Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 9 marca 2017 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej

Ustawa określa

1)

zasady i formy wspierania rodziny przeżywającej trudności w wypełnianiu funkcji opiekuńczo-wychowawczych;

2)

zasady i formy sprawowania pieczy zastępczej oraz pomocy w usamodzielnianiu jej pełnoletnich

wychowanków;

3)

zadania administracji publicznej w zakresie wspierania rodziny i systemu pieczy zastępczej;

4)

zasady finansowania wspierania rodziny i systemu pieczy zastępczej;

5)

zadania w zakresie postępowania adopcyjnego.

1.

Wspieranie rodziny przeżywającej trudności w wypełnianiu funkcji opiekuńczo-wychowawczych

to zespół planowych działań mających na celu przywrócenie rodzinie zdolności do wypełniania

tych funkcji.

2.

System pieczy zastępczej to zespół osób, instytucji i działań mających na celu zapewnienie

czasowej opieki i wychowania dzieciom w przypadkach niemożności sprawowania opieki

i wychowania przez rodziców.

3.

Jednostkami organizacyjnymi wspierania rodziny i systemu pieczy zastępczej są jednostki

organizacyjne jednostek samorządu terytorialnego wykonujące zadania w zakresie wspierania

rodziny i systemu pieczy zastępczej, placówki wsparcia dziennego, organizatorzy rodzinnej

pieczy zastępczej, placówki opiekuńczo-wychowawcze, regionalne placówki opiekuńczo-terapeutyczne,

interwencyjne ośrodki preadopcyjne, ośrodki adopcyjne oraz podmioty, którym zlecono

realizację zadań z zakresu wspierania rodziny i systemu pieczy zastępczej.

1.

Obowiązek wspierania rodziny przeżywającej trudności w wypełnianiu funkcji opiekuńczo-wychowawczych

oraz organizacji pieczy zastępczej, w zakresie ustalonym ustawą, spoczywa na jednostkach

samorządu terytorialnego oraz na organach administracji rządowej.

2.

Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, jednostki samorządu terytorialnego oraz organy

administracji rządowej realizują w szczególności we współpracy ze środowiskiem lokalnym,

sądami i ich organami pomocniczymi, Policją, instytucjami oświatowymi, podmiotami

leczniczymi, a także kościołami i związkami wyznaniowymi oraz organizacjami społecznymi.

3.

Zadania z zakresu wspierania rodziny i systemu pieczy zastępczej są realizowane zgodnie

z zasadą pomocniczości, zwłaszcza gdy przepisy ustawy przewidują możliwość zlecania

realizacji tych zadań przez organy jednostek samorządu terytorialnego.

1.

Powstałe przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy placówki opiekuńczo-wychowawcze,

regionalne placówki opiekuńczo-terapeutyczne oraz interwencyjne ośrodki preadopcyjne

niespełniające wymagań, o których mowa w art. 106 ust. 2a ustawy, o której mowa w

art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, mogą funkcjonować na dotychczasowych

zasadach do dnia 31 grudnia 2019 r.

2.

Po upływie terminu, o którym mowa w ust. 1, placówki opiekuńczo-wychowawcze, regionalne

placówki opiekuńczo-terapeutyczne oraz interwencyjne ośrodki preadopcyjne mogą prowadzić

działalność, jeżeli spełniają wymagania określone w art. 106 ust. 2a ustawy, o której

mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

Stosując ustawę, należy mieć na względzie podmiotowość dziecka i rodziny oraz prawo

dziecka do

1)

wychowania w rodzinie, a w razie konieczności wychowywania dziecka poza rodziną -

do opieki i wychowania w rodzinnych formach pieczy zastępczej, jeśli jest to zgodne

z dobrem dziecka;

2)

powrotu do rodziny;

3)

utrzymywania osobistych kontaktów z rodzicami, z wyjątkiem przypadków, w których sąd

zakazał takich kontaktów;

4)

stabilnego środowiska wychowawczego;

5)

kształcenia, rozwoju uzdolnień, zainteresowań i przekonań oraz zabawy i wypoczynku;

6)

pomocy w przygotowaniu do samodzielnego życia;

7)

ochrony przed arbitralną lub bezprawną ingerencją w życie dziecka;

8)

informacji i wyrażania opinii w sprawach, które go dotyczą, odpowiednio do jego wieku

i stopnia dojrzałości;

9)

ochrony przed poniżającym traktowaniem i karaniem;

10)

poszanowania tożsamości religijnej i kulturowej;

11)

dostępu do informacji dotyczących jego pochodzenia.

Podmioty realizujące zadania wynikające z niniejszej ustawy, w szczególności dokonując

oceny sytuacji dziecka umieszczonego w pieczy zastępczej oraz kwalifikując dziecko

do przysposobienia, są obowiązane do wysłuchania dziecka, jeżeli jego wiek i stopień

dojrzałości na to pozwalają, oraz stosownie do okoliczności uwzględniają jego zdanie.

1.

Ustawę stosuje się do

1)

osób posiadających obywatelstwo polskie, mających miejsce zamieszkania na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

mających miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej obywateli państw

członkowskich Unii Europejskiej, państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o

Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji

Szwajcarskiej oraz członków ich rodzin w rozumieniu art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich

Unii Europejskiej i członków ich rodzin

(Dz. U. z 2014 r. poz. 1525, z 2015 r. poz. 1274 oraz z 2016 r. poz. 904), posiadających prawo pobytu lub prawo stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej;

3)

cudzoziemców mających miejsce zamieszkania w Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie

a)

zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej,

b)

uzyskania w Rzeczypospolitej Polskiej statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej;

4)

cudzoziemców mających miejsce zamieszkania i przebywających na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej na podstawie

a)

zezwolenia na pobyt stały,

b)

zezwolenia na pobyt czasowy udzielonego w związku z okolicznością, o której mowa w

art. 186 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1990, 1948 i 2066 oraz z 2017 r. poz. 60).

2.

Osoba, o której mowa w ust. 1 pkt 1-3, nie traci uprawnień określonych w dziale IV

w przypadku podjęcia nauki poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej.

3.

Przepisy działu III stosuje się także do małoletniego cudzoziemca niewymienionego

w ust. 1 pkt 2-4, przebywającego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Ilekroć w ustawie jest mowa o wójcie, należy przez to rozumieć także burmistrza oraz

prezydenta miasta.

1.

Podmioty i osoby realizujące zadania w zakresie wspierania rodziny i systemu pieczy

zastępczej mogą przetwarzać dane osobowe osób, do których stosuje się niniejszą ustawę,

oraz członków ich rodzin w zakresie niezbędnym do realizacji zadań wynikających z

niniejszej ustawy.

2.

Zbieranie danych, o których mowa w ust. 1, w celu realizacji zadań z zakresu wspierania

rodziny i systemu pieczy zastępczej przez podmioty i osoby realizujące te zadania,

nie powoduje po ich stronie obowiązku, o którym mowa w art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 922).

3.

Podmioty i osoby realizujące zadania w zakresie wspierania rodziny i systemu pieczy

zastępczej są obowiązane do zachowania w tajemnicy informacji o osobach, do których

stosuje się niniejszą ustawę, oraz członkach ich rodzin, w tym informacji o udzielonej

tym osobom pomocy i świadczeniach.

1.

Rodzinie przeżywającej trudności w wypełnianiu funkcji opiekuńczo-wychowawczych wójt

zapewnia wsparcie, które polega w szczególności na

1)

analizie sytuacji rodziny i środowiska rodzinnego oraz przyczyn kryzysu w rodzinie;

2)

wzmocnieniu roli i funkcji rodziny;

3)

rozwijaniu umiejętności opiekuńczo-wychowawczych rodziny;

4)

podniesieniu świadomości w zakresie planowania oraz funkcjonowania rodziny;

5)

pomocy w integracji rodziny;

6)

przeciwdziałaniu marginalizacji i degradacji społecznej rodziny;

7)

dążeniu do reintegracji rodziny.

2.

Wspieranie rodziny jest prowadzone w formie

1)

pracy z rodziną;

2)

pomocy w opiece i wychowaniu dziecka.

3.

Wspieranie rodziny jest prowadzone za jej zgodą i aktywnym udziałem, z uwzględnieniem

zasobów własnych oraz źródeł wsparcia zewnętrznego.

Rodzina może otrzymać wsparcie przez działania

1)

instytucji i podmiotów działających na rzecz dziecka i rodziny;

2)

placówek wsparcia dziennego;

3)

rodzin wspierających.

1.

Pracę z rodziną organizuje gmina lub podmiot, któremu gmina zleciła realizację tego

zadania na podstawie art. 190.

2.

W przypadku gdy wyznaczonym na podstawie ust. 1 podmiotem jest ośrodek pomocy społecznej,

w ośrodku można utworzyć zespół do spraw asysty rodzinnej.

3.

Praca z rodziną jest prowadzona w szczególności w formie

1)

konsultacji i poradnictwa specjalistycznego;

2)

terapii i mediacji;

3)

usług dla rodzin z dziećmi, w tym usług opiekuńczych i specjalistycznych;

4)

pomocy prawnej, szczególnie w zakresie prawa rodzinnego;

5)

organizowania dla rodzin spotkań, mających na celu wymianę ich doświadczeń oraz zapobieganie

izolacji, zwanych dalej „grupami wsparcia” lub „grupami samopomocowymi”.

4.

Praca z rodziną jest prowadzona także w przypadku czasowego umieszczenia dziecka poza

rodziną.

1.

W przypadku gdy ośrodek pomocy społecznej poweźmie informację o rodzinie przeżywającej

trudności w wypełnianiu funkcji opiekuńczo-wychowawczych, pracownik socjalny przeprowadza

w tej rodzinie wywiad środowiskowy, na zasadach określonych w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej

(Dz. U. z 2016 r. poz. 930, 1583, 1948 i 2174 oraz z 2017 r. poz. 38 i 60).

1a.

W przypadku gdy rodzicem wychowującym dziecko jest małoletni opuszczający młodzieżowy

ośrodek wychowawczy, młodzieżowy ośrodek socjoterapii, schronisko dla nieletnich lub

zakład poprawczy, pracownik socjalny przeprowadza u tego rodzica wywiad, o którym

mowa w ust. 1, a następnie kierownik ośrodka pomocy społecznej przydziela temu rodzicowi

asystenta rodziny.

2.

Po przeprowadzeniu wywiadu, o którym mowa w ust. 1, pracownik socjalny dokonuje analizy

sytuacji rodziny.

3.

Jeżeli z analizy, o której mowa w ust. 2, wynika konieczność przydzielenia rodzinie

asystenta rodziny, pracownik socjalny występuje do kierownika ośrodka pomocy społecznej

z wnioskiem o jego przydzielenie.

4.

Po otrzymaniu wniosku, o którym mowa w ust. 3, kierownik ośrodka pomocy społecznej

1)

przydziela rodzinie asystenta rodziny albo

2)

występuje do jednostki organizacyjnej gminy, która organizuje pracę z rodziną, o przydzielenie

rodzinie asystenta rodziny albo

3)

występuje do podmiotu, któremu gmina zleciła realizację pracy z rodziną na podstawie

art. 190, o przydzielenie rodzinie asystenta rodziny.

1.

Asystentem rodziny może być osoba, która

1)

posiada

a)

wykształcenie wyższe na kierunku pedagogika, psychologia, socjologia, nauki o rodzinie

lub praca socjalna lub

b)

wykształcenie wyższe na dowolnym kierunku uzupełnione szkoleniem z zakresu pracy z

dziećmi lub rodziną i udokumentuje co najmniej roczny staż pracy z dziećmi lub rodziną

lub studiami podyplomowymi obejmującymi zakres programowy szkolenia określony na podstawie

ust. 3 i udokumentuje co najmniej roczny staż pracy z dziećmi lub rodziną lub

c)

wykształcenie średnie i szkolenie z zakresu pracy z dziećmi lub rodziną, a także udokumentuje

co najmniej 3-letni staż pracy z dziećmi lub rodziną;

2)

nie jest i nie była pozbawiona władzy rodzicielskiej oraz władza rodzicielska nie

jest jej zawieszona ani ograniczona;

3)

wypełnia obowiązek alimentacyjny - w przypadku gdy taki obowiązek w stosunku do niej

wynika z tytułu egzekucyjnego;

4)

nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo

skarbowe.

2.

Asystent rodziny jest obowiązany do systematycznego podnoszenia swoich kwalifikacji

w zakresie pracy z dziećmi lub rodziną, w szczególności przez udział w szkoleniach

oraz samokształcenie.

3.

Minister właściwy do spraw rodziny określi, w drodze rozporządzenia, liczbę godzin

i zakres programowy szkoleń, o których mowa w ust. I pkt I lit. b i c, oraz kwalifikacje

osób, które mogą prowadzić szkolenia, mając na uwadze zapewnienie odpowiedniego poziomu

wykonywania zadań przez asystenta rodziny.

4.

Program szkolenia, o którym mowa w ust. I pkt I lit. b i c, zatwierdza, na okres 5

lat na wniosek podmiotu, który opracował ten program, minister właściwy do spraw rodziny.

5.

We wniosku, o którym mowa w ust. 4, przedstawia się informacje dotyczące w szczególności

programu szkolenia, liczby godzin i kwalifikacji osób prowadzących szkolenie, sposobu

prowadzenia szkolenia oraz materiału dydaktycznego wykorzystywanego podczas szkolenia.

6.

Zatwierdzenie lub odmowa zatwierdzenia programu szkolenia, o którym mowa w ust. I

pkt I lit. b i c, następuje w drodze decyzji.

1.

W przypadku wszczęcia przeciwko asystentowi rodziny postępowania karnego o umyślne

przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego, zawiesza się go w pełnieniu obowiązków

do czasu prawomocnego zakończenia postępowania.

2.

W okresie zawieszenia, o którym mowa w ust. 1, asystent rodziny otrzymuje połowę przysługującego

mu wynagrodzenia.

3.

W przypadku umorzenia postępowania karnego albo wydania wyroku uniewinniającego asystentowi

rodziny wypłaca się pozostałą część wynagrodzenia; nie dotyczy to warunkowego umorzenia

postępowania karnego.

4.

Asystentowi rodziny zatrudnionemu na podstawie umowy o pracę, w przypadku umorzenia

postępowania karnego albo wydania wyroku uniewinniającego, okres zawieszenia wlicza

się do okresu zatrudnienia, od którego zależą uprawnienia pracownicze; nie dotyczy

to warunkowego umorzenia postępowania karnego.

Asystent rodziny prowadzi pracę z rodziną w miejscu jej zamieszkania lub w miejscu

wskazanym przez rodzinę.

1.

Do zadań asystenta rodziny należy w szczególności

1)

opracowanie i realizacja planu pracy z rodziną we współpracy z członkami rodziny i

w konsultacji z pracownikiem socjalnym, o którym mowa w art. 11 ust. 1;

2)

opracowanie, we współpracy z członkami rodziny i koordynatorem rodzinnej pieczy zastępczej,

planu pracy z rodziną, który jest skoordynowany z planem pomocy dziecku umieszczonemu

w pieczy zastępczej;

3)

udzielanie pomocy rodzinom w poprawie ich sytuacji życiowej, w tym w zdobywaniu umiejętności

prawidłowego prowadzenia gospodarstwa domowego;

4)

udzielanie pomocy rodzinom w rozwiązywaniu problemów socjalnych;

5)

udzielanie pomocy rodzinom w rozwiązywaniu problemów psychologicznych;

6)

udzielanie pomocy rodzinom w rozwiązywaniu problemów wychowawczych z dziećmi;

7)

wspieranie aktywności społecznej rodzin;

8)

motywowanie członków rodzin do podnoszenia kwalifikacji zawodowych;

9)

udzielanie pomocy w poszukiwaniu, podejmowaniu i utrzymywaniu pracy zarobkowej;

10)

motywowanie do udziału w zajęciach grupowych dla rodziców, mających na celu kształtowanie

prawidłowych wzorców rodzicielskich i umiejętności psychospołecznych;

11)

udzielanie wsparcia dzieciom, w szczególności poprzez udział w zajęciach psychoedukacyjnych;

12)

podejmowanie działań interwencyjnych i zaradczych w sytuacji zagrożenia bezpieczeństwa

dzieci i rodzin;

13)

prowadzenie indywidualnych konsultacji wychowawczych dla rodziców i dzieci;

13a

realizacja zadań określonych w ustawie z dnia 4 listopada 2016 r. o wsparciu kobiet w ciąży i rodzin „Za życiem”

(Dz. U. poz. 1860);

14)

prowadzenie dokumentacji dotyczącej pracy z rodziną;

15)

dokonywanie okresowej oceny sytuacji rodziny, nie rzadziej niż co pół roku, i przekazywanie

tej oceny podmiotowi, o którym mowa w art. 17 ust. 1;

16)

monitorowanie funkcjonowania rodziny po zakończeniu pracy z rodziną;

17)

sporządzanie, na wniosek sądu, opinii o rodzinie i jej członkach;

18)

współpraca z jednostkami administracji rządowej i samorządowej, właściwymi organizacjami

pozarządowymi oraz innymi podmiotami i osobami specjalizującymi się w działaniach

na rzecz dziecka i rodziny;

19)

współpraca z zespołem interdyscyplinarnym lub grupą roboczą, o których mowa w art. 9a ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie

(Dz. U. z 2015 r. poz. 1390), lub innymi podmiotami, których pomoc przy wykonywaniu zadań uzna za niezbędną.

2.

Podmioty, o których mowa w ust. 1 pkt 18 i 19, udzielają asystentowi rodziny odpowiedniej

pomocy w wykonywaniu czynności zawodowych.

3.

Plan pracy z rodziną, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje zakres realizowanych

działań mających na celu przezwyciężenie trudnych sytuacji życiowych, a także zawiera

terminy ich realizacji i przewidywane efekty.

4.

Liczba rodzin, z którymi jeden asystent rodziny może w tym samym czasie prowadzić

pracę, jest uzależniona od stopnia trudności wykonywanych zadań, jednak nie może przekroczyć

15.

1.

Asystent rodziny, w związku z wykonywaniem swoich zadań, ma prawo do

1)

wglądu do dokumentów zawierających dane osobowe członków rodziny, niezbędne do prowadzenia

pracy z rodziną, w tym

a)

imię i nazwisko,

b)

datę urodzenia,

c)

obywatelstwo,

d)

adres miejsca zamieszkania,

e)

stan cywilny,

f)

wykształcenie,

g)

zawód,

h)

miejsce pracy,

i)

źródła dochodu,

j)

dane dotyczące warunków mieszkaniowych,

k)

dane dotyczące sytuacji prawnej oraz aktualnego miejsca pobytu dziecka,

l)

dane o rozwoju psychofizycznym dziecka;

2)

występowania do właściwych organów władzy publicznej, organizacji oraz instytucji

o udzielenie informacji, w tym zawierających dane osobowe, niezbędnych do udzielenia

pomocy rodzinie;

3)

przedstawiania właściwym organom władzy publicznej, organizacjom oraz instytucjom

ocen i wniosków zmierzających do zapewnienia skutecznej ochrony praw rodzin.

2.

Asystent rodziny ma prawo do korzystania z poradnictwa, które ma na celu zachowanie

i wzmocnienie jego kompetencji oraz przeciwdziałanie zjawisku wypalenia zawodowego.

3.

Asystent rodziny, wykonując czynności w ramach swoich obowiązków, korzysta z ochrony

przewidzianej dla funkcjonariuszy publicznych.

1.

Asystenta rodziny zatrudnia kierownik jednostki organizacyjnej gminy, która organizuje

pracę z rodziną, lub podmiot, któremu gmina na podstawie art. 190 zleciła organizację

pracy z rodziną.

2.

Praca asystenta rodziny jest wykonywana w ramach stosunku pracy w systemie zadaniowego

czasu pracy albo umowy o świadczenie usług, do której, zgodnie z ustawą z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny

(Dz. U. z 2016 r. poz. 380, 585, 1579 i 2255), stosuje się przepisy dotyczące zlecenia.

3.

Praca asystenta rodziny nie może być łączona z wykonywaniem obowiązków pracownika

socjalnego na terenie gminy, w której praca ta jest prowadzona.

4.

Asystent rodziny nie może prowadzić postępowań z zakresu świadczeń realizowanych przez

gminę.

1.

W celu wsparcia rodziny dziecko może zostać objęte opieką i wychowaniem w placówce

wsparcia dziennego.

2.

Placówkę wsparcia dziennego prowadzi gmina, podmiot, któremu gmina zleciła realizację

tego zadania na podstawie art. 190, lub podmiot, który uzyskał zezwolenie wójta.

3.

Powiat może prowadzić lub zlecić, na podstawie art. 190, prowadzenie placówki wsparcia

dziennego o zasięgu ponadgminnym. Placówka wsparcia dziennego o zasięgu ponadgminnym

może być prowadzona także przez podmiot, który uzyskał zezwolenie starosty.

1.

Gmina lub powiat mogą zlecić realizację obsługi ekonomiczno-administracyjnej i organizacyjnej

prowadzonych przez siebie placówek wsparcia dziennego na podstawie ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1817 i 1948 oraz z 2017 r. poz. 60) organizacjom pozarządowym lub podmiotom wymienionym w art. 3 ust. 3 tej ustawy.

2.

(uchylony)

3.

Kierownikiem podmiotu, któremu zlecono realizację obsługi placówek wsparcia dziennego,

może być osoba, która spełnia wymagania określone w art. 25 ust. 2.

Do obsługi placówek wsparcia dziennego, w zakresie wykonywanych zadań, o których mowa

w art. 24 ust. 2-4, można zatrudniać osoby, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2-5.

1.

Placówka wsparcia dziennego może być prowadzona w lokalu, który spełnia wymagania

lokalowe i sanitarne zawarte w przepisach wydanych na podstawie ust. 3.

2.

Spełnienie wymagań, o których mowa w ust. 1, potwierdza się pozytywną opinią komendanta

powiatowego (miejskiego) Państwowej Straży Pożarnej oraz pozytywną opinią właściwego

państwowego inspektora sanitarnego, wydanymi w drodze decyzji administracyjnej.

3.

Minister właściwy do spraw rodziny w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia

określi, w drodze rozporządzenia, wymagania lokalowe i sanitarne, jakie musi spełniać

lokal, w którym ma być prowadzona placówka wsparcia dziennego, uwzględniając konieczność

zapewnienia odpowiedniej jakości opieki sprawowanej nad dziećmi i warunków ochrony

przeciwpożarowej oraz liczbę dzieci, nad którymi jest sprawowana opieka.

4.

Przepisów ust. 1 nie stosuje się do placówki wsparcia dziennego prowadzonej w formie

pracy podwórkowej realizowanej przez wychowawcę.

1.

Gmina może połączyć placówkę wsparcia dziennego lub inny gminny podmiot wyznaczony

do pracy z rodziną z jednostką organizacyjną pomocy społecznej, w tym jednostką organizacyjną,

o której mowa w art. 111 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej. Jeżeli połączenie obejmuje ośrodek pomocy społecznej, placówka wsparcia dziennego

lub inny gminny podmiot wyznaczony do pracy z rodziną działa w ramach tego ośrodka.

2.

Połączenie placówki wsparcia dziennego z domem pomocy społecznej następuje z uwzględnieniem

zasad określonych w art. 56a ustawy, o której mowa w ust. 1.

1.

Wójt albo starosta wydaje zezwolenie na prowadzenie placówki wsparcia dziennego na

wniosek, jeżeli podmiot występujący o zezwolenie przedstawi

1)

dokumenty potwierdzające tytuł prawny do nieruchomości, na terenie której placówka

wsparcia dziennego ma prowadzić działalność;

2)

odpis z właściwego rejestru;

3)

oświadczenie o numerze identyfikacyjnym REGON oraz numerze identyfikacji podatkowej

NIP;

4)

(uchylony)

5)

statut placówki wsparcia dziennego lub jego projekt;

6)

regulamin organizacyjny placówki wsparcia dziennego lub jego projekt;

7)

informację o sposobie finansowania placówki wsparcia dziennego oraz o niezaleganiu

w regulowaniu zobowiązań podatkowych i składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie

zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych.

2.

Przepisów ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do placówki wsparcia dziennego prowadzonej

w formie pracy podwórkowej realizowanej przez wychowawcę.

Zezwolenie na prowadzenie placówki wsparcia dziennego wydaje się na czas nieokreślony.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2017 r., z wyjątkiem art. 7, art. 12 i art.

18 pkt 3 i 4, które wchodzą w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia.

Wójt albo starosta odmawia wydania zezwolenia, w przypadku gdy

1)

podmiot nie spełnia warunków określonych w ustawie;

2)

wydano prawomocne orzeczenie zakazujące podmiotowi wykonywania działalności objętej

zezwoleniem.

1.

Jeżeli podmiot, któremu wydano zezwolenie na prowadzenie placówki wsparcia dziennego

1)

przestał spełniać warunki określone w ustawie,

2)

nie przedstawi na żądanie wójta albo starosty, w wyznaczonym terminie, aktualnych

dokumentów, o których mowa w art. 19

- wójt albo starosta wyznacza dodatkowy termin na spełnienie tych warunków albo na

dostarczenie wymaganych dokumentów lub informacji.

2.

Po bezskutecznym upływie dodatkowego terminu, o którym mowa w ust. 1, wójt albo starosta

cofa zezwolenie na prowadzenie placówki wsparcia dziennego.

1.

Placówka wsparcia dziennego współpracuje z rodzicami lub opiekunami dziecka, a także

z placówkami oświatowymi i podmiotami leczniczymi.

2.

Pobyt dziecka w placówce wsparcia dziennego jest nieodpłatny.

3.

Pobyt dziecka w placówce wsparcia dziennego jest dobrowolny, chyba że do placówki

skieruje sąd.

1.

Placówka wsparcia dziennego może być prowadzona w formie

1)

opiekuńczej, w tym kół zainteresowań, świetlic, klubów i ognisk wychowawczych;

2)

specjalistycznej;

3)

pracy podwórkowej realizowanej przez wychowawcę.

2.

Placówka wsparcia dziennego prowadzona w formie opiekuńczej zapewnia dziecku

1)

opiekę i wychowanie;

2)

pomoc w nauce;

3)

organizację czasu wolnego, zabawę i zajęcia sportowe oraz rozwój zainteresowań.

3.

Placówka wsparcia dziennego prowadzona w formie specjalistycznej w szczególności

1)

organizuje zajęcia socjoterapeutyczne, terapeutyczne, korekcyjne, kompensacyjne oraz

logopedyczne;

2)

realizuje indywidualny program korekcyjny, program psychokorekcyjny lub psychoprofilaktyczny,

w szczególności terapię pedagogiczną, psychologiczną i socjoterapię.

4.

Placówka wsparcia dziennego prowadzona w formie pracy podwórkowej realizuje działania

animacyjne i socjoterapeutyczne.

5.

Placówka wsparcia dziennego może być prowadzona w połączonych formach, o których mowa

w ust. 1.

1.

Placówką wsparcia dziennego kieruje kierownik.

1a

W przypadku zapewnienia wspólnej obsługi placówek wsparcia dziennego na podstawie

przepisów o samorządzie gminnym lub przepisów o samorządzie powiatowym lub w przypadku

zapewnienia na podstawie art. 18a ust. 1 wspólnej obsługi ekonomiczno-administracyjnej

i organizacyjnej placówek wsparcia dziennego, placówką wsparcia dziennego może kierować

kierownik podmiotu, który zapewnia tę obsługę, przy pomocy wyznaczonego w poszczególnych

placówkach wsparcia dziennego wychowawcy.

1b.

W przypadku prowadzenia więcej niż jednej placówki wsparcia dziennego przez podmiot,

któremu gmina lub powiat zlecił realizację tego zadania na podstawie art. 190, albo

przez podmiot, który uzyskał zezwolenie wójta albo starosty, placówkami tymi może

kierować jeden kierownik przy pomocy wyznaczonego w poszczególnych placówkach wsparcia

dziennego wychowawcy.

2.

Kierownikiem placówki wsparcia dziennego może być osoba, która

1)

posiada wykształcenie wyższe

a)

na kierunku pedagogika, pedagogika specjalna, psychologia, socjologia, praca socjalna,

nauki o rodzinie lub na innym kierunku, którego program obejmuje resocjalizację, pracę

socjalną, pedagogikę opiekuńczo-wychowawczą lub

b)

na dowolnym kierunku, uzupełnione studiami podyplomowymi w zakresie psychologii, pedagogiki,

nauk o rodzinie, resocjalizacji lub kursem kwalifikacyjnym z zakresu pedagogiki opiekuńczo-wychowawczej;

2)

nie jest i nie była pozbawiona władzy rodzicielskiej oraz władza rodzicielska nie

jest jej zawieszona ani ograniczona;

3)

wypełnia obowiązek alimentacyjny - w przypadku gdy taki obowiązek w stosunku do niej

wynika z tytułu egzekucyjnego;

4)

nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo

skarbowe.

3.

W przypadku wszczęcia przeciwko kierownikowi placówki wsparcia dziennego postępowania

karnego o umyślne przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego przepisy art. 13 stosuje

się odpowiednio.

1.

Osobą pracującą z dziećmi w placówce wsparcia dziennego może być osoba posiadająca

następujące kwalifikacje

1)

w przypadku wychowawcy

a)

wykształcenie wyższe

-

na kierunku pedagogika, pedagogika specjalna, psychologia, socjologia, praca socjalna,

nauki o rodzinie lub na innym kierunku, którego program obejmuje resocjalizację, pracę

socjalną, pedagogikę opiekuńczo-wychowawczą lub

-

na dowolnym kierunku, uzupełnione studiami podyplomowymi w zakresie psychologii, pedagogiki,

nauk o rodzinie, resocjalizacji lub kursem kwalifikacyjnym z zakresu pedagogiki opiekuńczo-wychowawczej,

b)

co najmniej wykształcenie średnie i udokumentuje co najmniej 3-letni staż pracy z

dziećmi lub rodziną;

2)

w przypadku pedagoga - tytuł zawodowy magistra na kierunku pedagogika albo pedagogika

specjalna;

3)

w przypadku psychologa - prawo wykonywania zawodu psychologa w rozumieniu ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. o zawodzie psychologa i samorządzie zawodowym psychologów

(Dz. U. poz. 763 i 1798 oraz z 2009 r. poz. 120 i 753);

4)

w przypadku osoby prowadzącej terapię - udokumentowane przygotowanie do prowadzenia

terapii o profilu potrzebnym w pracy z dzieckiem i rodziną;

5)

w przypadku opiekuna dziecięcego - ukończoną szkołę przygotowującą do pracy w zawodzie

opiekuna dziecięcego lub pielęgniarki albo studia pedagogiczne.

2.

W placówce wsparcia dziennego z dziećmi może pracować osoba, która

1)

nie jest i nie była pozbawiona władzy rodzicielskiej oraz władza rodzicielska nie

jest jej ograniczona ani zawieszona;

2)

wypełnia obowiązek alimentacyjny - w przypadku gdy taki obowiązek w stosunku do niej

wynika z tytułu egzekucyjnego;

3)

nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo

skarbowe.

3.

W przypadku wszczęcia przeciwko osobie, o której mowa w ust. 1, postępowania karnego

o umyślne przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego przepisy art. 13 stosuje się

odpowiednio.

1.

Osobą zatrudnioną w placówce wsparcia dziennego, niebędącą kierownikiem lub osobą,

o której mowa w art. 26 ust. 1, może być osoba, która nie była skazana prawomocnym

wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe.

2.

W przypadku wszczęcia przeciwko osobie, o której mowa w ust. 1, postępowania karnego

o umyślne przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego przepisy art. 13 stosuje się

odpowiednio.

1.

(uchylony)

2.

Pod opieką jednego wychowawcy w placówce wsparcia dziennego, w tym samym czasie, może

przebywać nie więcej niż 15 dzieci.

3.

Przy zapewnianiu opieki nad dziećmi przebywającymi w placówce wsparcia dziennego oraz

wykonywaniu innych czynności związanych z realizacją zadań tej placówki można korzystać

z pomocy wolontariuszy. Przepis art. 27 ust. 1 stosuje się odpowiednio.

4.

Szczegółowe zadania oraz organizację działania placówki wsparcia dziennego, w tym

rodzaj dokumentacji dotyczącej dziecka oraz sposób jej prowadzenia, określa regulamin

organizacyjny placówki wsparcia dziennego opracowany przez kierownika tej placówki.

1.

Wójt sprawuje kontrolę nad podmiotami organizującymi pracę z rodziną oraz placówkami

wsparcia dziennego. W przypadku placówek, o których mowa w art. 18 ust. 3, kontrolę

sprawuje zarząd powiatu.

2.

Wójt może upoważnić, w formie pisemnej, do sprawowania kontroli, o której mowa w ust.

1, swojego zastępcę, pracownika urzędu albo kierownika jednostki organizacyjnej gminy.

Osobami upoważnionymi nie mogą być pracownicy kontrolowanych jednostek.

3.

Zarząd powiatu może upoważnić, w formie pisemnej, do sprawowania kontroli, o której

mowa w ust. 1, członka zarządu powiatu, pracownika urzędu albo kierownika jednostki

organizacyjnej powiatu. Osobami upoważnionymi nie mogą być pracownicy kontrolowanych

jednostek.

4.

Wójt oraz odpowiednio zarząd powiatu w związku z przeprowadzanym postępowaniem kontrolnym

ma prawo do

1)

żądania informacji, dokumentów i danych, niezbędnych do sprawowania kontroli;

2)

wstępu w ciągu doby do obiektów i pomieszczeń kontrolowanej jednostki;

3)

przeprowadzania oględzin obiektów, składników majątku kontrolowanej jednostki oraz

przebiegu określonych czynności objętych obowiązującym standardem;

4)

żądania od pracowników kontrolowanej jednostki udzielenia informacji w formie ustnej

lub pisemnej w zakresie przeprowadzanej kontroli;

5)

obserwacji dzieci przebywających w placówkach wsparcia dziennego;

6)

przeprowadzania indywidualnych rozmów z dziećmi przebywającymi w placówkach wsparcia

dziennego, w tym zasięgania opinii dzieci, z uwzględnieniem ich wieku, możliwości

intelektualnych oraz stopnia dojrzałości poznawczej.

5.

Przy przeprowadzaniu postępowania kontrolnego wójt oraz zarząd powiatu może korzystać

z pomocy osób posiadających specjalistyczną wiedzę z zakresu przedmiotu kontroli.

Przepisy ust. 3 zdanie drugie stosuje się odpowiednio.

1.

W celu wspierania rodziny przeżywającej trudności w wypełnianiu funkcji opiekuńczo-wychowawczych

rodzina może zostać objęta pomocą rodziny wspierającej.

2.

Rodzina wspierająca, przy współpracy asystenta rodziny, pomaga rodzinie przeżywającej

trudności w

1)

opiece i wychowaniu dziecka;

2)

prowadzeniu gospodarstwa domowego;

3)

kształtowaniu i wypełnianiu podstawowych ról społecznych.

1.

Pełnienie funkcji rodziny wspierającej może być powierzone osobom z bezpośredniego

otoczenia dziecka, które nie były skazane prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo.

2.

Rodzinę wspierającą ustanawia wójt właściwy ze względu na miejsce zamieszkania rodziny

wspieranej po uzyskaniu pozytywnej opinii kierownika ośrodka pomocy społecznej wydanej

na podstawie przeprowadzonego rodzinnego wywiadu środowiskowego.

1.

Z rodziną wspierającą wójt właściwy ze względu na miejsce zamieszkania rodziny wspieranej

zawiera umowę, która określa zasady zwrotu kosztów związanych z udzielaniem pomocy,

o której mowa w art. 29 ust. 2.

2.

Wójt może upoważnić kierownika ośrodka pomocy społecznej do ustanawiania rodziny wspierającej

lub zawierania i rozwiązywania umów, o których mowa w ust. 1.

1.

Piecza zastępcza jest sprawowana w przypadku niemożności zapewnienia dziecku opieki

i wychowania przez rodziców.

2.

Pieczę zastępczą organizuje powiat.

Piecza zastępcza zapewnia

1)

pracę z rodziną umożliwiającą powrót dziecka do rodziny lub gdy jest to niemożliwe

- dążenie do przysposobienia dziecka, a w przypadku braku możliwości przysposobienia

dziecka - opiekę i wychowanie w środowisku zastępczym;

2)

przygotowanie dziecka do

a)

godnego, samodzielnego i odpowiedzialnego życia,

b)

pokonywania trudności życiowych zgodnie z zasadami etyki,

c)

nawiązywania i podtrzymywania bliskich, osobistych i społecznie akceptowanych kontaktów

z rodziną i rówieśnikami, w celu łagodzenia skutków doświadczania straty i separacji

oraz zdobywania umiejętności społecznych;

3)

zaspokojenie potrzeb emocjonalnych dzieci, ze szczególnym uwzględnieniem potrzeb bytowych,

zdrowotnych, edukacyjnych i kulturalno-rekreacyjnych.

Piecza zastępcza jest sprawowana w formie

1)

rodzinnej;

2)

instytucjonalnej.

1.

Umieszczenie dziecka w pieczy zastępczej następuje na podstawie orzeczenia sądu, z

zastrzeżeniem ust. 2 oraz art. 58 ust. 1 i art. 103 ust. 2.

2.

W przypadku pilnej konieczności, na wniosek lub za zgodą rodziców dziecka, możliwe

jest umieszczenie dziecka w rodzinnej pieczy zastępczej, na podstawie umowy zawartej

między rodziną zastępczą lub prowadzącym rodzinny dom dziecka a starostą właściwym

ze względu na miejsce zamieszkania tej rodziny lub miejsce prowadzenia rodzinnego

domu dziecka. O zawartej umowie starosta zawiadamia niezwłocznie sąd.

3.

Do umowy stosuje się odpowiednio przepisy art. 54 ust. 3 pkt 1-4, 11 i 14, ust. 4

i 6-8.

4.

Umowa wygasa z chwilą zakończenia przez sąd postępowania z zakresu pieczy zastępczej.

Umieszczenie dziecka w rodzinie zastępczej albo rodzinnym domu dziecka następuje po

uzyskaniu zgody, odpowiednio rodziców zastępczych albo prowadzącego rodzinny dom dziecka.

1.

Objęcie dziecka jedną z form pieczy zastępczej następuje na okres nie dłuższy niż

do osiągnięcia pełnoletności.

2.

Osoba, która osiągnęła pełnoletność przebywając w pieczy zastępczej, może przebywać

w dotychczasowej rodzinie zastępczej, rodzinnym domu dziecka albo placówce opiekuńczo-wychowawczej,

za zgodą odpowiednio rodziny zastępczej, prowadzącego rodzinny dom dziecka albo dyrektora

placówki opiekuńczo-wychowawczej, nie dłużej jednak niż do ukończenia 25. roku życia,

jeżeli

1)

uczy się

a)

w szkole,

b)

(uchylona)

c)

w uczelni,

d)

u pracodawcy w celu przygotowania zawodowego

lub

2)

legitymuje się orzeczeniem o znacznym lub umiarkowanym stopniu niepełnosprawności

i uczy się

a)

w szkole,

b)

(uchylona)

c)

w uczelni,

d)

na kursach, jeśli ich ukończenie jest zgodne z indywidualnym programem usamodzielnienia,

e)

u pracodawcy w celu przygotowania zawodowego.

1.

Kierownik powiatowego centrum pomocy rodzinie powiatu obowiązanego do finansowania

pobytu dziecka w pieczy zastępczej, po zasięgnięciu opinii asystenta rodziny, a w

przypadku gdy rodzinie dziecka nie został przydzielony asystent rodziny - po zasięgnięciu

opinii podmiotu organizującego pracę z rodziną, może dochodzić na rzecz dziecka przebywającego

w pieczy zastępczej świadczeń alimentacyjnych.

2.

Kierownik powiatowego centrum pomocy rodzinie powiatu obowiązanego do finansowania

pobytu dziecka w pieczy zastępczej jest obowiązany dochodzić świadczeń alimentacyjnych,

w przypadku gdy od umieszczenia dziecka w pieczy zastępczej upłynął rok.

3.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1 i 2, w postępowaniu przed sądem do kierownika

powiatowego centrum pomocy rodzinie stosuje się odpowiednio przepisy o udziale prokuratora

w postępowaniu cywilnym.

1.

Powiatowe centrum pomocy rodzinie oraz organizator rodzinnej pieczy zastępczej gromadzą

i przekazują odpowiednio rodzinie zastępczej, prowadzącemu rodzinny dom dziecka, dyrektorowi

placówki opiekuńczo-wychowawczej, dyrektorowi regionalnej placówki opiekuńczo-terapeutycznej,

dyrektorowi interwencyjnego ośrodka preadopcyjnego oraz zespołowi do spraw okresowej

oceny sytuacji dziecka umieszczonego w instytucjonalnej pieczy zastępczej w szczególności

następujące informacje oraz dokumentację dotyczące dziecka

1)

informacje o sytuacji prawnej dziecka, w tym informacje o sytuacji prawnej umożliwiającej

przysposobienie;

2)

szczegółowe informacje o dziecku i jego sytuacji rodzinnej, w tym informacje o rodzeństwie;

3)

odpis aktu urodzenia dziecka, a w przypadku sierot lub półsierot również odpis aktu

zgonu zmarłego rodzica;

4)

orzeczenie sądu o umieszczeniu dziecka w pieczy zastępczej albo wniosek rodziców,

dziecka lub osoby trzeciej o umieszczenie dziecka w pieczy zastępczej;

5)

dokumentację o stanie zdrowia dziecka, w tym kartę szczepień;

6)

dokumenty szkolne, w szczególności świadectwa szkolne;

7)

diagnozę psychofizyczną dziecka, w tym dziecka ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi,

udziału w zajęciach rewalidacyjno-wychowawczych oraz konieczności objęcia dziecka

pomocą profilaktyczno-wychowawczą lub resocjalizacyjną albo leczeniem i rehabilitacją;

8)

plan pracy z rodziną, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 1, przekazany przez asystenta

rodziny, a w przypadku gdy rodzinie dziecka nie został przydzielony asystent rodziny

- przekazaną przez gminę informację o sytuacji rodziny.

2.

W przypadku małoletniego cudzoziemca poza informacjami i dokumentacją, o których mowa

w ust 1, powiatowe centrum pomocy rodzinie oraz organizator rodzinnej pieczy zastępczej

ponadto gromadzą i przekazują odpowiednio rodzinie zastępczej, prowadzącemu rodzinny

dom dziecka, dyrektorowi placówki opiekuńczo-wychowawczej, dyrektorowi regionalnej

placówki opiekuńczo-terapeutycznej, dyrektorowi interwencyjnego ośrodka preadopcyjnego

oraz zespołowi do spraw okresowej oceny sytuacji dziecka umieszczonego w instytucjonalnej

pieczy zastępczej dostępne informacje oraz dokumentację, a w szczególności

1)

dokumenty potwierdzające tożsamość dziecka;

2)

dokumenty uprawniające dziecko do pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

jeżeli zostały wydane;

3)

dokumenty podróży dziecka;

4)

informacje o okolicznościach pobytu dziecka na terenie Rzeczypospolitej Polskiej;

5)

informacje o okolicznościach zgłoszenia dziecka do powiatowego centrum pomocy rodzinie;

6)

informacje o rodzicach dziecka;

7)

dokumenty o stanie zdrowia dziecka.

3.

W celu realizacji zadania, o którym mowa w ust. 1 i 2, powiatowe centrum pomocy rodzinie

oraz organizator rodzinnej pieczy zastępczej mają prawo do uzyskania informacji oraz

otrzymania lub wglądu do wszelkiej dostępnej dokumentacji, w tym prawnej i medycznej,

dotyczących przyjętego dziecka.

1.

Zarząd powiatu sprawuje kontrolę nad organizatorami rodzinnej pieczy zastępczej, rodzinami

zastępczymi, prowadzącymi rodzinne domy dziecka oraz placówkami opiekuńczo-wychowawczymi.

2.

Zarząd powiatu może upoważnić, w formie pisemnej, do sprawowania kontroli, o której

mowa w ust. 1, członka zarządu powiatu, pracownika urzędu albo kierownika jednostki

organizacyjnej powiatu. Osobami upoważnionymi nie mogą być pracownicy kontrolowanych

jednostek.

3.

W przypadku gdy umowa o pełnienie funkcji rodziny zastępczej zawodowej jest zawarta

przez starostę innego powiatu niż starosta powiatu właściwego ze względu na miejsce

zamieszkania rodziny zastępczej, zarząd powiatu sprawującego kontrolę jest określany

w porozumieniu, o którym mowa w art. 54 ust. 3b.

4.

W przypadku rodzinnego domu dziecka organizowanego na terenie innego powiatu na zasadzie

porozumienia, o którym mowa w art. 60 ust. 2, zarząd powiatu sprawującego kontrolę

jest określany w tym porozumieniu.

5.

W przypadku placówki opiekuńczo-wychowawczej prowadzonej na terenie innego powiatu

na zasadzie porozumienia, o którym mowa w art. 93 ust. 2a, zarząd powiatu sprawującego

kontrolę jest określany w tym porozumieniu.

6.

Zarząd województwa sprawuje kontrolę nad regionalnymi placówkami opiekuńczo-terapeutycznymi

oraz interwencyjnymi ośrodkami preadopcyjnymi.

7.

Zarząd województwa może upoważnić, w formie pisemnej, do sprawowania kontroli, o której

mowa w ust. 6, członka zarządu województwa, pracownika urzędu albo kierownika jednostki

organizacyjnej województwa. Osobami upoważnionymi nie mogą być pracownicy kontrolowanych

jednostek.

8.

Zarząd powiatu oraz odpowiednio zarząd województwa w związku z przeprowadzanym postępowaniem

kontrolnym ma prawo do

1)

żądania informacji, dokumentów i danych, niezbędnych do sprawowania kontroli;

2)

wstępu w ciągu doby, w tym w porze nocnej - w przypadku zagrożenia zdrowia lub życia

dziecka, do obiektów i pomieszczeń kontrolowanej jednostki, rodziny zastępczej lub

osób prowadzących rodzinny dom dziecka, w których wykonywane są ich zadania;

3)

przeprowadzania oględzin obiektów, składników majątku kontrolowanej jednostki oraz

przebiegu określonych czynności objętych obowiązującym standardem;

4)

przeprowadzania oględzin obiektów, w których kontrolowana rodzina zastępcza lub osoby

prowadzące rodzinny dom dziecka sprawują pieczę zastępczą;

5)

żądania od pracowników kontrolowanej jednostki, rodziny zastępczej lub osób prowadzących

rodzinny dom dziecka udzielenia informacji w formie ustnej lub pisemnej w zakresie

przeprowadzanej kontroli;

6)

obserwacji dzieci umieszczonych w pieczy zastępczej;

7)

przeprowadzania indywidualnych rozmów z dziećmi umieszczonymi w pieczy zastępczej,

w tym zasięgania opinii dzieci, z uwzględnieniem ich wieku, możliwości intelektualnych

oraz stopnia dojrzałości poznawczej.

9.

Czynności kontrolnych nie może dokonywać koordynator rodzinnej pieczy zastępczej.

10.

Przy przeprowadzaniu postępowania kontrolnego zarząd powiatu oraz zarząd województwa

może korzystać z pomocy osób posiadających specjalistyczną wiedzę z zakresu przedmiotu

kontroli. Przepisy ust. 7 zdanie drugie stosuje się odpowiednio.

1.

Formami rodzinnej pieczy zastępczej są

1)

rodzina zastępcza

a)

spokrewniona,

b)

niezawodowa,

c)

zawodowa, w tym zawodowa pełniąca funkcję pogotowia rodzinnego i zawodowa specjalistyczna;

2)

rodzinny dom dziecka.

2.

Rodziny zastępcze oraz rodzinne domy dziecka, na ich wniosek, mogą być wspierane przez

rodziny pomocowe, na zasadach określonych w art. 73-75.

1.

Rodzina zastępcza oraz rodzinny dom dziecka zapewniają dziecku całodobową opiekę i

wychowanie, w szczególności

1)

traktują dziecko w sposób sprzyjający poczuciu godności i wartości osobowej;

2)

zapewniają dostęp do przysługujących świadczeń zdrowotnych;

3)

zapewniają kształcenie, wyrównywanie braków rozwojowych i szkolnych;

4)

zapewniają rozwój uzdolnień i zainteresowań;

5)

zaspokajają jego potrzeby emocjonalne, bytowe, rozwojowe, społeczne oraz religijne;

6)

zapewniają ochronę przed arbitralną lub bezprawną ingerencją w życie prywatne dziecka;

7)

umożliwiają kontakt z rodzicami i innymi osobami bliskimi, chyba że sąd postanowi

inaczej.

2.

Rodzina zastępcza oraz prowadzący rodzinny dom dziecka współpracują z ośrodkiem adopcyjnym,

koordynatorem rodzinnej pieczy zastępczej i organizatorem rodzinnej pieczy zastępczej.

1.

Rodzinę zastępczą lub rodzinny dom dziecka tworzą małżonkowie lub osoba niepozostająca

w związku małżeńskim, u których umieszczono dziecko w celu sprawowania nad nim pieczy

zastępczej, z zastrzeżeniem art. 55 i 58.

2.

Rodzinę zastępczą spokrewnioną tworzą małżonkowie lub osoba, o których mowa w ust.

1, będący wstępnymi lub rodzeństwem dziecka.

3.

Rodzinę zastępczą zawodową lub rodzinę zastępczą niezawodową tworzą małżonkowie lub

osoba, o których mowa w ust. 1, niebędący wstępnymi lub rodzeństwem dziecka.

1.

Pełnienie funkcji rodziny zastępczej oraz prowadzenie rodzinnego domu dziecka może

być powierzone osobom, które

1)

dają rękojmię należytego sprawowania pieczy zastępczej;

2)

nie są i nie były pozbawione władzy rodzicielskiej, oraz władza rodzicielska nie jest

im ograniczona ani zawieszona;

3)

wypełniają obowiązek alimentacyjny - w przypadku gdy taki obowiązek w stosunku do

nich wynika z tytułu egzekucyjnego;

4)

nie są ograniczone w zdolności do czynności prawnych;

5)

są zdolne do sprawowania właściwej opieki nad dzieckiem, co zostało potwierdzone

a)

zaświadczeniem lekarskim o stanie zdrowia wystawionym przez lekarza podstawowej opieki

zdrowotnej oraz

b)

opinią o posiadaniu predyspozycji i motywacji do pełnienia funkcji rodziny zastępczej

lub prowadzenia rodzinnego domu dziecka wystawioną przez psychologa, który posiada

co najmniej wykształcenie wyższe magisterskie na kierunku psychologia oraz 2-letnie

doświadczenie w poradnictwie rodzinnym;

6)

przebywają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

7)

zapewnią odpowiednie warunki bytowe i mieszkaniowe umożliwiające dziecku zaspokajanie

jego indywidualnych potrzeb, w tym

a)

rozwoju emocjonalnego, fizycznego i społecznego,

b)

właściwej edukacji i rozwoju zainteresowań,

c)

wypoczynku i organizacji czasu wolnego.

2.

Pełnienie funkcji rodziny zastępczej niezawodowej lub zawodowej oraz prowadzenie rodzinnego

domu dziecka może być powierzone osobom, które nie były skazane prawomocnym wyrokiem

za umyślne przestępstwo.

3.

W przypadku rodziny zastępczej niezawodowej co najmniej jedna osoba tworząca tę rodzinę

musi posiadać stałe źródło dochodów.

4.

Rodzina zastępcza oraz prowadzący rodzinny dom dziecka sprawujący pieczę zastępczą

nad dzieckiem mogą czasowo, za zgodą sądu, sprawować pieczę zastępczą nad tym dzieckiem

poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

5.

Sprawowanie pieczy zastępczej nad dzieckiem może być czasowo powierzone przez sąd

rodzinie zastępczej lub prowadzącemu rodzinny dom dziecka, którzy nie zamieszkują

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w przypadku gdy rodzina zastępcza lub prowadzący

rodzinny dom dziecka sprawują pieczę zastępczą nad rodzeństwem tego dziecka.

5a.

Przed wydaniem rozstrzygnięcia w sprawach, o których mowa w ust. 4 i 5, sąd zasięga

opinii właściwego starosty.

6.

Wydając opinie, o których mowa w ust. 5a, starosta bierze pod uwagę opinię organizatora

rodzinnej pieczy zastępczej, a także możliwość realizacji planu pomocy dziecku.

6a.

Starosta może upoważnić kierownika powiatowego centrum pomocy rodzinie do wydawania

opinii, o których mowa w ust. 5a.

7.

Okoliczności, o których mowa w ust. 1-3, ustala się na podstawie przeprowadzonej przez

organizatora rodzinnej pieczy zastępczej analizy sytuacji osobistej, rodzinnej i majątkowej.

Kandydat do pełnienia funkcji rodziny zastępczej zawodowej, rodziny zastępczej niezawodowej

lub prowadzenia rodzinnego domu dziecka może odbyć szkolenie, o którym mowa w art.

44 ust. 1, po otrzymaniu od organizatora rodzinnej pieczy zastępczej wstępnej akceptacji

dokonanej na podstawie oceny spełniania warunków, o których mowa w art. 42 ust. 1

i 2.

1.

Kandydaci do pełnienia funkcji rodziny zastępczej zawodowej, rodziny zastępczej niezawodowej

lub do prowadzenia rodzinnego domu dziecka są obowiązani posiadać świadectwo ukończenia

szkolenia organizowanego przez organizatora rodzinnej pieczy zastępczej lub prowadzonego

przez ośrodek adopcyjny.

2.

Program szkolenia, o którym mowa w ust. 1, zatwierdza, na okres 5 lat, na wniosek

podmiotu prowadzącego szkolenie, minister właściwy do spraw rodziny.

3.

We wniosku, o którym mowa w ust. 2, przedstawia się informacje dotyczące w szczególności

programu szkolenia, liczby godzin szkolenia i kwalifikacji osób prowadzących szkolenie,

sposobu prowadzenia szkolenia oraz materiału dydaktycznego wykorzystywanego podczas

szkolenia.

4.

Zatwierdzenie lub odmowa zatwierdzenia programu szkolenia, o którym mowa w ust. 1,

następuje w drodze decyzji.

5.

Szkolenie kandydatów do pełnienia funkcji rodziny zastępczej spokrewnionej można prowadzić

według indywidualnego planu szkolenia, w zależności od potrzeb rodziny i dziecka.

Na wniosek kandydata do pełnienia funkcji rodziny zastępczej zawodowej, rodziny zastępczej

niezawodowej lub prowadzenia rodzinnego domu dziecka, posiadającego świadectwo ukończenia

szkolenia, o którym mowa w art. 44 ust. 1, organizator rodzinnej pieczy zastępczej

właściwy ze względu na miejsce zamieszkania kandydata wydaje zaświadczenie kwalifikacyjne

zawierające potwierdzenie ukończenia tego szkolenia oraz spełniania warunków, o których

mowa w art. 42.

1.

Starosta prowadzi rejestr danych o osobach

1)

zakwalifikowanych do pełnienia funkcji rodziny zastępczej zawodowej, rodziny zastępczej

niezawodowej lub do prowadzenia rodzinnego domu dziecka;

2)

pełniących funkcję rodziny zastępczej zawodowej lub rodziny zastępczej niezawodowej

oraz prowadzących rodzinny dom dziecka.

2.

Rejestr danych, o którym mowa w ust. 1, zawiera

1)

imię i nazwisko;

2)

datę urodzenia;

3)

obywatelstwo;

4)

adres miejsca zamieszkania;

5)

stan cywilny;

6)

wykształcenie;

7)

zawód;

8)

miejsce pracy;

9)

źródła dochodu;

10)

dane o warunkach mieszkaniowych;

11)

dane niezbędne do stwierdzenia, że osoba może sprawować właściwą opiekę nad dzieckiem,

wynikające z zaświadczenia lekarskiego oraz opinii, o których mowa w art. 42 ust.

1 pkt 5;

12)

zakres ukończonych szkoleń;

13)

liczbę umieszczonych dzieci i osób, o których mowa w art. 37 ust. 2 - w przypadku

osób, o których mowa w ust. 1 pkt 2;

14)

informację o pełnieniu przez rodzinę zastępczą zawodową funkcji pogotowia rodzinnego

lub funkcji rodziny zastępczej zawodowej specjalistycznej.

3.

Osoby, o których mowa w ust. 1, są obowiązane do poinformowania starosty o każdej

zmianie danych, o których mowa w ust. 2, oraz do przedstawiania co 2 lata zaświadczenia

lekarskiego o stanie zdrowia wystawionego przez lekarza podstawowej opieki zdrowotnej

oraz opinii o posiadaniu predyspozycji i motywacji do pełnienia funkcji rodziny zastępczej

lub prowadzenia rodzinnego domu dziecka, wystawionej przez psychologa.

4.

Dane z rejestru, o którym mowa w ust. 2, starosta przekazuje do właściwego sądu.

5.

Starosta może upoważnić kierownika powiatowego centrum pomocy rodzinie do prowadzenia

rejestru danych, o którym mowa w ust. 1.

1.

Organizator rodzinnej pieczy zastępczej przygotowuje rodziny zastępcze oraz prowadzących

rodzinne domy dziecka na przyjęcie dziecka przez

1)

udzielenie szczegółowych informacji, o których mowa w art. 38a ust. 1 pkt 1 i 2, oraz

zapewnienie, w miarę potrzeby, kontaktu z dzieckiem przed umieszczeniem go w tej rodzinie

lub rodzinnym domu dziecka w terminie nie późniejszym niż 7 dni przed przyjęciem dziecka;

2)

przekazanie, nie później niż w dniu poprzedzającym dzień przyjęcia dziecka, dokumentacji,

o której mowa w art. 38a ust. 1 pkt 3-8.

2.

W przypadku umieszczenia w rodzinnej pieczy zastępczej dziecka wymagającego natychmiastowej

pomocy lub umieszczenia dziecka w trybie art. 12a ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie organizator rodzinnej pieczy zastępczej przekazuje rodzinie zastępczej lub prowadzącemu

rodzinny dom dziecka informacje, o których mowa w art. 38a ust. 1 pkt 1 i 2, oraz

dokumentację, o której mowa w art. 38a ust. 1 pkt 3-8, niezwłocznie po przyjęciu dziecka.

3.

Niezależnie od dokumentacji i informacji, o których mowa w art. 38a ust. 1, rodzina

zastępcza oraz prowadzący rodzinny dom dziecka mają prawo do uzyskania informacji

oraz otrzymania lub wglądu do wszelkiej dostępnej dokumentacji, w tym prawnej i medycznej,

dotyczących przyjętego dziecka.

4.

Organizator rodzinnej pieczy zastępczej umożliwia rodzinom zastępczym oraz prowadzącym

rodzinny dom dziecka uzyskanie porady w poradni psychologiczno-pedagogicznej lub w

innej poradni specjalistycznej oraz podjęcie specjalistycznej terapii.

5.

Organizator rodzinnej pieczy zastępczej współpracuje z sądem oraz informuje, co najmniej

raz na 6 miesięcy, właściwy sąd o całokształcie sytuacji osobistej dziecka umieszczonego

w rodzinie zastępczej lub rodzinnym domu dziecka oraz sytuacji rodziny dziecka.

6.

W przypadku stwierdzenia ustania przyczyny umieszczenia dziecka w rodzinie zastępczej

lub rodzinnym domu dziecka organizator rodzinnej pieczy zastępczej informuje właściwy

sąd o możliwości powrotu dziecka do jego rodziny, załączając opinię gminy lub podmiotu

prowadzącego pracę z rodziną i opinię koordynatora rodzinnej pieczy zastępczej.

7.

W przypadku nieprzekazania do sądu w terminie 18 miesięcy od dnia umieszczenia dziecka

w pieczy zastępczej informacji, o której mowa w ust. 6, organizator rodzinnej pieczy

zastępczej składa do właściwego sądu wniosek wraz z uzasadnieniem o wszczęcie z urzędu

postępowania o wydanie zarządzeń wobec dziecka celem uregulowania jego sytuacji prawnej.

Do wniosku organizator rodzinnej pieczy zastępczej dołącza w szczególności opinię

gminy lub podmiotu prowadzącego pracę z rodziną i opinię koordynatora rodzinnej pieczy

zastępczej.

Minister właściwy do spraw rodziny określi, w drodze rozporządzenia, wzór zaświadczenia

kwalifikacyjnego zawierającego potwierdzenie ukończenia szkolenia, spełniania warunków

i posiadania predyspozycji do sprawowania pieczy zastępczej, mając na uwadze konieczność

rzetelnej oceny predyspozycji kandydatów do pełnienia funkcji rodziny zastępczej lub

prowadzenia rodzinnego domu dziecka.

Obowiązek sprawowania pieczy nad dzieckiem i jego wychowania rodzina zastępcza lub

prowadzący rodzinny dom dziecka podejmuje z dniem faktycznego umieszczenia dziecka

w rodzinie zastępczej lub rodzinnym domu dziecka na mocy orzeczenia sądu, umowy, o

której mowa w art. 35 ust. 2, oraz w sytuacjach określonych w art. 58 ust. 1 pkt 2

i 3.

1.

Jeżeli przeciwko osobie pełniącej funkcję rodziny zastępczej lub prowadzącemu rodzinny

dom dziecka wszczęto postępowanie karne o umyślne przestępstwo ścigane z oskarżenia

publicznego, do czasu prawomocnego zakończenia postępowania starosta może odpowiednio

1)

zapewnić dziecku pieczę w innej rodzinie zastępczej;

2)

wyznaczyć inną osobę, spełniającą warunki dla prowadzącego rodzinny dom dziecka, o

których mowa w art. 42, i powierzyć jej prowadzenie rodzinnego domu dziecka, a gdy

nie jest to możliwe, zapewnić dzieciom pieczę w rodzinie zastępczej lub innym rodzinnym

domu dziecka.

2.

W przypadku gdy starosta zapewnił dziecku pieczę zastępczą w innej rodzinie zastępczej

lub w rodzinnym domu dziecka albo powierzył innej osobie prowadzenie rodzinnego domu

dziecka, przepisy art. 13 stosuje się odpowiednio.

Rodzina zastępcza zawodowa oraz prowadzący rodzinny dom dziecka są obowiązani do systematycznego

podnoszenia swoich kwalifikacji, w szczególności przez udział w szkoleniach.

Minister właściwy do spraw rodziny określi, w drodze rozporządzenia, liczbę godzin

szkoleń i zakres programowy szkoleń dla kandydatów do pełnienia funkcji rodziny zastępczej

zawodowej, rodziny zastępczej niezawodowej lub prowadzenia rodzinnego domu dziecka

oraz dla kandydatów na dyrektora placówki opiekuńczo-wychowawczej typu rodzinnego,

biorąc pod uwagę możliwość umieszczenia dzieci na podstawie ustawy z dnia 26 października 1982 r. o postępowaniu w sprawach nieletnich

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1654) lub legitymujących się orzeczeniem o niepełnosprawności lub orzeczeniem o znacznym

lub umiarkowanym stopniu niepełnosprawności oraz specyfikę zadań opiekuńczo-wychowawczych

dla poszczególnych form rodzinnej pieczy zastępczej, a także mając na uwadze konieczność

zapewnienia odpowiedniego poziomu sprawowanej pieczy zastępczej.

1.

W rodzinie zastępczej zawodowej lub rodzinie zastępczej niezawodowej, w tym samym

czasie, może przebywać łącznie nie więcej niż 3 dzieci lub osób, które osiągnęły pełnoletność

przebywając w pieczy zastępczej, o których mowa w art. 37 ust. 2.

2.

W razie konieczności umieszczenia w rodzinie zastępczej rodzeństwa, za zgodą rodziny

zastępczej oraz po uzyskaniu pozytywnej opinii koordynatora rodzinnej pieczy zastępczej,

jest dopuszczalne umieszczenie w tym samym czasie większej liczby dzieci.

1.

Z rodziną zastępczą niezawodową spełniającą warunki do pełnienia funkcji rodziny zastępczej

zawodowej, posiadającą opinię koordynatora rodzinnej pieczy zastępczej oraz co najmniej

3-letnie doświadczenie jako rodzina zastępcza, prowadzący rodzinny dom dziecka lub

pełniący funkcję dyrektora placówki opiekuńczo-wychowawczej typu rodzinnego, starosta

zawiera, na wniosek tej rodziny, umowę o pełnienie funkcji rodziny zastępczej zawodowej.

2.

Z rodziną zastępczą niezawodową spełniającą warunki do pełnienia funkcji rodziny zastępczej

zawodowej, posiadającą pozytywną opinię koordynatora rodzinnej pieczy zastępczej,

starosta może zawrzeć, na wniosek tej rodziny, umowę o pełnienie funkcji rodziny zastępczej

zawodowej.

3.

Umowa, o której mowa w ust. 1 i 2, określa w szczególności

1)

strony umowy;

2)

cel i przedmiot umowy;

3)

miejsce sprawowania pieczy zastępczej;

4)

sposób i zakres finansowania pieczy zastępczej;

5)

liczbę dzieci powierzonych rodzinie zastępczej;

6)

maksymalną liczbę dzieci, które można umieścić w danej rodzinie zastępczej;

7)

gotowość do pełnienia funkcji rodziny zastępczej zawodowej specjalistycznej sprawującej

pieczę zastępczą nad

a)

dzieckiem legitymującym się orzeczeniem o niepełnosprawności albo orzeczeniem o umiarkowanym

lub znacznym stopniu niepełnosprawności,

b)

dzieckiem umieszczonym na podstawie ustawy z dnia 26 października 1982 r. o postępowaniu w sprawach nieletnich,

c)

małoletnią matką z dzieckiem;

8)

gotowość do pełnienia funkcji pogotowia rodzinnego;

9)

wysokość wynagrodzenia przysługującego rodzinie zastępczej oraz sposób wypłaty;

10)

możliwość korzystania ze szkoleń i innych form podnoszenia kwalifikacji przez osoby

tworzące rodzinę zastępczą;

11)

zakres niezbędnej pomocy w razie choroby osób tworzących rodzinę zastępczą lub problemów

z powierzonymi dziećmi;

12)

warunki czasowego niesprawowania opieki nad dzieckiem przez rodzinę zastępczą, w szczególności

związanego z wypoczynkiem;

12a)

wysokość kosztów utrzymania i eksploatacji lokalu mieszkalnego w budynku wielorodzinnym

lub domu jednorodzinnego, w którym ma być pełniona funkcja rodziny zastępczej;

13)

uprawnienia starosty w zakresie bieżącej kontroli wykonywania umowy;

14)

czas, na jaki umowa została zawarta;

15)

warunki i sposób zmiany oraz rozwiązania umowy.

3a.

Umowa, o której mowa w ust. 1 i 2, może być zawarta przez starostę innego powiatu

niż starosta powiatu właściwego ze względu na miejsce zamieszkania rodziny zastępczej

niezawodowej.

3b.

W przypadku, o którym mowa w ust. 3a, umowa może być zawarta po uprzednim zawarciu

porozumienia starosty powiatu właściwego ze względu na miejsce zamieszkania rodziny

zastępczej niezawodowej ze starostą innego powiatu.

3c.

Porozumienie, o którym mowa w ust. 3b, może określać, że zadania związane z funkcjonowaniem

rodziny zastępczej zawodowej, w tym między innymi dotyczące organizatora rodzinnej

pieczy zastępczej, porozumień, o których mowa w art. 191 ust. 5, przyznawania świadczeń

i dodatków przysługujących rodzinie zastępczej zawodowej i finansowania rodziny zastępczej

zawodowej, wykonuje powiat starosty, który zawiera umowę o pełnienie funkcji rodziny

zastępczej zawodowej.

4.

Starosta może upoważnić kierownika powiatowego centrum pomocy rodzinie do zawierania

i rozwiązywania umów, o których mowa w ust. 1 i 2.

5.

Umowę zawiera się na okres co najmniej 4 lat.

6.

Jeżeli umowę zawierają małżonkowie, wynagrodzenie przysługuje małżonkowi wskazanemu

w umowie.

7.

Umowa ulega rozwiązaniu, w przypadku gdy rodzina zastępcza zawodowa zmieni miejsce

sprawowania pieczy zastępczej, opuszczając terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub

powiat, z którego starostą została zawarta umowa, chyba że starosta postanowi inaczej

lub zmiana miejsca sprawowania pieczy zastępczej jest związana z wyjazdem wakacyjnym.

8.

W zakresie nieuregulowanym ustawą do umowy mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny dotyczące umowy zlecenia.

1.

Z kandydatami spełniającymi warunki do pełnienia funkcji rodziny zastępczej zawodowej

lub prowadzenia rodzinnego domu dziecka, na ich wniosek, starosta może zawierać umowy

o utworzeniu rodziny zastępczej zawodowej lub rodzinnego domu dziecka. Do umowy przepisy

art. 54 ust. 3-8 i art. 62 ust. 2-5 stosuje się odpowiednio.

2.

Rodzinie zastępczej zawodowej lub prowadzącemu rodzinny dom dziecka, o których mowa

w ust. 1, do czasu umieszczenia pierwszego dziecka w celu sprawowania nad nim pieczy

zastępczej, wynagrodzenie nie przysługuje, chyba że umowa stanowi inaczej.

Umowy, o których mowa w art. 54 ust. 1 i 2, zawiera się w ramach limitu rodzin zastępczych

zawodowych na dany rok kalendarzowy, określonego w 3-letnim powiatowym programie dotyczącym

rozwoju pieczy zastępczej.

1.

(uchylony)

1a.

W przypadku gdy w rodzinie zastępczej zawodowej lub rodzinie zastępczej niezawodowej

przebywa więcej niż 3 dzieci, na wniosek rodziny zastępczej, zatrudnia się osobę do

pomocy przy sprawowaniu opieki nad dziećmi i przy pracach gospodarskich. Przepisy

art. 64 ust. 3-6 stosuje się.

2.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach, na wniosek rodziny zastępczej zawodowej lub

rodziny zastępczej niezawodowej, starosta może zatrudnić osobę do pomocy przy sprawowaniu

opieki nad dziećmi i przy pracach gospodarskich. Przepisy art. 64 ust. 3-6 stosuje

się odpowiednio.

3.

Osobą zatrudnioną do pomocy przy sprawowaniu opieki nad dziećmi i przy pracach gospodarskich

może być także małżonek niepobierający wynagrodzenia z tytułu umowy o pełnienie funkcji

rodziny zastępczej zawodowej.

4.

Starosta może upoważnić kierownika powiatowego centrum pomocy rodzinie do zawierania

i rozwiązywania umów z osobami do pomocy przy sprawowaniu opieki nad dziećmi i przy

pracach gospodarskich.

1.

Rodzina zastępcza zawodowa pełniąca funkcję pogotowia rodzinnego przyjmuje dziecko

1)

na podstawie orzeczenia sądu;

2)

w przypadku gdy dziecko zostało doprowadzone przez Policję lub Straż Graniczną;

3)

na wniosek rodziców, dziecka lub innej osoby w przypadku, o którym mowa w art. 12a ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie.

2.

Rodzina zastępcza zawodowa pełniąca funkcję pogotowia rodzinnego może odmówić, w szczególnie

uzasadnionych przypadkach, przyjęcia dziecka

1)

jeżeli łączna liczba umieszczonych w tej rodzinie dzieci przekroczy 3;

2)

powyżej 10. roku życia doprowadzonego przez Policję lub Straż Graniczną.

3.

W przypadku przyjęcia dziecka w sytuacji, o której mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, rodzina

zastępcza zawodowa pełniąca funkcję pogotowia rodzinnego informuje o tym niezwłocznie,

nie później niż w ciągu 24 godzin, właściwy sąd, starostę oraz ośrodek pomocy społecznej.

4.

W rodzinie zastępczej zawodowej pełniącej funkcję pogotowia rodzinnego umieszcza się

dziecko do czasu unormowania sytuacji dziecka, nie dłużej jednak niż na okres 4 miesięcy.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach okres ten może być przedłużony, za zgodą organizatora

rodzinnej pieczy zastępczej do 8 miesięcy lub do zakończenia postępowania sądowego

o

1)

powrót dziecka do rodziny;

2)

przysposobienie;

3)

umieszczenie w rodzinnej pieczy zastępczej.

1.

W rodzinie zastępczej zawodowej specjalistycznej umieszcza się w szczególności

1)

dzieci legitymujące się orzeczeniem o niepełnosprawności lub orzeczeniem o znacznym

lub umiarkowanym stopniu niepełnosprawności;

2)

dzieci na podstawie ustawy z dnia 26 października 1982 r. o postępowaniu w sprawach nieletnich;

3)

małoletnie matki z dziećmi.

2.

W rodzinie zastępczej zawodowej specjalistycznej nie można w tym samym czasie umieścić

dzieci legitymujących się orzeczeniem o niepełnosprawności lub orzeczeniem o znacznym

lub umiarkowanym stopniu niepełnosprawności i dzieci na podstawie ustawy z dnia 26 października 1982 r. o postępowaniu w sprawach nieletnich.

1.

Rodzinny dom dziecka organizuje powiat lub podmiot, któremu powiat zlecił realizację

tego zadania na podstawie art. 190.

2.

Rodzinny dom dziecka może być organizowany na terenie innego powiatu na zasadzie porozumienia

zawartego pomiędzy starostą powiatu, który organizuje rodzinny dom dziecka lub zleca

realizację tego zadania na podstawie art. 190, a starostą powiatu, na terenie którego

organizowany jest rodzinny dom dziecka. Przepisy art. 54 ust. 3c stosuje się odpowiednio.

1.

W rodzinnym domu dziecka, w tym samym czasie, może przebywać łącznie nie więcej niż

8 dzieci oraz osób, które osiągnęły pełnoletność przebywając w pieczy zastępczej,

o których mowa w art. 37 ust. 2.

2.

W razie konieczności umieszczenia w rodzinnym domu dziecka rodzeństwa, za zgodą prowadzącego

rodzinny dom dziecka oraz po uzyskaniu pozytywnej opinii koordynatora rodzinnej pieczy

zastępczej, jest dopuszczalne umieszczenie w tym samym czasie większej liczby dzieci.

1.

Z rodziną zastępczą zawodową, w której wychowuje się co najmniej 6 dzieci, spełniającą

warunki do prowadzenia rodzinnego domu dziecka oraz posiadającą co najmniej 3-letnie

doświadczenie jako rodzina zastępcza zawodowa, starosta zawiera, na wniosek tej rodziny,

umowę o prowadzenie rodzinnego domu dziecka.

2.

Z rodziną zastępczą niezawodową lub zawodową spełniającą warunki do prowadzenia rodzinnego

domu dziecka starosta może zawrzeć, na wniosek tej rodziny, umowę o prowadzenie rodzinnego

domu dziecka.

1.

Praca prowadzącego rodzinny dom dziecka jest wykonywana na podstawie umowy o świadczenie

usług, do której zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące zlecenia.

2.

Z prowadzącym, o którym mowa w ust. 1, starosta lub podmiot, któremu powiat zlecił

organizowanie rodzinnego domu dziecka, zawiera umowę, która określa w szczególności

1)

strony umowy;

2)

cel i przedmiot umowy;

3)

miejsce sprawowania pieczy zastępczej;

4)

sposób i zakres finansowania działalności rodzinnego domu dziecka, ze wskazaniem wysokości

środków przeznaczonych na poszczególne cele;

5)

liczbę dzieci powierzonych prowadzącemu rodzinny dom dziecka;

6)

maksymalną liczbę dzieci, które można umieścić w danym rodzinnym domu dziecka;

7)

wysokość wynagrodzenia przysługującego prowadzącemu rodzinny dom dziecka oraz sposób

wypłaty;

8)

zasady korzystania ze szkoleń i innych form podnoszenia kwalifikacji przez prowadzącego

rodzinny dom dziecka;

9)

zakres niezbędnej pomocy w razie choroby prowadzącego rodzinny dom dziecka lub problemów

z powierzonymi dziećmi;

10)

warunki czasowego niesprawowania opieki nad dzieckiem, w szczególności związanego

z wypoczynkiem;

11)

wysokość kosztów utrzymania i eksploatacji lokalu mieszkalnego w budynku wielorodzinnym

lub domu jednorodzinnego, w którym ma być prowadzony rodzinny dom dziecka;

12)

zasady rozliczania otrzymywanych środków;

13)

uprawnienia starosty w zakresie bieżącej kontroli wykonywania umowy;

14)

wysokość i warunki przyznawania środków finansowych na remonty lub pokrycie kosztów

związanych ze zmianą lokalu mieszkalnego w budynku wielorodzinnym lub domu jednorodzinnego,

w którym ma być prowadzony rodzinny dom dziecka;

15)

czas, na jaki umowa została zawarta;

16)

warunki i sposób zmiany oraz rozwiązania umowy.

2a.

Starosta może upoważnić kierownika powiatowego centrum pomocy rodzinie do zawierania

i rozwiązywania umów, o których mowa w ust. 2.

3.

Umowę zawiera się na okres co najmniej 5 lat.

4.

Jeżeli umowę zawierają małżonkowie, wynagrodzenie przysługuje małżonkowi wskazanemu

w umowie.

5.

Umowa ulega rozwiązaniu, w przypadku gdy prowadzący rodzinny dom dziecka zmieni miejsce

sprawowania pieczy zastępczej, opuszczając terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub

powiat, z którego starostą została zawarta umowa, chyba że starosta postanowi inaczej

lub zmiana miejsca sprawowania pieczy zastępczej jest związana z wyjazdem wakacyjnym.

1.

W przypadku nieobecności prowadzącego rodzinny dom dziecka dom ten prowadzi wskazana

przez niego osoba, która uzyskała pozytywną opinię koordynatora rodzinnej pieczy zastępczej,

wyznaczona przez organizatora rodzinnej pieczy zastępczej.

2.

Do osoby wyznaczonej do prowadzenia rodzinnego domu dziecka, o której mowa w ust.

1, przepisy art. 42 stosuje się odpowiednio.

1.

Starosta lub podmiot organizujący rodzinny dom dziecka, w szczególnie uzasadnionych

przypadkach, na wniosek prowadzącego rodzinny dom dziecka może zatrudnić osobę do

pomocy przy sprawowaniu opieki nad dziećmi i przy pracach gospodarskich.

2.

W rodzinnym domu dziecka, w którym przebywa więcej niż 4 dzieci, starosta lub podmiot

organizujący rodzinny dom dziecka, na wniosek prowadzącego rodzinny dom dziecka, zatrudnia

osobę do pomocy przy sprawowaniu opieki nad dziećmi i przy pracach gospodarskich.

3.

Osobę do pomocy przy sprawowaniu opieki nad dziećmi i przy pracach gospodarskich zatrudnia

się na podstawie

1)

umowy o pracę albo

2)

umowy o świadczenie usług, do której, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny, stosuje się przepisy dotyczące zlecenia.

4.

Osoba do pomocy przy sprawowaniu opieki nad dziećmi i przy pracach gospodarskich,

zatrudniona na podstawie umowy o pracę, może być zatrudniona w systemie zadaniowego

czasu pracy.

5.

Osobą zatrudnioną do pomocy przy sprawowaniu opieki nad dziećmi i przy pracach gospodarskich

może być wyłącznie osoba wskazana lub zaakceptowana przez prowadzącego rodzinny dom

dziecka, która

1)

nie jest i nie była pozbawiona władzy rodzicielskiej oraz władza rodzicielska nie

jest jej ograniczona ani zawieszona;

2)

wypełnia obowiązek alimentacyjny - w przypadku gdy taki obowiązek w stosunku do niej

wynika z tytułu egzekucyjnego;

3)

nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo

skarbowe.

5a.

Osobą zatrudnioną do pomocy przy sprawowaniu opieki nad dziećmi i przy pracach gospodarskich

może być także małżonek niepobierający wynagrodzenia z tytułu umowy o prowadzenie

rodzinnego domu dziecka.

5b.

Starosta może upoważnić kierownika powiatowego centrum pomocy rodzinie do zawierania

i rozwiązywania umów z osobami do pomocy przy sprawowaniu opieki nad dziećmi i przy

pracach gospodarskich.

6.

W przypadku wszczęcia przeciwko osobie zatrudnionej do pomocy przy sprawowaniu opieki

nad dziećmi i przy pracach gospodarskich postępowania karnego o umyślne przestępstwo

ścigane z oskarżenia publicznego przepisy art. 13 stosuje się odpowiednio.

(uchylony)

1.

Przy zapewnianiu pieczy i wychowania dzieciom umieszczonym w rodzinie zastępczej lub

rodzinnym domu dziecka oraz wykonywaniu innych czynności związanych z realizacją zadań

rodziny zastępczej lub rodzinnego domu dziecka rodzina zastępcza oraz prowadzący rodzinny

dom dziecka mogą korzystać z pomocy wolontariuszy, organizowanej przez organizatora

rodzinnej pieczy zastępczej. Przepisy art. 64 ust. 5 stosuje się odpowiednio.

2.

O potrzebie skorzystania z pomocy, o której mowa w ust. 1, rodzina zastępcza lub prowadzący

rodzinny dom dziecka informuje właściwego organizatora rodzinnej pieczy zastępczej.

1.

Nie można łączyć pełnienia funkcji rodziny zastępczej zawodowej lub rodziny zastępczej

niezawodowej z prowadzeniem rodzinnego domu dziecka, a także pełnienia funkcji rodziny

zastępczej zawodowej z funkcją rodziny zastępczej niezawodowej.

2.

W przypadku połączenia funkcji rodziny zastępczej spokrewnionej z funkcją rodziny

zastępczej zawodowej albo rodziny zastępczej niezawodowej w rodzinie tej nie może

przebywać więcej niż 3 dzieci oraz osób, które osiągnęły pełnoletność przebywając

w pieczy zastępczej, o których mowa w art. 37 ust. 2. W razie konieczności umieszczenia

w takiej rodzinie rodzeństwa, za zgodą tej rodziny oraz po uzyskaniu pozytywnej opinii

koordynatora rodzinnej pieczy zastępczej, jest dopuszczalne umieszczenie w tym samym

czasie większej liczby dzieci.

3.

W przypadku połączenia funkcji rodziny zastępczej spokrewnionej z prowadzeniem rodzinnego

domu dziecka piecza zastępcza może być sprawowana nad nie więcej niż 8 dzieci oraz

osób, które osiągnęły pełnoletność przebywając w pieczy zastępczej, o których mowa

w art. 37 ust. 2. W przypadku konieczności umieszczenia w tej formie pieczy zastępczej

rodzeństwa, za zgodą sprawującego pieczę zastępczą oraz po uzyskaniu pozytywnej opinii

koordynatora rodzinnej pieczy zastępczej, jest dopuszczalne umieszczenie w tym samym

czasie większej liczby dzieci.

Okres pełnienia funkcji rodziny zastępczej zawodowej oraz okres prowadzenia rodzinnego

domu dziecka wlicza się do okresu pracy wymaganego do nabycia lub zachowania uprawnień

pracowniczych.

1.

Rodzina zastępcza zawodowa oraz prowadzący rodzinny dom dziecka mają prawo do czasowego

niesprawowania opieki nad dzieckiem w związku z wypoczynkiem, w wymiarze 30 dni kalendarzowych

w okresie 12 miesięcy.

2.

W okresie czasowego niesprawowania opieki nad dzieckiem w związku z wypoczynkiem rodzinom

zastępczym zawodowym oraz prowadzącym rodzinne domy dziecka przysługuje wynagrodzenie.

3.

Rodzina zastępcza zawodowa lub prowadzący rodzinny dom dziecka informuje organizatora

rodzinnej pieczy zastępczej o terminie czasowego niesprawowania opieki nad dzieckiem

w związku z wypoczynkiem, nie później niż 30 dni przed jego planowanym rozpoczęciem.

1.

Osoba, której przysługuje wynagrodzenie z tytułu pełnienia funkcji rodziny zastępczej

zawodowej lub prowadzenia rodzinnego domu dziecka, nie może kontynuować lub podjąć

dodatkowego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej bez zgody właściwego starosty.

2.

Starosta, po zasięgnięciu opinii organizatora rodzinnej pieczy zastępczej może udzielić

zgody, w przypadku gdy kontynuacja lub podjęcie dodatkowego zatrudnienia lub innej

pracy zarobkowej nie będzie miało negatywnego wpływu na sprawowanie pieczy zastępczej.

3.

Starosta może upoważnić kierownika powiatowego centrum pomocy rodzinie do udzielania

zgody, o której mowa w ust. 1.

1.

W przypadku gdy rodzina zastępcza lub prowadzący rodzinny dom dziecka nie wypełnia

swoich funkcji lub wypełnia je niewłaściwie, starosta zawiadamia właściwy sąd.

2.

W przypadku gdy sąd zmieni orzeczenie o umieszczeniu dziecka w rodzinie zastępczej

zawodowej lub rodzinnym domu dziecka z przyczyn, o których mowa w ust. 1, starosta

może rozwiązać z tą rodziną zastępczą lub z osobą prowadzącą rodzinny dom dziecka

umowę o pełnienie funkcji rodziny zastępczej lub prowadzenie rodzinnego domu dziecka,

bez zachowania terminu wypowiedzenia.

3.

Wraz z zawiadomieniem, o którym mowa w ust. 1, powiatowe centrum pomocy rodzinie informuje

sąd o rodzinach zastępczych i rodzinnych domach dziecka, w których można umieścić

dziecko, o osobach spełniających warunki do pełnienia funkcji rodziny zastępczej lub

prowadzenia rodzinnego domu dziecka, oraz o placówkach opiekuńczo-wychowawczych, regionalnych

placówkach opiekuńczo-terapeutycznych lub interwencyjnych ośrodkach preadopcyjnych

odpowiednich dla dziecka.

4.

Do czasu ponownego umieszczenia w pieczy zastępczej, starosta, właściwy ze względu

na miejsce zamieszkania dziecka, ma obowiązek zapewnienia dziecku opieki i wychowania.

W przypadku przeniesienia dziecka do innej rodziny zastępczej lub rodzinnego domu

dziecka dotychczasowa rodzina zastępcza lub osoba prowadząca rodzinny dom dziecka,

za pośrednictwem organizatora rodzinnej pieczy zastępczej, przekazuje, nie później

niż w dniu przeniesienia dziecka, osobie sprawującej pieczę zastępczą dokumentację,

o której mowa w art. 38a ust. 1 pkt 3-8. Przepisy art. 47 ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio.

1.

W przypadku czasowego niesprawowania opieki nad dzieckiem przez rodzinę zastępczą

lub prowadzącego rodzinny dom dziecka piecza zastępcza nad dzieckiem może zostać powierzona

rodzinie pomocowej.

2.

Piecza zastępcza nad dzieckiem może być powierzona rodzinie pomocowej, w szczególności

w okresie

1)

czasowego niesprawowania opieki nad dzieckiem przez rodzinę zastępczą lub prowadzącego

rodzinny dom dziecka w związku z wypoczynkiem, o którym mowa w art. 69, udziałem w

szkoleniach lub pobytem w szpitalu;

2)

nieprzewidzianych trudności lub zdarzeń losowych w rodzinie zastępczej lub rodzinnym

domu dziecka.

1.

Rodziną pomocową może być

1)

rodzina zastępcza niezawodowa, rodzina zastępcza zawodowa lub prowadzący rodzinny

dom dziecka;

2)

małżonkowie lub osoba niepozostająca w związku małżeńskim przeszkoleni do pełnienia

funkcji rodziny zastępczej, prowadzenia rodzinnego domu dziecka lub rodziny przysposabiającej.

2.

Rodzina zastępcza zawodowa, rodzina zastępcza niezawodowa lub prowadzący rodzinny

dom dziecka może przyjąć dziecko jako rodzina pomocowa bez względu na liczbę dzieci

pozostających pod ich opieką.

1.

Podstawą umieszczenia dziecka w rodzinie pomocowej jest umowa między starostą a rodziną

pomocową.

2.

Umowa określa w szczególności

1)

strony umowy;

2)

cel i przedmiot umowy;

3)

miejsce sprawowania pieczy zastępczej;

4)

sposób i zakres finansowania pieczy zastępczej;

5)

liczbę dzieci powierzonych rodzinie pomocowej;

6)

wysokość świadczeń, o których mowa w art. 85 ust. 6 i 7, przysługujących rodzinie

pomocowej oraz sposób wypłaty;

7)

zakres niezbędnej pomocy w razie choroby osób tworzących rodzinę pomocową lub problemów

z powierzonymi dziećmi;

8)

uprawnienia starosty w zakresie bieżącej kontroli wykonywania umowy;

9)

czas, na jaki umowa została zawarta;

10)

warunki i sposób zmiany oraz rozwiązania umowy.

3.

O zawartej umowie starosta zawiadamia niezwłocznie sąd.

3a.

Starosta może upoważnić kierownika powiatowego centrum pomocy rodzinie do zawierania

i rozwiązywania umów, o których mowa w ust. 2, oraz do powiadamiania sądu o zawartej

umowie.

4.

Jeżeli umowę zawierają małżonkowie, świadczenie przysługuje małżonkowi wskazanemu

w umowie.

5.

W zakresie nieuregulowanym ustawą do umowy mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny dotyczące umowy zlecenia.

6.

Czas pobytu dziecka w rodzinie pomocowej nie może przekroczyć 2 miesięcy.

1.

Organizatorem rodzinnej pieczy zastępczej jest jednostka organizacyjna powiatu lub

podmiot, któremu powiat zlecił realizację tego zadania na podstawie art. 190.

1a.

Organizatorem rodzinnej pieczy zastępczej nie może być placówka opiekuńczo-wychowawcza.

2.

W przypadku gdy organizatorem rodzinnej pieczy zastępczej jest powiatowe centrum pomocy

rodzinie, w centrum tym tworzy się zespół do spraw rodzinnej pieczy zastępczej.

3.

Na terenie jednego powiatu może działać więcej niż jeden organizator rodzinnej pieczy

zastępczej.

4.

Do zadań organizatora rodzinnej pieczy zastępczej należy w szczególności

1)

prowadzenie naboru kandydatów do pełnienia funkcji rodziny zastępczej zawodowej, rodziny

zastępczej niezawodowej lub prowadzenia rodzinnego domu dziecka;

2)

kwalifikowanie osób kandydujących do pełnienia funkcji rodziny zastępczej lub prowadzenia

rodzinnego domu dziecka oraz wydawanie zaświadczeń kwalifikacyjnych zawierających

potwierdzenie ukończenia szkolenia, opinię o spełnianiu warunków i ocenę predyspozycji

do sprawowania pieczy zastępczej;

3)

organizowanie szkoleń dla kandydatów do pełnienia funkcji rodziny zastępczej lub prowadzenia

rodzinnego domu dziecka;

3a)

zapewnienie badań psychologicznych kandydatom do pełnienia funkcji rodziny zastępczej

lub prowadzenia rodzinnego domu dziecka oraz rodzinom zastępczym i osobom prowadzącym

rodzinne domy dziecka;

4)

organizowanie szkoleń dla kandydatów do pełnienia funkcji dyrektora placówki opiekuńczo-wychowawczej

typu rodzinnego, wydawanie świadectw ukończenia tych szkoleń oraz opinii dotyczącej

predyspozycji do pełnienia funkcji dyrektora i wychowawcy w placówce opiekuńczo-wychowawczej

typu rodzinnego;

5)

zapewnianie rodzinom zastępczym oraz prowadzącym rodzinne domy dziecka szkoleń mających

na celu podnoszenie ich kwalifikacji, biorąc pod uwagę ich potrzeby;

6)

zapewnianie pomocy i wsparcia osobom sprawującym rodzinną pieczę zastępczą, w szczególności

w ramach grup wsparcia oraz rodzin pomocowych;

7)

organizowanie dla rodzin zastępczych oraz prowadzących rodzinne domy dziecka pomocy

wolontariuszy;

8)

współpraca ze środowiskiem lokalnym, w szczególności z powiatowym centrum pomocy rodzinie,

ośrodkiem pomocy społecznej, sądami i ich organami pomocniczymi, instytucjami oświatowymi,

podmiotami leczniczymi, a także kościołami i związkami wyznaniowymi oraz z organizacjami

społecznymi;

9)

prowadzenie poradnictwa i terapii dla osób sprawujących rodzinną pieczę zastępczą

i ich dzieci oraz dzieci umieszczonych w pieczy zastępczej;

10)

zapewnianie pomocy prawnej osobom sprawującym rodzinną pieczę zastępczą, w szczególności

w zakresie prawa rodzinnego;

11)

dokonywanie okresowej oceny sytuacji dzieci przebywających w rodzinnej pieczy zastępczej;

12)

prowadzenie działalności diagnostyczno-konsultacyjnej, której celem jest pozyskiwanie,

szkolenie i kwalifikowanie osób zgłaszających gotowość do pełnienia funkcji rodziny

zastępczej zawodowej, rodziny zastępczej niezawodowej oraz prowadzenia rodzinnego

domu dziecka, a także szkolenie i wspieranie psychologiczno-pedagogiczne osób sprawujących

rodzinną pieczę zastępczą oraz rodziców dzieci objętych tą pieczą;

13)

przeprowadzanie badań pedagogicznych i psychologicznych oraz analizy, o której mowa

w art. 42 ust. 7, dotyczących kandydatów do pełnienia funkcji rodziny zastępczej lub

prowadzenia rodzinnego domu dziecka;

14)

zapewnianie rodzinom zastępczym zawodowym i niezawodowym oraz prowadzącym rodzinne

domy dziecka poradnictwa, które ma na celu zachowanie i wzmocnienie ich kompetencji

oraz przeciwdziałanie zjawisku wypalenia zawodowego;

14a)

zapewnianie koordynatorom rodzinnej pieczy zastępczej szkoleń mających na celu podnoszenie

ich kwalifikacji;

15)

przedstawianie staroście i radzie powiatu corocznego sprawozdania z efektów pracy;

16)

zgłaszanie do ośrodków adopcyjnych informacji o dzieciach z uregulowaną sytuacją prawną,

w celu poszukiwania dla nich rodzin przysposabiających;

17)

organizowanie opieki nad dzieckiem, w przypadku gdy rodzina zastępcza albo prowadzący

rodzinny dom dziecka okresowo nie może sprawować opieki, w szczególności z powodów

zdrowotnych lub losowych albo zaplanowanego wypoczynku.

1.

Rodziny zastępcze i rodzinne domy dziecka obejmuje się, na ich wniosek, opieką koordynatora

rodzinnej pieczy zastępczej.

1a.

W stosunku do rodzin zastępczych i rodzinnych domów dziecka, nieobjętych opieką koordynatora

rodzinnej pieczy zastępczej, zadania koordynatora rodzinnej pieczy zastępczej wykonuje

organizator rodzinnej pieczy zastępczej.

2.

Koordynatora rodzinnej pieczy zastępczej wyznacza organizator rodzinnej pieczy zastępczej,

po zasięgnięciu opinii odpowiednio rodziny zastępczej lub prowadzącego rodzinny dom

dziecka.

3.

Do zadań koordynatora rodzinnej pieczy zastępczej należy w szczególności

1)

udzielanie pomocy rodzinom zastępczym i prowadzącym rodzinne domy dziecka w realizacji

zadań wynikających z pieczy zastępczej;

2)

przygotowanie, we współpracy z odpowiednio rodziną zastępczą lub prowadzącym rodzinny

dom dziecka oraz asystentem rodziny, a w przypadku gdy rodzinie dziecka nie został

przydzielony asystent rodziny - we współpracy z podmiotem organizującym pracę z rodziną,

planu pomocy dziecku;

3)

pomoc rodzinom zastępczym oraz prowadzącym rodzinne domy dziecka w nawiązaniu wzajemnego

kontaktu;

4)

zapewnianie rodzinom zastępczym oraz prowadzącym rodzinne domy dziecka dostępu do

specjalistycznej pomocy dla dzieci, w tym psychologicznej, reedukacyjnej i rehabilitacyjnej;

5)

zgłaszanie do ośrodków adopcyjnych informacji o dzieciach z uregulowaną sytuacją prawną,

w celu poszukiwania dla nich rodzin przysposabiających;

6)

udzielanie wsparcia pełnoletnim wychowankom rodzinnych form pieczy zastępczej;

7)

przedstawianie corocznego sprawozdania z efektów pracy organizatorowi rodzinnej pieczy

zastępczej.

4.

Koordynator rodzinnej pieczy zastępczej nie może mieć pod opieką łącznie więcej niż

15 rodzin zastępczych lub rodzinnych domów dziecka.

5.

Koordynator rodzinnej pieczy zastępczej jest obowiązany do systematycznego podnoszenia

swoich kwalifikacji w zakresie pracy z dziećmi lub rodziną, w szczególności przez

udział w szkoleniach i samokształcenie.

6.

Koordynator rodzinnej pieczy zastępczej ma prawo do korzystania z poradnictwa zawodowego,

które ma na celu zachowanie i wzmocnienie jego kompetencji oraz przeciwdziałanie zjawisku

wypalenia zawodowego.

1.

Koordynatorem rodzinnej pieczy zastępczej może być osoba, która

1)

posiada

a)

wykształcenie wyższe na kierunku pedagogika, pedagogika specjalna, psychologia, socjologia,

praca socjalna, nauki o rodzinie lub

b)

wykształcenie wyższe na dowolnym kierunku, uzupełnione studiami podyplomowymi w zakresie

psychologii, pedagogiki, nauk o rodzinie, resocjalizacji lub kursem kwalifikacyjnym

z zakresu pedagogiki opiekuńczo-wychowawczej oraz co najmniej roczne doświadczenie

w pracy z dzieckiem i rodziną lub co najmniej roczne doświadczenie jako rodzina zastępcza

lub prowadzący rodzinny dom dziecka;

2)

nie jest i nie była pozbawiona władzy rodzicielskiej oraz władza rodzicielska nie

jest jej zawieszona ani ograniczona;

3)

wypełnia obowiązek alimentacyjny - w przypadku gdy taki obowiązek w stosunku do niej

wynika z tytułu egzekucyjnego;

4)

nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo

skarbowe.

2.

W przypadku wszczęcia przeciwko osobie będącej koordynatorem rodzinnej pieczy zastępczej

postępowania karnego o umyślne przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego przepisy

art. 13 stosuje się odpowiednio.

1.

Koordynator rodzinnej pieczy zastępczej jest zatrudniany przez organizatora rodzinnej

pieczy zastępczej.

2.

Praca koordynatora rodzinnej pieczy zastępczej jest wykonywana w ramach stosunku pracy

w systemie zadaniowego czasu pracy lub umowy o świadczenie usług, do której zgodnie

z ustawą z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące zlecenia.

3.

Praca koordynatora rodzinnej pieczy zastępczej nie może być łączona z wykonywaniem

obowiązków pracownika socjalnego.

4.

Koordynator rodzinnej pieczy zastępczej nie może prowadzić postępowań z zakresu świadczeń

realizowanych przez powiat.

5.

W przypadku niewypełnienia obowiązku, o którym mowa w art. 77 ust. 3 pkt 5, z koordynatorem

rodzinnej pieczy zastępczej stosunek pracy lub umowa o świadczenie usług, o których

mowa w ust. 2, mogą zostać rozwiązane bez zachowania okresu wypowiedzenia.

1.

Rodzinie zastępczej oraz prowadzącemu rodzinny dom dziecka, na każde umieszczone dziecko,

przysługuje świadczenie na pokrycie kosztów jego utrzymania, nie niższe niż kwota

1)

660 zł miesięcznie - w przypadku dziecka umieszczonego w rodzinie zastępczej spokrewnionej;

2)

1000 zł miesięcznie - w przypadku dziecka umieszczonego w rodzinie zastępczej zawodowej,

rodzinie zastępczej niezawodowej lub rodzinnym domu dziecka.

1a.

Rodzinie zastępczej oraz prowadzącemu rodzinny dom dziecka do świadczenia, o którym

mowa w ust. 1, na każde umieszczone dziecko w wieku do ukończenia 18. roku życia przysługuje

dodatek w wysokości świadczenia wychowawczego określonego w przepisach o pomocy państwa

w wychowywaniu dzieci, zwany dalej „dodatkiem wychowawczym”.

2.

(uchylony)

3.

(uchylony)

4.

(uchylony)

5.

(uchylony)

1.

Rodzinie zastępczej oraz prowadzącemu rodzinny dom dziecka na dziecko legitymujące

się orzeczeniem o niepełnosprawności lub orzeczeniem o znacznym lub umiarkowanym stopniu

niepełnosprawności przysługuje dodatek nie niższy niż kwota 200 zł miesięcznie na

pokrycie zwiększonych kosztów utrzymania tego dziecka.

2.

Rodzinie zastępczej zawodowej na dziecko umieszczone na podstawie ustawy z dnia 26 października 1982 r. o postępowaniu w sprawach nieletnich przysługuje dodatek nie niższy niż kwota 200 zł miesięcznie na pokrycie zwiększonych

kosztów utrzymania tego dziecka.

1.

Rodzinie zastępczej oraz prowadzącemu rodzinny dom dziecka przysługuje świadczenie,

o którym mowa w art. 80 ust. 1, oraz dodatki, o których mowa w art. 81, również po

osiągnięciu przez dziecko pełnoletności, jeżeli nadal przebywa w tej rodzinie zastępczej

lub rodzinnym domu dziecka, na zasadach określonych w art. 37 ust. 2.

1a.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, świadczenia oraz dodatki przysługują w czasie

trwania odpowiednio roku szkolnego, roku akademickiego, kursu albo przygotowania zawodowego.

1b.

W przypadku gdy po ukończeniu

1

nauki w szkole ponadgimnazjalnej osoba, która osiągnęła pełnoletność przebywając w

pieczy zastępczej, o której mowa w art. 37 ust. 2, została przyjęta w tym samym roku

kalendarzowym na studia wyższe lub do zakładu kształcenia nauczycieli,

1

nauki w szkole ponadgimnazjalnej lub ponadpodstawowej osoba, która osiągnęła pełnoletność

przebywając w pieczy zastępczej, o której mowa w art. 37 ust. 2, została przyjęta

w tym samym roku kalendarzowym na studia wyższe lub do zakładu kształcenia nauczycieli,

2)

studiów pierwszego stopnia osoba, która osiągnęła pełnoletność przebywając w pieczy

zastępczej, o której mowa w art. 37 ust. 2, została przyjęta w tym samym roku kalendarzowym

na studia drugiego stopnia

- świadczenia oraz dodatki przysługujące rodzinie zastępczej oraz prowadzącemu rodzinny

dom dziecka przysługują także za wrzesień.

2.

(uchylony)

1.

Rodzinie zastępczej oraz prowadzącemu rodzinny dom dziecka starosta może przyznać

1)

dofinansowanie do wypoczynku poza miejscem zamieszkania dziecka;

2)

świadczenie na pokrycie

a)

niezbędnych kosztów związanych z potrzebami przyjmowanego dziecka - jednorazowo,

b)

kosztów związanych z wystąpieniem zdarzeń losowych lub innych zdarzeń mających wpływ

na jakość sprawowanej opieki - jednorazowo lub okresowo.

2.

Rodzina zastępcza niezawodowa i zawodowa może otrzymywać środki finansowe na utrzymanie

lokalu mieszkalnego w budynku wielorodzinnym lub domu jednorodzinnego w wysokości

odpowiadającej kosztom ponoszonym przez rodzinę zastępczą niezawodową albo zawodową

na czynsz, opłaty z tytułu najmu, opłaty za energię elektryczną i cieplną, opał, wodę,

gaz, odbiór nieczystości stałych i płynnych, dźwig osobowy, antenę zbiorczą, abonament

telewizyjny i radiowy, usługi telekomunikacyjne oraz związanym z kosztami eksploatacji,

obliczonym przez podzielenie łącznej kwoty tych kosztów przez liczbę osób zamieszkujących

w tym lokalu lub domu jednorodzinnym i pomnożenie przez liczbę dzieci i osób, które

osiągnęły pełnoletność przebywając w pieczy zastępczej, o których mowa w art. 37 ust.

2, umieszczonych w rodzinie zastępczej wraz z osobami tworzącymi tę rodzinę zastępczą.

3.

(uchylony)

3a.

Środki finansowe, o których mowa w ust. 2, starosta jest zobowiązany przyznać rodzinie

zastępczej zawodowej, w której umieszczono powyżej 3 dzieci i osób, które osiągnęły

pełnoletność przebywając w pieczy zastępczej, o których mowa w art. 37 ust. 2, oraz

jeżeli potrzeba przyznania tych środków zostanie potwierdzona w opinii organizatora

rodzinnej pieczy zastępczej.

4.

Rodzinie zastępczej zawodowej starosta może raz do roku przyznać świadczenie na pokrycie

kosztów związanych z przeprowadzeniem niezbędnego remontu lokalu mieszkalnego w budynku

wielorodzinnym lub domu jednorodzinnego.

Prowadzący rodzinny dom dziecka otrzymuje środki finansowe na

1)

utrzymanie lokalu mieszkalnego w budynku wielorodzinnym lub domu jednorodzinnego,

w którym jest prowadzony rodzinny dom dziecka, w wysokości odpowiadającej kosztom

ponoszonym przez rodzinny dom dziecka na czynsz, opłaty z tytułu najmu, opłaty za

energię elektryczną i cieplną, opał, wodę, gaz, odbiór nieczystości stałych i płynnych,

dźwig osobowy, antenę zbiorczą, abonament telewizyjny i radiowy, usługi telekomunikacyjne

oraz związanym z kosztami eksploatacji, obliczonym przez podzielenie łącznej kwoty

tych kosztów przez liczbę osób zamieszkujących w tym lokalu lub domu jednorodzinnym

i pomnożenie przez liczbę dzieci i osób, które osiągnęły pełnoletność przebywając

w pieczy zastępczej, o których mowa w art. 37 ust. 2, umieszczonych w rodzinnym domu

dziecka wraz z prowadzącym rodzinny dom dziecka;

2)

pokrycie niezbędnych kosztów związanych z remontem lub ze zmianą lokalu w budynku

wielorodzinnym lub domu jednorodzinnego, w którym jest prowadzony rodzinny dom dziecka

- do wysokości środków określonych w umowie, o której mowa w art. 62;

3)

pokrycie innych niezbędnych i nieprzewidzianych kosztów związanych z opieką i wychowaniem

dziecka lub funkcjonowaniem rodzinnego domu dziecka - do wysokości środków określonych

w umowie, o której mowa w art. 62.

1.

Rodzinie zastępczej zawodowej oraz prowadzącemu rodzinny dom dziecka przysługuje wynagrodzenie

nie niższe niż kwota 2000 zł miesięcznie.

2.

Rodzinie zastępczej zawodowej pełniącej funkcję pogotowia rodzinnego przysługuje wynagrodzenie

nie niższe niż kwota 2600 zł miesięcznie.

3.

Ustalając wysokość wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 1 i 2, bierze się pod uwagę

w szczególności kwalifikacje, szkolenia i oceny rodziny zastępczej zawodowej oraz

prowadzącego rodzinny dom dziecka.

4.

W przypadku gdy rodzina zastępcza zawodowa lub prowadzący rodzinny dom dziecka nie

sprawuje opieki nad dzieckiem z powodu umieszczenia dziecka w jednostce, o której

mowa w art. 87 ust. 2, albo opuszczenia rodziny zastępczej zawodowej lub rodzinnego

domu dziecka przez ostatnie powierzone dziecko lub osobę, która osiągnęła pełnoletność,

przebywając w pieczy zastępczej, o której mowa w art. 37 ust. 2, nad którymi była

sprawowana piecza zastępcza, rodzina zastępcza zawodowa oraz prowadzący rodzinny dom

dziecka za okres pozostawania w gotowości do czasu powrotu dziecka z jednostki, o

której mowa w art. 87 ust. 2, lub przyjęcia kolejnego dziecka otrzymują wynagrodzenie

w wysokości 80% dotychczas otrzymywanego wynagrodzenia.

5.

Rodzina zastępcza zawodowa pełniąca funkcję pogotowia rodzinnego, w której przebywa

przez okres dłuższy niż 10 dni w miesiącu kalendarzowym więcej niż 3 dzieci lub co

najmniej jedno dziecko, o którym mowa w art. 81, otrzymuje dodatek w wysokości 20%

otrzymywanego wynagrodzenia.

6.

Rodzina zastępcza zawodowa oraz prowadzący rodzinny dom dziecka, za czas sprawowania

funkcji rodziny pomocowej, otrzymuje świadczenie w wysokości nie niższej niż 20% otrzymywanego

wynagrodzenia miesięcznie.

7.

Rodzina zastępcza niezawodowa oraz małżonkowie lub osoba, o których mowa w art. 74

ust. 1 pkt 2, za czas sprawowania funkcji rodziny pomocowej otrzymują miesięcznie

świadczenie w wysokości nie niższej niż 20% kwoty, o której mowa w ust. 1.

8.

Świadczenia, o których mowa w ust. 6 i 7, przysługują w wysokości proporcjonalnej

do liczby dni pobytu dziecka w rodzinie zastępczej lub rodzinnym domu dziecka w danym

miesiącu kalendarzowym.

1.

Wysokości wynagrodzeń i świadczeń, określone w umowach, o których mowa w art. 54,

62 i 75, są waloryzowane corocznie średniorocznym wskaźnikiem wzrostu wynagrodzeń,

określonym w ustawie budżetowej, dla pracowników państwowej sfery budżetowej nieobjętych

mnożnikowymi systemami wynagrodzeń od dnia 1 kwietnia każdego roku kalendarzowego.

2.

Kwoty, o których mowa w art. 80 ust. 1 i art. 81, podlegają waloryzacji wskaźnikiem

cen towarów i usług konsumpcyjnych ogłaszanym przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego,

od dnia 1 czerwca roku kalendarzowego następującego po roku kalendarzowym, w którym

wskaźnik cen towarów i usług konsumpcyjnych w okresie od roku kalendarzowego, w którym

była przeprowadzona ostatnio waloryzacja, przekroczył 105%.

3.

Wysokość kwot, o których mowa w ust. 2, jest ogłaszana w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej

Polskiej „Monitor Polski”, w drodze obwieszczenia, przez ministra właściwego do spraw

rodziny, w terminie do końca marca roku kalendarzowego, w którym jest przeprowadzana

waloryzacja.

1.

Świadczenia i dodatki, o których mowa w art. 80 ust. 1 i 1a oraz art. 81, przyznaje

się od dnia faktycznego umieszczenia dziecka odpowiednio w rodzinie zastępczej lub

rodzinnym domu dziecka do dnia faktycznego opuszczenia przez dziecko rodziny zastępczej

lub rodzinnego domu dziecka, a w przypadku dodatku wychowawczego nie wcześniej jednak

niż od miesiąca złożenia wniosku, o którym mowa w art. 88.

1a.

Prawo do dodatku wychowawczego ustala się na okres 12 miesięcy.

1b.

W przypadku braku zmian w sytuacji rodziny zastępczej lub prowadzącego rodzinny dom

dziecka mającej wpływ na prawo do dodatku wychowawczego ustala się je na okres kolejnych

12 miesięcy z urzędu.

2.

W przypadku gdy rodzina zastępcza lub prowadzący rodzinny dom dziecka nie ponosi kosztów

utrzymania dziecka w związku z jego pobytem w

1)

domu pomocy społecznej,

2)

specjalnym ośrodku szkolno-wychowawczym,

3)

młodzieżowym ośrodku wychowawczym,

4)

młodzieżowym ośrodku socjoterapii zapewniającym całodobową opiekę,

5)

specjalnym ośrodku wychowawczym,

6)

(uchylony)

7)

(uchylony)

8)

(uchylony)

9)

hospicjum stacjonarnym,

10)

oddziale medycyny paliatywnej,

11)

areszcie śledczym,

12)

schronisku dla nieletnich,

13)

zakładzie karnym,

14)

zakładzie poprawczym

- otrzymuje świadczenia, o których mowa w art. 80 ust. 1, w wysokości nie niższej

niż 20% przyznanych świadczeń.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2, rodzinie zastępczej lub prowadzącemu rodzinny

dom dziecka dodatki, o których mowa w art. 80 ust. 1a i art. 81, nie przysługują.

4.

W przypadku gdy świadczenia oraz dodatki, o których mowa w art. 80 ust. 1 i 1a oraz

art. 81, przysługują rodzinie zastępczej lub prowadzącemu rodzinny dom dziecka za

niepełny miesiąc kalendarzowy, świadczenia oraz dodatki wypłaca się w wysokości proporcjonalnej

do liczby dni pobytu dziecka w danym miesiącu kalendarzowym.

5.

W przypadku powierzenia rodzinie pomocowej opieki i wychowania nad dzieckiem umieszczonym

w rodzinie zastępczej lub rodzinnym domu dziecka, rodzinie pomocowej wypłaca się świadczenie

i dodatki przysługujące rodzinie zastępczej lub prowadzącemu rodzinny dom dziecka,

o których mowa w art. 80 ust. 1 i 1a oraz art. 81, w wysokości proporcjonalnej do

liczby dni pobytu dziecka w danym miesiącu w tej rodzinie pomocowej.

1.

Świadczenia, dodatki i dofinansowanie do wypoczynku, o których mowa w art. 80 ust.

1 i 1a, art. 81, art. 83 i art. 84, są udzielane na wniosek odpowiednio rodziny zastępczej,

rodziny pomocowej lub prowadzącego rodzinny dom dziecka.

2.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, rodzina pomocowa składa, w przypadku gdy rodzina

zastępcza lub prowadzący rodzinny dom dziecka nie pobierali świadczeń, dodatków lub

dofinansowania do wypoczynku, o których mowa w art. 80 ust. 1 i 1a, art. 81, art.

83 i art. 84.

3.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, rodzina zastępcza, rodzina pomocowa oraz prowadzący

rodzinny dom dziecka składają w powiatowym centrum pomocy rodzinie właściwym ze względu

na miejsce zamieszkania.

4.

Przyznanie oraz odmowa przyznania świadczeń, dodatków i dofinansowania do wypoczynku,

o których mowa w art. 80 ust. 1 i 1a, art. 81, art. 83 i art. 84, następuje w drodze

decyzji.

5.

W przypadku zmiany przepisów regulujących prawo do świadczeń, dodatków i dofinansowania

do wypoczynku, o których mowa w art. 80 ust. 1 i 1a, art. 81, art. 83 i art. 84, oraz

w przypadku zmiany sytuacji osobistej rodziny zastępczej, rodziny pomocowej lub prowadzącego

rodzinny dom dziecka, a także w przypadku zmiany sytuacji osobistej, dochodowej lub

majątkowej umieszczonego dziecka, organ właściwy do wydania decyzji może bez zgody

rodziny zastępczej, rodziny pomocowej lub prowadzącego rodzinny dom dziecka zmienić

lub uchylić decyzję, o której mowa w ust. 4.

6.

Decyzję zmienia się lub uchyla, jeżeli rodzina zastępcza, rodzina pomocowa lub prowadzący

rodzinny dom dziecka marnotrawi przyznane świadczenia.

Osoby otrzymujące świadczenia, dodatki, wynagrodzenia oraz dofinansowania do wypoczynku,

o których mowa w niniejszym rozdziale, zwane dalej „świadczeniami pieniężnymi”, są

obowiązane niezwłocznie poinformować organ, który przyznał świadczenie pieniężne,

o każdej zmianie sytuacji osobistej, dochodowej i majątkowej ich oraz dziecka, która

ma wpływ na prawo do tych świadczeń.

W przypadku osób lub małżonków, niespełniających warunków dotyczących rodzin zastępczych

w zakresie niezbędnych szkoleń, którym sąd powierzył tymczasowo pełnienie funkcji

rodziny zastępczej na podstawie art. 109 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy

(Dz. U. z 2015 r. poz. 2082 oraz z 2016 r. poz. 406, 1177 i 1271), przepisy art. 80-82, 86 i 87 stosuje się odpowiednio.

Rada powiatu może, w drodze uchwały, podnieść wysokość świadczeń pieniężnych, o których

mowa w art. 80 ust. 1, art. 81, 83 i 85.

1.

Nienależnie pobrane świadczenia pieniężne podlegają zwrotowi, łącznie z odsetkami

ustawowymi za opóźnienie, przez osobę, która je pobrała.

2.

Za nienależnie pobrane świadczenia pieniężne uważa się świadczenia

1)

wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie albo wstrzymanie wypłaty

świadczenia pieniężnego w całości lub w części;

2)

przyznane lub wypłacone w przypadku świadomego wprowadzenia w błąd przez osobę pobierającą

te świadczenia;

3)

wypłacone bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, jeżeli stwierdzono

nieważność decyzji przyznającej świadczenie pieniężne albo w wyniku wznowienia postępowania

uchylono decyzję przyznającą to świadczenie i odmówiono prawa do tego świadczenia.

3.

Wysokość należności z tytułu nienależnie pobranych świadczeń pieniężnych oraz termin

ich spłaty ustala, w drodze decyzji, organ, który przyznał świadczenie pieniężne.

4.

Należności z tytułu nienależnie pobranych świadczeń pieniężnych ulegają przedawnieniu

z upływem 3 lat, licząc od dnia, w którym decyzja ustalająca ich wysokość stała się

ostateczna.

5.

Bieg przedawnienia, o którym mowa w ust. 4, przerywa odroczenie terminu płatności

należności, rozłożenie spłaty należności na raty oraz każda czynność zmierzająca do

ściągnięcia należności, jeżeli o czynności tej dłużnik został zawiadomiony.

6.

Nie wydaje się decyzji o zwrocie nienależnie pobranych świadczeń pieniężnych, jeżeli

od terminu ich pobrania upłynęło 10 lat.

6a.

Od kwot nienależnie pobranych świadczeń pieniężnych, o których mowa w ust. 2 pkt 1

i 2, naliczane są odsetki ustawowe za opóźnienie.

7.

Kwoty nienależnie pobranych świadczeń pieniężnych wraz z odsetkami, ustalone ostateczną

decyzją, podlegają potrąceniu z bieżąco wypłacanych świadczeń pieniężnych.

8.

Należności z tytułu nienależnie pobranych świadczeń pieniężnych podlegają egzekucji

w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

9.

Odsetki ustawowe za opóźnienie od kwot nienależnie pobranych świadczeń pieniężnych,

o których mowa w ust. 2 pkt 1 i 2, naliczane są od pierwszego dnia miesiąca następującego

po dniu wypłaty nienależnie pobranych świadczeń pieniężnych do dnia spłaty.

10.

Uzyskane kwoty zalicza się w pierwszej kolejności na poczet należności najdawniej

wymagalnych.

11.

Starosta może umorzyć kwotę nienależnie pobranych świadczeń pieniężnych łącznie z

odsetkami w całości lub w części, odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty,

jeżeli zachodzą szczególnie uzasadnione okoliczności dotyczące sytuacji rodziny. Umorzenie

kwoty nienależnie pobranych świadczeń pieniężnych łącznie z odsetkami w całości lub

w części, odroczenie terminu płatności albo rozłożenie na raty świadczeń pieniężnych

innych niż dodatek wychowawczy, następuje w porozumieniu z wójtem.

1.

Instytucjonalna piecza zastępcza jest sprawowana w formie

1)

placówki opiekuńczo-wychowawczej;

2)

regionalnej placówki opiekuńczo-terapeutycznej;

3)

interwencyjnego ośrodka preadopcyjnego.

2.

Placówkę opiekuńczo-wychowawczą prowadzi powiat lub podmiot, któremu powiat zlecił

realizację tego zadania na podstawie art. 190.

2a.

Placówka opiekuńczo-wychowawcza może być prowadzona na terenie innego powiatu na zasadzie

porozumienia zawartego pomiędzy starostą powiatu, który prowadzi placówkę opiekuńczo-wychowawczą

lub zleca realizację tego zadania na podstawie art. 190, a starostą powiatu, na terenie

którego prowadzona jest placówka opiekuńczo-wychowawcza. Przepisy art. 54 ust. 3c

stosuje się odpowiednio.

2b.

Powiat może połączyć placówkę wsparcia dziennego o zasięgu ponadgminnym z placówką

opiekuńczo-wychowawczą lub z prowadzoną przez siebie jednostką organizacyjną pomocy

społecznej.

3.

Samorząd województwa może prowadzić lub zlecić, na podstawie art. 190, prowadzenie

regionalnej placówki opiekuńczo-terapeutycznej lub interwencyjnego ośrodka preadopcyjnego.

3a.

Powiat albo samorząd województwa może połączyć prowadzone przez siebie formy instytucjonalnej

pieczy zastępczej z jednostkami organizacyjnymi pomocy społecznej. Jeżeli połączenie

obejmuje odpowiednio powiatowe centrum pomocy rodzinie albo regionalne ośrodki polityki

społecznej, formy instytucjonalnej pieczy zastępczej prowadzone są w ramach tych jednostek.

3b

Przepisów ust. 3a nie stosuje się do placówek opiekuńczo-wychowawczych typu rodzinnego.

4.

Placówka opiekuńczo-wychowawcza

1)

zapewnia dziecku całodobową opiekę i wychowanie oraz zaspokaja jego niezbędne potrzeby,

w szczególności emocjonalne, rozwojowe, zdrowotne, bytowe, społeczne i religijne;

2)

realizuje przygotowany we współpracy z asystentem rodziny plan pomocy dziecku;

3)

umożliwia kontakt dziecka z rodzicami i innymi osobami bliskimi, chyba że sąd postanowi

inaczej;

4)

podejmuje działania w celu powrotu dziecka do rodziny;

5)

zapewnia dziecku dostęp do kształcenia dostosowanego do jego wieku i możliwości rozwojowych;

6)

obejmuje dziecko działaniami terapeutycznymi;

7)

zapewnia korzystanie z przysługujących świadczeń zdrowotnych.

1.

Osoba kierująca jednostką powstałą w wyniku połączenia, o którym mowa w art. 18c,

art. 93 ust. 2b lub 3a, obowiązana jest spełniać obowiązujące wymagania do kierowania

co najmniej jedną prowadzoną dotychczas działalnością realizowaną w połączonych jednostkach.

2.

Osoby zatrudnione na kierowniczych stanowiskach urzędniczych w jednostce powstałej

w wyniku połączenia - z wyłączeniem osoby kierującej jednostką, odpowiedzialne za

wykonywanie zadań realizowanych dotychczas w połączonych jednostkach obowiązane są

spełniać obowiązujące wymagania dla tych stanowisk.

1.

Powiat może zlecić realizację obsługi ekonomiczno-administracyjnej i organizacyjnej

prowadzonych przez siebie placówek opiekuńczo-wychowawczych na podstawie ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie organizacjom pozarządowym lub podmiotom wymienionym w art. 3 ust. 3 tej ustawy.

2.

Dyrektorem podmiotu, któremu zlecono realizację zadania zapewnienia obsługi placówek

opiekuńczo-wychowawczych, może być osoba, która spełnia wymagania określone w art.

97 ust. 3.

Do obsługi placówek opiekuńczo-wychowawczych, w zakresie wykonywanych zadań, o których

mowa w art. 93 ust. 4, można zatrudniać osoby, o których mowa w art. 98 ust. 1 pkt

2-4.

1.

W placówce opiekuńczo-wychowawczej typu socjalizacyjnego, interwencyjnego lub specjalistyczno-terapeutycznego

są umieszczane dzieci powyżej 10. roku życia, wymagające szczególnej opieki lub mające

trudności w przystosowaniu się do życia w rodzinie.

2.

Umieszczenie dziecka poniżej 10. roku życia w placówce opiekuńczo-wychowawczej typu

socjalizacyjnego, interwencyjnego lub specjalistyczno-terapeutycznego jest możliwe

w przypadku, gdy w danej placówce opiekuńczo-wychowawczej umieszczona jest matka lub

ojciec tego dziecka oraz w innych wyjątkowych przypadkach, szczególnie gdy przemawia

za tym stan zdrowia dziecka lub dotyczy to rodzeństwa.

3.

W placówce opiekuńczo-wychowawczej typu socjalizacyjnego, interwencyjnego lub specjalistyczno-terapeutycznego

można umieścić, w tym samym czasie, łącznie nie więcej niż 14 dzieci oraz osób, które

osiągnęły pełnoletność przebywając w pieczy zastępczej, o których mowa w art. 37 ust.

2, z zastrzeżeniem ust. 3a.

3a.

W przypadku gdy umieszczone w placówce opiekuńczo-wychowawczej typu socjalizacyjnego,

interwencyjnego lub specjalistyczno-terapeutycznego dziecko lub osoba, która osiągnęła

pełnoletność przebywając w pieczy zastępczej, o której mowa w art. 37 ust. 2, zostały

umieszczone w

1)

domu pomocy społecznej,

2)

specjalnym ośrodku szkolno-wychowawczym,

3)

młodzieżowym ośrodku wychowawczym,

4)

młodzieżowym ośrodku socjoterapii zapewniającym całodobową opiekę,

5)

specjalnym ośrodku wychowawczym,

6)

hospicjum stacjonarnym,

7)

oddziale medycyny paliatywnej,

8)

areszcie śledczym,

9)

schronisku dla nieletnich,

10)

zakładzie karnym,

11)

zakładzie poprawczym

- dyrektor tej placówki może, pomimo przekroczenia dopuszczalnej liczby dzieci w placówce,

za zezwoleniem wojewody, przyjąć kolejne dziecko.

4.

W placówce opiekuńczo-wychowawczej typu rodzinnego można umieścić, w tym samym czasie,

łącznie nie więcej niż 8 dzieci oraz osób, które osiągnęły pełnoletność przebywając

w pieczy zastępczej, o których mowa w art. 37 ust. 2.

4a.

W razie konieczności umieszczenia w placówce opiekuńczo-wychowawczej typu rodzinnego

rodzeństwa, za zgodą dyrektora tej placówki oraz po uzyskaniu zezwolenia wojewody,

jest dopuszczalne umieszczenie w tym samym czasie większej liczby dzieci, nie więcej

jednak niż 10.

5.

Placówka opiekuńczo-wychowawcza zapewnia możliwość przyjmowania dzieci przez całą

dobę.

Placówka opiekuńczo-wychowawcza współpracuje, w zakresie wykonywanych zadań, z sądem,

powiatowym centrum pomocy rodzinie, rodziną, asystentem rodziny, organizatorem rodzinnej

pieczy zastępczej oraz z innymi osobami i instytucjami, które podejmują się wspierania

działań wychowawczych placówki opiekuńczo-wychowawczej, w szczególności w zakresie

przygotowania dziecka do samodzielnego życia, jeżeli osoby te uzyskają akceptację

dyrektora placówki opiekuńczo-wychowawczej oraz pozytywną opinię organizatora rodzinnej

pieczy zastępczej.

1.

Placówką opiekuńczo-wychowawczą kieruje dyrektor.

1a

W przypadku zapewnienia wspólnej obsługi placówek opiekuńczo-wychowawczych typu socjalizacyjnego,

interwencyjnego lub specjalistyczno-terapeutycznego na podstawie przepisów o samorządzie

powiatowym placówką opiekuńczo-wychowawczą może kierować dyrektor jednostki obsługującej,

która prowadzi wspólną obsługę, przy pomocy wyznaczonego w poszczególnych placówkach

opiekuńczo-wychowawczych wychowawcy.

1b

W przypadku zlecenia realizacji obsługi placówek opiekuńczo-wychowawczych typu socjalizacyjnego,

interwencyjnego lub specjalistyczno-terapeutycznego na podstawie art. 94 ust. 1 placówką

opiekuńczo-wychowawczą może kierować dyrektor podmiotu, któremu zlecono realizację,

przy pomocy wyznaczonego w poszczególnych placówkach opiekuńczo-wychowawczych wychowawcy.

2.

(uchylony)

2a.

W przypadku prowadzenia więcej niż jednej placówki opiekuńczo-wychowawczej przez podmiot,

któremu powiat zlecił realizację tego zadania na podstawie art. 190, placówkami tymi

może kierować jeden dyrektor przy pomocy wyznaczonego w poszczególnych placówkach

opiekuńczo-wychowawczych wychowawcy.

3.

Dyrektorem placówki opiekuńczo-wychowawczej typu socjalizacyjnego, interwencyjnego

lub specjalistyczno-terapeutycznego może być osoba, która

1)

posiada tytuł zawodowy magistra lub tytuł równorzędny

a)

na kierunku pedagogika, pedagogika specjalna, psychologia, nauki o rodzinie lub na

innym kierunku, którego program obejmuje resocjalizację, pracę socjalną, pedagogikę

opiekuńczo-wychowawczą, albo

b)

na dowolnym kierunku, uzupełniony studiami podyplomowymi w zakresie psychologii, pedagogiki,

nauk o rodzinie lub resocjalizacji;

2)

posiada co najmniej 3-letni staż pracy w instytucji zajmującej się pracą z dziećmi

lub rodziną albo udokumentowane doświadczenie pracy z dziećmi lub rodziną;

3)

nie jest i nie była pozbawiona władzy rodzicielskiej oraz władza rodzicielska nie

jest jej zawieszona ani ograniczona;

4)

wypełnia obowiązek alimentacyjny - w przypadku gdy taki obowiązek w stosunku do niej

wynika z tytułu egzekucyjnego;

5)

nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo

skarbowe;

6)

jest zdolna do kierowania placówką opiekuńczo-wychowawczą, co zostało potwierdzone

zaświadczeniem lekarskim o braku przeciwwskazań do pełnienia tej funkcji.

4.

Dyrektorem placówki opiekuńczo-wychowawczej typu rodzinnego może być osoba, która

1)

posiada co najmniej wykształcenie średnie;

2)

posiada świadectwo ukończenia szkolenia, o którym mowa w art. 44;

3)

posiada pozytywną opinię organizatora rodzinnej pieczy zastępczej dotyczącą predyspozycji

do pełnienia funkcji dyrektora.

Przepisy ust. 3 pkt 3-6 stosuje się odpowiednio.

5.

W przypadku wszczęcia przeciwko osobie będącej dyrektorem placówki opiekuńczo-wychowawczej

postępowania karnego o umyślne przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego przepisy

art. 13 stosuje się odpowiednio.

1.

Osobą pracującą z dziećmi w placówce opiekuńczo-wychowawczej może być osoba posiadająca

następujące kwalifikacje

1)

w przypadku wychowawcy - wykształcenie wyższe

a)

na kierunku pedagogika, pedagogika specjalna, psychologia, praca socjalna, nauki o

rodzinie lub na innym kierunku, którego program obejmuje resocjalizację, pracę socjalną,

pedagogikę opiekuńczo-wychowawczą, albo

b)

na dowolnym kierunku, uzupełnione studiami podyplomowymi w zakresie psychologii, pedagogiki,

nauk o rodzinie lub resocjalizacji;

2)

w przypadku pedagoga - tytuł zawodowy magistra na kierunku pedagogika albo pedagogika

specjalna;

3)

w przypadku psychologa - prawo wykonywania zawodu psychologa w rozumieniu ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. o zawodzie psychologa i samorządzie zawodowym psychologów;

4)

w przypadku osoby prowadzącej terapię - udokumentowane przygotowanie do prowadzenia

terapii o profilu potrzebnym w pracy z dzieckiem i rodziną;

5)

w przypadku opiekuna dziecięcego - ukończoną szkołę przygotowującą do pracy w zawodzie

opiekuna dziecięcego lub pielęgniarki albo studia pedagogiczne;

6)

w przypadku pracownika socjalnego - wykształcenie wyższe uprawniające do wykonywania

zawodu.

2.

Przepisu ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do wychowawcy w placówce opiekuńczo-wychowawczej

typu rodzinnego posiadającego wykształcenie średnie i pozytywną opinię organizatora

rodzinnej pieczy zastępczej dotyczącą predyspozycji do pełnienia funkcji wychowawcy.

3.

W placówce opiekuńczo-wychowawczej z dziećmi może pracować osoba, która

1)

nie jest i nie była pozbawiona władzy rodzicielskiej oraz władza rodzicielska nie

jest jej zawieszona ani ograniczona;

2)

wypełnia obowiązek alimentacyjny - w przypadku gdy taki obowiązek w stosunku do niej

wynika z tytułu egzekucyjnego;

3)

nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo

skarbowe;

4)

jest zdolna do pracy w placówce opiekuńczo-wychowawczej, co zostało potwierdzone zaświadczeniem

lekarskim o braku przeciwwskazań do tej pracy.

4.

Osoby, o których mowa w ust. 1, mają prawo do korzystania z poradnictwa, które ma

na celu zachowanie i wzmocnienie ich kompetencji oraz przeciwdziałanie zjawisku wypalenia

zawodowego.

5.

W przypadku wszczęcia przeciwko osobie, o której mowa w ust. 1, postępowania karnego

o umyślne przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego przepisy art. 13 stosuje się

odpowiednio.

1.

Dyrektor placówki opiekuńczo-wychowawczej, z wyłączeniem sytuacji, o której mowa w

art. 97 ust. 2 , może pełnić równocześnie funkcję wychowawcy.

2.

Powiat lub podmiot prowadzący placówkę opiekuńczo-wychowawczą typu rodzinnego, na

wniosek dyrektora tej placówki, zatrudnia w placówce

1)

co najmniej jedną osobę do pomocy przy sprawowaniu opieki nad dziećmi i przy pracach

gospodarskich - w przypadku gdy w placówce przebywa więcej niż 4 dzieci;

2)

co najmniej dwie osoby do pomocy przy sprawowaniu opieki nad dziećmi i przy pracach

gospodarskich - w przypadku gdy w placówce przebywa więcej niż 8 dzieci.

Przepis art. 98 ust. 3 stosuje się odpowiednio.

3.

W placówce opiekuńczo-wychowawczej typu rodzinnego można zatrudnić tylko osobę wskazaną

przez dyrektora. Może to być osoba z nim spokrewniona, spowinowacona lub jego małżonek.

4.

Przy zapewnianiu opieki lub wychowania nad dzieckiem przebywającym w placówce opiekuńczo-wychowawczej

oraz wykonywaniu innych czynności związanych z realizacją zadań tej placówki można

korzystać z pomocy wolontariuszy. Przepis art. 98 ust. 3 stosuje się odpowiednio.

5.

W placówce opiekuńczo-wychowawczej w razie potrzeby mogą być zatrudnione osoby do

obsługi i administracji. Przepis art. 98 ust. 3 pkt 3 i 4 stosuje się odpowiednio.

Niezależnie od dokumentacji i informacji, o których mowa w art. 38a ust. 1, dyrektor

placówki opiekuńczo-wychowawczej ma prawo do uzyskania informacji oraz otrzymania

lub wglądu do wszelkiej dostępnej dokumentacji, w tym prawnej i medycznej, dotyczących

dziecka.

1.

Praca z dzieckiem w placówce opiekuńczo-wychowawczej jest prowadzona zgodnie z planem

pomocy dziecku, sporządzonym i realizowanym przez wychowawcę we współpracy z asystentem

rodziny, a w przypadku gdy rodzinie dziecka nie został przydzielony asystent rodziny

- we współpracy z podmiotem organizującym pracę z rodziną.

2.

Pracę z grupą dzieci oraz pracę indywidualną z dzieckiem organizuje wychowawca.

3.

Wychowawca realizuje zadania wynikające z planu pomocy dziecku oraz pozostaje w stałym

kontakcie z rodziną.

4.

Dyrektor placówki opiekuńczo-wychowawczej zgłasza informacje o przebywających w tej

placówce dzieciach z uregulowaną sytuacją prawną do ośrodków adopcyjnych, w celu poszukiwania

dla nich rodzin przysposabiających.

4a.

Dyrektor placówki opiekuńczo-wychowawczej w terminie 18 miesięcy od dnia umieszczenia

dziecka w pieczy zastępczej składa do właściwego sądu wniosek wraz z uzasadnieniem

o wszczęcie z urzędu postępowania o wydanie zarządzeń wobec dziecka celem zbadania

zaistnienia warunków umożliwiających jego powrót do rodziny albo umieszczenia go w

rodzinie przysposabiającej. Do wniosku dyrektor placówki opiekuńczo-wychowawczej dołącza

opinię gminy lub podmiotu prowadzącego pracę z rodziną.

5.

W przypadku niewypełnienia obowiązku, o którym mowa w ust. 4, z dyrektorem placówki

opiekuńczo-wychowawczej stosunek pracy może zostać rozwiązany bez zachowania okresu

wypowiedzenia.

1.

Placówka opiekuńczo-wychowawcza jest prowadzona jako placówka opiekuńczo-wychowawcza

typu

1)

socjalizacyjnego;

2)

interwencyjnego;

3)

specjalistyczno-terapeutycznego;

4)

rodzinnego.

2.

Typ placówki opiekuńczo-wychowawczej określa jej regulamin.

3.

Placówka opiekuńczo-wychowawcza może łączyć zadania placówek, o których mowa w ust.

1 pkt 1-3.

Placówka opiekuńczo-wychowawcza typu rodzinnego

1)

wychowuje dzieci w różnym wieku, w tym dorastające i usamodzielniające się;

2)

umożliwia wspólne wychowanie i opiekę licznemu rodzeństwu;

3)

współpracuje z koordynatorem rodzinnej pieczy zastępczej i asystentem rodziny.

1.

Zadaniem placówki opiekuńczo-wychowawczej typu interwencyjnego jest doraźna opieka

nad dzieckiem w czasie trwania sytuacji kryzysowej, w szczególności placówka jest

obowiązana przyjąć dziecko w przypadkach wymagających natychmiastowego zapewnienia

dziecku opieki.

2.

Do placówki, o której mowa w ust. 1, dziecko przyjmuje się

1)

na podstawie orzeczenia sądu;

2)

w przypadku gdy dziecko zostało doprowadzone przez Policję lub Straż Graniczną;

3)

na wniosek rodziców, dziecka lub osoby trzeciej lub umieszcza się dziecko w trybie

art. 12a ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie.

3.

W przypadkach, o których mowa w ust. 2 pkt 2 i 3, przepisów art. 95 ust. 1 i 3 nie

stosuje się.

4.

Do placówki, o której mowa w ust. 1, nie może być przyjęte dziecko w trakcie samowolnego

pobytu poza

1)

zakładem poprawczym, schroniskiem dla nieletnich, młodzieżowym ośrodkiem wychowawczym,

aresztem śledczym, zakładem karnym;

2)

podmiotem leczniczym niebędącym przedsiębiorcą lub domem pomocy społecznej, jeżeli

pobyt w tych instytucjach został orzeczony w trybie określonym w ustawie z dnia 26 października 1982 r. o postępowaniu w sprawach nieletnich.

5.

Do placówki, o której mowa w ust. 1, są przyjmowane dzieci niezależnie od miejsca

zamieszkania.

6.

Pobyt dziecka w placówce, o której mowa w ust. 1, nie może trwać dłużej niż 3 miesiące.

7.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach okres, o którym mowa w ust. 6, może zostać

przedłużony do zakończenia trwającego postępowania sądowego o

1)

powrót dziecka do rodziny;

2)

przysposobienie;

3)

umieszczenie w pieczy zastępczej.

8.

O przyjęciu dziecka dyrektor placówki, o której mowa w ust. 1, informuje niezwłocznie,

nie później niż w ciągu 24 godzin, sąd, powiatowe centrum pomocy rodzinie oraz ośrodek

pomocy społecznej.

9.

Dziecko poniżej 10. roku życia, przyjęte do placówki, o której mowa w ust. 1, zostaje

niezwłocznie przeniesione do jednej z rodzinnych form pieczy zastępczej.

1.

W placówce opiekuńczo-wychowawczej typu interwencyjnego może zostać wyodrębniona część

organizacyjna dysponująca bazą noclegową i zapewniająca opiekę wychowawczą, czynna

przez całą dobę, wykorzystywana w sytuacjach kryzysowych, kiedy dziecko ze względów

rodzinnych musi czasowo zamieszkać poza swoją rodziną za zgodą rodziców lub opiekunów

prawnych albo kiedy rodzina musi czasowo uzyskać schronienie.

2.

Rada powiatu określa, w drodze uchwały, szczegółowe warunki ponoszenia opłaty za pobyt

w wyodrębnionej części organizacyjnej, o której mowa w ust. 1.

1.

Placówka opiekuńczo-wychowawcza typu specjalistyczno-terapeutycznego sprawuje opiekę

nad dzieckiem o indywidualnych potrzebach, w szczególności

1)

legitymującym się orzeczeniem o niepełnosprawności albo orzeczeniem o umiarkowanym

lub znacznym stopniu niepełnosprawności;

2)

wymagającym stosowania specjalnych metod wychowawczych i specjalistycznej terapii;

3)

wymagającym wyrównywania opóźnień rozwojowych i edukacyjnych.

2.

Placówka, o której mowa w ust. 1, zapewnia zajęcia wychowawcze, socjoterapeutyczne,

korekcyjne, kompensacyjne, logopedyczne, terapeutyczne, rekompensujące braki w wychowaniu

w rodzinie i przygotowujące do życia społecznego, a dzieciom niepełnosprawnym także

odpowiednią rehabilitację i zajęcia rewalidacyjne.

1.

Placówka opiekuńczo-wychowawcza powstaje z dniem uzyskania zezwolenia wojewody właściwego

ze względu na miejsce prowadzenia tej placówki.

2.

W budynku może się mieścić tylko jedna placówka opiekuńczo-wychowawcza.

2a

Placówka opiekuńczo-wychowawcza, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w ust. 3 i

3a, nie może się mieścić na jednej nieruchomości gruntowej ani w jednym budynku z

izbami wytrzeźwień lub z zapewniającymi całodobową opiekę

1)

innymi jednostkami organizacyjnymi wspierania rodziny i systemu pieczy zastępczej;

2)

jednostkami organizacyjnymi pomocy społecznej;

3)

młodzieżowymi ośrodkami wychowawczymi;

4)

młodzieżowymi ośrodkami socjoterapii;

5)

specjalnymi ośrodkami wychowawczymi;

6)

specjalistycznymi ośrodkami wsparcia dla ofiar przemocy w rodzinie lub ośrodkami wsparcia

dla ofiar przemocy w rodzinie;

7)

jednostkami organizacyjnymi wymiaru sprawiedliwości;

8)

hospicjami;

9)

zakładami opiekuńczo-leczniczymi;

10)

zakładami pielęgnacyjno-opiekuńczymi;

11)

zakładami rehabilitacji leczniczej.

3.

Wojewoda może zezwolić na funkcjonowanie w jednym wielorodzinnym budynku więcej niż

jednej placówki opiekuńczo-wychowawczej do 14 dzieci, uwzględniając specyfikę i zadania

tych placówek oraz potrzeby środowiska lokalnego w przypadku lokali stanowiących odrębną

nieruchomość w rozumieniu przepisów o własności lokali.

3a

Wojewoda może zezwolić na funkcjonowanie na jednej nieruchomości gruntowej więcej

niż jednej placówki opiekuńczo-wychowawczej do 14 dzieci, uwzględniając specyfikę

i zadania tych placówek oraz potrzeby środowiska lokalnego.

4.

Wojewoda wydaje zezwolenie na wniosek, jeżeli podmiot występujący o zezwolenie

1)

spełnia warunki określone w ustawie i standardy określone w przepisach wydanych na

podstawie art. 127;

2)

przedstawi

a)

dokumenty potwierdzające tytuł prawny do nieruchomości, na terenie której placówka

opiekuńczo-wychowawcza ma prowadzić działalność,

b)

odpis z właściwego rejestru,

c)

oświadczenie o numerze identyfikacyjnym REGON oraz numerze identyfikacji podatkowej

NIP,

d)

wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku ich

braku zaświadczenie właściwego organu gminy o zgodności lokalizacji obiektu, w którym

będzie prowadzona placówka opiekuńczo-wychowawcza, z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu

przestrzennym,

e)

pozytywną opinię starosty powiatu, na terenie którego będzie prowadzona placówka opiekuńczo-wychowawcza,

w przypadku placówki opiekuńczo-wychowawczej organizowanej przez podmiot, któremu

powiat zlecił realizację tego zadania,

f)

pozytywne opinie właściwego miejscowo komendanta powiatowego lub miejskiego Państwowej

Straży Pożarnej i właściwego państwowego inspektora sanitarnego o warunkach bezpieczeństwa

i higieny w budynku, w którym będzie mieścić się placówka opiekuńczo-wychowawcza,

oraz najbliższego jej otoczenia, mając na uwadze specyfikę placówki,

g)

statut placówki opiekuńczo-wychowawczej lub jego projekt,

h)

regulamin organizacyjny placówki opiekuńczo-wychowawczej lub jego projekt,

i)

informację o sposobie finansowania placówki opiekuńczo-wychowawczej oraz o niezaleganiu

w regulowaniu zobowiązań podatkowych i składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie

zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych.

5.

Dokumenty, o których mowa w ust. 4 pkt 2 lit. f, są wymagane w przypadku, gdy wojewoda

po przeprowadzeniu oględzin obiektu zażąda ich przedstawienia.

6.

Zezwolenie wydaje się po przeprowadzeniu oględzin obiektu, w którym placówka opiekuńczo-wychowawcza

ma prowadzić działalność.

7.

Zezwolenie na prowadzenie placówki opiekuńczo-wychowawczej wydaje się na czas nieokreślony.

8.

Po uzyskaniu zezwolenia placówka opiekuńczo-wychowawcza podlega wpisowi do rejestru

placówek, o którym mowa w art. 186 pkt 1.

9.

Jeżeli podmiot, któremu wydano zezwolenie na prowadzenie placówki opiekuńczo-wychowawczej

1)

przestał spełniać warunki określone w ustawie i standardy usług określone w przepisach

wydanych na podstawie art. 127,

2)

nie przedstawi, na żądanie wojewody, w wyznaczonym terminie, aktualnych dokumentów,

o których mowa w ust. 4 pkt 2 lit. b-g

- wojewoda wyznacza dodatkowy termin na spełnienie tych warunków lub standardów albo

na dostarczenie wymaganych dokumentów lub informacji.

10.

Po bezskutecznym upływie dodatkowego terminu, o którym mowa w ust. 9, wojewoda cofa

zezwolenie na prowadzenie placówki opiekuńczo-wychowawczej.

11.

W przypadku cofnięcia zezwolenia wojewoda wykreśla placówkę opiekuńczo-wychowawczą

z rejestru placówek, o którym mowa w art. 186 pkt 1.

1.

Podmiot prowadzący placówkę opiekuńczo-wychowawczą nie może jej zlikwidować bez zgody

wojewody.

2.

Wojewoda wydaje zgodę na likwidację placówki opiekuńczo-wychowawczej, jeżeli starosta

zapewni właściwą pieczę zastępczą dzieciom z tej placówki.

3.

Dokumentację likwidowanej placówki opiekuńczo-wychowawczej przechowuje starosta właściwy

ze względu na siedzibę placówki.

1.

Na wniosek dyrektora placówki opiekuńczo-wychowawczej lub na wniosek wychowawcy, za

zgodą dyrektora placówki opiekuńczo-wychowawczej, po zasięgnięciu opinii powiatowego

centrum pomocy rodzinie powiatu właściwego do ponoszenia średnich miesięcznych wydatków

przeznaczonych na utrzymanie dziecka w placówce opiekuńczo-wychowawczej, starosta

powiatu, który skierował dziecko do placówki opiekuńczo-wychowawczej, może przenieść

dziecko do innej placówki opiekuńczo-wychowawczej tego samego typu.

2.

O przeniesieniu dziecka umieszczonego w placówce opiekuńczo-wychowawczej na podstawie

orzeczenia sądu starosta informuje właściwy sąd.

3.

Placówka opiekuńczo-wychowawcza, za zgodą starosty, może przyjąć dziecko z terenu

innego powiatu, jeśli dysponuje wolnym miejscem w tej placówce.

1.

W regionalnej placówce opiekuńczo-terapeutycznej są umieszczane dzieci wymagające

szczególnej opieki, które ze względu na stan zdrowia wymagający stosowania specjalistycznej

opieki i rehabilitacji nie mogą zostać umieszczone w rodzinnej pieczy zastępczej lub

w placówce opiekuńczo-wychowawczej.

2.

W regionalnej placówce opiekuńczo-terapeutycznej można umieścić, w tym samym czasie,

łącznie nie więcej niż 30 dzieci.

3.

Wojewoda, uwzględniając specyfikę i zadania regionalnej placówki opiekuńczo-terapeutycznej,

może zezwolić na umieszczenie większej liczby dzieci, nie więcej jednak niż 45.

Regionalna placówka opiekuńczo-terapeutyczna, za zgodą marszałka województwa, może

przyjąć dziecko z powiatu leżącego w granicach innego województwa, jeżeli dysponuje

wolnym miejscem.

1.

W interwencyjnym ośrodku preadopcyjnym umieszcza się dzieci, które wymagają specjalistycznej

opieki i w okresie oczekiwania na przysposobienie nie mogą zostać umieszczone w rodzinnej

pieczy zastępczej.

2.

W interwencyjnym ośrodku preadopcyjnym, w tym samym czasie, można umieścić nie więcej

niż 20 dzieci.

3.

Pobyt dziecka w interwencyjnym ośrodku preadopcyjnym nie może trwać dłużej niż do

ukończenia przez dziecko pierwszego roku życia.

Regionalne placówki opiekuńczo-terapeutyczne oraz interwencyjne ośrodki preadopcyjne

zapewniają specjalistyczną opiekę medyczną i rehabilitację dzieciom umieszczonym w

tych placówkach i ośrodkach.

1.

Do regionalnych placówek opiekuńczo-terapeutycznych przepisy art. 93 ust. 4, art.

94, art. 95 ust. 5, art. 96-100, art. 106 ust. 1, 2, ust. 2a pkt 1-8 i ust. 3-11,

art. 107 i art. 108 stosuje się odpowiednio.

2.

Do interwencyjnych ośrodków preadopcyjnych przepisy art. 93 ust. 4, art. 94, art.

95 ust. 5, art. 96-100, art. 106 ust. 1, 2, ust. 2a pkt 1-7 i ust. 3-11, art. 107

i art. 108 stosuje się odpowiednio.

1.

Placówka opiekuńczo-wychowawcza typu rodzinnego otrzymuje środki finansowe na utrzymanie

dziecka oraz środki finansowe na bieżące funkcjonowanie placówki opiekuńczo-wychowawczej

typu rodzinnego.

2.

Rada powiatu, w drodze uchwały, może zwiększyć wysokość środków finansowych na utrzymanie

dziecka w placówce opiekuńczo-wychowawczej typu rodzinnego oraz wysokość środków finansowych

na bieżące funkcjonowanie placówki opiekuńczo-wychowawczej typu rodzinnego.

1.

Środki finansowe na utrzymanie dziecka w placówce opiekuńczo-wychowawczej typu rodzinnego

przysługują w zryczałtowanej kwocie nie niższej niż 660 zł miesięcznie.

2.

Środki finansowe na utrzymanie dziecka legitymującego się orzeczeniem o niepełnosprawności

lub orzeczeniem o znacznym lub umiarkowanym stopniu niepełnosprawności w placówce

opiekuńczo-wychowawczej typu rodzinnego przysługują w zryczałtowanej kwocie nie niższej

niż 860 zł miesięcznie.

2a.

Do zryczałtowanej kwoty, o której mowa w ust. 1 i 2, na wniosek dyrektora placówki

opiekuńczo-wychowawczej typu rodzinnego przysługuje na każde umieszczone dziecko w

wieku do ukończenia 18. roku życia dodatek w wysokości świadczenia wychowawczego określonego

w przepisach o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci. Przepisy dotyczące dodatku wychowawczego

stosuje się odpowiednio.

3.

Zryczałtowana kwota, o której mowa w ust. 1 i 2, obejmuje wydatki na

1)

wyżywienie dostosowane do potrzeb rozwojowych dziecka;

2)

wyposażenie w

a)

odzież, obuwie, bieliznę i inne przedmioty osobistego użytku, stosownie do wieku i

indywidualnych potrzeb dziecka,

b)

środki higieny osobistej;

3)

podręczniki, pomoce i przybory szkolne;

4)

koszty przejazdu do i z miejsca uzasadnionego pobytu poza placówką opiekuńczo-wychowawczą

typu rodzinnego;

5)

zajęcia kulturalne, rekreacyjne i sportowe;

6)

zabawki odpowiednie do wieku rozwojowego dziecka;

7)

miesięczną drobną kwotę do własnego dysponowania przez dziecko umieszczone w placówce

opiekuńczo-wychowawczej typu rodzinnego;

8)

opłatę za pobyt w bursie lub internacie, jeżeli dziecko uczy się poza miejscowością,

w której mieści się placówka opiekuńczo-wychowawcza typu rodzinnego.

4.

Zryczałtowana kwota, o której mowa w ust. 1 i 2, może zostać zwiększona o wydatki

na

1)

dofinansowanie wypoczynku poza miejscem zamieszkania dziecka w wieku od 6. do 18.

roku życia - raz w roku;

2)

pokrycie

a)

niezbędnych wydatków związanych z potrzebami przyjmowanego dziecka - jednorazowo,

b)

wydatków związanych z wystąpieniem zdarzeń losowych lub innych zdarzeń mających wpływ

na jakość sprawowanej opieki - jednorazowo lub okresowo.

1.

Środki finansowe na bieżące funkcjonowanie placówki opiekuńczo-wychowawczej typu rodzinnego

są określane w miesięcznych i rocznych stawkach.

2.

W miesięcznych stawkach są określane środki finansowe na

1)

utrzymanie lokalu mieszkalnego w budynku wielorodzinnym albo domu jednorodzinnego,

w którym mieści się placówka opiekuńczo-wychowawcza typu rodzinnego;

2)

usługi telekomunikacyjne.

3.

W rocznych stawkach są określane środki finansowe na

1)

bieżące naprawy, remonty oraz wyposażenie placówki opiekuńczo-wychowawczej typu rodzinnego

w sprzęt niezbędny dla umieszczonych w niej dzieci;

2)

świadczenia opieki zdrowotnej, które w całości lub w części nie są finansowane ze

środków publicznych na zasadach określonych w przepisach o świadczeniach opieki zdrowotnej

finansowanych ze środków publicznych;

3)

wyrównywanie opóźnień w nauce.

1.

Środki finansowe na utrzymanie lokalu mieszkalnego w budynku wielorodzinnym, w którym

mieści się placówka opiekuńczo-wychowawcza typu rodzinnego, przysługują w miesięcznej

stawce odpowiadającej wysokości kwoty kosztów ponoszonych na czynsz, opłaty za energię

elektryczną i cieplną, wodę, gaz, odbiór nieczystości stałych i płynnych, windę, antenę

zbiorczą, abonament telewizyjny i radiowy, koszty związane z kosztami eksploatacji

i remontów, zaliczki na koszty zarządu nieruchomością wspólną, z uwzględnieniem podatku

od nieruchomości i opłaty za wieczyste użytkowanie gruntów, podzielonej przez liczbę

osób zamieszkujących w tym lokalu i pomnożonej przez liczbę dzieci umieszczonych w

placówce opiekuńczo-wychowawczej typu rodzinnego oraz dyrektora placówki.

2.

Środki finansowe na utrzymanie domu jednorodzinnego, w którym mieści się placówka

opiekuńczo-wychowawcza typu rodzinnego, przysługują w miesięcznej stawce odpowiadającej

wysokości kwoty kosztów ponoszonych na czynsz, opłaty za energię cieplną i elektryczną,

wodę, gaz, odbiór nieczystości stałych i płynnych, abonament telewizyjny i radiowy,

ryczałt na zakup opału, koszty związane z kosztami eksploatacji i remontów, z uwzględnieniem

podatku od nieruchomości i opłaty za wieczyste użytkowanie gruntów, podzielonej przez

liczbę osób zamieszkujących w domu jednorodzinnym i pomnożonej przez liczbę dzieci

umieszczonych w placówce opiekuńczo-wychowawczej typu rodzinnego oraz dyrektora placówki.

1.

Środki finansowe na usługi telekomunikacyjne przysługują w miesięcznej stawce odpowiadającej

wysokości kosztów ponoszonych na abonament i połączenia telefoniczne w ruchu automatycznym.

2.

Wysokość środków finansowych na połączenia telefoniczne w ruchu automatycznym, w kwocie

nie wyższej niż 346 zł, ustala starosta w porozumieniu z dyrektorem placówki opiekuńczo-wychowawczej

typu rodzinnego.

1.

Środki finansowe na bieżące naprawy i remonty przysługują w rocznej stawce odpowiadającej

wysokości ponoszonych kosztów podzielonych przez liczbę osób zamieszkujących w lokalu

mieszkalnym lub domu jednorodzinnym i pomnożonej przez liczbę dzieci umieszczonych

w placówce opiekuńczo-wychowawczej typu rodzinnego, w kwocie nie wyższej niż 1581

zł na dziecko.

2.

Środki finansowe na wyposażenie placówki opiekuńczo-wychowawczej typu rodzinnego w

sprzęt niezbędny dla umieszczonych w niej dzieci, z uwzględnieniem standardu usług

świadczonych w placówkach opiekuńczo-wychowawczych, przysługują w rocznej stawce odpowiadającej

wysokości poniesionych kosztów, w kwocie nie wyższej niż 2915 zł na dziecko.

Środki finansowe na świadczenia opieki zdrowotnej, które w całości lub w części nie

są finansowane ze środków publicznych na zasadach określonych w przepisach o świadczeniach

opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, lub na wyrównywanie opóźnień

w nauce przysługują w rocznej stawce ustalonej ze starostą w miarę wystąpienia potrzeb,

w wysokości poniesionych wydatków, w kwocie nie wyższej niż 2685 zł na dziecko.

Do kwot, o których mowa w art. 115 ust. 1 i 2 i art. 118-120, przepisy art. 86 ust.

2 stosuje się odpowiednio.

Wojewoda sprawuje kontrolę nad działalnością placówek opiekuńczo-wychowawczych, regionalnych

placówek opiekuńczo-terapeutycznych oraz interwencyjnych ośrodków preadopcyjnych.

Kontrola nad placówkami opiekuńczo-wychowawczymi, regionalnymi placówkami opiekuńczo-terapeutycznymi

i interwencyjnymi ośrodkami preadopcyjnymi obejmuje w szczególności

1)

przestrzeganie standardów opieki i wychowania, o których mowa w przepisach dotyczących

placówek opiekuńczo-wychowawczych, regionalnych placówek opiekuńczo-terapeutycznych

i interwencyjnych ośrodków preadopcyjnych;

2)

działania placówki na rzecz utrzymania przez dziecko kontaktów z rodziną;

3)

zaspokajanie potrzeb dziecka i respektowanie jego praw;

4)

przestrzeganie przepisów określających zasady działania placówki opiekuńczo-wychowawczej,

regionalnej placówki opiekuńczo-terapeutycznej i interwencyjnego ośrodka preadopcyjnego.

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

Minister właściwy do spraw rodziny określi, w drodze rozporządzenia

1)

tryb i sposób kierowania i przyjmowania dziecka do placówki opiekuńczo-wychowawczej,

regionalnej placówki opiekuńczo-terapeutycznej i interwencyjnego ośrodka preadopcyjnego

oraz ich opuszczania, z uwzględnieniem dzieci cudzoziemców,

2)

organizację placówek i ośrodków, o których mowa w pkt 1, w tym

a)

maksymalną liczbę dzieci pozostających pod opieką jednego wychowawcy oraz innych osób

pracujących z dziećmi, w zależności od organizacji pracy i potrzeb dzieci,

b)

warunki sprawowania opieki w godzinach nocnych,

c)

organizację pracy wychowawczej, w tym tryb przeprowadzania diagnozy psycho-fizycznej

dziecka,

d)

prowadzoną dokumentację dotyczącą dziecka,

3)

standardy usług świadczonych w placówkach i ośrodkach, o których mowa w pkt 1,

4)

wzór wniosku o wydanie zezwolenia na prowadzenie placówki lub ośrodka, o którym mowa

w pkt 1

- uwzględniając zadania realizowane przez placówki opiekuńczo-wychowawcze, regionalne

placówki opiekuńczo-terapeutyczne oraz interwencyjne ośrodki preadopcyjne, potrzebę

zapewnienia prawidłowego funkcjonowania tych placówek i ośrodków oraz odpowiedniego

poziomu świadczonych usług, a także kontaktów dziecka z jego rodziną.

Organizator rodzinnej pieczy zastępczej ocenia

1)

sytuację dziecka umieszczonego w rodzinie zastępczej oraz w rodzinnym domu dziecka;

2)

rodzinę zastępczą oraz prowadzącego rodzinny dom dziecka.

Organizator rodzinnej pieczy zastępczej dokonuje oceny sytuacji dziecka umieszczonego

w rodzinie zastępczej oraz w rodzinnym domu dziecka w celu

1)

ustalania aktualnej sytuacji rodzinnej dziecka;

2)

analizy stosowanych metod pracy z dzieckiem i rodziną;

3)

modyfikowania planu pomocy dziecku;

4)

monitorowania procedur adopcyjnych dzieci z uregulowaną sytuacją prawną umożliwiającą

przysposobienie;

5)

oceny stanu zdrowia dziecka i jego aktualnych potrzeb;

6)

oceny zasadności dalszego pobytu dziecka w pieczy zastępczej;

7

informowania sądu o potrzebie umieszczenia dziecka w placówce działającej na podstawie

przepisów o systemie oświaty, działalności leczniczej lub pomocy społecznej.

7

informowania sądu o potrzebie umieszczenia dziecka w placówce działającej na podstawie

przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe

(Dz. U. z 2017 r. poz. 59), przepisów o działalności leczniczej lub o pomocy społecznej.

1.

Oceny sytuacji dziecka organizator rodzinnej pieczy zastępczej dokonuje na posiedzeniu

z udziałem

1)

odpowiednio rodziną zastępczą albo prowadzącym rodzinny dom dziecka;

2)

pedagogiem;

3)

psychologiem;

4)

właściwym asystentem rodziny;

5)

przedstawicielem ośrodka adopcyjnego;

6)

koordynatorem rodzinnej pieczy zastępczej;

7)

rodzicami dziecka, z wyjątkiem rodziców pozbawionych władzy rodzicielskiej.

2.

Do udziału w posiedzeniu w sprawie sytuacji dziecka umieszczonego w rodzinnej pieczy

zastępczej mogą być zapraszani w szczególności przedstawiciele: sądu właściwego ze

względu na miejsce zamieszkania rodziny zastępczej lub prowadzącego rodzinny dom dziecka,

właściwego powiatowego centrum pomocy rodzinie, ośrodka pomocy społecznej, Policji,

ochrony zdrowia, instytucji oświatowych oraz organizacji społecznych statutowo zajmujących

się problematyką rodziny i dziecka, a także osoby bliskie dziecku.

1.

Ocena sytuacji dziecka powinna być przeprowadzana w miarę potrzeb, jednak w przypadku

dzieci w wieku poniżej 3 lat nie rzadziej niż co 3 miesiące, a w przypadku dzieci

starszych nie rzadziej niż co 6 miesięcy.

2.

Po dokonaniu oceny sytuacji dziecka organizator rodzinnej pieczy zastępczej formułuje

na piśmie opinię dotyczącą zasadności dalszego pobytu dziecka w pieczy zastępczej,

a następnie przekazuje ją do właściwego sądu.

Organizator rodzinnej pieczy zastępczej dokonuje oceny rodziny zastępczej lub prowadzącego

rodzinny dom dziecka pod względem predyspozycji do pełnienia powierzonej im funkcji

oraz jakości wykonywanej pracy.

Oceny rodziny zastępczej lub prowadzącego rodzinny dom dziecka organizator rodzinnej

pieczy zastępczej dokonuje w konsultacji w szczególności z koordynatorem rodzinnej

pieczy zastępczej oraz asystentem rodziny pracującym z rodziną dziecka.

1.

Organizator rodzinnej pieczy zastępczej dokonuje pierwszej oceny rodziny zastępczej

albo prowadzącego rodzinny dom dziecka nie później niż przed upływem roku od umieszczenia

pierwszego dziecka w rodzinie zastępczej albo rodzinnym domu dziecka.

2.

Kolejna ocena jest dokonywana po upływie roku od dokonania pierwszej oceny, a następne

nie rzadziej niż co 3 lata.

2a.

Do ocen, o których mowa w ust. 1 i 2, rodzina zastępcza i prowadzący rodzinny dom

dziecka mogą złożyć, w terminie 14 dni od dnia otrzymania oceny, zastrzeżenia do starosty.

2b.

Starosta rozpatruje zastrzeżenia w terminie 14 dni od dnia ich otrzymania.

2c.

W przypadku, gdy starosta nie rozpatrzy zastrzeżeń, o których mowa w ust. 2a, w terminie,

o którym mowa w ust. 2b, uznaje się, że zastrzeżenia te zostały uwzględnione przez

starostę.

2d.

W razie uwzględnienia zastrzeżeń przez starostę ocenę rodziny zastępczej albo prowadzącego

rodzinny dom dziecka sporządza się po raz drugi. Do oceny sporządzonej po raz drugi

przysługują zastrzeżenia na zasadach określonych w ust. 2a-2c.

3.

W przypadku negatywnej ostatecznej oceny rodziny zastępczej albo prowadzącego rodzinny

dom dziecka, kolejna ocena jest dokonywana nie później niż w terminie 6 miesięcy od

dnia dokonania tej oceny. W przypadku kolejnej negatywnej ostatecznej oceny organizator

rodzinnej pieczy zastępczej kieruje do sądu wniosek o uchylenie postanowienia o umieszczeniu

dziecka w rodzinie zastępczej albo rodzinnym domu dziecka.

4.

W przypadku rodzin zastępczych zawodowych oraz rodzinnych domów dziecka w celu ustalenia

zasadności przedłużenia okresu obowiązywania umowy, o której mowa odpowiednio w art.

54 lub art. 62, oceny dokonuje się także na trzy miesiące przed wygaśnięciem tej umowy.

5.

Organizator rodzinnej pieczy zastępczej wyznacza termin oceny rodziny zastępczej albo

prowadzącego rodzinny dom dziecka, uwzględniając stopień przygotowania rodziny zastępczej

albo prowadzącego rodzinny dom dziecka do wykonywania ich zadań.

W placówce opiekuńczo-wychowawczej typu socjalizacyjnego, interwencyjnego i specjalistyczno-terapeutycznego,

regionalnej placówce opiekuńczo-terapeutycznej albo interwencyjnym ośrodku preadopcyjnym

zespół do spraw okresowej oceny sytuacji dziecka, zwany dalej „zespołem”, ocenia sytuację

umieszczonego dziecka.

Zespół dokonuje oceny dziecka w celu

1)

ustalania aktualnej sytuacji rodzinnej dziecka;

2)

analizy stosowanych metod pracy z dzieckiem i rodziną;

3)

modyfikowania planu pomocy dziecku;

4)

monitorowania procedur adopcyjnych dzieci z uregulowaną sytuacją prawną umożliwiającą

przysposobienie;

5)

oceny stanu zdrowia dziecka i jego aktualnych potrzeb;

6)

oceny możliwości powrotu dziecka do rodziny lub umieszczenia go w rodzinnej pieczy

zastępczej;

7

informowania sądu o potrzebie umieszczenia dziecka w placówce działającej na podstawie

przepisów o systemie oświaty, działalności leczniczej lub pomocy społecznej.

7

informowania sądu o potrzebie umieszczenia dziecka w placówce działającej na podstawie

przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe, przepisów ustawy o działalności leczniczej lub o pomocy społecznej.

1.

W skład zespołu wchodzą

1)

dyrektor placówki lub osoba przez niego wyznaczona;

2)

pedagog, psycholog oraz pracownik socjalny, jeżeli są zatrudnieni w placówce;

3)

wychowawca kierujący procesem wychowawczym dziecka;

4)

przedstawiciel organizatora rodzinnej pieczy zastępczej;

5)

lekarz i pielęgniarka, w miarę indywidualnych potrzeb dziecka;

5a)

rodzice dziecka, z wyjątkiem rodziców pozbawionych praw rodzicielskich;

6)

inne osoby, w szczególności asystent rodziny prowadzący pracę z rodziną dziecka oraz

przedstawiciel ośrodka adopcyjnego.

2.

Do udziału w posiedzeniu zespołu mogą być zapraszani w szczególności przedstawiciele

sądu właściwego ze względu na miejsce położenia placówki, właściwego powiatowego centrum

pomocy rodzinie, ośrodka pomocy społecznej, Policji, ochrony zdrowia, instytucji oświatowych

oraz organizacji społecznych statutowo zajmujących się problematyką rodziny i dziecka,

a także osoby bliskie dziecku.

1.

Zespół dokonuje okresowej oceny sytuacji dziecka w miarę potrzeb nie rzadziej niż

co pół roku, a w przypadku dziecka w wieku poniżej 3 lat nie rzadziej niż co trzy

miesiące.

2.

Po dokonaniu okresowej oceny sytuacji dziecka zespół formułuje na piśmie wniosek dotyczący

zasadności dalszego pobytu dziecka w placówce i przesyła go do sądu.

1.

W placówce opiekuńczo-wychowawczej typu rodzinnego oceny sytuacji dziecka dokonuje

dyrektor w porozumieniu z organizatorem rodzinnej pieczy zastępczej właściwym ze względu

na położenie placówki.

2.

Organizator rodzinnej pieczy zastępczej wspiera dyrektora placówki opiekuńczo-wychowawczej

typu rodzinnego w sporządzeniu planu pomocy dziecku.

3.

Przepisy art. 136 i 138 stosuje się odpowiednio.

1.

Do zadań organizatora rodzinnej pieczy zastępczej, zespołu do spraw okresowej oceny

sytuacji dziecka umieszczonego w instytucjonalnej pieczy zastępczej oraz dyrektora

placówki opiekuńczo-wychowawczej typu rodzinnego należy także

1)

sporządzanie opinii o zasadności przysposobienia dziecka;

2)

sporządzanie opinii o kontaktach dziecka z rodziną biologiczną i wpływie tych kontaktów

na dziecko;

3)

sporządzanie opinii o zasadności przysposobienia związanego ze zmianą miejsca zamieszkania

dziecka na miejsce zamieszkania poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej mającej na

celu stwierdzenie, że przysposobienie to leży w jego najlepszym interesie;

4)

sporządzanie opinii o zasadności wspólnego umieszczenia rodzeństwa w rodzinie przysposabiającej;

5)

sporządzanie opinii o możliwości nieumieszczenia wspólnie rodzeństwa w rodzinie przysposabiającej

z powodu nieznalezienia kandydata do przysposobienia rodzeństwa;

6)

przekazywanie właściwemu ośrodkowi adopcyjnemu informacji i dokumentacji, o których

mowa w art. 38a ust. 1, oraz informacji o przebiegu pobytu dziecka w pieczy zastępczej.

2.

Sporządzając opinię, o której mowa w ust. 1 pkt 1, organizator rodzinnej pieczy zastępczej,

zespół do spraw okresowej oceny sytuacji dziecka umieszczonego w instytucjonalnej

pieczy zastępczej oraz dyrektor placówki opiekuńczo-wychowawczej typu rodzinnego biorą

pod uwagę konieczność zagwarantowania, że przysposobienie leży w najlepszym interesie

dziecka.

3.

Sporządzając opinię, o której mowa w ust. 1 pkt 3, organizator rodzinnej pieczy zastępczej,

zespół do spraw okresowej oceny sytuacji dziecka umieszczonego w instytucjonalnej

pieczy zastępczej oraz dyrektor placówki opiekuńczo-wychowawczej typu rodzinnego biorą

pod uwagę w szczególności możliwość zapewnienia dziecku stabilnego, rodzinnego środowiska

wychowawczego, w tym zastępczego, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

4.

Sporządzając opinie, o których mowa w ust. 1 pkt 4 i 5, organizator rodzinnej pieczy

zastępczej, zespół do spraw okresowej oceny sytuacji dziecka umieszczonego w instytucjonalnej

pieczy zastępczej oraz dyrektor placówki opiekuńczo-wychowawczej typu rodzinnego biorą

pod uwagę w szczególności więzi między rodzeństwem.

5.

Opinie, o których mowa w ust. 1 pkt 1-5, organizator rodzinnej pieczy zastępczej,

zespół do spraw okresowej oceny sytuacji dziecka umieszczonego w instytucjonalnej

pieczy zastępczej oraz dyrektor placówki opiekuńczo-wychowawczej typu rodzinnego przekazuje

właściwemu ośrodkowi adopcyjnemu.

Do ocen oraz zastrzeżeń, o których mowa w niniejszym rozdziale, przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996, 1579 i 2138) nie stosuje się.

1.

Osobie opuszczającej, po osiągnięciu pełnoletności, rodzinę zastępczą, rodzinny dom

dziecka, placówkę opiekuńczo-wychowawczą lub regionalną placówkę opiekuńczo-terapeutyczną,

zwanej dalej „osobą usamodzielnianą”, w przypadku gdy umieszczenie w pieczy zastępczej

nastąpiło na podstawie orzeczenia sądu

1)

przyznaje się pomoc na

a)

kontynuowanie nauki,

b)

usamodzielnienie,

c)

zagospodarowanie;

2)

udziela się pomocy w uzyskaniu

a)

odpowiednich warunków mieszkaniowych,

b)

zatrudnienia;

3)

zapewnia się pomoc prawną i psychologiczną.

2.

Przez osobę usamodzielnianą rozumie się również osobę, której pobyt w rodzinnej pieczy

zastępczej ustał na skutek śmierci osób tworzących rodzinę zastępczą lub osoby prowadzącej

rodzinny dom dziecka, w okresie 6 miesięcy przed osiągnięciem przez osobę usamodzielnianą

pełnoletności.

3.

W przypadku gdy osoba usamodzielniana

1)

przebywa w domu pomocy społecznej albo placówce zapewniającej całodobową opiekę osobom

niepełnosprawnym lub przewlekle chorym,

2)

otrzymuje pomoc dla osób usamodzielnianych w rozumieniu przepisów o pomocy społecznej

- pomoc, o której mowa w ust. 1, nie przysługuje.

1.

Pomoc na kontynuowanie nauki, na usamodzielnienie oraz na zagospodarowanie jest przyznawana

osobie usamodzielnianej, która przebywała w pieczy zastępczej przez okres co najmniej

1)

3 lat - w przypadku osoby usamodzielnianej opuszczającej rodzinę zastępczą spokrewnioną;

2)

roku - w przypadku osoby usamodzielnianej opuszczającej rodzinę zastępczą niezawodową,

rodzinę zastępczą zawodową, rodzinny dom dziecka, placówkę opiekuńczo-wychowawczą

lub regionalną placówkę opiekuńczo-terapeutyczną.

2.

Do okresów pobytu w pieczy zastępczej, o których mowa w ust. 1, wlicza się również

1)

okresy pobytu w domu pomocy społecznej dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnych intelektualnie,

domu dla matek z małoletnimi dziećmi i kobiet w ciąży oraz w schronisku dla nieletnich,

zakładzie poprawczym, specjalnym ośrodku szkolno-wychowawczym, specjalnym ośrodku

wychowawczym, młodzieżowym ośrodku socjoterapii, zapewniającym całodobową opiekę,

i młodzieżowym ośrodku wychowawczym, jeżeli orzeczenie sądu o umieszczeniu w pieczy

zastępczej nie zostało uchylone;

2)

okres pobytu osoby pełnoletniej w rodzinie zastępczej, rodzinnym domu dziecka, placówce

opiekuńczo-wychowawczej, na zasadach określonych w art. 37 ust. 2.

1.

Pomoc na usamodzielnienie oraz pomoc na zagospodarowanie jest przyznawana osobie usamodzielnianej,

której dochód miesięczny nie przekracza kwoty 1200 zł.

2.

W przypadku gdy dochód miesięczny osoby usamodzielnianej przekracza kwotę 1200 zł,

można przyznać pomoc na usamodzielnienie lub pomoc na zagospodarowanie, jeżeli jest

to uzasadnione jej sytuacją mieszkaniową, dochodową, majątkową lub osobistą.

3.

Ustalając dochód osoby usamodzielnianej uwzględnia się sumę dochodów tej osoby, jej

małżonka oraz dzieci pozostających na jej utrzymaniu, podzieloną przez liczbę tych

osób.

4.

Ustalając dochód osoby usamodzielnianej uwzględnia się dochody, o których mowa w ustawie z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1518 i 1579 oraz z 2017 r. poz. 60), uzyskane w miesiącu poprzedzającym miesiąc złożenia wniosku.

1.

Pomoc, o której mowa w art. 140 ust. 1, jest przyznawana lub udzielana na wniosek

osoby usamodzielnianej.

2.

Wniosek o przyznanie pomocy na kontynuowanie nauki i pomocy na usamodzielnienie osoba

usamodzielniana składa w powiecie właściwym do ponoszenia wydatków na finansowanie

pomocy na kontynuowanie nauki i usamodzielnienie za pośrednictwem kierownika powiatowego

centrum pomocy rodzinie powiatu właściwego ze względu na miejsce pobytu osoby usamodzielnianej.

3.

Wniosek o przyznanie pomocy na zagospodarowanie oraz o udzielenie pomocy w uzyskaniu

odpowiednich warunków mieszkaniowych lub w uzyskaniu zatrudnienia składa się w powiecie

właściwym ze względu na miejsce osiedlenia się osoby usamodzielnianej.

4.

W przypadku cudzoziemców wniosek składa się w powiecie właściwym ze względu na miejsce

pobytu osoby usamodzielnianej.

Osoby usamodzielniane są obowiązane niezwłocznie poinformować organ, który przyznał

pomoc, o której mowa w art. 140 ust. 1 pkt 1, o każdej zmianie ich sytuacji osobistej,

dochodowej i majątkowej, która ma wpływ na prawo do tych świadczeń.

1.

Warunkiem przyznania pomocy na kontynuowanie nauki i na usamodzielnienie jest złożenie

wniosku oraz posiadanie zatwierdzonego indywidualnego programu usamodzielnienia, określającego

w szczególności

1)

zakres współdziałania osoby usamodzielnianej z opiekunem usamodzielnienia;

2)

sposób uzyskania przez osobę usamodzielnianą wykształcenia lub kwalifikacji zawodowych,

pomocy w uzyskaniu odpowiednich warunków mieszkaniowych oraz w podjęciu przez osobę

usamodzielnianą zatrudnienia.

2.

Osoba usamodzielniana co najmniej rok przed osiągnięciem przez nią pełnoletności wskazuje

osobę, która podejmuje się pełnienia funkcji opiekuna usamodzielnienia oraz przedstawia

pisemną zgodę tej osoby.

3.

Opiekunem usamodzielnienia może być osoba tworząca rodzinę zastępczą, prowadząca rodzinny

dom dziecka, koordynator rodzinnej pieczy zastępczej, pracownik socjalny powiatowego

centrum pomocy rodzinie, osoba będąca w placówce opiekuńczo-wychowawczej albo regionalnej

placówce opiekuńczo-terapeutycznej wychowawcą lub psychologiem, lub inna osoba wskazana

przez osobę usamodzielnianą i zaakceptowana przez kierownika powiatowego centrum pomocy

rodzinie powiatu właściwego do ponoszenia wydatków na finansowanie pomocy na kontynuowanie

nauki i usamodzielnienie.

4.

Indywidualny program usamodzielnienia jest opracowywany przez osobę usamodzielnianą

wspólnie z opiekunem usamodzielnienia co najmniej na miesiąc przed osiągnięciem przez

osobę usamodzielnianą pełnoletności, a następnie jest zatwierdzany przez kierownika

powiatowego centrum pomocy rodzinie powiatu właściwego do ponoszenia wydatków na finansowanie

pomocy na kontynuowanie nauki i usamodzielnienie.

5.

Kierownik powiatowego centrum pomocy rodzinie powiatu właściwego do ponoszenia wydatków

na finansowanie pomocy na kontynuowanie nauki i usamodzielnienie informuje powiat

właściwy ze względu na planowane miejsce osiedlenia się osoby usamodzielnianej o zamiarze

osiedlenia się tej osoby w miejscowości wskazanej w indywidualnym programie usamodzielnienia

oraz przesyła mu kopię tego programu i informacje o opiekunie usamodzielnienia.

6.

Zmiany w indywidualnym programie usamodzielnienia może dokonać osoba usamodzielniana

wspólnie z opiekunem usamodzielnienia w przypadku zmiany sytuacji życiowej tej osoby.

Zmiany programu wymagają zatwierdzenia przez kierownika powiatowego centrum pomocy

rodzinie powiatu właściwego do ponoszenia wydatków na finansowanie pomocy na kontynuowanie

nauki i usamodzielnienie.

7.

Po zakończeniu realizacji indywidualnego programu usamodzielnienia osoba usamodzielniana

wraz z opiekunem usamodzielnienia i kierownikiem powiatowego centrum pomocy rodzinie

powiatu właściwego do ponoszenia wydatków na finansowanie pomocy na kontynuowanie

nauki i usamodzielnienie dokonują oceny końcowej procesu usamodzielnienia.

8.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach pomoc na kontynuowanie nauki i na usamodzielnienie

może być przyznana osobie usamodzielnianej, której indywidualny program usamodzielnienia

został zatwierdzony po terminie określonym w art. 145 ust. 4.

9.

Pomoc na kontynuowanie nauki i na usamodzielnienie przyznaje się i wypłaca za okres

miesiąca kalendarzowego, począwszy od miesiąca, w którym został złożony wniosek o

przyznanie pomocy.

1.

Pomoc na kontynuowanie nauki przyznaje się osobie usamodzielnianej, jeżeli kontynuuje

naukę

1)

w szkole;

2)

w zakładzie kształcenia nauczycieli;

3)

w uczelni;

4)

na kursach, jeśli ich ukończenie jest zgodne z indywidualnym programem usamodzielnienia;

5)

u pracodawcy w celu przygotowania zawodowego.

2.

Wysokość pomocy, o której mowa w ust. 1, wynosi nie mniej niż 500 zł miesięcznie.

3.

Pomoc, o której mowa w ust. 1, przyznaje się na czas nauki, nie dłużej jednak niż

do ukończenia przez osobę usamodzielnianą 25. roku życia.

4.

Pomoc, o której mowa w ust. 1, przysługuje w czasie trwania odpowiednio roku szkolnego,

roku akademickiego, kursu albo przygotowania zawodowego.

5.

W przypadku gdy po ukończeniu

1

nauki w szkole ponadgimnazjalnej osoba usamodzielniana została przyjęta w tym samym

roku kalendarzowym na studia wyższe lub do zakładu kształcenia nauczycieli,

1

nauki w szkole ponadgimnazjalnej lub ponadpodstawowej osoba usamodzielniana została

przyjęta w tym samym roku kalendarzowym na studia wyższe lub do zakładu kształcenia

nauczycieli,

2)

studiów pierwszego stopnia osoba usamodzielniana została przyjęta w tym samym roku

kalendarzowym na studia drugiego stopnia

- pomoc, o której mowa w ust. 1, przysługuje także za wrzesień.

6.

(uchylony)

7.

W przypadku gdy uprawnienie do pomocy na kontynuowanie nauki nie obejmuje pełnego

miesiąca kalendarzowego, pomoc przyznaje się w wysokości proporcjonalnej do liczby

dni w danym miesiącu kalendarzowym, w których przysługuje pomoc.

Pomoc na kontynuowanie nauki nie przysługuje w przypadku, gdy osoba usamodzielniana

1)

kontynuuje naukę w szkole ponadgimnazjalnej lub uczelni, która zapewnia nieodpłatną

naukę i nieodpłatne pełne utrzymanie;

2)

bez uzasadnionych powodów zmieniła trzykrotnie, na tym samym poziomie kształcenia,

szkołę, zakład kształcenia nauczycieli lub uczelnię, kurs lub przygotowanie do wykonywania

zawodu;

3)

została umieszczona w zakładzie karnym.

1.

Pomoc na kontynuowanie nauki można zawiesić w przypadku, gdy

1)

w trakcie kształcenia w zakładzie kształcenia nauczycieli lub w uczelni osoba usamodzielniana

przebywa na urlopie od zajęć;

2)

osoba usamodzielniana nie realizuje indywidualnego programu usamodzielnienia.

2.

Zawieszenie pomocy na kontynuowanie nauki następuje z urzędu lub na wniosek osoby

usamodzielnianej, w drodze decyzji.

1.

Wysokość pomocy na usamodzielnienie wynosi

1)

w przypadku osoby usamodzielnianej opuszczającej rodzinę zastępczą spokrewnioną -

nie mniej niż 3300 zł, jeżeli przebywała w pieczy zastępczej przez okres co najmniej

3 lat;

2)

w przypadku osoby usamodzielnianej opuszczającej rodzinę zastępczą niezawodową, rodzinę

zastępczą zawodową, rodzinny dom dziecka, placówkę opiekuńczo-wychowawczą lub regionalną

placówkę opiekuńczo-terapeutyczną

a)

nie mniej niż 6600 zł - jeżeli przebywała w pieczy zastępczej przez okres powyżej

3 lat,

b)

nie mniej niż 3300 zł - jeżeli przebywała w pieczy zastępczej przez okres od 2 do

3 lat,

c)

nie mniej niż 1650 zł - jeżeli przebywała w pieczy zastępczej przez okres poniżej

2 lat, nie krócej jednak niż przez okres roku.

2.

Pomoc na usamodzielnienie może zostać wypłacona, w zależności od ustaleń indywidualnego

programu usamodzielniania, jednorazowo lub w ratach, nie później jednak niż do ukończenia

przez osobę usamodzielnianą 26. roku życia.

3.

W przypadku gdy osoba usamodzielniana otrzymuje pomoc na kontynuowanie nauki, pomoc

na usamodzielnienie jest wypłacana po zakończeniu pobierania pomocy na kontynuowanie

nauki. W uzasadnionych przypadkach pomoc na usamodzielnienie może zostać wypłacona

w trakcie wypłacania pomocy na kontynuowanie nauki.

1.

Pomoc na zagospodarowanie jest wypłacana jednorazowo, nie później niż do ukończenia

przez osobę usamodzielnianą 26. roku życia, w wysokości nie niższej niż 1500 zł, a

w przypadku osoby legitymującej się orzeczeniem o umiarkowanym albo znacznym stopniu

niepełnosprawności w wysokości nie niższej niż 3000 zł.

2.

Pomoc na zagospodarowanie może być przyznana w formie rzeczowej.

1.

Przyznanie oraz odmowa przyznania pomocy dla osoby usamodzielnianej na kontynuowanie

nauki, na usamodzielnienie oraz na zagospodarowanie następuje w drodze decyzji.

2.

W przypadku zmiany przepisów regulujących prawo do pomocy dla osoby usamodzielnianej

lub jej wysokość oraz w przypadku zmiany sytuacji osobistej, dochodowej lub majątkowej

osoby usamodzielnianej, organ właściwy do wydania decyzji może bez zgody osoby usamodzielnianej

zmienić lub uchylić decyzję, o której mowa w ust. 1.

3.

Decyzję zmienia się lub uchyla, jeżeli osoba usamodzielniana marnotrawi przyznane

świadczenia.

4.

Udzielenie osobie usamodzielnianej pomocy, o której mowa w art. 140 ust. 1 pkt 2,

nie wymaga wydania decyzji.

Przyznania pomocy na kontynuowanie nauki, na usamodzielnienie lub na zagospodarowanie

można odmówić w przypadku, gdy

1)

istnieje uzasadnione przypuszczenie, że pomoc zostanie wykorzystana niezgodnie z celem,

na jaki zostanie przyznana;

2)

osoba usamodzielniana przed osiągnięciem pełnoletności opuściła samowolnie pieczę

zastępczą;

3)

osoba usamodzielniana porzuciła naukę umożliwiającą jej przygotowanie zawodowe i nie

podejmuje zatrudnienia;

4)

stosunek pracy z osobą usamodzielnianą został rozwiązany bez wypowiedzenia z winy

pracownika;

5)

osoba usamodzielniana bez uzasadnionej przyczyny uchyla się od podjęcia proponowanego

jej zatrudnienia;

6)

osoba usamodzielniana została skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo

lub przestępstwo skarbowe.

Do pomocy dla osób usamodzielnianych przepisy art. 86 ust. 2 i 3, art. 91 i 92 stosuje

się odpowiednio.

1.

Prowadzenie procedur przysposobienia oraz przygotowanie osób zgłaszających gotowość

do przysposobienia dziecka, zwanych dalej „kandydatami do przysposobienia dziecka”,

stanowi wyłączną kompetencję ośrodka adopcyjnego.

2.

Ośrodek adopcyjny prowadzi samorząd województwa lub podmiot, któremu samorząd województwa

zlecił realizację tego zadania, na podstawie art. 190.

3.

W przypadku zlecenia realizacji zadania, o którym mowa w ust. 2, marszałek województwa

zleca prowadzenie ośrodka adopcyjnego na okres co najmniej 5 lat.

4.

Marszałek województwa publikuje w Biuletynie Informacji Publicznej województwa wykaz

ośrodków adopcyjnych, które na terenie województwa prowadzą postępowania adopcyjne.

1.

Ośrodek adopcyjny w realizacji swoich zadań kieruje się dobrem dziecka i poszanowaniem

jego praw.

2.

Ośrodek adopcyjny współpracuje ze środowiskiem lokalnym, w szczególności z innymi

podmiotami właściwymi w zakresie wspierania rodziny i systemu pieczy zastępczej, jednostkami

organizacyjnymi pomocy społecznej, sądami i ich organami pomocniczymi, instytucjami

oświatowymi, podmiotami leczniczymi, a także kościołami i związkami wyznaniowymi oraz

organizacjami społecznymi.

1.

Do zadań ośrodka adopcyjnego należy, w szczególności

1)

kwalifikacja dzieci zgłoszonych do przysposobienia oraz sporządzanie dla dziecka zakwalifikowanego

do przysposobienia diagnozy psychologicznej i pedagogicznej oraz gromadzenie aktualnych

informacji o stanie zdrowia dziecka;

1a)

promowanie idei adopcji, w tym poszukiwanie kandydatów do przysposobienia dziecka;

2)

dobór rodziny przysposabiającej właściwej ze względu na potrzeby dziecka;

3)

współpraca z sądem opiekuńczym, polegająca w szczególności na powiadamianiu o okolicznościach

uzasadniających wszczęcie z urzędu postępowania opiekuńczego;

4)

udzielanie pomocy w przygotowaniu wniosków o przysposobienie i zgromadzeniu niezbędnych

dokumentów;

5)

gromadzenie i aktualizowanie informacji o dzieciach, które mogą być przysposobione;

6)

przeprowadzanie badań pedagogicznych i psychologicznych kandydatów do przysposobienia

dziecka;

7)

przeprowadzanie analizy sytuacji osobistej, zdrowotnej, rodzinnej, dochodowej i majątkowej

kandydatów do przysposobienia dziecka, zwanej dalej „wywiadem adopcyjnym”;

8)

prowadzenie działalności diagnostyczno-konsultacyjnej dla kandydatów do przysposobienia

dziecka;

9)

wspieranie psychologiczno-pedagogiczne kandydatów do przysposobienia dziecka oraz

osób, które przysposobiły dziecko;

10)

organizowanie szkoleń dla kandydatów do przysposobienia dziecka;

11)

wydawanie świadectw ukończenia szkolenia dla kandydatów do przysposobienia dziecka,

dokonywanie wstępnej oceny kandydatów do przysposobienia dziecka, sporządzanie opinii

kwalifikacyjnej o kandydatach do przysposobienia dziecka oraz opinii, o której mowa

w art. 586 § 4 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1822, z późn. zm.;

11a)

prowadzenie szkoleń dla kandydatów do pełnienia funkcji rodziny zastępczej lub prowadzenia

rodzinnego domu dziecka oraz wydawanie świadectw ukończenia tych szkoleń;

11b)

prowadzenie szkoleń dla kandydatów do pełnienia funkcji dyrektora placówki opiekuńczo-wychowawczej

typu rodzinnego oraz wydawanie świadectw ukończenia tych szkoleń;

12)

zapewnienie pomocy psychologicznej kobietom w ciąży oraz pacjentkom oddziałów ginekologiczno-położniczych,

które sygnalizują zamiar pozostawienia dziecka bezpośrednio po urodzeniu;

13)

prowadzenie dokumentacji z zakresu wykonywanych zadań.

2.

Ośrodki adopcyjne wykonują swoje zadania nieodpłatnie.

3.

(uchylony)

4.

(uchylony)

Szczegółowe zadania oraz organizację działania, w tym godziny pracy, ośrodka adopcyjnego

określa regulamin organizacyjny tego ośrodka, opracowany przez dyrektora ośrodka w

porozumieniu z marszałkiem województwa.

1.

Dyrektorem ośrodka adopcyjnego może być osoba, która

1)

posiada tytuł zawodowy magistra na kierunku psychologia, socjologia, pedagogika, nauki

o rodzinie lub prawo;

2)

posiada co najmniej 3-letni staż pracy w instytucji zajmującej się pracą z dziećmi

lub rodziną;

3)

nie jest i nie była pozbawiona władzy rodzicielskiej oraz władza rodzicielska nie

jest jej zawieszona ani ograniczona;

4)

wypełnia obowiązek alimentacyjny - w przypadku gdy taki obowiązek w stosunku do niej

wynika z tytułu egzekucyjnego;

5)

nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo

skarbowe.

2.

W przypadku wszczęcia przeciwko osobie będącej dyrektorem ośrodka adopcyjnego postępowania

karnego o umyślne przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego przepisy art. 13 stosuje

się odpowiednio.

1.

Osobą pracującą w ośrodku adopcyjnym, zajmującą się prowadzeniem procedur przysposobienia

lub przygotowaniem osób zgłaszających gotowość do przysposobienia dziecka może być

osoba, która

1)

posiada tytuł zawodowy magistra lub tytuł równorzędny

a)

na kierunku psychologia, pedagogika, nauki o rodzinie lub prawo, albo

b)

na dowolnym kierunku, uzupełniony studiami podyplomowymi w zakresie psychologii, pedagogiki

lub nauk o rodzinie;

2)

posiada co najmniej roczny staż pracy z dziećmi w instytucjach, których zakres działania

obejmuje opiekę nad dzieckiem lub pracę z rodziną;

3)

nie jest i nie była pozbawiona władzy rodzicielskiej oraz władza rodzicielska nie

jest jej zawieszona ani ograniczona;

4)

wypełnia obowiązek alimentacyjny - w przypadku gdy taki obowiązek w stosunku do niej

wynika z tytułu egzekucyjnego;

5)

nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo

skarbowe.

2.

W przypadku wszczęcia przeciwko osobie, o której mowa w ust. 1, postępowania karnego

o umyślne przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego przepisy art. 13 stosuje się

odpowiednio.

1.

Ośrodek adopcyjny współpracuje z kandydatami do przysposobienia dziecka w zakresie

opieki nad dzieckiem i jego wychowania, w szczególności w następujących dziedzinach

1)

diagnoza pedagogiczna i psychologiczna dzieci i rodzin;

2)

problemy wychowawcze w rodzinie;

3)

problemy związane z rozwojem dziecka.

2.

Ośrodek adopcyjny wspiera osoby, które przysposobiły dziecko, w wykonywaniu przez

nie funkcji opiekuńczo-wychowawczych przez

1)

pomoc w rozwiązywaniu problemów wychowawczych i opiekuńczych;

2)

poradnictwo i terapię, w tym terapię rodzinną;

3)

pomoc pedagogiczną i psychologiczną;

4)

pomoc prawną w zakresie prawa rodzinnego.

3.

Pomocy i poradnictwa, o których mowa w ust. 2, udziela się na wniosek.

1.

Ośrodek adopcyjny prowadzi

1)

dokumentację dotyczącą

a)

kandydatów do przysposobienia dziecka,

b)

szkoleń osób, o których mowa w lit. a,

c)

dzieci zakwalifikowanych do przysposobienia, w tym dzieci zakwalifikowanych do przysposobienia

związanego ze zmianą dotychczasowego miejsca zamieszkania dziecka na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej na miejsce zamieszkania w innym państwie,

d)

pomocy pedagogicznej, psychologicznej i z zakresu prawa rodzinnego udzielonej osobom, które przysposobiły dziecko, i rodzinom naturalnym;

2)

rejestr osób, które ukończyły szkolenie, o którym mowa w art. 172 ust. 1.

2.

Ośrodek adopcyjny przetwarza następujące informacje dotyczące kandydatów do przysposobienia

dziecka

1)

imię i nazwisko;

2)

obywatelstwo;

3)

adres miejsca zamieszkania;

4)

stan cywilny;

5)

wykształcenie;

6)

zawód;

7)

miejsce pracy;

8)

warunki mieszkaniowe;

9)

źródła dochodu;

10)

dane o stanie zdrowia niezbędne do stwierdzenia, że osoba może sprawować właściwą

opiekę nad dzieckiem, wynikające z zaświadczenia lekarskiego o stanie zdrowia wystawionego

przez lekarza podstawowej opieki zdrowotnej;

11)

informację o niekaralności z Krajowego Rejestru Karnego.

3.

Ośrodek adopcyjny, w tym wojewódzki bank danych i centralny bank danych, oraz organ

centralny, o którym mowa w art. 187 ust. 1 pkt 9, przetwarzają następujące informacje

dotyczące dzieci zgłoszonych do przysposobienia

1)

imię i nazwisko dziecka;

2)

adres miejsca zamieszkania dziecka;

3)

datę i miejsce urodzenia dziecka;

4)

dane dotyczące sytuacji prawnej oraz aktualnego miejsca pobytu dziecka;

5)

szczegółowy opis przebiegu pobytu dziecka w pieczy zastępczej, zawierający również

daty umieszczenia dziecka w pieczy zastępczej;

6)

dane o stanie zdrowia i rozwoju psychofizycznym dziecka;

7)

stosunek dziecka do przysposobienia;

8)

imiona i nazwiska rodziców dziecka;

9)

numery PESEL rodziców dziecka;

10)

daty urodzenia rodziców dziecka;

11)

dane dotyczące stanu zdrowia rodziców dziecka oraz inne dotyczące ich informacje mające

wpływ na zdrowie dziecka;

12)

informacje na temat utrzymywania przez rodzinę biologiczną kontaktów z dzieckiem;

13)

dane dotyczące sytuacji prawnej oraz aktualnego miejsca pobytu rodzeństwa dziecka.

4.

W celu realizacji zadań, o których mowa w art. 156 ust. 1, ośrodki adopcyjne mają

prawo do uzyskania informacji oraz otrzymania lub wglądu do wszelkiej dostępnej dokumentacji

dotyczących dziecka, w tym prawnej i medycznej.

1.

Marszałek województwa wyznacza i ogłasza, w drodze obwieszczenia, w wojewódzkim dzienniku

urzędowym ośrodek adopcyjny właściwy do prowadzenia banku danych o dzieciach z terenu

województwa oczekujących na przysposobienie, zwanego dalej „wojewódzkim bankiem danych”,

i informuje o tym sąd.

2.

Marszałek województwa monitoruje przebieg procesów adopcyjnych w ośrodkach adopcyjnych

na terenie województwa.

Minister właściwy do spraw rodziny wyznacza i ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku

Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” ośrodek adopcyjny właściwy do

prowadzenia centralnego banku danych o dzieciach oczekujących na przysposobienie,

zwanego dalej „centralnym bankiem danych”.

1.

Rodzice, podmiot leczniczy, organizator rodzinnej pieczy zastępczej, dyrektor placówki

opiekuńczo-wychowawczej, regionalnej placówki opiekuńczo-terapeutycznej lub interwencyjnego

ośrodka preadopcyjnego oraz inna instytucja lub osoba, które powzięły informację o

dziecku uzasadniającą zakwalifikowanie dziecka do przysposobienia, zgłaszają tę informację

do ośrodka adopcyjnego działającego na terenie województwa, w którym przebywa dziecko.

2.

W przypadku powzięcia informacji, o której mowa w ust. 1, ośrodek adopcyjny niezwłocznie

1)

występuje do organizatora rodzinnej pieczy zastępczej, zespołu do spraw okresowej

oceny sytuacji dziecka umieszczonego w instytucjonalnej pieczy zastępczej oraz dyrektora

placówki opiekuńczo-wychowawczej typu rodzinnego o przekazanie, w terminie 7 dni,

opinii oraz dokumentacji, o których mowa w art. 139a, chyba że posiada te opinie oraz

dokumentację, oraz

2)

sporządza informację o sytuacji prawnej, rodzinnej i zdrowotnej dziecka, zwaną dalej

„kartą dziecka”, której integralną część stanowi metryka prowadzenia sprawy.

3.

W przypadku gdy ośrodek adopcyjny nie może sporządzić karty dziecka, gdyż nie posiada

informacji o sytuacji prawnej dziecka, w terminie 3 dni roboczych od powzięcia informacji,

o której mowa w ust. 1, występuje do właściwego dla siebie miejscowo ośrodka adopcyjnego

prowadzącego wojewódzki bank danych o ustalenie sytuacji prawnej dziecka.

4.

W terminie 7 dni roboczych od otrzymania wystąpienia, o którym mowa w ust. 3, ośrodek

adopcyjny prowadzący wojewódzki bank danych przekazuje ośrodkowi adopcyjnemu, o którym

mowa w ust. 3, informację o sytuacji prawnej dziecka.

5.

W terminie 30 dni od dnia sporządzenia karty dziecka ośrodek adopcyjny na podstawie

opinii, o których mowa w art. 139a ust. 1 pkt 1 i 2, dokonuje kwalifikacji dziecka

do przysposobienia krajowego, sporządza dokument potwierdzający zakwalifikowanie dziecka

do przysposobienia krajowego oraz rozpoczyna poszukiwanie kandydata do przysposobienia

dziecka.

6.

W przypadku niepozyskania kandydata do przysposobienia dziecka ośrodek adopcyjny odpowiedzialny

za kwalifikację dziecka do przysposobienia krajowego przesyła do właściwego dla siebie

miejscowo ośrodka adopcyjnego prowadzącego wojewódzki bank danych

1)

dokument potwierdzający zakwalifikowanie dziecka do przysposobienia krajowego,

2)

kartę dziecka,

3)

opinie i dokumentację, o których mowa w art. 139a

- zwane dalej „dokumentacją kwalifikacyjną”.

7.

Ośrodek adopcyjny prowadzący wojewódzki bank danych, o którym mowa w ust. 6, w terminie

3 dni roboczych od dnia otrzymania dokumentacji kwalifikacyjnej, przekazuje tę dokumentację

ośrodkom adopcyjnym na terenie województwa oraz ośrodkom adopcyjnym prowadzącym wojewódzkie

banki danych w pozostałych województwach.

8.

Przed przekazaniem dokumentacji kwalifikacyjnej ośrodkom adopcyjnym na terenie województwa

oraz ośrodkom adopcyjnym prowadzącym wojewódzkie banki danych w pozostałych województwach

ośrodek adopcyjny prowadzący wojewódzki bank danych, o którym mowa w ust. 6, może

żądać uzupełnienia lub aktualizacji dokumentacji kwalifikacyjnej w przypadku stwierdzenia

uchybień lub konieczności pozyskania dodatkowych informacji.

9.

Ośrodki adopcyjne prowadzące wojewódzkie banki danych, w terminie 3 dni roboczych

od dnia otrzymania dokumentacji kwalifikacyjnej, przekazują tę dokumentację ośrodkom

adopcyjnym działającym na terenie ich województwa celem poszukiwania dla dziecka rodziny

przysposabiającej.

10.

W przypadku nieznalezienia kandydata do przysposobienia dziecka w terminie 55 dni

od dnia wysłania przez ośrodek adopcyjny prowadzący wojewódzki bank danych, o którym

mowa w ust. 6, dokumentacji kwalifikacyjnej do ośrodków adopcyjnych na terenie województwa

oraz do ośrodków adopcyjnych prowadzących wojewódzkie banki danych w pozostałych województwach,

ośrodek adopcyjny prowadzący wojewódzki bank danych, o którym mowa w ust. 6, w terminie

3 dni roboczych, przekazuje dokumentację kwalifikacyjną dziecka ośrodkowi adopcyjnemu

prowadzącemu centralny bank danych.

11.

Ośrodek adopcyjny prowadzący centralny bank danych, na podstawie opinii, o której

mowa w art. 139a ust. 1 pkt 3, w terminie 7 dni roboczych od dnia otrzymania dokumentacji

kwalifikacyjnej, dokonuje kwalifikacji dziecka do przysposobienia międzynarodowego

oraz sporządza dokument potwierdzający zakwalifikowanie dziecka do przysposobienia

międzynarodowego. Dokonując kwalifikacji dziecka do przysposobienia międzynarodowego,

ośrodek adopcyjny prowadzący centralny bank danych może zasięgać opinii ministra właściwego

do spraw rodziny.

12.

Ośrodek adopcyjny prowadzący centralny bank danych przed dokonaniem kwalifikacji dziecka

do przysposobienia międzynarodowego może żądać uzupełnienia lub aktualizacji dokumentacji

kwalifikacyjnej w przypadku stwierdzenia uchybień lub konieczności pozyskania dodatkowych

informacji mogących mieć wpływ na tę kwalifikację.

13.

Żądanie uzupełnienia lub aktualizacji dokumentacji kwalifikacyjnej lub zasięgnięcie

opinii ministra właściwego do spraw rodziny wstrzymuje bieg terminów, o których mowa

odpowiednio w ust. 7 i 11.

14.

W przypadku gdy po przeprowadzeniu kwalifikacji dziecka do przysposobienia międzynarodowego

ośrodek adopcyjny prowadzący centralny bank danych nie zakwalifikuje dziecka do tego

przysposobienia, informuje o tym, wraz ze szczegółowym wyjaśnieniem, w terminie 3

dni roboczych, ośrodek adopcyjny odpowiedzialny za kwalifikację dziecka do przysposobienia

krajowego.

15.

W przypadku powzięcia przez ośrodek adopcyjny odpowiedzialny za kwalifikację dziecka

do przysposobienia krajowego informacji o zmianie sytuacji dziecka ośrodek ten informuje

ośrodek adopcyjny prowadzący centralny bank danych o zmianie sytuacji dziecka. W przypadku

gdy zmiana sytuacji dziecka ma wpływ na kwalifikację dziecka do przysposobienia międzynarodowego,

ośrodek adopcyjny prowadzący centralny bank danych dokonuje ponownej kwalifikacji

dziecka do przysposobienia międzynarodowego.

16.

Ośrodek adopcyjny prowadzący centralny bank danych, w terminie 3 dni roboczych od

dnia sporządzenia kwalifikacji międzynarodowej dziecka, przekazuje dokumentację kwalifikacyjną

oraz dokument potwierdzający zakwalifikowanie dziecka do przysposobienia międzynarodowego

ośrodkowi adopcyjnemu upoważnionemu do współpracy z organami centralnymi innych państw

lub z licencjonowanymi przez rządy innych państw organizacjami lub ośrodkami adopcyjnymi

celem poszukiwania dla dziecka rodziny przysposabiającej poza granicami Rzeczypospolitej

Polskiej.

17.

Ośrodek adopcyjny upoważniony do współpracy z organami centralnymi innych państw lub

z licencjonowanymi przez rządy innych państw organizacjami lub ośrodkami adopcyjnymi,

po znalezieniu kandydata mającego miejsce zamieszkania poza granicami Rzeczypospolitej

Polskiej, sporządza dokument potwierdzający dobór kandydata do przysposobienia dziecka.

18.

W przypadku gdy miejscem zamieszkania kandydata do przysposobienia dziecka jest państwo

strona Konwencji z dnia 29 maja 1993 r. o ochronie dzieci i współpracy w dziedzinie

przysposobienia międzynarodowego (Dz. U. z 2000 r. poz. 448 oraz z 2002 r. poz. 17),

ośrodek adopcyjny upoważniony do współpracy z organami centralnymi innych państw lub

z licencjonowanymi przez rządy innych państw organizacjami lub ośrodkami adopcyjnymi

przekazuje dokumentację kwalifikacyjną, dokument potwierdzający zakwalifikowanie dziecka

do przysposobienia międzynarodowego oraz dokumentację dotyczącą kandydatów do przysposobienia

dziecka organowi centralnemu, o którym mowa w art. 187 ust. 1 pkt 9, w celu wydania

przez ten organ rozstrzygnięcia w przedmiocie zgody, o której mowa w art. 17 Konwencji

z dnia 29 maja 1993 r. o ochronie dzieci i współpracy w dziedzinie przysposobienia

międzynarodowego.

19.

Rozstrzygając w przedmiocie zgody, o której mowa w art. 17 Konwencji z dnia 29 maja

1993 r. o ochronie dzieci i współpracy w dziedzinie przysposobienia międzynarodowego

organ centralny, o którym mowa w art. 187 ust. 1 pkt 9, przed wydaniem tej zgody,

może żądać uzupełnienia lub aktualizacji dokumentacji kwalifikacyjnej oraz dokumentacji

dotyczącej kandydatów do przysposobienia dziecka.

20.

Organ centralny, o którym mowa w art. 187 ust. 1 pkt 9, nie wydaje zgody, o której

mowa w art. 17 Konwencji z dnia 29 maja 1993 r. o ochronie dzieci i współpracy w dziedzinie

przysposobienia międzynarodowego w przypadku gdy

1)

uzna, że przysposobienie międzynarodowe nie leży w nadrzędnym interesie dziecka lub

2)

postępowanie w sprawie przysposobienia dziecka zostało przeprowadzone z naruszeniem

przepisów dotyczących przysposobienia dziecka, a naruszenie to ma istotny wpływ na

rozstrzygnięcie w przedmiocie zgody.

21.

Procedury, o których mowa w ust. 1, ust. 2 pkt 2, ust. 3-20, są prowadzone z zastosowaniem

systemu teleinformatycznego, o którym mowa w art. 187 ust. 3.

1.

Karta dziecka zawiera następujące informacje

1)

imię i nazwisko dziecka;

2)

adres miejsca zamieszkania dziecka;

3)

datę i miejsce urodzenia dziecka;

4)

dane dotyczące sytuacji prawnej oraz aktualnego miejsca pobytu dziecka;

5)

szczegółowy opis przebiegu pobytu dziecka w pieczy zastępczej, zawierający również

daty umieszczenia dziecka w pieczy zastępczej;

6)

dane o stanie zdrowia i rozwoju psychofizycznym dziecka;

7)

stosunek dziecka do przysposobienia;

8)

imiona i nazwiska rodziców dziecka;

9)

daty urodzenia rodziców dziecka;

10)

numery PESEL rodziców dziecka;

11)

dane dotyczące stanu zdrowia rodziców dziecka oraz inne dotyczące ich informacje mające

wpływ na zdrowie dziecka;

12)

informacje na temat utrzymywania przez rodzinę biologiczną kontaktów z dzieckiem;

13)

dane dotyczące sytuacji prawnej oraz aktualnego miejsca pobytu rodzeństwa dziecka,

a także informację, czy rodzeństwo zostało zgłoszone do przysposobienia.

2.

Metryka prowadzenia sprawy zawiera daty wykonania czynności, o których mowa w art.

164.

O możliwości przysposobienia dziecka, którego brat albo siostra zostali wcześniej

przysposobieni, należy bezzwłocznie poinformować tę rodzinę, która przysposobiła brata

albo siostrę.

1.

Kwalifikacja dziecka do przysposobienia krajowego obejmuje

1)

diagnozę psychologiczną dziecka;

2)

określenie specyfiki potrzeb dziecka w kontekście prawidłowego doboru rodziny;

3)

dokonywaną przez psychologa ocenę stopnia możliwości nawiązania przez dziecko więzi

emocjonalnej w nowej rodzinie;

4)

ustalenie sytuacji prawnej rodzeństwa dziecka;

5)

dokonywaną przez psychologa analizę aktualnych więzi dziecka z bliskimi mu osobami;

6)

analizę całościowej sytuacji dziecka w celu zbadania, czy przysposobienie leży w jego

najlepszym interesie, dokonywaną na podstawie opinii, o których mowa w art. 139a ust.

1 pkt 1, 2, 4 i 5.

1a.

Kwalifikacja dziecka do przysposobienia międzynarodowego obejmuje

1)

dokonywaną przez psychologa ocenę stopnia możliwości nawiązania przez dziecko więzi

emocjonalnej w rodzinie mającej miejsce zamieszkania poza granicami Rzeczypospolitej

Polskiej;

2)

analizę całościowej sytuacji dziecka w celu zbadania, czy przysposobienie międzynarodowe

leży w jego najlepszym interesie, dokonywaną na podstawie opinii, o której mowa w

art. 139a ust. 1 pkt 3;

3)

analizę prawidłowości prowadzenia poszukiwania kandydata do przysposobienia na terenie

kraju.

2.

Przy kwalifikowaniu dziecka do przysposobienia ośrodek adopcyjny współpracuje w szczególności

z asystentem rodziny, a w przypadku gdy rodzinie dziecka nie został przydzielony asystent

rodziny - z podmiotem organizującym pracę z rodziną, koordynatorem rodzinnej pieczy

zastępczej, organizatorem rodzinnej pieczy zastępczej, placówkami opiekuńczo-wychowawczymi,

regionalnymi placówkami opiekuńczo-terapeutycznymi, interwencyjnymi ośrodkami preadopcyjnymi,

podmiotami leczniczymi, placówkami oświatowymi, jednostkami organizacyjnymi pomocy

społecznej, sądami oraz Policją.

1.

Rodzeństwo powinno być umieszczane w jednej rodzinie przysposabiającej, chyba że

1)

ośrodek adopcyjny odpowiedzialny za kwalifikację dziecka do przysposobienia krajowego,

na podstawie opinii, o której mowa w art. 139a ust. 1 pkt 4, uzna, że wspólne umieszczenie

dziecka wraz z rodzeństwem w rodzinie przysposabiającej nie leży w najlepszym interesie

dziecka lub

2)

ośrodek adopcyjny odpowiedzialny za kwalifikację dziecka do przysposobienia krajowego,

na podstawie opinii, o której mowa w art. 139a ust. 1 pkt 5, uzna, ze względu na najlepiej

pojęty interes dziecka, że z powodu nieznalezienia kandydata do przysposobienia rodzeństwa

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz nieznalezienia kandydata do przysposobienia

rodzeństwa poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej jest możliwe umieszczanie rodzeństwa

w różnych rodzinach przysposabiających.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, ośrodek adopcyjny odpowiedzialny za kwalifikację

dziecka do przysposobienia krajowego rozpoczyna poszukiwanie kandydatów do przysposobienia

dziecka oraz przesyła dokumentację kwalifikacyjną do właściwego dla siebie miejscowo

ośrodka adopcyjnego prowadzącego wojewódzki bank danych. Przepisy art. 164 ust. 7-20

stosuje się odpowiednio.

Dziecko może być zakwalifikowane do przysposobienia związanego ze zmianą dotychczasowego

miejsca zamieszkania dziecka na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na miejsce zamieszkania

w innym państwie po wyczerpaniu wszystkich możliwości znalezienia kandydata do przysposobienia

tego dziecka na terenie kraju, chyba że między przysposabiającym a przysposabianym

dzieckiem istnieje stosunek pokrewieństwa lub powinowactwa albo gdy przysposabiający

już przysposobił siostrę lub brata przysposabianego dziecka.

1.

Minister właściwy do spraw rodziny współpracuje z organami centralnymi innych państw

lub licencjonowanymi przez rządy tych państw organizacjami lub ośrodkami adopcyjnymi

w zakresie przysposobienia związanego ze zmianą dotychczasowego miejsca zamieszkania

dziecka na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na miejsce zamieszkania w innym państwie

lub wyznacza ośrodki adopcyjne upoważnione do tej współpracy.

2.

Procedury przysposobienia związane ze zmianą miejsca zamieszkania dziecka na miejsce

zamieszkania poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej może przeprowadzać wyłącznie

ośrodek adopcyjny upoważniony do współpracy z organami centralnymi innych państw lub

z licencjonowanymi przez rządy innych państw organizacjami lub ośrodkami adopcyjnymi.

3.

Minister właściwy do spraw rodziny ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym

Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” listę ośrodków adopcyjnych, o których mowa

w ust. 2.

1.

Po ukończeniu szkolenia, o którym mowa w art. 172 ust. 1, i otrzymaniu pozytywnej

opinii kwalifikacyjnej o kandydatach do przysposobienia oraz zakwalifikowaniu dziecka

do przysposobienia, ośrodek adopcyjny udostępnia informacje o dziecku tym kandydatom

oraz umożliwia im kontakt z dzieckiem. Nie dotyczy to osoby przysposabiającego, o

której mowa w art. 119.

2.

W przypadku gdy kandydat do przysposobienia dziecka zamieszkuje poza granicami Rzeczypospolitej

Polskiej, podmioty, o których mowa w art. 168 ust. 2

1)

przekazują, po zakwalifikowaniu dziecka do przysposobienia przez ośrodek adopcyjny

prowadzący centralny bank danych, informację o dziecku pełnomocnikom organizacji lub

ośrodków adopcyjnych licencjonowanych przez rządy innych państw;

2)

umożliwiają kandydatowi zakwalifikowanemu przez te podmioty, po wydaniu przez organ

centralny, o którym mowa w art. 187 ust. 1 pkt 9, zgody, o której mowa w art. 17 Konwencji

z dnia 29 maja 1993 r. o ochronie dzieci i współpracy w dziedzinie przysposobienia

międzynarodowego, kontakt z dzieckiem, chyba że przysposobienie następuje między członkami

rodziny.

1.

W przypadku gdy gotowość do przysposobienia dziecka zgłoszą

1)

osoby spokrewnione lub spowinowacone z dzieckiem,

2)

rodzina zastępcza lub prowadzący rodzinny dom dziecka, w których dziecko jest umieszczone,

3)

osoby, które już przysposobiły brata lub siostrę małoletniego

- ośrodek adopcyjny nie wszczyna postępowania w zakresie poszukiwania kandydatów do

przysposobienia dziecka, o którym mowa w art. 164 ust. 5-9 i 15, a wszczęte zawiesza.

2.

Wszczęcie lub podjęcie postępowania, o którym mowa w art. 164, następuje, jeżeli osoby,

o których mowa w ust. 1, nie uzyskają pozytywnej wstępnej oceny ośrodka adopcyjnego.

3.

W przypadku gdy osoby wymienione w ust. 1 pkt 1 nie mają stałego pobytu na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, a dziecko w wyniku przysposobienia miałoby zmienić miejsce

zamieszkania w Rzeczypospolitej Polskiej na miejsce zamieszkania w innym państwie,

ośrodek adopcyjny, nie wszczynając postępowania w zakresie poszukiwania kandydatów

do przysposobienia dziecka, o którym mowa w art. 164 ust. 5-9 i 15, albo zawieszając

to postępowanie, przesyła posiadane dokumenty do ośrodka adopcyjnego prowadzącego

centralny bank danych.

Ośrodek adopcyjny odpowiedzialny za kwalifikację do przysposobienia dziecka zgłoszonego

uprzednio do wojewódzkich banków danych lub do centralnego banku danych, informuje

ośrodki adopcyjne prowadzące te banki danych o przysposobieniu dziecka, w terminie

7 dni od dnia uprawomocnienia się postanowienia sądu.

1.

Kandydaci do przysposobienia dziecka są obowiązani posiadać świadectwo ukończenia

szkolenia organizowanego przez ośrodek adopcyjny.

2.

Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy kandydatów do przysposobienia

1)

spokrewnionych albo spowinowaconych z dzieckiem lub

2)

którzy wcześniej przysposobili rodzeństwo dziecka, lub

3)

sprawujących nad dzieckiem rodzinną pieczę zastępczą, z wyjątkiem osób lub małżonków,

niespełniających warunków dotyczących rodzin zastępczych w zakresie niezbędnych szkoleń,

którym sąd powierzył tymczasowo pełnienie funkcji rodziny zastępczej na podstawie

art. 109 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy.

3.

Program szkolenia kandydatów do przysposobienia dziecka zatwierdza, na okres pięciu

lat, minister właściwy do spraw rodziny, na wniosek podmiotu prowadzącego szkolenie.

4.

Zatwierdzenie lub odmowa zatwierdzenia programu szkolenia, o którym mowa w ust. 3,

następuje w drodze decyzji.

5.

Przed skierowaniem kandydata do przysposobienia dziecka na szkolenie ośrodek adopcyjny

dokonuje jego wstępnej oceny, z uwzględnieniem

1)

kwalifikacji osobistych, o których mowa w art. 114;

2)

motywacji do podjęcia się wychowywania dziecka;

3)

wywiadu adopcyjnego.

Minister właściwy do spraw rodziny określi, w drodze rozporządzenia, liczbę godzin

i zakres programowy szkolenia dla kandydatów do przysposobienia dziecka oraz kwalifikacje

osób, które mogą prowadzić szkolenia, biorąc pod uwagę specyfikę zadań opiekuńczo-wychowawczych

wykonywanych przez kandydatów oraz mając na uwadze konieczność zapewnienia odpowiedniego

poziomu sprawowanej opieki.

Szkolenia dla kandydatów do pełnienia funkcji rodziny zastępczej, prowadzenia rodzinnego

domu dziecka lub pełnienia funkcji dyrektora placówki opiekuńczo-wychowawczej typu

rodzinnego nie mogą być łączone ze szkoleniami dla kandydatów do przysposobienia dziecka.

1.

Ośrodki adopcyjne, o których mowa w art. 162, 163 i 168 ust. 2, przekazują ministrowi

właściwemu do spraw rodziny, nie rzadziej niż co 6 miesięcy, informacje o realizacji

powierzonych zadań.

2.

Ośrodki adopcyjne przekazują informacje o realizacji powierzonych zadań za pośrednictwem

marszałka województwa.

Administratorem danych osobowych przetwarzanych przez dany ośrodek adopcyjny podczas

wykonywanych przez niego zadań wynikających z niniejszej ustawy jest ten ośrodek adopcyjny.

Minister właściwy do spraw rodziny określi, w drodze rozporządzenia, wzór kwestionariusza

wywiadu adopcyjnego oraz karty dziecka, w tym metryki prowadzenia sprawy, mając na

uwadze sprawne i rzetelne przeprowadzenie procedury przysposobienia.

1.

Zarząd województwa sprawuje kontrolę nad ośrodkami adopcyjnymi.

2.

Zarząd województwa może upoważnić, w formie pisemnej, do sprawowania kontroli, o której

mowa w ust. 1, członka zarządu województwa, pracownika urzędu albo kierownika jednostki

organizacyjnej województwa. Osobami upoważnionymi nie mogą być pracownicy kontrolowanych

jednostek.

3.

Zarząd województwa w związku z przeprowadzanym postępowaniem kontrolnym ma prawo do

1)

żądania informacji, dokumentów i danych, niezbędnych do sprawowania kontroli;

2)

wstępu w ciągu doby do obiektów i pomieszczeń kontrolowanej jednostki;

3)

przeprowadzania oględzin obiektów, składników majątku kontrolowanej jednostki oraz

przebiegu określonych czynności objętych obowiązującym standardem;

4)

żądania od pracowników kontrolowanej jednostki udzielenia informacji w formie ustnej

lub pisemnej w zakresie przeprowadzanej kontroli.

4.

Przy przeprowadzaniu postępowania kontrolnego zarząd powiatu oraz zarząd województwa

może korzystać z pomocy osób posiadających specjalistyczną wiedzę z zakresu przedmiotu

kontroli. Przepisy ust. 2 zdanie drugie stosuje się odpowiednio.

Do zadań własnych gminy należy

1)

opracowanie i realizacja 3-letnich gminnych programów wspierania rodziny;

2)

tworzenie możliwości podnoszenia kwalifikacji przez asystentów rodziny;

3)

tworzenie oraz rozwój systemu opieki nad dzieckiem, w tym placówek wsparcia dziennego,

oraz praca z rodziną przeżywającą trudności w wypełnianiu funkcji opiekuńczo-wychowawczych

przez

a)

zapewnienie rodzinie przeżywającej trudności wsparcia i pomocy asystenta rodziny oraz

dostępu do specjalistycznego poradnictwa,

b)

organizowanie szkoleń i tworzenie warunków do działania rodzin wspierających,

c)

prowadzenie placówek wsparcia dziennego oraz zapewnienie w nich miejsc dla dzieci;

4)

finansowanie

a)

(uchylona)

b)

podnoszenia kwalifikacji przez asystentów rodziny,

c)

kosztów związanych z udzielaniem pomocy, o której mowa w art. 29 ust. 2, ponoszonych

przez rodziny wspierające;

5)

współfinansowanie pobytu dziecka w rodzinie zastępczej, rodzinnym domu dziecka, placówce

opiekuńczo-wychowawczej, regionalnej placówce opiekuńczo-terapeutycznej lub interwencyjnym

ośrodku preadopcyjnym;

6)

sporządzanie sprawozdań rzeczowo-finansowych z zakresu wspierania rodziny oraz przekazywanie

ich właściwemu wojewodzie, w wersji elektronicznej, z zastosowaniem systemu teleinformatycznego,

o którym mowa w art. 187 ust. 3;

7)

prowadzenie monitoringu sytuacji dziecka z rodziny zagrożonej kryzysem lub przeżywającej

trudności w wypełnianiu funkcji opiekuńczo-wychowawczej, zamieszkałego na terenie

gminy.

8)

(uchylony)

1.

Do zadań zleconych z zakresu administracji rządowej realizowanych przez gminę należy

wykonywanie zadań wynikających z rządowych programów z zakresu wspierania rodziny

oraz rządowego programu, o którym mowa w art. 187a ust. 1.

2.

Gmina realizuje zadania zlecone z zakresu administracji rządowej zgodnie z wytycznymi

przekazanymi przez wojewodę.

Wójt może upoważnić swojego zastępcę, pracownika urzędu albo kierownika ośrodka pomocy

społecznej lub innej jednostki organizacyjnej gminy, a także inną osobę na wniosek

kierownika ośrodka pomocy społecznej lub innej jednostki organizacyjnej gminy, do

prowadzenia postępowań w sprawach z zakresu wspierania rodziny oraz wydawania w tych

sprawach decyzji.

1.

W terminie do dnia 31 marca każdego roku wójt składa radzie gminy roczne sprawozdanie

z realizacji zadań z zakresu wspierania rodziny oraz przedstawia potrzeby związane

z realizacją zadań.

2.

Rada gminy, biorąc pod uwagę potrzeby, o których mowa w ust. 1, uchwala gminne programy

wspierania rodziny.

Do zadań własnych powiatu należy

1)

opracowanie i realizacja 3-letnich powiatowych programów dotyczących rozwoju pieczy

zastępczej, zawierających między innymi coroczny limit rodzin zastępczych zawodowych;

2)

zapewnienie dzieciom pieczy zastępczej w rodzinach zastępczych, rodzinnych domach

dziecka oraz w placówkach opiekuńczo-wychowawczych;

3)

organizowanie wsparcia osobom usamodzielnianym opuszczającym rodziny zastępcze, rodzinne

domy dziecka oraz placówki opiekuńczo-wychowawcze i regionalne placówki opiekuńczo-terapeutyczne,

przez wspieranie procesu usamodzielnienia;

4)

tworzenie warunków do powstawania i działania rodzin zastępczych, rodzinnych domów

dziecka i rodzin pomocowych;

5)

prowadzenie placówek opiekuńczo-wychowawczych oraz placówek wsparcia dziennego o zasięgu

ponadgminnym;

6)

organizowanie szkoleń dla rodzin zastępczych, prowadzących rodzinne domy dziecka i

dyrektorów placówek opiekuńczo-wychowawczych typu rodzinnego oraz kandydatów do pełnienia

funkcji rodziny zastępczej, prowadzenia rodzinnego domu dziecka lub pełnienia funkcji

dyrektora placówki opiekuńczo-wychowawczej typu rodzinnego;

7)

organizowanie wsparcia dla rodzinnej pieczy zastępczej, w szczególności przez tworzenie

warunków do powstawania

a)

grup wsparcia,

b)

specjalistycznego poradnictwa;

8)

(uchylony)

9)

wyznaczanie organizatora rodzinnej pieczy zastępczej;

10)

zapewnienie przeprowadzenia przyjętemu do pieczy zastępczej dziecku niezbędnych badań

lekarskich;

11)

prowadzenie rejestru danych, o którym mowa w art. 46;

12)

kompletowanie we współpracy z właściwym ośrodkiem pomocy społecznej dokumentacji związanej

z przygotowaniem dziecka do umieszczenia w rodzinie zastępczej albo rodzinnym domu

dziecka;

13)

finansowanie

a)

świadczeń pieniężnych dotyczących dzieci z terenu powiatu, umieszczonych w rodzinach

zastępczych, rodzinnych domach dziecka, placówkach opiekuńczo-wychowawczych, regionalnych

placówkach opiekuńczo-terapeutycznych, interwencyjnych ośrodkach preadopcyjnych lub

rodzinach pomocowych, na jego terenie lub na terenie innego powiatu,

b)

pomocy przyznawanej osobom usamodzielnianym opuszczającym rodziny zastępcze, rodzinne

domy dziecka, placówki opiekuńczo-wychowawcze lub regionalne placówki opiekuńczo-terapeutyczne,

c)

szkoleń dla kandydatów do pełnienia funkcji rodziny zastępczej, prowadzenia rodzinnego

domu dziecka lub pełnienia funkcji dyrektora placówki opiekuńczo-wychowawczej typu

rodzinnego oraz szkoleń dla rodzin zastępczych, prowadzących rodzinne domy dziecka

oraz dyrektorów placówek opiekuńczo-wychowawczych typu rodzinnego;

14)

sporządzanie sprawozdań rzeczowo-finansowych z zakresu wspierania rodziny i systemu

pieczy zastępczej oraz przekazywanie ich właściwemu wojewodzie, w wersji elektronicznej,

z zastosowaniem systemu teleinformatycznego, o którym mowa w art. 187 ust. 3;

15)

przekazywanie do biura informacji gospodarczej informacji, o której mowa w art. 193

ust. 8.

Do zadań zleconych z zakresu administracji rządowej realizowanych przez powiat należy

1)

realizacja zadań wynikających z rządowych programów wspierania rodziny i systemu pieczy

zastępczej oraz rządowego programu, o którym mowa w art. 187a ust. 1;

2)

finansowanie pobytu w pieczy zastępczej osób, o których mowa w art. 5 ust. 3;

3)

finansowanie dodatku wychowawczego i dodatku do zryczałtowanej kwoty, o którym mowa

w art. 115 ust. 2a.

1.

Zadania powiatu w zakresie pieczy zastępczej starosta wykonuje za pośrednictwem powiatowego

centrum pomocy rodzinie oraz organizatorów rodzinnej pieczy zastępczej.

2.

Do zakresu działania powiatowego centrum pomocy rodzinie należą wszystkie sprawy z

zakresu pieczy zastępczej niezastrzeżone na rzecz innych podmiotów.

3.

W sprawach indywidualnych dotyczących świadczeń, dodatków, środków finansowych, opłat

oraz innych kwot, o których mowa w art. 80 ust. 1 i 1a, art. 81, art. 83 ust. 1, 2

i 4, art. 84, art. 92 ust. 1, art. 140 ust. 1 pkt 1 i art. 193 ust. 1, decyzje wydaje

starosta, upoważniony przez niego kierownik powiatowego centrum pomocy rodzinie lub

inni pracownicy powiatowego centrum pomocy rodzinie upoważnieni przez starostę na

wniosek kierownika.

4.

Kierownik powiatowego centrum pomocy rodzinie współpracuje z sądem w sprawach dotyczących

opieki i wychowania dzieci, których rodzice zostali pozbawieni lub ograniczeni we

władzy rodzicielskiej nad nimi.

5.

Kierownik powiatowego centrum pomocy rodzinie składa zarządowi powiatu coroczne sprawozdanie

z działalności powiatowego centrum pomocy rodzinie oraz przedstawia zestawienie potrzeb

w zakresie systemu pieczy zastępczej.

6.

Powiatowe programy systemu pieczy zastępczej uchwalane są na podstawie zestawienia

potrzeb, o którym mowa w ust. 5.

Do zadań własnych samorządu województwa należy

1)

prowadzenie interwencyjnych ośrodków preadopcyjnych i regionalnych placówek opiekuńczo-terapeutycznych;

2)

opracowywanie programów dotyczących wspierania rodziny i systemu pieczy zastępczej,

będących integralną częścią strategii rozwoju województwa;

3)

promowanie nowych rozwiązań w zakresie wspierania rodziny i systemu pieczy zastępczej;

3a)

szkolenie i doskonalenie zawodowe kadr jednostek organizacyjnych samorządu gminnego

i powiatowego;

4)

sporządzanie sprawozdań rzeczowo-finansowych z zakresu wspierania rodziny i systemu

pieczy zastępczej oraz przekazywanie ich właściwemu wojewodzie, w wersji elektronicznej,

z zastosowaniem systemu teleinformatycznego, o którym mowa w art. 187 ust. 3.

Do zadań zleconych z zakresu administracji rządowej realizowanych przez samorząd województwa

należy organizowanie i prowadzenie ośrodków adopcyjnych oraz realizacja zadań wynikających

z rządowego programu, o którym mowa w art. 187a ust. 1.

1.

Zadania z zakresu wspierania rodziny i systemu pieczy zastępczej w województwie wykonuje

regionalny ośrodek polityki społecznej.

2.

Kierownik regionalnego ośrodka polityki społecznej składa zarządowi województwa coroczne

sprawozdanie z działalności interwencyjnego ośrodka preadopcyjnego, regionalnej placówki

opiekuńczo-terapeutycznej oraz ośrodka adopcyjnego, a także przedstawia plany działań

tych jednostek na kolejny rok.

Do zadań wojewody należy

1)

prowadzenie rejestrów

a)

placówek opiekuńczo-wychowawczych, regionalnych placówek opiekuńczo-terapeutycznych

i interwencyjnych ośrodków preadopcyjnych,

b)

wolnych miejsc w placówkach i ośrodkach, o których mowa w lit. a, na terenie województwa;

2)

wydawanie i cofanie zezwoleń na prowadzenie placówek i ośrodków, o których mowa w

pkt 1 lit. a;

3)

kontrola nad

a)

realizacją zadań z zakresu wspierania rodziny, pieczy zastępczej, usamodzielnień pełnoletnich

wychowanków i adopcji wykonywanych przez

-

jednostki samorządu terytorialnego,

-

jednostki organizacyjne wspierania rodziny i systemu pieczy zastępczej

-

zwane dalej „kontrolowanymi jednostkami”,

b)

zgodnością zatrudnienia pracowników jednostek organizacyjnych wspierania rodziny i

systemu pieczy zastępczej z wymaganymi kwalifikacjami;

3a)

zasięganie informacji o sposobie realizacji zadań wynikających z niniejszej ustawy

przez samorząd gminny, powiatowy i województwa;

4)

(uchylony)

5)

(uchylony)

6)

gromadzenie sprawozdań rzeczowo-finansowych z zakresu wspierania rodziny i systemu

pieczy zastępczej oraz przekazywanie ich ministrowi właściwemu do spraw rodziny, w

wersji elektronicznej, z zastosowaniem systemu teleinformatycznego, o którym mowa

w art. 187 ust. 3;

7)

współdziałanie z ministrem właściwym do spraw rodziny przy opracowywaniu, realizacji

i finansowaniu programów wspierania rodziny i systemu pieczy zastępczej.

1.

Do zadań ministra właściwego do spraw rodziny należy

1)

monitorowanie realizacji zadań wynikających z ustawy;

2)

finansowe wsparcie gminnych programów wspierania rodziny i powiatowych programów dotyczących

rozwoju systemu pieczy zastępczej;

3)

zatwierdzanie programów szkoleń, o których mowa w art. 12, 44 i 172;

4)

zlecanie i finansowanie badań, ekspertyz i analiz w obszarze działań na rzecz wspierania

rodziny i systemu pieczy zastępczej;

5)

opracowywanie i finansowanie rządowych programów wspierania rodziny i systemu pieczy

zastępczej;

6)

określanie zadań administracji publicznej w zakresie utrzymania i rozwoju systemu

informatycznego w jednostkach organizacyjnych wspierania rodziny i systemu pieczy

zastępczej oraz sprawowanie nadzoru nad funkcjonowaniem tego systemu;

7)

współdziałanie z organizacjami pozarządowymi w zakresie wspierania rodziny i systemu

pieczy zastępczej;

8)

gromadzenie danych ze sprawozdań rzeczowo-finansowych z zakresu wspierania rodziny

i systemu pieczy zastępczej przekazywanych przez wojewodę;

9)

wykonywanie zadań organu centralnego, wyznaczonego zgodnie z art. 6 Konwencji z dnia

29 maja 1993 r. o ochronie dzieci i współpracy w dziedzinie przysposobienia międzynarodowego;

10)

zlecanie części zadań instytucjom upoważnionym na podstawie art. 9 Konwencji z dnia

29 maja 1993 r. o ochronie dzieci i współpracy w dziedzinie przysposobienia międzynarodowego.

2.

Minister właściwy do spraw rodziny może dokonywać kontroli i oceny realizacji programów,

o których mowa w ust. 1 pkt 2, które wspiera finansowo.

3.

Systemy teleinformatyczne stosowane w urzędach administracji publicznej realizujących

zadania w zakresie określonym w ustawie stanowią integralne części systemów teleinformatycznych

stosowanych do realizacji świadczeń rodzinnych określonych w ustawie z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych.

3a.

W przypadku gdy systemy teleinformatyczne, o których mowa w ust. 3, zapewnia minister

właściwy do spraw rodziny, administratorem danych osobowych zawartych w dokumentach

przesyłanych w formie elektronicznej za pomocą tych systemów jest minister właściwy

do spraw rodziny.

4.

Minister właściwy do spraw rodziny może utworzyć rejestr centralny obejmujący dane

dotyczące jednostek organizacyjnych realizujących zadania z zakresu wspierania rodziny

i systemu pieczy zastępczej, a także dane dotyczące osób i rodzin, którym udzielono

wsparcia, oraz form udzielonego wsparcia, gromadzone przez jednostki organizacyjne

realizujące zadania z zakresu wspierania rodziny i systemu pieczy zastępczej na podstawie

przepisów ustawy.

5.

W przypadku utworzenia rejestru centralnego, o którym mowa w ust. 4, jednostki organizacyjne

realizujące zadania z zakresu wspierania rodziny i systemu pieczy zastępczej przekazują

dane do rejestru centralnego.

6.

Minister właściwy do spraw rodziny określi, w drodze rozporządzenia, wzory, sposób

sporządzania i terminy przekazywania sprawozdań rzeczowo-finansowych z wykonywania

zadań z zakresu wspierania rodzin i systemu pieczy zastępczej, realizowanych ze środków

budżetu państwa oraz budżetów jednostek samorządu terytorialnego, mając na uwadze

potrzebę ujednolicenia informacji przekazywanych przez podmioty realizujące ustawę.

7.

Minister właściwy do spraw rodziny udostępnia w Biuletynie Informacji Publicznej listę

zatwierdzonych programów szkoleń, o których mowa w art. 12 ust. 4, art. 44 ust. 2

i art. 172 ust. 3.

1.

Rada Ministrów może przyjąć rządowy program wsparcia rodzin z dziećmi.

2.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki realizacji programu,

o którym mowa w ust. 1, uwzględniając potrzebę zapewnienia efektywności tego programu.

Minister właściwy do spraw rodziny może przyznawać nagrody pieniężne z budżetu państwa,

z części będącej w jego dyspozycji, za wybitne, nowatorskie rozwiązania w zakresie

wspierania rodziny i systemu pieczy zastępczej.

Rada Ministrów do dnia 31 lipca przedkłada Sejmowi i Senatowi informację o realizacji

ustawy w roku poprzednim wraz z wnioskami dotyczącymi sposobu i zakresu finansowania

zadań jednostek samorządu terytorialnego wynikających z ustawy.

1.

Organy jednostek samorządu terytorialnego mogą zlecić realizację zadań, o których

mowa w art. 10 ust. 1, art. 18 ust. 2 i 3, art. 60 ust. 1, art. 76 ust. 1, art. 93

ust. 2 i 3 i art. 154 ust. 2

1)

organizacjom pozarządowym prowadzącym działalność w zakresie wspierania rodziny, pieczy

zastępczej lub pomocy społecznej;

2)

osobom prawnym i jednostkom organizacyjnym działającym na podstawie przepisów o stosunku

Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej, stosunku Państwa do

innych kościołów i związków wyznaniowych oraz o gwarancji wolności sumienia i wyznania,

jeżeli ich cele statutowe obejmują prowadzenie działalności w zakresie wspierania

rodziny i systemu pieczy zastępczej lub pomocy społecznej.

2.

Do zlecania realizacji zadań, o których mowa w ust. 1, stosuje się ustawę z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego

i o wolontariacie.

Sądy, organy i jednostki organizacyjne są obowiązane niezwłocznie, nie później jednak

niż w terminie 7 dni, udostępnić lub udzielić na wniosek podmiotu realizującego zadania

w zakresie wspierania rodziny i systemu pieczy zastępczej niezbędnych informacji,

które mają znaczenie w realizacji zadań wynikających z niniejszej ustawy.

1.

Powiat właściwy ze względu na miejsce zamieszkania dziecka przed umieszczeniem go

po raz pierwszy w pieczy zastępczej ponosi

1)

wydatki na opiekę i wychowanie dziecka umieszczonego w rodzinie zastępczej albo rodzinnym

domu dziecka;

2)

średnie miesięczne wydatki przeznaczone na utrzymanie dziecka w placówce opiekuńczo-wychowawczej,

regionalnej placówce opiekuńczo-terapeutycznej albo interwencyjnym ośrodku preadopcyjnym;

3)

wydatki na finansowanie pomocy na kontynuowanie nauki i usamodzielnienie.

2.

Jeżeli nie można ustalić powiatu właściwego ze względu na miejsce zamieszkania dziecka,

właściwy do ponoszenia wydatków jest powiat miejsca jego ostatniego zameldowania na

pobyt stały.

3.

Jeżeli nie można ustalić miejsca ostatniego zameldowania dziecka na pobyt stały, właściwy

do ponoszenia wydatków jest powiat miejsca siedziby sądu, który orzekł o umieszczeniu

dziecka w pieczy zastępczej.

4.

W przypadku powrotu dziecka do rodziny i ponownego umieszczenia go w pieczy zastępczej,

wydatki ponosi powiat właściwy ze względu na miejsce zamieszkania dziecka przed ponownym

umieszczeniem go w pieczy zastępczej. Przepisy ust. 2 i 3 stosuje się.

5.

Powiat, na terenie którego funkcjonują mogące przyjąć dziecko rodzina zastępcza, rodzinny

dom dziecka lub placówka opiekuńczo-wychowawcza, zawiera z powiatem, o którym mowa

w ust. 1-4, porozumienie w sprawie przyjęcia dziecka oraz warunków jego pobytu i wysokości

wydatków, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2.

6.

Samorząd województwa, na terenie którego funkcjonują mogące przyjąć dziecko regionalna

placówka opiekuńczo-terapeutyczna lub interwencyjny ośrodek preadopcyjny, zawiera

z powiatem, o którym mowa w ust. 1-4, porozumienie w sprawie przyjęcia dziecka oraz

warunków jego pobytu i wysokości wydatków, o których mowa w ust. 1 pkt 2.

7.

Wynagrodzenia wraz z pochodnymi od wynagrodzenia dla zawodowej rodziny zastępczej,

prowadzącego rodzinny dom dziecka i osób zatrudnionych w rodzinie zastępczej oraz

rodzinnym domu dziecka oraz świadczenia dla rodziny pomocowej finansuje proporcjonalnie

do liczby dzieci powiat, o którym mowa w ust. 1-4.

8.

Przepisów ust. 1 i 5 nie stosuje się w przypadku

1)

dzieci umieszczonych w rodzinie zastępczej pełniącej funkcję pogotowia rodzinnego

lub placówce opiekuńczo-wychowawczej typu interwencyjnego, na podstawie art. 58 ust.

1 lub art. 103 ust. 2;

2)

dzieci pozostawionych bezpośrednio po urodzeniu lub dzieci, których tożsamość rodziców

jest nieznana.

9.

W przypadku umieszczenia dziecka w rodzinie zastępczej albo rodzinnym domu dziecka

gmina właściwa ze względu na miejsce zamieszkania dziecka przed umieszczeniem go po

raz pierwszy w pieczy zastępczej ponosi odpowiednio wydatki, o których mowa w ust.

1 pkt 1, w wysokości

1)

10% wydatków na opiekę i wychowanie dziecka - w pierwszym roku pobytu dziecka w pieczy

zastępczej;

2)

30% wydatków na opiekę i wychowanie dziecka - w drugim roku pobytu dziecka w pieczy

zastępczej;

3)

50% wydatków na opiekę i wychowanie dziecka - w trzecim roku i następnych latach pobytu

dziecka w pieczy zastępczej.

Przepisy ust. 2-4 i 7 stosuje się odpowiednio.

10.

W przypadku umieszczenia dziecka w placówce opiekuńczo-wychowawczej, regionalnej placówce

opiekuńczo-terapeutycznej albo interwencyjnym ośrodku preadopcyjnym gmina właściwa

ze względu na miejsce zamieszkania dziecka przed umieszczeniem go po raz pierwszy

w pieczy zastępczej ponosi odpowiednio wydatki, o których mowa w ust. 1 pkt 2, w wysokości

1)

10% w pierwszym roku pobytu dziecka w pieczy zastępczej,

2)

30% w drugim roku pobytu dziecka w pieczy zastępczej,

3)

50% w trzecim roku i następnych latach pobytu dziecka w pieczy zastępczej

- średnich miesięcznych wydatków przeznaczonych na utrzymanie dziecka w placówce opiekuńczo-wychowawczej,

regionalnej placówce opiekuńczo-terapeutycznej albo interwencyjnym ośrodku preadopcyjnym.

Przepisy ust. 2-4 i 7 stosuje się odpowiednio.

10a.

Przepisów ust. 9 i 10 nie stosuje się w przypadku dzieci, o których mowa w ust. 8

pkt 2.

11.

Do okresów pobytu dziecka w pieczy zastępczej, o których mowa w ust. 9 i 10, wlicza

się również okres przebywania tego dziecka, po osiągnięciu pełnoletności, w rodzinie

zastępczej, rodzinnym domu dziecka lub placówce opiekuńczo-wychowawczej, na zasadach

określonych w art. 37 ust. 2.

12.

Wydatki na dziecko, o którym mowa w ust. 8 pkt 1, w wysokości proporcjonalnej do liczby

dni pobytu dziecka w rodzinie zastępczej pełniącej funkcję pogotowia rodzinnego albo

placówce opiekuńczo-wychowawczej typu interwencyjnego, ponosi powiat, o którym mowa

w ust. 1-4, albo powiat, który otrzymuje zwrot wydatków na utrzymanie dziecka.

13.

Wydatki na dziecko, o którym mowa w ust. 8 pkt 2, w rodzinie zastępczej zawodowej,

rodzinie zastępczej niezawodowej, rodzinnym domu dziecka, placówce opiekuńczo-wychowawczej,

regionalnej placówce opiekuńczo-terapeutycznej albo interwencyjnym ośrodku preadopcyjnym

ponosi powiat właściwy ze względu na miejsce pozostawienia dziecka.

13a.

Powiat, na terenie którego umieszczono dziecko w pieczy zastępczej, jest obowiązany

do poinformowania o umieszczeniu dziecka w pieczy zastępczej gminy oraz powiatu obowiązanych

do ponoszenia na to dziecko wydatków, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, w terminie

14 dni od dnia umieszczenia dziecka w pieczy zastępczej.

14.

W przypadku gdy za pobyt dziecka w rodzinie zastępczej, rodzinnym domu dziecka, placówce

opiekuńczo-wychowawczej, regionalnej placówce opiekuńczo-terapeutycznej albo interwencyjnym

ośrodku preadopcyjnym wydatki poniosła gmina i powiat, kwoty, o których mowa w art.

92 ust. 10, dzieli się, uwzględniając wysokość poniesionych wydatków.

15.

Powiat właściwy ze względu na miejsce osiedlenia się osoby usamodzielnianej ponosi

wydatki na finansowanie pomocy, o której mowa w art. 140 ust. 1 pkt 1 lit. c i pkt

2.

16.

W sprawach rozstrzygania sporów o właściwość powiatów oraz gmin obowiązanych do ponoszenia

wydatków, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

Do wydatków na opiekę i wychowanie dziecka, o których mowa w art. 191 ust. 1, zalicza

się

1)

świadczenie na pokrycie kosztów utrzymania dziecka w rodzinie zastępczej lub w rodzinnym

domu dziecka;

2)

dodatek, o którym mowa w art. 81;

3)

dofinansowanie do wypoczynku dziecka;

4)

świadczenie na pokrycie niezbędnych wydatków związanych z potrzebami przyjmowanego

dziecka;

5)

świadczenie przyznane w związku z wystąpieniem zdarzenia losowego lub innego zdarzenia

mającego wpływ na jakość sprawowanej opieki;

5a)

środki finansowe na pokrycie nieprzewidzianych kosztów związanych z opieką i wychowaniem

dziecka w rodzinnym domu dziecka lub funkcjonowaniem rodzinnego domu dziecka;

6)

środki finansowe na pomoc na kontynuowanie nauki i usamodzielnienie;

7)

środki finansowe na utrzymanie lokalu mieszkalnego w budynku wielorodzinnym lub domu

jednorodzinnego, w którym zamieszkuje rodzina zastępcza zawodowa, rodzina zastępcza

niezawodowa lub w którym jest prowadzony rodzinny dom dziecka, oraz środki finansowe

związane ze zmianą tego lokalu mieszkalnego w budynku wielorodzinnym lub domu jednorodzinnego;

8)

świadczenie związane z remontem lokalu mieszkalnego w budynku wielorodzinnym lub domu

jednorodzinnego, w którym zamieszkuje rodzina zastępcza zawodowa lub jest prowadzony

rodzinny dom dziecka;

9)

wynagrodzenie wraz z pochodnymi od wynagrodzenia dla zawodowej rodziny zastępczej,

prowadzącego rodzinny dom dziecka i osób zatrudnionych w rodzinie zastępczej oraz

rodzinnym domu dziecka lub zajmujących się opieką i wychowaniem w rodzinnym domu dziecka;

10)

świadczenia dla rodziny pomocowej.

1.

Za pobyt dziecka w pieczy zastępczej rodzice ponoszą miesięczną opłatę w wysokości

1)

przyznanych świadczeń oraz dodatków, o których mowa w art. 80 ust. 1 i art. 81 - w

przypadku umieszczenia dziecka w rodzinie zastępczej spokrewnionej, rodzinie zastępczej

zawodowej, rodzinie zastępczej niezawodowej lub rodzinnym domu dziecka;

2)

średnich miesięcznych wydatków przeznaczonych na utrzymanie dziecka w placówce opiekuńczo-wychowawczej,

regionalnej placówce opiekuńczo-terapeutycznej oraz interwencyjnym ośrodku preadopcyjnym

- w przypadku umieszczenia dziecka w placówce opiekuńczo-wychowawczej, regionalnej

placówce opiekuńczo-terapeutycznej oraz interwencyjnym ośrodku preadopcyjnym.

1a.

Opłatę, o której mowa w ust. 1, rodzice ponoszą od dnia umieszczenia dziecka w pieczy

zastępczej.

2.

Za ponoszenie opłaty, o której mowa w ust. 1, rodzice odpowiadają solidarnie.

3.

(uchylony)

4.

(uchylony)

5.

(uchylony)

6.

Opłatę, o której mowa w ust. 1, ponoszą także rodzice pozbawieni władzy rodzicielskiej

lub którym władza rodzicielska została zawieszona albo ograniczona.

6a.

Opłaty, o której mowa w ust. 1, nie ponosi się za okres, w którym dziecko umieszczone

w pieczy zastępczej przebywa u rodziców.

7.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do rodziców dziecka pozostawionego bezpośrednio po

urodzeniu.

7a.

Od opłaty, o której mowa w ust. 1, naliczane są odsetki ustawowe za opóźnienie od

pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym decyzja ustalająca opłatę

stała się ostateczna.

7b.

Należności z tytułu nieponoszenia opłaty, o której mowa w ust. 1, podlegają egzekucji

w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

8.

W przypadku powstania zaległości z tytułu nieponoszenia opłaty, o której mowa w ust.

1, za okres dłuższy niż 12 miesięcy starosta przekazuje do biura informacji gospodarczej

informację gospodarczą o powstaniu tej zaległości.

1.

Opłatę, o której mowa w art. 193 ust. 1, ustala, w drodze decyzji, starosta właściwy

ze względu na miejsce zamieszkania dziecka przed umieszczeniem w rodzinie zastępczej,

rodzinnym domu dziecka, placówce opiekuńczo-wychowawczej, regionalnej placówce opiekuńczo-terapeutycznej

albo interwencyjnym ośrodku preadopcyjnym.

1a.

Jeżeli zmianie uległy okoliczności mające wpływ na wydanie decyzji administracyjnej

dotyczącej opłaty, o której mowa w art. 193 ust. 1, w szczególności zmianie uległa

wysokość przyznanych świadczeń oraz dodatków, o których mowa w art. 80 ust. 1 i art.

81, albo średnich miesięcznych wydatków przeznaczonych na utrzymanie dziecka w placówce

opiekuńczo-wychowawczej, regionalnej placówce opiekuńczo-terapeutycznej oraz interwencyjnym

ośrodku preadopcyjnym, starosta może bez zgody strony zmienić lub uchylić ostateczną

decyzję administracyjną dotyczącą tej opłaty.

2.

Rada powiatu określa, w drodze uchwały, szczegółowe warunki umorzenia w całości lub

w części, łącznie z odsetkami, odroczenia terminu płatności, rozłożenia na raty lub

odstępowania od ustalenia opłaty, o której mowa w art. 193 ust. 1.

3.

Starosta na wniosek lub z urzędu, uwzględniając uchwałę, o której mowa w ust. 2, może

umorzyć w całości lub w części łącznie z odsetkami, odroczyć termin płatności, rozłożyć

na raty lub odstąpić od ustalenia opłaty, o której mowa w art. 193 ust. 1.

1.

W przypadku gdy za pobyt dziecka w rodzinie zastępczej, rodzinie pomocowej, rodzinnym

domu dziecka, placówce opiekuńczo-wychowawczej, regionalnej placówce opiekuńczo-terapeutycznej

albo interwencyjnym ośrodku preadopcyjnym wydatki na opiekę i wychowanie dziecka albo

średnie miesięczne wydatki przeznaczone na utrzymanie dziecka w placówce opiekuńczo-wychowawczej

albo środki finansowe na utrzymanie dziecka w placówce opiekuńczo-wychowawczej typu

rodzinnego oraz środki finansowe na bieżące funkcjonowanie tej placówki poniosła gmina

i powiat, uzyskaną opłatę, o której mowa w art. 193 ust. 1, dzieli się proporcjonalnie

do poniesionych wydatków.

2.

Uzyskaną opłatę zalicza się w pierwszej kolejności na poczet należności najdawniej

wymagalnych.

1.

Średnie miesięczne wydatki przeznaczone na utrzymanie dziecka w placówce opiekuńczo-wychowawczej,

regionalnej placówce opiekuńczo-terapeutycznej oraz interwencyjnym ośrodku preadopcyjnym

stanowi kwota rocznych wydatków przeznaczonych na działalność tej placówki lub ośrodka

wynikająca z utrzymania dzieci z poprzedniego roku kalendarzowego, bez wydatków inwestycyjnych,

powiększona o prognozowany średnioroczny wskaźnik cen towarów i usług konsumpcyjnych

ogółem, przyjęty w ustawie budżetowej na dany rok kalendarzowy, podzielona przez liczbę

miejsc w placówce lub ośrodku, ustaloną jako sumę rzeczywistej liczby dzieci w poszczególnych

miesiącach poprzedniego roku kalendarzowego. Ustalając średnie miesięczne wydatki

przeznaczone na utrzymanie dziecka w placówce opiekuńczo-wychowawczej typu rodzinnego

nie uwzględnia się dodatku do zryczałtowanej kwoty, o którym mowa w art. 115 ust.

2a.

2

Ustalając średnie miesięczne wydatki przeznaczone na utrzymanie dziecka, o których

mowa w ust. 1, uwzględnia się odpowiednio wydatki przeznaczone na działalność jednostki

obsługującej, o której mowa w ustawie z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym

(Dz. U. z 2016 r. poz. 814, 1579 i 1948), i jednostki, której zlecono realizację obsługi placówek opiekuńczo-wychowawczych

na podstawie art. 94.

3.

Średnie miesięczne wydatki przeznaczone na utrzymanie dziecka w placówce opiekuńczo-wychowawczej

są ustalane przez starostę, a w przypadku regionalnych placówek opiekuńczo-terapeutycznych

oraz interwencyjnych ośrodków preadopcyjnych przez marszałka województwa, i ogłaszane

odpowiednio przez starostę lub marszałka województwa w wojewódzkim dzienniku urzędowym,

nie później niż do dnia 31 marca danego roku.

4.

Ogłoszenie, o którym mowa w ust. 3, stanowi podstawę do ustalenia odpłatności za pobyt

dziecka w placówce opiekuńczo-wychowawczej, regionalnej placówce opiekuńczo-terapeutycznej

oraz interwencyjnym ośrodku preadopcyjnym od następnego miesiąca przypadającego po

miesiącu, w którym zostało opublikowane. Do tego czasu odpłatność za pobyt w placówce

opiekuńczo-wychowawczej, regionalnej placówce opiekuńczo-terapeutycznej oraz interwencyjnym

ośrodku preadopcyjnym ustala się na podstawie ogłoszenia z roku poprzedniego.

5.

W placówce opiekuńczo-wychowawczej, regionalnej placówce opiekuńczo-terapeutycznej

oraz interwencyjnym ośrodku preadopcyjnym, które rozpoczęły działalność, średnie miesięczne

wydatki przeznaczone na utrzymanie dziecka ustala się w wysokości średniej wojewódzkiej

kwoty średnich miesięcznych wydatków przeznaczonych na utrzymanie dziecka odpowiednio

w placówkach opiekuńczo-wychowawczych danego typu, regionalnych placówkach opiekuńczo-terapeutycznych

lub interwencyjnych ośrodkach preadopcyjnych. W przypadku gdy w danym województwie

nie ma placówek opiekuńczo-wychowawczych danego typu, regionalnych placówek opiekuńczo-terapeutycznych

lub interwencyjnych ośrodków preadopcyjnych, średnie miesięczne wydatki przeznaczone

na utrzymanie dziecka w placówce opiekuńczo-wychowawczej, regionalnej placówce opiekuńczo-terapeutycznej

oraz interwencyjnym ośrodku preadopcyjnym, które rozpoczęły działalność, ustala się

w wysokości średniej krajowej kwoty średnich miesięcznych wydatków przeznaczonych

na utrzymanie dziecka odpowiednio w placówkach opiekuńczo-wychowawczych danego typu,

regionalnych placówkach opiekuńczo-terapeutycznych lub interwencyjnych ośrodkach preadopcyjnych.

6.

W celu ustalenia średnich miesięcznych wydatków przeznaczonych na utrzymanie dziecka

w placówce opiekuńczo-wychowawczej, regionalnej placówce opiekuńczo-terapeutycznej

oraz interwencyjnym ośrodku preadopcyjnym, które nie były prowadzone przez cały rok

kalendarzowy, kwotę wydatków przeznaczonych na działalność tej placówki lub ośrodka

wynikającą z utrzymania dzieci z poprzedniego roku kalendarzowego, bez wydatków inwestycyjnych,

powiększoną o prognozowany średnioroczny wskaźnik cen towarów i usług konsumpcyjnych

ogółem, przyjęty w ustawie budżetowej na dany rok kalendarzowy, dzieli się przez liczbę

miejsc w tej placówce lub ośrodku, ustaloną jako sumę rzeczywistej liczby dzieci w

poszczególnych dniach poprzedniego roku kalendarzowego, a powstały iloraz mnoży się

przez średnią liczbę dni w miesiącach, w których funkcjonowała ta placówka lub ośrodek.

1.

Dodatek wychowawczy i dodatek do zryczałtowanej kwoty, o którym mowa w art. 115 ust.

2a, oraz koszty ich obsługi są finansowane w formie dotacji celowej z budżetu państwa.

2.

Koszty obsługi, o których mowa w ust. 1, wynoszą 1% otrzymanej dotacji na dodatek

wychowawczy i dodatek do zryczałtowanej kwoty, o którym mowa w art. 115 ust. 2a.

3.

Zwroty nienależnie pobranych dodatków wychowawczych i dodatków do zryczałtowanej kwoty,

o których mowa w art. 115 ust. 2a, w trakcie danego roku budżetowego nie mają wpływu

na wysokość kosztów obsługi, o których mowa w ust. 2.

4.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych, na wniosek ministra właściwego do

spraw rodziny, działającego w porozumieniu z właściwymi dysponentami części budżetowych,

może dokonywać przeniesień wydatków budżetowych między częściami budżetu państwa,

działami, rozdziałami i paragrafami klasyfikacji wydatków, z przeznaczeniem na realizację

dodatku wychowawczego i dodatku do zryczałtowanej kwoty, o którym mowa w art. 115

ust. 2a.

5.

Wydatki zaplanowane na realizację dodatku wychowawczego i dodatku do zryczałtowanej

kwoty, o którym mowa w art. 115 ust. 2a, w częściach budżetowych, z wyłączeniem rezerw

celowych, oraz przeniesione w trybie, o którym mowa w ust. 4, nie mogą być przeznaczane

na realizację innych zadań.

6.

Do wydatków przeniesionych w trybie, o którym mowa w ust. 4, nie stosuje się przepisów

art. 170 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1870, 1948, 1984 i 2260 oraz z 2017 r. poz. 60 i 191).

1.

Jednostki samorządu terytorialnego mogą otrzymywać dotacje celowe z budżetu państwa

na dofinansowanie zadań własnych z zakresu realizacji zadań wspierania rodziny oraz

systemu pieczy zastępczej.

2.

(uchylony)

2a.

Koszty obsługi, opracowania i realizacji przez ministra właściwego do spraw rodziny

i wojewodę programów, o których mowa w art. 187 ust. 1 pkt 5, wynoszą do 1% przyznanych

dotacji.

3.

Dotacje celowe z budżetu państwa na dofinansowanie zadań z programów, o których mowa

w art. 187 ust. 1 pkt 5, udzielane są na podstawie umowy, która określa w szczególności

1)

szczegółowy opis zadania, w tym cel, na jaki dotacja została przyznana, i termin jego

wykonania;

2)

wysokość udzielonej dotacji;

3)

termin wykorzystania dotacji;

4)

termin i sposób rozliczenia udzielonej dotacji;

5)

termin zwrotu niewykorzystanej części dotacji, przy czym termin ten nie może być dłuższy

niż 15 dni od określonego w umowie dnia wykonania zadania;

6)

tryb kontroli wykonania zadania.

1.

Wojewoda w związku z przeprowadzanym postępowaniem kontrolnym ma prawo do

1)

żądania informacji, dokumentów i danych, niezbędnych do sprawowania kontroli;

2)

wstępu w ciągu doby do obiektów i pomieszczeń kontrolowanej jednostki;

3)

przeprowadzania oględzin obiektów, składników majątku kontrolowanej jednostki oraz

przebiegu określonych czynności objętych obowiązującym standardem;

4)

żądania od pracowników kontrolowanej jednostki udzielenia informacji w formie ustnej

i pisemnej w zakresie przeprowadzanej kontroli;

5)

wzywania i przesłuchiwania świadków;

6)

zwrócenia się o wydanie opinii biegłych;

7)

obserwacji dzieci umieszczonych w instytucjonalnej pieczy zastępczej lub przebywających

w placówkach wsparcia dziennego;

8)

przeprowadzania indywidualnych rozmów z dziećmi umieszczonymi w instytucjonalnej pieczy

zastępczej oraz z dziećmi przebywającymi w placówkach wsparcia dziennego, w tym zasięgania

opinii dzieci, z uwzględnieniem ich wieku, możliwości intelektualnych oraz stopnia

dojrzałości poznawczej;

9)

obserwacji zajęć prowadzonych przez wychowawcę w instytucjonalnej pieczy zastępczej

oraz w placówkach wsparcia dziennego.

2.

Przy przeprowadzaniu postępowania kontrolnego wojewoda może korzystać z pomocy osób

posiadających specjalistyczną wiedzę z zakresu przedmiotu kontroli.

1.

Czynności, o których mowa w art. 197a ust. 1, w imieniu i z upoważnienia wojewody

przeprowadzają upoważnieni pracownicy wydziału właściwego do spraw wspierania rodziny,

pieczy zastępczej, usamodzielnień pełnoletnich wychowanków i adopcji urzędu wojewódzkiego

w zespołach co najmniej dwuosobowych, zwanych dalej „zespołami inspektorów”.

2.

Zespół inspektorów, wykonując w kontrolowanej jednostce czynności, o których mowa

w art. 197a ust. 1, jest obowiązany do okazania legitymacji służbowych oraz imiennego

upoważnienia do prowadzenia czynności kontrolnych wskazującego kontrolowaną jednostkę.

3.

Członkiem zespołu inspektorów upoważnionym do prowadzenia czynności kontrolnych w

kontrolowanych jednostkach może być osoba, która posiada

1)

tytuł zawodowy magistra na kierunku pedagogika, pedagogika specjalna, psychologia,

nauki o rodzinie lub na innym kierunku, którego program obejmuje resocjalizację, pracę

socjalną, pedagogikę opiekuńczo-wychowawczą;

2)

co najmniej trzyletni staż pracy w zawodzie pedagoga lub psychologa albo w zakresie

resocjalizacji lub co najmniej trzyletni staż pracy z dziećmi lub rodziną w jednostkach

organizacyjnych wspierania rodziny i systemu pieczy zastępczej.

4.

Do kontroli spraw, w przypadku których zachodzi konieczność zapoznania się z informacjami

niejawnymi, kontrolujący inspektor powinien posiadać poświadczenie bezpieczeństwa

upoważniające do dostępu do informacji niejawnych, uzyskane na podstawie przepisów

ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1167 i 1948).

1.

Wojewoda w związku z prowadzoną kontrolą może wystąpić z wnioskiem do właściwego miejscowo

komendanta Policji o pomoc, jeżeli jest to niezbędne do przeprowadzenia czynności,

o których mowa w art. 197a ust. 1.

2.

Komendant Policji jest obowiązany do zapewnienia zespołowi inspektorów pomocy Policji

w toku wykonywanych przez ten zespół czynności.

1.

Wojewoda, po przeprowadzeniu postępowania kontrolnego, może wydać zalecenia pokontrolne.

2.

Kontrolowana jednostka może, w terminie 7 dni od dnia otrzymania zaleceń pokontrolnych,

zgłosić do nich zastrzeżenia.

3.

Wojewoda, w terminie 14 dni od dnia otrzymania zastrzeżeń, o których mowa w ust. 2,

przedstawia stanowisko w sprawie ich uwzględnienia.

4.

W przypadku nieuwzględnienia zastrzeżeń przez wojewodę kontrolowana jednostka jest

obowiązana, w terminie 30 dni od dnia otrzymania stanowiska wojewody, o którym mowa

w ust. 3, do powiadomienia wojewody o realizacji zaleceń pokontrolnych.

5.

W przypadku uwzględnienia zastrzeżeń przez wojewodę kontrolowana jednostka jest obowiązana,

w terminie 30 dni od dnia otrzymania stanowiska wojewody, o którym mowa w ust. 3,

do powiadomienia wojewody o realizacji zaleceń pokontrolnych, mając na uwadze zmiany

wynikające z uwzględnionych zastrzeżeń.

6.

W przypadku stwierdzenia istotnych uchybień w działalności wojewoda, niezależnie od

przysługujących mu innych środków, zawiadamia o stwierdzonych uchybieniach właściwy

organ założycielski kontrolowanej jednostki oraz organ zlecający realizację zadania

na podstawie art. 190 - w przypadku jednostki, która działa na podstawie tego zlecenia.

7.

Organ, o którym mowa w ust. 6, do którego skierowano zawiadomienie o stwierdzonych

uchybieniach, jest obowiązany, w terminie 30 dni od dnia otrzymania zawiadomienia

o stwierdzonych uchybieniach, powiadomić wojewodę o podjętych czynnościach.

1.

W przypadku niepodjęcia lub niewykonania czynności wynikających z zaleceń pokontrolnych,

mających na celu ograniczenie lub likwidację stwierdzonych istotnych uchybień lub

nieprawidłowości w funkcjonowaniu placówki opiekuńczo-wychowawczej, regionalnej placówki

opiekuńczo-terapeutycznej lub interwencyjnego ośrodka preadopcyjnego, wojewoda może

orzec o czasowym lub stałym cofnięciu zezwolenia na prowadzenie tej placówki lub ośrodka.

2.

Jeżeli w wyniku przeprowadzonych czynności, o których mowa w art. 197a ust. 1, zostały

ujawnione rażące zaniedbania lub zaniechania realizacji obowiązków ustawowych, wojewoda

może wezwać jednostkę samorządu terytorialnego do wyznaczenia wykonawcy zastępczego,

w terminie nie dłuższym niż 2 miesiące od dnia otrzymania wezwania.

3.

W przypadku niewyznaczenia przez jednostkę samorządu terytorialnego wykonawcy zastępczego

w terminie, o którym mowa w ust. 2, wojewoda może wystąpić do sądu administracyjnego

ze skargą na bezczynność organu jednostki samorządu terytorialnego.

Minister właściwy do spraw rodziny określi, w drodze rozporządzenia

1)

organizację i tryb przeprowadzania kontroli przez wojewodę,

2)

wzór legitymacji uprawniającej do przeprowadzania kontroli

- uwzględniając konieczność zapewnienia odpowiedniego poziomu sprawowania kontroli

nad realizacją zadań z zakresu wspierania rodziny i systemu pieczy zastępczej.

W sprawach nieuregulowanych w niniejszym dziale stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

1.

Kto nie realizuje zaleceń pokontrolnych, o których mowa w art. 197d ust. 1, podlega

karze pieniężnej w wysokości od 500 do 10 000 zł.

2.

Kto wykonuje zadania placówki wsparcia dziennego, placówki opiekuńczo-wychowawczej,

regionalnej placówki opiekuńczo-terapeutycznej, interwencyjnego ośrodka preadopcyjnego

lub ośrodka adopcyjnego bez zezwolenia odpowiednio wójta, starosty albo wojewody lub

bez zlecenia odpowiednio wójta, starosty albo marszałka województwa, podlega karze

w wysokości 10 000 zł.

3.

Karę, o której mowa w ust. 2, nakłada wojewoda po przeprowadzeniu postępowania kontrolnego.

Przepisy art. 197a-197c, art. 197f i art. 197g stosuje się odpowiednio.

4.

W przypadku wykonywania przez jeden podmiot zadań placówki wsparcia dziennego, placówki

opiekuńczo-wychowawczej, regionalnej placówki opiekuńczo-terapeutycznej, interwencyjnego

ośrodka preadopcyjnego lub ośrodka adopcyjnego w sposób określony w ust. 2, w więcej

niż jednym miejscu, karę wymierza się osobno za każde miejsce, w którym wykonywane

są te zadania.

1.

Karę pieniężną, o której mowa w art. 198, wymierza, w drodze decyzji, wojewoda.

2.

Od decyzji, o której mowa w ust. 1, przysługuje odwołanie do ministra właściwego do

spraw rodziny.

3.

Od nieuiszczonej w terminie kary pieniężnej pobiera się odsetki ustawowe za opóźnienie.

4.

Egzekucja kary pieniężnej wraz z odsetkami, o których mowa w ust. 3, następuje w trybie

przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

5.

Kara pieniężna jest wpłacana na rachunek bieżący dochodów wojewody.

Wpływy z tytułu kary pieniężnej, o której mowa w art. 198, stanowią dochód budżetu

państwa.

(pominięte)

1.

Z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy działające na podstawie dotychczasowych

przepisów

1)

spokrewnione z dzieckiem rodziny zastępcze

a)

tworzone przez wstępnych lub rodzeństwo, stają się rodzinami zastępczymi spokrewnionymi,

w rozumieniu niniejszej ustawy,

b)

tworzone przez osoby inne niż wymienione w lit. a, stają się rodzinami zastępczymi

niezawodowymi, w rozumieniu niniejszej ustawy;

2)

niespokrewnione z dzieckiem rodziny zastępcze, stają się rodzinami zastępczymi niezawodowymi,

w rozumieniu niniejszej ustawy;

3)

zawodowe niespokrewnione z dzieckiem specjalistyczne rodziny zastępcze stają się rodzinami

zastępczymi zawodowymi specjalistycznymi, w rozumieniu niniejszej ustawy;

4)

zawodowe niespokrewnione z dzieckiem rodziny zastępcze o charakterze pogotowia rodzinnego

stają się rodzinami zastępczymi zawodowymi pełniącymi funkcję pogotowia rodzinnego,

w rozumieniu niniejszej ustawy.

2.

Umowy o pełnienie funkcji zawodowej niespokrewnionej z dzieckiem rodziny zastępczej

lub zawodowej niespokrewnionej z dzieckiem rodziny zastępczej o charakterze pogotowia

rodzinnego, zawarte na podstawie przepisów dotychczasowych, zachowują ważność do czasu

ich wygaśnięcia lub rozwiązania lub do czasu zawarcia umowy na podstawie przepisów

niniejszej ustawy, nie dłużej jednak niż przez okres 3 miesięcy od dnia wejścia w

życie niniejszej ustawy.

3.

Przed upływem terminu, o którym mowa w ust. 2, starosta na wniosek rodziny zastępczej

zawiera umowę, o której mowa w art. 54.

4.

Wydane na podstawie przepisów dotychczasowych decyzje w sprawie

1)

pomocy pieniężnej na częściowe pokrycie kosztów utrzymania dziecka umieszczonego w

rodzinie zastępczej,

2)

opłaty za pobyt w rodzinie zastępczej dziecka lub osoby pełnoletniej, przebywającej

w rodzinie zastępczej do czasu ukończenia szkoły, w której rozpoczęła naukę przed

osiągnięciem pełnoletności, ponoszonej przez rodziców,

3)

opłaty za pobyt w całodobowej placówce opiekuńczo-wychowawczej dziecka lub osoby pełnoletniej,

przebywającej w całodobowej placówce opiekuńczo-wychowawczej do czasu ukończenia szkoły,

w której rozpoczęła naukę przed osiągnięciem pełnoletności, ponoszonej przez rodziców

- zachowują moc do dnia wygaśnięcia, nie dłużej jednak niż przez okres 3 miesięcy

od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

5.

Sprawy o wynagrodzenia, dodatki oraz świadczenia na pokrycie kosztów utrzymania dziecka

lub osoby przebywającej w rodzinie zastępczej lub placówce opiekuńczo-wychowawczej

typu rodzinnego, do których prawo powstało przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy, podlegają, z zastrzeżeniem ust. 9, rozpatrzeniu na zasadach i w trybie określonych

w przepisach dotychczasowych, na wniosek osoby otrzymującej te świadczenia, dodatki

i wynagrodzenia. Przepisy art. 193 i art. 194 stosuje się odpowiednio.

6.

Wniosek, o którym mowa w ust. 5, składa się w terminie 1 miesiąca od dnia wejścia

w życie niniejszej ustawy.

7.

Starosta, w terminie 14 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, zobowiązany

jest do poinformowania rodziny zastępczej oraz osoby prowadzącej placówkę opiekuńczo-wychowawczą

typu rodzinnego o możliwości złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 5.

8.

W przypadku niezłożenia wniosku w terminie, o którym mowa w ust. 6, do spraw, o których

mowa w ust. 5, stosuje się przepisy niniejszej ustawy.

9.

W przypadku gdy do spraw, o których mowa w ust. 5, stosuje się przepisy dotychczasowe,

ukończenie przez dziecko, po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, 7. roku życia

nie powoduje zmniejszenia wysokości świadczenia na pokrycie kosztów utrzymania dziecka

lub osoby przebywającej w rodzinie zastępczej.

1.

Programy szkoleń dla kandydatów do pełnienia funkcji rodziny zastępczej lub prowadzenia

placówek rodzinnych zatwierdzone na podstawie przepisów dotychczasowych, obowiązują

do dnia zatwierdzenia odpowiedniego programu na podstawie niniejszej ustawy, nie dłużej

jednak niż przez okres 2 lat od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

2.

Do osób, które uzyskały świadectwo ukończenia szkolenia dla kandydatów do pełnienia

funkcji rodziny zastępczej lub prowadzenia placówek rodzinnych, prowadzonych na podstawie

przepisów dotychczasowych nie stosuje się przepisu art. 44 ust. 1.

1.

Publiczne placówki opiekuńczo-wychowawcze wsparcia dziennego działające na podstawie

przepisów dotychczasowych, z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stają się placówkami

wsparcia dziennego, w rozumieniu niniejszej ustawy.

2.

Jednostki samorządu terytorialnego prowadzące placówki, o których mowa w ust. 1, są

obowiązane dostosować organizację, zasady i warunki funkcjonowania tych placówek do

wymagań określonych na podstawie przepisów niniejszej ustawy w terminie 36 miesięcy

od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

3.

Niepubliczne placówki opiekuńczo-wychowawcze wsparcia dziennego, działające na podstawie

przepisów dotychczasowych, funkcjonują nie dłużej niż przez okres 42 miesięcy od dnia

wejścia w życie niniejszej ustawy.

4.

Do placówek, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepisy dotychczasowe.

5.

Po upływie terminu, o którym mowa w ust. 3, placówki opiekuńczo-wychowawcze wsparcia

dziennego mogą prowadzić działalność, jeżeli zapewnią dzieciom bezpieczne i higieniczne

warunki pobytu, co zostanie stwierdzone przez wójta w terminie, o którym mowa w ust.

3.

6.

Podmiot prowadzący placówkę, o której mowa w ust. 3, przekazuje wójtowi dokumentację

dotyczącą sprawowanej opieki nad dziećmi niezwłocznie po zaprzestaniu działalności,

nie później jednak niż w terminie 14 dni.

1.

Całodobowe placówki opiekuńczo-wychowawcze typu interwencyjnego, działające na podstawie

przepisów dotychczasowych, z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stają się placówkami

opiekuńczo-wychowawczymi typu interwencyjnego, w rozumieniu niniejszej ustawy.

2.

Całodobowe placówki opiekuńczo-wychowawcze typu socjalizacyjnego, działające na podstawie

przepisów dotychczasowych, z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stają się placówkami

opiekuńczo-wychowawczymi typu socjalizacyjnego, w rozumieniu niniejszej ustawy.

3.

Wielofunkcyjne całodobowe placówki opiekuńczo-wychowawcze, działające na podstawie

przepisów dotychczasowych, z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stają się placówkami

opiekuńczo-wychowawczymi typu socjalizacyjnego, interwencyjnego oraz specjalistyczno-terapeutycznego,

w rozumieniu niniejszej ustawy.

4.

Całodobowe placówki opiekuńczo-wychowawcze typu rodzinnego, działające na podstawie

przepisów dotychczasowych, z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stają się placówkami

opiekuńczo-wychowawczymi typu rodzinnego, w rozumieniu niniejszej ustawy, z zastrzeżeniem

ust. 6.

5.

Do placówek, o których mowa w ust. 4, przepisy art. 223 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych stosuje się odpowiednio.

6.

Jeżeli w terminie 7 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy dyrektor całodobowej

placówki opiekuńczo-wychowawczej typu rodzinnego, działającej do dnia wejścia w życie

niniejszej ustawy, złoży wniosek o przekształcenie w rodzinny dom dziecka, starosta

zobowiązany jest do podpisania z dyrektorem tej placówki umowy, o której mowa w art.

62.

7.

Regionalne placówki opiekuńczo-wychowawcze, działające na podstawie przepisów dotychczasowych,

z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stają się regionalnymi placówkami opiekuńczo-terapeutycznymi,

w rozumieniu niniejszej ustawy.

8.

Do placówek, o których mowa w ust. 1-4 i 7, w okresie 12 miesięcy od dnia wejścia

w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.

9.

Umowy o realizację zadania, którego przedmiotem jest prowadzenie niepublicznych placówek,

o których mowa w ust. 1-4 i 7, zachowują moc do czasu wygaśnięcia lub rozwiązania,

nie dłużej jednak niż przez okres 5 lat od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

10.

W przypadku zakończenia działalności placówki, o której mowa w ust. 1-7, podmiot prowadzący

tę placówkę przekazuje powiatowemu centrum pomocy rodzinie, nie później niż w dniu

oddania dziecka, dokumentację dotyczącą sprawowanej opieki nad dzieckiem.

11.

Powiatowe centrum pomocy rodzinie niezwłocznie przekazuje dokumentację, o której mowa

w ust. 10, odpowiednio rodzinie zastępczej, prowadzącemu rodzinny dom dziecka, dyrektorowi

placówki opiekuńczo-wychowawczej lub dyrektorowi regionalnej placówki opiekuńczo-terapeutycznej,

które przyjęły dziecko.

1.

Liczba dzieci umieszczonych w placówkach opiekuńczo-wychowawczych, o których mowa

w art. 229 ust. 1-3, po upływie okresu, o którym mowa w art. 229 ust. 8, nie dłużej

jednak niż do dnia 1 stycznia 2021 r., nie może być wyższa niż 30. Przepisy art. 103

ust. 3 stosuje się odpowiednio.

2.

W przypadku gdy umieszczone w placówkach, o których mowa w art. 229 ust. 1-3, dziecko

lub osoba, która osiągnęła pełnoletność przebywając w pieczy zastępczej, o której

mowa w art. 37 ust. 2, zostały umieszczone w

1)

domu pomocy społecznej,

2)

specjalnym ośrodku szkolno-wychowawczym,

3)

młodzieżowym ośrodku wychowawczym,

4)

młodzieżowym ośrodku socjoterapii zapewniającym całodobową opiekę,

5)

specjalnym ośrodku wychowawczym,

6)

hospicjum stacjonarnym,

7)

oddziale medycyny paliatywnej,

8)

areszcie śledczym,

9)

schronisku dla nieletnich,

10)

zakładzie karnym,

11)

zakładzie poprawczym

- dyrektor tej placówki może, pomimo przekroczenia dopuszczalnej liczby dzieci w placówce,

za zezwoleniem wojewody, przyjąć kolejne dziecko.

W placówkach opiekuńczo-wychowawczych, o których mowa w art. 229 ust. 1-3, w okresie

4 lat od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy mogą być umieszczane dzieci powyżej

7. roku życia. Przepisy art. 95 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

1.

W placówkach opiekuńczo-wychowawczych, o których mowa w art. 229 ust. 1-3 i 7, w okresie

od dnia 1 stycznia 2015 r. do dnia 31 grudnia 2019 r. mogą przebywać dzieci powyżej

7. roku życia.

2.

Po upływie okresu, o którym mowa w ust. 1, w placówkach opiekuńczo-wychowawczych mogą

przebywać dzieci powyżej 10. roku życia.

3.

Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się w przypadkach, o których mowa w art. 95 ust.

2.

Do dnia 31 grudnia 2014 r. po otrzymaniu wniosku, o którym mowa w art. 11 ust. 3,

kierownik ośrodka pomocy społecznej może

1)

przydzielić rodzinie asystenta rodziny;

2)

wystąpić do jednostki organizacyjnej gminy, która organizuje pracę z rodziną o przydzielenie

rodzinie asystenta rodziny;

3)

wystąpić do podmiotu, któremu gmina zleciła realizację pracy z rodziną na podstawie

art. 190, o przydzielenie rodzinie asystenta rodziny.

1.

Do dnia 31 grudnia 2014 r. na wniosek rodziny zastępczej zawodowej, w której przebywa

więcej niż 3 dzieci starosta

1)

zatrudnia osobę do pomocy przy sprawowaniu opieki nad dziećmi i przy pracach gospodarskich

albo

2)

przyznaje środki finansowe, o których mowa w art. 83 ust. 2, jeżeli zasadność przyznania

tych środków zostanie potwierdzona w opinii organizatora rodzinnej pieczy zastępczej.

2.

Świadczenia, o których mowa w ust. 1, starosta, na wniosek rodziny, może przyznać

łącznie.

3.

Do osoby, o której mowa w ust. 1 pkt 1, przepisy art. 64 ust. 3-6 stosuje się odpowiednio.

1.

Do dnia 31 grudnia 2014 r. rodziny zastępcze i rodzinne domy dziecka nieposiadające

co najmniej 2-letniego doświadczenia jako rodzina zastępcza lub rodzinny dom dziecka,

obejmuje się, na ich wniosek, opieką koordynatora rodzinnej pieczy zastępczej. Przepis

art. 77 ust. 1a stosuje się odpowiednio.

2.

Do dnia 31 grudnia 2014 r. rodziny zastępcze i rodzinne domy dziecka posiadające co

najmniej 2-letnie doświadczenie jako rodzina zastępcza lub rodzinny dom dziecka, mogą

zostać objęte, na ich wniosek, opieką koordynatora rodzinnej pieczy zastępczej. Przepis

art. 77 ust. 1a stosuje się odpowiednio.

1.

Zawodowe niespokrewnione z dzieckiem wielodzietne rodziny zastępcze działające na

podstawie przepisów dotychczasowych funkcjonują do czasu wygaśnięcia lub rozwiązania

umowy zawartej na podstawie przepisów dotychczasowych, nie dłużej jednak niż przez

okres 3 lat od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

2.

Przed upływem terminu, o którym mowa w ust. 1, starosta zawiera z zawodową niespokrewnioną

z dzieckiem wielodzietną rodziną zastępczą, na jej wniosek, umowę o pełnienie funkcji

rodziny zastępczej zawodowej lub prowadzenie rodzinnego domu dziecka, uwzględniając

warunki określone niniejszą ustawą.

3.

Do rodzin zastępczych, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy dotychczasowe,

z zastrzeżeniem ust. 5.

4.

Wysokość otrzymywanego przez rodzinę zastępczą, o której mowa w ust. 1, wynagrodzenia,

dodatków oraz świadczeń na pokrycie kosztów utrzymania nie może być niższa od kwot

wynagrodzenia, dodatków i świadczeń, określonych w niniejszej ustawie dla rodziny

zastępczej zawodowej.

5.

Rodzinie zastępczej, o której mowa w ust. 1, w której przed dniem wejścia w życie

niniejszej ustawy zostało umieszczone dziecko na podstawie ustawy z dnia 26 października 1982 r. o postępowaniu w sprawach nieletnich, przysługuje dodatek nie niższy niż 200 zł miesięcznie na dziecko.

Okres prowadzenia placówki opiekuńczo-wychowawczej typu rodzinnego wlicza się do okresu

doświadczenia, o którym mowa w art. 54 ust. 1.

1.

Z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy pracownicy zatrudnieni na podstawie przepisów

dotychczasowych w

1)

placówkach opiekuńczo-wychowawczych wsparcia dziennego stają się pracownikami placówek

wsparcia dziennego, w rozumieniu niniejszej ustawy;

2)

całodobowych placówkach opiekuńczo-wychowawczych typu interwencyjnego stają się pracownikami

placówek opiekuńczo-wychowawczych typu interwencyjnego, w rozumieniu niniejszej ustawy;

3)

całodobowych placówkach opiekuńczo-wychowawczych typu socjalizacyjnego stają się pracownikami

placówek opiekuńczo-wychowawczych typu socjalizacyjnego, w rozumieniu niniejszej ustawy;

4)

wielofunkcyjnych całodobowych placówkach opiekuńczo-wychowawczych stają się pracownikami

placówek opiekuńczo-wychowawczych typu socjalizacyjnego, interwencyjnego oraz specjalistyczno-terapeutycznego,

w rozumieniu niniejszej ustawy;

5)

całodobowych placówkach opiekuńczo-wychowawczych typu rodzinnego stają się pracownikami

placówek opiekuńczo-wychowawczych typu rodzinnego, w rozumieniu niniejszej ustawy;

6)

regionalnych placówkach opiekuńczo-wychowawczych stają się pracownikami regionalnych

placówek opiekuńczo-terapeutycznych, w rozumieniu niniejszej ustawy.

2.

Pracownicy zatrudnieni na podstawie przepisów dotychczasowych w placówkach, o których

mowa w ust. 1, którzy nie spełniają wymagań kwalifikacyjnych przewidzianych dla stanowiska

zajmowanego przez nich w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, mogą być nadal zatrudniani

na tych stanowiskach, nie dłużej jednak niż przez okres 6 lat od dnia wejścia w życie

niniejszej ustawy.

1.

W stosunku do osób, o których mowa w art. 1 ust. 1a ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela, w brzmieniu obowiązującym do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, zatrudnionych

w placówkach opiekuńczo-wychowawczych, o których mowa w art. 228 ust. 1 i art. 229 ust. 1-7, ustawę z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela stosuje się przez okres 2 lat od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

2.

Osoby, o których mowa w ust. 1, po upływie 2 lat od dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy, stają się pracownikami samorządowymi w rozumieniu ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 902 oraz z 2017 r. poz. 60).

3.

W odniesieniu do osób, o których mowa w ust. 1, przez okres 2 lat od dnia wejścia

w życie niniejszej ustawy, nadzór pedagogiczny sprawuje wojewoda.

1.

W przypadku gdy dziecko zostało umieszczone w pieczy zastępczej przed dniem wejścia

w życie niniejszej ustawy przepisów art. 176 pkt 5 oraz art. 191 ust. 9-11 i 14 nie

stosuje się.

2.

W przypadku gdy dziecko zostało umieszczone w pieczy zastępczej przed dniem wejścia

w życie niniejszej ustawy do ustalania właściwości powiatu zobowiązanego do finansowania

pobytu dziecka w pieczy zastępczej stosuje się przepisy dotychczasowe.

Rada Ministrów przedstawia po raz pierwszy Sejmowi i Senatowi informację, o której

mowa w art. 189, do dnia 30 lipca 2013 r.

1.

Do pomocy dla osób usamodzielnianych, które przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy opuściły rodzinę zastępczą albo placówkę opiekuńczo-wychowawczą, albo pobierają

pomoc przyznaną im na podstawie art. 88 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, stosuje się przepisy dotychczasowe.

2.

Do okresów pobytu w pieczy zastępczej, o których mowa w art. 141 ust. 1, zalicza się

również okresy pobytu przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy w rodzinie zastępczej,

placówce opiekuńczo-wychowawczej, domu pomocy społecznej dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnych

intelektualnie, domu dla matek z małoletnimi dziećmi i kobiet w ciąży oraz w schronisku

dla nieletnich, zakładzie poprawczym, specjalnym ośrodku szkolno-wychowawczym, specjalnym

ośrodku wychowawczym, młodzieżowym ośrodku socjoterapii, zapewniającym całodobową

opiekę, i młodzieżowym ośrodku wychowawczym, jeżeli orzeczenie sądu o umieszczeniu

w rodzinie zastępczej lub placówce opiekuńczo-wychowawczej nie zostało uchylone.

3.

Osoby, którym na podstawie dotychczasowych przepisów odmówiono prawa do pomocy na

kontynuowanie nauki z powodu nieprzebywania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

albo niespełnienia kryterium dochodowego, nabywają prawo do tej pomocy, jeżeli spełniają

warunki określone w niniejszej ustawie.

1.

Marszałkowie województw, w terminie do dnia 31 grudnia 2011 r., utworzą ośrodki adopcyjne,

o których mowa w niniejszej ustawie.

2.

Starostowie, w terminie do dnia 31 grudnia 2011 r., wyznaczą organizatorów rodzinnej

pieczy zastępczej, o których mowa w niniejszej ustawie.

3.

Marszałkowie województw oraz starostowie mogą zlecić realizację zadań, o których mowa

w ust. 1 i 2, na zasadach, o których mowa w art. 190.

4.

Podmiot prowadzący przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy ośrodek adopcyjno-opiekuńczy,

w terminie do dnia 15 stycznia 2012 r., przekazuje za zgodą osób zainteresowanych

właściwemu

1)

staroście - dokumentację dotyczącą kandydatów do pełnienia funkcji rodziny zastępczej

lub prowadzenia placówki rodzinnej oraz rodzin zastępczych i osób prowadzących placówki

rodzinne;

2)

marszałkowi województwa - dokumentację dotyczącą osób zgłaszających gotowość przysposobienia

dziecka oraz prowadzonych procedur przysposobienia.

5.

W przypadku gdy na organizatora rodzinnej pieczy zastępczej został wyznaczony podmiot

prowadzący przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy ośrodek adopcyjno-opiekuńczy,

przepisu ust. 4 pkt 1 nie stosuje się.

6.

Starosta niezwłocznie przekazuje otrzymaną dokumentację, o której mowa w ust. 4 pkt

1, organizatorowi rodzinnej pieczy zastępczej.

7.

Marszałek województwa niezwłocznie przekazuje otrzymaną dokumentację, o której mowa

w ust. 4 pkt 2, ośrodkowi adopcyjnemu.

Postępowania w sprawie przysposobienia dziecka wszczęte przed dniem wejścia w życie

niniejszej ustawy są prowadzone przez ośrodki adopcyjne utworzone na podstawie niniejszej

ustawy na dotychczasowych zasadach.

Do osób, wobec których przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy orzeczono o umieszczeniu

w rodzinie zastępczej lub młodzieżowym ośrodku socjoterapii na podstawie ustawy z dnia 26 października 1982 r. o postępowaniu w sprawach nieletnich stosuje się przepisy dotychczasowe.

1.

Publiczne ośrodki adopcyjno-opiekuńcze ulegają likwidacji z dniem wejścia w życie

niniejszej ustawy.

2.

Pracownicy ośrodków adopcyjno-opiekuńczych, o których mowa w ust. 1, z dniem wejścia

w życie niniejszej ustawy stają się pracownikami starostwa powiatowego.

3.

W przypadku wyznaczenia, na podstawie art. 241 ust. 2, na organizatora rodzinnej pieczy

zastępczej jednostki organizacyjnej powiatu, osoby, o których mowa w ust. 2, z dniem

wejścia w życie niniejszej ustawy stają się pracownikami tej jednostki.

4.

Prowadzący postępowania adopcyjne pracownicy publicznych ośrodków adopcyjno-opiekuńczych,

w których w 2010 r. przeprowadzono co najmniej 10 procedur adopcyjnych zakończonych

przysposobieniem dziecka oraz prowadzący postępowania adopcyjne pracownicy publicznych

ośrodków adopcyjno-opiekuńczych prowadzących do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy

wojewódzki bank danych, z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stają się pracownikami

urzędu marszałkowskiego, z zastrzeżeniem ust. 5.

5.

W przypadku wyznaczenia do prowadzenia wojewódzkiego banku danych ośrodka adopcyjnego

utworzonego na podstawie art. 241 ust. 1, prowadzonego przez samorząd województwa,

pracownicy zatrudnieni w publicznym ośrodku adopcyjno-opiekuńczym prowadzącym do dnia

wejścia w życie niniejszej ustawy wojewódzki bank danych stają się pracownikami tego

ośrodka.

1.

Podmiotom prowadzącym niepubliczne ośrodki adopcyjno-opiekuńcze przed dniem wejścia

w życie niniejszej ustawy, w których w 2010 r. przeprowadzono co najmniej 20 procedur

adopcyjnych zakończonych przysposobieniem dziecka, marszałek województwa zleca prowadzenie

ośrodka adopcyjnego na okres co najmniej 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy.

2.

Ośrodki adopcyjne, o których mowa w ust. 1, mogą zostać wyznaczone do prowadzenia

wojewódzkiego banku danych.

Pracownicy zatrudnieni na podstawie przepisów dotychczasowych w ośrodkach adopcyjno-opiekuńczych,

którzy nie spełniają wymagań kwalifikacyjnych przewidzianych w niniejszej ustawie

dla pracowników ośrodków adopcyjnych, mogą być zatrudniani w tych ośrodkach, nie dłużej

jednak niż przez okres 6 lat od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

1.

Minister właściwy do spraw rodziny wprowadzi program na dofinansowanie w okresie 6

lat od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy zadań własnych gminy i powiatu z zakresu

realizacji zadań wspierania rodziny oraz systemu pieczy zastępczej, w szczególności

na pokrycie części wydatków związanych z powołaniem asystentów rodziny, koordynatorów

rodzinnej pieczy zastępczej oraz prowadzeniem szkoleń, dla rodzin zastępczych i prowadzących

rodzinne domy dziecka.

1a.

Program, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw rodziny opracowuje, realizuje

i finansuje we współpracy z wojewodą.

1b.

Koszty obsługi, opracowania i realizacji przez ministra właściwego do spraw rodziny

i wojewodę programu, o którym mowa w ust. 1, wynoszą do 1% przyznanych dotacji.

2.

Program jest finansowany dotacją celową z budżetu państwa.

3.

Wysokość dotacji z budżetu państwa na realizację programu będzie określana na kolejne

lata w ustawie budżetowej na dany rok.

4.

Wysokość dotacji może przekroczyć 50% wydatków na realizację zadania.

Waloryzacja wynagrodzeń i świadczeń, o której mowa w art. 86 ust. 1, po raz pierwszy

jest dokonywana w roku kalendarzowym następującym po roku, w którym niniejsza ustawa

weszła w życie.

Waloryzacja, o której mowa w art. 86 ust. 2, kwot, o których mowa w art. 80 ust. 1,

art. 81, art. 121, art. 146 ust. 2, art. 149 ust. 1 i art. 150 ust. 1, jest dokonywana

po raz pierwszy w roku kalendarzowym następującym po roku kalendarzowym, w którym

wskaźnik cen towarów i usług konsumpcyjnych w okresie od dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy przekroczył 105%.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 6a ust. 12 oraz art. 9g

ust. 10 i 12 ustawy, o której mowa w art. 204, zachowują moc do dnia wejścia w życie

aktów wykonawczych wydanych na podstawie art. 6a ust. 12 oraz art. 9g ust. 10 i 12

ustawy, o której mowa w art. 204 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej

jednak niż przez okres 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2012 r., z wyjątkiem art. 77 ust. 1, który

wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2015 r., i art. 241, który wchodzi w życie po upływie

14 dni od dnia ogłoszenia

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września 2017 r., z wyjątkiem

1)

art. 1, art. 116-219, art. 314, art. 326-336, art. 347, art. 348, art. 358 i art.

359, które wchodzą w życie po upływie 3 dni od dnia ogłoszenia;

2)

art. 4 pkt 9, 12, 14 lit. a, art. 15 pkt 26, pkt 29 lit. a w zakresie art. 22 ust.

1 pkt 3a, pkt 48, 49, pkt 54 w zakresie art. 36a ust. 14 i pkt 114 w zakresie art.

71d, art. 66 pkt 1, art. 80, art. 111 pkt 2, art. 113 pkt 2, art. 115, art. 220-223,

art. 225-313, art. 315-325, art. 349-357 i art. 360-368, które wchodzą w życie po

upływie 14 dni od dnia ogłoszenia;

3)

art. 15 pkt 118 lit. f i h oraz pkt 123 lit. m, które wchodzą w życie z dniem 1 lutego

2017 r.;

4)

art. 15 pkt 31, pkt 32 w zakresie art. 22ac ust. 1, art. 22ae ust. 2, art. 22ak ust.

1 i art. 85b ust. 2 i 5, pkt 33-43, pkt 44 w zakresie art. 22ar i art. 22at ust. 1

pkt 1, pkt 46, 47 i 120, art. 105 i art. 337-346, które wchodzą w życie z dniem 15

lutego 2017 r.;

5)

art. 4 pkt 5, 10 i 11, które wchodzą w życie z dniem 1 marca 2017 r.;

6)

art. 224, który wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 2017 r.;

7)

art. 66 pkt 3, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2022 r.