Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 9 marca 2017 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o prawach konsumenta

Ustawa określa prawa przysługujące konsumentowi, w szczególności

1)

obowiązki przedsiębiorcy zawierającego umowę z konsumentem;

2)

zasady i tryb zawierania z konsumentem umowy na odległość i poza lokalem przedsiębiorstwa;

3)

zasady i tryb wykonania przysługującego konsumentowi prawa odstąpienia od umowy zawartej

na odległość lub poza lokalem przedsiębiorstwa;

4)

zasady i tryb zawierania z konsumentem umowy na odległość dotyczącej usług finansowych.

Określenia użyte w ustawie oznaczają

1)

umowa zawarta na odległość - umowę zawartą z konsumentem w ramach zorganizowanego

systemu zawierania umów na odległość, bez jednoczesnej fizycznej obecności stron,

z wyłącznym wykorzystaniem jednego lub większej liczby środków porozumiewania się

na odległość do chwili zawarcia umowy włącznie;

2)

umowa zawarta poza lokalem przedsiębiorstwa - umowę z konsumentem zawartą

a)

przy jednoczesnej fizycznej obecności stron w miejscu, które nie jest lokalem przedsiębiorstwa

danego przedsiębiorcy,

b)

w wyniku przyjęcia oferty złożonej przez konsumenta w okolicznościach, o których mowa

w lit. a,

c)

w lokalu przedsiębiorstwa danego przedsiębiorcy lub za pomocą środków porozumiewania

się na odległość bezpośrednio po tym, jak nawiązano indywidualny i osobisty kontakt

z konsumentem w miejscu, które nie jest lokalem przedsiębiorstwa danego przedsiębiorcy,

przy jednoczesnej fizycznej obecności stron,

d)

podczas wycieczki zorganizowanej przez przedsiębiorcę, której celem lub skutkiem jest

promocja oraz zawieranie umów z konsumentami;

3)

lokal przedsiębiorstwa

a)

miejsce prowadzenia działalności będące nieruchomością albo częścią nieruchomości,

w którym przedsiębiorca prowadzi działalność na stałe,

b)

miejsce prowadzenia działalności będące rzeczą ruchomą, w którym przedsiębiorca prowadzi

działalność zwyczajowo albo na stałe;

4)

trwały nośnik - materiał lub narzędzie umożliwiające konsumentowi lub przedsiębiorcy

przechowywanie informacji kierowanych osobiście do niego, w sposób umożliwiający dostęp

do informacji w przyszłości przez czas odpowiedni do celów, jakim te informacje służą,

i które pozwalają na odtworzenie przechowywanych informacji w niezmienionej postaci;

5)

treść cyfrowa - dane wytwarzane i dostarczane w postaci cyfrowej;

6)

aukcja publiczna - sposób zawarcia umowy polegający na składaniu organizatorowi aukcji

w ramach przejrzystej procedury konkurencyjnych ofert przez konsumentów, którzy w

niej fizycznie uczestniczą lub mogą uczestniczyć, i w której zwycięski oferent jest

zobowiązany do zawarcia umowy.

1.

Przepisów ustawy nie stosuje się do umów

1

dotyczących usług socjalnych, mieszkań socjalnych, opieki nad dziećmi, wsparcia dla

rodzin i osób znajdujących się stale lub czasowo w potrzebie, w tym opieki długoterminowej,

z wyjątkiem art. 7a;

2)

dotyczących gier hazardowych;

3

zawieranych z przedsiębiorcą dokonującym częstych i regularnych objazdów, podczas

których przedsiębiorca dostarcza środki spożywcze, napoje i inne artykuły, przeznaczone

do bieżącego spożycia w gospodarstwach domowych, do miejsca zamieszkania, pobytu lub

pracy konsumenta, z wyjątkiem art. 7a;

4

dotyczących przewozu osób, z wyjątkiem art. 7a, art. 10 i art. 17;

5)

zawieranych za pomocą automatów sprzedających lub zautomatyzowanych punktów sprzedaży;

6)

zawieranych z dostawcą usług, o którym mowa w art. 2 pkt 27 lit. a ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1489, 1579, 1823, 1948, 1954 i 2003) za pomocą aparatu publicznego w celu skorzystania z takiego aparatu lub zawieranych

w celu wykonania jednorazowego połączenia telefonicznego, internetowego lub faksowego

przez konsumenta;

7)

dotyczących usług zdrowotnych świadczonych przez pracowników służby zdrowia pacjentom

w celu oceny, utrzymania lub poprawy ich stanu zdrowia, łącznie z przepisywaniem,

wydawaniem i udostępnianiem produktów leczniczych oraz wyrobów medycznych, bez względu

na to, czy są one oferowane za pośrednictwem placówek opieki zdrowotnej;

8)

o imprezę turystyczną, o których mowa w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 187 i 1334 oraz z 2017 r. poz. 60);

9)

o których mowa w art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 16 września 2011 r. o timeshare

(Dz. U. poz. 1370);

10

zawieranych poza lokalem przedsiębiorstwa, jeżeli konsument jest zobowiązany do zapłaty

kwoty nieprzekraczającej pięćdziesięciu złotych, z wyjątkiem art. 7a.

2.

Przepisów ustawy nie stosuje się do sprzedaży dokonywanej w postępowaniu egzekucyjnym

oraz postępowaniu upadłościowym w związku z likwidacją masy upadłości.

1.

Przepisów ustawy nie stosuje się do umów dotyczących ustanawiania, nabywania i przenoszenia

własności nieruchomości lub innych praw do nieruchomości oraz do umów dotyczących

najmu pomieszczeń do celów mieszkalnych, z wyjątkiem przepisów rozdziału 2, które

stosuje się, jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej.

2

Przepisów ustawy nie stosuje się do umów dotyczących usług finansowych, w szczególności

takich jak: czynności bankowe, umowy kredytu konsumenckiego, czynności ubezpieczeniowe,

umowy nabycia lub odkupienia jednostek uczestnictwa funduszu inwestycyjnego otwartego

albo specjalistycznego funduszu inwestycyjnego otwartego i nabycia lub objęcia certyfikatów

inwestycyjnych funduszu inwestycyjnego zamkniętego, usługi płatnicze - z wyjątkiem

umów dotyczących usług finansowych zawieranych na odległość, do których stosuje się

przepisy rozdziałów 1 i 5.

1.

Spełnienie świadczenia niezamówionego przez konsumenta, o którym mowa w art. 9 pkt 6 ustawy z dnia 23 sierpnia 2007 r. o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom

rynkowym

(Dz. U. z 2016 r. poz. 3 i 1823), następuje na ryzyko przedsiębiorcy i nie nakłada na konsumenta żadnych zobowiązań.

2.

Brak odpowiedzi konsumenta na niezamówione świadczenie nie stanowi zgody na zawarcie

umowy.

Do umowy, na mocy której przedsiębiorca jest zobowiązany do przeniesienia własności

rzeczy i wykonania usługi, stosuje się przepisy dotyczące umów zobowiązujących do

przeniesienia własności.

Konsument nie może zrzec się praw przyznanych mu w ustawie. Postanowienia umów mniej

korzystne dla konsumenta niż postanowienia ustawy są nieważne, a w ich miejsce stosuje

się przepisy ustawy.

1.

Jeżeli przepisy odrębne nie stanowią inaczej, przedsiębiorca jest obowiązany udzielić

odpowiedzi na reklamację konsumenta w terminie 30 dni od dnia jej otrzymania.

2.

Jeżeli przedsiębiorca nie udzielił odpowiedzi na reklamację w terminie, o którym mowa

w ust. 1, uważa się, że uznał reklamację.

3.

Odpowiedź na reklamację przedsiębiorca przekazuje konsumentowi na papierze lub innym

trwałym nośniku.

Najpóźniej w chwili wyrażenia przez konsumenta woli związania się umową przedsiębiorca

ma obowiązek poinformować konsumenta, o ile informacje te nie wynikają już z okoliczności,

w sposób jasny i zrozumiały o

1)

głównych cechach świadczenia, z uwzględnieniem przedmiotu świadczenia oraz sposobu

porozumiewania się z konsumentem;

2)

swoich danych identyfikujących, w szczególności o firmie, organie, który zarejestrował

działalność gospodarczą, i numerze, pod którym został zarejestrowany, adresie, pod

którym prowadzi przedsiębiorstwo, i numerze telefonu przedsiębiorstwa;

3)

łącznej cenie lub wynagrodzeniu za świadczenie wraz z podatkami, a gdy charakter przedmiotu

świadczenia nie pozwala, rozsądnie oceniając, na wcześniejsze obliczenie ich wysokości

- sposobie, w jaki będą one obliczane, a także opłatach za dostarczenie, usługi pocztowe

oraz jakichkolwiek innych kosztach, a gdy nie można ustalić wysokości tych opłat -

o obowiązku ich uiszczenia; w razie zawarcia umowy na czas nieoznaczony lub umowy

obejmującej prenumeratę przedsiębiorca ma obowiązek podania łącznej ceny lub wynagrodzenia

obejmującego wszystkie płatności za okres rozliczeniowy, a także wszystkich kosztów,

które konsument jest zobowiązany ponieść;

4)

sposobie i terminie spełnienia świadczenia przez przedsiębiorcę oraz stosowanej przez

przedsiębiorcę procedurze rozpatrywania reklamacji;

5)

przewidzianej przez prawo odpowiedzialności przedsiębiorcy za jakość świadczenia;

6)

treści usług posprzedażnych i gwarancji;

7)

czasie trwania umowy lub - gdy umowa zawarta jest na czas nieoznaczony lub ma ulegać

automatycznemu przedłużeniu - o sposobie i przesłankach wypowiedzenia umowy;

8)

funkcjonalności treści cyfrowych oraz mających zastosowanie technicznych środkach

ich ochrony;

9)

mających znaczenie interoperacyjnościach treści cyfrowych ze sprzętem komputerowym

i oprogramowaniem.

Do drobnych umów życia codziennego wykonywanych natychmiast po ich zawarciu przepisu

art. 8 nie stosuje się.

1.

Najpóźniej w chwili wyrażenia przez konsumenta woli związania się umową przedsiębiorca

ma obowiązek uzyskać wyraźną zgodę konsumenta na każdą dodatkową płatność wykraczającą

poza uzgodnione wynagrodzenie za główne obowiązki umowne przedsiębiorcy.

2.

Jeżeli przedsiębiorca nie otrzymał wyraźnej zgody konsumenta, lecz założył jej istnienie

przez zastosowanie domyślnych opcji, które konsument musi odrzucić w celu uniknięcia

dodatkowej płatności, konsument ma prawo do zwrotu uiszczonej płatności dodatkowej.

1.

Postępowanie w sprawie o nadanie klauzuli wykonalności bankowemu tytułowi egzekucyjnemu

wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy podlega umorzeniu,

z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Jeżeli przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy wydano postanowienie w przedmiocie

nadania klauzuli wykonalności bankowemu tytułowi egzekucyjnemu, dalsze postępowanie

w sprawie o nadanie klauzuli wykonalności toczy się według przepisów dotychczasowych.

3.

Bankowy tytuł egzekucyjny, któremu nadano klauzulę wykonalności na podstawie przepisów

dotychczasowych, zachowuje moc tytułu wykonawczego także po dniu wejścia w życie niniejszej

ustawy.

Bez uszczerbku dla prawa dostawcy usług, o którym mowa w art. 2 pkt 27 lit. a ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne do pobierania opłat za połączenia telefoniczne, jeżeli przedsiębiorca wskazuje numer

telefonu przeznaczony do kontaktowania się z nim w sprawie zawartej umowy, opłata

dla konsumenta za połączenie z tym numerem nie może być wyższa niż opłata za zwykłe

połączenie telefoniczne, zgodnie z pakietem taryfowym dostawcy usług, z którego korzysta

konsument.

1.

Najpóźniej w chwili wyrażenia przez konsumenta woli związania się umową na odległość

lub poza lokalem przedsiębiorstwa przedsiębiorca ma obowiązek poinformować konsumenta

w sposób jasny i zrozumiały o

1)

głównych cechach świadczenia z uwzględnieniem przedmiotu świadczenia oraz sposobu

porozumiewania się z konsumentem;

2)

swoich danych identyfikujących, w szczególności o firmie, organie, który zarejestrował

działalność gospodarczą, a także numerze, pod którym został zarejestrowany;

3)

adresie przedsiębiorstwa, adresie poczty elektronicznej oraz numerach telefonu lub

faksu jeżeli są dostępne, pod którymi konsument może szybko i efektywnie kontaktować

się z przedsiębiorcą;

4)

adresie, pod którym konsument może składać reklamacje, jeżeli jest inny niż adres,

o którym mowa w pkt 3;

5)

łącznej cenie lub wynagrodzeniu za świadczenie wraz z podatkami, a gdy charakter przedmiotu

świadczenia nie pozwala, rozsądnie oceniając, na wcześniejsze obliczenie ich wysokości

- sposobie, w jaki będą one obliczane, a także opłatach za transport, dostarczenie,

usługi pocztowe oraz innych kosztach, a gdy nie można ustalić wysokości tych opłat

- o obowiązku ich uiszczenia; w razie zawarcia umowy na czas nieoznaczony lub umowy

obejmującej prenumeratę przedsiębiorca ma obowiązek podania łącznej ceny lub wynagrodzenia

obejmującego wszystkie płatności za okres rozliczeniowy, a gdy umowa przewiduje stałą

stawkę - także łącznych miesięcznych płatności;

6)

kosztach korzystania ze środka porozumiewania się na odległość w celu zawarcia umowy,

w przypadku gdy są wyższe niż stosowane zwykle za korzystanie z tego środka porozumiewania

się;

7)

sposobie i terminie zapłaty;

8)

sposobie i terminie spełnienia świadczenia przez przedsiębiorcę oraz stosowanej przez

przedsiębiorcę procedurze rozpatrywania reklamacji;

9)

sposobie i terminie wykonania prawa odstąpienia od umowy na podstawie art. 27, a także

wzorze formularza odstąpienia od umowy, zawartym w załączniku nr 2 do ustawy;

10)

kosztach zwrotu rzeczy w przypadku odstąpienia od umowy, które ponosi konsument; w

odniesieniu do umów zawieranych na odległość - kosztach zwrotu rzeczy, jeżeli ze względu

na swój charakter rzeczy te nie mogą zostać w zwykłym trybie odesłane pocztą;

11)

obowiązku zapłaty przez konsumenta poniesionych przez przedsiębiorcę uzasadnionych

kosztów zgodnie z art. 35, jeżeli konsument odstąpi od umowy po zgłoszeniu żądania

zgodnie z art. 15 ust. 3 i art. 21 ust. 2;

12)

braku prawa odstąpienia od umowy na podstawie art. 38 lub okolicznościach, w których

konsument traci prawo odstąpienia od umowy;

13)

obowiązku przedsiębiorcy dostarczenia rzeczy bez wad;

14)

istnieniu i treści gwarancji i usług posprzedażnych oraz sposobie ich realizacji;

15)

kodeksie dobrych praktyk, o którym mowa w art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 23 sierpnia 2007 r. o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom

rynkowym oraz sposobie zapoznania się z nim;

16)

czasie trwania umowy lub o sposobie i przesłankach wypowiedzenia umowy - jeżeli umowa

jest zawarta na czas nieoznaczony lub jeżeli ma ulegać automatycznemu przedłużeniu;

17)

minimalnym czasie trwania zobowiązań konsumenta wynikających z umowy;

18)

wysokości i sposobie złożenia kaucji lub udzielenia innych gwarancji finansowych,

które konsument jest zobowiązany spełnić na żądanie przedsiębiorcy;

19)

funkcjonalności treści cyfrowych oraz technicznych środkach ich ochrony;

20)

mających znaczenie interoperacyjnościach treści cyfrowych ze sprzętem komputerowym

i oprogramowaniem, o których przedsiębiorca wie lub powinien wiedzieć;

21)

możliwości skorzystania z pozasądowych sposobów rozpatrywania reklamacji i dochodzenia

roszczeń oraz zasadach dostępu do tych procedur.

2.

Jeżeli umowa jest zawierana w imieniu innego przedsiębiorcy, należy podać dane, o

których mowa w ust. 1 pkt 2-4, identyfikujące tego przedsiębiorcę.

3.

W przypadku aukcji publicznej informacje, o których mowa w ust. 1 pkt 2-4, mogą być

zastąpione informacjami dotyczącymi organizatora aukcji.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Informacji, o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 9-11, można udzielić przy wykorzystaniu

wzoru pouczenia o odstąpieniu od umowy, stanowiącego załącznik nr 1 do ustawy. Przedsiębiorca,

który doręczy konsumentowi pouczenie, zgodne z wzorem stanowiącym załącznik nr 1 do

ustawy, spełnia obowiązki informacyjne określone w art. 12 ust. 1 pkt 9-11.

1.

W przypadku umów zawieranych poza lokalem przedsiębiorstwa przedsiębiorca ma obowiązek

udzielić konsumentowi informacji, o których mowa w art. 12, utrwalonych na papierze

lub, jeżeli konsument wyrazi na to zgodę, na innym trwałym nośniku, w sposób czytelny

i wyrażonych prostym językiem.

2.

W przypadku umów zawieranych na odległość przedsiębiorca ma obowiązek udzielić informacji,

o których mowa w art. 12, w sposób odpowiadający rodzajowi użytego środka porozumiewania

się na odległość, w sposób czytelny i wyrażonych prostym językiem.

1.

Przedsiębiorca jest zobowiązany wydać konsumentowi dokument umowy zawartej poza lokalem

przedsiębiorstwa lub potwierdzenie jej zawarcia, utrwalone na papierze lub, za zgodą

konsumenta, na innym trwałym nośniku.

2.

W taki sam sposób przedsiębiorca potwierdza konsumentowi otrzymanie zgody na dostarczenie

treści cyfrowych w okolicznościach powodujących utratę prawa odstąpienia od umowy.

3.

Jeżeli na wyraźne żądanie konsumenta wykonywanie usługi albo dostarczanie wody, gazu,

energii elektrycznej, gdy nie są one dostarczane w ograniczonej objętości lub w ustalonej

ilości, lub energii cieplnej ma się rozpocząć przed upływem terminu do odstąpienia

od umowy zawartej poza lokalem przedsiębiorstwa, przedsiębiorca wymaga od konsumenta

złożenia wyraźnego oświadczenia zawierającego takie żądanie na trwałym nośniku.

1.

W przypadku zawarcia umowy poza lokalem przedsiębiorstwa, gdy ustalone w umowie wynagrodzenie

nie przekracza sześciuset złotych, konsument zażądał wykonania usługi przez przedsiębiorcę

w celu naprawy lub konserwacji, a przedsiębiorca i konsument natychmiast wykonują

swoje zobowiązania, przedsiębiorca jest zobowiązany

1)

udzielić konsumentowi informacji, o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 2 i 3, oraz

informacji dotyczących wynagrodzenia i sposobu, w jaki ma być obliczane;

2)

przedstawić łączny kosztorys utrwalony na papierze lub, za zgodą konsumenta, na innym

trwałym nośniku;

3)

udzielić informacji, o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 1, 9 i 12, z tym że jeżeli

konsument wyrazi na to zgodę, nie muszą być one utrwalone na papierze lub innym trwałym

nośniku.

2.

Dokument umowy lub potwierdzenie jej zawarcia, które przedsiębiorca zobowiązany jest

wydać konsumentowi zgodnie z art. 15 ust. 1, obejmuje informacje wskazane w art. 12.

1.

Jeżeli umowa zawierana na odległość, przy użyciu środków komunikacji elektronicznej,

nakłada na konsumenta obowiązek zapłaty, przedsiębiorca ma obowiązek dostarczyć konsumentowi

w sposób jasny i widoczny, bezpośrednio przed złożeniem przez konsumenta zamówienia,

informacji, o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 1, 5, 16 i 17.

2.

Przedsiębiorca zapewnia, aby konsument w momencie składania zamówienia wyraźnie potwierdził,

że wie, że zamówienie pociąga za sobą obowiązek zapłaty.

3.

Jeżeli do złożenia zamówienia używa się przycisku lub podobnej funkcji, muszą być

one oznaczone w łatwo czytelny sposób słowami „zamówienie z obowiązkiem zapłaty” lub

innego równoważnego jednoznacznego sformułowania.

4.

Jeżeli przedsiębiorca nie spełnia wymagań określonych w ust. 2 lub 3, umowa nie zostaje

zawarta.

Na stronach internetowych służących do prowadzenia handlu elektronicznego wskazuje

się w sposób wyraźny, najpóźniej na początku składania zamówienia, jasne i czytelne

informacje o ograniczeniach dotyczących dostarczania oraz akceptowanych sposobach

płatności.

Jeżeli właściwości techniczne użytego środka porozumiewania się na odległość ograniczają

rozmiar możliwych do przekazania informacji lub czas na ich przedstawienie, przedsiębiorca

ma obowiązek przekazać konsumentowi przed zawarciem umowy co najmniej informacje dotyczące

głównych cech świadczenia przedsiębiorcy, oznaczenia przedsiębiorcy, łącznej ceny

lub wynagrodzenia, prawa odstąpienia od umowy, czasu trwania umowy, a jeżeli umowa

została zawarta na czas nieoznaczony - sposobu i przesłanek jej wypowiedzenia. Przedsiębiorca

ma obowiązek przekazać konsumentowi pozostałe informacje, o których mowa w art. 12

ust. 1, zgodnie z art. 14 ust. 2.

1.

Jeżeli przedsiębiorca kontaktuje się z konsumentem przez telefon w celu zawarcia umowy

na odległość, ma obowiązek na początku rozmowy poinformować konsumenta o tym celu,

a ponadto podać identyfikujące go dane oraz dane identyfikujące osobę, w imieniu której

telefonuje.

2.

Jeżeli przedsiębiorca proponuje konsumentowi zawarcie umowy przez telefon, ma obowiązek

potwierdzić treść proponowanej umowy utrwaloną na papierze lub innym trwałym nośniku.

Oświadczenie konsumenta o zawarciu umowy jest skuteczne, jeżeli zostało utrwalone

na papierze lub innym trwałym nośniku po otrzymaniu potwierdzenia od przedsiębiorcy.

1.

Przedsiębiorca ma obowiązek przekazać konsumentowi potwierdzenie zawarcia umowy na

odległość na trwałym nośniku w rozsądnym czasie po jej zawarciu, najpóźniej w chwili

dostarczenia rzeczy lub przed rozpoczęciem świadczenia usługi. Potwierdzenie obejmuje

1)

informacje, o których mowa w art. 12 ust. 1, chyba że przedsiębiorca dostarczył konsumentowi

te informacje na trwałym nośniku przed zawarciem umowy;

2)

informację o udzielonej przez konsumenta zgodzie na dostarczenie treści cyfrowych

w okolicznościach powodujących utratę prawa odstąpienia od umowy.

2.

Jeżeli na wyraźne żądanie konsumenta wykonywanie usługi albo dostarczanie wody, gazu,

energii elektrycznej, gdy nie są one dostarczane w ograniczonej objętości lub w ustalonej

ilości, lub energii cieplnej ma się rozpocząć przed upływem terminu do odstąpienia

od umowy, przedsiębiorca wymaga od konsumenta złożenia wyraźnego oświadczenia zawierającego

takie żądanie.

Za konsumenta uważa się osobę fizyczną dokonującą z przedsiębiorcą czynności prawnej

niezwiązanej bezpośrednio z jej działalnością gospodarczą lub zawodową.

Informacje, o których mowa w art. 12 ust. 1, stanowią integralną część umowy zawieranej

na odległość albo poza lokalem przedsiębiorstwa i mogą być zmienione jedynie za wyraźnym

porozumieniem stron.

Jeżeli przedsiębiorca nie spełnił obowiązków informacyjnych dotyczących opłat dodatkowych

lub innych kosztów, o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 5, lub kosztów zwrotu rzeczy,

o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 10, konsument nie ponosi tych opłat i kosztów.

Ciężar dowodu spełnienia obowiązków informacyjnych określonych w art. 12 spoczywa

na przedsiębiorcy.

Do umów zawieranych poza lokalem przedsiębiorstwa lub na odległość stosuje się przepisy

art. 10 i art. 11.

W przypadku sprzeczności pomiędzy przepisami art. 12-23 a przepisami ustawy z dnia 4 marca 2010 r. o świadczeniu usług na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej

(Dz. U. z 2016 r. poz. 893 i 1948 oraz z 2017 r. poz. 60) oraz ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1030 i 1579) stosuje się przepisy niniejszej ustawy.

Konsument, który zawarł umowę na odległość lub poza lokalem przedsiębiorstwa, może

w terminie 14 dni odstąpić od niej bez podawania przyczyny i bez ponoszenia kosztów,

z wyjątkiem kosztów określonych w art. 33, art. 34 ust. 2 i art. 35.

Bieg terminu do odstąpienia od umowy rozpoczyna się

1)

dla umowy, w wykonaniu której przedsiębiorca wydaje rzecz, będąc zobowiązany do przeniesienia

jej własności - od objęcia rzeczy w posiadanie przez konsumenta lub wskazaną przez

niego osobę trzecią inną niż przewoźnik, a w przypadku umowy, która

a)

obejmuje wiele rzeczy, które są dostarczane osobno, partiami lub w częściach - od

objęcia w posiadanie ostatniej rzeczy, partii lub części,

b)

polega na regularnym dostarczaniu rzeczy przez czas oznaczony - od objęcia w posiadanie

pierwszej z rzeczy;

2)

dla pozostałych umów - od dnia zawarcia umowy.

1.

Jeżeli konsument nie został poinformowany przez przedsiębiorcę o prawie odstąpienia

od umowy, prawo to wygasa po upływie 12 miesięcy od dnia upływu terminu, o którym

mowa w art. 27.

2.

Jeżeli konsument został poinformowany przez przedsiębiorcę o prawie odstąpienia od

umowy przed upływem terminu, o którym mowa w ust. 1, termin do odstąpienia od umowy

upływa po 14 dniach od udzielenia konsumentowi informacji o tym prawie.

1.

Konsument może odstąpić od umowy, składając przedsiębiorcy oświadczenie o odstąpieniu

od umowy. Oświadczenie można złożyć na formularzu, którego wzór stanowi załącznik

nr 2 do ustawy.

2.

Do zachowania terminu wystarczy wysłanie oświadczenia przed jego upływem.

3.

Jeżeli przedsiębiorca zapewnia możliwość złożenia oświadczenia o odstąpieniu od umowy

drogą elektroniczną, konsument może także odstąpić od umowy

1)

przy wykorzystaniu wzoru formularza odstąpienia od umowy, stanowiącego załącznik nr

2 do ustawy;

2)

przez złożenie oświadczenia na stronie internetowej przedsiębiorcy.

4.

Przedsiębiorca ma obowiązek niezwłocznie przesłać konsumentowi na trwałym nośniku

potwierdzenie otrzymania oświadczenia o odstąpieniu od umowy złożonego w sposób, o

którym mowa w ust. 3.

1.

W przypadku odstąpienia od umowy zawartej na odległość lub umowy zawartej poza lokalem

przedsiębiorstwa umowę uważa się za niezawartą.

2.

Jeżeli konsument złożył oświadczenie o odstąpieniu od umowy zanim przedsiębiorca przyjął

jego ofertę, oferta przestaje wiązać.

1.

Przedsiębiorca ma obowiązek niezwłocznie, nie później niż w terminie 14 dni od dnia

otrzymania oświadczenia konsumenta o odstąpieniu od umowy, zwrócić konsumentowi wszystkie

dokonane przez niego płatności, w tym koszty dostarczenia rzeczy.

2.

Przedsiębiorca dokonuje zwrotu płatności przy użyciu takiego samego sposobu zapłaty,

jakiego użył konsument, chyba że konsument wyraźnie zgodził się na inny sposób zwrotu,

który nie wiąże się dla niego z żadnymi kosztami.

3.

Jeżeli przedsiębiorca nie zaproponował, że sam odbierze rzecz od konsumenta, może

wstrzymać się ze zwrotem płatności otrzymanych od konsumenta do chwili otrzymania

rzeczy z powrotem lub dostarczenia przez konsumenta dowodu jej odesłania, w zależności

od tego, które zdarzenie nastąpi wcześniej.

Jeżeli konsument wybrał sposób dostarczenia rzeczy inny niż najtańszy zwykły sposób

dostarczenia oferowany przez przedsiębiorcę, przedsiębiorca nie jest zobowiązany do

zwrotu konsumentowi poniesionych przez niego dodatkowych kosztów.

1.

Konsument ma obowiązek zwrócić rzecz przedsiębiorcy lub przekazać ją osobie upoważnionej

przez przedsiębiorcę do odbioru niezwłocznie, jednak nie później niż 14 dni od dnia,

w którym odstąpił od umowy, chyba że przedsiębiorca zaproponował, że sam odbierze

rzecz. Do zachowania terminu wystarczy odesłanie rzeczy przed jego upływem.

2.

Konsument ponosi tylko bezpośrednie koszty zwrotu rzeczy, chyba że przedsiębiorca

zgodził się je ponieść lub nie poinformował konsumenta o konieczności poniesienia

tych kosztów.

3.

Jeżeli umowę zawarto poza lokalem przedsiębiorstwa a rzecz dostarczono konsumentowi

do miejsca, w którym zamieszkiwał w chwili zawarcia umowy, przedsiębiorca jest zobowiązany

do odebrania rzeczy na swój koszt, gdy ze względu na charakter rzeczy nie można jej

odesłać w zwykły sposób pocztą.

4.

Konsument ponosi odpowiedzialność za zmniejszenie wartości rzeczy będące wynikiem

korzystania z niej w sposób wykraczający poza konieczny do stwierdzenia charakteru,

cech i funkcjonowania rzeczy, chyba że przedsiębiorca nie poinformował konsumenta

o prawie odstąpienia od umowy zgodnie z wymaganiami art. 12 ust. 1 pkt 9.

1.

Jeżeli konsument wykonuje prawo odstąpienia od umowy po zgłoszeniu żądania zgodnie

z art. 15 ust. 3 i art. 21 ust. 2, ma obowiązek zapłaty za świadczenia spełnione do

chwili odstąpienia od umowy.

2.

Kwotę zapłaty oblicza się proporcjonalnie do zakresu spełnionego świadczenia, z uwzględnieniem

uzgodnionej w umowie ceny lub wynagrodzenia. Jeżeli cena lub wynagrodzenie są nadmierne,

podstawą obliczenia tej kwoty jest wartość rynkowa spełnionego świadczenia.

Konsument nie ponosi kosztów

1)

świadczenia usług, dostarczania wody, gazu lub energii elektrycznej w przypadku, gdy

nie są one oferowane w ograniczonej objętości lub w ustalonej ilości, lub energii

cieplnej, w całości lub w części, za czas do odstąpienia od umowy, jeżeli

a)

przedsiębiorca nie poinformował konsumenta o prawie odstąpienia od umowy i skutkach

jego wykonania zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 9 lub

b)

konsument nie żądał spełniania świadczenia przed upływem terminu do odstąpienia od

umowy zgodnie z art. 15 ust. 3 i art. 21 ust. 2;

2)

dostarczania treści cyfrowych, które nie są zapisane na nośniku materialnym, jeżeli

a)

konsument nie wyraził zgody na spełnienie świadczenia przed upływem terminu do odstąpienia

od umowy lub

b)

konsument nie został poinformowany o utracie przysługującego mu prawa odstąpienia

od umowy w chwili udzielania takiej zgody, lub

c)

przedsiębiorca nie dostarczył potwierdzenia zgodnie z art. 15 ust. 1 i art. 21 ust.

1.

1.

W chwili odstąpienia przez konsumenta od umowy zawartej na odległość lub poza lokalem

przedsiębiorstwa wygasają powiązane z nią umowy dodatkowe zawarte przez konsumenta,

jeżeli na ich podstawie świadczenie jest spełniane przez przedsiębiorcę lub osobę

trzecią na podstawie porozumienia z przedsiębiorcą. Konsument nie ponosi kosztów związanych

z wygaśnięciem tych umów, z wyjątkiem kosztów określonych w art. 33, art. 34 ust.

2 i art. 35.

2.

Jeżeli umowa dodatkowa została zawarta z osobą trzecią, przedsiębiorca informuje tę

osobę o odstąpieniu przez konsumenta od umowy.

Prawo odstąpienia od umowy zawartej poza lokalem przedsiębiorstwa lub na odległość

nie przysługuje konsumentowi w odniesieniu do umów

1)

o świadczenie usług, jeżeli przedsiębiorca wykonał w pełni usługę za wyraźną zgodą

konsumenta, który został poinformowany przed rozpoczęciem świadczenia, że po spełnieniu

świadczenia przez przedsiębiorcę utraci prawo odstąpienia od umowy;

2)

w której cena lub wynagrodzenie zależy od wahań na rynku finansowym, nad którymi przedsiębiorca

nie sprawuje kontroli, i które mogą wystąpić przed upływem terminu do odstąpienia

od umowy;

3)

w której przedmiotem świadczenia jest rzecz nieprefabrykowana, wyprodukowana według

specyfikacji konsumenta lub służąca zaspokojeniu jego zindywidualizowanych potrzeb;

4)

w której przedmiotem świadczenia jest rzecz ulegająca szybkiemu zepsuciu lub mająca

krótki termin przydatności do użycia;

5)

w której przedmiotem świadczenia jest rzecz dostarczana w zapieczętowanym opakowaniu,

której po otwarciu opakowania nie można zwrócić ze względu na ochronę zdrowia lub

ze względów higienicznych, jeżeli opakowanie zostało otwarte po dostarczeniu;

6)

w której przedmiotem świadczenia są rzeczy, które po dostarczeniu, ze względu na swój

charakter, zostają nierozłącznie połączone z innymi rzeczami;

7)

w której przedmiotem świadczenia są napoje alkoholowe, których cena została uzgodniona

przy zawarciu umowy sprzedaży, a których dostarczenie może nastąpić dopiero po upływie

30 dni i których wartość zależy od wahań na rynku, nad którymi przedsiębiorca nie

ma kontroli;

8)

w której konsument wyraźnie żądał, aby przedsiębiorca do niego przyjechał w celu dokonania

pilnej naprawy lub konserwacji; jeżeli przedsiębiorca świadczy dodatkowo inne usługi

niż te, których wykonania konsument żądał, lub dostarcza rzeczy inne niż części zamienne

niezbędne do wykonania naprawy lub konserwacji, prawo odstąpienia od umowy przysługuje

konsumentowi w odniesieniu do dodatkowych usług lub rzeczy;

9)

w której przedmiotem świadczenia są nagrania dźwiękowe lub wizualne albo programy

komputerowe dostarczane w zapieczętowanym opakowaniu, jeżeli opakowanie zostało otwarte

po dostarczeniu;

10)

o dostarczanie dzienników, periodyków lub czasopism, z wyjątkiem umowy o prenumeratę;

11)

zawartej w drodze aukcji publicznej;

12)

o świadczenie usług w zakresie zakwaterowania, innych niż do celów mieszkalnych, przewozu

rzeczy, najmu samochodów, gastronomii, usług związanych z wypoczynkiem, wydarzeniami

rozrywkowymi, sportowymi lub kulturalnymi, jeżeli w umowie oznaczono dzień lub okres

świadczenia usługi;

13)

o dostarczanie treści cyfrowych, które nie są zapisane na nośniku materialnym, jeżeli

spełnianie świadczenia rozpoczęło się za wyraźną zgodą konsumenta przed upływem terminu

do odstąpienia od umowy i po poinformowaniu go przez przedsiębiorcę o utracie prawa

odstąpienia od umowy.

1.

Najpóźniej w chwili wyrażenia przez konsumenta woli związania się umową przedsiębiorca

jest obowiązany poinformować konsumenta w sposób jasny i zrozumiały, wskazujący na

zamiar zawarcia umowy i odpowiadający rodzajowi użytego środka porozumiewania się

na odległość o

1)

imieniu i nazwisku (nazwie), adresie zamieszkania (siedziby) przedsiębiorcy, organie,

który zarejestrował działalność gospodarczą przedsiębiorcy, a także numerze, pod którym

przedsiębiorca został zarejestrowany, a w przypadku gdy działalność przedsiębiorcy

wymaga uzyskania zezwolenia - danych dotyczących instytucji udzielającej zezwolenia;

2)

imieniu i nazwisku (nazwie), adresie zamieszkania (siedziby) w Rzeczypospolitej Polskiej

przedstawiciela przedsiębiorcy, o ile taki występuje;

3)

imieniu i nazwisku (nazwie), adresie zamieszkania (siedziby) podmiotu innego niż przedsiębiorca

świadczący usługi finansowe na odległość, w tym operatora środków porozumiewania się

na odległość, oraz charakterze, w jakim podmiot ten występuje wobec konsumenta i tego

przedsiębiorcy;

4)

istotnych właściwościach świadczenia i jego przedmiotu;

5)

cenie lub wynagrodzeniu obejmujących wszystkie ich składniki, w tym opłaty i podatki,

a w przypadku niemożności określenia dokładnej ceny lub wynagrodzenia - podstawie

obliczenia ceny lub wynagrodzenia umożliwiającej konsumentowi dokonanie ich weryfikacji;

6)

ryzyku związanym z usługą finansową, jeżeli wynika ono z jej szczególnych cech lub

charakteru czynności, które mają być wykonane lub jeżeli cena bądź wynagrodzenie zależą

wyłącznie od ruchu cen na rynku finansowym;

7)

zasadach zapłaty ceny lub wynagrodzenia;

8)

kosztach oraz terminie i sposobie świadczenia usługi;

9)

prawie oraz sposobie odstąpienia od umowy, o którym mowa w art. 40 ust. 1 i 2, albo

wskazaniu, że prawo takie nie przysługuje, oraz wysokości ceny lub wynagrodzenia,

które konsument jest obowiązany zapłacić w przypadku określonym w art. 40 ust. 4;

10)

dodatkowych kosztach ponoszonych przez konsumenta wynikających z korzystania ze środków

porozumiewania się na odległość, jeżeli mogą one wystąpić;

11)

terminie, w jakim oferta lub informacja o cenie lub wynagrodzeniu mają charakter wiążący;

12)

minimalnym okresie, na jaki ma być zawarta umowa o świadczenia ciągłe lub okresowe;

13)

miejscu i sposobie składania reklamacji;

14)

możliwości pozasądowego rozstrzygania sporów wynikających z umowy;

15)

prawie wypowiedzenia umowy, o którym mowa w art. 42, oraz skutkach tego wypowiedzenia,

w tym karach umownych;

16)

istnieniu funduszu gwarancyjnego lub innych systemów gwarancyjnych, jeżeli takie istnieją;

17)

języku stosowanym w relacjach przedsiębiorcy z konsumentem;

18)

prawie właściwym państwa, które stanowi podstawę dla stosunków przedsiębiorcy z konsumentem

przed zawarciem umowy na odległość oraz prawie właściwym do zawarcia i wykonania umowy;

19)

sądzie właściwym do rozstrzygania sporów związanych z wykonywaniem umowy.

20)

(uchylony)

2.

W wypadku przekazywania konsumentowi informacji w formie głosowych komunikatów telefonicznych

nie stosuje się przepisów ust. 1 pkt 6-8 oraz pkt 1020, jeżeli konsument udzieli na to wyraźnej zgody. Przedsiębiorca jest obowiązany zamieścić

w komunikacie informacje o prawie konsumenta do żądania przedstawienia informacji,

o których mowa w tych przepisach oraz sposobie ich uzyskania.

3.

Przedsiębiorca jest obowiązany do przekazania konsumentowi informacji, o których mowa

w ust. 1, utrwalonych na papierze lub innym trwałym nośniku dostępnym dla konsumenta,

przed zawarciem umowy, a gdy umowa jest na życzenie konsumenta zawierana z zastosowaniem

środka porozumiewania się na odległość, który na to nie pozwala - niezwłocznie po

jej zawarciu.

4.

W czasie trwania umowy konsument ma prawo żądać potwierdzenia jej treści na piśmie.

Konsument ma także prawo żądać zmiany środka porozumiewania się na odległość, chyba

że stosowanie takiego środka nie jest przewidziane w umowie lub nie odpowiada on charakterowi

świadczonej usługi.

5.

Obowiązek określony w ust. 1 nie dotyczy jednorazowych świadczeń, które są spełniane

przy użyciu środków porozumiewania się na odległość i za które fakturę wystawia osoba

fizyczna lub prawna, która w ramach swojego przedsiębiorstwa udostępnia co najmniej

jeden środek porozumiewania się na odległość dostępny dla konsumenta i przedsiębiorcy,

z wyjątkiem jednak informacji, o których mowa w ust. 1 pkt 1.

6.

Obowiązek określony w ust. 1 nie dotyczy poszczególnych czynności (umów szczegółowych)

wynikających z umowy (umowy ramowej).

7.

W wypadku wykonywania poszczególnych czynności o tym samym charakterze pomiędzy tymi

samymi stronami, jeżeli czynności te nie wynikają z wcześniej zawartej umowy (umowy

ramowej), obowiązek określony w ust. 1 dotyczy tylko pierwszej z tych czynności. Jeżeli

w ciągu roku od dnia wykonania pierwszej czynności nie wykonano żadnej czynności o

tym samym charakterze pomiędzy tymi samymi stronami, to do pierwszej czynności wykonanej

po tym czasie stosuje się ust. 1.

8.

Obowiązek określony w ust. 1 uważa się za spełniony, jeżeli przedsiębiorca przekazał konsumentowi informacje

zgodnie ze wzorem określonym w formularzu informacyjnym, o którym mowa odpowiednio

w art. 14 lub art. 19 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1528).

1.

Konsument, który zawarł na odległość umowę o usługi finansowe, może od niej odstąpić

bez podania przyczyn, składając oświadczenie na piśmie, w terminie 14 dni od dnia

zawarcia umowy lub od dnia potwierdzenia informacji, o którym mowa w art. 39 ust.

3, jeżeli jest to termin późniejszy. Termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego

upływem oświadczenie zostało wysłane. Konsument nie ponosi kosztów związanych z odstąpieniem,

z wyjątkiem kosztów, o których mowa w ust. 4.

2.

W przypadku umów ubezpieczenia termin, w którym konsument może odstąpić od umowy,

wynosi 30 dni od dnia poinformowania go o zawarciu umowy lub od dnia potwierdzenia

informacji, o którym mowa w art. 39 ust. 3, jeżeli jest to termin późniejszy. Termin

uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem oświadczenie zostało wysłane.

3.

W przypadku odstąpienia od umowy, umowa jest uważana za niezawartą, a konsument jest

zwolniony z wszelkich zobowiązań. To, co strony świadczyły, ulega zwrotowi w stanie

niezmienionym, chyba że zmiana była konieczna w granicach zwykłego zarządu, w terminie

30 dni

1)

od odstąpienia od umowy - w przypadku świadczeń konsumenta albo

2)

od otrzymania oświadczenia o odstąpieniu od umowy - w przypadku świadczeń przedsiębiorcy.

4.

W przypadku rozpoczętego za zgodą konsumenta świadczenia usług przed upływem terminów,

o których mowa w ust. 1 i 2, przedsiębiorca może żądać zapłaty ceny lub wynagrodzenia

za usługę rzeczywiście wykonaną.

5.

Przedsiębiorca nie może żądać zapłaty, o której mowa w ust. 4, jeżeli rozpoczął świadczenie

usług bez zgody konsumenta, a także jeżeli nie wskazał, zgodnie z art. 39 ust. 1 pkt

9, wysokości ceny lub wynagrodzenia, które konsument jest obowiązany zapłacić w wypadku,

o którym mowa w ust. 4.

6.

Prawo odstąpienia od umowy nie przysługuje konsumentowi w przypadkach umów

1)

całkowicie wykonanych na żądanie konsumenta przed upływem terminów, o których mowa

w ust. 1 i 2;

2

dotyczących instrumentów rynku pieniężnego, zbywalnych papierów wartościowych, jednostek

uczestnictwa funduszy inwestycyjnych otwartych, jednostek uczestnictwa specjalistycznych

funduszy inwestycyjnych otwartych, tytułów uczestnictwa w instytucjach zbiorowego

inwestowania, sprzedaży papierów wartościowych ze zobowiązaniem do ich odkupu oraz

operacji finansowych, w których ustalono cenę, kurs, stopę procentową lub indeks,

a w szczególności nabywanie walut, papierów wartościowych, złota lub innych metali

szlachetnych, towarów lub praw, w tym umowy obliczone tylko na różnice cen, opcje

i prawa pochodne, zawarte na umówioną datę lub umówiony termin, w obrocie rynkowym;

3)

ubezpieczenia dotyczących podróży i bagażu lub innych podobnych, jeżeli zawarte zostały

na okres krótszy niż 30 dni.

7.

Jeżeli do umowy jest dołączona kolejna umowa zawarta na odległość dotycząca usług

świadczonych przez przedsiębiorcę lub podmiot inny niż przedsiębiorca na podstawie

porozumienia pomiędzy tym podmiotem a przedsiębiorcą, odstąpienie od umowy zawartej

na odległość dotyczącej usług finansowych jest skuteczne także wobec tej kolejnej

umowy.

Jeżeli przedsiębiorca nie dopełni obowiązków określonych w art. 39 ust. 1-3, konsument

ma prawo odstąpić od umowy w każdym czasie bez konieczności ponoszenia kosztów należnych

przedsiębiorcy.

Jeżeli czas trwania umowy nie jest oznaczony, każda ze stron może ją wypowiedzieć

bez wskazania przyczyn, z zachowaniem miesięcznego terminu wypowiedzenia, chyba że

strony zastrzegły krótszy termin wypowiedzenia.

1.

Przepisów niniejszego rozdziału nie stosuje się do usług polegających na gromadzeniu

środków pieniężnych i ich lokowaniu, z przeznaczeniem na wypłatę członkom otwartego

funduszu emerytalnego lub uczestnikom pracowniczego funduszu emerytalnego po osiągnięciu

przez nich wieku emerytalnego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 28 sierpnia 1997 r. o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 291, 615 i 1948 oraz z 2017 r. poz. 38) i przepisów ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o pracowniczych programach emerytalnych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1449).

2.

Przepisów niniejszego rozdziału nie stosuje się do odstąpienia od umowy o kredyt konsumencki

zawartej na odległość lub poza lokalem przedsiębiorstwa.

3.

Przepisów art. 39 ust. 1 pkt 1-4, 12-15, 17 i 19 nie stosuje się do usług płatniczych,

o których mowa w art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1572 i 1997).

W ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny

(Dz. U. z 2014 r. poz. 121) wprowadza się następujące zmiany

1)

art. 22

„

Art. 22

Za konsumenta uważa się osobę fizyczną dokonującą z przedsiębiorcą czynności prawnej

niezwiązanej bezpośrednio z jej działalnością gospodarczą lub zawodową.

”

;

2)

w księdze trzeciej w tytule III przed art. 384 dodaje się art. 383

„

Art. 383

Przedsiębiorca nie może żądać od konsumenta opłaty za skorzystanie z określonego sposobu

zapłaty przewyższającej poniesione przez przedsiębiorcę koszty w związku z tym sposobem

zapłaty.

”

;

3)

po art. 454 dodaje się art. 454

„

Art. 454

Jeżeli przedsiębiorca jest obowiązany przesłać rzecz konsumentowi do oznaczonego miejsca,

miejsce to uważa się za miejsce spełnienia świadczenia. Zastrzeżenie przeciwne jest

nieważne.

”

;

4)

po art. 492 dodaje się art. 492

„

Art. 492

Jeżeli strona obowiązana do spełnienia świadczenia oświadczy, że świadczenia tego

nie spełni, druga strona może odstąpić od umowy bez wyznaczenia terminu dodatkowego,

także przed nadejściem oznaczonego terminu spełnienia świadczenia.

”

;

5)

art. 494 otrzymuje brzmienie

„

Art. 494.

§ 1.

Strona, która odstępuje od umowy wzajemnej, obowiązana jest zwrócić drugiej stronie

wszystko, co otrzymała od niej na mocy umowy, a druga strona obowiązana jest to przyjąć.

Strona, która odstępuje od umowy, może żądać nie tylko zwrotu tego, co świadczyła,

lecz również na zasadach ogólnych naprawienia szkody wynikłej z niewykonania zobowiązania.

§ 2.

Zwrot świadczenia na rzecz konsumenta powinien nastąpić niezwłocznie.

”

;

6)

uchyla się art. 535

7)

po art. 543 dodaje się art. 543

„

Art. 543

§ 1.

Jeżeli kupującym jest konsument, sprzedawca obowiązany jest niezwłocznie wydać rzecz

kupującemu, nie później niż trzydzieści dni od dnia zawarcia umowy, chyba że umowa

stanowi inaczej.

§ 2.

W razie opóźnienia sprzedawcy kupujący może wyznaczyć dodatkowy termin do wydania

rzeczy, a po jego bezskutecznym upływie może od umowy odstąpić. Przepisy art. 492,

art. 492

”

;

8)

art. 546 otrzymuje brzmienie

„

Art. 546.

§ 1.

Sprzedawca obowiązany jest przed zawarciem umowy udzielić kupującemu potrzebnych wyjaśnień

o stosunkach prawnych i faktycznych dotyczących rzeczy.

§ 2.

Sprzedawca obowiązany jest wydać posiadane przez siebie dokumenty, które dotyczą rzeczy.

Jeżeli treść takiego dokumentu dotyczy także innych rzeczy, sprzedawca obowiązany

jest wydać uwierzytelniony wyciąg z dokumentu. Ponadto, jeżeli jest to potrzebne do

należytego korzystania z rzeczy zgodnie z jej przeznaczeniem, sprzedawca obowiązany

jest załączyć instrukcję i udzielić wyjaśnień dotyczących sposobu korzystania z rzeczy.

”

;

9)

po art. 546 dodaje się art. 546

„

Art. 546

§ 1.

Jeżeli kupującym jest konsument, sprzedawca jest obowiązany udzielić mu przed zawarciem

umowy jasnych, zrozumiałych i niewprowadzających w błąd informacji w języku polskim,

wystarczających do prawidłowego i pełnego korzystania z rzeczy sprzedanej. W szczególności

należy podać: rodzaj rzeczy, określenie jej producenta lub importera, znak bezpieczeństwa

i znak zgodności wymagane przez odrębne przepisy, informacje o dopuszczeniu do obrotu

w Rzeczypospolitej Polskiej oraz, stosownie do rodzaju rzeczy, określenie jego energochłonności,

a także inne dane wskazane w odrębnych przepisach.

§ 2.

Jeżeli rzecz jest sprzedawana w opakowaniu jednostkowym lub w zestawie, informacje,

o których mowa w § 1, powinny znajdować się na rzeczy sprzedanej lub być z nią trwale

połączone. W pozostałych przypadkach sprzedawca jest obowiązany umieścić w miejscu

sprzedaży informację, która może być ograniczona do rodzaju rzeczy, jej głównej cechy

użytkowej oraz wskazania producenta lub importera rzeczy.

§ 3.

Sprzedawca jest obowiązany zapewnić w miejscu sprzedaży odpowiednie warunki techniczno-organizacyjne

umożliwiające dokonanie wyboru rzeczy sprzedanej i sprawdzenie jej jakości, kompletności

oraz funkcjonowania głównych mechanizmów i podstawowych podzespołów.

§ 4.

Na żądanie kupującego sprzedawca jest obowiązany wyjaśnić znaczenie poszczególnych

postanowień umowy.

§ 5.

Sprzedawca jest obowiązany wydać kupującemu wraz z rzeczą sprzedaną wszystkie elementy

jej wyposażenia oraz sporządzone w języku polskim instrukcje obsługi, konserwacji

i inne dokumenty wymagane przez odrębne przepisy.

”

;

10)

w art. 548 dodaje się § 3 w brzmieniu

„

§ 3.

Jeżeli rzecz sprzedana ma zostać przesłana przez sprzedawcę kupującemu będącemu konsumentem,

niebezpieczeństwo przypadkowej utraty lub uszkodzenia rzeczy przechodzi na kupującego

z chwilą jej wydania kupującemu. Za wydanie rzeczy uważa się jej powierzenie przez

sprzedawcę przewoźnikowi, jeżeli sprzedawca nie miał wpływu na wybór przewoźnika przez

kupującego. Postanowienia mniej korzystne dla kupującego są nieważne.

”

;

11)

art. 555 otrzymuje brzmienie

„

Art. 555.

Przepisy o sprzedaży rzeczy stosuje się odpowiednio do sprzedaży energii, praw oraz

wody.

”

;

12)

art. 556 otrzymuje brzmienie

„

Art. 556.

Sprzedawca jest odpowiedzialny względem kupującego, jeżeli rzecz sprzedana ma wadę

fizyczną lub prawną (rękojmia).

”

;

13)

po art. 556 dodaje się art. 556

„

Art. 556

§ 1.

Wada fizyczna polega na niezgodności rzeczy sprzedanej z umową. W szczególności rzecz

sprzedana jest niezgodna z umową, jeżeli

1)

nie ma właściwości, które rzecz tego rodzaju powinna mieć ze względu na cel w umowie

oznaczony albo wynikający z okoliczności lub przeznaczenia;

2)

nie ma właściwości, o których istnieniu sprzedawca zapewnił kupującego, w tym przedstawiając

próbkę lub wzór;

3)

nie nadaje się do celu, o którym kupujący poinformował sprzedawcę przy zawarciu umowy,

a sprzedawca nie zgłosił zastrzeżenia co do takiego jej przeznaczenia;

4)

została kupującemu wydana w stanie niezupełnym.

§ 2.

Jeżeli kupującym jest konsument, na równi z zapewnieniem sprzedawcy traktuje się publiczne

zapewnienia producenta lub jego przedstawiciela, osoby, która wprowadza rzecz do obrotu

w zakresie swojej działalności gospodarczej, oraz osoby, która przez umieszczenie

na rzeczy sprzedanej swojej nazwy, znaku towarowego lub innego oznaczenia odróżniającego

przedstawia się jako producent.

§ 3.

Rzecz sprzedana ma wadę fizyczną także w razie nieprawidłowego jej zamontowania i

uruchomienia, jeżeli czynności te zostały wykonane przez sprzedawcę lub osobę trzecią,

za którą sprzedawca ponosi odpowiedzialność, albo przez kupującego, który postąpił

według instrukcji otrzymanej od sprzedawcy.

Art. 556

Jeżeli kupującym jest konsument, a wada fizyczna została stwierdzona przed upływem

roku od dnia wydania rzeczy sprzedanej, domniemywa się, że wada lub jej przyczyna

istniała w chwili przejścia niebezpieczeństwa na kupującego.

Art. 556

Sprzedawca jest odpowiedzialny względem kupującego, jeżeli rzecz sprzedana stanowi

własność osoby trzeciej albo jeżeli jest obciążona prawem osoby trzeciej, a także

jeżeli ograniczenie w korzystaniu lub rozporządzaniu rzeczą wynika z decyzji lub orzeczenia

właściwego organu; w razie sprzedaży prawa sprzedawca jest odpowiedzialny także za

istnienie prawa (wada prawna).

”

;

14)

w art. 557

a)

§ 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Gdy przedmiotem sprzedaży są rzeczy oznaczone tylko co do gatunku albo rzeczy mające

powstać w przyszłości, sprzedawca jest zwolniony od odpowiedzialności z tytułu rękojmi,

jeżeli kupujący wiedział o wadzie w chwili wydania rzeczy. Przepisu tego nie stosuje

się, gdy kupującym jest konsument.

”

,

b)

dodaje się § 3 w brzmieniu

„

§ 3.

Sprzedawca nie jest odpowiedzialny względem kupującego będącego konsumentem za to,

że rzecz sprzedana nie ma właściwości wynikających z publicznych zapewnień, o których

mowa w art. 556

”

;

15)

w art. 558 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Strony mogą odpowiedzialność z tytułu rękojmi rozszerzyć, ograniczyć lub wyłączyć.

Jeżeli kupującym jest konsument, ograniczenie lub wyłączenie odpowiedzialności z tytułu

rękojmi jest dopuszczalne tylko w przypadkach określonych w przepisach szczególnych.

”

;

16)

art. 559-561 otrzymują brzmienie

„

Art. 559.

Sprzedawca jest odpowiedzialny z tytułu rękojmi za wady fizyczne, które istniały w

chwili przejścia niebezpieczeństwa na kupującego lub wynikły z przyczyny tkwiącej

w rzeczy sprzedanej w tej samej chwili.

Art. 560.

§ 1.

Jeżeli rzecz sprzedana ma wadę, kupujący może złożyć oświadczenie o obniżeniu ceny

albo odstąpieniu od umowy, chyba że sprzedawca niezwłocznie i bez nadmiernych niedogodności

dla kupującego wymieni rzecz wadliwą na wolną od wad albo wadę usunie. Ograniczenie

to nie ma zastosowania, jeżeli rzecz była już wymieniona lub naprawiana przez sprzedawcę

albo sprzedawca nie uczynił zadość obowiązkowi wymiany rzeczy na wolną od wad lub

usunięcia wady.

§ 2.

Jeżeli kupującym jest konsument, może zamiast zaproponowanego przez sprzedawcę usunięcia

wady żądać wymiany rzeczy na wolną od wad albo zamiast wymiany rzeczy żądać usunięcia

wady, chyba że doprowadzenie rzeczy do zgodności z umową w sposób wybrany przez kupującego

jest niemożliwe albo wymagałoby

nadmiernych kosztów w porównaniu ze sposobem proponowanym przez sprzedawcę. Przy ocenie

nadmierności kosztów uwzględnia się wartość rzeczy wolnej od wad, rodzaj i znaczenie

stwierdzonej wady, a także bierze się pod uwagę niedogodności, na jakie narażałby

kupującego inny sposób zaspokojenia.

§ 3.

Obniżona cena powinna pozostawać w takiej proporcji do ceny wynikającej z umowy, w

jakiej wartość rzeczy z wadą pozostaje do wartości rzeczy bez wady.

§ 4.

Kupujący nie może odstąpić od umowy, jeżeli wada jest nieistotna.

Art. 561.

§ 1.

Jeżeli rzecz sprzedana ma wadę, kupujący może żądać wymiany rzeczy na wolną od wad

albo usunięcia wady.

§ 2.

Sprzedawca jest obowiązany wymienić rzecz wadliwą na wolną od wad lub usunąć wadę

w rozsądnym czasie bez nadmiernych niedogodności dla kupującego.

§ 3.

Sprzedawca może odmówić zadośćuczynienia żądaniu kupującego, jeżeli doprowadzenie

do zgodności z umową rzeczy wadliwej w sposób wybrany przez kupującego jest niemożliwe

albo w porównaniu z drugim możliwym sposobem doprowadzenia do zgodności z umową wymagałoby

nadmiernych kosztów. Jeżeli kupującym jest przedsiębiorca, sprzedawca może odmówić

wymiany rzeczy na wolną od wad lub usunięcia wady także wtedy, gdy koszty zadośćuczynienia

temu obowiązkowi przewyższają cenę rzeczy sprzedanej.

”

;

17)

po art. 561 dodaje się art. 561

„

Art. 561

§ 1.

Jeżeli rzecz wadliwa została zamontowana, kupujący może żądać od sprzedawcy demontażu

i ponownego zamontowania po dokonaniu wymiany na wolną od wad lub usunięciu wady.

W razie niewykonania tego obowiązku przez sprzedawcę kupujący jest upoważniony do

dokonania tych czynności na koszt i niebezpieczeństwo sprzedawcy.

§ 2.

Sprzedawca może odmówić demontażu i ponownego zamontowania, jeżeli koszt tych czynności

przewyższa cenę rzeczy sprzedanej.

§ 3.

Jeżeli kupującym jest konsument, może on żądać od sprzedawcy demontażu i ponownego

zamontowania, jest obowiązany jednak ponieść część związanych z tym kosztów przewyższających

cenę rzeczy sprzedanej albo może żądać od sprzedawcy zapłaty części kosztów demontażu

i ponownego zamontowania, do wysokości ceny rzeczy sprzedanej.

Art. 561

§ 1.

Kupujący, który wykonuje uprawnienia z tytułu rękojmi, jest obowiązany na koszt sprzedawcy

dostarczyć rzecz wadliwą do miejsca oznaczonego w umowie sprzedaży, a gdy takiego

miejsca nie określono w umowie - do miejsca, w którym rzecz została wydana kupującemu.

§ 2.

Jeżeli ze względu na rodzaj rzeczy lub sposób jej zamontowania dostarczenie rzeczy

przez kupującego byłoby nadmiernie utrudnione, kupujący obowiązany jest udostępnić

rzecz sprzedawcy w miejscu, w którym rzecz się znajduje.

§ 3.

Przepisy § 1 i 2 stosuje się do zwrotu rzeczy w razie odstąpienia od umowy i wymiany

rzeczy na wolną od wad.

Art. 561

Z zastrzeżeniem art. 561

Art. 561

Sprzedawca obowiązany jest przyjąć od kupującego rzecz wadliwą w razie wymiany rzeczy

na wolną od wad lub odstąpienia od umowy.

Art. 561

Jeżeli kupujący będący konsumentem zażądał wymiany rzeczy lub usunięcia wady albo

złożył oświadczenie o obniżeniu ceny, określając kwotę, o którą cena ma być obniżona,

a sprzedawca nie ustosunkował się do tego żądania w terminie czternastu dni, uważa

się, że żądanie to uznał za uzasadnione.

”

;

18)

art. 563 i art. 564 otrzymują brzmienie

„

Art. 563.

§ 1.

Przy sprzedaży między przedsiębiorcami kupujący traci uprawnienia z tytułu rękojmi,

jeżeli nie zbadał rzeczy w czasie i w sposób przyjęty przy rzeczach tego rodzaju i

nie zawiadomił niezwłocznie sprzedawcy o wadzie, a w przypadku gdy wada wyszła na

jaw dopiero później - jeżeli nie zawiadomił sprzedawcy niezwłocznie po jej stwierdzeniu.

§ 2.

Do zachowania powyższego terminu wystarczy wysłanie przed jego upływem zawiadomienia

o wadzie.

Art. 564.

W przypadkach przewidzianych w art. 563 utrata uprawnień z tytułu rękojmi za wady

fizyczne rzeczy nie następuje mimo niezachowania terminów do zbadania rzeczy przez

kupującego lub do zawiadomienia sprzedawcy o wadzie, jeżeli sprzedawca wiedział o

wadzie albo zapewnił kupującego, że wady nie istnieją.

”

;

19)

art. 566-568 otrzymują brzmienie

„

Art. 566.

§ 1.

Jeżeli z powodu wady fizycznej rzeczy sprzedanej kupujący złożył oświadczenie o odstąpieniu

od umowy albo obniżeniu ceny, może on żądać naprawienia szkody, którą poniósł przez

to, że zawarł umowę, nie wiedząc o istnieniu wady, choćby szkoda była następstwem

okoliczności, za które sprzedawca nie ponosi odpowiedzialności, a w szczególności

może żądać zwrotu kosztów zawarcia umowy, kosztów odebrania, przewozu, przechowania

i ubezpieczenia rzeczy oraz zwrotu dokonanych nakładów w takim zakresie, w jakim nie

odniósł korzyści z tych nakładów. Nie uchybia to przepisom o obowiązku naprawienia

szkody na zasadach ogólnych.

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się odpowiednio w razie dostarczenia rzeczy wolnej od wad zamiast

rzeczy wadliwej albo usunięcia wady przez sprzedawcę.

Art. 567.

§ 1.

Jeżeli sprzedawca dopuszcza się zwłoki z odebraniem rzeczy, kupujący może odesłać

rzecz na koszt i niebezpieczeństwo sprzedawcy.

§ 2.

W przypadku sprzedaży między przedsiębiorcami kupujący jest uprawniony, a gdy interes

sprzedawcy tego wymaga - obowiązany sprzedać rzecz z zachowaniem należytej staranności,

jeżeli istnieje niebezpieczeństwo pogorszenia rzeczy. O zamiarze sprzedaży kupujący

powinien w miarę możliwości zawiadomić sprzedawcę, w każdym zaś razie powinien wysłać

mu zawiadomienie niezwłocznie po dokonaniu sprzedaży. Kupujący może również odesłać

rzecz sprzedawcy na jego koszt i niebezpieczeństwo.

Art. 568.

§ 1.

Sprzedawca odpowiada z tytułu rękojmi, jeżeli wada fizyczna zostanie stwierdzona przed

upływem dwóch lat, a gdy chodzi o wady nieruchomości - przed upływem pięciu lat od

dnia wydania rzeczy kupującemu. Jeżeli kupującym jest konsument a przedmiotem sprzedaży

jest używana rzecz ruchoma, odpowiedzialność sprzedawcy może zostać ograniczona, nie

mniej niż do roku od dnia wydania rzeczy kupującemu.

§ 2.

Roszczenie o usunięcie wady lub wymianę rzeczy sprzedanej na wolną od wad przedawnia

się z upływem roku, licząc od dnia stwierdzenia wady. Jeżeli kupującym jest konsument,

bieg terminu przedawnienia nie może zakończyć się przed upływem terminu określonego

w § 1.

§ 3.

W terminach określonych w § 2 kupujący może złożyć oświadczenie o odstąpieniu od umowy

albo obniżeniu ceny z powodu wady rzeczy sprzedanej. Jeżeli kupujący żądał wymiany

rzeczy na wolną od wad lub usunięcia wady, bieg terminu do złożenia oświadczenia o

odstąpieniu od umowy albo obniżeniu ceny rozpoczyna się z chwilą bezskutecznego upływu

terminu do wymiany rzeczy lub usunięcia wady.

§ 4.

W razie dochodzenia przed sądem albo sądem polubownym jednego z uprawnień z tytułu

rękojmi termin do wykonania innych uprawnień, przysługujących kupującemu z tego tytułu,

ulega zawieszeniu do czasu prawomocnego zakończenia postępowania.

§ 5.

Przepis § 4 stosuje się odpowiednio do postępowania mediacyjnego, przy czym termin

do wykonania innych uprawnień z tytułu rękojmi, przysługujących kupującemu, zaczyna

biec od dnia odmowy przez sąd zatwierdzenia ugody zawartej przed mediatorem lub bezskutecznego

zakończenia mediacji.

§ 6.

Upływ terminu do stwierdzenia wady nie wyłącza wykonania uprawnień z tytułu rękojmi,

jeżeli sprzedawca wadę podstępnie zataił.

”

;

20)

po art. 568 dodaje się art. 568

„

Art. 568

Jeżeli określony przez sprzedawcę lub producenta termin przydatności rzeczy do użycia

kończy się po upływie dwóch lat od dnia wydania rzeczy kupującemu, sprzedawca odpowiada

z tytułu rękojmi za wady fizyczne tej rzeczy stwierdzone przed upływem tego terminu.

Przepis art. 568 § 6 stosuje się.

”

;

21)

uchyla się art. 570-572;

22)

uchyla się art. 572

23)

art. 574 otrzymuje brzmienie

„

Art. 574.

§ 1.

Jeżeli z powodu wady prawnej rzeczy sprzedanej kupujący złożył oświadczenie o odstąpieniu

od umowy albo obniżeniu ceny, może on żądać naprawienia szkody, którą poniósł przez

to, że zawarł umowę, nie wiedząc o istnieniu wady, choćby szkoda była następstwem

okoliczności, za które sprzedawca nie ponosi odpowiedzialności, a w szczególności

może żądać zwrotu kosztów zawarcia umowy, kosztów odebrania, przewozu, przechowania

i ubezpieczenia rzeczy, zwrotu dokonanych nakładów w takim zakresie, w jakim nie odniósł

z nich korzyści, a nie otrzymał ich zwrotu od osoby trzeciej, oraz zwrotu kosztów

procesu. Nie uchybia to przepisom o obowiązku naprawienia szkody na zasadach ogólnych.

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się odpowiednio w razie dostarczenia rzeczy wolnej od wad zamiast

rzeczy wadliwej.

”

;

24)

art. 576 otrzymuje brzmienie

„

Art. 576.

Do wykonywania uprawnień z tytułu rękojmi za wady prawne rzeczy sprzedanej stosuje

się przepisy art. 568 § 2-5, z tym że bieg terminu, o którym mowa w art. 568 § 2,

rozpoczyna się od dnia, w którym kupujący dowiedział się o istnieniu wady, a jeżeli

kupujący dowiedział się o istnieniu wady dopiero na skutek powództwa osoby trzeciej

- od dnia, w którym orzeczenie wydane w sporze z osobą trzecią stało się prawomocne.

”

;

25)

po art. 576 dodaje się dział II

„

Dział II

Roszczenie sprzedawcy w związku z wadliwością rzeczy sprzedanej

Art. 576

§ 1.

Jeżeli rzecz nie miała właściwości, które powinna mieć zgodnie ze swoim przeznaczeniem

lub zgodnie z publicznie składanymi zapewnieniami, o których mowa w art. 556

§ 2.

Odpowiedzialność określoną w § 1 ponosi także poprzedni sprzedawca, który wiedząc

o wadzie rzeczy, nie poinformował o niej kupującego lub sporządził instrukcję montażu

i uruchomienia dołączoną do rzeczy, jeżeli wada powstała na skutek zamontowania i

uruchomienia rzeczy przez konsumenta zgodnie z tą instrukcją.

§ 3.

Odszkodowanie, o którym mowa w § 1, obejmuje zwrot wydatków niezbędnych w celu realizacji

uprawnień konsumenta, w szczególności związanych z wymianą lub usunięciem wady rzeczy

sprzedanej, jej demontażem, transportem i ponownym zamontowaniem, a ponadto kwotę,

o którą została obniżona cena rzeczy, oraz utracone korzyści.

Art. 576

§ 1.

Roszczenie sprzedawcy przedawnia się z upływem sześciu miesięcy. Bieg terminu przedawnienia

rozpoczyna się z dniem poniesienia kosztów przez sprzedawcę w wyniku wykonania uprawnień

z tytułu rękojmi przez konsumenta, nie później jednak niż w dniu, w którym sprzedawca

powinien wykonać swoje obowiązki wobec konsumenta.

§ 2.

Jeżeli sąd oddali powództwo o naprawienie szkody, stwierdzając, że strona pozwana

nie była odpowiedzialna za powstanie wady rzeczy, bieg terminu przedawnienia w stosunku

do wszystkich pozostałych sprzedawców nie może zakończyć się przed upływem sześciu

miesięcy od dnia, w którym orzeczenie oddalające powództwo stało się prawomocne.

Art. 576

Przepisy niniejszego działu nie uchybiają innym przepisom o obowiązku naprawienia

szkody.

Art. 576

Odpowiedzialności przewidzianej w niniejszym dziale nie można wyłączyć ani ograniczyć.

”

;

26)

w księdze trzeciej w tytule XI tytuł działu III otrzymuje brzmienie

„

Dział III

Gwarancja przy sprzedaży”;

27)

art. 577 otrzymuje brzmienie

„

Art. 577.

§ 1.

Udzielenie gwarancji następuje przez złożenie oświadczenia gwarancyjnego, które określa

obowiązki gwaranta i uprawnienia kupującego w przypadku, gdy rzecz sprzedana nie ma

właściwości określonych w tym oświadczeniu. Oświadczenie gwarancyjne może zostać złożone

w reklamie.

§ 2.

Obowiązki gwaranta mogą w szczególności polegać na zwrocie zapłaconej ceny, wymianie

rzeczy bądź jej naprawie oraz zapewnieniu innych usług.

§ 3.

Jeżeli została udzielona gwarancja co do jakości rzeczy sprzedanej, poczytuje się

w razie wątpliwości, że gwarant jest obowiązany do usunięcia wady fizycznej rzeczy

lub do dostarczenia rzeczy wolnej od wad, o ile wady te ujawnią się w ciągu terminu

określonego w oświadczeniu gwarancyjnym.

§ 4.

Jeżeli nie zastrzeżono innego terminu, termin gwarancji wynosi dwa lata licząc od

dnia, kiedy rzecz została kupującemu wydana.

”

;

28)

po art. 577 dodaje się art. 577

„

Art. 577

§ 1.

Gwarant formułuje oświadczenie gwarancyjne w sposób jasny i zrozumiały, a gdy rodzaj

informacji na to pozwala - w powszechnie zrozumiałej formie graficznej. Jeżeli rzecz

jest wprowadzana do obrotu w Rzeczypospolitej Polskiej, oświadczenie gwarancyjne sporządza

się w języku polskim. Wymagania używania języka polskiego nie stosuje się do nazw

własnych, znaków towarowych, nazw handlowych, oznaczeń pochodzenia towarów oraz zwyczajowo

stosowanej terminologii naukowej i technicznej.

§ 2.

Oświadczenie gwarancyjne zawiera podstawowe informacje potrzebne do wykonywania uprawnień

z gwarancji, w szczególności nazwę i adres gwaranta lub jego przedstawiciela w Rzeczypospolitej

Polskiej, czas trwania i terytorialny zasięg ochrony gwarancyjnej, uprawnienia przysługujące

w razie stwierdzenia wady, a także stwierdzenie, że gwarancja nie wyłącza, nie ogranicza

ani nie zawiesza uprawnień kupującego wynikających z przepisów o rękojmi za wady rzeczy

sprzedanej.

§ 3.

Uchybienie wymaganiom określonym w § 1 i 2 nie wpływa na ważność oświadczenia gwarancyjnego

i nie pozbawia wynikających z niego uprawnień.

Art. 577

Uprawniony z gwarancji może żądać od gwaranta wydania oświadczenia gwarancyjnego utrwalonego

na papierze lub innym trwałym nośniku (dokument gwarancyjny).

Art. 577

Sprzedawca wydaje kupującemu wraz z rzeczą sprzedaną dokument gwarancyjny oraz sprawdza

zgodność znajdujących się na rzeczy oznaczeń z danymi zawartymi w dokumencie gwarancyjnym

oraz stan plomb i innych umieszczonych na rzeczy zabezpieczeń.

”

;

29)

art. 579 otrzymuje brzmienie

„

Art. 579.

§ 1.

Kupujący może wykonywać uprawnienia z tytułu rękojmi za wady fizyczne rzeczy niezależnie

od uprawnień wynikających z gwarancji.

§ 2.

Wykonanie uprawnień z gwarancji nie wpływa na odpowiedzialność sprzedawcy z tytułu

rękojmi.

§ 3.

Jednakże w razie wykonywania przez kupującego uprawnień z gwarancji bieg terminu do

wykonania uprawnień z tytułu rękojmi ulega zawieszeniu z dniem zawiadomienia sprzedawcy

o wadzie. Termin ten biegnie dalej od dnia odmowy przez gwaranta wykonania obowiązków

wynikających z gwarancji albo bezskutecznego upływu czasu na ich wykonanie.

”

;

30)

w art. 580 § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Gwarant jest obowiązany wykonać swoje obowiązki w terminie określonym w treści oświadczenia

gwarancyjnego, a gdy go nie określono - niezwłocznie, ale nie później niż w terminie

czternastu dni, licząc od dnia dostarczenia rzeczy przez uprawnionego z gwarancji,

oraz dostarczyć mu rzecz na swój koszt do miejsca wskazanego w § 1.

”

;

31)

uchyla się art. 605

32)

uchyla się art. 627

33)

po art. 636 dodaje się art. 636

„

Art. 636

Jeżeli konsument zamówił dzieło będące rzeczą ruchomą, stosuje się przepisy art. 543

”

;

34)

uchyla się art. 637;

35)

art. 638 otrzymuje brzmienie

„

Art. 638.

§ 1.

Do odpowiedzialności za wady dzieła stosuje się odpowiednio przepisy o rękojmi przy

sprzedaży. Odpowiedzialność przyjmującego zamówienie jest wyłączona, jeżeli wada dzieła

powstała z przyczyny tkwiącej w materiale dostarczonym przez zamawiającego.

§ 2.

Jeżeli zamawiającemu udzielono gwarancji na wykonane dzieło, przepisy o gwarancji

przy sprzedaży stosuje się odpowiednio.

”

;

36)

w art. 770 dotychczasową treść oznacza się jako § 1 i dodaje § 2 w brzmieniu

„

§ 2.

Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli kupującym jest konsument.

”

;

37)

uchyla się art. 770

(pominięte)

W ustawie z dnia 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń

(Dz. U. z 2013 r. poz. 482, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

uchyla się art. 138a;

2)

po art. 139a dodaje się art. 139b w brzmieniu

„

Art. 139b.

Kto w zakresie działalności swojego przedsiębiorstwa zawierając umowę z konsumentem

nie spełnia wymagań dotyczących udzielenia informacji lub wydania dokumentu, przewidzianych

w przepisach ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta

(Dz. U. poz. 827), podlega karze grzywny.

”

.

W ustawie z dnia 22 maja 2003 r. o pośrednictwie ubezpieczeniowym

(Dz. U. Nr 124, poz. 1154, z późn. zm. w art. 4a ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Do informacji dotyczących pośrednika ubezpieczeniowego stosuje się odpowiednio przepisy

ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta

(Dz. U. poz. 827), przy czym informacje te powinny być niezwłocznie przekazane poszukującemu ochrony

ubezpieczeniowej albo klientowi zgodnie z ust. 1.

”

.

W ustawie z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu

Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych

(Dz. U. z 2013 r. poz. 392) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 29 w ust.1 pkt 10 otrzymuje brzmienie

„

10)

najpóźniej w dniu odstąpienia przez ubezpieczającego od umowy w trybie określonym

w art. 40 ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta

(Dz. U. poz. 827).

”

;

2)

w art. 33 pkt 8 otrzymuje brzmienie

„

8)

z dniem odstąpienia przez ubezpieczającego od umowy w trybie określonym w art. 40 ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta;

”

;

3)

w art. 41 w ust.1 pkt 5 otrzymuje brzmienie

„

5)

odstąpienia przez ubezpieczającego od umowy w trybie określonym w art. 40 ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta, z zastrzeżeniem że za okres udzielanej ochrony ubezpieczeniowej ubezpieczający obowiązany

jest zapłacić składkę ubezpieczeniową;

”

;

4)

w art. 47 w ust. 6 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

odstąpienia przez ubezpieczającego od umowy w trybie określonym w art. 40 ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta.

”

;

5)

w art. 49 pkt 6 otrzymuje brzmienie

„

6)

z dniem odstąpienia przez ubezpieczającego od umowy w trybie określonym w art. 40 ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta;

”

;

6)

w art. 56 w ust.1 pkt 4 otrzymuje brzmienie

„

4)

odstąpienia przez ubezpieczającego od umowy w trybie określonym w art. 40 ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta, z zastrzeżeniem, że za okres udzielanej ochrony ubezpieczeniowej ubezpieczający

jest zobowiązany zapłacić składkę ubezpieczeniową;

”

;

7)

w art. 63 w ust. 5 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

odstąpienia przez ubezpieczającego od umowy w trybie określonym w art. 40 ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta.

”

;

8)

w art. 65 pkt 5 otrzymuje brzmienie

„

5)

z dniem odstąpienia przez ubezpieczającego od umowy w trybie określonym w art. 40 ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta;

”

;

9)

w art. 76 w ust. 1 pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

odstąpienia przez ubezpieczającego od umowy w trybie określonym w art. 40 ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta, z zastrzeżeniem, że za okres udzielanej ochrony ubezpieczeniowej ubezpieczający

jest obowiązany zapłacić składkę ubezpieczeniową;

”

.

W ustawie z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne

(Dz. U. z 2014 r. poz. 243) w art. 172

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Zakazane jest używanie telekomunikacyjnych urządzeń końcowych i automatycznych systemów

wywołujących dla celów marketingu bezpośredniego, chyba że abonent lub użytkownik

końcowy uprzednio wyraził na to zgodę.

”

,

b)

dodaje się ust. 3 w brzmieniu

„

3.

Używanie środków, o których mowa w ust. 1, dla celów marketingu bezpośredniego nie

może odbywać się na koszt konsumenta.

”

.

W ustawie z dnia 23 sierpnia 2007 r. o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym

(Dz. U. Nr 171, poz. 1206) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 4 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Za nieuczciwą praktykę rynkową uznaje się w szczególności praktykę rynkową wprowadzającą

w błąd oraz agresywną praktykę rynkową, a także stosowanie sprzecznego z prawem kodeksu

dobrych praktyk. Praktyki te nie podlegają ocenie w świetle przesłanek określonych

w ust. 1.

”

;

2)

w art. 9 pkt 6 otrzymuje brzmienie

„

6)

żądanie natychmiastowej lub odroczonej zapłaty za produkty bądź zwrotu lub przechowania

produktów, które zostały dostarczone przez przedsiębiorcę, ale nie zostały zamówione

przez konsumenta;

”

.

W ustawie z dnia 8 marca 2013 r. o środkach ochrony roślin

(Dz. U. poz. 455 oraz z 2014 r. poz. 822) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 25 w ust. 3 w pkt 5 wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie

„

w przypadku składania oferty zawarcia umowy na odległość, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta

(Dz. U. poz. 827), dotyczącej zbycia środka ochrony roślin, umieszczać w ofercie zbycia tego środka

informację, że nabycia środków ochrony roślin mogą dokonywać jedynie osoby

”

;

2)

w art. 76 w ust. 1 w pkt 5 lit. d otrzymuje brzmienie

„

d)

w przypadku składania oferty zawarcia umowy na odległość, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta, dotyczącej zbycia środka ochrony roślin, nie umieszcza w ofercie zbycia tego środka

informacji, o których mowa w art. 25 ust. 3 pkt 5, lub”.

”

Do umów zawartych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy

dotychczasowe.

Tracą moc

1)

ustawa z dnia 2 marca 2000 r. o ochronie niektórych praw konsumentów oraz o odpowiedzialności

za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny

(Dz. U. z 2012 r. poz. 1225);

2)

ustawa z dnia 27 lipca 2002 r. o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej oraz

o zmianie Kodeksu cywilnego

(Dz. U. poz. 1176, z 2004 r. poz. 959, z 2009 r. poz. 960 oraz z 2011 r. poz. 169 i 432).

W ustawie z dnia 4 lutego 2011 r. - Prawo prywatne międzynarodowe

(Dz. U. Nr 80, poz. 432) w art. 30 w ust. 1 uchyla się pkt 2.

(pominięty)

W ustawie z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim

(Dz. U. Nr 126, poz. 715, z późn. zm. w art. 58 uchyla się ust. 2.

(pominięty)

Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

Przepis art. 7a ustawy zmienianej w art. 58 stosuje się do reklamacji składanych od

dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 2 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 55 i art. 57, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia;

2)

art. 70, który wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia.

Kto w zakresie działalności swojego przedsiębiorstwa zawierając umowę z konsumentem

nie spełnia wymagań dotyczących udzielenia informacji lub wydania dokumentu, przewidzianych

w przepisach ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta

(Dz. U. poz. 827), podlega karze grzywny.

Przedsiębiorca nie może żądać od konsumenta opłaty za skorzystanie z określonego sposobu

zapłaty przewyższającej poniesione przez przedsiębiorcę koszty w związku z tym sposobem

zapłaty.

Jeżeli przedsiębiorca jest obowiązany przesłać rzecz konsumentowi do oznaczonego miejsca,

miejsce to uważa się za miejsce spełnienia świadczenia. Zastrzeżenie przeciwne jest

nieważne.

Jeżeli strona obowiązana do spełnienia świadczenia oświadczy, że świadczenia tego

nie spełni, druga strona może odstąpić od umowy bez wyznaczenia terminu dodatkowego,

także przed nadejściem oznaczonego terminu spełnienia świadczenia.

§ 1.

Strona, która odstępuje od umowy wzajemnej, obowiązana jest zwrócić drugiej stronie

wszystko, co otrzymała od niej na mocy umowy, a druga strona obowiązana jest to przyjąć.

Strona, która odstępuje od umowy, może żądać nie tylko zwrotu tego, co świadczyła,

lecz również na zasadach ogólnych naprawienia szkody wynikłej z niewykonania zobowiązania.

§ 2.

Zwrot świadczenia na rzecz konsumenta powinien nastąpić niezwłocznie.

§ 1.

Jeżeli kupującym jest konsument, sprzedawca obowiązany jest niezwłocznie wydać rzecz

kupującemu, nie później niż trzydzieści dni od dnia zawarcia umowy, chyba że umowa

stanowi inaczej.

§ 2.

W razie opóźnienia sprzedawcy kupujący może wyznaczyć dodatkowy termin do wydania

rzeczy, a po jego bezskutecznym upływie może od umowy odstąpić. Przepisy art. 492,

art. 492

§ 1.

Sprzedawca obowiązany jest przed zawarciem umowy udzielić kupującemu potrzebnych wyjaśnień

o stosunkach prawnych i faktycznych dotyczących rzeczy.

§ 2.

Sprzedawca obowiązany jest wydać posiadane przez siebie dokumenty, które dotyczą rzeczy.

Jeżeli treść takiego dokumentu dotyczy także innych rzeczy, sprzedawca obowiązany

jest wydać uwierzytelniony wyciąg z dokumentu. Ponadto, jeżeli jest to potrzebne do

należytego korzystania z rzeczy zgodnie z jej przeznaczeniem, sprzedawca obowiązany

jest załączyć instrukcję i udzielić wyjaśnień dotyczących sposobu korzystania z rzeczy.

§ 1.

Jeżeli kupującym jest konsument, sprzedawca jest obowiązany udzielić mu przed zawarciem

umowy jasnych, zrozumiałych i niewprowadzających w błąd informacji w języku polskim,

wystarczających do prawidłowego i pełnego korzystania z rzeczy sprzedanej. W szczególności

należy podać: rodzaj rzeczy, określenie jej producenta lub importera, znak bezpieczeństwa

i znak zgodności wymagane przez odrębne przepisy, informacje o dopuszczeniu do obrotu

w Rzeczypospolitej Polskiej oraz, stosownie do rodzaju rzeczy, określenie jego energochłonności,

a także inne dane wskazane w odrębnych przepisach.

§ 2.

Jeżeli rzecz jest sprzedawana w opakowaniu jednostkowym lub w zestawie, informacje,

o których mowa w § 1, powinny znajdować się na rzeczy sprzedanej lub być z nią trwale

połączone. W pozostałych przypadkach sprzedawca jest obowiązany umieścić w miejscu

sprzedaży informację, która może być ograniczona do rodzaju rzeczy, jej głównej cechy

użytkowej oraz wskazania producenta lub importera rzeczy.

§ 3.

Sprzedawca jest obowiązany zapewnić w miejscu sprzedaży odpowiednie warunki techniczno-organizacyjne

umożliwiające dokonanie wyboru rzeczy sprzedanej i sprawdzenie jej jakości, kompletności

oraz funkcjonowania głównych mechanizmów i podstawowych podzespołów.

§ 4.

Na żądanie kupującego sprzedawca jest obowiązany wyjaśnić znaczenie poszczególnych

postanowień umowy.

§ 5.

Sprzedawca jest obowiązany wydać kupującemu wraz z rzeczą sprzedaną wszystkie elementy

jej wyposażenia oraz sporządzone w języku polskim instrukcje obsługi, konserwacji

i inne dokumenty wymagane przez odrębne przepisy.

Przepisy o sprzedaży rzeczy stosuje się odpowiednio do sprzedaży energii, praw oraz

wody.

Sprzedawca jest odpowiedzialny względem kupującego, jeżeli rzecz sprzedana ma wadę

fizyczną lub prawną (rękojmia).

§ 1.

Wada fizyczna polega na niezgodności rzeczy sprzedanej z umową. W szczególności rzecz

sprzedana jest niezgodna z umową, jeżeli

1)

nie ma właściwości, które rzecz tego rodzaju powinna mieć ze względu na cel w umowie

oznaczony albo wynikający z okoliczności lub przeznaczenia;

2)

nie ma właściwości, o których istnieniu sprzedawca zapewnił kupującego, w tym przedstawiając

próbkę lub wzór;

3)

nie nadaje się do celu, o którym kupujący poinformował sprzedawcę przy zawarciu umowy,

a sprzedawca nie zgłosił zastrzeżenia co do takiego jej przeznaczenia;

4)

została kupującemu wydana w stanie niezupełnym.

§ 2.

Jeżeli kupującym jest konsument, na równi z zapewnieniem sprzedawcy traktuje się publiczne

zapewnienia producenta lub jego przedstawiciela, osoby, która wprowadza rzecz do obrotu

w zakresie swojej działalności gospodarczej, oraz osoby, która przez umieszczenie

na rzeczy sprzedanej swojej nazwy, znaku towarowego lub innego oznaczenia odróżniającego

przedstawia się jako producent.

§ 3.

Rzecz sprzedana ma wadę fizyczną także w razie nieprawidłowego jej zamontowania i

uruchomienia, jeżeli czynności te zostały wykonane przez sprzedawcę lub osobę trzecią,

za którą sprzedawca ponosi odpowiedzialność, albo przez kupującego, który postąpił

według instrukcji otrzymanej od sprzedawcy.

Jeżeli kupującym jest konsument, a wada fizyczna została stwierdzona przed upływem

roku od dnia wydania rzeczy sprzedanej, domniemywa się, że wada lub jej przyczyna

istniała w chwili przejścia niebezpieczeństwa na kupującego.

Sprzedawca jest odpowiedzialny względem kupującego, jeżeli rzecz sprzedana stanowi

własność osoby trzeciej albo jeżeli jest obciążona prawem osoby trzeciej, a także

jeżeli ograniczenie w korzystaniu lub rozporządzaniu rzeczą wynika z decyzji lub orzeczenia

właściwego organu; w razie sprzedaży prawa sprzedawca jest odpowiedzialny także za

istnienie prawa (wada prawna).

Sprzedawca jest odpowiedzialny z tytułu rękojmi za wady fizyczne, które istniały w

chwili przejścia niebezpieczeństwa na kupującego lub wynikły z przyczyny tkwiącej

w rzeczy sprzedanej w tej samej chwili.

§ 1.

Jeżeli rzecz sprzedana ma wadę, kupujący może złożyć oświadczenie o obniżeniu ceny

albo odstąpieniu od umowy, chyba że sprzedawca niezwłocznie i bez nadmiernych niedogodności

dla kupującego wymieni rzecz wadliwą na wolną od wad albo wadę usunie. Ograniczenie

to nie ma zastosowania, jeżeli rzecz była już wymieniona lub naprawiana przez sprzedawcę

albo sprzedawca nie uczynił zadość obowiązkowi wymiany rzeczy na wolną od wad lub

usunięcia wady.

§ 2.

Jeżeli kupującym jest konsument, może zamiast zaproponowanego przez sprzedawcę usunięcia

wady żądać wymiany rzeczy na wolną od wad albo zamiast wymiany rzeczy żądać usunięcia

wady, chyba że doprowadzenie rzeczy do zgodności z umową w sposób wybrany przez kupującego

jest niemożliwe albo wymagałoby

nadmiernych kosztów w porównaniu ze sposobem proponowanym przez sprzedawcę. Przy ocenie

nadmierności kosztów uwzględnia się wartość rzeczy wolnej od wad, rodzaj i znaczenie

stwierdzonej wady, a także bierze się pod uwagę niedogodności, na jakie narażałby

kupującego inny sposób zaspokojenia.

§ 3.

Obniżona cena powinna pozostawać w takiej proporcji do ceny wynikającej z umowy, w

jakiej wartość rzeczy z wadą pozostaje do wartości rzeczy bez wady.

§ 4.

Kupujący nie może odstąpić od umowy, jeżeli wada jest nieistotna.

§ 1.

Jeżeli rzecz sprzedana ma wadę, kupujący może żądać wymiany rzeczy na wolną od wad

albo usunięcia wady.

§ 2.

Sprzedawca jest obowiązany wymienić rzecz wadliwą na wolną od wad lub usunąć wadę

w rozsądnym czasie bez nadmiernych niedogodności dla kupującego.

§ 3.

Sprzedawca może odmówić zadośćuczynienia żądaniu kupującego, jeżeli doprowadzenie

do zgodności z umową rzeczy wadliwej w sposób wybrany przez kupującego jest niemożliwe

albo w porównaniu z drugim możliwym sposobem doprowadzenia do zgodności z umową wymagałoby

nadmiernych kosztów. Jeżeli kupującym jest przedsiębiorca, sprzedawca może odmówić

wymiany rzeczy na wolną od wad lub usunięcia wady także wtedy, gdy koszty zadośćuczynienia

temu obowiązkowi przewyższają cenę rzeczy sprzedanej.

§ 1.

Jeżeli rzecz wadliwa została zamontowana, kupujący może żądać od sprzedawcy demontażu

i ponownego zamontowania po dokonaniu wymiany na wolną od wad lub usunięciu wady.

W razie niewykonania tego obowiązku przez sprzedawcę kupujący jest upoważniony do

dokonania tych czynności na koszt i niebezpieczeństwo sprzedawcy.

§ 2.

Sprzedawca może odmówić demontażu i ponownego zamontowania, jeżeli koszt tych czynności

przewyższa cenę rzeczy sprzedanej.

§ 3.

Jeżeli kupującym jest konsument, może on żądać od sprzedawcy demontażu i ponownego

zamontowania, jest obowiązany jednak ponieść część związanych z tym kosztów przewyższających

cenę rzeczy sprzedanej albo może żądać od sprzedawcy zapłaty części kosztów demontażu

i ponownego zamontowania, do wysokości ceny rzeczy sprzedanej.

§ 1.

Kupujący, który wykonuje uprawnienia z tytułu rękojmi, jest obowiązany na koszt sprzedawcy

dostarczyć rzecz wadliwą do miejsca oznaczonego w umowie sprzedaży, a gdy takiego

miejsca nie określono w umowie - do miejsca, w którym rzecz została wydana kupującemu.

§ 2.

Jeżeli ze względu na rodzaj rzeczy lub sposób jej zamontowania dostarczenie rzeczy

przez kupującego byłoby nadmiernie utrudnione, kupujący obowiązany jest udostępnić

rzecz sprzedawcy w miejscu, w którym rzecz się znajduje.

§ 3.

Przepisy § 1 i 2 stosuje się do zwrotu rzeczy w razie odstąpienia od umowy i wymiany

rzeczy na wolną od wad.

Z zastrzeżeniem art. 561

Sprzedawca obowiązany jest przyjąć od kupującego rzecz wadliwą w razie wymiany rzeczy

na wolną od wad lub odstąpienia od umowy.

Jeżeli kupujący będący konsumentem zażądał wymiany rzeczy lub usunięcia wady albo

złożył oświadczenie o obniżeniu ceny, określając kwotę, o którą cena ma być obniżona,

a sprzedawca nie ustosunkował się do tego żądania w terminie czternastu dni, uważa

się, że żądanie to uznał za uzasadnione.

§ 1.

Przy sprzedaży między przedsiębiorcami kupujący traci uprawnienia z tytułu rękojmi,

jeżeli nie zbadał rzeczy w czasie i w sposób przyjęty przy rzeczach tego rodzaju i

nie zawiadomił niezwłocznie sprzedawcy o wadzie, a w przypadku gdy wada wyszła na

jaw dopiero później - jeżeli nie zawiadomił sprzedawcy niezwłocznie po jej stwierdzeniu.

§ 2.

Do zachowania powyższego terminu wystarczy wysłanie przed jego upływem zawiadomienia

o wadzie.

W przypadkach przewidzianych w art. 563 utrata uprawnień z tytułu rękojmi za wady

fizyczne rzeczy nie następuje mimo niezachowania terminów do zbadania rzeczy przez

kupującego lub do zawiadomienia sprzedawcy o wadzie, jeżeli sprzedawca wiedział o

wadzie albo zapewnił kupującego, że wady nie istnieją.

§ 1.

Jeżeli z powodu wady fizycznej rzeczy sprzedanej kupujący złożył oświadczenie o odstąpieniu

od umowy albo obniżeniu ceny, może on żądać naprawienia szkody, którą poniósł przez

to, że zawarł umowę, nie wiedząc o istnieniu wady, choćby szkoda była następstwem

okoliczności, za które sprzedawca nie ponosi odpowiedzialności, a w szczególności

może żądać zwrotu kosztów zawarcia umowy, kosztów odebrania, przewozu, przechowania

i ubezpieczenia rzeczy oraz zwrotu dokonanych nakładów w takim zakresie, w jakim nie

odniósł korzyści z tych nakładów. Nie uchybia to przepisom o obowiązku naprawienia

szkody na zasadach ogólnych.

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się odpowiednio w razie dostarczenia rzeczy wolnej od wad zamiast

rzeczy wadliwej albo usunięcia wady przez sprzedawcę.

§ 1.

Jeżeli sprzedawca dopuszcza się zwłoki z odebraniem rzeczy, kupujący może odesłać

rzecz na koszt i niebezpieczeństwo sprzedawcy.

§ 2.

W przypadku sprzedaży między przedsiębiorcami kupujący jest uprawniony, a gdy interes

sprzedawcy tego wymaga - obowiązany sprzedać rzecz z zachowaniem należytej staranności,

jeżeli istnieje niebezpieczeństwo pogorszenia rzeczy. O zamiarze sprzedaży kupujący

powinien w miarę możliwości zawiadomić sprzedawcę, w każdym zaś razie powinien wysłać

mu zawiadomienie niezwłocznie po dokonaniu sprzedaży. Kupujący może również odesłać

rzecz sprzedawcy na jego koszt i niebezpieczeństwo.

§ 1.

Sprzedawca odpowiada z tytułu rękojmi, jeżeli wada fizyczna zostanie stwierdzona przed

upływem dwóch lat, a gdy chodzi o wady nieruchomości - przed upływem pięciu lat od

dnia wydania rzeczy kupującemu. Jeżeli kupującym jest konsument a przedmiotem sprzedaży

jest używana rzecz ruchoma, odpowiedzialność sprzedawcy może zostać ograniczona, nie

mniej niż do roku od dnia wydania rzeczy kupującemu.

§ 2.

Roszczenie o usunięcie wady lub wymianę rzeczy sprzedanej na wolną od wad przedawnia

się z upływem roku, licząc od dnia stwierdzenia wady. Jeżeli kupującym jest konsument,

bieg terminu przedawnienia nie może zakończyć się przed upływem terminu określonego

w § 1.

§ 3.

W terminach określonych w § 2 kupujący może złożyć oświadczenie o odstąpieniu od umowy

albo obniżeniu ceny z powodu wady rzeczy sprzedanej. Jeżeli kupujący żądał wymiany

rzeczy na wolną od wad lub usunięcia wady, bieg terminu do złożenia oświadczenia o

odstąpieniu od umowy albo obniżeniu ceny rozpoczyna się z chwilą bezskutecznego upływu

terminu do wymiany rzeczy lub usunięcia wady.

§ 4.

W razie dochodzenia przed sądem albo sądem polubownym jednego z uprawnień z tytułu

rękojmi termin do wykonania innych uprawnień, przysługujących kupującemu z tego tytułu,

ulega zawieszeniu do czasu prawomocnego zakończenia postępowania.

§ 5.

Przepis § 4 stosuje się odpowiednio do postępowania mediacyjnego, przy czym termin

do wykonania innych uprawnień z tytułu rękojmi, przysługujących kupującemu, zaczyna

biec od dnia odmowy przez sąd zatwierdzenia ugody zawartej przed mediatorem lub bezskutecznego

zakończenia mediacji.

§ 6.

Upływ terminu do stwierdzenia wady nie wyłącza wykonania uprawnień z tytułu rękojmi,

jeżeli sprzedawca wadę podstępnie zataił.

Jeżeli określony przez sprzedawcę lub producenta termin przydatności rzeczy do użycia

kończy się po upływie dwóch lat od dnia wydania rzeczy kupującemu, sprzedawca odpowiada

z tytułu rękojmi za wady fizyczne tej rzeczy stwierdzone przed upływem tego terminu.

Przepis art. 568 § 6 stosuje się.

§ 1.

Jeżeli z powodu wady prawnej rzeczy sprzedanej kupujący złożył oświadczenie o odstąpieniu

od umowy albo obniżeniu ceny, może on żądać naprawienia szkody, którą poniósł przez

to, że zawarł umowę, nie wiedząc o istnieniu wady, choćby szkoda była następstwem

okoliczności, za które sprzedawca nie ponosi odpowiedzialności, a w szczególności

może żądać zwrotu kosztów zawarcia umowy, kosztów odebrania, przewozu, przechowania

i ubezpieczenia rzeczy, zwrotu dokonanych nakładów w takim zakresie, w jakim nie odniósł

z nich korzyści, a nie otrzymał ich zwrotu od osoby trzeciej, oraz zwrotu kosztów

procesu. Nie uchybia to przepisom o obowiązku naprawienia szkody na zasadach ogólnych.

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się odpowiednio w razie dostarczenia rzeczy wolnej od wad zamiast

rzeczy wadliwej.

Do wykonywania uprawnień z tytułu rękojmi za wady prawne rzeczy sprzedanej stosuje

się przepisy art. 568 § 2-5, z tym że bieg terminu, o którym mowa w art. 568 § 2,

rozpoczyna się od dnia, w którym kupujący dowiedział się o istnieniu wady, a jeżeli

kupujący dowiedział się o istnieniu wady dopiero na skutek powództwa osoby trzeciej

- od dnia, w którym orzeczenie wydane w sporze z osobą trzecią stało się prawomocne.

§ 1.

Jeżeli rzecz nie miała właściwości, które powinna mieć zgodnie ze swoim przeznaczeniem

lub zgodnie z publicznie składanymi zapewnieniami, o których mowa w art. 556

§ 2.

Odpowiedzialność określoną w § 1 ponosi także poprzedni sprzedawca, który wiedząc

o wadzie rzeczy, nie poinformował o niej kupującego lub sporządził instrukcję montażu

i uruchomienia dołączoną do rzeczy, jeżeli wada powstała na skutek zamontowania i

uruchomienia rzeczy przez konsumenta zgodnie z tą instrukcją.

§ 3.

Odszkodowanie, o którym mowa w § 1, obejmuje zwrot wydatków niezbędnych w celu realizacji

uprawnień konsumenta, w szczególności związanych z wymianą lub usunięciem wady rzeczy

sprzedanej, jej demontażem, transportem i ponownym zamontowaniem, a ponadto kwotę,

o którą została obniżona cena rzeczy, oraz utracone korzyści.

§ 1.

Roszczenie sprzedawcy przedawnia się z upływem sześciu miesięcy. Bieg terminu przedawnienia

rozpoczyna się z dniem poniesienia kosztów przez sprzedawcę w wyniku wykonania uprawnień

z tytułu rękojmi przez konsumenta, nie później jednak niż w dniu, w którym sprzedawca

powinien wykonać swoje obowiązki wobec konsumenta.

§ 2.

Jeżeli sąd oddali powództwo o naprawienie szkody, stwierdzając, że strona pozwana

nie była odpowiedzialna za powstanie wady rzeczy, bieg terminu przedawnienia w stosunku

do wszystkich pozostałych sprzedawców nie może zakończyć się przed upływem sześciu

miesięcy od dnia, w którym orzeczenie oddalające powództwo stało się prawomocne.

Przepisy niniejszego działu nie uchybiają innym przepisom o obowiązku naprawienia

szkody.

Odpowiedzialności przewidzianej w niniejszym dziale nie można wyłączyć ani ograniczyć.

§ 1.

Udzielenie gwarancji następuje przez złożenie oświadczenia gwarancyjnego, które określa

obowiązki gwaranta i uprawnienia kupującego w przypadku, gdy rzecz sprzedana nie ma

właściwości określonych w tym oświadczeniu. Oświadczenie gwarancyjne może zostać złożone

w reklamie.

§ 2.

Obowiązki gwaranta mogą w szczególności polegać na zwrocie zapłaconej ceny, wymianie

rzeczy bądź jej naprawie oraz zapewnieniu innych usług.

§ 3.

Jeżeli została udzielona gwarancja co do jakości rzeczy sprzedanej, poczytuje się

w razie wątpliwości, że gwarant jest obowiązany do usunięcia wady fizycznej rzeczy

lub do dostarczenia rzeczy wolnej od wad, o ile wady te ujawnią się w ciągu terminu

określonego w oświadczeniu gwarancyjnym.

§ 4.

Jeżeli nie zastrzeżono innego terminu, termin gwarancji wynosi dwa lata licząc od

dnia, kiedy rzecz została kupującemu wydana.

§ 1.

Gwarant formułuje oświadczenie gwarancyjne w sposób jasny i zrozumiały, a gdy rodzaj

informacji na to pozwala - w powszechnie zrozumiałej formie graficznej. Jeżeli rzecz

jest wprowadzana do obrotu w Rzeczypospolitej Polskiej, oświadczenie gwarancyjne sporządza

się w języku polskim. Wymagania używania języka polskiego nie stosuje się do nazw

własnych, znaków towarowych, nazw handlowych, oznaczeń pochodzenia towarów oraz zwyczajowo

stosowanej terminologii naukowej i technicznej.

§ 2.

Oświadczenie gwarancyjne zawiera podstawowe informacje potrzebne do wykonywania uprawnień

z gwarancji, w szczególności nazwę i adres gwaranta lub jego przedstawiciela w Rzeczypospolitej

Polskiej, czas trwania i terytorialny zasięg ochrony gwarancyjnej, uprawnienia przysługujące

w razie stwierdzenia wady, a także stwierdzenie, że gwarancja nie wyłącza, nie ogranicza

ani nie zawiesza uprawnień kupującego wynikających z przepisów o rękojmi za wady rzeczy

sprzedanej.

§ 3.

Uchybienie wymaganiom określonym w § 1 i 2 nie wpływa na ważność oświadczenia gwarancyjnego

i nie pozbawia wynikających z niego uprawnień.

Uprawniony z gwarancji może żądać od gwaranta wydania oświadczenia gwarancyjnego utrwalonego

na papierze lub innym trwałym nośniku (dokument gwarancyjny).

Sprzedawca wydaje kupującemu wraz z rzeczą sprzedaną dokument gwarancyjny oraz sprawdza

zgodność znajdujących się na rzeczy oznaczeń z danymi zawartymi w dokumencie gwarancyjnym

oraz stan plomb i innych umieszczonych na rzeczy zabezpieczeń.

§ 1.

Kupujący może wykonywać uprawnienia z tytułu rękojmi za wady fizyczne rzeczy niezależnie

od uprawnień wynikających z gwarancji.

§ 2.

Wykonanie uprawnień z gwarancji nie wpływa na odpowiedzialność sprzedawcy z tytułu

rękojmi.

§ 3.

Jednakże w razie wykonywania przez kupującego uprawnień z gwarancji bieg terminu do

wykonania uprawnień z tytułu rękojmi ulega zawieszeniu z dniem zawiadomienia sprzedawcy

o wadzie. Termin ten biegnie dalej od dnia odmowy przez gwaranta wykonania obowiązków

wynikających z gwarancji albo bezskutecznego upływu czasu na ich wykonanie.

Jeżeli konsument zamówił dzieło będące rzeczą ruchomą, stosuje się przepisy art. 543

§ 1.

Do odpowiedzialności za wady dzieła stosuje się odpowiednio przepisy o rękojmi przy

sprzedaży. Odpowiedzialność przyjmującego zamówienie jest wyłączona, jeżeli wada dzieła

powstała z przyczyny tkwiącej w materiale dostarczonym przez zamawiającego.

§ 2.

Jeżeli zamawiającemu udzielono gwarancji na wykonane dzieło, przepisy o gwarancji

przy sprzedaży stosuje się odpowiednio.