Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 24 lutego 2017 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o Najwyższej Izbie Kontroli

1.

Najwyższa Izba Kontroli jest naczelnym organem kontroli państwowej.

2.

Najwyższa Izba Kontroli podlega Sejmowi.

3.

Najwyższa Izba Kontroli działa na zasadach kolegialności.

1.

Najwyższa Izba Kontroli kontroluje działalność organów administracji rządowej, Narodowego

Banku Polskiego, państwowych osób prawnych i innych państwowych jednostek organizacyjnych.

2.

Najwyższa Izba Kontroli może kontrolować działalność organów samorządu terytorialnego,

samorządowych osób prawnych i innych samorządowych jednostek organizacyjnych.

3.

Najwyższa Izba Kontroli może również kontrolować działalność innych jednostek organizacyjnych

i podmiotów gospodarczych (przedsiębiorców) w zakresie, w jakim wykorzystują one majątek

lub środki państwowe lub komunalne oraz wywiązują się z zobowiązań finansowych na

rzecz państwa, w szczególności

1)

wykonują zadania zlecone lub powierzone przez państwo lub samorząd terytorialny;

2)

wykonują zamówienia publiczne na rzecz państwa lub samorządu terytorialnego;

3)

organizują lub wykonują prace interwencyjne albo roboty publiczne;

4)

działają z udziałem państwa lub samorządu terytorialnego, korzystają z mienia państwowego

lub samorządowego, w tym także ze środków przyznanych na podstawie umów międzynarodowych;

5)

korzystają z indywidualnie przyznanej pomocy, poręczenia lub gwarancji udzielonych

przez państwo, samorząd terytorialny lub podmioty określone w ustawie z dnia 8 maja 1997 r. o poręczeniach i gwarancjach udzielanych przez Skarb

Państwa oraz niektóre osoby prawne

(Dz. U. z 2015 r. poz. 1052 i 1854 oraz z 2016 r. poz. 2260);

5a)

udzielają lub korzystają z pomocy publicznej podlegającej monitorowaniu w rozumieniu

odrębnych przepisów;

6)

wykonują zadania z zakresu powszechnego ubezpieczenia zdrowotnego;

7)

wywiązują się z zobowiązań, do których stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

(Dz. U. z 2017 r. poz. 201), z innych należności budżetowych, gospodarki pozabudżetowej i państwowych funduszy

celowych oraz świadczeń pieniężnych na rzecz państwa wynikających ze stosunków cywilnoprawnych.

4.

(uchylony)

5.

Najwyższa Izba Kontroli może kontrolować pod względem legalności i gospodarności działalność

jednostek organizacyjnych i podmiotów gospodarczych wykonujących zadania z zakresu

funkcjonowania systemów gwarantowania środków pieniężnych i udzielania pomocy podmiotom

objętym systemem gwarantowania, o których mowa w przepisach o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym

w zakresie, w jakim wykorzystują one majątek lub środki państwowe lub komunalne oraz

wywiązują się z zobowiązań finansowych na rzecz państwa.

Ilekroć w ustawie mówi się o

1)

samorządzie terytorialnym - należy przez to rozumieć gminę, powiat, samorząd województwa

oraz inne samorządowe osoby prawne i samorządowe jednostki organizacyjne;

2)

właściwej jednostce kontrolnej - należy przez to rozumieć kontrolną jednostkę organizacyjną

Najwyższej Izby Kontroli przeprowadzającą postępowanie kontrolne w jednostce kontrolowanej;

3)

kierowniku jednostki kontrolowanej - należy przez to rozumieć osobę, która zgodnie

z przepisami określającymi ustrój jednostki jest odpowiedzialna za działalność tej

jednostki i jest uprawniona do jej reprezentowania, a także

a)

osobę pełniącą obowiązki kierownika jednostki kontrolowanej lub upoważnionego zastępcę,

b)

upoważnionego sekretarza lub podsekretarza stanu, zastępcę kierownika urzędu centralnego

albo dyrektora generalnego - w zakresie przydzielonych im zadań objętych zakresem

kontroli, jeżeli jednostką kontrolowaną jest naczelny lub centralny organ administracji

rządowej,

c)

pełnomocnika Rządu powołanego na podstawie innych przepisów - w zakresie powierzonych

mu zadań,

d)

osobę kierującą pracami organu wieloosobowego.

Najwyższa Izba Kontroli, kontrolując jednostki wymienione w art. 2, bada w szczególności

wykonanie budżetu państwa oraz realizację ustaw i innych aktów prawnych w zakresie

działalności finansowej, gospodarczej i organizacyjno-administracyjnej, w tym realizację

zadań audytu wewnętrznego, tych jednostek.

1.

Najwyższa Izba Kontroli kontroluje wykonanie budżetu, realizację zadań audytu wewnętrznego,

gospodarkę finansową i majątkową Kancelarii Sejmu, Kancelarii Senatu, Kancelarii Prezydenta

Rzeczypospolitej Polskiej, Sądu Najwyższego, Naczelnego Sądu Administracyjnego, Krajowej

Rady Sądownictwa, Trybunału Konstytucyjnego, Rzecznika Praw Obywatelskich, Rzecznika

Praw Dziecka, Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, Generalnego Inspektora Ochrony

Danych Osobowych, Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko

Narodowi Polskiemu, Krajowego Biura Wyborczego oraz Państwowej Inspekcji Pracy.

2.

Na zlecenie Sejmu Najwyższa Izba Kontroli przeprowadza kontrolę działalności Kancelarii

Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, Kancelarii Sejmu, Kancelarii Senatu, Krajowej

Rady Radiofonii i Telewizji, Rzecznika Praw Dziecka, Generalnego Inspektora Ochrony

Danych Osobowych, Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko

Narodowi Polskiemu oraz Państwowej Inspekcji Pracy, tak jak działalności organów i

jednostek, o których mowa w art. 2 ust. 1.

3.

Kontrolę działalności Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, tak jak działalności

organów i jednostek, o których mowa w art. 2 ust. 1, Najwyższa Izba Kontroli przeprowadza

również na wniosek Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, a Kancelarii Senatu na wniosek

Senatu.

1.

Najwyższa Izba Kontroli przeprowadza kontrolę pod względem legalności, gospodarności,

celowości i rzetelności, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3.

2.

Kontrola działalności samorządu terytorialnego przeprowadzana jest pod względem legalności,

gospodarności i rzetelności.

3.

Kontrola działalności jednostek organizacyjnych i przedsiębiorców, o których mowa

w art. 2 ust. 3, jest przeprowadzana pod względem legalności i gospodarności.

1.

Najwyższa Izba Kontroli podejmuje kontrole na zlecenie Sejmu lub jego organów, na

wniosek Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, Prezesa Rady Ministrów oraz z własnej

inicjatywy.

2.

Najwyższa Izba Kontroli wykonuje swoje zadania na podstawie rocznego planu pracy,

który przedkłada Sejmowi; może też przeprowadzać kontrole doraźne.

Wnioski o wyrażenie zgody na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej podmiotów, o

których mowa w art. 1, art. 2 i art. 4-6, złożone i nierozpatrzone przed dniem wejścia

w życie niniejszej ustawy, należy złożyć ponownie na podstawie przepisów ustaw, o

których mowa w art. 1, art. 2 i art. 4-6, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

1.

Najwyższa Izba Kontroli przedkłada Sejmowi

1)

analizę wykonania budżetu państwa i założeń polityki pieniężnej;

2)

opinię w przedmiocie absolutorium dla Rady Ministrów;

3)

informacje o wynikach kontroli zleconych przez Sejm lub jego organy;

4)

informacje o wynikach kontroli przeprowadzonych na wniosek Prezydenta Rzeczypospolitej

Polskiej, Prezesa Rady Ministrów oraz innych ważniejszych kontroli;

5)

wnioski w sprawie rozpatrzenia przez Sejm określonych problemów związanych z działalnością

organów wykonujących zadania publiczne;

6)

wystąpienia zawierające wynikające z kontroli zarzuty, dotyczące działalności osób

wchodzących w skład Rady Ministrów, kierujących urzędami centralnymi, Prezesa Narodowego

Banku Polskiego i osób kierujących instytucjami, o których mowa w art. 4 ust. 1;

6a)

analizę wykorzystania wynikających z kontroli wniosków dotyczących stanowienia lub

stosowania prawa.

7)

(uchylony)

1a.

Najwyższa Izba Kontroli przedstawia Sejmowi coroczne sprawozdanie ze swojej działalności.

2.

Tryb wykonywania przez Najwyższą Izbę Kontroli obowiązków wobec Sejmu i jego organów

określa regulamin Sejmu.

1.

Nie rzadziej niż raz na 3 lata przeprowadza się audyt zewnętrzny w zakresie wykonania

budżetu oraz gospodarki finansowej Najwyższej Izby Kontroli. Audyt zewnętrzny obejmuje

okres następujący po okresie objętym ostatnim audytem.

2.

Audyt zewnętrzny oznacza ogół działań służących do wyrażenia opinii obejmującej

1)

ocenę prawidłowości i wiarygodności rocznego sprawozdania z wykonania budżetu Najwyższej

Izby Kontroli;

2)

ocenę zgodności stanu faktycznego ze stanem wymaganym w zakresie dotyczącym procesów

pobierania i gromadzenia środków publicznych, dokonywania wydatków ze środków publicznych,

udzielania zamówień publicznych oraz zwrotu środków publicznych;

3)

ocenę gospodarności, celowości i rzetelności dokonywania wydatków ze środków publicznych

oraz udzielania zamówień publicznych, a także ocenę wykorzystania zasobów;

4)

ocenę sposobu prowadzenia gospodarki finansowej oraz stosowania procedur dotyczących

procesów wymienionych w pkt 2.

1.

Przeprowadzenie audytu zewnętrznego zleca Marszałek Sejmu podmiotowi wybranemu zgodnie

z przepisami o zamówieniach publicznych.

2.

Audyt zewnętrzny przeprowadza podmiot niezależny od Najwyższej Izby Kontroli posiadający

odpowiednie kwalifikacje i wiedzę z zakresu audytu. Audyt mogą przeprowadzać

1)

osoby spełniające warunki przewidziane dla audytora wewnętrznego określone w przepisach

o finansach publicznych;

2)

osoby prawne i jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, zatrudniające

przy przeprowadzaniu audytu osoby wymienione w pkt 1.

3.

Koszty przeprowadzenia audytu zewnętrznego są pokrywane z budżetu państwa w części

dotyczącej Kancelarii Sejmu.

1.

Audytor zewnętrzny ma prawo wglądu do dokumentów związanych z przeprowadzanym audytem,

w tym zawartych na nośnikach elektronicznych, oraz do wykonywania z nich kopii, odpisów,

wyciągów, zestawień lub wydruków.

2.

Pracownicy Najwyższej Izby Kontroli, o których mowa w art. 66, są obowiązani, na żądanie

audytora zewnętrznego, udzielać informacji i wyjaśnień oraz potwierdzać zgodność z

oryginałem kopii dokumentów, ich odpisów, wyciągów, zestawień oraz wydruków.

3.

Z przyjęcia ustnych informacji i złożonych ustnie wyjaśnień sporządza się protokół,

który podpisuje audytor zewnętrzny oraz osoba, która ich udzieliła lub je złożyła.

1.

Audytor zewnętrzny sporządza pisemne sprawozdanie z przeprowadzonego audytu, w którym

przedstawia w sposób jednoznaczny, rzetelny i zwięzły ustalenia i wnioski poczynione

w trakcie audytu. Sprawozdanie powinno zawierać sformułowanie opinii, o której mowa

w art. 7a ust. 2.

2.

Audytor zewnętrzny przekazuje sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, Prezesowi Najwyższej

Izby Kontroli w terminie 14 dni od zakończenia audytu.

3.

Prezes Najwyższej Izby Kontroli, w terminie 14 dni od przekazania sprawozdania, może

przedstawić do niego swoje stanowisko.

4.

Audytor zewnętrzny przekazuje Marszałkowi Sejmu sprawozdanie wraz ze stanowiskiem,

o których mowa w ust. 3.

1.

Najwyższa Izba Kontroli przedkłada Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej informacje

o wynikach kontroli przeprowadzonych na jego wniosek oraz informacje o wynikach kontroli

przeprowadzonych na zlecenie Sejmu lub jego organów, na wniosek Prezesa Rady Ministrów,

a także o wynikach innych ważniejszych kontroli.

2.

Najwyższa Izba Kontroli przedkłada Prezesowi Rady Ministrów informacje o wynikach

kontroli przeprowadzonych na jego wniosek oraz informacje o wynikach kontroli przedkładane

Sejmowi i Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Najwyższa Izba Kontroli może przedkładać

1)

właściwym wojewodom informacje o wynikach ważniejszych kontroli dotyczących działalności

terenowych organów administracji rządowej;

2)

właściwym wojewodom i organom jednostek samorządu terytorialnego informacje o wynikach

ważniejszych kontroli dotyczących działalności samorządu terytorialnego.

Prezes Najwyższej Izby Kontroli podaje do wiadomości publicznej, z zachowaniem przepisów

o tajemnicy ustawowo chronionej, dokumenty, o których mowa w art. 7 ust. 1 i 1a, art.

8 i art. 9, oraz wystąpienia pokontrolne.

Prezes Najwyższej Izby Kontroli może występować do Trybunału Konstytucyjnego z wnioskami

o

1)

stwierdzenie zgodności ustaw i umów międzynarodowych z Konstytucją;

2)

stwierdzenie zgodności ustaw z ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi, których ratyfikacja

wymagała uprzedniej zgody wyrażonej w ustawie;

3)

stwierdzenie zgodności przepisów prawa, wydawanych przez centralne organy państwowe,

z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi i ustawami;

4)

stwierdzenie zgodności z Konstytucją celów lub działalności partii politycznych;

5)

rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy centralnymi konstytucyjnymi organami

państwa.

1.

Prezes Najwyższej Izby Kontroli może wystąpić do Marszałka Sejmu o skierowanie do

Prezesa Rady Ministrów wniosku o zajęcie stanowiska wobec wynikających z kontroli

wniosków dotyczących stanowienia lub stosowania prawa.

2.

Stanowisko, o którym mowa w ust. 1, wraz z uzasadnieniem Prezes Rady Ministrów przedkłada

Marszałkowi Sejmu w terminie 60 dni od dnia otrzymania wniosku.

3.

Uznając w stanowisku, o którym mowa w ust. 1, potrzebę zmian w przepisach powszechnie

obowiązującego prawa, określa się termin podjęcia prac legislacyjnych w zakresie tych

zmian oraz organ odpowiedzialny za opracowanie projektu odpowiednich przepisów.

Organy kontroli, rewizji, inspekcji, działające w administracji rządowej i samorządzie

terytorialnym, współpracują z Najwyższą Izbą Kontroli i są obowiązane do

1)

udostępniania Najwyższej Izbie Kontroli, na jej wniosek, wyników kontroli przeprowadzonych

przez te organy;

2)

przeprowadzania określonych kontroli wspólnie pod kierownictwem Najwyższej Izby Kontroli;

3)

przeprowadzania kontroli doraźnych na zlecenie Najwyższej Izby Kontroli.

1.

Najwyższa Izba Kontroli może przeprowadzać kontrole wspólnie z naczelnymi organami

kontroli Wspólnot Europejskich oraz naczelnymi organami kontroli innych państw.

2.

Zasady i zakres prowadzenia kontroli, o których mowa w ust. 1, określa porozumienie

zawarte pomiędzy Najwyższą Izbą Kontroli i organami, o których mowa w ust. 1.

Prezes Najwyższej Izby Kontroli kieruje Najwyższą Izbą Kontroli i odpowiada przed

Sejmem za jej działalność.

1.

Prezesa Najwyższej Izby Kontroli - na wniosek Marszałka Sejmu lub grupy co najmniej

35 posłów - powołuje Sejm bezwzględną większością głosów za zgodą Senatu.

2.

Senat podejmuje uchwałę w sprawie powołania Prezesa Najwyższej Izby Kontroli w ciągu

miesiąca od dnia otrzymania uchwały Sejmu. Niepodjęcie uchwały w tym terminie oznacza

wyrażenie zgody przez Senat.

3.

Jeżeli Senat odmawia wyrażenia zgody na powołanie Prezesa Najwyższej Izby Kontroli,

Sejm powołuje na stanowisko Prezesa Najwyższej Izby Kontroli inną osobę; przepisy

ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio.

Przed przystąpieniem do wykonywania obowiązków Prezes Najwyższej Izby Kontroli składa

przed Sejmem przysięgę następującej treści

„

Obejmując stanowisko Prezesa Najwyższej Izby Kontroli uroczyście przysięgam, że dochowam

wierności postanowieniom Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, a powierzone mi obowiązki będę wypełniał bezstronnie i z najwyższą starannością.

”

.

Przysięga może być również złożona z dodaniem słów: „Tak mi dopomóż Bóg.”.

1.

Kadencja Prezesa Najwyższej Izby Kontroli trwa 6 lat, licząc od dnia złożenia przysięgi.

Po upływie kadencji Prezes Najwyższej Izby Kontroli pełni obowiązki do czasu objęcia

stanowiska przez nowego Prezesa Najwyższej Izby Kontroli.

2.

Ta sama osoba może być Prezesem Najwyższej Izby Kontroli nie dłużej niż przez dwie

kolejne kadencje.

3.

Kadencja Prezesa Najwyższej Izby Kontroli wygasa w razie jego śmierci, orzeczenia

przez Trybunał Stanu utraty zajmowanego stanowiska lub odwołania.

1.

Sejm odwołuje Prezesa Najwyższej Izby Kontroli, jeżeli

1)

zrzekł się on stanowiska;

2)

uzna, że stał się on trwale niezdolny do pełnienia obowiązków na skutek choroby;

3)

został on skazany prawomocnym wyrokiem sądu za popełnienie przestępstwa;

3a)

złożył on niezgodne z prawdą oświadczenie lustracyjne, stwierdzone prawomocnym orzeczeniem

sądu;

4)

Trybunał Stanu orzekł w stosunku do niego zakaz zajmowania kierowniczych stanowisk

lub pełnienia funkcji związanych ze szczególną odpowiedzialnością w organach państwowych.

2.

Do odwołania Prezesa Najwyższej Izby Kontroli stosuje się odpowiednio przepisy art.

14.

Prezes Najwyższej Izby Kontroli nie może być bez uprzedniej zgody Sejmu pociągnięty

do odpowiedzialności karnej ani pozbawiony wolności. Prezes Najwyższej Izby Kontroli

nie może być zatrzymany lub aresztowany, z wyjątkiem ujęcia go na gorącym uczynku

przestępstwa i jeżeli jego zatrzymanie jest niezbędne do zapewnienia prawidłowego

toku postępowania. O zatrzymaniu niezwłocznie powiadamia się Marszałka Sejmu, który

może nakazać natychmiastowe zwolnienie zatrzymanego.

Przedawnienie w postępowaniu karnym czynu objętego immunitetem nie biegnie w okresie

korzystania z immunitetu.

1.

Wniosek o wyrażenie zgody na pociągnięcie Prezesa Najwyższej Izby Kontroli do odpowiedzialności

karnej w sprawie o przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego składa się za pośrednictwem

Prokuratora Generalnego.

2.

Wniosek o wyrażenie zgody na pociągnięcie Prezesa Najwyższej Izby Kontroli do odpowiedzialności

karnej w sprawie o przestępstwo ścigane z oskarżenia prywatnego składa oskarżyciel

prywatny, po wniesieniu sprawy do sądu.

3.

Wniosek, o którym mowa w ust. 2, sporządza i podpisuje adwokat lub radca prawny, z

wyjątkiem wniosków składanych w swoich sprawach przez sędziów, prokuratorów, adwokatów,

radców prawnych, notariuszy oraz profesorów i doktorów habilitowanych nauk prawnych.

4.

Wnioski, o których mowa w ust. 1 i 2, powinny zawierać

1)

oznaczenie wnioskodawcy oraz pełnomocnika, o ile został ustanowiony;

2)

imię i nazwisko oraz datę i miejsce urodzenia Prezesa Najwyższej Izby Kontroli;

3)

wskazanie podstawy prawnej wniosku;

4)

dokładne określenie czynu, którego dotyczy wniosek, ze wskazaniem czasu, miejsca,

sposobu i okoliczności jego popełnienia oraz jego skutków, a zwłaszcza charakteru

powstałej szkody;

5)

uzasadnienie.

1.

Wniosek o wyrażenie zgody na pociągnięcie Prezesa Najwyższej Izby Kontroli do odpowiedzialności

karnej składa się Marszałkowi Sejmu.

2.

Jeżeli wniosek nie spełnia wymogów formalnych, o których mowa w art. 18b ust. 3 lub

4, Marszałek Sejmu wzywa wnioskodawcę do poprawienia lub uzupełnienia wniosku w terminie

14 dni, wskazując niezbędny zakres poprawienia lub uzupełnienia. W przypadku niepoprawienia

lub nieuzupełnienia wniosku we wskazanym terminie i zakresie Marszałek Sejmu postanawia

o pozostawieniu wniosku bez biegu.

3.

Jeżeli wniosek spełnia wymogi formalne, o których mowa w art. 18b ust. 3 i 4, Marszałek

Sejmu kieruje go do organu właściwego na podstawie regulaminu Sejmu do rozpatrzenia

wniosku, zawiadamiając jednocześnie Prezesa Najwyższej Izby Kontroli o treści wniosku.

4.

Organ właściwy do rozpatrzenia wniosku powiadamia Prezesa Najwyższej Izby Kontroli

o terminie rozpatrzenia wniosku. Pomiędzy doręczeniem powiadomienia a terminem rozpatrzenia

wniosku, o ile nie zachodzi wypadek niecierpiący zwłoki, powinno upłynąć co najmniej

7 dni.

5.

Na żądanie organu właściwego do rozpatrzenia wniosku sąd albo odpowiedni organ, przed

którym toczy się postępowanie wobec Prezesa Najwyższej Izby Kontroli, udostępnia akta

postępowania.

6.

Prezes Najwyższej Izby Kontroli przedstawia organowi właściwemu do rozpatrzenia wniosku

wyjaśnienia i własne wnioski w tej sprawie w formie pisemnej lub ustnej.

7.

Po rozpatrzeniu sprawy, organ właściwy do rozpatrzenia wniosku uchwala sprawozdanie

wraz z propozycją przyjęcia lub odrzucenia wniosku.

8.

W trakcie rozpatrywania przez Sejm sprawozdania, o którym mowa w ust. 7, Prezesowi

Najwyższej Izby Kontroli przysługuje prawo do zabrania głosu.

9.

Sejm wyraża zgodę na pociągnięcie Prezesa Najwyższej Izby Kontroli do odpowiedzialności

karnej w drodze uchwały podjętej bezwzględną większością ustawowej liczby posłów.

Nieuzyskanie wymaganej większości głosów oznacza podjęcie uchwały o niewyrażeniu zgody

na pociągnięcie Prezesa Najwyższej Izby Kontroli do odpowiedzialności karnej.

1.

Zakaz zatrzymania, o którym mowa w art. 18, obejmuje wszelkie formy pozbawienia lub

ograniczenia wolności osobistej Prezesa Najwyższej Izby Kontroli przez organy stosujące

przymus.

2.

Wniosek o wyrażenie zgody na zatrzymanie lub aresztowanie Prezesa Najwyższej Izby

Kontroli składa się za pośrednictwem Prokuratora Generalnego.

3.

Wniosek, o którym mowa w ust. 2, powinien zawierać

1)

oznaczenie wnioskodawcy;

2)

imię i nazwisko oraz datę i miejsce urodzenia Prezesa Najwyższej Izby Kontroli;

3)

dokładne określenie czynu oraz jego kwalifikację prawną;

4)

podstawę prawną zastosowania określonego środka;

5)

uzasadnienie, wskazujące w szczególności na konieczność zastosowania określonego środka.

4.

Do postępowania z wnioskiem o wyrażenie zgody na zatrzymanie lub aresztowanie Prezesa

Najwyższej Izby Kontroli przepisy art. 18c ust. 1-8 stosuje się odpowiednio.

5.

Sejm wyraża zgodę na zatrzymanie lub aresztowanie Prezesa Najwyższej Izby Kontroli

w drodze uchwały podjętej bezwzględną większością ustawowej liczby posłów. Nieuzyskanie

wymaganej większości głosów oznacza podjęcie uchwały o niewyrażeniu zgody na zatrzymanie

lub aresztowanie Prezesa Najwyższej Izby Kontroli.

6.

Wymóg uzyskania zgody Sejmu nie dotyczy wykonania kary pozbawienia wolności orzeczonej

prawomocnym wyrokiem sądu.

1.

Marszałek Sejmu przesyła wnioskodawcy niezwłocznie uchwałę, o której mowa w art. 18c

ust. 9 i art. 18d ust. 5.

2.

Uchwały, o których mowa w ust. 1, podlegają ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej

Polskiej „Monitor Polski”.

Przepisy ustawy dotyczące odpowiedzialności karnej Prezesa Najwyższej Izby Kontroli

stosuje się odpowiednio do odpowiedzialności za wykroczenia.

Szczegółowy tryb postępowania w sprawach, o których mowa w art. 18a-18f, określa regulamin

Sejmu.

Prezes Najwyższej Izby Kontroli nie może należeć do partii politycznej, zajmować innego

stanowiska, z wyjątkiem stanowiska profesora szkoły wyższej, wykonywać innych zajęć

zawodowych ani prowadzić działalności publicznej, niedającej się pogodzić z godnością

jego urzędu.

1.

Prezes Najwyższej Izby Kontroli bierze udział w posiedzeniach Sejmu.

2.

(uchylony)

1.

Wiceprezesów Najwyższej Izby Kontroli, w liczbie 3, powołuje i odwołuje Marszałek

Sejmu, po zasięgnięciu opinii właściwej komisji sejmowej, na wniosek Prezesa Najwyższej

Izby Kontroli.

2.

Prezes Najwyższej Izby Kontroli, za zgodą Marszałka Sejmu, powołuje i odwołuje dyrektora

generalnego Najwyższej Izby Kontroli.

3.

Prezesa Najwyższej Izby Kontroli w razie potrzeby zastępuje wyznaczony przez niego

jeden z wiceprezesów.

4.

Do wiceprezesów oraz dyrektora generalnego Najwyższej Izby Kontroli stosuje się przepis

art. 19.

5.

Ze stanowiskiem wiceprezesa oraz dyrektora generalnego Najwyższej Izby Kontroli nie

można łączyć mandatu posła, senatora, posła do Parlamentu Europejskiego lub radnego.

1.

W skład Kolegium Najwyższej Izby Kontroli wchodzą: Prezes Najwyższej Izby Kontroli

jako przewodniczący, wiceprezesi i dyrektor generalny Najwyższej Izby Kontroli oraz

14 członków Kolegium.

2.

Marszałek Sejmu, na wniosek Prezesa Najwyższej Izby Kontroli, po zasięgnięciu opinii

właściwej komisji sejmowej, powołuje na członków Kolegium

1)

7 przedstawicieli nauk prawnych lub ekonomicznych;

2)

7 dyrektorów kontrolnych jednostek organizacyjnych Najwyższej Izby Kontroli lub radców

Prezesa Najwyższej Izby Kontroli, spośród których Prezes Najwyższej Izby Kontroli

wyznacza sekretarza Kolegium Najwyższej Izby Kontroli.

3.

Osoby wchodzące w skład Kolegium Najwyższej Izby Kontroli są w sprawowaniu swych funkcji

niezawisłe i mogą w sprawie podejmowanych uchwał zgłaszać do protokołu zdanie odrębne.

4.

Kadencja członka Kolegium Najwyższej Izby Kontroli trwa 3 lata, licząc od dnia powołania,

z zastrzeżeniem ust. 5 i 6.

5.

Kadencja członka Kolegium Najwyższej Izby Kontroli wygasa w razie jego śmierci lub

odwołania.

6.

Marszałek Sejmu, na wniosek Prezesa Najwyższej Izby Kontroli, odwołuje członka Kolegium

Najwyższej Izby Kontroli, jeżeli

1)

zrzekł się on funkcji;

2)

przestał zajmować stanowisko, o którym mowa w ust. 2 pkt 2;

3)

nie uczestniczył w posiedzeniach Kolegium Najwyższej Izby Kontroli przez okres przekraczający

1 rok;

4)

został on skazany prawomocnym wyrokiem sądu za popełnienie przestępstwa z winy umyślnej.

7.

W przypadku upływu albo wygaśnięcia kadencji członka Kolegium Najwyższej Izby Kontroli

stosuje się odpowiednio przepisy ust. 2.

1.

Kolegium Najwyższej Izby Kontroli zatwierdza

1)

analizę wykonania budżetu państwa i założeń polityki pieniężnej;

2)

sprawozdanie z działalności Najwyższej Izby Kontroli w roku ubiegłym.

2.

Kolegium Najwyższej Izby Kontroli uchwala

1)

opinię w przedmiocie absolutorium dla Rady Ministrów;

2)

wnioski w sprawie rozpatrzenia przez Sejm określonych problemów związanych z działalnością

organów wykonujących zadania publiczne;

3)

wystąpienia zawierające wynikające z kontroli zarzuty, dotyczące działalności osób

wchodzących w skład Rady Ministrów, kierujących urzędami centralnymi, Prezesa Narodowego

Banku Polskiego i osób kierujących instytucjami, o których mowa w art. 4 ust. 1;

4)

projekt statutu Najwyższej Izby Kontroli;

5)

projekt budżetu Najwyższej Izby Kontroli;

6)

roczny plan pracy Najwyższej Izby Kontroli.

3.

Kolegium Najwyższej Izby Kontroli opiniuje

1)

wniesione przez Prezesa Najwyższej Izby Kontroli programy kontroli i informacje o

wynikach szczególnie ważnych kontroli;

2)

inne sprawy wniesione przez Prezesa Najwyższej Izby Kontroli albo przedstawione przez

co najmniej 1/3 członków Kolegium.

4.

Kolegium Najwyższej Izby Kontroli rozpatruje również zastrzeżenia do wystąpień pokontrolnych,

o których mowa w art. 54 ust. 3.

1.

Posiedzeniom Kolegium Najwyższej Izby Kontroli przewodniczy Prezes Najwyższej Izby

Kontroli lub wyznaczony przez niego wiceprezes.

2.

Kolegium Najwyższej Izby Kontroli podejmuje uchwały większością głosów w obecności

co najmniej połowy składu Kolegium w głosowaniu tajnym.

3.

(uchylony)

4.

Prezes Najwyższej Izby Kontroli może zapraszać na posiedzenia Kolegium Najwyższej

Izby Kontroli osoby niewchodzące w skład Kolegium.

5.

Kierownik jednostki kontrolowanej może na posiedzeniu Kolegium Najwyższej Izby Kontroli

składać oświadczenia i wyjaśnienia dotyczące złożonych zastrzeżeń.

1.

Za udział w posiedzeniu Kolegium Najwyższej Izby Kontroli jego członkom niebędącym

pracownikami Najwyższej Izby Kontroli przysługuje wynagrodzenie, którego wysokość

określa Prezes Najwyższej Izby Kontroli w drodze zarządzenia. Wynagrodzenie nie może

być wyższe niż półtorakrotność minimalnego wynagrodzenia za pracę określonego na podstawie

przepisów o minimalnym wynagrodzeniu za pracę.

2.

Koszty wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 1, są pokrywane z budżetu Najwyższej Izby

Kontroli.

1.

Jednostkami organizacyjnymi Najwyższej Izby Kontroli są departamenty, delegatury i

biura.

1a.

Departamenty i delegatury są kontrolnymi jednostkami organizacyjnymi Najwyższej Izby

Kontroli. Kontrolne jednostki organizacyjne wykonują zadania w zakresie postępowania

kontrolnego lub wspomagają czynności kontrolne.

1b.

Biura wykonują zadania w zakresie organizacji i obsługi funkcjonowania Najwyższej

Izby Kontroli.

2.

Organizację wewnętrzną Najwyższej Izby Kontroli, w tym siedziby delegatur i zakres

ich właściwości terytorialnej oraz zasady udzielania przez Prezesa Najwyższej Izby

Kontroli upoważnień do załatwiania spraw i podejmowania decyzji w jego imieniu, określa

statut Najwyższej Izby Kontroli nadawany w drodze zarządzenia przez Marszałka Sejmu,

na wniosek Prezesa Najwyższej Izby Kontroli po zasięgnięciu opinii właściwej komisji

sejmowej.

3.

Marszałek Sejmu może w statucie upoważnić Prezesa Najwyższej Izby Kontroli do określania,

w drodze zarządzenia, szczegółowej organizacji wewnętrznej jednostek organizacyjnych

Najwyższej Izby Kontroli oraz ich właściwości, a także wprowadzania zmian w tym zakresie.

1.

Projekt budżetu Najwyższej Izby Kontroli w brzmieniu uchwalonym przez Kolegium Najwyższej

Izby Kontroli minister właściwy do spraw budżetu włącza do projektu budżetu państwa.

2.

Prezesowi Najwyższej Izby Kontroli w zakresie wykonywania budżetu Najwyższej Izby

Kontroli przysługują uprawnienia ministra właściwego do spraw budżetu.

3.

Wykonanie budżetu Najwyższej Izby Kontroli kontroluje Sejm. Tryb przeprowadzania kontroli

określa regulamin Sejmu.

Postępowanie kontrolne przeprowadza się według przepisów niniejszej ustawy.

1.

Postępowanie kontrolne ma na celu ustalenie stanu faktycznego w zakresie działalności

jednostek poddanych kontroli, rzetelne jego udokumentowanie i dokonanie oceny kontrolowanej

działalności według kryteriów określonych w art. 5.

2.

Przygotowanie kontroli obejmuje w szczególności opracowanie programu kontroli lub

tematyki kontroli, w których uwzględnia się

1)

wyniki wcześniejszych kontroli;

2)

wyniki badań analitycznych określonych problemów oraz skarg i wniosków;

3)

opinie naukowe i specjalistyczne;

4)

informacje i dane pochodzące od jednostek, o których mowa w art. 2 i art. 4, i innych

podmiotów.

1.

Kontrolę ujętą w rocznym planie pracy Najwyższej Izby Kontroli prowadzi się według

programu kontroli zatwierdzonego przez Prezesa lub wiceprezesa Najwyższej Izby Kontroli.

2.

Kontrolę doraźną prowadzi się za zgodą Prezesa lub wiceprezesa Najwyższej Izby Kontroli

według tematyki kontroli zatwierdzonej przez dyrektora właściwej jednostki kontrolnej.

Jeżeli kontrola doraźna prowadzona jest przez kilka jednostek kontrolnych, tematykę

kontroli zatwierdza dyrektor jednostki koordynującej kontrolę.

3.

Program kontroli i tematyka kontroli są dokumentami chronionymi tajemnicą kontrolerską,

udostępnianymi pracownikom Najwyższej Izby Kontroli w związku z wykonywaniem zadań

służbowych. Innym osobom program kontroli lub tematyka kontroli może zostać udostępniona

w uzasadnionych przypadkach za zgodą Prezesa Najwyższej Izby Kontroli.

1.

Dla realizacji celu, o którym mowa w art. 28

1)

kierownicy jednostek, o których mowa w art. 2 i art. 4, mają obowiązek niezwłocznie

przedkładać na żądanie Najwyższej Izby Kontroli wszelkie dokumenty i materiały, w

tym na nośnikach elektronicznych, niezbędne do przygotowania lub przeprowadzenia kontroli,

a także umożliwić dostęp do baz danych, z zachowaniem przepisów o tajemnicy ustawowo

chronionej;

2)

upoważnieni przedstawiciele Najwyższej Izby Kontroli mają prawo do

a)

swobodnego wstępu do obiektów i pomieszczeń jednostek kontrolowanych,

b)

wglądu do wszelkich dokumentów związanych z działalnością jednostek kontrolowanych,

pobierania oraz zabezpieczania dokumentów i innych materiałów dowodowych, z zachowaniem

przepisów o tajemnicy ustawowo chronionej,

c)

przeprowadzania oględzin obiektów, składników majątkowych i przebiegu określonych

czynności,

d)

wzywania i przesłuchiwania świadków,

e)

żądania udzielenia wyjaśnień przez osoby, które wykonują lub wykonywały pracę na podstawie

stosunku pracy lub innej umowy w jednostkach kontrolowanych,

f)

zasięgania w związku z przygotowywaną lub przeprowadzaną kontrolą informacji oraz

żądania dokumentów od jednostek niekontrolowanych, a także żądania wyjaśnień od pracowników

tych jednostek,

g)

korzystania z pomocy biegłych i specjalistów,

h)

zwoływania narad w związku z przeprowadzaną kontrolą,

i)

przetwarzania danych osobowych, z wyjątkiem danych ujawniających poglądy polityczne,

przekonania religijne lub filozoficzne, jak również danych o kodzie genetycznym, nałogach

lub życiu seksualnym.

2.

Dostęp Najwyższej Izby Kontroli do dokumentów i materiałów potrzebnych do ustalenia

stanu faktycznego w zakresie kontrolowanej działalności lecz zawierających informacje

stanowiące tajemnicę ustawowo chronioną może być wyłączony lub ograniczony jedynie

na podstawie innych ustaw.

1.

Kontrolę przeprowadzają pracownicy Najwyższej Izby Kontroli, o których mowa w art.

66a, zwani dalej „kontrolerami”. Kontrolę mogą przeprowadzać również: Prezes Najwyższej

Izby Kontroli, wiceprezesi oraz dyrektor generalny Najwyższej Izby Kontroli.

2.

Prezes Najwyższej Izby Kontroli, wiceprezesi, dyrektor generalny oraz kontrolerzy,

o których mowa w art. 66a pkt 1-4, przeprowadzają kontrolę na podstawie legitymacji

służbowej, a kontrolerzy, o których mowa w art. 66a pkt 5-9, przeprowadzają kontrolę

na podstawie legitymacji służbowej i upoważnienia do przeprowadzenia kontroli, z zastrzeżeniem

ust. 5.

3.

Upoważnienia do przeprowadzenia kontroli wydają: Prezes Najwyższej Izby Kontroli,

wiceprezesi oraz dyrektorzy i wicedyrektorzy kontrolnych jednostek organizacyjnych

Najwyższej Izby Kontroli.

4.

W upoważnieniu do przeprowadzenia kontroli należy w szczególności wskazać

1)

imię i nazwisko kontrolera oraz kontrolną jednostkę organizacyjną Najwyższej Izby

Kontroli;

2)

podstawę prawną podjęcia kontroli;

3)

numer i tytuł kontroli;

4)

zakres przedmiotowy i okres objęty kontrolą;

5)

nazwę i adres jednostki kontrolowanej.

5.

Kontrolę spraw lub dokumentów zawierających informacje niejawne oznaczone jako ściśle

tajne przeprowadza się na podstawie legitymacji służbowej i odrębnego upoważnienia

wydanego przez Prezesa Najwyższej Izby Kontroli.

6.

Prezes Najwyższej Izby Kontroli określi, w drodze zarządzenia, wzór legitymacji służbowej.

Zarządzenie podlega ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor

Polski”.

1.

Kontroler podlega wyłączeniu, na wniosek lub z urzędu, z postępowania kontrolnego,

jeżeli wyniki kontroli mogłyby oddziaływać na jego prawa lub obowiązki, na prawa lub

obowiązki jego małżonka albo osoby pozostającej z nim faktycznie we wspólnym pożyciu,

krewnych i powinowatych do drugiego stopnia bądź osób związanych z nim z tytułu przysposobienia,

opieki lub kurateli. Powody wyłączenia kontrolera trwają także po ustaniu małżeństwa,

przysposobienia, opieki lub kurateli.

2.

Kontroler może być wyłączony, na wniosek lub z urzędu, z postępowania kontrolnego

w każdym czasie, jeżeli zachodzą uzasadnione wątpliwości co do jego bezstronności.

3.

O przyczynach powodujących wyłączenie kontroler lub kierownik jednostki kontrolowanej

niezwłocznie zawiadamia na piśmie dyrektora właściwej jednostki kontrolnej, w której

kontroler wykonuje obowiązki.

4.

O wyłączeniu kontrolera postanawia dyrektor właściwej jednostki kontrolnej. Na postanowienie

o wyłączeniu zażalenie nie przysługuje.

5.

Prezes Najwyższej Izby Kontroli może, na wniosek lub z urzędu, postanowić o wyłączeniu

z postępowania kontrolnego właściwej jednostki kontrolnej, jeżeli wyniki kontroli

mogłyby oddziaływać na prawa lub obowiązki dyrektora albo wicedyrektora tej jednostki,

lub osób im bliskich, o których mowa w ust. 1; w przypadku wyłączenia Prezes Najwyższej

Izby Kontroli wyznacza do postępowania kontrolnego inną jednostkę kontrolną, powiadamiając

o tym Kolegium Najwyższej Izby Kontroli.

6.

Do czasu wydania postanowienia, o którym mowa w ust. 4 i 5, kontroler podejmuje jedynie

czynności niecierpiące zwłoki.

1.

Postępowanie kontrolne prowadzone jest w siedzibie jednostki kontrolowanej oraz w

miejscach i czasie wykonywania jej zadań, a jeżeli tego wymaga dobro kontroli - również

w dniach wolnych od pracy i poza godzinami pracy.

2.

Postępowanie kontrolne lub poszczególne jego czynności przeprowadza się w miarę potrzeby

również w siedzibie jednostki organizacyjnej Najwyższej Izby Kontroli.

1.

Kontroler jest upoważniony do swobodnego poruszania się na terenie jednostki kontrolowanej

bez obowiązku uzyskiwania przepustki oraz zwolniony jest od rewizji osobistej, jeżeli

przewiduje ją wewnętrzny regulamin jednostki kontrolowanej.

2.

Kierownik jednostki kontrolowanej zapewnia kontrolerowi warunki i środki niezbędne

do sprawnego przeprowadzenia kontroli, w szczególności niezwłoczne przedstawianie

do kontroli żądanych dokumentów i materiałów, terminowe udzielanie wyjaśnień przez

pracowników jednostki, udostępnianie urządzeń technicznych oraz środków transportu

z ich obsługą, a w miarę możliwości oddzielnych pomieszczeń z odpowiednim wyposażeniem.

1.

Jednostka kontrolowana ma prawo do uzyskania zwrotu kosztów wynagrodzenia dla pracowników

jednostki kontrolowanej uczestniczących w postępowaniu kontrolnym prowadzonym w dniach

wolnych od pracy i poza godzinami pracy oraz kosztów związanych z korzystaniem przez

kontrolera z urządzeń technicznych i środków transportu jednostki kontrolowanej.

2.

Koszty, o których mowa w ust. 1, są pokrywane z budżetu Najwyższej Izby Kontroli.

3.

Kierownik jednostki kontrolowanej składa, do dyrektora właściwej jednostki kontrolnej,

w terminie 14 dni od dnia otrzymania wystąpienia pokontrolnego, pod rygorem utraty

roszczenia, umotywowany wniosek o pokrycie poniesionych kosztów, o których mowa w

ust. 1.

1.

Kontroler ustala stan faktyczny na podstawie zebranych w toku postępowania dowodów.

2.

Dowodami są w szczególności dokumenty, zabezpieczone rzeczy, wyniki oględzin, zeznania

świadków, opinie biegłych oraz pisemne wyjaśnienia i oświadczenia.

1.

Kontroler dokumentuje ustalenia kontroli w aktach kontroli.

2.

Akta kontroli obejmują w szczególności upoważnienie do przeprowadzenia kontroli, protokoły

z przeprowadzonych czynności dowodowych, notatki służbowe oraz inne dokumenty i materiały

dowodowe, a także wystąpienie pokontrolne, zastrzeżenia i dokumenty związane z ich

rozpatrywaniem.

3.

Kierownik jednostki kontrolowanej lub osoba przez niego upoważniona ma prawo wglądu

do akt kontroli i sporządzania z nich odpisów, z zachowaniem przepisów o tajemnicy

ustawowo chronionej.

4.

Za zgodą Prezesa Najwyższej Izby Kontroli akta kontroli lub poszczególne dokumenty

wchodzące w ich skład mogą być udostępniane także innym osobom, z zachowaniem przepisów

o tajemnicy ustawowo chronionej.

1.

Kontroler sporządza protokół z przeprowadzenia czynności dowodowej, gdy ustawa tak

stanowi. W innych przypadkach kontroler może sporządzić notatkę służbową albo wydruk

potwierdzający przekazanie informacji w formie elektronicznej.

2.

Protokół powinien zawierać

1)

oznaczenie czynności, czasu i miejsca jej przeprowadzania oraz osób w niej uczestniczących;

2)

opis przebiegu czynności wraz z oświadczeniami i wnioskami osób w niej uczestniczących;

3)

opis innych istotnych okoliczności dotyczących przebiegu czynności.

3.

Protokół oraz każdą jego stronę podpisują wszystkie osoby biorące udział w czynności

dowodowej. Przed podpisaniem protokołu kontroler daje go do przeczytania osobom biorącym

udział w czynności dowodowej lub odczytuje go, czyniąc o tym wzmiankę.

4.

Osoby biorące udział w czynności dowodowej, przed podpisaniem protokołu mogą żądać

sprostowania jego treści i zamieszczenia w nim informacji dotyczących ich praw lub

interesów.

5.

Skreślenia lub uzupełnienia poczynione w protokole wymagają omówienia podpisanego

przez osoby uczestniczące w czynności.

6.

W razie niemożliwości lub odmowy podpisania protokołu należy uczynić o tym wzmiankę,

podając przyczyny braku podpisu.

7.

Jeżeli zeznania, wyjaśnienia lub oświadczenia są składane do protokołu przez osobę

niewładającą językiem polskim do udziału w czynności dowodowej należy wezwać tłumacza,

który przekłada treść zeznania, wyjaśnienia lub oświadczenia na język polski oraz

podpisuje protokół. Do tłumacza stosuje się odpowiednio przepisy art. 49 ust. 4-6

i art. 50 ust. 2 dotyczące specjalistów.

1.

Oczywiste omyłki pisarskie lub rachunkowe w dokumentach wytworzonych przez kontrolną

jednostkę organizacyjną Najwyższej Izby Kontroli można sprostować w każdym czasie.

2.

Sprostowania dokonuje kontroler lub dyrektor kontrolnej jednostki organizacyjnej Najwyższej

Izby Kontroli, sporządzając w dokumencie adnotację zawierającą treść i datę sprostowania

oraz podpis.

3.

O treści sprostowania dokumentu należy powiadomić podmioty, którym dokument został

uprzednio przekazany.

1.

Zebrane w toku postępowania kontrolnego materiały dowodowe kontroler odpowiednio zabezpiecza,

w miarę potrzeby przez

1)

oddanie na przechowanie kierownikowi lub innemu pracownikowi jednostki kontrolowanej

za pokwitowaniem;

2)

przechowanie w jednostce kontrolowanej w oddzielnym, zamkniętym i opieczętowanym pomieszczeniu;

3)

zabranie z jednostki kontrolowanej za pokwitowaniem.

2.

Postanowienie o zwolnieniu materiałów dowodowych spod zabezpieczenia wydaje kontroler.

Na postanowienie o odmowie zwolnienia materiałów spod zabezpieczenia służy zażalenie.

3.

Zwrot zabezpieczonych materiałów dowodowych następuje za pokwitowaniem.

1.

Kontroler może sporządzać, a w razie potrzeby może zażądać od kierownika jednostki

kontrolowanej sporządzenia w terminie wyznaczonym przez kontrolera, niezbędne dla

kontroli kopie lub wyciągi z dokumentów, jak również zestawienia i obliczenia na podstawie

dokumentów lub elektronicznych baz danych.

2.

Zgodność kopii i wyciągów oraz zestawień i obliczeń z oryginalnymi dokumentami lub

danymi z elektronicznych baz danych potwierdza kierownik komórki organizacyjnej, w

której dokumenty się znajdują, lub osoba do tego upoważniona.

3.

Kopie i wyciągi oraz zestawienia i obliczenia na podstawie dokumentów zabezpieczonych

w trybie art. 36 mogą być sporządzane tylko za zgodą i w obecności kontrolera, który

potwierdza ich zgodność z oryginałem i wydaje je za pokwitowaniem odbioru.

1.

Kontroler dokonuje pobrania rzeczy w obecności kierownika komórki organizacyjnej,

w której rzecz się znajduje, a w razie jego nieobecności - pracownika wyznaczonego

przez kierownika jednostki kontrolowanej. Pobrana rzecz powinna być zaopatrzona przez

uczestników pobrania w trwałe cechy lub znaki uniemożliwiające zastąpienie jej inną.

2.

Z pobrania rzeczy sporządza się protokół.

1.

W razie potrzeby ustalenia stanu faktycznego obiektów lub innych składników majątkowych

albo przebiegu określonych czynności, kontroler może przeprowadzić oględziny.

2.

Oględziny przeprowadza się w obecności kierownika komórki organizacyjnej, odpowiedzialnego

za przedmiot lub czynności poddane oględzinom, a w razie jego nieobecności - pracownika

wyznaczonego przez kierownika jednostki kontrolowanej.

2a.

W związku z przeprowadzaną kontrolą w zakresie niezbędnym dla ustalenia stanu faktycznego

kontroler może przeprowadzić oględziny obiektów i innych składników majątkowych, które

nie stanowią własności jednostki kontrolowanej lub znajdują się poza tą jednostką;

przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio.

3.

Z przebiegu i wyniku oględzin sporządza się protokół.

4.

Przebieg i wyniki oględzin mogą być ponadto utrwalone za pomocą urządzeń technicznych

służących do utrwalania obrazu lub dźwięku; nośnik, na którym został utrwalony obraz

lub dźwięk, stanowi załącznik do protokołu.

1.

Kontroler może żądać od osób, które wykonują lub wykonywały pracę w jednostce kontrolowanej

na podstawie stosunku pracy lub innej umowy, udzielenia mu, w terminie przez niego

wyznaczonym, ustnych lub pisemnych wyjaśnień w sprawach dotyczących przedmiotu kontroli.

2.

Odmowa udzielenia wyjaśnień może nastąpić jedynie w przypadkach, gdy wyjaśnienia mają

dotyczyć

1)

informacji objętych tajemnicą ustawowo chronioną inną niż tajemnica służbowa, do których

dostęp Najwyższej Izby Kontroli został wyłączony albo nie zostały spełnione warunki

do przekazania informacji, do których dostęp Najwyższej Izbie Kontroli został ograniczony;

2)

faktów i okoliczności, których ujawnienie mogłoby narazić na odpowiedzialność karną

lub majątkową wezwanego do złożenia wyjaśnień, a także jego małżonka albo osoby pozostającej

z nim faktycznie we wspólnym pożyciu, krewnych i powinowatych do drugiego stopnia

bądź osób związanych z nim z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli.

3.

Prawo odmowy udzielenia wyjaśnień w przypadkach, o których mowa w ust. 2 pkt 2, trwa

mimo ustania małżeństwa lub przysposobienia.

4.

Udzielający wyjaśnień może uchylić się od odpowiedzi na pytania, jeżeli zachodzą okoliczności,

o których mowa w ust. 2.

5.

Warunkiem przyjęcia pisemnych wyjaśnień jest wskazanie osoby składającej wyjaśnienia,

podanie zajmowanego przez nią stanowiska w jednostce kontrolowanej oraz jej podpis.

6.

Z przyjęcia ustnych wyjaśnień sporządza się protokół.

7.

W razie zasięgania przez kontrolera, w związku z prowadzoną kontrolą, informacji w

jednostkach niekontrolowanych lub uzyskiwania dokumentów lub wyjaśnień od pracowników

tych jednostek, informacje lub wyjaśnienia powinny być utrwalone na piśmie i podpisane

przez osobę, która je złożyła. Przepisy ust. 1-6 stosuje się odpowiednio.

1.

Każdy może złożyć kontrolerowi ustne lub pisemne oświadczenie dotyczące przedmiotu

kontroli. Warunkiem przyjęcia pisemnego oświadczenia jest wskazanie osoby składającej

oświadczenie i jej podpis.

2.

Kontroler nie może odmówić przyjęcia oświadczenia, jeżeli ma ono związek z przedmiotem

kontroli.

3.

Z przyjęcia ustnego oświadczenia sporządza się protokół.

1.

Kontroler może wezwać pracownika jednostki kontrolowanej lub inną osobę do stawienia

się w wyznaczonym miejscu i czasie w celu złożenia zeznań w charakterze świadka.

2.

W razie potrzeby kontroler może zwrócić się do dyrektora kontrolnej jednostki organizacyjnej

Najwyższej Izby Kontroli z wnioskiem o wezwanie wskazanych osób do osobistego stawienia

się w wyznaczonym miejscu i czasie, i przesłuchanie ich w charakterze świadków przez

upoważnionego pracownika kontrolnej jednostki organizacyjnej Najwyższej Izby Kontroli.

3.

Jeżeli osoba wezwana nie może stawić się z powodu choroby lub innej niedającej się

pokonać przeszkody, kontroler lub pracownik wymieniony w ust. 2 może dokonać przesłuchania

w miejscu pobytu tej osoby.

4.

W wezwaniu należy wskazać

1)

nazwę i adres kontrolnej jednostki organizacyjnej Najwyższej Izby Kontroli;

2)

imię, nazwisko i adres osoby wzywanej;

3)

podstawę prawną, charakter i cel wezwania;

4)

datę, godzinę i miejsce stawienia się;

5)

skutki prawne niezastosowania się do wezwania;

6)

imię, nazwisko i stanowisko służbowe wzywającego.

5.

Wezwanie doręcza się za pośrednictwem operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1113, 1250, 1823 i 1948) lub innego podmiotu zajmującego się doręczaniem korespondencji. W sprawach niecierpiących

zwłoki można dokonać wezwania w formie elektronicznej, za pomocą telefaksu, telefonicznie

albo w inny sposób z podaniem danych, o których mowa w ust. 4; sposób wezwania należy

udokumentować dołączając do akt kontroli notatkę służbową lub potwierdzenie transmisji

danych.

Nie wolno przesłuchiwać jako świadków

1)

obrońcy co do faktów, o których dowiedział się udzielając porady prawnej lub prowadząc

sprawę;

2)

duchownego co do faktów, o których dowiedział się przy spowiedzi.

1.

Osoba obowiązana do zachowania w tajemnicy informacji niejawnych o klauzuli tajności

„zastrzeżone” lub „poufne” może być przesłuchana w charakterze świadka co do okoliczności,

których dotyczy ten obowiązek.

2.

Osoba obowiązana do zachowania w tajemnicy informacji niejawnych o klauzuli tajności

„tajne” lub „ściśle tajne” może być przesłuchana w charakterze świadka co do okoliczności,

których dotyczy ten obowiązek, tylko po zwolnieniu od obowiązku zachowania tajemnicy,

udzielonym na piśmie przez Prezesa Najwyższej Izby Kontroli.

3.

Osoba obowiązana do zachowania tajemnicy ustawowo chronionej, innej niż określona

w ust. 1 i 2, może być przesłuchana w charakterze świadka co do okoliczności, których

dotyczy ten obowiązek, tylko po zwolnieniu od obowiązku zachowania tajemnicy, udzielonym

na piśmie przez Prezesa Najwyższej Izby Kontroli, chyba że przepisy innych ustaw wyłączają

dostęp Najwyższej Izby Kontroli do takiej tajemnicy.

1.

Prawo odmowy zeznań w charakterze świadka przysługuje

1)

pracownikowi jednostki kontrolowanej ponoszącemu odpowiedzialność za działalność będącą

przedmiotem kontroli;

2)

każdej osobie, jeżeli złożenie zeznań mogłoby ją lub osoby wymienione w art. 40 ust.

2 pkt 2 narazić na odpowiedzialność karną lub majątkową.

2.

Przepisy art. 40 ust. 3 i 4 stosuje się odpowiednio.

Przed rozpoczęciem przesłuchania kontroler obowiązany jest uprzedzić świadka o odpowiedzialności

karnej za zeznanie nieprawdy lub zatajenie prawdy, a w sytuacji określonej w art.

45 informuje go o przysługujących mu uprawnieniach.

1.

Przesłuchanie świadka, za jego zgodą, może być utrwalone za pomocą urządzeń technicznych

służących do utrwalania obrazu lub dźwięku.

2.

Z zeznań świadka sporządza się protokół; nośnik, na którym został utrwalony obraz

lub dźwięk, stanowi załącznik do protokołu.

1.

Na osobę wezwaną w charakterze świadka, która mimo prawidłowego wezwania nie stawiła

się bez uzasadnionej przyczyny we wskazanym czasie i miejscu, kontroler może nałożyć

karę pieniężną do wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę określonego na podstawie

przepisów o minimalnym wynagrodzeniu za pracę.

2.

Na postanowienie o nałożeniu kary pieniężnej służy ukaranemu zażalenie.

3.

Kara pieniężna podlega egzekucji w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w

administracji.

4.

Postanowienie o nałożeniu kary pieniężnej podlega uchyleniu przez kontrolera, jeżeli

osoba wezwana usprawiedliwi niestawienie się na wezwanie. Na postanowienie o odmowie

uchylenia kary pieniężnej przysługuje zażalenie.

5.

Środki uzyskane z kar pieniężnych stanowią dochód budżetu państwa.

1.

Jeżeli w toku kontroli konieczne jest zbadanie określonych zagadnień wymagających

wiadomości specjalnych, dyrektor właściwej jednostki kontrolnej, z własnej inicjatywy

lub na wniosek kontrolera, powołuje biegłego.

2.

W postanowieniu o powołaniu biegłego określa się przedmiot i zakres badań oraz termin

wydania opinii.

3.

W wyniku przeprowadzonych badań biegły sporządza szczegółowe sprawozdanie zawierające

opis przeprowadzonych badań wraz z wydaną na ich podstawie opinią.

4.

Jeżeli w toku kontroli ujawni się potrzeba dokonania przez kontrolera określonych

czynności badawczych z udziałem specjalisty w danej dziedzinie wiedzy lub praktyki,

kontroler może, w drodze postanowienia, powołać specjalistę do udziału w tych czynnościach,

określając przedmiot i czas jego działania.

5.

Biegły i specjalista działają na podstawie postanowienia o ich powołaniu. Przepisy

art. 29 ust. 1 pkt 2 lit. a-c stosuje się odpowiednio. Biegłemu lub specjaliście można

udostępnić akta kontroli w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia dowodu. Biegły i

specjalista są obowiązani do zachowania w tajemnicy informacji, o których dowiedzieli

się w związku z wykonywaniem zadań, określonych w postanowieniu o ich powołaniu.

6.

Kierownik jednostki kontrolowanej może wystąpić za pośrednictwem kontrolera do dyrektora

właściwej jednostki kontrolnej z wnioskiem o wyłączenie z postępowania kontrolnego

powołanego biegłego lub specjalisty z przyczyn określonych w art. 31 ust. 1 i 2. Przepisy

art. 31 ust. 4 i 6 stosuje się odpowiednio.

Jeżeli w toku kontroli powstanie wątpliwość wymagająca interpretacji przepisów prawnych

związanych z ochroną praw lub interesów Rzeczypospolitej Polskiej, dyrektor właściwej

jednostki organizacyjnej Najwyższej Izby Kontroli lub upoważniona przez niego osoba

zwraca się do Prezesa Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej o wydanie

opinii prawnej w tej sprawie.

1.

Świadkowi, który nie jest pracownikiem jednostki kontrolowanej, przysługuje zwrot

utraconego zarobku, poniesionych przez niego kosztów podróży i zakwaterowania oraz

dieta na zasadach określonych w odrębnych przepisach w sprawie diet i innych należności

z tytułu podróży służbowych na obszarze kraju.

2.

Biegłemu i specjaliście przysługuje wynagrodzenie oraz zwrot poniesionych przez nich

uzasadnionych i udokumentowanych wydatków. Wysokość wynagrodzenia ustala się w umowie

zawartej między dyrektorem właściwej jednostki kontrolnej a biegłym lub specjalistą,

uwzględniając czas i nakład pracy niezbędne do wydania opinii, a także stopień złożoności

problemu będącego jej przedmiotem.

3.

Koszty, o których mowa w ust. 1 i 2, są pokrywane z budżetu Najwyższej Izby Kontroli.

4.

Przepisy ust. 1 i 3 stosuje się odpowiednio do osoby wezwanej do złożenia wyjaśnień

w trybie art. 40 ust. 1 i 7.

1.

Kontroler jest obowiązany niezwłocznie poinformować kierownika jednostki kontrolowanej

lub kierownika jednostki nadrzędnej oraz właściwe organy lub jednostki organizacyjne

o stwierdzeniu bezpośredniego niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo

powstania znacznej szkody w mieniu, w celu zapobieżenia występującemu niebezpieczeństwu

lub szkodzie.

2.

Kierownik jednostki kontrolowanej obowiązany jest niezwłocznie poinformować kontrolera

o podjętych działaniach zapobiegających stanowi zagrożenia, o którym mowa w ust. 1.

3.

(uchylony)

4.

Kontroler może w toku kontroli informować kierownika jednostki kontrolowanej o ustaleniach

wskazujących na nieprawidłowości w działalności tej jednostki.

1.

Kontroler ma prawo zwołać w toku kontroli, w szczególnie uzasadnionych okolicznościach,

naradę z pracownikami jednostki kontrolowanej dla omówienia kwestii związanych z przeprowadzaną

kontrolą.

2.

O planowanym zwołaniu narady kontroler uprzedza kierownika jednostki kontrolowanej,

uzgadniając z nim czas i miejsce narady.

1.

Kontroler przygotowuje wystąpienie pokontrolne, które zawiera

1)

numer i tytuł kontroli;

2)

imię i nazwisko oraz stanowisko służbowe kontrolera, nazwę właściwej jednostki kontrolnej

oraz numer i datę upoważnienia do przeprowadzenia kontroli;

3)

oznaczenie jednostki kontrolowanej, jej adres oraz imię i nazwisko kierownika;

4)

zwięzły opis ustalonego stanu faktycznego i ocenę kontrolowanej działalności, w tym

ustalone, na podstawie materiałów dowodowych znajdujących się w aktach kontroli, nieprawidłowości

i ich przyczyny, zakres i skutki oraz osoby za nie odpowiedzialne;

5)

uwagi i wnioski w sprawie usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości;

6)

wzmiankę o przekazaniu informacji, o których mowa w art. 51 ust. 1, oraz wzmiankę

o podjętych w związku z tym działaniach zapobiegających i ich skutkach do czasu zakończenia

kontroli albo o niepodjęciu takich działań;

7)

pouczenie o prawie zgłoszenia zastrzeżeń, o których mowa w art. 54.

2.

W wystąpieniu pokontrolnym może być także zawarta ocena wskazująca na niezasadność

zajmowania stanowiska lub pełnienia funkcji przez osobę odpowiedzialną za stwierdzone

nieprawidłowości w jednostkach, o których mowa w art. 2 ust. 1 i art. 4 ust. 1.

3.

Wystąpienie pokontrolne podpisuje kontroler prowadzący kontrolę oraz dyrektor właściwej

jednostki kontrolnej, z zastrzeżeniem ust. 4 i 5.

4.

Wystąpienie pokontrolne do

1)

Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, Marszałka Sejmu, Marszałka Senatu, Prezesa Rady

Ministrów, Prezesa Narodowego Banku Polskiego oraz osób kierujących instytucjami,

o których mowa w art. 4 ust. 1, podpisuje Prezes Najwyższej Izby Kontroli;

2)

ministra oraz kierownika urzędu centralnego podpisuje wiceprezes.

5.

Prezes Najwyższej Izby Kontroli może zastrzec dla siebie prawo do podpisania każdego

wystąpienia pokontrolnego a także upoważnić wiceprezesa do podpisywania wystąpień

pokontrolnych, o których mowa w ust. 4.

6.

Wystąpienie pokontrolne sporządza się w dwóch egzemplarzach. Jeden egzemplarz wystąpienia

pokontrolnego przekazuje się kierownikowi jednostki kontrolowanej, a drugi włącza

się do akt kontroli.

7.

Ocena, o której mowa w ust. 2, może stanowić podstawę do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego,

rozwiązania stosunku pracy z winy pracownika bez wypowiedzenia albo odwołania go z

zajmowanego stanowiska lub pełnionej funkcji.

1.

Kierownikowi jednostki kontrolowanej przysługuje prawo zgłoszenia umotywowanych zastrzeżeń

do wystąpienia pokontrolnego, w terminie 21 dni od dnia jego przekazania.

2.

Zastrzeżenia zgłasza się na piśmie do dyrektora właściwej jednostki kontrolnej, z

zastrzeżeniem ust. 3.

3.

Prezes Narodowego Banku Polskiego, kierownicy naczelnych i centralnych organów administracji

rządowej oraz kierownicy podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, zgłaszają zastrzeżenia

do Prezesa Najwyższej Izby Kontroli; przepis ust. 4 zdanie pierwsze stosuje się odpowiednio.

4.

Dyrektor właściwej jednostki kontrolnej odmawia przyjęcia zastrzeżeń, jeżeli zostały

one zgłoszone przez osobę nieuprawnioną lub po upływie terminu lub są niedopuszczalne

z mocy ustawy, i informuje o tym zgłaszającego. Na postanowienie o odmowie przyjęcia

zastrzeżeń przysługuje zażalenie do Prezesa Najwyższej Izby Kontroli.

Kierownik jednostki kontrolowanej może cofnąć zgłoszone zastrzeżenia do wystąpienia

pokontrolnego do chwili podjęcia uchwały w sprawie ich rozstrzygnięcia. Cofnięte zastrzeżenia

pozostawia się bez rozpoznania. Postanowienie w tej sprawie wydaje odpowiednio Prezes

Najwyższej Izby Kontroli, Kolegium Najwyższej Izby Kontroli, dyrektor właściwej jednostki

kontrolnej lub zespół orzekający. Na postanowienie o pozostawieniu zastrzeżeń bez

rozpoznania zażalenie nie przysługuje.

1.

Jeżeli nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 54 ust. 4, dyrektor właściwej

jednostki kontrolnej przekazuje zastrzeżenia, wraz z aktami kontroli i swoim stanowiskiem

w sprawie zastrzeżeń dyrektorowi kontrolnej jednostki organizacyjnej Najwyższej Izby

Kontroli właściwej w sprawach orzecznictwa.

2.

Dyrektor kontrolnej jednostki organizacyjnej Najwyższej Izby Kontroli właściwej w

sprawach orzecznictwa niezwłocznie przekazuje zastrzeżenia komisji rozstrzygającej

wyznaczając zespół orzekający w celu ich rozpatrzenia.

Prezes Najwyższej Izby Kontroli zgłoszone mu zastrzeżenia przekazuje Kolegium Najwyższej

Izby Kontroli wraz z wystąpieniem pokontrolnym i stanowiskiem przedłożonym przez dyrektora

właściwej jednostki kontrolnej. Do rozpatrywania zastrzeżeń przez Kolegium Najwyższej

Izby Kontroli stosuje się odpowiednio art. 61a ust. 4, 5 i 8 i art. 61b.

Członków komisji rozstrzygającej, o której mowa w art. 56 ust. 2, powołuje i odwołuje

Prezes Najwyższej Izby Kontroli, spośród kontrolerów kontrolnych jednostek organizacyjnych

Najwyższej Izby Kontroli. Prezes Najwyższej Izby Kontroli ustala także liczbę członków

komisji rozstrzygającej.

1.

Komisja rozstrzygająca orzeka w trzyosobowych zespołach orzekających.

2.

Przewodniczącym zespołu orzekającego jest kontroler posiadający wyższe wykształcenie

prawnicze.

3.

Członek zespołu orzekającego i protokolant podlegają wyłączeniu z przyczyn określonych

w art. 31 ust. 1 i 2.

Członkowie komisji rozstrzygającej są w zakresie orzekania niezależni.

1.

Zastrzeżenia do wystąpienia pokontrolnego rozpatrywane są, z zastrzeżeniem ust. 2,

na posiedzeniu jawnym dla stron postępowania kontrolnego.

2.

Na posiedzeniu niejawnym zespół orzekający może uwzględnić zastrzeżenia w całości.

1.

Przebiegiem posiedzenia zespołu orzekającego kieruje przewodniczący zespołu. Przewodniczący

czuwa również nad sprawnym przebiegiem posiedzenia.

2.

Przewodniczący zespołu wyznacza termin posiedzenia.

3.

O terminie posiedzenia zespołu zawiadamia się kierownika jednostki kontrolowanej oraz

dyrektora właściwej jednostki kontrolnej i kontrolera; przepisy art. 42 ust. 2 i 3

stosuje się odpowiednio. Obecność dyrektora właściwej jednostki kontrolnej lub kontrolera

nie jest obowiązkowa, chyba że komisja rozstrzygająca uzna ich udział za konieczny.

Jeżeli na posiedzeniu zespołu obecni są kierownik jednostki kontrolowanej, dyrektor

właściwej jednostki kontrolnej lub kontroler, przewodniczący zespołu udziela im głosu.

4.

Dla wyjaśnienia wszystkich kwestii związanych z rozpatrywaniem zastrzeżeń zespół orzekający

może żądać przedstawienia dokumentów.

5.

Zespół orzekający orzeka o uwzględnieniu zastrzeżeń w całości lub w części albo o

ich oddaleniu.

6.

Uchwałę w sprawie zastrzeżeń podpisują wszyscy członkowie zespołu. Członek zespołu

ma prawo zgłosić zdanie odrębne. Zdanie odrębne wymaga pisemnego uzasadnienia.

7.

Z posiedzenia zespołu sporządza się protokół, który podpisują przewodniczący zespołu

i protokolant.

8.

Uchwałę w sprawie zastrzeżeń wraz z uzasadnieniem przekazuje się kierownikowi jednostki

kontrolowanej i dyrektorowi właściwej jednostki kontrolnej.

1.

Dyrektor właściwej jednostki kontrolnej dokonuje zmian w wystąpieniu pokontrolnym

zgodnie z treścią uchwały w sprawie zastrzeżeń, podpisuje zmienione wystąpienie pokontrolne

i przesyła je kierownikowi jednostki kontrolowanej.

2.

Do wystąpienia, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje prawo zgłoszenia zastrzeżeń.

Kierownik jednostki kontrolowanej jest obowiązany, w terminie określonym w wystąpieniu,

nie krótszym niż 14 dni od dnia otrzymania wystąpienia pokontrolnego, a w przypadku

wniesienia zastrzeżeń, od dnia otrzymania uchwały o oddaleniu zastrzeżeń w całości

lub zmienionego wystąpienia pokontrolnego, poinformować Najwyższą Izbę Kontroli o

sposobie wykorzystania uwag i wykonania wniosków sformułowanych w wystąpieniu pokontrolnym

oraz o podjętych działaniach lub przyczynach niepodjęcia tych działań.

1.

Prezes Najwyższej Izby Kontroli może pisemnie powiadomić kierownika jednostki nadrzędnej

lub właściwy organ państwowy lub samorządowy o uwagach, ocenach i wnioskach dotyczących

kontrolowanej działalności, sformułowanych w wystąpieniu pokontrolnym. Przepis art.

53 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

2.

Podmioty, o których mowa w ust. 1, są obowiązane, w wyznaczonym terminie nie krótszym

niż 14 dni, poinformować Najwyższą Izbę Kontroli o zajętym stanowisku oraz o podjętych

działaniach lub przyczynach niepodjęcia działań.

1.

W razie uzasadnionego podejrzenia popełnienia przestępstwa lub wykroczenia Najwyższa

Izba Kontroli zawiadamia organ powołany do ścigania przestępstw lub wykroczeń oraz

informuje o tym kierownika jednostki kontrolowanej lub kierownika jednostki nadrzędnej

i właściwy organ państwowy lub samorządowy.

2.

Organ powołany do ścigania przestępstw lub wykroczeń obowiązany jest zawiadomić Najwyższą

Izbę Kontroli o wynikach postępowania.

3.

W razie ujawnienia innych czynów niż określone w ust. 1, za które ustawowo przewidziana

jest odpowiedzialność, Najwyższa Izba Kontroli zawiadamia o tym właściwe organy; przepis

ust. 2 stosuje się odpowiednio.

4.

(uchylony)

1.

Najwyższa Izba Kontroli opracowuje informacje o wynikach kontroli w celu przedłożenia

ich Sejmowi, Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej i Prezesowi Rady Ministrów. Podstawę

do opracowania informacji o wynikach kontroli stanowią w szczególności wystąpienia

pokontrolne i materiały dowodowe zgromadzone w aktach kontroli.

1a.

Informacje o wynikach kontroli podpisują Prezes Najwyższej Izby Kontroli lub upoważniony

wiceprezes oraz dyrektor właściwej jednostki kontrolnej.

2.

Informacje, o których mowa w ust. 1, przed przedłożeniem Sejmowi, Prezydentowi Rzeczypospolitej

Polskiej i Prezesowi Rady Ministrów, Prezes Najwyższej Izby Kontroli przesyła właściwym

naczelnym lub centralnym organom państwowym, które w terminie 14 dni od dnia otrzymania

mogą przedstawić swoje stanowisko. Stanowisko dołącza się do informacji; Prezes Najwyższej

Izby Kontroli może do tego stanowiska przedstawić swoją opinię.

3.

Na żądanie Sejmu, Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej lub Prezesa Rady Ministrów

albo gdy wystąpiły szczególnie ważne okoliczności Prezes Najwyższej Izby Kontroli

niezwłocznie przekazuje informacje o wynikach przeprowadzonych kontroli nie czekając

na stanowisko, o którym mowa w ust. 2.

1.

Zażalenia na postanowienia wydane na podstawie przepisów niniejszego rozdziału wnosi

się w terminie 7 dni od dnia otrzymania postanowienia, do dyrektora właściwej jednostki

kontrolnej, z zastrzeżeniem art. 54 ust. 4.

2.

Dyrektor właściwej jednostki kontrolnej, a w przypadku, o którym mowa w art. 54 ust.

4, Prezes Najwyższej Izby Kontroli, w drodze postanowienia, uwzględnia zażalenie albo

utrzymuje zaskarżone postanowienie w mocy; na wydane postanowienie zażalenie nie przysługuje.

1.

Do biegu terminów przewidzianych w niniejszym rozdziale nie wlicza się dnia, w którym

dokonano czynności rozpoczynającej bieg terminu.

2.

Jeżeli koniec terminu przypada na dzień ustawowo wolny od pracy, czynność może zostać

dokonana następnego dnia powszedniego.

3.

Termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w placówce

pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, a w przypadku przekazania go za pośrednictwem poczty elektronicznej lub telefaksu

- po potwierdzeniu jego przyjęcia.

Prezes Najwyższej Izby Kontroli określi, w drodze zarządzenia, szczegółowe zasady

przygotowywania kontroli, zadania kontrolerów oraz zasady sporządzania informacji

o wynikach kontroli.

1.

Pracownikami Najwyższej Izby Kontroli są: Prezes, wiceprezesi, dyrektor generalny

Najwyższej Izby Kontroli, kontrolerzy oraz pracownicy zatrudnieni na stanowiskach

administracyjnych i obsługi.

2.

(uchylony)

3.

(uchylony)

Kontrolerami są pracownicy zatrudnieni na stanowiskach

1)

dyrektorów kontrolnych jednostek organizacyjnych Najwyższej Izby Kontroli;

2)

wicedyrektorów kontrolnych jednostek organizacyjnych Najwyższej Izby Kontroli;

3)

radców Prezesa Najwyższej Izby Kontroli;

4)

doradców prawnych, ekonomicznych i technicznych;

5)

głównych specjalistów kontroli państwowej;

6)

specjalistów kontroli państwowej;

7)

starszych inspektorów kontroli państwowej;

8)

inspektorów kontroli państwowej;

9)

młodszych inspektorów kontroli państwowej.

Kontrolerem może być osoba, która

1)

ma obywatelstwo polskie;

2)

ma pełną zdolność do czynności prawnych oraz korzysta z pełni praw publicznych;

3)

nie była karana za przestępstwo popełnione z winy umyślnej;

4)

ma wyższe wykształcenie;

5)

ma stan zdrowia pozwalający na zatrudnienie na określonym stanowisku.

1.

Stosunek pracy z kontrolerem nawiązuje się na podstawie mianowania, poprzedzonego

umową o pracę na czas nie dłuższy niż 3 lata.

2.

Kontrolerów mianuje i rozwiązuje z nimi stosunek pracy Prezes Najwyższej Izby Kontroli.

3.

Rozwiązanie stosunku pracy z mianowanymi kontrolerami - członkami Kolegium Najwyższej

Izby Kontroli - wymaga zgody Kolegium.

4.

Stosunek pracy z kontrolerem, o którym mowa w ust. 1, nawiązuje się na podstawie umowy

o pracę, jeżeli jest on zatrudniony w niepełnym wymiarze czasu pracy.

5.

Mianowanie jest uzależnione od aplikacji kontrolerskiej zakończonej złożeniem egzaminu

z wynikiem pozytywnym przed komisją egzaminacyjną powołaną przez Prezesa Najwyższej

Izby Kontroli. Aplikacja kontrolerska ma na celu teoretyczne i praktyczne przygotowanie

kontrolera do wykonywania i nadzorowania czynności kontrolnych.

6.

(uchylony)

7.

Prezes Najwyższej Izby Kontroli określi, w drodze zarządzenia, sposób przeprowadzania

aplikacji kontrolerskiej i egzaminu.

1.

Na stanowisko kontrolera może zostać przeniesiony członek korpusu służby cywilnej

w rozumieniu ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1345, 1605, 1807, 1948 i 2260) w drodze porozumienia pracodawców.

2.

Do przeniesienia, o którym mowa w ust. 1, stosuje się art. 68 ust. 1 i 5 zdanie pierwsze.

3.

(uchylony)

Dyrektorzy i wicedyrektorzy biur oraz inni pracownicy administracyjni i obsługi są

zatrudniani na podstawie umowy o pracę.

1.

Nabór kandydatów na stanowiska kontrolerów, o których mowa w art. 66a pkt 3-9, odbywa

się w drodze otwartego i konkurencyjnego postępowania kwalifikacyjnego.

2.

O przeprowadzeniu naboru decyduje Prezes Najwyższej Izby Kontroli.

1.

Ogłoszenie o naborze upublicznia się, w szczególności przez umieszczenie w miejscu

powszechnie dostępnym we wszystkich jednostkach organizacyjnych Najwyższej Izby Kontroli,

a także przez udostępnienie w Biuletynie Informacji Publicznej.

2.

Ogłoszenie o naborze powinno zawierać

1)

określenie stanowiska, którego nabór dotyczy;

2)

zakres zadań wykonywanych na stanowisku i wymagania związane ze stanowiskiem, zgodne

z jego opisem, ze wskazaniem, które z nich są niezbędne, a które dodatkowe;

3)

wskazanie wymaganych dokumentów;

4)

termin i miejsce składania dokumentów.

3.

Termin do składania dokumentów, określony w ogłoszeniu o naborze, nie może być krótszy

niż 14 dni od dnia udostępnienia tego ogłoszenia w Biuletynie Informacji Publicznej.

4.

Informacje dotyczące kandydatów, w zakresie objętym wymaganiami określonymi w ogłoszeniu

o naborze, są jawne.

1.

Listę osób zakwalifikowanych do pracy w wyniku naboru udostępnia się w sposób, o którym

mowa w art. 69b ust. 1, w terminie 14 dni od dnia zakończenia naboru.

2.

Informację o wyniku naboru udostępnia się w Biuletynie Informacji Publicznej przez

okres co najmniej 3 miesięcy.

Prezes Najwyższej Izby Kontroli określi, w drodze zarządzenia, szczegółowe zasady

przeprowadzania naboru, w tym sposób sprawdzenia i oceny wiedzy oraz kwalifikacji

kandydatów; treść zarządzenia udostępnia się w Biuletynie Informacji Publicznej.

1.

Stanowiska, o których mowa w art. 66a pkt 1 i 2, są obsadzane w drodze konkursu. O

przeprowadzeniu konkursu decyduje Prezes Najwyższej Izby Kontroli.

2.

O stanowiska, o których mowa w art. 66a pkt 1 i 2, mogą ubiegać się mianowani kontrolerzy,

którzy spełniają wymagania określone w ogłoszeniu o konkursie, a w przypadku stanowisk,

o których mowa w art. 66a pkt 1, dodatkowo

1)

przez okres co najmniej 5 lat poprzedzających konkurs byli pracownikami Najwyższej

Izby Kontroli lub

2)

przez okres co najmniej 5 lat wykonywali lub nadzorowali czynności kontrolne jako

pracownicy komórek kontroli w innej jednostce sektora finansów publicznych i w tym

czasie oraz w okresie co najmniej 5 lat bezpośrednio poprzedzających konkurs nie wchodzili

w skład organów partii politycznych reprezentujących partie polityczne na zewnątrz

lub uprawnionych do zaciągania zobowiązań.

Przepis art. 69b stosuje się odpowiednio.

3.

Po rozstrzygnięciu konkursu Prezes Najwyższej Izby Kontroli mianuje na stanowisko,

o którym mowa w art. 66a pkt 1 i 2, na okres 5 lat.

4.

Wraz z upływem 5 lat od dnia mianowania na stanowisko, o którym mowa w art. 66a pkt

1 i 2, Prezes Najwyższej Izby Kontroli mianuje osobę zajmującą to stanowisko, na stanowisko,

o którym mowa w art. 66a pkt 4, w kontrolnej jednostce organizacyjnej Najwyższej Izby

Kontroli w tej samej miejscowości, w której znajduje się siedziba kontrolnej jednostki

organizacyjnej Najwyższej Izby Kontroli, w której zajmowała dotychczasowe stanowisko.

1.

W celu przeprowadzenia konkursu, o którym mowa w art. 69e ust. 1, Prezes Najwyższej

Izby Kontroli powołuje komisję konkursową.

2.

W toku konkursu sprawdzeniu podlega wiedza niezbędna do wykonywania zadań na stanowisku,

na które przeprowadzany jest konkurs, predyspozycje i umiejętności kierownicze; art.

69c stosuje się odpowiednio.

Prezes Najwyższej Izby Kontroli określi, w drodze zarządzenia, szczegółowe zasady

przeprowadzania konkursu, o którym mowa w art. 69e ust. 1, w tym skład, organizację

komisji konkursowej oraz sposób sprawdzenia i oceny umiejętności osób ubiegających

się o stanowiska, o których mowa w art. 66a pkt 1 i 2; treść zarządzenia udostępnia

się w Biuletynie Informacji Publicznej.

1.

Przy mianowaniu kontroler składa przed Prezesem Najwyższej Izby Kontroli ślubowanie

następującej treści

„

Ślubuję służyć Rzeczypospolitej Polskiej, przestrzegać porządku prawnego, wykonywać

obowiązki pracownika Najwyższej Izby Kontroli sumiennie, bezstronnie, zgodnie z najlepszą

wiedzą i wolą.

”

.

Ślubowanie może być również złożone z dodaniem słów: „Tak mi dopomóż Bóg”.

1a.

Złożenie ślubowania kontroler potwierdza podpisem.

2.

Akt mianowania zawiera

1)

imię i nazwisko kontrolera;

2)

datę mianowania;

3)

stanowisko służbowe i jednostkę organizacyjną;

4)

składniki i wysokość wynagrodzenia.

Do obowiązków kontrolera należy w szczególności

1)

należyte, bezstronne i terminowe wykonywanie zadań;

2)

obiektywne ustalanie i rzetelne dokumentowanie wyników kontroli;

3)

przestrzeganie tajemnicy ustawowo chronionej;

4)

godne zachowanie się w służbie i poza służbą;

5)

stałe podnoszenie kwalifikacji zawodowych.

1.

Pracownik Najwyższej Izby Kontroli jest obowiązany sumiennie wypełniać polecenia służbowe

przełożonych.

2.

Jeżeli polecenie służbowe w przekonaniu pracownika jest niezgodne z prawem lub zawiera

znamiona pomyłki, pracownik powinien przedstawić swoje zastrzeżenia przełożonemu;

w razie pisemnego potwierdzenia polecenia jest obowiązany je wykonać, z zastrzeżeniem

ust. 3; o ile w toku dalszego postępowania okaże się, że stanowisko pracownika było

uzasadnione, przełożony, który wydał polecenie, ponosi z tego tytułu odpowiedzialność.

3.

Pracownikowi nie wolno wykonywać poleceń, których wykonanie stanowiłoby przestępstwo

lub groziło niepowetowaną szkodą.

1.

Informacje, które pracownik Najwyższej Izby Kontroli uzyskał w związku z wykonywaniem

obowiązków służbowych stanowią tajemnicę kontrolerską, z zastrzeżeniem art. 10.

2.

Obowiązek zachowania tajemnicy kontrolerskiej ma również członek Kolegium Najwyższej

Izby Kontroli, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1, w zakresie informacji, jakie

uzyskał w wyniku rozpatrywania zastrzeżeń.

3.

Obowiązek zachowania tajemnicy trwa również po ustaniu zatrudnienia lub upływie albo

wygaśnięciu kadencji członka Kolegium Najwyższej Izby Kontroli.

4.

Od obowiązku zachowania tajemnicy kontrolerskiej może zwolnić Prezes Najwyższej Izby

Kontroli albo sąd właściwy do rozpoznania sprawy.

1.

Kontroler nie może być członkiem partii politycznej ani publicznie manifestować poglądów

politycznych.

2.

Kontrolerowi ubiegającemu się o mandat posła, senatora, posła do Parlamentu Europejskiego,

radnego lub o funkcję wójta, burmistrza lub prezydenta miasta udziela się urlopu bezpłatnego

na czas kampanii wyborczej.

3.

Ze stanowiskiem kontrolera nie można łączyć mandatu posła, senatora, posła do Parlamentu

Europejskiego lub radnego.

4.

Stosunek pracy z kontrolerem wygasa wskutek wyboru na posła, senatora, posła do Parlamentu

Europejskiego lub radnego.

1.

Kontroler nie może wykonywać zajęć, które godziłyby w interes Najwyższej Izby Kontroli

lub byłyby niezgodne z jej zadaniami, a także pozostawałyby w sprzeczności z obowiązkami

pracownika lub mogłyby wywoływać podejrzenie o stronniczość lub interesowność.

2.

Kontroler może podjąć dodatkowe zajęcie zarobkowe po uzyskaniu zgody Prezesa Najwyższej

Izby Kontroli.

1.

Mianowany kontroler podlega okresowym ocenom kwalifikacyjnym nie rzadziej niż raz

na 3 lata.

2.

Oceny kwalifikacyjnej dokonuje na piśmie przełożony mianowanego kontrolera; ocenę

kwalifikacyjną przełożony doręcza kontrolerowi za potwierdzeniem odbioru.

3.

Ocena kwalifikacyjna wymaga pisemnego uzasadnienia.

4.

Przedmiotem oceny kwalifikacyjnej jest sposób wykonywania obowiązków, o których mowa

w art. 71, w okresie, którego dotyczy ocena.

5.

Przedmiotem oceny kwalifikacyjnej kontrolerów, o których mowa w art. 66a pkt 1 i 2,

jest dodatkowo ocena ich przydatności do pracy na zajmowanym stanowisku.

6.

Od okresowych ocen kwalifikacyjnych zwolnieni są mianowani kontrolerzy

1)

w okresie wypowiedzenia stosunku pracy;

2)

którym brakuje nie więcej niż 4 lata do osiągnięcia wieku i stażu pracy wymaganych

do nabycia prawa do emerytury.

7.

W przypadku otrzymania przez mianowanego kontrolera negatywnej oceny kwalifikacyjnej,

ponowną ocenę przeprowadza się nie wcześniej niż 6 miesięcy i nie później niż 12 miesięcy

od dnia doręczenia, o którym mowa w ust. 2.

1.

Mianowany kontroler może odwołać się od negatywnej oceny kwalifikacyjnej do Prezesa

Najwyższej Izby Kontroli w terminie 14 dni od dnia doręczenia, o którym mowa w art.

76 ust. 2; odwołanie na piśmie wnosi się za pośrednictwem przełożonego, który dokonał

oceny.

2.

W przypadku uchybienia terminu do wniesienia odwołania pozostawia się je bez rozpoznania,

o czym informuje się na piśmie składającego odwołanie. Postanowienie w tej sprawie

wydaje Prezes Najwyższej Izby Kontroli.

3.

Po rozpoznaniu odwołania Prezes Najwyższej Izby Kontroli wydaje decyzję, w której

zatwierdza ocenę kwalifikacyjną albo dokonuje zmiany tej oceny.

4.

Prezes Najwyższej Izby Kontroli określi, w drodze zarządzenia, okres, za który dokonuje

się oceny oraz tryb dokonywania okresowych ocen kwalifikacyjnych i rozpatrywania odwołań

od ocen kwalifikacyjnych.

Od decyzji, o której mowa w art. 76a ust. 3, zatwierdzającej ocenę negatywną, mianowanemu

kontrolerowi służy skarga do sądu administracyjnego.

1.

Prezes Najwyższej Izby Kontroli, w przypadkach uzasadnionych potrzebami służbowymi,

może przenieść kontrolera do innej kontrolnej jednostki organizacyjnej Najwyższej

Izby Kontroli.

2.

Przeniesienie kontrolera do kontrolnej jednostki organizacyjnej Najwyższej Izby Kontroli

w miejscowości innej niż siedziba kontrolnej jednostki organizacyjnej Najwyższej Izby

Kontroli, w której wykonuje pracę, sprawującego samodzielnie opiekę nad dzieckiem

w wieku do piętnastu lat lub będącego kobietą w ciąży, możliwe jest tylko za zgodą

tego kontrolera.

3.

Przeniesienie, o którym mowa w ust. 1, może być dokonane do pracy zgodnej z kwalifikacjami

kontrolera i z wynagrodzeniem nie niższym, niż dotychczas pobierane. Przeniesienie

na okres dłuższy niż 6 miesięcy i częściej niż raz na 2 lata wymaga zgody tego kontrolera.

4.

W przypadku przeniesienia kontrolera do kontrolnej jednostki organizacyjnej Najwyższej

Izby Kontroli w miejscowości innej niż siedziba kontrolnej jednostki organizacyjnej

Najwyższej Izby Kontroli, w której wykonuje pracę, przysługują mu uprawnienia na zasadach

określonych w przepisach dotyczących urzędników służby cywilnej.

(uchylony)

1.

Kontrolerowi, delegowanemu służbowo do zajęć poza stałym miejscem pracy, przysługują

zwrot kosztów podróży i zakwaterowania oraz diety na zasadach określonych w odrębnych

przepisach.

2.

(uchylony)

Kontrolerowi zatrudnionemu w Najwyższej Izbie Kontroli na stanowisku określonym w

art. 66a przez okres nie krótszy niż 10 lat przysługuje dodatkowy urlop wypoczynkowy

w wymiarze 6 dni roboczych, a po 20 latach pracy - w wymiarze 12 dni roboczych.

1.

Kontrolerowi zatrudnionemu w Najwyższej Izbie Kontroli na stanowisku określonym w

art. 66a przez okres nie krótszy niż 5 lat może być przyznany, co najwyżej dwukrotnie

w okresie zatrudnienia w Najwyższej Izbie Kontroli, płatny urlop dla poratowania zdrowia

w wymiarze nieprzekraczającym łącznie 12 miesięcy, z wynagrodzeniem obliczonym tak

jak za urlop wypoczynkowy.

2.

Urlopu, o którym mowa w ust. 1, udziela Prezes Najwyższej Izby Kontroli, na wniosek

kontrolera, umotywowany opinią o stanie zdrowia wydaną przez komisję lekarską powołaną

przez Prezesa Najwyższej Izby Kontroli.

3.

Nie można dopuścić do pracy kontrolera, który korzystał z urlopu dla poratowania zdrowia,

bez aktualnego orzeczenia lekarskiego stwierdzającego brak przeciwwskazań do pracy

na określonym stanowisku.

4.

Kontrolerowi, który spełnia warunki do uzyskania świadczenia rehabilitacyjnego, przysługuje

urlop dla poratowania zdrowia, na zasadach określonych w ust. 1-3.

1.

Pracownikom Najwyższej Izby Kontroli przysługuje dodatek za wieloletnią pracę w wysokości

wynoszącej po 5 latach pracy 5% miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego. Dodatek ten

wzrasta o 1% za każdy dalszy rok pracy aż do osiągnięcia 20% miesięcznego wynagrodzenia

zasadniczego.

2.

Zaliczanie okresów pracy do okresu pracy, od którego zależy wysokość dodatku za wieloletnią

pracę, odbywa się na zasadach określonych w przepisach o służbie cywilnej.

1.

Pracownikowi Najwyższej Izby Kontroli przysługują nagrody jubileuszowe za wieloletnią

pracę w wysokości

1)

po 20 latach pracy - 75% wynagrodzenia miesięcznego;

2)

po 25 latach pracy - 100% wynagrodzenia miesięcznego;

3)

po 30 latach pracy - 150% wynagrodzenia miesięcznego;

4)

po 35 latach pracy - 200% wynagrodzenia miesięcznego;

5)

po 40 latach pracy - 300% wynagrodzenia miesięcznego;

6)

po 45 latach pracy - 400% wynagrodzenia miesięcznego.

2.

Zaliczanie okresów pracy, sposób obliczania i wypłacania nagród jubileuszowych odbywa

się na zasadach określonych w przepisach o służbie cywilnej.

1.

Pracownikowi Najwyższej Izby Kontroli, z którym rozwiązano stosunek pracy z powodu

nabycia prawa do emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy albo na skutek

orzeczenia lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych, przysługuje jednorazowa odprawa w wysokości trzykrotnego, a w przypadku

stażu pracy powyżej 20 lat - sześciokrotnego wynagrodzenia, otrzymanego za ostatni

miesiąc zatrudnienia.

2.

Odprawa, o której mowa w ust. 1, nie przysługuje pracownikowi, który w związku z przejściem

na rentę z tytułu niezdolności do pracy lub emeryturę otrzymał odprawę na podstawie

innych przepisów.

3.

Do okresu pracy, o którym mowa w ust. 1, wlicza się wszystkie poprzednie zakończone

okresy zatrudnienia oraz inne udowodnione okresy, jeżeli z mocy odrębnych przepisów

podlegają one wliczeniu do okresu pracy, od którego zależą uprawnienia pracownicze.

Pracownikowi Najwyższej Izby Kontroli przysługuje dodatkowe wynagrodzenie roczne na

zasadach określonych w odrębnych przepisach.

1.

Czas pracy w Najwyższej Izbie Kontroli nie może przekraczać 8 godzin na dobę i przeciętnie

40 godzin w przeciętnie pięciodniowym tygodniu pracy, w przyjętym okresie rozliczeniowym

nieprzekraczającym 3 miesięcy.

2.

W przypadkach uzasadnionych rodzajem pracy i jej organizacją mogą być stosowane rozkłady

czasu pracy, w których jest dopuszczalne przedłużenie czasu pracy do 12 godzin na

dobę. Czas pracy w tych rozkładach nie może jednak przekraczać przeciętnie 40 godzin

na tydzień w przyjętym okresie rozliczeniowym nieprzekraczającym 3 miesięcy.

3.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się do kobiet w ciąży oraz - bez ich zgody - do osób opiekujących

się dziećmi do lat 8 oraz w innych przypadkach określonych w odrębnych przepisach.

4.

Rozkład czasu pracy w tygodniu oraz jego wymiar w poszczególnych dniach tygodnia ustala

Prezes Najwyższej Izby Kontroli. Dni tygodnia niebędących dniami pracy w Najwyższej

Izbie Kontroli nie wlicza się do urlopu wypoczynkowego.

5.

Kontroler może być w uzasadnionych przypadkach, w szczególności ze względu na dobro

kontroli, zatrudniony poza normalnymi godzinami pracy bez prawa do oddzielnego wynagrodzenia.

6.

Kontrolerowi, który na polecenie przełożonego wykonuje pracę poza normalnymi godzinami

pracy w porze nocnej lub w dni wolne od pracy przysługuje czas wolny.

1.

Pracownicy Najwyższej Izby Kontroli, z wyjątkiem Prezesa Najwyższej Izby Kontroli,

wiceprezesów, dyrektora generalnego oraz dyrektorów i wicedyrektorów kontrolnych jednostek

organizacyjnych Najwyższej Izby Kontroli, mają prawo zrzeszania się w związkach zawodowych.

2.

Kontrolerzy, o których mowa w art. 66a pkt 3-9, mogą należeć do związku zawodowego

zrzeszającego wyłącznie pracowników Najwyższej Izby Kontroli. W Najwyższej Izbie Kontroli

może działać tylko jeden związek zawodowy zrzeszający pracowników, o których mowa

w zdaniu pierwszym.

Pracownikowi Najwyższej Izby Kontroli nie wolno uczestniczyć w strajkach ani w akcjach

zakłócających funkcjonowanie Najwyższej Izby Kontroli.

1.

Wiceprezesi i dyrektor generalny Najwyższej Izby Kontroli oraz kontrolerzy nie mogą

być pociągnięci do odpowiedzialności karnej z powodu swoich czynności służbowych bez

uprzedniej zgody Kolegium Najwyższej Izby Kontroli, a Prezes Najwyższej Izby Kontroli

- bez zgody Sejmu.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio również po ustaniu stosunku pracy.

(uchylony)

(uchylony)

1.

Mianowany kontroler zostaje z mocy prawa zawieszony w pełnieniu obowiązków służbowych

w razie tymczasowego aresztowania do czasu wygaśnięcia stosunku pracy.

2.

Wynagrodzenie mianowanego kontrolera w okresie tymczasowego aresztowania ulega ograniczeniu

do połowy. Jeżeli zapadł wyrok uniewinniający lub postępowanie karne zostało umorzone,

mianowanemu kontrolerowi wypłaca się pozostałą część wynagrodzenia, z zastrzeżeniem

ust. 3.

3.

Nie wypłaca się pozostałej części wynagrodzenia, jeżeli postępowanie karne zostało

umorzone warunkowo lub na podstawie amnestii, a mianowany kontroler w przepisanym

trybie nie domagał się rehabilitacji.

1.

Stosunek pracy z mianowanym kontrolerem wygasa wskutek

1)

śmierci;

2)

zrzeczenia się obywatelstwa polskiego;

3)

upływu 3 miesięcy nieobecności w pracy z powodu tymczasowego aresztowania albo odbywania

kary pozbawienia wolności;

4)

uprawomocnienia się wyroku skazującego za przestępstwo umyślne;

5)

uprawomocnienia się orzeczenia dyscyplinarnego o ukaraniu karą dyscyplinarną wydalenia

z pracy w Najwyższej Izbie Kontroli;

6)

wyboru na posła, senatora, posła do Parlamentu Europejskiego lub radnego.

2.

W przypadku wygaśnięcia stosunku pracy z powodu tymczasowego aresztowania stosuje

się odpowiednio art. 66 § 2 i 3 Kodeksu pracy.

3.

Wygaśnięcie stosunku pracy z przyczyn określonych w ust. 1 pkt 2-5, stwierdza Prezes

Najwyższej Izby Kontroli.

1.

(uchylony)

2.

Stosunek pracy z mianowanym kontrolerem rozwiązuje się bez wypowiedzenia w razie

1)

trwającej dłużej niż 1 rok niezdolności do pracy spowodowanej chorobą;

2)

nieusprawiedliwionego niezgłoszenia się do lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych w okolicznościach, o których mowa w ust. 3.

2a.

W razie niezdolności do pracy z powodu choroby, o której mowa w ust. 2 pkt 1, mianowany

kontroler zachowuje prawo do świadczeń pieniężnych przez okres przewidziany w przepisach

o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa.

3.

Prezes Najwyższej Izby Kontroli w uzasadnionych przypadkach, w szczególności w razie

długotrwałego korzystania ze zwolnień lekarskich, może z urzędu skierować mianowanego

kontrolera do lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w celu ustalenia,

czy jego stan zdrowia pozwala na zatrudnienie go na zajmowanym stanowisku.

1.

Stosunek pracy z mianowanym kontrolerem rozwiązuje się za wypowiedzeniem w razie

1)

dwukrotnej, następującej po sobie, negatywnej oceny kwalifikacyjnej;

2)

orzeczenia przez lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych trwałej niezdolności

do pełnienia obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku.

2.

Stosunek pracy z mianowanym kontrolerem można rozwiązać za wypowiedzeniem w razie

1)

(uchylony)

2)

likwidacji kontrolnej jednostki organizacyjnej Najwyższej Izby Kontroli lub reorganizacji

tej jednostki, jeżeli przeniesienie kontrolera za jego zgodą do innej kontrolnej jednostki

organizacyjnej Najwyższej Izby Kontroli nie jest możliwe; rozwiązanie stosunku pracy

z tej przyczyny wywołuje skutki, jakie przepisy prawa wiążą z rozwiązaniem stosunku

pracy z urzędnikiem służby cywilnej z powodu likwidacji urzędu.

3.

Okres wypowiedzenia stosunku pracy z mianowanym kontrolerem wynosi 3 miesiące i kończy

się ostatniego dnia miesiąca kalendarzowego.

Rozwiązanie stosunku pracy z mianowanym kontrolerem może nastąpić

1)

w drodze porozumienia stron;

2)

za trzymiesięcznym wypowiedzeniem dokonanym przez kontrolera.

W okresie wypowiedzenia mianowany kontroler może być zwolniony z pełnienia obowiązków,

z zachowaniem prawa do wynagrodzenia i innych świadczeń przysługujących na podstawie

stosunku pracy.

Od decyzji Prezesa Najwyższej Izby Kontroli w sprawach o przeniesienie mianowanego

kontrolera do kontrolnej jednostki organizacyjnej Najwyższej Izby Kontroli w miejscowości

innej niż siedziba kontrolnej jednostki organizacyjnej Najwyższej Izby Kontroli, w

której mianowany kontroler wykonuje pracę, oraz w sprawach, o których mowa w art.

92 i 93, mianowanemu kontrolerowi przysługuje skarga do sądu administracyjnego.

Marszałek Sejmu, na wniosek Prezesa Najwyższej Izby Kontroli, określi, w drodze zarządzenia,

wymagane kwalifikacje, zasady wynagradzania oraz tabele stanowisk pracowników Najwyższej

Izby Kontroli. Zarządzenie podlega ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej

Polskiej „Monitor Polski”.

1.

Mianowany kontroler ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną za przewinienia polegające

na naruszeniu obowiązków pracownika Najwyższej Izby Kontroli lub uchybieniu godności

stanowiska.

2.

Karami dyscyplinarnymi są

1)

upomnienie;

2)

nagana;

3)

nagana z pozbawieniem możliwości podwyższania wynagrodzenia i awansowania na wyższe

stanowisko służbowe przez okres do 2 lat;

4)

przeniesienie na niższe stanowisko służbowe z jednoczesnym obniżeniem wynagrodzenia

zasadniczego nie więcej niż o 20% przez okres nie dłuższy niż 6 miesięcy;

5)

wydalenie z pracy w Najwyższej Izbie Kontroli.

3.

Nie można wszcząć postępowania dyscyplinarnego po upływie 3 miesięcy od dnia uzyskania

przez dyrektora właściwej kontrolnej jednostki organizacyjnej Najwyższej Izby Kontroli

lub Prezesa Najwyższej Izby Kontroli wiadomości o popełnionym przewinieniu; nie można

wszcząć postępowania ani wydać orzeczenia o ukaraniu po upływie 3 lat od popełnienia

przewinienia. Jeżeli czyn zawiera znamiona przestępstwa, przedawnienie dyscyplinarne

nie może nastąpić wcześniej niż przewidziano to w przepisach Kodeksu karnego.

4.

W sprawach dyscyplinarnych orzekają, na zasadzie niezawisłości, Komisja Dyscyplinarna

i Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna, powoływane przez Prezesa Najwyższej Izby Kontroli

na okres 3 lat, spośród mianowanych kontrolerów dających rękojmię należytego wykonywania

obowiązków członka komisji.

5.

Komisje, o których mowa w ust. 4, rozstrzygają samodzielnie zagadnienia faktyczne

oraz prawne. Komisje są związane prawomocnym orzeczeniem sądu stwierdzającym winę

obwinionego.

6.

Obwiniony może ustanowić obrońcę. Z zastrzeżeniem przepisów o tajemnicy ustawowo chronionej

obrońcą może być mianowany kontroler albo adwokat.

7.

W przypadku wszczęcia postępowania dyscyplinarnego Prezes Najwyższej Izby Kontroli

może zawiesić mianowanego kontrolera w czynnościach służbowych na okres do zakończenia

postępowania, nie dłużej jednak niż na 6 miesięcy. W szczególnie uzasadnionych wypadkach

okres zawieszenia może być wydłużony do 12 miesięcy. W okresie zawieszenia mianowany

kontroler zachowuje prawo do wynagrodzenia i innych świadczeń przysługujących na podstawie

stosunku pracy.

8.

Koszty postępowania dyscyplinarnego ponosi Najwyższa Izba Kontroli.

1.

Za mniejszej wagi naruszenie obowiązków pracownika Najwyższej Izby Kontroli lub uchybienie

godności stanowiska dyrektor właściwej kontrolnej jednostki organizacyjnej Najwyższej

Izby Kontroli, a w odniesieniu do dyrektora kontrolnej jednostki organizacyjnej Najwyższej

Izby Kontroli - Prezes Najwyższej Izby Kontroli, może ukarać mianowanego kontrolera

upomnieniem na piśmie.

2.

Mianowany kontroler może wnieść sprzeciw do Prezesa Najwyższej Izby Kontroli w ciągu

7 dni od doręczenia mu upomnienia na piśmie.

3.

W razie wniesienia sprzeciwu, o którym mowa w ust. 2, Prezes Najwyższej Izby Kontroli

wydaje polecenie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego.

4.

W przypadku niewniesienia sprzeciwu, odpis pisma o ukaraniu składa się do akt osobowych

mianowanego kontrolera.

5.

Upomnienie, o którym mowa w ust. 1, ulega zatarciu po upływie roku od dnia doręczenia

mianowanemu kontrolerowi pisma o ukaraniu. Na wniosek mianowanego kontrolera Prezes

Najwyższej Izby Kontroli może wyrazić zgodę na skrócenie tego terminu.

1.

W razie uzyskania wiadomości o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego, Prezes Najwyższej

Izby Kontroli wyznacza rzecznika dyscyplinarnego spośród mianowanych kontrolerów mających

wykształcenie prawnicze i poleca mu wszczęcie i przeprowadzenie postępowania dyscyplinarnego.

2.

Prezes Najwyższej Izby Kontroli może w każdym czasie wydać rzecznikowi dyscyplinarnemu

polecenie umorzenia postępowania dyscyplinarnego, a w postępowaniu przed komisjami,

o których mowa w art. 97a ust. 4 - polecenie cofnięcia wniosku o ukaranie.

3.

Prezes Najwyższej Izby Kontroli może w toku postępowania dyscyplinarnego wyznaczyć

nowego rzecznika dyscyplinarnego w miejsce dotychczasowego.

1.

Rzecznik dyscyplinarny wszczyna postępowanie dyscyplinarne wydając postanowienie o

wszczęciu postępowania dyscyplinarnego.

2.

Odpis postanowienia doręcza się obwinionemu, dyrektorowi kontrolnej jednostki organizacyjnej

Najwyższej Izby Kontroli, w której obwiniony jest zatrudniony oraz dyrektorowi jednostki

organizacyjnej Najwyższej Izby Kontroli właściwej w sprawach osobowych, a w przypadku

gdy obwinionym jest dyrektor kontrolnej jednostki organizacyjnej Najwyższej Izby Kontroli,

również Prezesowi Najwyższej Izby Kontroli.

3.

W toku postępowania dyscyplinarnego rzecznik dyscyplinarny podejmuje czynności niezbędne

do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, zbierając i utrwalając dowody, w szczególności

zeznania świadków, opinie biegłych, wyjaśnienia obwinionego, dokumenty i oświadczenia.

4.

Jeżeli dowody zebrane przez rzecznika dyscyplinarnego dostatecznie uzasadniają, że

obwiniony popełnił czyn stanowiący przewinienie dyscyplinarne rzecznik dyscyplinarny

sporządza postanowienie o przedstawieniu zarzutów, ogłasza je obwinionemu, przyjmuje

od niego wyjaśnienia, a przed zakończeniem prowadzonego przez siebie postępowania

dyscyplinarnego, zapoznaje obwinionego z zebranymi w sprawie dowodami i sporządza

z tej czynności protokół. Protokół podpisuje rzecznik dyscyplinarny i obwiniony.

5.

Po wykonaniu czynności, o których mowa w ust. 4, rzecznik dyscyplinarny przedkłada

Prezesowi Najwyższej Izby Kontroli materiały postępowania dyscyplinarnego wraz z wnioskiem

o ukaranie lub postanowieniem o umorzeniu postępowania dyscyplinarnego.

1.

Prezes Najwyższej Izby Kontroli zatwierdza wniosek o ukaranie lub postanowienie o

umorzeniu postępowania dyscyplinarnego; przepis art. 97d ust. 2 stosuje się odpowiednio.

2.

Rzecznik dyscyplinarny kieruje do Komisji Dyscyplinarnej wniosek o ukaranie wraz z

materiałami postępowania, doręcza obwinionemu odpis wniosku o ukaranie oraz informuje

go o prawie do ustanowienia obrońcy, chyba że obrońca został ustanowiony wcześniej.

3.

Po otrzymaniu odpisu wniosku o ukaranie obwiniony i jego obrońca mogą w terminie 7

dni od dnia jego otrzymania składać do Komisji Dyscyplinarnej wnioski dowodowe.

1.

Jeżeli przeciwko obwinionemu wszczęto postępowanie karne o ten sam czyn, który jest

przedmiotem postępowania dyscyplinarnego, albo gdy zachodzi długotrwała przeszkoda

uniemożliwiająca prowadzenie postępowania, rzecznik dyscyplinarny, a w postępowaniu

przed Komisją Dyscyplinarną lub Odwoławczą Komisją Dyscyplinarną - przewodniczący

zespołu orzekającego, może zawiesić postępowanie dyscyplinarne do czasu prawomocnego

zakończenia postępowania karnego lub ustania długotrwałej przeszkody; postanowienie

rzecznika dyscyplinarnego doręcza się obwinionemu i obrońcy, a postanowienie przewodniczącego

zespołu orzekającego także rzecznikowi dyscyplinarnemu.

2.

W czasie zawieszenia postępowania dyscyplinarnego nie biegnie przedawnienie karalności,

o którym mowa w art. 97a ust. 3.

3.

Zawieszone postępowanie dyscyplinarne może być w każdej chwili podjęte.

1.

Komisja Dyscyplinarna rozpoznaje sprawy w trzyosobowych zespołach orzekających.

2.

Rozprawa jest jawna dla osób wchodzących w skład Kolegium Najwyższej Izby Kontroli

oraz dla mianowanych kontrolerów.

3.

W uzasadnionych przypadkach można wyłączyć jawność całości albo części rozprawy.

1.

Obecność rzecznika dyscyplinarnego na rozprawie jest obowiązkowa.

2.

Nieusprawiedliwiona nieobecność obwinionego na rozprawie nie wstrzymuje rozpoznania

sprawy; niestawiennictwo obrońcy nie wstrzymuje rozpoznania sprawy.

3.

Nie wstrzymuje rozpoznania sprawy nieobecność obwinionego na rozprawie, jeżeli obwiniony

nie stawił się na rozprawie co najmniej trzykrotnie, a z jego zachowania wynika, że

celowo uchyla się od udziału w rozprawie, dążąc w szczególności do przedawnienia orzekania

w danej sprawie. W takiej sytuacji przewodniczący składu orzekającego wyznacza obwinionemu

obrońcę spośród mianowanych kontrolerów.

4.

Z przebiegu rozprawy sporządza się protokół. Protokolantem może być wyłącznie mianowany

kontroler.

1.

Komisja Dyscyplinarna, po przeprowadzeniu rozprawy i odbyciu narady, wydaje orzeczenie

o

1)

ukaraniu;

2)

uniewinnieniu;

3)

umorzeniu postępowania.

2.

Orzeczenie o umorzeniu postępowania Komisja Dyscyplinarna może wydać także na posiedzeniu

niejawnym.

3.

Jeżeli obwiniony dopuścił się kilku przewinień, wymierza się jedną karę za wszystkie

przewinienia łącznie.

1.

Orzeczenie powinno być ogłoszone bezpośrednio po zakończeniu rozprawy i po odbyciu

narady. Orzeczenie podpisują wszyscy członkowie zespołu orzekającego.

2.

W wyjątkowych wypadkach można odroczyć wydanie orzeczenia na czas nie dłuższy niż

3 dni. O terminie ogłoszenia orzeczenia przewodniczący zespołu orzekającego informuje

obwinionego, obrońcę i rzecznika dyscyplinarnego, bezpośrednio po ogłoszeniu postanowienia

o odroczeniu wydania orzeczenia.

3.

Po ogłoszeniu orzeczenia przewodniczący zespołu orzekającego podaje ustnie zasadnicze

motywy rozstrzygnięcia.

1.

Orzeczenie wymaga pisemnego uzasadnienia. Uzasadnienie sporządza i podpisuje przewodniczący

zespołu orzekającego.

2.

Orzeczenie na piśmie wraz z uzasadnieniem doręcza się rzecznikowi dyscyplinarnemu,

obwinionemu oraz obrońcy w ciągu 14 dni od dnia jego ogłoszenia lub wydania na posiedzeniu

niejawnym.

1.

Od orzeczenia Komisji Dyscyplinarnej rzecznikowi dyscyplinarnemu, obwinionemu oraz

jego obrońcy służy odwołanie do Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej.

2.

Odwołanie składa się za pośrednictwem przewodniczącego Komisji Dyscyplinarnej w terminie

14 dni od dnia doręczenia orzeczenia.

3.

Przewodniczący Komisji Dyscyplinarnej wydaje postanowienie o odmowie przyjęcia odwołania

jeżeli zostało wniesione po upływie terminu lub przez osobę nieuprawnioną.

4.

Przewodniczący Komisji Dyscyplinarnej może przywrócić termin do wniesienia odwołania,

gdy przekroczenie terminu nastąpiło z przyczyn niezależnych od wnoszącego odwołanie;

wniosek o przywrócenie terminu należy złożyć w ciągu 7 dni do dnia ustania przeszkody

z jednoczesnym wniesieniem odwołania.

5.

Na postanowienie o przywróceniu terminu, odmowie przyjęcia odwołania oraz odmowie

przywrócenia terminu do złożenia odwołania, rzecznikowi dyscyplinarnemu, obwinionemu

i jego obrońcy służy zażalenie do Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej w terminie 7

dni od dnia doręczenia postanowienia.

1.

Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna umarza postępowanie odwoławcze w razie

1)

wniesienia odwołania przez osobę nieuprawnioną;

2)

bezzasadnego przywrócenia terminu do wniesienia odwołania;

3)

skutecznego cofnięcia odwołania.

2.

Postanowienie o umorzeniu postępowania odwoławczego może zostać wydane także na posiedzeniu

niejawnym.

3.

Postanowienie o umorzeniu postępowania odwoławczego powoduje uprawomocnienie się orzeczenia

Komisji Dyscyplinarnej.

1.

Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna, po przeprowadzeniu rozprawy, utrzymuje w mocy zaskarżone

orzeczenie, uchyla orzeczenie w całości lub w części i wydaje nowe orzeczenie albo

przekazuje sprawę Komisji Dyscyplinarnej do ponownego rozpatrzenia w innym składzie.

2.

Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna może orzec karę surowszą od orzeczonej przez Komisję

Dyscyplinarną tylko wówczas, gdy orzeczenie zostało zaskarżone na niekorzyść obwinionego.

3.

W postępowaniu przed Odwoławczą Komisją Dyscyplinarną stosuje się odpowiednio przepisy

o postępowaniu przed Komisją Dyscyplinarną.

4.

Prawomocne orzeczenie przekazuje się Prezesowi Najwyższej Izby Kontroli.

5.

Od orzeczenia Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej obwinionemu przysługuje skarga do

sądu administracyjnego.

1.

Odpis prawomocnego orzeczenia dołącza się do akt osobowych ukaranego.

2.

Kary dyscyplinarne określone w art. 97a ust. 2 pkt 1-4 ulegają zatarciu po upływie

3 lat od dnia uprawomocnienia się orzeczenia o ukaraniu. Na wniosek ukaranego Prezes

Najwyższej Izby Kontroli może zarządzić skrócenie tego okresu do 2 lat.

3.

Jeżeli w okresie przed zatarciem kary dyscyplinarnej mianowany kontroler, o którym

mowa w art. 97a ust. 1, zostanie ponownie ukarany dyscyplinarnie, termin 3 lat, o

którym mowa w ust. 2, liczy się od dnia uprawomocnienia się orzeczenia o ponownym

ukaraniu.

4.

W przypadku orzeczenia kary dyscyplinarnej określonej w art. 97a ust. 2 pkt 5 ukarany,

po upływie 5 lat od uprawomocnienia się orzeczenia o ukaraniu, może wystąpić do Prezesa

Najwyższej Izby Kontroli o zatarcie kary.

5.

W wypadku zatarcia kary dyscyplinarnej, odpis orzeczenia dołączony do akt osobowych

mianowanego kontrolera podlega zniszczeniu.

W toku postępowania dyscyplinarnego, w zakresie nieuregulowanym w niniejszym rozdziale,

stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego.

Prezes Najwyższej Izby Kontroli określi w drodze zarządzenia organizację, skład oraz

tryb powoływania komisji, o których mowa w art. 97a ust. 4.

Kto osobie uprawnionej do kontroli, o której mowa w niniejszej ustawie, lub osobie

przybranej jej do pomocy udaremnia lub utrudnia wykonanie czynności służbowej, w szczególności

przez nieprzedstawienie do kontroli dokumentów lub materiałów, nie informuje bądź

niezgodnie z prawdą informuje o wykonaniu wniosków pokontrolnych,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 3.

(pominięte)

1.

Traci moc ustawa z dnia 8 października 1980 r. o Najwyższej Izbie Kontroli

(Dz. U. poz. 82 oraz z 1989 r. poz. 178).

2.

(pominięty)

3.

(pominięty)

Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2017 r., z wyjątkiem art. 4 ust. 1 pkt 6

i ust. 4 pkt 3, art. 12-14, art. 18-20, art. 26, art. 27, art. 32 ust. 5 i 6 oraz

art. 35, które wchodzą w życie z dniem 1 lipca 2017 r.