności pomocy terapeutycznej i rehabilitacyjnej dla osób uzależnionych

i osób zagrożonych uzależnieniem;

2)

udzielanie rodzinom, w których występują problemy narkomanii, pomocy psychospołecznej

i prawnej;

3)

prowadzenie profilaktycznej działalności informacyjnej, edukacyjnej oraz szkoleniowej

w zakresie rozwiązywania problemów narkomanii, w szczególności dla dzieci i młodzieży,

w tym prowadzenie zajęć sportowo-rekreacyjnych dla uczniów, a także działań na rzecz

dożywiania dzieci uczestniczących w pozalekcyjnych programach opiekuńczo-wychowawczych

i socjoterapeutycznych;

4)

wspomaganie działań instytucji, organizacji pozarządowych i osób fizycznych, służących

rozwiązywaniu problemów narkomanii;

5)

pomoc społeczną osobom uzależnionym i rodzinom osób uzależnionych dotkniętym ubóstwem

i wykluczeniem społecznym i integrowanie ze środowiskiem lokalnym tych osób z wykorzystaniem

pracy socjalnej i kontraktu socjalnego.

2.

Wójt (burmistrz, prezydent miasta) w celu realizacji zadań, o których mowa w ust.

1, opracowuje projekt Gminnego Programu Przeciwdziałania Narkomanii, zwanego dalej

„Gminnym Programem”, biorąc pod uwagę cele operacyjne dotyczące przeciwdziałania narkomanii,

określone w Narodowym Programie Zdrowia. Gminny Program stanowi część gminnej strategii

rozwiązywania problemów społecznych.

3.

Gminny Program uchwala rada gminy.

4.

Gminny Program jest realizowany przez jednostkę wskazaną w tym programie.

5.

W celu realizacji zadań, o których mowa w ust. 1, wójt (burmistrz, prezydent miasta)

może powołać pełnomocnika.

1.

Organ wykonawczy samorządu województwa i gminy sporządza raport z wykonania w danym

roku Wojewódzkiego Programu i Gminnego Programu i efektów ich realizacji, który przedkłada

odpowiednio sejmikowi województwa lub radzie gminy, w terminie do dnia 31 marca roku

następującego po roku, którego dotyczy raport.

2.

Organ wykonawczy samorządu województwa i gminy sporządza, na podstawie opracowanej

przez Biuro ankiety, informację z realizacji działań podejmowanych w danym roku, wynikających

z Wojewódzkiego i Gminnego Programu, i przesyła ją do Biura, w terminie do dnia 15

kwietnia roku następującego po roku, którego dotyczy informacja.

1.

Tworzy się Radę do Spraw Przeciwdziałania Narkomanii, zwaną dalej „Radą”.

2.

Rada działa przy Prezesie Rady Ministrów.

3.

Rada jest organem koordynacyjno-doradczym w sprawach z zakresu przeciwdziałania narkomanii.

4.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze zarządzenia, statut Rady, uwzględniając szczegółowe

warunki i tryb jej działania, w tym sposób działania zespołów roboczych, o których

mowa w art. 17.

1.

Członków Rady powołuje i odwołuje Prezes Rady Ministrów.

2.

W skład Rady wchodzą

1)

przewodniczący - sekretarz lub podsekretarz stanu w urzędzie obsługującym ministra

właściwego do spraw zdrowia;

2)

zastępca przewodniczącego - sekretarz lub podsekretarz stanu w urzędzie obsługującym

ministra właściwego do spraw wewnętrznych;

3)

sekretarz - Dyrektor Biura;

4)

członkowie - sekretarze lub podsekretarze stanu w urzędach obsługujących ministrów

a)

Sprawiedliwości,

b)

właściwego do spraw oświaty i wychowania,

c)

Obrony Narodowej,

d)

właściwego do spraw rolnictwa,

e)

właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego,

f

właściwego do spraw finansów publicznych - Szef Krajowej Administracji Skarbowej,

g)

właściwego do spraw zagranicznych,

h)

właściwego do spraw nauki,

i)

właściwego do spraw gospodarki;

5)

członek - przedstawiciel strony samorządowej w Komisji Wspólnej Rządu i Samorządu

Terytorialnego, przez nią wskazany.

3.

Posiedzenia Rady zwoływane są co najmniej 2 razy w roku.

1.

Prezes Rady Ministrów odwołuje członka Rady z powodu

1)

złożenia rezygnacji;

2)

nieuczestniczenia w pracach Rady;

3)

złożenia wniosku o jego odwołanie przez podmiot, którego osoba ta jest przedstawicielem;

4)

skazania prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo albo umyślne przestępstwo skarbowe.

2.

W przypadku odwołania albo śmierci członka Rady właściwy podmiot przedstawia wniosek

o powołanie innego przedstawiciela na członka Rady.

Do zadań Rady należy w szczególności

1)

monitorowanie i koordynowanie działań w zakresie realizacji polityki państwa w obszarze

środków odurzających, substancji psychotropowych, prekursorów, środków zastępczych

lub nowych substancji psychoaktywnych;

2)

występowanie do ministra właściwego do spraw zdrowia w sprawach dotyczących tworzenia,

zmian i uzupełnień do krajowych strategii i planów przeciwdziałania problemom wywoływanym

przez obrót i używanie środków odurzających, substancji psychotropowych i prekursorów;

3)

monitorowanie informacji o realizacji krajowych strategii i planów działania;

4)

monitorowanie realizacji Narodowego Programu Zdrowia w zakresie działań dotyczących

przeciwdziałania narkomanii;

5)

zalecanie rozwiązań organizacyjnych w zakresie dotyczącym przeciwdziałania narkomanii;

6)

współdziałanie z podmiotami, o których mowa w art. 5, w zakresie problematyki dotyczącej

działalności Rady.

1.

Do udziału w posiedzeniach Rady przewodniczący Rady może zapraszać specjalistów zajmujących

się problematyką przeciwdziałania narkomanii.

2.

Rada wydaje opinie i przedstawia wnioski w formie uchwał podejmowanych większością

głosów.

W celu wykonywania zadań Rady, przewodniczący Rady może powoływać zespoły robocze,

w skład których wchodzą członkowie Rady lub inne osoby, w szczególności specjaliści

zajmujący się problematyką przeciwdziałania narkomanii.

1.

Za udział w pracach Rady członkom Rady nie przysługuje wynagrodzenie.

2.

Członkom Rady przysługuje zwrot kosztów podróży na zasadach określonych w przepisach

wydanych na podstawie art. 77.

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia powołuje Zespół do spraw oceny ryzyka zagrożeń

dla zdrowia lub życia ludzi związanych z używaniem nowych substancji psychoaktywnych,

zwany dalej „Zespołem”.

2.

Zespół jest organem opiniodawczo-doradczym ministra właściwego do spraw zdrowia w

sprawach oceny potencjalnych zagrożeń dla zdrowia lub życia ludzi lub możliwości powodowania

szkód społecznych, wynikających z używania substancji, co do których istnieje podejrzenie,

że działają na ośrodkowy układ nerwowy.

3.

Członkami Zespołu są specjaliści w sprawach, o których mowa w ust. 2, posiadający

wiedzę co najmniej z zakresu nauk chemicznych, farmakologii, toksykologii, psychiatrii,

nauk społecznych lub nauk prawnych.

4.

W skład Zespołu wchodzą

1)

członkowie powołani przez ministra właściwego do spraw zdrowia, w tym przewodniczący

i zastępca przewodniczącego;

2)

członkowie powołani przez ministra właściwego do spraw zdrowia na wniosek

a)

Ministra Sprawiedliwości,

b)

Ministra Obrony Narodowej,

c)

ministra właściwego do spraw wewnętrznych,

d)

ministra właściwego do spraw gospodarki,

e)

ministra właściwego do spraw transportu.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia odwołuje członka Zespołu

1)

z własnej inicjatywy, po zasięgnięciu opinii organu, który wnioskował o powołanie

członka Zespołu, albo

2)

na wniosek organu, który wnioskował o powołanie członka Zespołu, albo

3)

na własny wniosek członka Zespołu.

6.

Obsługę administracyjną Zespołu zapewnia Główny Inspektorat Sanitarny.

7.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze zarządzenia, regulamin organizacyjny

Zespołu, biorąc pod uwagę jego zadania oraz skład osobowy.

1.

Do zadań Zespołu należy

1)

ocena potencjalnych zagrożeń dla zdrowia lub życia ludzi lub możliwości powodowania

szkód społecznych, wynikających z używania substancji, co do których istnieje podejrzenie,

że działają na ośrodkowy układ nerwowy;

2)

ocena substancji niebędącej nową substancją psychoaktywną, ale wykazującej działanie

na ośrodkowy układ nerwowy, stwarzającej bezpośrednie zagrożenia dla zdrowia lub życia

ludzi lub powodującej szkody społeczne, uzasadniająca umieszczenie jej w wykazie nowych

substancji psychoaktywnych albo w wykazie środków odurzających lub substancji psychotropowych;

3)

rekomendowanie ministrowi właściwemu do spraw zdrowia zmian w załącznikach do ustawy

i przepisach wydanych na podstawie art. 44b ust. 2.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia podaje do publicznej wiadomości, za pośrednictwem

swojej strony podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej, oceny i rekomendacje Zespołu,

o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3.

1.

Za udział w pracach Zespołu nie przysługuje wynagrodzenie.

2.

Członkom Zespołu przysługuje zwrot kosztów podróży na zasadach określonych w przepisach

wydanych na podstawie art. 77.

Przewodniczący Zespołu z własnej inicjatywy lub na wniosek członka Zespołu może powoływać

ekspertów w celu przedstawienia opinii lub do udziału w pracach Zespołu.

1.

Działalność wychowawcza, edukacyjna, informacyjna i profilaktyczna obejmuje

1)

promocję zdrowia psychicznego;

2)

promocję zdrowego stylu życia;

3)

informowanie o szkodliwości środków i substancji, których używanie może prowadzić

do narkomanii, oraz o narkomanii i jej skutkach;

4)

edukację psychologiczną i społeczną;

5)

edukację prawną;

6)

działania interwencyjne.

2.

Działalność, o której mowa w ust. 1, obejmuje w szczególności

1)

wprowadzanie problematyki zapobiegania narkomanii do programów wychowawczych jednostek

organizacyjnych systemu oświaty;

2)

wprowadzanie problematyki zapobiegania narkomanii do programów przygotowania zawodowego

osób zajmujących się wychowaniem oraz profilaktyką w szkołach i innych placówkach

systemu oświaty oraz w szkołach wyższych;

3)

wprowadzanie problematyki zapobiegania narkomanii do programów szkolenia żołnierzy

w czynnej służbie wojskowej;

4)

prowadzenie działalności profilaktycznej, w szczególności w środowiskach zagrożonych

uzależnieniem;

5)

wspieranie działań ogólnokrajowych i lokalnych organizacji, o których mowa w art.

5 ust. 3, oraz innych inicjatyw społecznych;

6)

uwzględnianie problematyki zapobiegania narkomanii w działalności publicznej radiofonii

i telewizji oraz innych środków masowego przekazu;

7)

prowadzenie badań naukowych nad problematyką narkomanii.

3.

Szczegółowe zadania z zakresu działalności wychowawczej, edukacyjnej, informacyjnej

i profilaktycznej określa Narodowy Program Zdrowia.

1.

Zabrania się reklamy i promocji substancji psychotropowych lub środków odurzających.

2.

Produkty lecznicze zawierające substancje psychotropowe lub środki odurzające mogą

być reklamowane na zasadach określonych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne.

3.

Zabrania się reklamy i promocji środków spożywczych lub innych produktów przez sugerowanie,

że

1)

posiadają one działanie takie jak substancje psychotropowe lub środki odurzające lub

2)

ich użycie, nawet niezgodne z przeznaczeniem, może powodować skutki takie jak skutki

działania substancji psychotropowych lub środków odurzających.

1.

Minister właściwy do spraw oświaty i wychowania uwzględni w podstawie programowej

kształcenia ogólnego problematykę promocji zdrowia psychicznego i zdrowego stylu życia,

ze szczególnym uwzględnieniem zagadnień dotyczących zapobiegania narkomanii.

2.

Minister właściwy do spraw oświaty i wychowania w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw zdrowia podejmie działania na rzecz uwzględnienia problematyki promocji zdrowia

psychicznego i zdrowego stylu życia, w tym zagadnień dotyczących zapobiegania narkomanii

w programach przygotowania zawodowego nauczycieli i osób zajmujących się wychowaniem

i nauczaniem dzieci i młodzieży w szkołach i innych placówkach systemu oświaty.

1.

Ministrowie właściwi do spraw oświaty i wychowania, zdrowia, spraw wewnętrznych, administracji

publicznej, transportu, Minister Obrony Narodowej oraz Minister Sprawiedliwości, każdy

w zakresie swojego działania, są obowiązani rozwijać i popierać działalność edukacyjną

oraz profilaktyczną, podejmowaną w celu informowania społeczeństwa o szkodliwości

narkomanii.

2.

Organy wymienione w ust. 1 są obowiązane prowadzić działalność wychowawczą, edukacyjną,

informacyjną i profilaktyczną polegającą na

1)

promocji zdrowego stylu życia;

2)

wspieraniu działań ogólnokrajowych i lokalnych organizacji, o których mowa w art.

5 ust. 3, oraz innych inicjatyw społecznych.

3.

Minister właściwy do spraw oświaty i wychowania, w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw zdrowia, określi, w drodze rozporządzenia, zakres i formy prowadzenia w szkołach

i placówkach systemu oświaty działalności wychowawczej, edukacyjnej, informacyjnej

i profilaktycznej, mając na względzie dobro dzieci i młodzieży.

1.

Ministrowie właściwi do spraw zdrowia, szkolnictwa wyższego, finansów publicznych,

spraw wewnętrznych, transportu, pracy, nauki, Minister Sprawiedliwości i Minister

Obrony Narodowej stwarzają warunki do prowadzenia badań naukowych nad problematyką

narkomanii oraz badań epidemiologicznych.

2.

Jednostki naukowe realizujące zadania w zakresie prowadzenia badań naukowych nad problematyką

narkomanii, jeżeli jest to niezbędne dla prowadzenia takich badań, mogą posiadać,

przechowywać oraz dokonywać zakupu środków odurzających, substancji psychotropowych,

ich preparatów, prekursorów kategorii 1, po uzyskaniu odpowiednio zezwolenia, o którym

mowa w art. 35 ust. 1 pkt 2 i 3 i ust. 2.

3.

Jednostki naukowe, o których mowa w ust. 2, mogą posiadać, przechowywać oraz dokonywać

zakupu środków zastępczych lub nowych substancji psychoaktywnych po dokonaniu zgłoszenia,

o którym mowa w art. 24

1.

Ministrowie właściwi do spraw zdrowia, oświaty i wychowania, spraw wewnętrznych, administracji

publicznej, finansów publicznych, transportu, pracy oraz Minister Obrony Narodowej

i Minister Sprawiedliwości zapewniają przygotowanie niezbędnej liczby osób do realizacji

zadań, o których mowa w art. 2 ust. 1.

2.

Jednostki organizacyjne administracji rządowej, jednostki organizacyjne Służby Więziennej,

Żandarmerii Wojskowej oraz szkół wyższych prowadzące szkolenie osób, o których mowa

w ust. 1, mogą posiadać, przechowywać oraz nabywać środki odurzające, substancje psychotropowe,

ich preparaty, prekursory kategorii 1, środki zastępcze lub nowe substancje psychoaktywne,

w ilości niezbędnej do prowadzenia tego szkolenia.

3.

(uchylony)

4.

Podmioty, o których mowa w ust. 2, oraz jednostki naukowe posiadają, przechowują oraz

dokonują zakupu środków, substancji i preparatów, o których mowa w ust. 2, jeżeli

przeprowadzają ich badania w celu identyfikacji i potwierdzenia popełnienia przestępstwa

lub naruszenia zakazu określonego w art. 44b ust. 1 pkt 1 lub 2.

5.

(uchylony)

6.

(uchylony)

1.

Prowadzenie badań, o których mowa w art. 23 ust. 2 i art. 24 ust. 4, zgłasza się przed

ich rozpoczęciem, w postaci papierowej lub elektronicznej, do

1)

wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego - w przypadku środków odurzających, substancji

psychotropowych, ich preparatów, prekursorów kategorii 1, albo

2

państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego albo państwowego inspektora sanitarnego

Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji - w przypadku środków zastępczych

lub nowych substancji psychoaktywnych

- właściwego ze względu na siedzibę jednostki naukowej lub podmiotu przeprowadzającego

badania.

2.

Jednostki naukowe i podmioty, o których mowa w art. 23 ust. 2 i art. 24 ust. 2 i 4,

są obowiązane do

1)

nabywania środków odurzających, substancji psychotropowych, ich preparatów, prekursorów

kategorii 1, środków zastępczych lub nowych substancji psychoaktywnych od przedsiębiorców

posiadających zezwolenie, o którym mowa w art. 35 ust. 1, art. 36 ust. 1 lub art.

40 ust. 1 i 2 pkt 1, albo pozyskiwania ich od jednostek organizacyjnych sektora finansów

publicznych, jednostek naukowych lub podmiotów zlecających badania w celu identyfikacji

i potwierdzenia popełnienia przestępstwa lub naruszenia zakazu określonego w art.

44b ust. 1 pkt 1 lub 2, w ilości niezbędnej do przeprowadzenia badania lub szkolenia;

2)

ewidencjonowania środków odurzających, substancji psychotropowych, ich preparatów,

prekursorów kategorii 1, środków zastępczych lub nowych substancji psychoaktywnych

w sposób uporządkowany, według dat ich nabycia lub wejścia w ich posiadanie, przez

okres 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego ostatniego wpisu w ewidencji;

3)

przechowywania lub posiadania środków odurzających, substancji psychotropowych, ich

preparatów, prekursorów kategorii 1, środków zastępczych lub nowych substancji psychoaktywnych

w sposób zabezpieczający przed kradzieżą lub zniszczeniem oraz przed dostępem do nich

osób nieuprawnionych;

4)

niszczenia środków odurzających, substancji psychotropowych, ich preparatów, prekursorów

kategorii 1, środków zastępczych lub nowych substancji psychoaktywnych w sposób uniemożliwiający

dostęp do nich osób nieuprawnionych.

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrami właściwymi do spraw

wewnętrznych, finansów publicznych, szkolnictwa wyższego, nauki, Ministrem Obrony

Narodowej oraz Ministrem Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia

1)

sposób i tryb nabywania lub wchodzenia w posiadanie, ewidencjonowania, przechowywania

oraz stosowania środków odurzających, substancji psychotropowych, ich preparatów,

prekursorów kategorii 1, środków zastępczych lub nowych substancji psychoaktywnych,

w celu przeprowadzania badań lub szkoleń, o których mowa w art. 23 ust. 2 i art. 24

ust. 2 i 4, mając na uwadze bezpieczeństwo ich przechowywania oraz konieczność opracowywania

odrębnej ewidencji dla danego środka, substancji lub preparatu;

2)

sposób i tryb przekazywania zgłoszeń, o których mowa w ust. 1, zakres przekazywanych

informacji oraz wzory zgłoszeń, uwzględniając konieczność zapewnienia sprawności w

przekazywaniu zgłoszeń oraz zagwarantowania przejrzystości i spójności przekazywanych

informacji;

3)

sposób niszczenia środków odurzających, substancji psychotropowych, ich preparatów,

prekursorów kategorii 1, środków zastępczych lub nowych substancji psychoaktywnych,

uwzględniając konieczność zabezpieczenia tych środków, substancji lub preparatów przed

dostępem do nich osób nieuprawnionych oraz zapewnienia bezpieczeństwa osobom uczestniczącym

w ich niszczeniu.

1

Jednostki organizacyjne administracji rządowej i Żandarmerii Wojskowej wykonujące

czynności operacyjno-rozpoznawcze oraz jednostki organizacyjne Krajowej Administracji

Skarbowej przy wykonywaniu zadań określonych ustawą z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej

(Dz. U. poz. 1947 i 2255 oraz z 2017 r. poz. 88, 244 i 379) mogą wchodzić w posiadanie środków odurzających, substancji psychotropowych lub ich

preparatów oraz prekursorów kategorii 1 w ilości niezbędnej do przeprowadzenia badań

potwierdzających popełnienie przestępstwa.

2.

Jednostki, o których mowa w ust. 1, w związku z wykonywaniem czynności i działań określonych

w tym przepisie są obowiązane

1)

przechowywać posiadane środki odurzające, substancje psychotropowe lub ich preparaty

oraz prekursory kategorii 1 w sposób zabezpieczający przed kradzieżą i zniszczeniem;

2)

niszczyć środki odurzające, substancje psychotropowe lub ich preparaty oraz prekursory

kategorii 1 w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osób nieupoważnionych.

3.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, podmioty uprawnione do niszczenia

środków odurzających, substancji psychotropowych lub ich preparatów oraz prekursorów

kategorii 1, uzyskanych w drodze czynności i działań, określonych w ust. 1, a także

szczegółowy tryb i warunki ich przechowywania oraz niszczenia, mając na względzie

konieczność zabezpieczenia tych środków i substancji przed dostępem osób trzecich.

1.

Podmioty lecznicze prowadzące leczenie lub rehabilitację osób uzależnionych są obowiązane

do współpracy z Biurem, w szczególności do gromadzenia i przekazywania Biuru informacji

na temat osób zgłaszających się do leczenia z powodu używania środków odurzających,

substancji psychotropowych lub środków zastępczych.

2.

Informacja, o której mowa w ust. 1, zawiera

1)

identyfikator uniemożliwiający identyfikację osoby, o której mowa w ust. 1, składający

się z 2 pierwszych liter imienia, 2 pierwszych liter nazwiska, daty urodzenia oraz

zakodowanej informacji o płci pacjenta;

2)

charakterystykę sytuacji społeczno-demograficznej osoby, o której mowa w ust. 1, zawierającą

dane dotyczące miejsca zamieszkania, wykształcenia oraz obywatelstwa;

3)

wzór używania substancji, o których mowa w ust. 1, zawierający rodzaj i status używanych

środków odurzających, substancji psychotropowych lub środków zastępczych, częstotliwość

ich używania oraz sposób ich przyjmowania;

4)

historię używania środków odurzających, substancji psychotropowych lub środków zastępczych,

zawierającą wiek inicjacji używania poszczególnych substancji oraz wiek rozpoczęcia

używania problemowego;

5)

informację o zachowaniach ryzykownych mogących przyczynić się do zakażenia HIV, HCV

oraz status serologiczny HIV, HCV;

6)

historię leczenia, w tym informację o kontynuacji i zakończeniu leczenia;

7)

rozpoznanie medyczne według aktualnie obowiązującej Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób

i Problemów Zdrowotnych ICD;

8)

inne informacje wymagane przez protokół Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków

i Narkomanii niebędące danymi osobowymi, o których mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 922).

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, zakres i tryb

współpracy z Biurem podmiotów leczniczych prowadzących leczenie lub rehabilitację

osób używających środków odurzających, substancji psychotropowych lub środków zastępczych,

sposób gromadzenia, przechowywania i przetwarzania informacji, o których mowa w ust.

1, tryb ich przekazywania oraz wzór indywidualnego kwestionariusza sprawozdawczego

osoby zgłaszającej się do leczenia z powodu używania środków odurzających, substancji

psychotropowych lub środków zastępczych, z uwzględnieniem konieczności ochrony prywatności

osób, o których mowa w ust. 1.

Podjęcie leczenia, rehabilitacji lub reintegracji osób uzależnionych jest dobrowolne,

jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej.

1.

Leczenie osoby uzależnionej prowadzi podmiot leczniczy lub lekarz wykonujący zawód

w ramach praktyki zawodowej.

2.

Rehabilitację osoby uzależnionej mogą prowadzić

1)

lekarz posiadający specjalizację w dziedzinie psychiatrii;

2)

osoba posiadająca certyfikat specjalisty terapii uzależnień.

3.

W rehabilitacji osoby uzależnionej może uczestniczyć osoba posiadająca certyfikat

instruktora terapii uzależnień.

4.

Reintegrację osób uzależnionych mogą prowadzić centra integracji społecznej, tworzone

na podstawie przepisów o zatrudnieniu socjalnym, oraz podmioty wymienione w ust. 1

i 2 oraz w art. 5 ust. 3.

5.

Za świadczenia, o których mowa w ust. 1-4, udzielane osobie uzależnionej niezależnie

od jej miejsca zamieszkania w kraju nie pobiera się od tej osoby opłat.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2017 r., z wyjątkiem art. 24 ust. 2 i 3,

które wchodzą w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia.

1.

Certyfikaty, o których mowa w art. 26 ust. 2 i 3, są wydawane osobom, które ukończyły

szkolenie w dziedzinie uzależnienia, zgodne z programem wybieranym w drodze konkursu

przeprowadzanego przez Biuro co najmniej raz w roku kalendarzowym.

2.

Oferty konkursowe, składane do Biura, zawierają następujące dane

1)

imię i nazwisko oraz miejsce zamieszkania i adres albo nazwę (firmę), siedzibę i adres

siedziby oferenta;

2)

formę organizacyjno-prawną oferenta;

3)

numer wpisu oferenta do rejestru przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym albo

innego właściwego rejestru oraz numer identyfikacji podatkowej (NIP), o ile oferent

takie numery posiada;

4)

miejsce prowadzenia szkolenia;

5)

planowane terminy rozpoczęcia i zakończenia szkolenia;

6)

program szkolenia.

3.

Podmiot prowadzący szkolenie jest obowiązany zapewniać

1)

kadrę dydaktyczną o kwalifikacjach odpowiednich dla właściwego przeprowadzenia szkolenia;

2)

odpowiednią do realizacji programu kształcenia bazę dydaktyczną;

3)

posiadanie wewnętrznego systemu oceny jakości kształcenia, uwzględniającego narzędzia

oceny jakości kształcenia oraz metody tej oceny.

4.

Oferty rozpatruje komisja konkursowa wyłoniona przez dyrektora Biura.

5.

Szkolenie, o którym mowa w ust. 1, kończy się egzaminem organizowanym przez Biuro

co najmniej dwa razy w roku.

6.

Egzamin końcowy składa się z części pisemnej i ustnej.

7.

Certyfikat specjalisty terapii uzależnień może otrzymać osoba, która ukończyła studia

wyższe.

8

Certyfikat instruktora terapii uzależnień może otrzymać osoba posiadająca wykształcenie

co najmniej średnie.

8

Certyfikat instruktora terapii uzależnień może otrzymać osoba posiadająca wykształcenie

co najmniej średnie lub średnie branżowe.

8a.

Osoby ubiegające się o otrzymanie certyfikatów, o których mowa w art. 26 ust. 2 pkt

2 i ust. 3, są obowiązane, pod rygorem konieczności ponownego odbycia szkolenia, przystąpić

do egzaminu w terminie nie dłuższym niż 4 lata od momentu rozpoczęcia szkolenia.

9.

Osoby, które ukończyły szkolenie, o którym mowa w ust. 1, i uzyskały certyfikat instruktora

terapii uzależnień oraz w terminie 3 lat od ukończenia tego szkolenia spełniły wymogi,

o których mowa w ust. 7, mogą przystąpić do egzaminu w zakresie specjalisty terapii

uzależnień bez konieczności uczestniczenia w szkoleniu, nie później jednak niż w okresie

roku po uzyskaniu tytułu magistra.

10.

Koszty szkolenia, o którym mowa w ust. 1, egzaminu oraz wydania certyfikatu ponosi

uczestnik tego szkolenia.

11.

Biuro prowadzi ewidencję wydawanych certyfikatów.

12.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, tryb składania

ofert, kryteria ich oceny oraz terminy postępowania konkursowego, o którym mowa w

ust. 1, uwzględniając konieczność zapewnienia najwyższego poziomu szkolenia.

13.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

wymagania, jakie powinny spełniać podmioty prowadzące szkolenia w dziedzinie uzależnień,

2)

ramowe programy szkoleń w dziedzinie uzależnień,

3)

tryb i sposób przeprowadzania egzaminu,

4)

skład komisji egzaminacyjnej przeprowadzającej egzamin,

5)

wzory certyfikatów: instruktora terapii uzależnień i specjalisty terapii uzależnień

- uwzględniając konieczność zapewnienia najwyższego poziomu szkolenia oraz jego rodzaj.

1.

Dyrektor Biura może dofinansować koszty szkolenia w dziedzinie uzależnienia jego uczestnikom,

na ich wniosek, złożony za pośrednictwem podmiotu prowadzącego szkolenia w dziedzinie

uzależnień, jeżeli osoby te są zatrudnione w jednostkach prowadzących rehabilitację,

w tym w szczególności osobom wymienionym w art. 86.

2.

Dyrektor Biura wskazuje termin składania wniosków, o których mowa w ust. 1, a także

ustala corocznie maksymalną kwotę dofinansowania przypadającą na jednego uczestnika

szkolenia w dziedzinie uzależnienia oraz liczbę osób objętych dofinansowaniem, mając

na względzie wysokość środków przewidzianych na ten cel w planie finansowym Biura.

3.

Dane, o których mowa w ust. 2, Dyrektor Biura zamieszcza, niezwłocznie po ich ustaleniu,

na stronie Biuletynu Informacji Publicznej Biura.

4.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera

1)

imię i nazwisko;

2)

adres miejsca zamieszkania;

3)

terminy rozpoczęcia i zakończenia szkolenia w dziedzinie uzależnienia;

4)

uzasadnienie wniosku.

5.

O dofinansowaniu kosztów szkolenia w dziedzinie uzależnienia decyduje, z zastrzeżeniem

ust. 1, kolejność wpływu wniosków, o których mowa w ust. 1, do wyczerpania środków

przewidzianych na ten cel w planie finansowym Biura.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 15 kwietnia 2016 r., z wyjątkiem art. 1 pkt 5, 81 i

109, które wchodzą w życie z dniem 1 lipca 2017 r.

1.

Osoba uzależniona może być leczona przy zastosowaniu leczenia substytucyjnego.

2.

Leczenie substytucyjne może prowadzić podmiot leczniczy po uzyskaniu zezwolenia marszałka

województwa właściwego ze względu na siedzibę tego podmiotu, wydanego po uzyskaniu

pozytywnej opinii dyrektora Biura odnośnie do spełniania wymagań określonych w przepisach

wydanych na podstawie ust. 7.

3.

Zezwolenie na leczenie substytucyjne w podmiotach leczniczych dla osób pozbawionych

wolności wydaje Dyrektor Generalny Służby Więziennej po uzyskaniu pozytywnej opinii

dyrektora Biura.

4.

Zezwolenie na leczenie substytucyjne może otrzymać podmiot leczniczy, który posiada

1)

aptekę szpitalną lub zawarł umowę z apteką lub hurtownią farmaceutyczną w zakresie

zaopatrzenia w środek substytucyjny;

2)

pomieszczenia przystosowane do

a)

wydawania środka substytucyjnego,

b)

prowadzenia terapii grupowej,

c)

pracy lekarza, terapeuty i pracownika socjalnego,

d)

pobierania próbek do analizy,

e)

przechowywania i przygotowania środków substytucyjnych w sposób uniemożliwiający dostęp

osób nieupoważnionych;

3)

odpowiednie warunki kadrowe zapewniające realizację programu prowadzenia leczenia

ambulatoryjnego dotyczące w szczególności kierownika programu oraz przeszkolonych

w zakresie realizowanego programu pielęgniarek i pracowników pomocniczych.

5.

Zezwolenia, o których mowa w ust. 2 i 3, są wydawane w drodze decyzji administracyjnej.

6.

Zezwolenie na leczenie substytucyjne cofa się, gdy podmiot leczniczy przestał spełniać

warunki stanowiące podstawę wydania zezwolenia.

6a.

W celu wykluczenia udziału pacjenta w tym samym czasie w więcej niż jednym programie

leczenia substytucyjnego Biuro prowadzi Centralny Wykaz Osób Objętych Leczeniem Substytucyjnym.

6b.

Podmiot leczniczy prowadzący leczenie substytucyjne jest obowiązany do niezwłocznego

przekazywania Biuru informacji o zakwalifikowaniu, wyłączeniu lub zakończeniu udziału

pacjenta w programie realizującym takie leczenie.

7.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb

postępowania przy leczeniu substytucyjnym, szczegółowe warunki, jakie powinien spełniać

podmiot leczniczy prowadzący leczenie substytucyjne, oraz szczegółowy sposób gromadzenia,

przechowywania i przekazywania informacji, o których mowa w ust. 6b, mając na względzie

dobro osób uzależnionych, w tym potrzebę zachowania anonimowości osób, których dane

są umieszczane w Centralnym Wykazie Osób Objętych Leczeniem Substytucyjnym.

1.

W zakładach poprawczych i schroniskach dla nieletnich oraz jednostkach organizacyjnych

Służby Więziennej prowadzi się leczenie, rehabilitację i reintegrację osób uzależnionych

umieszczonych w tych zakładach.

2.

Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia określi,

w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i tryb postępowania leczniczego, rehabilitacyjnego

i reintegracyjnego w stosunku do osób uzależnionych, umieszczonych w

1)

zakładach poprawczych i schroniskach dla nieletnich,

2)

jednostkach organizacyjnych Służby Więziennej

- mając na względzie dobro osób przebywających w tych jednostkach.

1.

Na wniosek przedstawiciela ustawowego, krewnych w linii prostej, rodzeństwa lub faktycznego

opiekuna albo z urzędu sąd rodzinny może skierować niepełnoletnią osobę uzależnioną

na przymusowe leczenie i rehabilitację.

2.

Czasu przymusowego leczenia i rehabilitacji nie określa się z góry, nie może on być

jednak dłuższy niż 2 lata.

3.

Jeżeli osoba uzależniona ukończy 18 lat, przed zakończeniem przymusowego leczenia

lub rehabilitacji, sąd rodzinny może je przedłużyć na czas niezbędny do osiągnięcia

celu leczenia lub rehabilitacji, łącznie nie dłuższy jednak niż określony w ust. 2.

4.

Postępowanie w sprawach, o których mowa w ust. 1, toczy się według przepisów o postępowaniu

w sprawach nieletnich.

1.

Środki odurzające dzieli się na grupy w zależności od stopnia ryzyka powstania uzależnienia

w przypadku używania ich w celach innych niż medyczne oraz zakresu ich stosowania

w celach medycznych.

2.

Podział środków odurzających na grupy I-N, II-N, III-N i IV-N określa załącznik nr

1 do ustawy.

1.

Substancje psychotropowe dzieli się na grupy w zależności od stopnia ryzyka powstania

uzależnienia w przypadku używania ich w celach innych niż medyczne oraz zakresu ich

stosowania w celach medycznych.

2.

Podział substancji psychotropowych na grupy I-P, II-P, III-P i IV-P określa załącznik

nr 2 do ustawy.

1.

Środki odurzające grup I-N i II-N oraz substancje psychotropowe grup II-P, III-P i

IV-P mogą być używane wyłącznie w celach medycznych, przemysłowych lub prowadzenia

badań.

2.

Substancje psychotropowe grupy I-P mogą być używane wyłącznie w celu prowadzenia badań,

a środki odurzające grupy IV-N wyłącznie w celu prowadzenia badań oraz w lecznictwie

zwierząt - w zakresie wskazanym w załączniku nr 1 do ustawy.

1.

Środki odurzające, substancje psychotropowe lub ich preparaty oraz prekursory kategorii

1 może posiadać wyłącznie przedsiębiorca, jednostka organizacyjna lub osoba fizyczna

uprawniona na podstawie przepisów ustawy, rozporządzenia 273/2004 lub rozporządzenia

111/2005.

2.

Posiadane bez uprawnienia środki odurzające, substancje psychotropowe lub ich preparaty

oraz prekursory kategorii 1 podlegają zabezpieczeniu przez organy ścigania lub organy

celne w trybie określonym w przepisach o postępowaniu karnym.

3.

W przypadku gdy nie zostało wszczęte postępowanie karne, o przepadku na rzecz Skarbu

Państwa środków odurzających, substancji psychotropowych lub ich preparatów oraz prekursorów

kategorii 1 orzeka sąd na wniosek wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego lub Naczelnego

Inspektora Farmaceutycznego Wojska Polskiego.

4.

W przypadku orzeczenia przez sąd o przepadku na rzecz Skarbu Państwa środków odurzających,

substancji psychotropowych lub ich preparatów oraz prekursorów kategorii 1 podlegają

one zniszczeniu. Sąd może orzec na wniosek jednostek, o których mowa w art. 24 ust.

2 i 4, przepadek na rzecz Skarbu Państwa środków odurzających, substancji psychotropowych

lub ich preparatów oraz prekursorów kategorii 1 przez przekazanie ich w całości lub

części tym jednostkom.

5.

(uchylony)

1.

Zezwolenia Głównego Inspektora Farmaceutycznego wymaga podjęcie działalności w zakresie

1)

wytwarzania, przetwarzania, przerabiania, przywozu lub dystrybucji środków odurzających

lub substancji psychotropowych;

2)

wytwarzania, przetwarzania, przerabiania, przywozu, dystrybucji albo stosowania w

celu prowadzenia badań naukowych, w zakresie swojej działalności statutowej, prekursorów

kategorii 1;

3)

wytwarzania, przetwarzania, przerabiania w celu prowadzenia badań naukowych, przez

jednostki naukowe w zakresie swojej działalności statutowej, środków odurzających

grup I-N, II-N i IV-N lub substancji psychotropowych grup I-P, II-P, III-P i IV-P.

2.

Stosowanie w celu prowadzenia badań naukowych, przez jednostki naukowe w zakresie

swojej działalności statutowej, środków odurzających lub substancji psychotropowych

wymaga zezwolenia wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego.

3.

Nie wymaga zezwolenia przerób środków odurzających, substancji psychotropowych i prekursorów,

jeżeli jest dokonywany w aptece na zasadach określonych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne.

4.

Zezwolenia, o których mowa w ust. 1 i 2, wydaje się

1)

po stwierdzeniu, przez inspektora do spraw wytwarzania Głównego Inspektoratu Farmaceutycznego,

że przedsiębiorca posiadający zezwolenie, o którym mowa w art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne, albo wpisany do rejestru, o którym mowa w art. 51b ust. 1 tej ustawy, spełnia warunki

określone przepisami ustawy, a w przypadku prekursorów kategorii 1 również warunki

określone przepisami rozporządzenia 273/2004, rozporządzenia 111/2005 oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 1277/2005 z dnia 27 lipca 2005 r. ustanawiającego przepisy

wykonawcze dotyczące rozporządzenia (WE) nr 273/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady

w sprawie prekursorów narkotykowych i rozporządzenia Rady (WE) nr 111/2005 określającego

zasady nadzorowania handlu prekursorami narkotyków pomiędzy Wspólnotą a państwami

trzecimi

(Dz. Urz. UE L 202 z 03.08.2005, str. 7);

2)

po stwierdzeniu przez wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego, że przedsiębiorca,

inny niż określony w pkt 1, występujący o wydanie zezwolenia spełnia warunki określone

przepisami ustawy, a w przypadku prekursorów kategorii 1 również warunki określone

przepisami rozporządzenia 273/2004, rozporządzenia 111/2005 oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 1277/2005 z dnia 27 lipca 2005 r. ustanawiającego przepisy

wykonawcze dotyczące rozporządzenia (WE) nr 273/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady

w sprawie prekursorów narkotykowych i rozporządzenia Rady (WE) nr 111/2005 określającego

zasady nadzorowania handlu prekursorami narkotyków pomiędzy Wspólnotą a państwami

trzecimi.

5.

Zezwolenia, o których mowa w ust. 1 i 2, określają dozwoloną wielkość i cel wytwarzania,

przetwarzania, przerabiania, przywozu, dystrybucji albo stosowania środka odurzającego,

substancji psychotropowej lub prekursorów kategorii 1.

6.

Przedsiębiorcy, o których mowa w ust. 4, są obowiązani

1)

prowadzić dokumentację dotyczącą środka odurzającego, substancji psychotropowej lub

prekursorów kategorii 1;

2)

przechowywać posiadane środki odurzające, substancje psychotropowe lub prekursory

kategorii 1 w sposób zabezpieczający przed kradzieżą lub zniszczeniem, w tym podczas

ich transportu.

7.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe warunki i tryb wydawania oraz cofania zezwoleń, o których mowa w ust.

1 i 2, w tym wymagania kwalifikacyjne, jakim powinna odpowiadać osoba odpowiedzialna

za nadzór nad wytwarzaniem, przetwarzaniem, przerabianiem, przywozem, dystrybucją,

obrotem albo stosowaniem w celu prowadzenia badań naukowych środków odurzających,

substancji psychotropowych lub prekursorów kategorii 1, mając na względzie zapewnienie

prawidłowych zabezpieczeń przed użyciem środków odurzających lub substancji psychotropowych

objętych zezwoleniem przez osoby nieupoważnione lub w celach innych niż określone

w wydanym zezwoleniu;

2)

wzory wniosków o udzielenie zezwolenia na wytwarzanie, przetwarzanie, przerabianie,

przywóz, dystrybucję, obrót albo stosowanie w celu prowadzenia badań naukowych środków

odurzających, substancji psychotropowych lub prekursorów kategorii 1, biorąc pod uwagę

sprawność i przejrzystość postępowania;

3)

warunki i sposób wydawania środków odurzających, substancji psychotropowych lub prekursorów

kategorii 1 i ewidencjonowania wytwarzania, przetwarzania, przerabiania, przywozu,

dystrybucji, obrotu albo stosowania w celu prowadzenia badań naukowych środków odurzających,

substancji psychotropowych lub prekursorów kategorii 1, mając na uwadze bezpieczeństwo

przechowywania oraz konieczność opracowywania odrębnej ewidencji dla danego środka,

substancji lub prekursora.

1.

Zbiór mleczka makowego i opium z maku oraz ziela lub żywicy konopi innych niż włókniste

jest dozwolony wyłącznie w celu prowadzenia badań naukowych, po uzyskaniu zezwolenia

Głównego Inspektora Farmaceutycznego.

2.

Sporządzanie wyciągów ze słomy makowej może odbywać się wyłącznie u przedsiębiorcy

oraz w jednostce naukowej i Centralnym Ośrodku Badania Odmian Roślin Uprawnych - w

zakresie ich działalności statutowej, po uzyskaniu zezwolenia Głównego Inspektora

Farmaceutycznego.

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, warunki i tryb

wydawania i cofania zezwoleń, o których mowa w ust. 1 i 2, oraz treść wniosku o wydanie

tych zezwoleń, uwzględniając zasadę poszanowania praw podmiotu ubiegającego się o

zezwolenie oraz zapewnienie sprawności postępowania.

1.

Przywóz, wywóz, wewnątrzwspólnotowa dostawa lub wewnątrzwspólnotowe nabycie środków

odurzających lub substancji psychotropowych mogą być dokonywane przez przedsiębiorców

posiadających zezwolenia, o których mowa w art. 35 ust. 1 pkt 1 lub art. 40 ust. 1,

po uzyskaniu pozwolenia Głównego Inspektora Farmaceutycznego określającego środki

lub substancje, które mogą być przedmiotem przywozu, wywozu, wewnątrzwspólnotowej

dostawy lub wewnątrzwspólnotowego nabycia.

2.

Przywóz lub wewnątrzwspólnotowe nabycie środków odurzających lub substancji psychotropowych

mogą być dokonywane przez jednostki naukowe, o których mowa w art. 35 ust. 1 pkt 3

i ust. 2, po uzyskaniu pozwolenia Głównego Inspektora Farmaceutycznego określającego

środki lub substancje, które mogą być przedmiotem przywozu lub wewnątrzwspólnotowego

nabycia.

3.

Przywóz lub wewnątrzwspólnotowe nabycie środków odurzających lub substancji psychotropowych

może nastąpić po uzyskaniu, dla każdej przesyłki przywożonej na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej

1)

pozwolenia na przywóz albo na wewnątrzwspólnotowe nabycie, wydanego przez Głównego

Inspektora Farmaceutycznego, oraz

2)

pozwolenia na wywóz albo na wewnątrzwspólnotową dostawę, wydanego przez właściwe władze

kraju wywozu.

4.

Wywóz lub wewnątrzwspólnotowa dostawa środków odurzających lub substancji psychotropowych

może nastąpić po uzyskaniu, dla każdej przesyłki wywożonej z terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, pozwolenia na wywóz albo na wewnątrzwspólnotową dostawę, wydanego przez

Głównego Inspektora Farmaceutycznego na podstawie pozwolenia na przywóz lub wewnątrzwspólnotowe

nabycie wydanego przez właściwe władze kraju przywozu.

5.

Przywóz, wywóz, wewnątrzwspólnotowa dostawa lub wewnątrzwspólnotowe nabycie słomy

makowej mogą być dokonywane wyłącznie przez przedsiębiorców, o których mowa w art.

35 ust. 1 pkt 1 lub art. 40 ust. 1, po uzyskaniu pozwoleń przewidzianych w ust. 3

i 4.

6.

Przewóz przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej środków odurzających, substancji

psychotropowych oraz słomy makowej jest dozwolony na podstawie pozwolenia na wywóz,

wydanego przez właściwe władze kraju wywozu dla każdej przesyłki.

7.

W przypadkach, o których mowa w ust. 3-6, pozwolenia na wywóz albo wewnątrzwspólnotową

dostawę są dołączane do każdej przesyłki.

8.

Przywóz środków odurzających do składu celnego jest zabroniony.

9.

Przywóz środków odurzających, substancji psychotropowych do wolnych obszarów celnych

jest zabroniony.

10.

Przywóz, wywóz, wewnątrzwspólnotowa dostawa lub wewnątrzwspólnotowe nabycie środków

odurzających, substancji psychotropowych lub prekursorów kategorii 1 na własne potrzeby

lecznicze może być dokonywany na podstawie dokumentów określonych w przepisach wydanych

na podstawie ust. 12.

11.

Pozwolenia na przywóz, wywóz, wewnątrzwspólnotową dostawę lub wewnątrzwspólnotowe

nabycie środków odurzających i substancji psychotropowych stanowiących zapasy jednostek

organizacyjnych Ministerstwa Obrony Narodowej biorących udział w misjach, ćwiczeniach

lub szkoleniach poza granicami kraju udziela Naczelny Inspektor Farmaceutyczny Wojska

Polskiego na wniosek kierownika (dowódcy, komendanta, szefa) jednostki organizacyjnej.

12.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki

i tryb wydawania pozwoleń i dokumentów, o których mowa w ust. 3, 4 i 10, wzory tych

pozwoleń i dokumentów, obowiązki podmiotów i osób posiadających te pozwolenia i dokumenty

w zakresie przechowywania środków objętych pozwoleniem, wydawania tych środków jednostkom

uprawnionym oraz prowadzenia dokumentacji w zakresie ich posiadania i obrotu nimi,

mając na względzie sprawność postępowania w sprawie udzielenia pozwoleń.

1.

Przedsiębiorcy prowadzący działalność w zakresie wytwarzania, przetwarzania, przerobu,

przywozu, wywozu, wewnątrzwspólnotowej dostawy lub wewnątrzwspólnotowego nabycia i

obrotu hurtowego prekursorami kategorii 1 i 4 przekazują Głównemu Inspektorowi Farmaceutycznemu

informacje o wszelkich wzbudzających podejrzenie co do zgodności z przepisami prawa

1)

zamówieniach na te substancje;

2)

działaniach z udziałem tych substancji;

3)

próbach wykorzystania tych substancji.

2.

Przepisy ust. 1 stosuje się również do prekursorów kategorii 2 i 3, z tym że informacje,

o których mowa w tych przepisach, przekazuje się Głównemu Inspektorowi Sanitarnemu.

3

Główny Inspektor Farmaceutyczny w odniesieniu do prekursorów kategorii 1 i 4, a Główny

Inspektor Sanitarny w odniesieniu do prekursorów kategorii 2 i 3, w uzasadnionych

przypadkach powiadamiają Policję, Straż Graniczną i organy Krajowej Administracji

Skarbowej o konieczności zatrzymania przesyłki prekursorów, która nie spełnia wymagań

określonych w przepisach prawa.

4.

Główny Inspektor Farmaceutyczny i Główny Inspektor Sanitarny prowadzą ewidencję informacji

uzyskanych w trybie ust. 1 i 2.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych oraz ministrem właściwym do spraw wewnętrznych, określi, w drodze

rozporządzenia

1)

szczegółowy sposób przekazywania informacji,

2)

sposób prowadzenia ewidencji informacji uzyskanych w trybie ust. 1 i 2,

3)

szczegółowy tryb i sposób powiadamiania, o którym mowa w ust. 3, a także wzór takiego

powiadomienia,

4)

tryb i sposób postępowania z przesyłką, o której mowa w ust. 3

- mając na uwadze uniemożliwienie nielegalnej produkcji prekursorów.

1.

Zezwoleń, o których mowa w art. 35 ust. 1 i 2, art. 36 ust. 1 i 2, art. 40 ust. 1

i 2 oraz art. 49 ust. 1, i pozwoleń, o których mowa w art. 37 ust. 1-6, udziela się

na wniosek podmiotu ubiegającego się, na czas oznaczony albo na czas nieoznaczony.

2.

Przed podjęciem decyzji w sprawie wydania zezwolenia albo pozwolenia organ wydający

zezwolenie albo pozwolenie, zwany dalej „organem zezwalającym”, może

1)

wzywać podmiot ubiegający się do uzupełnienia, w wyznaczonym terminie, brakującej

dokumentacji poświadczającej, że spełnia on warunki określone przepisami ustawy;

2)

dokonać kontrolnego sprawdzenia faktów podanych we wniosku o udzielenie zezwolenia

albo pozwolenia w celu stwierdzenia, czy podmiot ubiegający się spełnia warunki wykonywania

działalności objętej zezwoleniem albo pozwoleniem.

3.

Udzielenie zezwolenia albo pozwolenia, zmiana zezwolenia albo pozwolenia, odmowa udzielenia

zezwolenia albo pozwolenia oraz cofnięcie zezwolenia albo pozwolenia następuje w drodze

decyzji. Decyzja o cofnięciu zezwolenia albo pozwolenia podlega natychmiastowemu wykonaniu.

4.

Organ zezwalający w przypadku powzięcia informacji o tym, że podmiot, któremu udzielono

zezwolenia albo pozwolenia, działa w sposób niezgodny z przepisami ustawy regulującymi

działalność objętą zezwoleniem albo pozwoleniem, wyznacza niezwłocznie termin do usunięcia

tych nieprawidłowości.

5.

Organ zezwalający cofa zezwolenie albo pozwolenie, w przypadku gdy

1)

podmiot, któremu udzielono zezwolenia albo pozwolenia, przestał spełniać warunki wymagane

do wykonywania działalności określonej w zezwoleniu albo pozwoleniu;

2)

podmiot, o którym mowa w pkt 1, nie usunął, w wyznaczonym przez organ zezwalający

terminie, stanu faktycznego lub prawnego niezgodnego z przepisami ustawy regulującymi

działalność objętą zezwoleniem albo pozwoleniem.

6.

Podmiot, któremu udzielono zezwolenia albo pozwolenia, jest obowiązany zgłaszać organowi

zezwalającemu wszelkie zmiany danych określonych w zezwoleniu albo pozwoleniu.

7.

Podmiot, któremu cofnięto zezwolenie z przyczyn, o których mowa w ust. 5, może ponownie

wystąpić z wnioskiem o wydanie zezwolenia w takim samym zakresie nie wcześniej niż

po upływie 3 lat od dnia wydania decyzji o cofnięciu zezwolenia.

8.

Za złożenie wniosku o wydanie zezwolenia na wytwarzanie, przetwarzanie, przerób, dystrybucję,

obrót hurtowy, uprawę, zbiór albo stosowanie do badań oraz pozwolenia na przywóz,

wywóz, wewnątrzwspólnotowe nabycie i wewnątrzwspólnotową dostawę środków odurzających,

substancji psychotropowych i prekursorów kategorii 1 i 4, a także zmianę tych zezwoleń

lub pozwoleń, są pobierane opłaty, które stanowią dochód budżetu państwa.

9.

Opłaty, o których mowa w ust. 8, wnosi się na rachunek bieżący organu zezwalającego

w wysokości

1)

750 zł - za złożenie wniosku o wydanie zezwolenia na obrót hurtowy, dystrybucję, wytwarzanie,

przetwarzanie, przerób lub stosowanie do badań środków odurzających, substancji psychotropowych

lub prekursorów kategorii 1;

2)

750 zł - za złożenie wniosku o wydanie zezwolenia na zbiór mleczka makowego i opium

z maku oraz ziela lub żywicy konopi innych niż włókniste;

3)

750 zł - za złożenie wniosku o wydanie zezwolenia na uprawę maku i konopi prowadzonych

przez jednostkę naukową oraz Centralny Ośrodek Badania Odmian Roślin Uprawnych;

4)

350 zł - za złożenie wniosku o zmianę zezwolenia, o którym mowa w pkt 1-3;

5)

100 zł - za złożenie wniosku o wydanie pozwolenia na przywóz, wywóz, wewnątrzwspólnotowe

nabycie lub wewnątrzwspólnotową dostawę środków odurzających lub substancji psychotropowych;

6)

100 zł - za złożenie wniosku o wydanie zezwolenia na wywóz prekursorów kategorii 4;

7)

100 zł - za złożenie wniosku o wydanie pozwolenia na przywóz lub wywóz prekursorów

kategorii 1;

8)

50 zł - za złożenie wniosku o zmianę zezwolenia albo pozwolenia, o którym mowa w pkt

5-7.

10.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 8, dołącza się dowód wniesienia opłaty. W przypadku

braku dowodu uiszczenia opłaty, wniosek pozostawia się bez rozpatrzenia.

1.

Zezwolenia Głównego Inspektora Farmaceutycznego wymaga obrót hurtowy środkami odurzającymi

lub substancjami psychotropowymi.

2.

Główny Inspektor Farmaceutyczny na wniosek przedsiębiorcy wydaje

1)

zezwolenie na obrót hurtowy prekursorami kategorii 1, zgodnie z przepisami rozporządzenia

273/2004, rozporządzenia 111/2005 oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 1277/2005 z dnia 27 lipca 2005 r. ustanawiającego przepisy

wykonawcze dotyczące rozporządzenia (WE) nr 273/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady

w sprawie prekursorów narkotykowych i rozporządzenia Rady (WE) nr 111/2005 określającego

zasady nadzorowania handlu prekursorami narkotyków pomiędzy Wspólnotą a państwami

trzecimi;

2)

zezwolenie na wywóz prekursorów kategorii 4, zgodnie z przepisami rozporządzenia 111/2005;

3)

uproszczone zezwolenie na wywóz prekursorów kategorii 4, zgodnie z przepisami Unii

Europejskiej określającymi zasady nadzorowania handlu prekursorami narkotyków pomiędzy

Wspólnotą a państwami trzecimi, jeżeli nie spowoduje to ryzyka nielegalnego wykorzystania

prekursorów kategorii 4.

3.

Przedsiębiorcy, o których mowa w ust. 2, są obowiązani

1)

prowadzić dokumentację dotyczącą środka odurzającego, substancji psychotropowej lub

prekursorów kategorii 1;

2)

przechowywać posiadane środki odurzające, substancje psychotropowe lub prekursory

kategorii 1 w sposób zabezpieczający przed kradzieżą lub zniszczeniem, w tym podczas

ich transportu.

4.

Zezwolenia, o których mowa w ust. 1 oraz ust. 2 pkt 1, wydaje się po stwierdzeniu

1)

przez inspektora do spraw obrotu hurtowego Głównego Inspektoratu Farmaceutycznego,

że przedsiębiorca posiadający zezwolenie, o którym mowa w art. 76 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne, spełnia warunki określone przepisami ustawy;

2)

przez wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego, że przedsiębiorca, inny niż określony

w pkt 1, występujący o wydanie zezwolenia spełnia warunki określone przepisami ustawy.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe warunki i tryb wydawania oraz cofania zezwoleń, o których mowa w ust.

1, w tym wymagania kwalifikacyjne, jakim powinna odpowiadać osoba odpowiedzialna za

nadzór nad obrotem środkami odurzającymi, substancjami psychotropowymi lub prekursorami

kategorii 1, mając na względzie zapewnienie prawidłowych zabezpieczeń przed użyciem

środków odurzających, substancji psychotropowych lub prekursorów kategorii 1, objętych

zezwoleniem przez osoby nieupoważnione lub w celach innych niż określone w wydanym

zezwoleniu;

2)

wzory wniosków o udzielenie zezwolenia na obrót środkiem odurzającym, substancją psychotropową

lub prekursorami kategorii 1, biorąc pod uwagę sprawność i przejrzystość postępowania;

3)

warunki i sposób wydawania środków odurzających, substancji psychotropowych lub prekursorów

kategorii 1 i ewidencjonowania obrotu środkami odurzającymi, substancjami psychotropowymi

lub prekursorami kategorii 1, mając na uwadze bezpieczeństwo przechowywania oraz konieczność

opracowywania odrębnej ewidencji dla danego środka, substancji lub prekursora.

1.

Obrót detaliczny środkami odurzającymi, substancjami psychotropowymi i prekursorami

będącymi produktami leczniczymi prowadzą apteki i punkty apteczne, zapewniając odpowiednie

warunki ich przechowywania uniemożliwiające dostęp osób nieuprawnionych do tych środków

i substancji.

2.

Preparaty zawierające środki odurzające lub substancje psychotropowe są wydawane z

apteki wyłącznie na podstawie specjalnie oznakowanej recepty albo zapotrzebowania,

z zastrzeżeniem ust. 4.

3.

Do podmiotów, o których mowa w ust. 1, stosuje się art. 40 ust. 3.

4.

Preparaty zawierające środki odurzające grupy II-N lub substancje psychotropowe grup

III-P i IV-P mogą być wydawane z apteki na podstawie recept innych niż określone w

ust. 2, a preparaty zawierające środki odurzające grupy III-N mogą być wydawane z

apteki bez recepty.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe warunki przechowywania przez apteki środków odurzających, substancji psychotropowych,

prekursorów kategorii 1 i preparatów zawierających te środki lub substancje oraz sposób

prowadzenia dokumentacji w zakresie ich posiadania i obrotu, uwzględniając zabezpieczenie

tych substancji przed dostępem osób trzecich;

2)

szczegółowe warunki wystawiania recept i zapotrzebowań na preparaty zawierające środki

odurzające lub substancje psychotropowe, wzory tych dokumentów oraz wydawania tych

preparatów z aptek, uwzględniając warunki bezpieczeństwa dystrybucji preparatów.

1.

Podmiot leczniczy, który - zgodnie z przepisami ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne − nie utworzył apteki szpitalnej lub działu farmacji szpitalnej, zakład leczniczy

dla zwierząt oraz lekarz, lekarz dentysta lub lekarz weterynarii, wykonujący zawód

w ramach praktyki zawodowej, a także inny podmiot, których działalność wymaga posiadania

i stosowania w celach medycznych preparatów zawierających środki odurzające grup I-N,

II-N, III-N i IV-N lub substancje psychotropowe grup II-P, III-P i IV-P, posiadają

i stosują te preparaty, jeżeli są dopuszczone do obrotu jako produkty lecznicze na

podstawie przepisów prawa farmaceutycznego oraz po uzyskaniu zgody wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego.

2.

Podmiot leczniczy, który - zgodnie z przepisami ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne − nie utworzył apteki szpitalnej, zakład leczniczy dla zwierząt oraz lekarz, lekarz

dentysta lub lekarz weterynarii, wykonujący zawód w ramach praktyki zawodowej, których

działalność w celach przeprowadzenia badań klinicznych wymaga posiadania i stosowania

preparatów zawierających środki odurzające grup I-N, II-N, III-N i IV-N lub substancje

psychotropowe grup II-P, III-P i IV-P, posiadają i stosują te preparaty po uzyskaniu

zgody wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego.

3.

Wojewódzki inspektor farmaceutyczny udziela zgody

1)

o której mowa w ust. 1 - na czas określony, nie dłuższy niż 3 lata;

2)

o której mowa w ust. 2 - na czas określony, nie dłuższy niż określony w pozwoleniu

na prowadzenie badania klinicznego.

4.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

wzór wniosku o uzyskanie zgody, o której mowa w ust. 1 i 2, uwzględniając potrzebę

zapewnienia sprawności postępowania;

2)

rodzaje preparatów zawierających środki odurzające i substancje psychotropowe, które

mogą być posiadane w celach medycznych albo stosowane do badań klinicznych, wraz ze

wskazaniem ich ilości oraz grupy, do jakiej są zakwalifikowane, uwzględniając potrzebę

ich właściwej identyfikacji;

3)

warunki zaopatrywania i przechowywania preparatów zawierających środki odurzające

i substancje psychotropowe posiadanych w celach medycznych lub stosowanych do badań

klinicznych, uwzględniając potrzebę zabezpieczenia tych substancji przed niewłaściwym

użyciem;

4)

rodzaje podmiotów, których działalność wymaga posiadania i stosowania preparatów zawierających

środki odurzające i substancje psychotropowe, oraz sposób prowadzenia przez te podmioty

dokumentacji, mając na uwadze bezpieczeństwo przechowywania oraz potrzebę opracowywania

odrębnej dokumentacji dla danego środka lub substancji.

1.

Przedsiębiorca i inna jednostka organizacyjna, którzy uzyskali zezwolenia, o których

mowa w art. 35 ust. 1 i 2 lub art. 40 ust. 1 i 2, lub pozwolenia, o których mowa w

art. 37 ust. 3-5, są obowiązani do składania Głównemu Inspektorowi Farmaceutycznemu

sprawozdań z działalności określonej w zezwoleniu lub pozwoleniu.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki,

tryb oraz terminy składania sprawozdań, o których mowa w ust. 1, uwzględniając niezbędne

dane, jakie powinny zawierać.

1.

Nadzór nad uprawami, o których mowa w art. 49 ust. 1, wytwarzaniem, przetwarzaniem,

przerabianiem, przywozem, dystrybucją, obrotem i niszczeniem albo stosowaniem w celu

prowadzenia badań naukowych środków odurzających, substancji psychotropowych oraz

prekursorów kategorii 1 sprawuje wojewódzki inspektor farmaceutyczny właściwy ze względu

na siedzibę przedsiębiorcy lub jednostki naukowej - przez kontrolę realizacji obowiązków

wynikających z rozporządzenia 273/2004, rozporządzenia 111/2005 i przepisów ustawy,

z wyłączeniem przedsiębiorców, o których mowa w ust. 2a.

2.

Nadzór nad prekursorami kategorii 2 i 3 sprawuje państwowy powiatowy inspektor sanitarny

właściwy ze względu na siedzibę wytwórcy, importera lub innego podmiotu wprowadzającego

do obrotu - poprzez kontrolę realizacji obowiązków nałożonych na producenta, importera

lub inny podmiot wprowadzający do obrotu wynikających z ustawy, rozporządzenia 273/2004

i rozporządzenia 111/2005 oraz wydawania pozwoleń - na zasadach i w trybie określonych

w przepisach o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, rozporządzeniu 273/2004 i rozporządzeniu

111/2005.

2a.

Główny Inspektor Farmaceutyczny sprawuje nadzór nad

1)

wytwarzaniem, przetwarzaniem, przerabianiem, przywozem, dystrybucją i niszczeniem

środków odurzających, substancji psychotropowych oraz prekursorów kategorii 1 przez

przedsiębiorcę posiadającego zezwolenie, o którym mowa w art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne, albo przedsiębiorcę wpisanego do rejestru, o którym mowa w art. 51b ust. 1 tej ustawy

- realizowany w ramach kontroli spełniania obowiązków wynikających z przepisów rozporządzenia

273/2004 i rozporządzenia 111/2005 oraz przepisów ustawy;

2)

obrotem hurtowym środkami odurzającymi, substancjami psychotropowymi lub prekursorami

kategorii 1 przez przedsiębiorcę posiadającego zezwolenie, o którym mowa w art. 76 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne - realizowany w ramach kontroli spełniania obowiązków wynikających z przepisów rozporządzenia

273/2004 i rozporządzenia 111/2005 oraz przepisów ustawy;

3)

wywozem prekursorów kategorii 4 przez przedsiębiorcę posiadającego zezwolenie, o którym

mowa w art. 38 ust. 1 lub w art. 76 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne - realizowany w ramach kontroli spełniania obowiązków wynikających z przepisów rozporządzenia

111/2005 i przepisów ustawy.

3.

Organem właściwym do występowania do krajów trzecich z powiadomieniem przed wywozem

w zakresie prekursorów kategorii 2 i 3, o którym mowa w art. 11 ust. 1 i 2 rozporządzenia

111/2005, jest Główny Inspektor Sanitarny.

4.

Zadania z zakresu dokonywania rejestracji, o której mowa w art. 3 ust. 6 rozporządzenia

273/2004, w tym prowadzenie krajowego rejestru podmiotów gospodarczych i użytkowników,

którym przyznano rejestrację, wykonuje Inspektor do spraw Substancji Chemicznych.

Przyznanie, odmowa przyznania, zawieszenie lub unieważnienie rejestracji następuje

w drodze decyzji. Inspektor do spraw Substancji Chemicznych powiadamia właściwego

państwowego powiatowego inspektora sanitarnego o wydanej decyzji.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia przekazuje Komisji Europejskiej informacje, o których

mowa w art. 13 i 16 rozporządzenia 273/2004 i art. 32 rozporządzenia 111/2005.

6.

Minister Obrony Narodowej sprawuje nadzór nad przerobem, przechowywaniem, obrotem

oraz zapasami środków odurzających i substancji psychotropowych w podległych jednostkach

organizacyjnych - na zasadach i w trybie określonych w przepisach, o których mowa

w ust. 1 i 2.

7.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych sprawuje nadzór nad przerobem, przechowywaniem,

obrotem oraz zapasami prekursorów grupy kategorii 2 i 3 w podległych jednostkach organizacyjnych

- na zasadach i w trybie określonych w przepisach, o których mowa w ust. 2.

8.

Podmioty, które w ramach swojej działalności posiadają zepsute, sfałszowane środki

odurzające, substancje psychotropowe lub prekursory kategorii 1, ich mieszaniny, również

jako składniki produktów leczniczych lub którym upłynął termin ważności, niszczą te

substancje w sposób określony w rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 9.

9.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki

i tryb postępowania ze środkami odurzającymi, substancjami psychotropowymi i prekursorami

kategorii 1, ich mieszaninami lub odpadami, produktami leczniczymi, zepsutymi, sfałszowanymi

lub którym upłynął termin ważności, zawierającymi w swoim składzie środki odurzające,

substancje psychotropowe lub prekursory kategorii 1, uwzględniając w szczególności

wymogi zabezpieczenia przed ich niewłaściwym użyciem, sposoby niszczenia tych środków

w zależności od ich rodzaju i ilości oraz podmioty obowiązane do pokrywania kosztów

związanych z niszczeniem tych środków.

Do kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy, o której mowa w art. 35, 36

i 40, stosuje się przepisy rozdziału 5 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1829, 1948, 1997 i 2255 oraz z 2017 r. poz. 460).

1.

Zakazuje się wytwarzania, przywozu i wprowadzania do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej

1)

środków zastępczych;

2)

nowych substancji psychoaktywnych.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wykaz nowych

substancji psychoaktywnych obejmujący te substancje lub ich grupy, uwzględniając wpływ

tych substancji na zdrowie lub życie ludzi lub możliwość spowodowania szkód społecznych.

1.

W przypadku stwierdzenia wytwarzania lub wprowadzania do obrotu produktu, co do którego

zachodzi uzasadnione podejrzenie, że jest on środkiem zastępczym lub nową substancją

psychoaktywną, właściwy ze względu na miejsce wytwarzania lub wprowadzania do obrotu

państwowy inspektor sanitarny nakazuje, w drodze decyzji, wstrzymanie wytwarzania

tego produktu lub wycofanie go z obrotu, na czas niezbędny do przeprowadzenia badań

mających na celu ustalenie, czy jest on środkiem zastępczym lub nową substancją psychoaktywną,

nie dłuższy jednak niż 18 miesięcy.

2.

Główny Inspektor Sanitarny podaje do publicznej wiadomości informację o wydaniu decyzji,

o której mowa w ust. 1, przez ogłoszenie na swojej stronie podmiotowej Biuletynu Informacji

Publicznej nazwy produktu, nazwy producenta, rodzaju opakowania i jego wielkości.

3.

W przypadku wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, właściwy państwowy inspektor

sanitarny

1)

dokonuje zabezpieczenia produktu, co do którego zachodzi uzasadnione podejrzenie,

że jest on środkiem zastępczym lub nową substancją psychoaktywną;

2)

nakazuje zaprzestanie prowadzenia działalności w pomieszczeniach lub obiektach służących

wytwarzaniu lub wprowadzeniu tego produktu do obrotu, na czas niezbędny do usunięcia

zagrożenia, nie dłuższy niż 3 miesiące.

4.

Państwowy inspektor sanitarny właściwy ze względu na miejsce wytwarzania lub wprowadzania

do obrotu produktu, o którym mowa w ust. 1, zakazuje, w drodze decyzji, jego wytwarzania

lub wprowadzania do obrotu, nakazuje jego wycofanie z obrotu, a także orzeka o jego

przepadku na rzecz Skarbu Państwa i zniszczeniu, jeżeli ten produkt jest środkiem

zastępczym albo nową substancją psychoaktywną.

5.

Państwowy inspektor sanitarny, który wydał decyzję, o której mowa w ust. 4, jest organem

właściwym w sprawie zniszczenia produktu będącego przedmiotem tej decyzji. Zniszczenia

dokonuje się komisyjnie. Z czynności zniszczenia produktu sporządza się protokół zniszczenia,

który zawiera

1)

oznaczenie organu właściwego w sprawie zniszczenia;

2)

skład komisji powołanej do zniszczenia;

3)

oznaczenie decyzji stanowiącej podstawę zniszczenia;

4)

rodzaj zniszczonego produktu, jego nazwę oraz ilość;

5)

informację o zastosowanej metodzie zniszczenia;

6)

oznaczenie miejsca i czasu zniszczenia;

7)

podpisy członków komisji.

6.

Koszty prowadzonego postępowania i badań, o których mowa w ust. 1, w wyniku których

stwierdzono, że badany produkt, o którym mowa w ust. 1, jest środkiem zastępczym albo

nową substancją psychoaktywną, oraz koszty zniszczenia tego produktu ponosi strona

postępowania.

7.

Właściwy państwowy inspektor sanitarny wydaje decyzję ustalającą wysokość kosztów,

o których mowa w ust. 6, określając 7-dniowy termin płatności, licząc od dnia, w którym

decyzja ustalająca wysokość kosztów stała się ostateczna.

8.

Zabezpieczenie, o którym mowa w ust. 3 pkt 1, oraz egzekucja należności, o których

mowa w ust. 6, następują w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

9.

Od kwoty należności, o których mowa w ust. 6, nalicza się odsetki ustawowe, poczynając

od dnia, w którym upłynął termin ich płatności.

10.

Należności, o których mowa w ust. 6, ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat, licząc

od dnia, w którym decyzja ustalająca te należności stała się ostateczna.

11.

Jeżeli w wyniku badań, o których mowa w ust. 1, stwierdzono obecność substancji niebędącej

nową substancją psychoaktywną, ale wykazującej działanie na ośrodkowy układ nerwowy,

podmiot, który przeprowadził to badanie, zawiadamia Zespół o wyniku tego badania.

12.

Badania mające na celu ustalenie, czy produkt, o którym mowa w ust. 1, jest środkiem

zastępczym lub nową substancją psychoaktywną, przeprowadzają podmioty, w tym jednostki

naukowe, posiadające przygotowanie naukowo-merytoryczne, techniczne oraz infrastrukturę,

umożliwiające ustalenie, czy badany produkt jest środkiem zastępczym lub nową substancją

psychoaktywną, w szczególności określenie

1)

pochodzenia substancji o działaniu na ośrodkowy układ nerwowy zidentyfikowanej w wyniku

badań;

2)

mechanizmu działania tej substancji;

3)

jej aktywności farmakologicznej;

4)

działań niepożądanych, w tym skutków somatycznych i psychicznych u ludzi.

13.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wykaz podmiotów,

o których mowa w ust. 12, mając na względzie zapewnienie sprawności postępowania prowadzonego

przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej.

1.

W przypadku stwierdzenia przywozu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej produktu,

co do którego zachodzi uzasadnione podejrzenie, że może być on środkiem zastępczym

lub nową substancją psychoaktywną, organ celny zajmuje przesyłkę tego produktu na

czas niezbędny do ustalenia, czy jest on środkiem zastępczym lub nową substancją psychoaktywną,

nie dłuższy jednak niż 18 miesięcy.

2.

W przypadku konieczności przeprowadzenia badań produktu, o którym mowa w ust. 1, mających

na celu ustalenie, czy jest on środkiem zastępczym lub nową substancją psychoaktywną

przeprowadzają je podmioty, o których mowa w art. 44c ust. 12.

3

Jeżeli w wyniku przeprowadzonych badań zostanie stwierdzone, że badany produkt jest

środkiem zastępczym albo nową substancją psychoaktywną, organ celny występuje o orzeczenie

jego przepadku na rzecz Skarbu Państwa.

4.

O przepadku produktu będącego środkiem zastępczym albo nową substancją psychoaktywną

na rzecz Skarbu Państwa orzeka, na wniosek organu celnego, sąd, stosując przepisy

Kodeksu postępowania cywilnego.

5.

Produkt będący środkiem zastępczym albo nową substancją psychoaktywną, którego przepadek

orzeczono, podlega zniszczeniu.

6.

Jeżeli podmiot dokonujący przywozu jest nieznany, produkt będący środkiem zastępczym

albo nową substancją psychoaktywną podlega zniszczeniu bez konieczności występowania

do sądu o przepadek na rzecz Skarbu Państwa.

7

Koszty badań, przechowywania i zniszczenia produktu będącego środkiem zastępczym albo

nową substancją psychoaktywną ponosi podmiot dokonujący przywozu. W przypadku niemożności

ustalenia podmiotu dokonującego przywozu produktu będącego środkiem zastępczym albo

nową substancją psychoaktywną, koszty badań, przechowywania i zniszczenia są finansowane

z budżetu państwa, z części pozostającej w dyspozycji organów Krajowej Administracji

Skarbowej.

1.

Uprawa maku, z wyjątkiem maku niskomorfinowego, może być prowadzona wyłącznie na potrzeby

przemysłu farmaceutycznego i nasiennictwa.

2.

Uprawa maku niskomorfinowego może być prowadzona wyłącznie na cele spożywcze i nasiennictwa.

3.

Uprawa konopi włóknistych może być prowadzona wyłącznie na potrzeby przemysłu włókienniczego,

chemicznego, celulozowo-papierniczego, spożywczego, kosmetycznego, farmaceutycznego,

materiałów budowlanych oraz nasiennictwa.

4.

Uprawa konopi innych niż wymienione w ust. 3 jest zabroniona.

1.

Uprawa maku może być prowadzona na określonej powierzchni, w wyznaczonych rejonach,

na podstawie zezwolenia na uprawę, przy zastosowaniu materiału siewnego kategorii

elitarny albo kategorii kwalifikowany w rozumieniu przepisów o nasiennictwie oraz

dodatkowo umowy kontraktacji, zawartej z podmiotem posiadającym zezwolenie marszałka

województwa na prowadzenie działalności w zakresie skupu maku.

2.

Uprawa konopi włóknistych może być prowadzona na określonej powierzchni, w wyznaczonych

rejonach, na podstawie zezwolenia na uprawę, przy zastosowaniu materiału siewnego

kategorii elitarny albo kategorii kwalifikowany w rozumieniu przepisów o nasiennictwie

oraz dodatkowo

1)

umowy kontraktacji, zawartej z podmiotem posiadającym zezwolenie marszałka województwa

na prowadzenie działalności w zakresie skupu konopi włóknistych, lub

2)

zobowiązania do przetworzenia konopi włóknistych we własnym zakresie na cele określone

w art. 45 ust. 3, składanego do marszałka województwa właściwego dla miejsca położenia

uprawy, w terminie do 14 dni po dokonaniu ich wysiewu.

3)

(uchylony)

4)

(uchylony)

3.

Stosowanie materiału siewnego maku lub konopi włóknistych kategorii elitarny albo

kategorii kwalifikowany w rozumieniu przepisów o nasiennictwie potwierdza się fakturą

zakupu tego materiału siewnego oraz etykietą z opakowań materiału siewnego tych roślin.

4.

Działalność w zakresie skupu

1)

maku, na podstawie umowy, o której mowa w ust. 1,

2)

konopi włóknistych na podstawie umowy, o której mowa w ust. 2 pkt 1

- może prowadzić podmiot posiadający zezwolenie marszałka województwa właściwego dla

miejsca położenia uprawy, określające w szczególności zakres i cel prowadzonej działalności.

5.

Zezwolenie, o którym mowa w ust. 4, wydaje się w drodze decyzji, na wniosek, który

zawiera

1)

imię, nazwisko, określenie miejsca zamieszkania i adres albo nazwę (firmę), siedzibę

i adres wnioskodawcy;

2)

numer identyfikacji podatkowej (NIP) podmiotu albo numer identyfikacyjny w krajowym

rejestrze urzędowym podmiotów gospodarki narodowej (REGON), jeżeli został nadany,

a w przypadku osoby fizycznej również numer ewidencyjny powszechnego elektronicznego

systemu ewidencji ludności (PESEL), jeżeli został nadany;

3)

adres miejsca wykonywania działalności w zakresie skupu;

4)

informację o zakresie i celu podejmowanej działalności.

6.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 5, dołącza się

1)

oświadczenie, że wnioskodawca dysponuje magazynem lub środkiem transportu, zabezpieczonym

przed kradzieżą torebki (makówki), o której mowa w art. 48 ust. 1, lub

2)

(uchylony)

3)

zobowiązanie do przekazywania na żądanie marszałka województwa informacji dotyczących

zakresu i celu prowadzonej działalności.

7.

Marszałek województwa cofa zezwolenie w razie naruszenia warunków prowadzenia działalności

określonych w ustawie lub w zezwoleniu.

8.

Sejmik województwa, po zasięgnięciu opinii ministra właściwego do spraw zdrowia oraz

ministra właściwego do spraw rolnictwa, określi, w drodze uchwały, ogólną powierzchnię

przeznaczoną corocznie pod uprawy maku lub konopi włóknistych oraz rejonizację tych

upraw, mając na względzie zagrożenie narkomanią, zapotrzebowanie na surowce pochodzące

z tych upraw oraz tradycję uprawy maku i konopi włóknistych na danym terenie.

1.

Zezwolenie na uprawę maku lub konopi włóknistych wydaje wójt (burmistrz, prezydent

miasta) właściwy ze względu na miejsce położenia uprawy.

2.

Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, wydaje się, w drodze decyzji, na wniosek zawierający

1)

imię, nazwisko, określenie miejsca zamieszkania i adres albo nazwę (firmę), siedzibę

i adres wnioskodawcy;

2)

informację o odmianie maku lub konopi włóknistych, powierzchni uprawy oraz numer działki

ewidencyjnej w ewidencji gruntów i budynków, określonej na podstawie przepisów prawa

geodezyjnego i kartograficznego;

3)

(uchylony)

4)

oświadczenie wnioskodawcy, że dysponuje pomieszczeniem zabezpieczonym przed kradzieżą

torebki (makówki), o której mowa w art. 48 ust. 1;

5)

oświadczenie wnioskodawcy, że nie był karany za popełnienie przestępstwa, o którym

mowa w art. 63 lub 64, i wykroczenia, o którym mowa w art. 65.

3.

Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, określa

1)

podmiot, dla którego je wydano;

2)

numer kolejny zezwolenia;

3)

odmianę maku lub konopi włóknistych;

4)

powierzchnię uprawy maku lub konopi włóknistych;

5)

numer działki, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, na której prowadzona będzie uprawa maku

lub konopi włóknistych;

6)

termin ważności;

7)

datę wydania zezwolenia.

3a.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 2, w przypadku samodzielnego przetwarzania konopi

włóknistych z własnych upraw, dołącza się zobowiązanie do przetworzenia konopi włóknistych

we własnym zakresie na cele określone w art. 45 ust. 3.

3b.

Zobowiązanie, o którym mowa w ust. 3a, zawiera

1)

imię, nazwisko, miejsce zamieszkania i adres albo nazwę firmy, siedzibę i adres producenta

konopi włóknistych;

2)

numer identyfikacji podatkowej (NIP) podmiotu albo numer identyfikacyjny w krajowym

rejestrze urzędowym podmiotów gospodarki narodowej (REGON), jeżeli został nadany,

a w przypadku osoby fizycznej również numer ewidencyjny powszechnego elektronicznego

systemu ewidencji ludności (PESEL), jeżeli został nadany;

3)

zwięzły opis zakładu przetwórczego lub miejsca przetwarzania wraz z wyposażeniem;

4)

informację o rodzajach produktów, które będą wytwarzane przez zakład przetwórczy.

4.

Wójt (burmistrz, prezydent miasta) odmawia wydania zezwolenia, jeżeli wnioskodawca

nie daje rękojmi należytego zabezpieczenia zbioru z tych upraw przed wykorzystaniem

do celów innych niż określone w ustawie, a w szczególności

1)

nie dysponuje pomieszczeniem zabezpieczonym przed kradzieżą torebki (makówki), o której

mowa w art. 48 ust. 1, lub

2)

był karany za popełnienie przestępstwa, o którym mowa w art. 63 lub 64, lub

3)

był karany za popełnienie wykroczenia, o którym mowa w art. 65.

5.

Zezwolenie cofa się w razie naruszenia warunków prowadzenia działalności określonych

w ustawie lub w zezwoleniu.

6.

Wójt (burmistrz, prezydent miasta) prowadzi rejestr wydawanych zezwoleń.

1.

Torebkę (makówkę) z nasionami, uzyskaną z uprawy maku prowadzonej na potrzeby przemysłu

farmaceutycznego, wraz z przylegającą do niej łodygą o długości do 7 cm, w całości

przekazuje się podmiotowi prowadzącemu kontraktację maku, na warunkach określonych

w umowie kontraktacji. Słomę makową, pozostałą po oddzieleniu torebki (makówki) i

przylegającej do niej łodygi o długości do 7 cm, niszczy prowadzący uprawę w sposób

określony w umowie kontraktacji.

2.

Słomę makową z uprawy maku niskomorfinowego niszczy prowadzący uprawę na swój koszt,

w sposób określony w umowie kontraktacji.

3.

Pozostałe na polu resztki pożniwne maku niszczy się w miejscu prowadzenia uprawy,

w wyniku wykonania odpowiedniego zabiegu agrotechnicznego, na warunkach określonych

w umowie kontraktacji.

1.

Przepisów art. 45-48, z wyjątkiem przepisów dotyczących obowiązku niszczenia słomy

makowej i resztek pożniwnych maku, nie stosuje się do upraw maku i konopi prowadzonych

po uzyskaniu zezwolenia Głównego Inspektora Farmaceutycznego przez jednostkę naukową

oraz Centralny Ośrodek Badania Odmian Roślin Uprawnych, w ramach działalności statutowej,

a także przez podmiot zajmujący się hodowlą roślin i stosujący konopie włókniste w

celach izolacyjnych, zwane dalej „wnioskodawcą”.

2.

Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, wydaje się na wniosek zawierający

1)

nazwę i adres wnioskodawcy;

2)

dane osoby odpowiedzialnej za zapewnienie właściwej kontroli uprawy i jej zabezpieczenie

przed dostępem osób nieuprawnionych;

3)

dane dotyczące lokalizacji, rodzaju i wielkości uprawy;

4)

dane na temat planowanych badań, w szczególności określające ich cel;

5)

informację o rodzaju jednostki naukowej;

6)

datę i podpis osoby upoważnionej przez wnioskodawcę do złożenia wniosku.

3.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 2, dołącza się

1)

opinię jednostki organizacyjnej Policji właściwej ze względu na miejsce uprawy, dotyczącą

sposobu zabezpieczenia uprawy przed dostępem osób nieuprawnionych;

2)

statut podmiotu ubiegającego się o wydanie zezwolenia, jeżeli dotyczy.

1.

Nadzór nad uprawami maku lub konopi włóknistych sprawuje wójt (burmistrz, prezydent

miasta) właściwy ze względu na miejsce położenia tych upraw.

2.

W ramach wykonywania nadzoru osoby upoważnione przez organ, o którym mowa w ust. 1,

są uprawnione do

1)

wejścia na grunty, na których są prowadzone uprawy maku lub konopi włóknistych, oraz

dojścia do tych gruntów przez inne nieruchomości;

2)

kontroli dokumentów uprawniających do prowadzenia upraw maku lub konopi włóknistych;

3)

żądania wyjaśnień od prowadzącego uprawy maku lub konopi włóknistych.

3.

Osoby upoważnione do wykonywania czynności określonych w ust. 2 są obowiązane do okazania

upoważnienia wydanego przez organ sprawujący nadzór.

W przypadku stwierdzenia prowadzenia upraw maku lub konopi włóknistych w sposób niezgodny

z art. 46 i 47 wójt (burmistrz, prezydent miasta) wydaje nakaz zniszczenia tych upraw

przez zaoranie, przekopanie gruntu albo w inny sposób, który zapewni skuteczne wykonanie

tego nakazu, na koszt prowadzącego uprawę; nakazowi nadaje się rygor natychmiastowej

wykonalności.

Zadania, o których mowa w art. 47, 50 i 51, są wykonywane przez gminę jako zadania

zlecone z zakresu administracji rządowej.

1.

Kto wytwarza lub wprowadza do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej środek

zastępczy lub nową substancję psychoaktywną, podlega karze pieniężnej w wysokości

od 20 000 zł do 1 000 000 zł.

2.

Karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, wymierza, w drodze decyzji, państwowy inspektor

sanitarny właściwy ze względu na miejsce wytwarzania lub wprowadzania do obrotu środka

zastępczego lub nowej substancji psychoaktywnej. Decyzji tej nadaje się rygor natychmiastowej

wykonalności.

3.

Ustalając wysokość kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, państwowy inspektor sanitarny

uwzględnia w szczególności ilość wytworzonego lub wprowadzonego do obrotu środka zastępczego

lub wytworzonej lub wprowadzonej do obrotu nowej substancji psychoaktywnej.

1.

Kto, wbrew przepisom ustawy, wytwarza, przetwarza albo przerabia środki odurzające

lub substancje psychotropowe albo przetwarza słomę makową,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

2.

Jeżeli przedmiotem czynu, o którym mowa w ust. 1, jest znaczna ilość środków odurzających,

substancji psychotropowych albo słomy makowej lub czyn ten został popełniony w celu

osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej, sprawca

podlega grzywnie i karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 3.

1.

Kto wyrabia, posiada, przechowuje, zbywa lub nabywa przyrządy, jeżeli z okoliczności

wynika, że służą one lub są przeznaczone do niedozwolonego wytwarzania, przetwarzania

lub przerobu środków odurzających lub substancji psychotropowych,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

2.

Tej samej karze podlega, kto

1)

przystosowuje do niedozwolonego wytwarzania, przetwarzania, przerobu lub konsumpcji

środków odurzających lub substancji psychotropowych naczynia i przyrządy, choćby były

wytworzone w innym celu, albo

2)

wchodzi w porozumienie z inną osobą w celu popełnienia przestępstwa określonego w

art. 53 ust. 2.

1.

Kto, wbrew przepisom ustawy, dokonuje przywozu, wywozu, przewozu, wewnątrzwspólnotowego

nabycia lub wewnątrzwspólnotowej dostawy środków odurzających, substancji psychotropowych

lub słomy makowej,

podlega grzywnie i karze pozbawienia wolności do lat 5.

2.

W wypadku mniejszej wagi, sprawca

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.

3.

Jeżeli przedmiotem czynu, o którym mowa w ust. 1, jest znaczna ilość środków odurzających,

substancji psychotropowych lub słomy makowej albo czyn ten został popełniony w celu

osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej, sprawca

podlega grzywnie i karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 3.

1.

Kto, wbrew przepisom art. 33-35, art. 37 i art. 40, wprowadza do obrotu środki odurzające,

substancje psychotropowe lub słomę makową albo uczestniczy w takim obrocie,

podlega grzywnie i karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.

2.

W wypadku mniejszej wagi, sprawca

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.

3.

Jeżeli przedmiotem czynu, o którym mowa w ust. 1, jest znaczna ilość środków odurzających,

substancji psychotropowych lub słomy makowej, sprawca

podlega grzywnie i karze pozbawienia wolności od lat 2 do 12.

1.

Kto czyni przygotowania do przestępstwa określonego w art. 55 ust. 1 lub art. 56 ust.

1,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

2.

Kto czyni przygotowania do przestępstwa określonego w art. 55 ust. 3 lub art. 56 ust.

3,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

1.

Kto, wbrew przepisom ustawy, udziela innej osobie środka odurzającego lub substancji

psychotropowej, ułatwia albo umożliwia ich użycie albo nakłania do użycia takiego

środka lub substancji,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

2.

Jeżeli sprawca czynu, o którym mowa w ust. 1, udziela środka odurzającego lub substancji

psychotropowej małoletniemu lub nakłania go do użycia takiego środka lub substancji

albo udziela ich w znacznych ilościach innej osobie,

podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.

1.

Kto, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej, udziela innej osobie środka

odurzającego lub substancji psychotropowej, ułatwia użycie albo nakłania do użycia

takiego środka lub substancji,

podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.

2.

Jeżeli sprawca czynu, o którym mowa w ust. 1, udziela środka odurzającego lub substancji

psychotropowej małoletniemu, ułatwia użycie albo nakłania go do użycia takiego środka

lub substancji,

podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 3.

3.

W wypadku mniejszej wagi, sprawca

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

Kto, będąc właścicielem lub działającym w jego imieniu zarządcą albo kierownikiem

zakładu gastronomicznego, lokalu rozrywkowego lub prowadząc inną działalność usługową,

mając wiarygodną wiadomość o popełnieniu przestępstwa określonego w art. 56, 58 lub

59 na terenie tego zakładu lub lokalu, nie powiadamia o tym niezwłocznie organów ścigania,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

Kto, wbrew przepisom ustawy, rozporządzenia 273/2004 lub rozporządzenia 111/2005,

w celu niedozwolonego wytworzenia środka odurzającego lub substancji psychotropowej,

wytwarza, przetwarza, przerabia, dokonuje przywozu, wywozu, wewnątrzwspólnotowego

nabycia, wewnątrzwspólnotowej dostawy, przewozi przez terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej lub terytorium innego państwa, nabywa, posiada, przechowuje lub wprowadza

do obrotu prekursory,

podlega grzywnie i karze pozbawienia wolności do lat 5.

1.

Kto, wbrew przepisom ustawy, posiada środki odurzające lub substancje psychotropowe,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

2.

Jeżeli przedmiotem czynu, o którym mowa w ust. 1, jest znaczna ilość środków odurzających

lub substancji psychotropowych, sprawca

podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.

3.

W wypadku mniejszej wagi, sprawca

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.

Jeżeli przedmiotem czynu, o którym mowa w art. 62 ust. 1 lub 3, są środki odurzające

lub substancje psychotropowe w ilości nieznacznej, przeznaczone na własny użytek sprawcy,

postępowanie można umorzyć również przed wydaniem postanowienia o wszczęciu śledztwa

lub dochodzenia, jeżeli orzeczenie wobec sprawcy kary byłoby niecelowe ze względu

na okoliczności popełnienia czynu, a także stopień jego społecznej szkodliwości.

1.

Kto, wbrew przepisom ustawy, uprawia mak, z wyjątkiem maku niskomorfinowego, konopie,

z wyjątkiem konopi włóknistych, lub krzew koki,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

2.

Tej samej karze podlega, kto, wbrew przepisom ustawy, zbiera mleczko makowe, opium,

słomę makową, liście koki, żywicę lub ziele konopi innych niż włókniste.

3.

Jeżeli przedmiotem czynu, o którym mowa w ust. 1, jest uprawa mogąca dostarczyć znacznej

ilości słomy makowej, liści koki, żywicy lub ziela konopi innych niż włókniste, sprawca

podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.

1.

Kto zabiera, w celu przywłaszczenia, środki odurzające, substancje psychotropowe,

mleczko makowe lub słomę makową,

podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

2.

Jeżeli przedmiotem czynu, o którym mowa w ust. 1, jest znaczna ilość środków odurzających,

substancji psychotropowych, mleczka makowego lub słomy makowej, sprawca

podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.

3.

Tej samej karze podlega, kto kradnie z włamaniem środki odurzające, substancje psychotropowe,

mleczko makowe lub słomę makową.

4.

W wypadku mniejszej wagi, sprawca

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo karze pozbawienia wolności do roku.

Kto, wbrew przepisom ustawy, uprawia mak niskomorfinowy lub konopie włókniste,

podlega karze grzywny.

Kto, wbrew przepisom ustawy, rozporządzenia 273/2004 lub rozporządzenia 111/2005,

wytwarza, przetwarza, przerabia, stosuje, dokonuje przywozu, wywozu, wewnątrzwspólnotowego

nabycia, wewnątrzwspólnotowej dostawy, przewozi przez terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej lub terytorium innego państwa, nabywa, posiada lub przechowuje prekursory,

podlega karze grzywny.

Kto, wbrew przepisom ustawy, rozporządzenia 273/2004 lub rozporządzenia 111/2005,

nie dopełnia obowiązku prowadzenia ewidencji wytwarzania, przetwarzania, przerobu

środków odurzających, substancji psychotropowych lub prekursorów i obrotu nimi albo

w inny sposób narusza przepisy określające zasady stosowania środków, substancji lub

prekursorów i obrotu nimi,

podlega karze grzywny.

Kto prowadzi reklamę lub promocję wbrew zakazom określonym w art. 20 ust. 1 lub 3,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.

1.

Orzekanie w sprawach o czyny określone w art. 65-67 następuje w trybie przepisów o

postępowaniu w sprawach o wykroczenia.

2.

W razie ukarania za wykroczenie określone w art. 65 lub 66 orzeka się przepadek przedmiotów

wykroczenia, a także przedmiotów pochodzących bezpośrednio lub pośrednio z wykroczenia,

nawet jeżeli nie były one własnością sprawcy. Sąd, orzekając przepadek przedmiotów,

może zarządzić ich zniszczenie. Z czynności zniszczenia sporządza się protokół.

1

W razie skazania za przestępstwa określone w art. 53-61, 63 i 64 można orzec przepadek

przedmiotu przestępstwa oraz przedmiotów i narzędzi, które służyły lub były przeznaczone

do jego popełnienia, nawet jeżeli nie były własnością sprawcy.

2.

W razie skazania za przestępstwo określone w art. 62 oraz w razie umorzenia lub warunkowego

umorzenia postępowania karnego orzeka się przepadek środka odurzającego lub substancji

psychotropowej, nawet jeżeli nie był własnością sprawcy. Sąd, orzekając przepadek

przedmiotów, może zarządzić ich zniszczenie. Z czynności zniszczenia sporządza się

protokół.

3.

Przepadku nie orzeka się, jeżeli środek odurzający lub substancja psychotropowa są

własnością osoby trzeciej, a sprawca uzyskał je w drodze przestępstwa lub wykroczenia

albo wszedł w ich posiadanie w sposób rażąco naruszający obowiązki pracownicze albo

warunki umowy łączącej go z właścicielem tych środków odurzających lub substancji

psychotropowych.

4.

W razie skazania za przestępstwo określone w art. 53-63 sąd może orzec na cele zapobiegania

i zwalczania narkomanii nawiązkę w wysokości do 50 000 zł.

5.

Przepisu ust. 4 nie stosuje się do sprawcy przestępstwa określonego w art. 62 ust.

1, jeżeli jest on osobą uzależnioną.

1.

Jeżeli zachodzi uzasadnione podejrzenie, że sprawca jest osobą uzależnioną lub używającą

szkodliwie substancji psychoaktywnej, sąd, a w postępowaniu przygotowawczym prokurator,

zarządza zebranie przez osoby, które na zasadach wskazanych w ustawie uzyskały certyfikat

specjalisty terapii uzależnień, informacji na temat używania przez oskarżonego środków

odurzających, substancji psychotropowych lub środków zastępczych.

2.

Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia określi,

w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i tryb zbierania informacji, o których

mowa w ust. 1, warunki, jakie muszą spełniać osoby uprawnione do dokonania tych czynności,

oraz wysokość ryczałtu przysługującego za zebranie informacji, mając na względzie

zebranie stosownych danych o osobie oskarżonego z punktu widzenia możliwości i celowości

zastosowania środków przewidzianych w art. 71 i 72.

1.

W razie skazania osoby uzależnionej za przestępstwo pozostające w związku z używaniem

środka odurzającego lub substancji psychotropowej na karę pozbawienia wolności, której

wykonanie warunkowo zawieszono, sąd zobowiązuje skazanego do poddania się leczeniu

lub rehabilitacji w podmiocie leczniczym w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej

i oddaje go pod dozór wyznaczonej osoby, instytucji lub stowarzyszenia.

2.

Sąd może zarządzić wykonanie zawieszonej kary pozbawienia wolności, jeżeli skazany

w okresie próby uchyla się od obowiązku, o którym mowa w ust. 1, albo dopuszcza się

rażącego naruszenia regulaminu zakładu, do którego został skierowany.

3.

W razie skazania osoby uzależnionej, z uwzględnieniem warunków określonych w ust.

1, na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania, sąd może

orzec umieszczenie sprawcy przed wykonaniem kary w odpowiednim podmiocie leczniczym.

4.

Czasu pobytu w podmiocie leczniczym nie określa się z góry, nie może on jednak być

dłuższy niż 2 lata. O zwolnieniu z podmiotu leczniczego rozstrzyga sąd na podstawie

wyników leczenia lub rehabilitacji. Jeżeli skazany nie poddaje się leczeniu lub rehabilitacji

albo dopuszcza się rażącego naruszenia regulaminu podmiotu leczniczego, zwolnienie

może nastąpić także na wniosek podmiotu leczniczego.

5.

Sąd rozstrzyga po zakończeniu leczenia lub rehabilitacji, czy orzeczoną karę pozbawienia

wolności należy wykonać.

6.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości określi,

w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i tryb postępowania w przedmiocie leczenia

lub rehabilitacji osób uzależnionych, o których mowa w ust. 1-3, mając na względzie

dobro osoby uzależnionej.

1.

Jeżeli osoba uzależniona lub używająca szkodliwie substancji psychoaktywnej, której

zarzucono popełnienie przestępstwa pozostającego w związku z używaniem środka odurzającego

lub substancji psychotropowej, zagrożonego karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą

5 lat, podda się leczeniu, rehabilitacji lub udziałowi w programie edukacyjno-profilaktycznym

prowadzonym przez podmiot leczniczy lub inny podmiot działający w ochronie zdrowia,

prokurator może zawiesić postępowanie do czasu zakończenia leczenia, rehabilitacji

lub udziału w programie.

2.

Po podjęciu postępowania prokurator, uwzględniając wyniki leczenia, rehabilitacji

lub udziału w programie edukacyjno-profilaktycznym, postanawia o dalszym prowadzeniu

postępowania albo występuje do sądu z wnioskiem o warunkowe umorzenie postępowania.

3.

Na postanowienie o dalszym prowadzeniu postępowania podejrzanemu przysługuje zażalenie.

4.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2, warunkowe umorzenie postępowania można także

zastosować wobec sprawcy przestępstwa zagrożonego karą nieprzekraczającą 5 lat pozbawienia

wolności. Zastosowaniu warunkowego umorzenia postępowania nie stoi na przeszkodzie

uprzednia karalność sprawcy.

Przepis art. 72 stosuje się odpowiednio w postępowaniu sądowym do chwili zamknięcia

przewodu sądowego.

1.

Jeżeli przemawiają za tym względy lecznicze i wychowawcze, skazanemu uzależnionemu

od środków odurzających lub substancji psychotropowych odbywającemu karę pozbawienia

wolności za przestępstwo popełnione w związku z używaniem środków odurzających lub

substancji psychotropowych można udzielić przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności,

o której mowa w art. 153 § 1 Kodeksu karnego wykonawczego, w celu podjęcia leczenia lub rehabilitacji.

2.

Warunkiem udzielenia przerwy jest wykazanie przez skazanego, że ma zagwarantowane

miejsce leczenia lub rehabilitacji w odpowiednim podmiocie leczniczym odpowiadającym

jego potrzebom terapeutycznym.

3.

Sąd penitencjarny odmawia udzielenia przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności

za przestępstwo popełnione w związku z używaniem środków odurzających lub substancji

psychotropowych, jeżeli skazany nie wyraził wcześniej zgody na objęcie go stosownym

leczeniem lub rehabilitacją, o których mowa w art. 117 Kodeksu karnego wykonawczego.

4.

Udzielenie przerwy w wykonywaniu kary pozbawienia wolności jest dopuszczalne, jeżeli

skazanemu do końca odbycia kary pozbawienia wolności pozostało nie więcej niż 2 lata.

5.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, sąd penitencjarny, po zakończeniu leczenia lub

rehabilitacji i uwzględniając ich wyniki, zarządza dalsze wykonywanie kary pozbawienia

wolności albo warunkowo zwalnia skazanego z odbycia reszty kary pozbawienia wolności,

niezależnie od tego, czy są spełnione przesłanki, o których mowa w art. 78 Kodeksu karnego.

W zakresie uregulowanym w niniejszym rozdziale nie stosuje się środków zabezpieczających

określonych w art. 93a § 1 pkt 1-3 Kodeksu karnego w odniesieniu do sprawców, o których mowa w art. 93c pkt 5 Kodeksu karnego.

(pominięte)

Zezwolenia wydane na podstawie art. 23 ust. 1-3 i 8, art. 25 ust. 2 i 3 oraz art.

27 ust. 1 i 2 ustawy, o której mowa w art. 90, zachowują ważność po wejściu w życie

niniejszej ustawy.

Zezwolenia na leczenie substytucyjne wydane na podstawie przepisów dotychczasowych

stają się z dniem wejścia w życie ustawy zezwoleniami, o których mowa w art. 28.

1.

Zezwolenia na kontraktację maku lub konopi włóknistych wydane przed dniem wejścia

w życie niniejszej ustawy tracą ważność z dniem 31 grudnia 2005 r.

2.

W przypadku gdy podmiot posiadający zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, wystąpi, w

terminie do dnia 31 grudnia 2005 r., z wnioskiem o wydanie zezwolenia na wykonywanie

działalności w zakresie skupu maku lub konopi włóknistych, dotychczasowe zezwolenie

zachowuje ważność do dnia, w którym decyzja wydana po rozpatrzeniu wniosku stanie

się ostateczna.

Certyfikaty ukończenia specjalistycznego szkolenia w dziedzinie uzależnienia od narkotyków

w zakresie specjalisty terapii uzależnień i instruktora terapii uzależnień uzyskane

przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stają się certyfikatami specjalisty

terapii uzależnień i instruktora terapii uzależnień w rozumieniu przepisów niniejszej

ustawy.

Osoby zatrudnione w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy w jednostkach prowadzących

rehabilitację, które nie uzyskały certyfikatu specjalisty terapii uzależnień lub instruktora

terapii uzależnień, są obowiązane do ukończenia szkolenia, o którym mowa w art. 27

ust. 1, w terminie 5 lat od dnia wejścia w życie ustawy.

(pominięty)

1.

Krajowe Biuro do Spraw Przeciwdziałania Narkomanii działające na podstawie niniejszej

ustawy wstępuje we wszystkie prawa i obowiązki Krajowego Biura do Spraw Przeciwdziałania

Narkomanii działającego na podstawie art. 3a ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 90.

2.

Mienie użytkowane przez Krajowe Biuro do Spraw Przeciwdziałania Narkomanii działające

na podstawie art. 3a ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 90, staje się z dniem wejścia

w życie ustawy mieniem użytkowanym przez Krajowe Biuro do Spraw Przeciwdziałania Narkomanii

działające na podstawie niniejszej ustawy.

3.

Przejście praw i mienia Krajowego Biura do Spraw Przeciwdziałania Narkomanii działającego

na podstawie art. 3a ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 90, na Krajowe Biuro do Spraw

Przeciwdziałania Narkomanii, działające na podstawie niniejszej ustawy, następuje

nieodpłatnie oraz jest wolne od podatków i opłat.

4.

Pracownicy Krajowego Biura do Spraw Przeciwdziałania Narkomanii działającego na podstawie

art. 3a ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 90, z dniem wejścia w życie ustawy stają

się pracownikami Krajowego Biura do Spraw Przeciwdziałania Narkomanii działającego

na podstawie niniejszej ustawy.

Akty wykonawcze wydane na podstawie art. 5 ust. 6, art. 9 ust. 4, art. 11 ust. 3,

art. 12 ust. 3, art. 14 ust. 4, art. 15 ust. 5, art. 16, art. 22 ust. 5, art. 23 ust.

14, art. 24 ust. 2, art. 25 ust. 4, art. 27 ust. 6, art. 28 ust. 4, art. 29 ust. 2,

art. 30 ust. 2, art. 31 ust. 2b i art. 56 ust. 6 ustawy, o której mowa w art. 90 niniejszej

ustawy, zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wydanych na podstawie art.

7 ust. 5, art. 12 ust. 4, art. 22 ust. 3, art. 23 ust. 4, art. 24 ust. 6, art. 27

ust. 12 i 13, art. 28 ust. 7, art. 29 ust. 2, art. 34 ust. 5, art. 35 ust. 10, art.

36 ust. 3, art. 37 ust. 12, art. 38 ust. 5, art. 40 ust. 6, art. 41 ust. 5, art. 42

ust. 2, art. 43 ust. 2 i art. 44 ust. 9.

Traci moc ustawa z dnia 24 kwietnia 1997 r. o przeciwdziałaniu narkomanii

(Dz. U. z 2003 r. poz. 198 i 1143, z 2004 r. poz. 2390 oraz z 2005 r. poz. 1462).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 marca 2017 r., z wyjątkiem

1)

art. 1, art. 4 pkt 1 i pkt 11 lit. c i d, lit. e w zakresie § 12 i 13 oraz lit. f,

art. 11, art. 13, art. 27, art. 38 pkt 39 lit. a tiret drugie, pkt 65 lit. a, pkt

68 lit. a w zakresie pkt 1, pkt 76 lit. b tiret drugie, art. 119, art. 148, art. 160

ust. 2 i 3, art. 162 ust. 1 pkt 1, art. 164, art. 165 ust. 1, 2 i 6, art. 178, art.

190 ust. 1, art. 201 ust. 1 i art. 259 ust. 1, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia;

2)

art. 150, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2017 r.;

2a)

art. 112 pkt 2-4, które wchodzą w życie z dniem 27 lutego 2017 r.;

3)

art. 4 pkt 12, art. 163 pkt 3, art. 168, art. 172 pkt 6 oraz art. 192 ust. 1-4, które

wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2018 r.;

4)

art. 149a, który wchodzi w życie z dniem 4 czerwca 2018 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września 2017 r., z wyjątkiem

1)

art. 1, art. 116-219, art. 314, art. 326-336, art. 347, art. 348, art. 358 i art.

359, które wchodzą w życie po upływie 3 dni od dnia ogłoszenia;

2)

art. 4 pkt 9, 12, 14 lit. a, art. 15 pkt 26, pkt 29 lit. a w zakresie art. 22 ust.

1 pkt 3a, pkt 48, 49, pkt 54 w zakresie art. 36a ust. 14 i pkt 114 w zakresie art.

71d, art. 66 pkt 1, art. 80, art. 111 pkt 2, art. 113 pkt 2, art. 115, art. 220-223,

art. 225-313, art. 315-325, art. 349-357 i art. 360-368, które wchodzą w życie po

upływie 14 dni od dnia ogłoszenia;

3)

art. 15 pkt 118 lit. f i h oraz pkt 123 lit. m, które wchodzą w życie z dniem 1 lutego

2017 r.;

4)

art. 15 pkt 31, pkt 32 w zakresie art. 22ac ust. 1, art. 22ae ust. 2, art. 22ak ust.

1 i art. 85b ust. 2 i 5, pkt 33-43, pkt 44 w zakresie art. 22ar i art. 22at ust. 1

pkt 1, pkt 46, 47 i 120, art. 105 i art. 337-346, które wchodzą w życie z dniem 15

lutego 2017 r.;

5)

art. 4 pkt 5, 10 i 11, które wchodzą w życie z dniem 1 marca 2017 r.;

6)

art. 224, który wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 2017 r.;

7)

art. 66 pkt 3, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2022 r.