Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa

Ustawa określa

1)

szczególny tryb postępowania w przedmiocie usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych

dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa;

2)

organ właściwy do prowadzenia postępowania, o którym mowa w pkt 1;

3)

skutki cywilnoprawne decyzji wydanych w postępowaniu, o którym mowa w pkt 1.

Ilekroć w niniejszej ustawie jest mowa o

1)

dekrecie - należy przez to rozumieć dekret z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze

m. st. Warszawy

(Dz. U. poz. 279 oraz z 1985 r. poz. 99);

2)

nieruchomości warszawskiej - należy przez to rozumieć nieruchomość podlegającą przepisom

dekretu;

3)

decyzji reprywatyzacyjnej - należy przez to rozumieć decyzję właściwego organu

a)

w przedmiocie ustanowienia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości warszawskiej,

b)

stwierdzającą wydanie z naruszeniem prawa decyzji o odmowie uwzględnienia wniosku,

o którym mowa w art. 7 ust. 1 dekretu;

4)

nieodwracalnych skutkach prawnych - należy przez to rozumieć stan prawny powstały

wskutek przeniesienia prawa własności albo prawa użytkowania wieczystego nieruchomości

warszawskiej na osobę trzecią, o ile nie nastąpiło ono nieodpłatnie lub na rzecz nabywcy

działającego w złej wierze, lub zagospodarowania nieruchomości warszawskiej na cele

publiczne, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami

(Dz. U. z 2016 r. poz. 2147 i 2260 oraz z 2017 r. poz. 624).

1.

Tworzy się Komisję do spraw usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących

nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa, zwaną dalej „Komisją”.

2.

Zadaniem Komisji jest także występowanie do właściwych organów w razie stwierdzenia

w toku postępowania przed Komisją istnienia okoliczności sprzyjających wydawaniu decyzji

reprywatyzacyjnych z naruszeniem prawa lub popełnianiu przestępstw bądź utrudniających

ich ujawnianie.

3.

Komisja jest organem administracji publicznej stojącym na straży interesu publicznego,

w zakresie postępowań w przedmiocie wydania decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących

nieruchomości warszawskich.

1.

W skład Komisji wchodzi przewodniczący powoływany i odwoływany przez Prezesa Rady

Ministrów, na wniosek Ministra Sprawiedliwości złożony w porozumieniu z Ministrem

Spraw Wewnętrznych i Administracji, oraz 8 członków w randze sekretarza stanu powoływanych

i odwoływanych przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

W skład Komisji może zostać powołana osoba, która

1)

ma obywatelstwo polskie i korzysta z pełni praw publicznych;

2)

posiada pełną zdolność do czynności prawnych;

3)

nie była prawomocnie skazana za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe;

4)

posiada wyższe wykształcenie prawnicze lub niezbędną wiedzę w zakresie gospodarowania

nieruchomościami oraz wykorzystywania zasobów majątku państwowego;

5)

cieszy się nieposzlakowaną opinią.

3.

Przewodniczącym Komisji jest sekretarz stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości albo

Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji.

4.

Jeżeli pełnienie funkcji przewodniczącego Komisji uniemożliwia lub w znacznym stopniu

utrudnia wykonywanie zadań sekretarza stanu, o których mowa w art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o Radzie Ministrów

(Dz. U. z 2012 r. poz. 392 oraz z 2015 r. poz. 1064), Prezes Rady Ministrów może powołać w ministerstwie, o którym mowa w ust. 3, dodatkowego

sekretarza stanu do wykonywania tych zadań.

5.

Członkowie Komisji powoływani przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, w zakresie pełnienia

obowiązków sekretarzy stanu wykonują zadania związane wyłącznie ze sprawowaniem funkcji

w Komisji.

6.

Członkowie Komisji w zakresie sprawowania swojej funkcji w Komisji są niezależni i

nie podlegają służbowo Ministrowi Sprawiedliwości.

1.

Przewodniczącemu Komisji przysługuje ryczałtowa miesięczna dieta w wysokości 3-krotności

minimalnego wynagrodzenia za pracę ustalonego na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę

(Dz. U. z 2015 r. poz. 2008 oraz z 2016 r. poz. 1265).

2.

Do członków Komisji powoływanych przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej nie stosuje

się przepisów art. 3b, art. 5 i art. 5b ustawy z dnia 31 lipca 1981 r. o wynagrodzeniu osób zajmujących

kierownicze stanowiska państwowe

(Dz. U. z 2011 r. poz. 430 i 654, z 2015 r. poz. 1348 i 1960 oraz z 2016 r. poz. 2261).

3.

Obsługę administracyjno-biurową Komisji zapewnia urząd obsługujący Ministra Sprawiedliwości.

4.

Finansowanie Komisji następuje z budżetu państwa z części 37 - Sprawiedliwość.

5.

Minister Sprawiedliwości określa regulamin działania Komisji w drodze zarządzenia.

Przewodniczący oraz członkowie Komisji nie mogą być pociągnięci do odpowiedzialności

za swoją działalność wchodzącą w zakres sprawowania funkcji w Komisji.

1.

Przewodniczący oraz członek Komisji składa oświadczenie o tym, czy

1)

jest właścicielem, użytkownikiem wieczystym lub posiada jakiekolwiek roszczenia do

nieruchomości warszawskiej;

2)

pozostaje w związku małżeńskim, stosunku pokrewieństwa lub powinowactwa w linii prostej,

pokrewieństwa lub powinowactwa w linii bocznej do drugiego stopnia lub jest związany

z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli z osobą, o której mowa w pkt 1;

3)

brał udział w postępowaniu o wydanie decyzji reprywatyzacyjnej jako pełnomocnik strony

albo pracownik lub członek organu administracji;

4)

nie był prawomocnie skazany za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe.

2.

Oświadczenie, o którym mowa w ust. 1, składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej

za składanie fałszywych oświadczeń. Osoba, o której mowa w ust. 1, składając oświadczenie

jest obowiązana do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności

karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu

o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń.

1.

Przy Komisji działa Społeczna Rada, będąca organem opiniodawczo-doradczym Komisji.

2.

Członków Społecznej Rady, w liczbie do 9 osób, powołuje i odwołuje Minister Sprawiedliwości

w porozumieniu z Ministrem Spraw Wewnętrznych i Administracji spośród członków organizacji

pozarządowych prowadzących działalność pożytku publicznego, a także stowarzyszeń,

których statutowym celem jest w szczególności działalność wspomagająca rozwój wspólnot

i społeczności lokalnych, zwiększanie świadomości prawnej społeczeństwa oraz kształtowanie

kompetencji obywatelskich.

1.

Komisja wydaje decyzje i postanowienia.

2.

Przewodniczący Komisji może wydawać zarządzenia.

1.

Komisja wydaje decyzje i postanowienia większością głosów, w głosowaniu jawnym, w

obecności co najmniej 5 członków Komisji, w tym przewodniczącego Komisji.

2.

W razie równej liczby głosów rozstrzyga głos przewodniczącego Komisji.

3.

Decyzje i postanowienia podpisuje przewodniczący Komisji.

1.

Komisja wydaje decyzję po zasięgnięciu opinii Społecznej Rady.

2.

Społeczna Rada wydaje opinię w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku Komisji

o jej wydanie. Na wniosek Społecznej Rady przewodniczący Komisji może przedłużyć termin

do wydania opinii.

3.

Niewydanie opinii przez Społeczną Radę w terminie, o którym mowa w ust. 2, nie wstrzymuje

wydania decyzji przez Komisję.

4.

Przepisu art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996, 1579 i 2138) nie stosuje się.

1.

Organy administracji rządowej i samorządowej oraz podległe im jednostki organizacyjne,

na wniosek przewodniczącego Komisji, udzielają Komisji, w ramach swoich kompetencji,

pomocy przy wykonywaniu zadań, w szczególności przedstawiają, w terminie wskazanym

we wniosku, niezbędne informacje i dokumenty oraz wydają opinie.

2.

Akta postępowań w przedmiocie wydania decyzji reprywatyzacyjnych organy oraz jednostki,

o których mowa w ust. 1, przekazują Komisji w terminie 7 dni od dnia otrzymania wniosku

przewodniczącego Komisji.

1.

Przewodniczący Komisji może wystąpić do prokuratora z wnioskiem o przeszukanie pomieszczeń

lub innych miejsc lub zajęcie rzeczy w celu zabezpieczenia dowodu w sprawie lub zabezpieczenia

zwrotu równowartości nienależnego świadczenia, o którym mowa w art. 31 ust. 1.

2.

Prokurator może wydać postanowienie o przeszukaniu pomieszczeń lub innych miejsc lub

zajęciu rzeczy w celu zabezpieczenia dowodu w sprawie lub zabezpieczenia zwrotu równowartości

nienależnego świadczenia, o którym mowa w art. 31 ust. 1, jeśli jest to niezbędne

dla zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania. Przepisy art. 217, art. 219, art. 220-234 i art. 236 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. -

Kodeks postępowania karnego

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1749, 1948, 2138 i 2261 oraz z 2017 r. poz. 244) stosuje się odpowiednio.

3.

Prokurator przekazuje Komisji zajęte rzeczy. Postanowienie o zwrocie rzeczy prokurator

wydaje po zasięgnięciu opinii Komisji.

1.

Na wniosek przewodniczącego Komisji lub z urzędu prokurator przekazuje Komisji informację

o toczącym się postępowaniu karnym, którego przedmiotem jest przestępstwo, o którym

mowa w art. 30 ust. 1 pkt 2.

2.

Na wniosek przewodniczącego Komisji prokurator przekazuje Komisji informacje i dokumenty

lub kopie z akt prowadzonego postępowania przygotowawczego oraz wydaje opinie, chyba

że sprzeciwia się temu dobro postępowania przygotowawczego.

3.

W przypadku odmowy przekazania ze względu na dobro postępowania przygotowawczego,

o którym mowa w ust. 2, prokurator przekazuje wnioskowane informacje i dokumenty lub

kopie z akt postępowania przygotowawczego oraz opinie, niezwłocznie po umorzeniu postępowania

przygotowawczego albo skierowaniu do sądu aktu oskarżenia, wniosku o wydanie wyroku

skazującego, wniosku o warunkowe umorzenie postępowania albo wniosku o umorzenie postępowania

przygotowawczego i orzeczenie środka zabezpieczającego.

1.

Komisja przeprowadza z urzędu czynności sprawdzające w celu stwierdzenia, czy w związku

z wydaniem decyzji reprywatyzacyjnej istnieją podstawy do wszczęcia postępowania rozpoznawczego.

Komisja może powierzyć przeprowadzenie czynności sprawdzających wyznaczonemu członkowi

albo wyznaczonym członkom Komisji.

2.

Komisja w wyniku przeprowadzenia czynności sprawdzających wydaje postanowienie o wszczęciu

postępowania rozpoznawczego w przypadku uprawdopodobnienia, że decyzja reprywatyzacyjna

została wydana z naruszeniem prawa.

3.

Postanowienie, o którym mowa w ust. 2, zawiera co najmniej oznaczenie nieruchomości

warszawskiej, której dotyczy postępowanie, według księgi wieczystej oraz ewidencji

gruntów i budynków, oraz dane stron postępowania.

1.

Komisja wszczyna z urzędu postępowanie rozpoznawcze.

2.

O wszczęciu postępowania rozpoznawczego Komisja zawiadamia strony.

3.

Strony mogą być zawiadamiane o wszczęciu postępowania, decyzjach i innych czynnościach

Komisji poprzez ogłoszenie w Biuletynie Informacji Publicznej, na stronie podmiotowej

urzędu obsługującego Ministra Sprawiedliwości. Zawiadomienie albo doręczenie uważa

się za dokonane po upływie 14 dni od dnia publicznego ogłoszenia.

1.

W toku postępowania rozpoznawczego Komisja przeprowadza rozprawę.

2.

Rozprawa przed Komisją jest jawna.

3.

Wyłączenie jawności rozprawy może nastąpić wyłącznie ze względu na

1)

bezpieczeństwo państwa lub ochronę informacji niejawnych;

2)

zagrożenie spokoju i porządku publicznego.

4.

Komisja rozstrzyga o wyłączeniu jawności rozprawy postanowieniem.

1.

Komisja może wezwać stronę do stawienia się na rozprawę osobiście. Udział strony wezwanej

do stawienia się na rozprawę osobiście jest obowiązkowy niezależnie od miejsca zamieszkania.

2.

Strona, która mimo prawidłowego wezwania nie stawiła się bez uzasadnionej przyczyny

albo bez zezwolenia kierującego rozprawą opuściła rozprawę Komisji przed jej zakończeniem,

może być ukarana grzywną do 3000 zł, a w razie ponownego niezastosowania się do wezwania

- grzywną do 10 000 zł.

1.

Osoba wezwana przez Komisję w charakterze świadka lub biegłego ma obowiązek niezależnie

od swojego miejsca zamieszkania stawić się na wezwanie i złożyć zeznania.

2.

Przed rozpoczęciem przesłuchania świadka należy pouczyć o odpowiedzialności karnej

na podstawie art. 233 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1137 i 2138 oraz z 2017 r. poz. 244).

3.

Świadek lub biegły, który mimo prawidłowego wezwania nie stawił się bez uzasadnionej

przyczyny, bez zezwolenia kierującego rozprawą opuścił rozprawę Komisji przed jej

zakończeniem lub bezzasadnie odmówił złożenia zeznania albo wydania opinii, może być

ukarany grzywną do 3000 zł, a w razie ponownego niezastosowania się do wezwania -

grzywną do 10 000 zł.

Komisja może na wniosek ukaranego, o którym mowa w art. 18 ust. 2 lub art. 19 ust.

3, złożony w terminie 7 dni od dnia otrzymania zawiadomienia o ukaraniu, uznać za

usprawiedliwioną nieobecność lub odmowę zeznania albo wydania opinii i zwolnić od

grzywny. Na odmowę zwolnienia od grzywny służy zażalenie.

Do zabezpieczenia i egzekucji należności, o których mowa w art. 18 ust. 2 i art. 19

ust. 3, stosuje się przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji

(Dz. U. z 2016 r. poz. 599, z późn. zm..

Posiedzenia Komisji wyznaczone poza rozprawą są niejawne, chyba że przewodniczący

Komisji zarządzi inaczej.

1.

Jeżeli jest to niezbędne dla zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania, Komisja

może, w drodze postanowienia, nakazać wpis w księdze wieczystej ostrzeżenia o toczącym

się postępowaniu rozpoznawczym, a w przypadku decyzji, która nie wywołała nieodwracalnych

skutków prawnych, także ustanowić zakaz zbywania lub obciążania nieruchomości. Wpis

wywołuje skutek ostrzeżenia, o którym mowa w art. 8 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece

(Dz. U. z 2016 r. poz. 790, z późn. zm..

2.

Postanowienie, o którym mowa w ust. 1, stanowi, z chwilą wydania, podstawę wpisu w

księdze wieczystej.

3.

Na postanowienie, o którym mowa w ust. 1, zawierające zakaz zbywania lub obciążania

nieruchomości, właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości przysługuje

zażalenie.

4.

Wniosek o wpis w księdze wieczystej składa Komisja.

5.

Wniosek o wpis w księdze wieczystej składa się za pośrednictwem systemu teleinformatycznego

obsługującego postępowanie sądowe lub na urzędowym formularzu. Wniosek podpisuje przewodniczący

Komisji lub wyznaczony przez niego członek Komisji. Wniosek składany za pośrednictwem

systemu teleinformatycznego opatruje się kwalifikowanym podpisem elektronicznym.

6.

Dokumenty stanowiące podstawę wpisu w księdze wieczystej niesporządzone w postaci

elektronicznej Komisja przesyła sądowi właściwemu do prowadzenia księgi wieczystej

w terminie 3 dni od dnia złożenia wniosku o wpis.

7.

Wniosek o wpis w księdze wieczystej jest wolny od opłaty.

1.

Komisja uchyla postanowieniem zabezpieczenie w postaci wpisu w księdze wieczystej,

o którym mowa w art. 23 ust. 1, jeżeli stało się ono zbędne dla zabezpieczenia prawidłowego

toku postępowania lub wydano decyzję, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1, 4 albo

5.

2.

Postanowienie, o którym mowa w ust. 1, stanowi podstawę wpisu w księdze wieczystej.

Przepisy art. 23 ust. 4-7 stosuje się.

W przypadku wydania decyzji, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 3, wykreślenie zabezpieczenia

w postaci wpisu w księdze wieczystej, o którym mowa w art. 23 ust. 1, może nastąpić

tylko na wniosek Komisji.

1.

W razie powzięcia przez Komisję informacji o toczącym się przed organem administracji,

sądem administracyjnym, sądem powszechnym lub Sądem Najwyższym postępowaniu dotyczącym

decyzji reprywatyzacyjnej albo postępowaniu o zapłatę odszkodowania lub wynagrodzenia

za korzystanie z nieruchomości, toczącym się na skutek wydania decyzji reprywatyzacyjnej,

Komisja zawiadamia organ lub sąd o wszczęciu postępowania rozpoznawczego. Postępowanie

toczące się przed organem lub sądem podlega zawieszeniu.

2.

Komisja doręcza organowi administracji, sądowi administracyjnemu, sądowi powszechnemu

lub Sądowi Najwyższemu decyzję, o której mowa w art. 29.

Wartość nieruchomości w postępowaniu rozpoznawczym określa rzeczoznawca majątkowy

zgodnie z przepisami ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, według stanu na dzień wydania decyzji reprywatyzacyjnej.

1.

Jeżeli w toku postępowania Komisja stwierdzi istnienie okoliczności sprzyjających

wydawaniu decyzji reprywatyzacyjnych z naruszeniem prawa lub popełnianiu przestępstw

albo utrudniających ich ujawnianie, kieruje wystąpienie do odpowiedniego organu.

2.

W wystąpieniu, o którym mowa w ust. 1, Komisja może żądać przeprowadzenia kontroli,

a także wszczęcia postępowania w przedmiocie odpowiedzialności dyscyplinarnej, służbowej,

materialnej lub innej przewidzianej w przepisach dotyczących stosunku pracy.

3.

Organ, do którego wystąpiła Komisja, jest obowiązany w terminie 30 dni od dnia otrzymania

wystąpienia zawiadomić Komisję o podjętych środkach lub zajętym stanowisku albo sposobie

zakończenia kontroli lub postępowania.

1.

W wyniku postępowania rozpoznawczego Komisja wydaje decyzję, w której

1)

utrzymuje w mocy decyzję reprywatyzacyjną albo

2)

uchyla decyzję reprywatyzacyjną w całości albo części i w tym zakresie orzeka co do

istoty sprawy, albo

3)

uchyla decyzję reprywatyzacyjną w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia

organowi, który wydał ostateczną decyzję reprywatyzacyjną, jeżeli decyzja ta została

wydana z naruszeniem prawa, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ

na jej rozstrzygnięcie, albo

4)

w razie, gdy decyzja reprywatyzacyjna wywołała nieodwracalne skutki prawne, stwierdza

wydanie tej decyzji z naruszeniem prawa i wskazuje okoliczności, z powodu których

nie można jej uchylić, albo

5)

umarza postępowanie rozpoznawcze.

2.

Wydając decyzję, o której mowa w ust. 1 pkt 3, Komisja wskazuje okoliczności, które

należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Zapatrywania prawne i wskazania

Komisji co do dalszego postępowania są wiążące dla organu, któremu przekazano sprawę

do ponownego rozpatrzenia.

1.

Komisja wydaje decyzję, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2-4, jeżeli

1)

dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały

się fałszywe;

2)

decyzja reprywatyzacyjna została wydana w wyniku przestępstwa;

3)

wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące

w dniu wydania decyzji reprywatyzacyjnej, nieznane organowi, który ją wydał;

4)

decyzja reprywatyzacyjna została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem

prawa;

5)

stroną postępowania o wydanie decyzji reprywatyzacyjnej była osoba, która nie była

osobą uprawnioną w rozumieniu art. 7 ust. 1 dekretu, lub przeniesienie roszczeń do

nieruchomości warszawskiej było rażąco sprzeczne z interesem społecznym, w szczególności

jeżeli nastąpiło w zamian za świadczenie wzajemne rażąco niewspółmierne do wartości

nieruchomości warszawskiej;

6)

wydanie decyzji reprywatyzacyjnej doprowadziło do skutków rażąco sprzecznych z interesem

społecznym lub skutków sprzecznych z celem, dla którego ustanowiono użytkowanie wieczyste,

w szczególności do zastosowania uporczywie lub w sposób istotnie utrudniający korzystanie

z lokalu w nieruchomości warszawskiej groźby bezprawnej, przemocy wobec osoby lub

przemocy innego rodzaju w stosunku do osoby zajmującej ten lokal;

7)

decyzja reprywatyzacyjna została wydana pomimo przyznania, na podstawie przepisów

odrębnych, świadczenia w związku z przejściem własności nieruchomości;

8)

decyzja reprywatyzacyjna dotyczy osoby prawnej powstałej przed dniem 1 września 1939 r.,

której akcje lub udziały objęto w sposób niezgodny z prawem.

2.

Komisja może wydać decyzję, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2-4, również przed

stwierdzeniem sfałszowania dowodów wymienionych w ust. 1 pkt 1 lub popełnienia przestępstwa,

o którym mowa w ust. 1 pkt 2, orzeczeniem sądu lub innego organu, jeżeli

1)

sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa nie budzi wątpliwości, a wydanie

tej decyzji jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia

ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego lub interesu prywatnego;

2)

postępowanie karne jest zawieszone ze względu na ukrycie się lub ucieczkę sprawcy,

postępowanie umorzono ze względu na niewykrycie sprawcy albo nie może być ono prowadzone

ze względu na przedawnienie karalności lub śmierć sprawcy.

1.

W decyzji, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 4, Komisja nakłada obowiązek zwrotu

równowartości nienależnego świadczenia na osobę

1)

na rzecz której wydano decyzję reprywatyzacyjną;

2)

działającą w postępowaniu o wydanie decyzji reprywatyzacyjnej w imieniu lub na rzecz

osoby, o której mowa w pkt 1, jeśli przeniesiono na nią prawo wynikające z tej decyzji

lub faktycznie władała nieruchomością, której dotyczyła decyzja.

2.

Zwrot równowartości nienależnego świadczenia, o którym mowa w ust. 1, następuje według

cen obowiązujących w dniu wydania decyzji, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 4, z

uwzględnieniem stanu faktycznego i prawnego z dnia przejęcia nieruchomości.

3.

W zależności od okoliczności sprawy, w szczególności stopnia przyczynienia się przez

osobę, na rzecz której decyzja reprywatyzacyjna została wydana z naruszeniem prawa,

lub osobę działającą w jej imieniu lub na jej rzecz w postępowaniu o wydanie tej decyzji,

jeżeli przeniesiono na nią prawo wynikające z tej decyzji lub faktycznie władała nieruchomością,

której dotyczyła decyzja, do wydania tej decyzji Komisja może w decyzji, o której

mowa w art. 29 ust. 1 pkt 4, nałożyć obowiązek zwrotu równowartości nienależnego świadczenia

w wysokości niższej niż wynikająca z ust. 2.

4.

Jeżeli przemawia za tym ważny interes społeczny lub uzasadniony interes obywatela,

Komisja może odstąpić od nałożenia w decyzji, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 4,

obowiązku zwrotu równowartości nienależnego świadczenia, o którym mowa w ust. 1.

5.

Do zabezpieczenia i egzekucji należności, o których mowa w ust. 1-3, stosuje się przepisy

ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Dochody z tytułu świadczeń, o których mowa w art. 31 ust. 1 oraz art. 39 ust. 3, należne

m.st. Warszawie wykorzystuje się wyłącznie na wypłatę odszkodowania lub zadośćuczynienia,

o którym mowa w art. 33.

Osobie zajmującej lokal w nieruchomości warszawskiej będącej przedmiotem decyzji reprywatyzacyjnej,

której dotyczy decyzja, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2-4, przysługuje od m.st.

Warszawy odszkodowanie za poniesioną szkodę lub zadośćuczynienie za doznaną krzywdę,

jeżeli wobec tej osoby zastosowano uporczywie lub w sposób istotnie utrudniający korzystanie

z lokalu groźbę bezprawną, przemoc wobec osoby lub przemoc innego rodzaju lub podwyższono

czynsz albo inne opłaty za używanie lokalu w stosunku do czynszu określonego na podstawie

art. 8 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie

gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1610), jeżeli spowodowało to istotne pogorszenie jej sytuacji materialnej.

1.

Odszkodowanie lub zadośćuczynienie, o którym mowa w art. 33, Komisja przyznaje w drodze

decyzji, na wniosek osoby, o której mowa w tym przepisie.

2.

Wniosek o odszkodowanie lub zadośćuczynienie osoba, o której mowa w art. 33, składa

w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja Komisji, o której mowa w art. 29 ust.

1 pkt 2-4, stała się ostateczna.

3.

Od decyzji Komisji w przedmiocie przyznania odszkodowania lub zadośćuczynienia osoba,

o której mowa w art. 33, oraz m.st. Warszawa mogą wnieść sprzeciw w terminie 14 dni

od dnia doręczenia decyzji. Wniesienie sprzeciwu jest równoznaczne z żądaniem przekazania

sprawy do sądu właściwego ze względu na miejsce położenia nieruchomości.

4.

Komisja przekazuje właściwemu sądowi odpis akt sprawy wraz ze sprzeciwem. Wniosek,

o którym mowa w ust. 1, zastępuje pozew.

5.

W razie wniesienia sprzeciwu w terminie, decyzja, o której mowa w ust. 1, traci moc,

także w przypadku gdy sprzeciw odnosi się do części decyzji.

6.

Przyznanie odszkodowania lub zadośćuczynienia przez Komisję nie stoi na przeszkodzie

dochodzeniu niezaspokojonej części roszczenia w drodze postępowania cywilnego.

Roszczenia z tytułu zwrotu równowartości nienależnego świadczenia, o którym mowa w

art. 31 ust. 1, oraz roszczenia o zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia,

o którym mowa w art. 39 ust. 3, przedawniają się z upływem 30 lat od dnia, w którym

decyzja, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2 i 4, oraz decyzja właściwego organu

wydana na skutek decyzji, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 3, zawierająca odmienne

rozstrzygnięcie niż uchylona decyzja reprywatyzacyjna, stały się ostateczne.

Do decyzji i postanowień Komisji stosuje się odpowiednio przepis art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, z wyłączeniem decyzji, o których mowa w art. 34 ust. 3.

1.

W postępowaniach z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz w sprawie wznowienia

postępowania administracyjnego, stwierdzenia nieważności decyzji, a także zmiany lub

uchylenia decyzji ostatecznej do przewodniczącego Komisji oraz członków Komisji nie

stosuje się przepisu art. 24 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

2.

W przypadkach określonych w art. 24 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego o wyłączeniu członków Komisji od udziału w postępowaniu w sprawie postanawia przewodniczący

Komisji, na wniosek strony, członka Komisji albo z urzędu.

3.

W przypadkach określonych w art. 24 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego o wyłączeniu przewodniczącego Komisji od udziału w postępowaniu w sprawie postanawia

Komisja, wydając postanowienie bez udziału przewodniczącego Komisji, na wniosek strony,

przewodniczącego lub członka Komisji albo z urzędu.

1.

W sprawach nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, z wyłączeniem art. 31 tej ustawy.

2.

Przepisów ustawy, o której mowa w ust. 1, nie stosuje się do czynności sprawdzających,

o których mowa w art. 15 ust. 1.

1.

Ostateczna decyzja, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2 i 4, oraz ostateczna decyzja

właściwego organu wydana na skutek decyzji, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 3,

zawierająca odmienne rozstrzygnięcie niż uchylona decyzja reprywatyzacyjna, stanowią

podstawę wznowienia postępowania cywilnego o zapłatę odszkodowania lub dotyczącego

zapłaty wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości.

2.

Z żądaniem wznowienia postępowania może wystąpić także prokurator.

3.

Uwzględniając skargę o wznowienie postępowania, sąd w orzeczeniu kończącym postępowanie

w sprawie orzeka o zwrocie spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia. Nie wyłącza

to możliwości dochodzenia w osobnym procesie naprawienia szkody poniesionej wskutek

wykonania wyroku.

4.

Przepisów art. 408 i art. 415 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1822, z późn. zm. nie stosuje się.

1.

Ostateczna decyzja, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2 i 3, stanowi podstawę wykreślenia

w księdze wieczystej wpisu dokonanego na podstawie uchylonej decyzji reprywatyzacyjnej

lub na podstawie aktu notarialnego sporządzonego z uwzględnieniem uchylonej decyzji

reprywatyzacyjnej oraz wpisania jako właściciela m.st. Warszawy. Przepisu art. 10 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece nie stosuje się.

2.

Przepisy art. 23 ust. 4-7 stosuje się.

1.

W decyzji, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 4, Komisja może stwierdzić, że wskutek

wydania decyzji reprywatyzacyjnej wyrządzono szkodę gminie lub Skarbowi Państwa przez

niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej.

2.

Wyrządzenie szkody, o której mowa w ust. 1, stanowi podstawę odpowiedzialności osoby

działającej w charakterze organu administracji publicznej lub z jego upoważnienia

albo jako członek kolegialnego organu administracji publicznej lub osoby wykonującej

w urzędzie organu administracji publicznej pracę w ramach stosunku pracy, stosunku

służbowego lub umowy cywilnoprawnej, biorącej udział w prowadzeniu sprawy rozstrzyganej

w drodze decyzji reprywatyzacyjnej, na podstawie ustawy z dnia 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych

za rażące naruszenie prawa

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1169).

3.

Komisja doręcza decyzję, o której mowa w ust. 1, prokuratorowi okręgowemu właściwemu

ze względu na siedzibę organu, który wydał decyzję reprywatyzacyjną. Decyzja ta zastępuje

wniosek, o którym mowa w art. 7 ust. 1 ustawy wymienionej w ust. 2.

4.

W postępowaniu dotyczącym odpowiedzialności osoby, o której mowa w ust. 2, odszkodowanie

ustala się w wysokości określonej w decyzji, o której mowa w ust. 1, jednak nie może

ono przewyższać kwoty 12-krotności miesięcznego wynagrodzenia przysługującego tej

osobie. W tym postępowaniu nie stosuje się przepisów art. 5, art. 6, art. 7 ust. 2 i art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 20 stycznia 2011 r. o

odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.