Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 10 lutego 2017 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy - Prawo ochrony środowiska

Ustawa określa zasady ochrony środowiska oraz warunki korzystania z jego zasobów,

z uwzględnieniem wymagań zrównoważonego rozwoju, a w szczególności

1)

zasady ustalania

a)

warunków ochrony zasobów środowiska,

b)

warunków wprowadzania substancji lub energii do środowiska,

c)

kosztów korzystania ze środowiska;

2)

(uchylony)

3)

(uchylony)

4)

obowiązki organów administracji;

5)

odpowiedzialność i sankcje.

1.

Przepisów ustawy nie stosuje się do spraw uregulowanych w przepisach prawa atomowego.

2.

Przepisów ustawy nie stosuje się także w zakresie

1)

obowiązku posiadania pozwolenia,

1a)

wydawania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu,

2)

ponoszenia opłat,

w razie prowadzenia działań ratowniczych.

2a.

Przepisów ustawy nie stosuje się także w zakresie hałasu powstającego w związku z

powszechnym korzystaniem ze środowiska.

3.

Przepisy ustawy nie naruszają przepisów ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1167 i 1948).

4.

Zasady ochrony morza przed zanieczyszczeniem przez statki oraz organy administracji

właściwe w sprawach tej ochrony określają przepisy odrębne.

Ilekroć w ustawie jest mowa o

1)

aglomeracji - rozumie się przez to miasto lub kilka miast o wspólnych granicach administracyjnych;

2)

autostradzie - rozumie się przez to także drogę ekspresową, jeżeli przepisy o autostradach

płatnych mają zastosowanie do tej drogi;

2a)

badaniach zanieczyszczenia gleby i ziemi - rozumie się przez to pomiary zawartości

substancji powodującej ryzyko w glebie i w ziemi, w tym pobieranie próbek oraz związane

z tymi pomiarami badania właściwości gleby i ziemi;

2b)

dokumencie referencyjnym BAT - rozumie się przez to dokument, będący wynikiem wymiany

informacji zorganizowanej przez Komisję Europejską zgodnie z przepisami dotyczącymi

emisji przemysłowych, sporządzony dla określonego rodzaju działalności i opisujący

w szczególności stosowane techniki, aktualne wielkości emisji i zużycia, techniki

uwzględniane przy okazji ustalania najlepszych dostępnych technik, a także opisujący

konkluzje BAT oraz wszelkie nowe techniki;

3)

eksploatacji instalacji lub urządzenia - rozumie się przez to użytkowanie instalacji

lub urządzenia oraz utrzymywanie ich w sprawności;

4)

emisji - rozumie się przez to wprowadzane bezpośrednio lub pośrednio, w wyniku działalności

człowieka, do powietrza, wody, gleby lub ziemi

a)

substancje,

b)

energie, takie jak ciepło, hałas, wibracje lub pola elektromagnetyczne;

4a)

granicznych wielkościach emisyjnych - rozumie się przez to najwyższe z określonych

w konkluzjach BAT wielkości emisji powiązane z najlepszymi dostępnymi technikami,

uzyskiwane w normalnych warunkach eksploatacji z wykorzystaniem najlepszej dostępnej

techniki lub kombinacji najlepszych dostępnych technik;

5)

hałasie - rozumie się przez to dźwięki o częstotliwościach od 16 Hz do 16 000 Hz;

5a) historycznym zanieczyszczeniu powierzchni ziemi - rozumie się przez to zanieczyszczenie

powierzchni ziemi, które zaistniało przed dniem 30 kwietnia 2007 r. lub wynika z działalności,

która została zakończona przed dniem 30 kwietnia 2007 r.; rozumie się przez to także

szkodę w środowisku w powierzchni ziemi w rozumieniu art. 6 pkt 11 lit. c ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku

i ich naprawie

(Dz. U. z 2014 r. poz. 1789 oraz z 2015 r. poz. 277 i 1926), która została spowodowana przez emisję lub zdarzenie, od którego upłynęło więcej

niż 30 lat;

6)

instalacji - rozumie się przez to

a)

stacjonarne urządzenie techniczne,

b)

zespół stacjonarnych urządzeń technicznych powiązanych technologicznie, do których

tytułem prawnym dysponuje ten sam podmiot i położonych na terenie jednego zakładu,

c)

budowle niebędące urządzeniami technicznymi ani ich zespołami,

których eksploatacja może spowodować emisję;

7)

istotnej zmianie instalacji - rozumie się przez to taką zmianę sposobu funkcjonowania

instalacji lub jej rozbudowę, która może powodować znaczące zwiększenie negatywnego

oddziaływania na środowisko;

8)

kompensacji przyrodniczej - rozumie się przez to zespół działań obejmujących w szczególności

roboty budowlane, roboty ziemne, rekultywację gleby, zalesianie, zadrzewianie lub

tworzenie skupień roślinności, prowadzących do przywrócenia równowagi przyrodniczej

lub tworzenie skupień roślinności, prowadzących do przywrócenia równowagi przyrodniczej

na danym terenie, wyrównania szkód dokonanych w środowisku przez realizację przedsięwzięcia

i zachowanie walorów krajobrazowych;

8a)

lotnisku - rozumie się przez to także port lotniczy oraz lądowisko;

8b)

krajowym celu redukcji narażenia - rozumie się przez to procentowe zmniejszenie krajowego

wskaźnika średniego narażenia dla roku odniesienia, w celu ograniczenia szkodliwego

wpływu danej substancji na zdrowie ludzi, który ma być osiągnięty w określonym terminie;

8c)

krajowym wskaźniku średniego narażenia - rozumie się przez to średni poziom substancji

w powietrzu wyznaczony na podstawie pomiarów przeprowadzonych na obszarach tła miejskiego

w miastach o liczbie mieszkańców większej niż 100 tysięcy i aglomeracjach na terenie

całego kraju, wykorzystywany do określenia i dotrzymania krajowego celu redukcji narażenia

oraz dotrzymania pułapu stężenia ekspozycji;

8d)

konkluzji BAT - rozumie się przez to dokument sporządzony na podstawie dokumentu referencyjnego

BAT, przyjmowany przez Komisję Europejską, w drodze decyzji, zgodnie z przepisami

dotyczącymi emisji przemysłowych, formułujący wnioski dotyczące najlepszych dostępnych

technik, ich opisu, informacji służącej ocenie ich przydatności, wielkości emisji

powiązanych z najlepszymi dostępnymi technikami, powiązanego monitoringu, powiązanych

poziomów zużycia oraz, w stosownych przypadkach, odpowiednich sposobów przeprowadzenia

remediacji;

9)

metodyce referencyjnej - rozumie się przez to określoną na podstawie ustawy metodę

pomiarów lub badań, która może obejmować w szczególności sposób poboru próbek, sposób

interpretacji uzyskanych danych, a także metodyki modelowania rozprzestrzeniania substancji

oraz energii w środowisku;

10)

najlepszych dostępnych technikach - rozumie się przez to najbardziej efektywny i zaawansowany

poziom rozwoju technologii i metod prowadzenia danej działalności, który wskazuje

możliwe wykorzystanie poszczególnych technik jako podstawy przy ustalaniu dopuszczalnych

wielkości emisji i innych warunków pozwolenia mających na celu zapobieganie powstawaniu,

a jeżeli nie jest to możliwe, ograniczenie emisji i oddziaływania na środowisko jako

całość, z tym że

a)

technika - oznacza zarówno stosowaną technologię, jak i sposób, w jaki dana instalacja

jest projektowana, wykonywana, eksploatowana oraz likwidowana,

b)

dostępne techniki - oznaczają techniki o takim stopniu rozwoju, który umożliwia ich

praktyczne zastosowanie w danej dziedzinie przemysłu, z uwzględnieniem warunków ekonomicznych

i technicznych oraz rachunku kosztów i korzyści, a które to techniki prowadzący daną

działalność może uzyskać,

c)

najlepsza technika - oznacza najbardziej efektywną technikę w osiąganiu wysokiego

ogólnego poziomu ochrony środowiska jako całości;

10a)

obszarze cichym w aglomeracji - rozumie się przez to obszar, na którym nie występują

przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu wyrażonych wskaźnikiem hałasu LDWN;

10b)

obszarze cichym poza aglomeracją - rozumie się przez to obszar, który nie jest narażony

na oddziaływanie hałasu komunikacyjnego, przemysłowego lub pochodzącego z działalności

rekreacyjno-wypoczynkowej;

10c)

(uchylony)

10d)

obszarze tła miejskiego - rozumie się przez to obszar miasta, w którym poziomy substancji

w powietrzu są reprezentatywne dla narażenia ludności zamieszkującej tereny miejskie

na działanie substancji;

11)

oddziaływaniu na środowisko - rozumie się przez to również oddziaływanie na zdrowie

ludzi;

11a)

(uchylony)

12)

odpadach - rozumie się przez to odpady w rozumieniu ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1987 i 1954);

13)

ochronie środowiska - rozumie się przez to podjęcie lub zaniechanie działań, umożliwiające

zachowanie lub przywracanie równowagi przyrodniczej; ochrona ta polega w szczególności

na

a)

racjonalnym kształtowaniu środowiska i gospodarowaniu zasobami środowiska zgodnie

z zasadą zrównoważonego rozwoju,

b)

przeciwdziałaniu zanieczyszczeniom,

c)

przywracaniu elementów przyrodniczych do stanu właściwego;

14)

organie administracji - rozumie się przez to

a)

ministrów, centralne organy administracji rządowej, wojewodów, działające w ich lub

we własnym imieniu inne terenowe organy administracji rządowej, organy jednostek samorządu

terytorialnego,

b)

inne podmioty, gdy są one powołane z mocy prawa lub na podstawie porozumień do wykonywania

zadań publicznych dotyczących środowiska i jego ochrony;

15)

organie ochrony środowiska - rozumie się przez to organy administracji powołane do

wykonywania zadań publicznych z zakresu ochrony środowiska, stosownie do ich właściwości

określonej w tytule VII w dziale I;

16)

organizacji ekologicznej - rozumie się przez to organizacje społeczne, których statutowym

celem jest ochrona środowiska;

17)

PCB - rozumie się przez to substancje, o których mowa w art. 3 pkt 17 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach;

18)

polach elektromagnetycznych - rozumie się przez to pole elektryczne, magnetyczne oraz

elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0 Hz do 300 GHz;

19)

(uchylony)

20)

podmiocie korzystającym ze środowiska - rozumie się przez to

a)

przedsiębiorcę w rozumieniu art. 4 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1829, 1948, 1997 i 2255) oraz przedsiębiorcę zagranicznego w rozumieniu art. 5 pkt 3 tej ustawy, a także osoby

prowadzące działalność wytwórczą w rolnictwie w zakresie upraw rolnych, chowu lub

hodowli zwierząt, ogrodnictwa, warzywnictwa, leśnictwa i rybactwa śródlądowego,

b)

jednostkę organizacyjną niebędącą przedsiębiorcą w rozumieniu ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej,

c)

osobę fizyczną niebędącą podmiotem, o którym mowa w lit. a, korzystającą ze środowiska

w zakresie, w jakim korzystanie ze środowiska wymaga pozwolenia;

21)

pomiarze - rozumie się przez to również obserwacje oraz analizy;

22)

(uchylony)

23)

poważnej awarii - rozumie się przez to zdarzenie, w szczególności emisję, pożar lub

eksplozję, powstałe w trakcie procesu przemysłowego, magazynowania lub transportu,

w których występuje jedna lub więcej niebezpiecznych substancji, prowadzące do natychmiastowego

powstania zagrożenia życia lub zdrowia ludzi lub środowiska lub powstania takiego

zagrożenia z opóźnieniem;

24)

poważnej awarii przemysłowej - rozumie się przez to poważną awarię w zakładzie;

25)

powierzchni ziemi - rozumie się przez to ukształtowanie terenu, glebę, ziemię oraz

wody gruntowe, z tym że

a)

gleba - oznacza górną warstwę litosfery, złożoną z części mineralnych, materii organicznej,

wody glebowej, powietrza glebowego i organizmów, obejmującą wierzchnią warstwę gleby

i podglebie,

b)

ziemia - oznacza górną warstwę litosfery, znajdującą się poniżej gleby, do głębokości

oddziaływania człowieka,

c)

wody gruntowe - oznaczają wody podziemne w rozumieniu art. 9 ust. 1 pkt 22 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne

(Dz. U. z 2015 r. poz. 469, z późn. zm., które znajdują się w strefie nasycenia i pozostają w bezpośredniej styczności z

gruntem lub podglebiem;

26)

powietrzu - rozumie się przez to powietrze znajdujące się w troposferze, z wyłączeniem

wnętrz budynków i miejsc pracy;

26a)

poziomie dźwięku A wyrażonym w decybelach (dB) - rozumie się przez to wartość poziomu

ciśnienia akustycznego, skorygowaną według charakterystyki częstotliwościowej A, wyznaczoną

zgodnie z Polską Normą;

27)

(uchylony)

28)

poziomie substancji w powietrzu - rozumie się przez to stężenie substancji w powietrzu

w odniesieniu do ustalonego czasu lub opad takiej substancji w odniesieniu do ustalonego

czasu i powierzchni, przy czym

a)

poziom dopuszczalny - jest to poziom substancji, który ma być osiągnięty w określonym

terminie i który po tym terminie nie powinien być przekraczany; poziom dopuszczalny

jest standardem jakości powietrza,

b)

poziom docelowy - jest to poziom substancji, który ma być osiągnięty w określonym

czasie za pomocą ekonomicznie uzasadnionych działań technicznych i technologicznych;

poziom ten ustala się w celu unikania, zapobiegania lub ograniczania szkodliwego wpływu

danej substancji na zdrowie ludzi lub środowisko jako całość,

c)

poziom celu długoterminowego - jest to poziom substancji, poniżej którego, zgodnie

ze stanem współczesnej wiedzy, bezpośredni szkodliwy wpływ na zdrowie ludzi lub środowisko

jako całość jest mało prawdopodobny; poziom ten ma być osiągnięty w długim okresie

czasu, z wyjątkiem sytuacji, gdy nie może być osiągnięty za pomocą ekonomicznie uzasadnionych

działań technicznych i technologicznych;

28a)

poziomie informowania - rozumie się przez to stężenie substancji w powietrzu, powyżej

którego istnieje zagrożenie zdrowia ludzkiego wynikające z krótkotrwałego narażenia

na działanie zanieczyszczeń wrażliwych grup ludności, w przypadku którego niezbędna

jest natychmiastowa i właściwa informacja;

29)

pozwoleniu, bez podania jego rodzaju - rozumie się przez to pozwolenie na wprowadzanie

do środowiska substancji lub energii, o którym mowa w art. 181 ust. 1;

30)

produkcie - rozumie się przez to wprowadzaną do obrotu substancję, energię, instalację,

urządzenie oraz inny przedmiot lub jego część;

31)

prowadzącym instalację - rozumie się przez to podmiot uprawniony na podstawie określonego

tytułu prawnego do władania instalacją w celu jej eksploatacji zgodnie z wymaganiami

ochrony środowiska, na zasadach wskazanych w ustawie;

31a)

pułapie stężenia ekspozycji - rozumie się przez to poziom substancji w powietrzu wyznaczony

na podstawie wartości krajowego wskaźnika średniego narażenia, w celu ograniczenia

szkodliwego wpływu danej substancji na zdrowie ludzi, który ma być osiągnięty w określonym

terminie; pułap stężenia ekspozycji jest standardem jakości powietrza;

31b)

remediacji - rozumie się przez to poddanie gleby, ziemi i wód gruntowych działaniom

mającym na celu usunięcie lub zmniejszenie ilości substancji powodujących ryzyko,

ich kontrolowanie oraz ograniczenie rozprzestrzeniania się, tak aby teren zanieczyszczony

przestał stwarzać zagrożenie dla zdrowia ludzi lub stanu środowiska, z uwzględnieniem

obecnego i, o ile jest to możliwe, planowanego w przyszłości sposobu użytkowania terenu;

remediacja może polegać na samooczyszczaniu, jeżeli przynosi największe korzyści dla

środowiska;

32)

równowadze przyrodniczej - rozumie się przez to stan, w którym na określonym obszarze

istnieje równowaga we wzajemnym oddziaływaniu: człowieka, składników przyrody żywej

i układu warunków siedliskowych tworzonych przez składniki przyrody nieożywionej;

32a)

ruchach masowych ziemi - rozumie się przez to powstające naturalnie lub na skutek

działalności człowieka osuwanie, spełzywanie lub obrywanie powierzchniowych warstw

skał, zwietrzeliny i gleby;

32b)

równoważnym poziomie hałasu - rozumie się przez to wartość poziomu ciśnienia akustycznego

ciągłego ustalonego dźwięku, skorygowaną według charakterystyki częstotliwościowej

A, która w określonym przedziale czasu odniesienia jest równa średniemu kwadratowi

ciśnienia akustycznego analizowanego dźwięku o zmiennym poziomie w czasie; równoważny

poziom hałasu wyraża się wzorem zgodnie z Polską Normą;

32c)

ryzyku - rozumie się przez to prawdopodobieństwo wystąpienia konkretnego skutku w

określonym czasie lub w określonej sytuacji;

32d)

samooczyszczaniu - rozumie się przez to biologiczne, chemiczne i fizyczne procesy,

których skutkiem jest ograniczenie ilości, ładunku, stężenia, toksyczności, dostępności

oraz rozprzestrzeniania się zanieczyszczeń w glebie, ziemi i wodach, przebiegające

samoistnie, bez ingerencji człowieka, ale których przebieg może być przez człowieka

wspomagany;

33)

standardach emisyjnych - rozumie się przez to dopuszczalne wielkości emisji;

34)

standardzie jakości środowiska - rozumie się przez to poziomy dopuszczalne substancji

lub energii oraz pułap stężenia ekspozycji, które muszą być osiągnięte w określonym

czasie przez środowisko jako całość lub jego poszczególne elementy przyrodnicze;

35)

staroście - rozumie się przez to także prezydenta miasta na prawach powiatu;

36)

substancji - rozumie się przez to pierwiastki chemiczne oraz ich związki, mieszaniny

lub roztwory występujące w środowisku lub powstałe w wyniku działalności człowieka;

37)

substancji niebezpiecznej - rozumie się przez to jedną lub więcej substancji albo

mieszaniny substancji, które ze względu na swoje właściwości chemiczne, biologiczne

lub promieniotwórcze mogą, w razie nieprawidłowego obchodzenia się z nimi, spowodować

zagrożenie życia lub zdrowia ludzi lub środowiska; substancją niebezpieczną może być

surowiec, produkt, półprodukt, odpad, a także substancja powstała w wyniku awarii;

37a)

substancji powodującej ryzyko - rozumie się przez to substancję stwarzającą zagrożenie

i mieszaninę stwarzającą zagrożenie, należącą co najmniej do jednej z klas zagrożenia

wymienionych w częściach 2-5 załącznika I do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE)

nr 1272/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania

substancji i mieszanin, zmieniającego i uchylającego dyrektywy 67/548/EWG i 1999/45/WE

oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1907/2006

(Dz. Urz. UE L 353 z 31.12.2008, str. 1, z późn. zm.), w szczególności substancje powodujące ryzyko, o których mowa w przepisach wydanych

na podstawie art. 101a ust. 5 pkt 1;

38)

ściekach - rozumie się przez to wprowadzane do wód lub do ziemi

a)

wody zużyte, w szczególności na cele bytowe lub gospodarcze,

b)

ciekłe odchody zwierzęce, z wyjątkiem gnojówki i gnojowicy przeznaczonych do rolniczego

wykorzystania w sposób i na zasadach określonych w ustawie z dnia 10 lipca 2007 r. o nawozach i nawożeniu

(Dz. U. z 2015 r. poz. 625 i 1893),

c)

wody opadowe lub roztopowe, ujęte w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacyjne, pochodzące

z powierzchni zanieczyszczonych o trwałej nawierzchni, w szczególności z miast, portów,

lotnisk, terenów przemysłowych, handlowych, usługowych i składowych, baz transportowych

oraz dróg i parkingów,

d)

wody odciekowe ze składowisk odpadów oraz obiektów unieszkodliwiania odpadów wydobywczych,

w których są składowane odpady wydobywcze niebezpieczne oraz odpady wydobywcze inne

niż niebezpieczne i obojętne, miejsc magazynowania odpadów, wykorzystane solanki,

wody lecznicze i termalne,

e)

wody pochodzące z odwodnienia zakładów górniczych, z wyjątkiem wód wtłaczanych do

górotworu, jeżeli rodzaje i ilość substancji zawartych w wodzie wtłaczanej do górotworu

są tożsame z rodzajami i ilościami substancji zawartych w pobranej wodzie,

f)

wody wykorzystane, odprowadzane z obiektów chowu lub hodowli ryb łososiowatych,

g)

wody wykorzystane, odprowadzane z obiektów chowu lub hodowli ryb innych niż łososiowate

albo innych organizmów wodnych, o ile produkcja tych ryb lub organizmów, rozumiana

jako średnioroczny przyrost masy tych ryb albo tych organizmów w poszczególnych latach

cyklu produkcyjnego, przekracza 1500 kg z 1 ha powierzchni użytkowej stawów rybnych

tego obiektu w jednym roku danego cyklu;

38a)

ściekach bytowych - rozumie się przez to ścieki z budynków mieszkalnych, zamieszkania

zbiorowego oraz użyteczności publicznej, powstające w wyniku ludzkiego metabolizmu

lub funkcjonowania gospodarstw domowych oraz ścieki o zbliżonym składzie pochodzące

z tych budynków;

38b)

ściekach komunalnych - rozumie się przez to ścieki bytowe lub mieszaninę ścieków bytowych

ze ściekami przemysłowymi albo wodami opadowymi lub roztopowymi, odprowadzane urządzeniami

służącymi do realizacji zadań własnych gminy w zakresie kanalizacji i oczyszczania

ścieków komunalnych;

38c)

ściekach przemysłowych - rozumie się przez to ścieki, niebędące ściekami bytowymi

albo wodami opadowymi lub roztopowymi, powstałe w związku z prowadzoną przez zakład

działalnością handlową, przemysłową, składową, transportową lub usługową, a także

będące ich mieszaniną ze ściekami innego podmiotu, odprowadzane urządzeniami kanalizacyjnymi

tego zakładu;

39)

środowisku - rozumie się przez to ogół elementów przyrodniczych, w tym także przekształconych

w wyniku działalności człowieka, a w szczególności powierzchnię ziemi, kopaliny, wody,

powietrze, krajobraz, klimat oraz pozostałe elementy różnorodności biologicznej, a

także wzajemne oddziaływania pomiędzy tymi elementami;

40)

terenie zamkniętym - rozumie się przez to teren, a w szczególnych przypadkach obiekt

budowlany lub jego część, dostępny wyłącznie dla osób uprawnionych oraz wyznaczony

w sposób określony w ustawie z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1629 i 1948 oraz z 2017 r. poz. 60);

41)

tytule prawnym - rozumie się przez to prawo własności, użytkowanie wieczyste, trwały

zarząd, ograniczone prawo rzeczowe albo stosunek zobowiązaniowy;

42)

urządzeniu - rozumie się przez to niestacjonarne urządzenie techniczne, w tym środki

transportu;

42a)

użytkowniku urządzenia - rozumie się przez to podmiot uprawniony na podstawie określonego

tytułu prawnego do władania urządzeniem w celu jego eksploatacji zgodnie z wymaganiami

ochrony środowiska, na zasadach wskazanych w ustawie;

43)

wielkości emisji - rozumie się przez to rodzaj i ilość wprowadzanych substancji lub

energii w określonym czasie oraz stężenia lub poziomy substancji lub energii, w szczególności

w gazach odlotowych, wprowadzanych ściekach oraz wytwarzanych odpadach;

44)

władającym powierzchnią ziemi - rozumie się przez to właściciela nieruchomości, a

jeżeli w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej na podstawie ustawy - Prawo geodezyjne

i kartograficzne ujawniono inny podmiot władający gruntem - podmiot ujawniony jako

władający;

45)

właściwym organie Państwowej Straży Pożarnej - rozumie się przez to właściwego miejscowo

ze względu na lokalizację zakładu

a)

komendanta powiatowego (miejskiego) Państwowej Straży Pożarnej - w sprawach dotyczących

zakładów o zwiększonym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej,

b)

komendanta wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej - w sprawach dotyczących zakładów

o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej;

46)

wprowadzaniu ścieków do ziemi - rozumie się przez to także wprowadzanie ścieków do

gleby;

46a)

wskaźniku średniego narażenia dla miasta o liczbie mieszkańców większej niż 100 tysięcy

i aglomeracji - rozumie się przez to średni poziom substancji w powietrzu wyznaczony

na podstawie pomiarów przeprowadzonych na obszarach tła miejskiego w miastach o liczbie

mieszkańców większej niż 100 tysięcy i aglomeracjach, wykorzystywany do dotrzymania

pułapu stężenia ekspozycji oraz określenia i dotrzymania krajowego celu redukcji narażenia;

47)

wykorzystywaniu substancji - rozumie się przez to także ich gromadzenie;

47a)

wyłącznej strefie ekonomicznej Rzeczypospolitej Polskiej - rozumie się przez to wyłączną

strefę ekonomiczną Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji

morskiej

(Dz. U. z 2016 r. poz. 2145 oraz z 2017 r. poz. 32 i 60);

48)

zakładzie - rozumie się przez to jedną lub kilka instalacji wraz z terenem, do którego

prowadzący instalacje posiada tytuł prawny, oraz znajdującymi się na nim urządzeniami;

48a)

zakładzie stwarzającym zagrożenie wystąpienia poważnej awarii przemysłowej - rozumie

się przez to zakład o zwiększonym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej

lub zakład o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, o których mowa

w art. 248 ust. 1;

49)

zanieczyszczeniu - rozumie się przez to emisję, która może być szkodliwa dla zdrowia

ludzi lub stanu środowiska, może powodować szkodę w dobrach materialnych, może pogarszać

walory estetyczne środowiska lub może kolidować z innymi, uzasadnionymi sposobami

korzystania ze środowiska;

49a)

udziale zanieczyszczeń pochodzących ze źródeł naturalnych - rozumie się przez to tę

część emisji zanieczyszczeń, która nie jest spowodowana bezpośrednio lub pośrednio

działalnością człowieka, w tym zjawiska naturalne, takie jak wybuchy wulkanów, aktywność

sejsmiczna, aktywność geotermiczna, pożary lasów i nieużytków, gwałtowne wichury,

aerozole morskie, emisja wtórna lub przenoszenie w powietrzu cząstek pochodzenia naturalnego

z regionów suchych;

50)

zrównoważonym rozwoju - rozumie się przez to taki rozwój społeczno-gospodarczy, w

którym następuje proces integrowania działań politycznych, gospodarczych i społecznych,

z zachowaniem równowagi przyrodniczej oraz trwałości podstawowych procesów przyrodniczych,

w celu zagwarantowania możliwości zaspokajania podstawowych potrzeb poszczególnych

społeczności lub obywateli zarówno współczesnego pokolenia, jak i przyszłych pokoleń.

1.

Powszechne korzystanie ze środowiska przysługuje z mocy ustawy każdemu i obejmuje

korzystanie ze środowiska, bez użycia instalacji, w celu zaspokojenia potrzeb osobistych

oraz gospodarstwa domowego, w tym wypoczynku oraz uprawiania sportu, w zakresie

1)

wprowadzania do środowiska substancji lub energii;

2)

innych niż wymienione w pkt 1 rodzajów powszechnego korzystania z wód w rozumieniu

ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne.

2.

Korzystanie ze środowiska wykraczające poza ramy korzystania powszechnego może być,

w drodze ustawy, obwarowane obowiązkiem uzyskania pozwolenia, ustalającego w szczególności

zakres i warunki tego korzystania, wydanego przez właściwy organ ochrony środowiska.

3.

Zwykłym korzystaniem ze środowiska jest takie korzystanie wykraczające poza ramy korzystania

powszechnego, co do którego ustawa nie wprowadza obowiązku uzyskania pozwolenia, oraz

zwykłe korzystanie z wody w rozumieniu przepisów ustawy - Prawo wodne.

Ochrona jednego lub kilku elementów przyrodniczych powinna być realizowana z uwzględnieniem

ochrony pozostałych elementów.

1.

Kto podejmuje działalność mogącą negatywnie oddziaływać na środowisko, jest obowiązany

do zapobiegania temu oddziaływaniu.

2.

Kto podejmuje działalność, której negatywne oddziaływanie na środowisko nie jest jeszcze

w pełni rozpoznane, jest obowiązany, kierując się przezornością, podjąć wszelkie możliwe

środki zapobiegawcze.

1.

Kto powoduje zanieczyszczenie środowiska, ponosi koszty usunięcia skutków tego zanieczyszczenia.

2.

Kto może spowodować zanieczyszczenie środowiska, ponosi koszty zapobiegania temu zanieczyszczeniu.

Do bezpośredniego zagrożenia szkodą w środowisku i do szkody w środowisku w rozumieniu

ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie stosuje się przepisy tej ustawy.

Ustawa wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia.

Polityki, strategie, plany lub programy dotyczące w szczególności przemysłu, energetyki,

transportu, telekomunikacji, gospodarki wodnej, gospodarki odpadami, gospodarki przestrzennej,

leśnictwa, rolnictwa, rybołówstwa, turystyki i wykorzystywania terenu powinny uwzględniać

zasady ochrony środowiska i zrównoważonego rozwoju.

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

1.

Podmioty korzystające ze środowiska oraz organy administracji są obowiązane do stosowania

metodyk referencyjnych, jeżeli metodyki takie zostały określone na podstawie ustaw.

2.

Jeżeli na podstawie ustawy wprowadzono obowiązek korzystania z metodyki referencyjnej,

jest dopuszczalne stosowanie innej metodyki, pod warunkiem

1)

że umożliwia ona uzyskanie dokładniejszych wyników, a uzasadnieniem jej zastosowania

są zjawiska meteorologiczne, mechanizmy fizyczne i procesy chemiczne, jakim podlegają

substancje lub energie - w przypadku metodyki modelowania rozprzestrzeniania substancji

lub energii w środowisku;

2)

udowodnienia pełnej równoważności uzyskiwanych wyników - w przypadku pozostałych metodyk.

Polityka ochrony środowiska to zespół działań mających na celu stworzenie warunków

niezbędnych do realizacji ochrony środowiska, zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju.

1.

Polityka ochrony środowiska jest prowadzona na podstawie strategii rozwoju, programów

i dokumentów programowych, o których mowa w ustawie z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju

(Dz. U. z 2016 r. poz. 383, 1250, 1948 i 1954 oraz z 2017 r. poz. 5).

2.

Polityka ochrony środowiska jest prowadzona również za pomocą wojewódzkich, powiatowych

i gminnych programów ochrony środowiska.

(uchylony)

(uchylony)

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1, art.

2, art. 4 i art. 9-12, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2017 r.

1.

Organ wykonawczy województwa, powiatu i gminy, w celu realizacji polityki ochrony

środowiska, sporządza odpowiednio wojewódzkie, powiatowe i gminne programy ochrony

środowiska, uwzględniając cele zawarte w strategiach, programach i dokumentach programowych,

o których mowa w art. 14 ust. 1.

2.

Projekty programów ochrony środowiska podlegają zaopiniowaniu przez

1)

ministra właściwego do spraw środowiska - w przypadku projektów wojewódzkich programów

ochrony środowiska;

2)

organ wykonawczy województwa - w przypadku projektów powiatowych programów ochrony

środowiska;

3)

organ wykonawczy powiatu - w przypadku projektów gminnych programów ochrony środowiska.

3.

(uchylony)

4.

Organ, o którym mowa w ust. 1, zapewnia możliwość udziału społeczeństwa, na zasadach

i w trybie określonych w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego

ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania

na środowisko

(Dz. U. z 2016 r. poz. 353, 831, 961, 1250, 1579 i 2003), w postępowaniu, którego przedmiotem jest sporządzenie programu ochrony środowiska.

1.

Programy, o których mowa w art. 17 ust. 1, uchwala odpowiednio sejmik województwa,

rada powiatu albo rada gminy.

2.

Z wykonania programów organ wykonawczy województwa, powiatu i gminy sporządza co 2

lata raporty, które przedstawia się odpowiednio sejmikowi województwa, radzie powiatu

lub radzie gminy.

3.

Po przedstawieniu raportów odpowiednio sejmikowi województwa, radzie powiatu albo

radzie gminy, raporty są przekazywane przez organ wykonawczy województwa, powiatu

i gminy odpowiednio do ministra właściwego do spraw środowiska, organu wykonawczego

województwa i organu wykonawczego powiatu.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2016 r., z wyjątkiem art. 1 pkt 4, w zakresie

art. 18 ust. 2-8, art. 1 pkt 11, art. 1 pkt 15, w zakresie art. 29a i art. 29b, oraz

art. 1 pkt 16 lit. g, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2017 r.

1.

Źródłem informacji o środowisku jest w szczególności państwowy monitoring środowiska.

2.

Państwowy monitoring środowiska stanowi system pomiarów, ocen i prognoz stanu środowiska

oraz gromadzenia, przetwarzania i rozpowszechniania informacji o środowisku.

3.

Państwowy monitoring środowiska wspomaga działania na rzecz ochrony środowiska poprzez

systematyczne informowanie organów administracji i społeczeństwa o

1)

jakości elementów przyrodniczych, dotrzymywaniu standardów jakości środowiska określonych

przepisami i poziomów, o których mowa w art. 3 pkt 28 lit. b i c, oraz obszarach występowania

przekroczeń tych standardów i poziomów;

2)

występujących zmianach jakości elementów przyrodniczych i przyczynach tych zmian,

w tym powiązaniach przyczynowo-skutkowych występujących pomiędzy emisjami i stanem

elementów przyrodniczych.

1.

Państwowy monitoring środowiska obejmuje, uzyskiwane na podstawie badań monitoringowych,

informacje w zakresie

1)

jakości powietrza;

2)

jakości wód śródlądowych powierzchniowych i podziemnych oraz wód przejściowych, a

także wód morza terytorialnego, wód wyłącznej strefy ekonomicznej Rzeczypospolitej

Polskiej i wód przybrzeżnych, w tym dna i skały macierzystej znajdujących się na obszarze

tych wód;

3)

jakości gleby i ziemi;

4)

hałasu;

5)

promieniowania jonizującego i pól elektromagnetycznych;

6)

stanu zasobów środowiska, w tym lasów;

7)

rodzajów i ilości substancji lub energii wprowadzanych do powietrza, wód, gleby i

ziemi;

8)

wytwarzania i gospodarowania odpadami.

2.

Badania monitoringowe przeprowadza się w sposób cykliczny, stosując ujednolicone metody

zbierania, gromadzenia i przetwarzania danych.

2a.

Badanie monitoringowe prowadzi się z równoczesnym wykorzystaniem i rejestracją danych

przestrzennych.

3.

W ramach państwowego monitoringu środowiska są gromadzone i sporządzane dane dotyczące

stanu środowiska, do których przekazywania Rzeczpospolita Polska jest obowiązana na

mocy zobowiązań międzynarodowych.

1.

Państwowy monitoring środowiska zbiera dane na podstawie

1)

pomiarów dokonywanych przez organy administracji, obowiązane na podstawie ustawy do

wykonywania badań monitoringowych;

2)

danych zbieranych w ramach statystyki publicznej, określanych corocznie w programach

badań statystycznych statystyki publicznej;

3)

informacji udostępnionych przez inne organy administracji;

4)

pomiarów stanu środowiska, wielkości i rodzajów emisji, a także ewidencji, do których

prowadzenia obowiązane są podmioty z mocy prawa albo na mocy decyzji;

5)

innych niż wymienione w pkt 4 informacji, uzyskanych odpłatnie lub nieodpłatnie od

podmiotów niebędących organami administracji.

2.

Zasady funkcjonowania państwowego monitoringu środowiska oraz zadania organów Inspekcji

Ochrony Środowiska w zakresie jego koordynacji określają przepisy ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska.

Podmioty korzystające ze środowiska, obowiązane z mocy prawa oraz na mocy decyzji

do pomiaru poziomu substancji lub energii w środowisku oraz wielkości emisji, gromadzą

i przetwarzają dane z zachowaniem zasad określonych w ustawie i nieodpłatnie udostępniają

informacje na potrzeby państwowego monitoringu środowiska.

1.

Organy administracji obowiązane do wykonywania badań monitoringowych mają obowiązek

wzajemnego, nieodpłatnego udostępniania informacji o środowisku.

1a.

Organy Inspekcji Ochrony Środowiska udostępniają nieodpłatnie organom Państwowej Inspekcji

Sanitarnej, gromadzone w ramach państwowego monitoringu środowiska, dane zawierające

wyniki pomiarów, o których mowa w art. 90 ust. 1.

2.

Inne organy administracji, dysponujące informacjami, które mogą być wykorzystane na

potrzeby państwowego monitoringu środowiska, są obowiązane do ich nieodpłatnego udostępniania

organom, o których mowa w ust. 1.

(uchylony)

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2017 r., z wyjątkiem

1)

art. 14 oraz art. 15 pkt 4 lit. a tiret trzecie i czwarte, które wchodzą w życie z

dniem 1 kwietnia 2017 r.;

2)

art. 13 pkt 2 i pkt 3 lit. b oraz art. 17, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia

2019 r.;

3)

art. 19 i art. 20, które wchodzą w życie z dniem 1 marca 2017 r.

„1. Opłaty zastępcze, o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy uchylanej w art.

59, uiszczane na rachunek bankowy Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki

Wodnej po dniu wejścia w życie ustawy stanowią przychód tego Funduszu i są uwzględniane

przy ustalaniu wysokości zobowiązania określonego w art. 401c ust. 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 października 2016 r.

1.

Do opłaty za wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza, o której mowa w art. 273 ust.

1 pkt 1 ustawy zmienianej w art. 56, należnej za okres do dnia 31 grudnia 2018 r.

stosuje się przepisy art. 285-288 ustawy zmienianej w art. 56, w brzmieniu obowiązującym

przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy.

2

Opłatę za wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza za pierwsze półrocze 2019 r. wnosi

się w wysokości 50% opłat za wprowadzanie gazów i pyłów do powietrza należnych za

2018 r.

2.

(uchylony)

Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 286 ust. 3 ustawy zmienianej w art. 56

zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie

art. 286 ust. 10 ustawy zmienianej w art. 56.

Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 286 ust. 3 ustawy zmienianej w art. 56

zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie

art. 286 ust. 8 ustawy zmienianej w art. 56.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 56 pkt

7, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2019 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 56 pkt

7, 7a i 10a, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2019 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 58 ust.

2 i art. 59 ust. 2, które wchodzą w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia.

1.

Zasady zrównoważonego rozwoju i ochrony środowiska stanowią podstawę do sporządzania

i aktualizacji koncepcji przestrzennego zagospodarowania kraju, strategii rozwoju

województw, planów zagospodarowania przestrzennego województw, studiów uwarunkowań

i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz miejscowych planów zagospodarowania

przestrzennego.

2.

W koncepcji, strategiach, planach i studiach, o których mowa w ust. 1, w szczególności

1)

określa się rozwiązania niezbędne do zapobiegania powstawaniu zanieczyszczeń, zapewnienia

ochrony przed powstającymi zanieczyszczeniami oraz przywracania środowiska do właściwego

stanu;

2)

ustala się warunki realizacji przedsięwzięć, umożliwiające uzyskanie optymalnych efektów

w zakresie ochrony środowiska.

3.

Przeznaczenie i sposób zagospodarowania terenu powinny w jak największym stopniu zapewniać

zachowanie jego walorów krajobrazowych.

1.

W studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz miejscowych

planach zagospodarowania przestrzennego zapewnia się warunki utrzymania równowagi

przyrodniczej i racjonalną gospodarkę zasobami środowiska, w szczególności przez

1)

ustalanie programów racjonalnego wykorzystania powierzchni ziemi, w tym na terenach

eksploatacji złóż kopalin, i racjonalnego gospodarowania gruntami;

2)

uwzględnianie obszarów występowania złóż kopalin oraz obecnych i przyszłych potrzeb

eksploatacji tych złóż;

3)

zapewnianie kompleksowego rozwiązania problemów zabudowy miast i wsi, ze szczególnym

uwzględnieniem gospodarki wodnej, odprowadzania ścieków, gospodarki odpadami, systemów

transportowych i komunikacji publicznej oraz urządzania i kształtowania terenów zieleni;

4)

uwzględnianie konieczności ochrony wód, gleby i ziemi przed zanieczyszczeniem w związku

z prowadzeniem gospodarki rolnej;

5)

zapewnianie ochrony walorów krajobrazowych środowiska i warunków klimatycznych;

5a)

uwzględnianie potrzeb w zakresie zapobiegania ruchom masowym ziemi i ich skutkom;

6)

uwzględnianie innych potrzeb w zakresie ochrony powietrza, wód, gleby, ziemi, ochrony

przed hałasem, wibracjami i polami elektromagnetycznymi.

2.

W studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz w miejscowych

planach zagospodarowania przestrzennego, przy przeznaczaniu terenów na poszczególne

cele oraz przy określaniu zadań związanych z ich zagospodarowaniem w strukturze wykorzystania

terenu, ustala się proporcje pozwalające na zachowanie lub przywrócenie na nich równowagi

przyrodniczej i prawidłowych warunków życia.

3.

W studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz w miejscowych

planach zagospodarowania przestrzennego określa się także sposób zagospodarowania

obszarów zdegradowanych w wyniku działalności człowieka, klęsk żywiołowych oraz ruchów

masowych ziemi.

4.

Wymagania, o których mowa w ust. 1-3, określa się na podstawie opracowań ekofizjograficznych,

stosownie do rodzaju sporządzanego dokumentu, cech poszczególnych elementów przyrodniczych

i ich wzajemnych powiązań.

5.

Przez opracowanie ekofizjograficzne rozumie się dokumentację sporządzaną na potrzeby

studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, miejscowego

planu zagospodarowania przestrzennego oraz planu zagospodarowania przestrzennego województwa,

charakteryzującą poszczególne elementy przyrodnicze na obszarze objętym studium lub

planem i ich wzajemne powiązania.

6

Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa, określi,

w drodze rozporządzenia, rodzaje, zakres i sposób wykonania opracowań ekofizjograficznych,

o których mowa w ust. 4, uwzględniając odpowiednio potrzeby, dla których sporządzane

są te opracowania, konieczność zapewnienia trwałości podstawowych procesów przyrodniczych

na obszarze objętym planem zagospodarowania przestrzennego oraz dane będące podstawą

sporządzania tych opracowań.

7.

Przepisy ust. 1 pkt 2 i 4 stosuje się odpowiednio do planu zagospodarowania przestrzennego

województwa.

1.

W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz w decyzji o warunkach zabudowy

i zagospodarowania terenu uwzględnia się w szczególności ograniczenia wynikające z

1)

ustanowienia w trybie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody

(Dz. U. z 2016 r. poz. 2134, 2249 i 2260 oraz z 2017 r. poz. 60 i 132) parku narodowego, rezerwatu przyrody, parku krajobrazowego, obszaru chronionego krajobrazu,

obszaru Natura 2000, zespołu przyrodniczo-krajobrazowego, użytku ekologicznego, stanowiska

dokumentacyjnego, pomników przyrody oraz ich otulin;

2)

utworzenia obszarów ograniczonego użytkowania lub stref przemysłowych;

2a)

wyznaczenia obszarów cichych w aglomeracji oraz obszarów cichych poza aglomeracją;

3)

ustalenia w trybie przepisów ustawy - Prawo wodne warunków korzystania z wód regionu

wodnego i zlewni oraz ustanowienia stref ochronnych ujęć wód, a także obszarów ochronnych

zbiorników wód śródlądowych.

2.

Linie komunikacyjne, napowietrzne i podziemne rurociągi, linie kablowe oraz inne obiekty

liniowe przeprowadza się i wykonuje w sposób zapewniający ograniczenie ich oddziaływania

na środowisko, w tym

1)

ochronę walorów krajobrazowych;

2)

możliwość przemieszczania się dziko żyjących zwierząt.

3.

W obrębie zwartej zabudowy miast i wsi jest zabroniona budowa zakładów stwarzających

zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi, a w szczególności zakładów stwarzających zagrożenie

wystąpienia poważnej awarii przemysłowej. Rozbudowa takich zakładów jest dopuszczalna

pod warunkiem, że doprowadzi ona do ograniczenia zagrożenia dla zdrowia ludzi, w tym

ograniczenia wystąpienia poważnych awarii przemysłowych.

3a.

Przepis ust. 3 nie dotyczy budowy i rozbudowy zakładów na obszarach określanych w

miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego jako tereny przeznaczone do działalności

produkcyjnej, składowania i magazynowania, jeżeli plany te nie zawierają ograniczeń

dotyczących zakładów stwarzających zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi.

4.

Zakłady stwarzające zagrożenie wystąpienia poważnej awarii przemysłowej lokalizuje

się w bezpiecznej odległości od siebie, od osiedli mieszkaniowych, od obiektów użyteczności

publicznej, od budynków zamieszkania zbiorowego, od obszarów, o których mowa w ust.

1 pkt 1 i 3, od upraw wieloletnich, od dróg krajowych oraz od linii kolejowych o znaczeniu

państwowym.

5.

Osiedla mieszkaniowe, obiekty użyteczności publicznej, budynki zamieszkania zbiorowego,

obszary, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 3, drogi krajowe oraz linie kolejowe o znaczeniu

państwowym lokalizuje się w bezpiecznej odległości od zakładów stwarzających zagrożenie

wystąpienia poważnej awarii przemysłowej.

6.

Istniejącym zakładom, o których mowa w ust. 3 i 4, dla których bezpieczna odległość

nie została zachowana, organy Inspekcji Ochrony Środowiska mogą, po uzyskaniu opinii

właściwego organu Państwowej Straży Pożarnej, wydać decyzję w zakresie nałożenia dodatkowych

zabezpieczeń technicznych, aby zmniejszyć niebezpieczeństwa, na jakie są narażeni

ludzie.

7.

Dla celów planowania i zagospodarowania przestrzennego, komendant powiatowy (miejski)

Państwowej Straży Pożarnej może, po zasięgnięciu opinii wojewódzkiego inspektora ochrony

środowiska, wydać decyzję nakładającą na prowadzącego zakład o zwiększonym ryzyku

wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, obowiązek opracowania i przedłożenia informacji

dotyczących

1)

prawdopodobieństwa wystąpienia poważnej awarii przemysłowej;

2)

potencjalnych skutków wystąpienia poważnej awarii przemysłowej oraz jej zasięgu.

8.

Koszty opracowania i przedłożenia informacji, o których mowa w ust. 7, pokrywa prowadzący

zakład o zwiększonym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej.

Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

wewnętrznych i ministrem właściwym do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania

przestrzennego oraz mieszkalnictwa określi, w drodze rozporządzenia

1)

sposób ustalania bezpiecznej odległości, o której mowa w art. 73 ust. 4 i 5,

2)

rodzaje poważnych awarii przemysłowych, których potencjalne skutki należy uwzględnić

przy ustalaniu bezpiecznej odległości, o której mowa w art. 73 ust. 4 i 5,

3)

parametry graniczne oddziaływania potencjalnych skutków poważnych awarii przemysłowych

w zakresie palności, wybuchowości i toksyczności substancji niebezpiecznych, których

miejsca występowania należy uwzględnić przy ustalaniu bezpiecznej odległości, o której

mowa w art. 73 ust. 4 i 5

- kierując się potrzebą zapewnienia wysokiego poziomu ochrony ludzi i środowiska.

1.

W trakcie przygotowywania i realizacji inwestycji należy zapewnić oszczędne korzystanie

z terenu.

2.

Wymóg, o którym mowa w ust. 1, uwzględniają w szczególności projektanci oraz organy

administracji ustalające warunki zabudowy i zagospodarowania terenu oraz organy administracji

właściwe do spraw wywłaszczania nieruchomości.

1.

W trakcie prac budowlanych inwestor realizujący przedsięwzięcie jest obowiązany uwzględnić

ochronę środowiska na obszarze prowadzenia prac, a w szczególności ochronę gleby,

zieleni, naturalnego ukształtowania terenu i stosunków wodnych.

2.

Przy prowadzeniu prac budowlanych dopuszcza się wykorzystywanie i przekształcanie

elementów przyrodniczych wyłącznie w takim zakresie, w jakim jest to konieczne w związku

z realizacją konkretnej inwestycji.

3.

Jeżeli ochrona elementów przyrodniczych nie jest możliwa, należy podejmować działania

mające na celu naprawienie wyrządzonych szkód, w szczególności przez kompensację przyrodniczą.

4.

Właściwy organ administracji w pozwoleniu na budowę szczegółowo określa zakres obowiązków,

o których mowa w ust. 1 i 3.

5.

Wymagany zakres kompensacji przyrodniczej w przypadku przedsięwzięć, dla których była

przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko na podstawie ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego

ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania

na środowisko, określa decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach oraz inne decyzje, przed wydaniem

których została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

1.

Nowo zbudowany lub przebudowany obiekt budowlany, zespół obiektów lub instalacja nie

mogą być oddane do użytkowania, jeżeli nie spełniają wymagań ochrony środowiska, o

których mowa w ust. 2.

2.

Wymaganiami ochrony środowiska dla nowo zbudowanego lub przebudowanego obiektu budowlanego,

zespołu obiektów lub instalacji są

1)

wykonanie wymaganych przepisami lub określonych w decyzjach administracyjnych środków

technicznych chroniących środowisko;

2)

zastosowanie odpowiednich rozwiązań technologicznych, wynikających z ustaw lub decyzji;

3)

uzyskanie wymaganych decyzji określających zakres i warunki korzystania ze środowiska.

4)

(uchylony)

3.

Nowo zbudowany lub przebudowany obiekt budowlany, zespół obiektów lub instalacja nie

mogą być eksploatowane, jeżeli w okresie 30 dni od zakończenia rozruchu nie są dotrzymywane

wynikające z mocy prawa standardy emisyjne albo określone w pozwoleniu warunki emisji,

ustalone dla fazy po zakończeniu rozruchu.

4.

Na 30 dni przed terminem oddania do użytkowania nowo zbudowanego lub przebudowanego

obiektu budowlanego, zespołu obiektów lub instalacji realizowanych jako przedsięwzięcie

mogące znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego

ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania

na środowisko, inwestor jest obowiązany poinformować wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska

o planowanym terminie

1)

oddania do użytkowania nowo zbudowanego lub przebudowanego obiektu budowlanego, zespołu

obiektów lub instalacji;

2)

zakończenia rozruchu instalacji, jeżeli jest on przewidywany.

1.

Problematykę ochrony środowiska i zrównoważonego rozwoju uwzględnia się w podstawach

programowych kształcenia ogólnego dla wszystkich typów szkół.

2.

Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, obejmuje również organizatorów kursów prowadzących

do uzyskania kwalifikacji zawodowych.

Środki masowego przekazu są obowiązane kształtować pozytywny stosunek społeczeństwa

do ochrony środowiska oraz popularyzować zasady tej ochrony w publikacjach i audycjach.

Organy administracji, instytucje koordynujące oraz kierujące działalnością naukową

i naukowo-badawczą, a także szkoły wyższe, placówki naukowe i naukowo-badawcze, obejmujące

swym zakresem działania dziedziny nauki lub dyscypliny naukowe wiążące się z ochroną

środowiska, są obowiązane uwzględniać w ustalanych programach oraz w swej działalności

badania dotyczące zagadnień ochrony środowiska i badania te rozwijać.

Reklama lub inny rodzaj promocji towaru lub usługi nie powinny zawierać treści propagujących

model konsumpcji sprzeczny z zasadami ochrony środowiska i zrównoważonego rozwoju,

a w szczególności wykorzystywać obrazu dzikiej przyrody do promowania produktów i

usług negatywnie wpływających na środowisko przyrodnicze.

1.

Reklama i inny rodzaj promocji, zawierające informację o produkcie w zakresie określonym

w art. 167 ust. 1, powinny być czytelne oraz powinny uwzględniać wymagania określone

na podstawie art. 167 ust. 4 pkt 3.

2.

Minister właściwy do spraw gospodarki, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

środowiska, kierując się zapewnieniem konsumentom możliwości łatwej oceny cech produktu

istotnych z punktu widzenia ochrony środowiska, może określić, w drodze rozporządzenia,

szczegółowe wymagania w zakresie zamieszczania w reklamie i materiałach promocyjnych

informacji o produkcie, o której mowa w art. 167 ust. 1, w tym

1)

oznaczenie numeryczne pozwalające na identyfikację produktu lub grupy produktów oraz

ich nazwy;

2)

wymagania co do czytelności informacji o produkcie.

Nadzór nad przestrzeganiem wymagań, o których mowa w art. 80a ust. 2, sprawuje Inspekcja

Handlowa.

Organizacje społeczne mogą występować do właściwych organów administracji o zastosowanie

środków zmierzających do zaprzestania reklamy lub innego rodzaju promocji towaru lub

usługi, jeżeli reklama lub inny rodzaj promocji są sprzeczne z art. 80.

1.

Ochrona zasobów środowiska realizowana jest na podstawie ustawy oraz przepisów szczególnych.

2.

Szczegółowe zasady ochrony wód określają przepisy ustawy - Prawo wodne.

3.

Szczegółowe zasady gospodarowania złożem kopaliny i związanej z eksploatacją złoża

ochrony środowiska określają przepisy ustawy - Prawo geologiczne i górnicze.

4.

Szczegółowe zasady

1)

ochrony obszarów i obiektów o wartościach przyrodniczych, krajobrazu, zwierząt i roślin

zagrożonych wyginięciem oraz drzew, krzewów i zieleni - określają przepisy ustawy o ochronie przyrody;

2)

ochrony lasów - określają przepisy ustawy o lasach;

3)

ochrony dziko występujących zwierząt - określają przepisy ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym

(Dz. U. z 2015 r. poz. 652 oraz z 2017 r. poz. 60), ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody

(Dz. U. z 2001 r. poz. 1079, z późn. zm.ustawy z dnia 13 października 1995 r. - Prawo łowieckie

(Dz. U. z 2015 r. poz. 2168, z 2016 r. poz. 1082 oraz z 2017 r. poz. 60), a także ustawy z dnia 6 września 2001 r. o rybołówstwie morskim

(Dz. U. poz. 1441 oraz z 2002 r. poz. 1514)

4)

ochrony zwierząt gospodarskich i domowych - określają przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt

(Dz. U. z 2013 r. poz. 856, z późn. zm.;

5)

ochrony gruntów rolnych i leśnych - określają przepisy ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych.

Ochrona zasobów środowiska jest realizowana w szczególności poprzez

1)

określenie standardów jakości środowiska oraz kontrolę ich osiągania, a także podejmowanie

działań służących ich nieprzekraczaniu lub przywracaniu;

2)

ograniczanie emisji, na zasadach określonych w tytule III.

1.

Określając standardy jakości środowiska, należy kierować się skalą występowania i

rodzajem oddziaływania substancji lub energii na środowisko.

2.

Standardy jakości środowiska mogą być zróżnicowane w zależności od obszarów i są wyrażane

jako poziomy substancji lub energii.

1.

W celu doprowadzenia do przestrzegania standardów jakości środowiska w przypadkach

wskazanych ustawą lub przepisami szczególnymi, w drodze aktu prawa miejscowego, tworzone

są programy. Programy są publikowane w wojewódzkich dziennikach urzędowych.

2.

W programie ustala się

1)

obszar objęty zakresem jego obowiązywania;

2)

naruszone standardy jakości środowiska wraz z podaniem zakresu naruszenia;

3)

podstawowe kierunki i zakres działań niezbędnych do przywracania standardów jakości

środowiska;

4)

harmonogram rzeczowo-finansowy planowanych działań;

5)

podmioty, do których skierowane są obowiązki ustalone w programie;

6)

w razie potrzeby dodatkowe obowiązki podmiotów korzystających ze środowiska, związane

z ograniczaniem oddziaływania na środowisko, polegające na

a)

obowiązku prowadzenia pomiarów wielkości emisji lub poziomów substancji lub energii

w środowisku,

b)

obowiązku przekazywania, ze wskazaną częstotliwością, wyników prowadzonych pomiarów

oraz informacji dotyczących przestrzegania wymagań określonych w posiadanych pozwoleniach,

c)

ograniczeniu czasu obowiązywania posiadanych przez dany podmiot pozwoleń, nie krócej

jednak niż do 2 lat;

7)

obowiązki organów administracji, polegające na przekazywaniu organowi przyjmującemu

program informacji o wydawanych decyzjach mających wpływ na realizację programu;

8)

sposób kontroli oraz dokumentowania realizacji programu i jego efektów.

3.

Ustalenie treści programu dokonywane jest w szczególności na podstawie

1)

oceny charakteru i zakresu aktualnego stanu środowiska, dokonanej zwłaszcza na podstawie

danych państwowego monitoringu środowiska;

2)

analizy możliwych do zastosowania rozwiązań o charakterze organizacyjnym, technicznym

lub ekonomicznym planowanych działań, z uwzględnieniem konieczności stosowania technologii,

o których mowa w art. 143, albo najlepszych dostępnych technik;

3)

analizy kosztów zastosowania proponowanych środków ochronnych, z uwzględnieniem ich

optymalizacji;

4)

analizy charakteru obszarów ograniczonego użytkowania, istniejących na terenie objętym

programem, oraz zakresu wprowadzonych ograniczeń w korzystaniu z tych obszarów.

4.

Wyniki ocen i analiz, o których mowa w ust. 3, ujmowane są w uzasadnieniu do programu,

podlegającym udostępnieniu na zasadach ustalonych w rozdziale I w dziale IV w tytule I.

Ochrona powietrza polega na zapewnieniu jak najlepszej jego jakości, w szczególności

przez

1)

utrzymanie poziomów substancji w powietrzu poniżej dopuszczalnych dla nich poziomów

lub co najmniej na tych poziomach;

2)

zmniejszanie poziomów substancji w powietrzu co najmniej do dopuszczalnych, gdy nie

są one dotrzymane;

3)

zmniejszanie i utrzymanie poziomów substancji w powietrzu poniżej poziomów docelowych

albo poziomów celów długoterminowych lub co najmniej na tych poziomach.

1.

Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zdrowia, kierując się koniecznością ujednolicenia zasad oceny jakości powietrza, określi,

w drodze rozporządzenia

1)

poziomy dopuszczalne dla niektórych substancji w powietrzu;

2)

poziomy docelowe dla niektórych substancji w powietrzu;

3)

poziomy celów długoterminowych dla niektórych substancji w powietrzu;

4)

alarmowe poziomy dla niektórych substancji w powietrzu, których nawet krótkotrwałe

przekroczenie może powodować zagrożenie dla zdrowia ludzi;

4a)

poziomy informowania dla niektórych substancji w powietrzu;

4b)

pułap stężenia ekspozycji;

5)

warunki, w jakich ustala się poziom substancji, takie jak temperatura i ciśnienie;

6)

oznaczenie numeryczne substancji, pozwalające na jednoznaczną jej identyfikację;

7)

okresy, dla których uśrednia się wyniki pomiarów.

8)

(uchylony)

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, mogą zostać ustalone

1)

dopuszczalna częstość przekraczania poziomów, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2;

2)

terminy osiągnięcia poziomów i pułapu, o których mowa w ust. 1 pkt 1-3 i 4b, dla niektórych

substancji w powietrzu;

3)

zróżnicowane poziomy, o których mowa w ust. 1 pkt 1-3 i 4a, ze względu na ochronę

zdrowia ludzi oraz ochronę roślin;

4)

marginesy tolerancji dla niektórych poziomów dopuszczalnych, wyrażone jako malejąca

wartość procentowa w stosunku do dopuszczalnego poziomu substancji w powietrzu w kolejnych

latach.

3.

(uchylony)

4.

(uchylony)

5.

(uchylony)

6.

Przez margines tolerancji rozumie się wartość, o którą przekroczenie dopuszczalnego

poziomu substancji w powietrzu nie powoduje obowiązku sporządzenia projektu uchwały

sejmiku województwa w sprawie programu ochrony powietrza, o którym mowa w art. 91

ust. 1.

7.

Jeżeli dla substancji nie został określony margines tolerancji, to obszar, na którym

poziom tej substancji w powietrzu przekracza poziom dopuszczalny, klasyfikuje się

do strefy, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 1.

1.

Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zdrowia, kierując się potrzebą dotrzymania pułapu stężenia ekspozycji oraz określenia

i dotrzymania krajowego celu redukcji narażenia, określi, w drodze rozporządzenia

1)

sposób obliczania wartości wskaźnika średniego narażenia dla miasta o liczbie mieszkańców

większej niż 100 tysięcy i aglomeracji;

2)

sposób obliczania wartości krajowego wskaźnika średniego narażenia;

3)

sposób oceny dotrzymania pułapu stężenia ekspozycji.

2.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska, w terminie do dnia 30 czerwca każdego roku, oblicza

wartość wskaźnika średniego narażenia za rok poprzedni dla miasta o liczbie mieszkańców

większej niż 100 tysięcy i aglomeracji dla każdego takiego miasta i aglomeracji oraz

wartość krajowego wskaźnika średniego narażenia.

3.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska niezwłocznie przekazuje ministrowi właściwemu

do spraw środowiska informację o wartościach wskaźników, o których mowa w ust. 2.

Minister właściwy do spraw środowiska ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku

Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, w terminie do dnia 30 września

każdego roku, wykaz miast o liczbie mieszkańców większej niż 100 tysięcy i aglomeracji,

w których

1)

wartość wskaźnika średniego narażenia dla miasta o liczbie mieszkańców większej niż

100 tysięcy i aglomeracji przekracza wartość pułapu stężenia ekspozycji;

2)

wartość wskaźnika średniego narażenia dla miasta o liczbie mieszkańców większej niż

100 tysięcy i aglomeracji nie przekracza wartości pułapu stężenia ekspozycji.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, krajowy cel

redukcji narażenia, kierując się potrzebą ochrony zdrowia ludzi.

Minister właściwy do spraw środowiska, kierując się potrzebą ujednolicenia zasad dokonywania

oceny jakości powietrza oraz uwzględnienia w tych ocenach udziału zanieczyszczeń pochodzących

ze źródeł naturalnych lub solenia i piaskowania dróg w okresie zimowym, może określić,

w drodze rozporządzenia, sposób określania udziału zanieczyszczeń pochodzących z tych

źródeł w stężeniach zanieczyszczeń w powietrzu.

1.

Oceny jakości powietrza dokonuje się w strefach.

2.

Strefę stanowi

1)

aglomeracja o liczbie mieszkańców większej niż 250 tysięcy;

2)

miasto o liczbie mieszkańców większej niż 100 tysięcy;

3)

pozostały obszar województwa, niewchodzący w skład miast o liczbie mieszkańców większej

niż 100 tysięcy oraz aglomeracji.

3.

Minister właściwy do spraw środowiska, biorąc pod uwagę substancje, których poziom

w powietrzu podlega ocenie, określi, w drodze rozporządzenia, strefy, o których mowa

w ust. 2, z uwzględnieniem ich nazw i kodów.

1.

Oceny jakości powietrza i obserwacji zmian dokonuje się w ramach państwowego monitoringu

środowiska.

2.

Na potrzeby ustalenia odpowiedniego sposobu oceny jakości powietrza w poszczególnych

strefach wojewódzki inspektor ochrony środowiska dokonuje przynajmniej co 5 lat, z

zastrzeżeniem ust. 4, klasyfikacji stref, odrębnie pod kątem poziomu każdej substancji,

wyodrębniając strefy, w których

1)

przekroczone są poziomy dopuszczalne;

1a)

przekroczone są poziomy docelowe;

1b)

przekroczone są poziomy celów długoterminowych;

2)

poziom substancji nie przekracza poziomu dopuszczalnego i jest wyższy od górnego progu

oszacowania;

2a)

poziom substancji nie przekracza poziomu docelowego i jest wyższy od górnego progu

oszacowania;

3)

poziom substancji nie przekracza górnego progu oszacowania i jest wyższy od dolnego

progu oszacowania;

4)

poziom substancji nie przekracza dolnego progu oszacowania.

3.

Górny oraz dolny próg oszacowania oznacza procentową część dopuszczalnego albo docelowego

poziomu substancji w powietrzu.

4.

Klasyfikację pod kątem poziomu określonej substancji przeprowadza się przed upływem

5 lat, jeżeli od poprzedniej klasyfikacji całkowita krajowa ilość tej substancji wprowadzanej

do powietrza ulegnie zmianie o co najmniej 20%.

1.

Wojewódzki inspektor ochrony środowiska, w terminie do dnia 30 kwietnia każdego roku,

dokonuje oceny poziomów substancji w powietrzu w danej strefie za rok poprzedni oraz

odrębnie dla każdej substancji dokonuje klasyfikacji stref, w których poziom odpowiednio

1)

przekracza poziom dopuszczalny powiększony o margines tolerancji;

2)

mieści się pomiędzy poziomem dopuszczalnym a poziomem dopuszczalnym powiększonym o

margines tolerancji;

3)

nie przekracza poziomu dopuszczalnego;

4)

przekracza poziom docelowy;

5)

nie przekracza poziomu docelowego;

6)

przekracza poziom celu długoterminowego;

7)

nie przekracza poziomu celu długoterminowego.

1a.

Wyniki oceny oraz klasyfikację stref, o których mowa w ust. 1, wojewódzki inspektor

ochrony środowiska niezwłocznie przekazuje zarządowi województwa.

1b.

W przypadku udokumentowania wpływu zanieczyszczeń pochodzących ze źródeł naturalnych

lub solenia i piaskowania dróg w okresie zimowym na poziom substancji w powietrzu,

wojewódzki inspektor ochrony środowiska może, kierując się stopniem wpływu zanieczyszczeń

pochodzących z tych źródeł na przekroczenia poziomów dopuszczalnych, uwzględnić w

ocenie poziomów substancji w powietrzu wpływ tych zanieczyszczeń.

2.

(uchylony)

3.

(uchylony)

4.

(uchylony)

5.

(uchylony)

1.

Wojewódzki inspektor ochrony środowiska dokonuje oceny poziomów substancji w powietrzu

na podstawie pomiarów lub innych metod oceny.

2.

(uchylony)

3.

Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zdrowia, kierując się potrzebą ujednolicenia zasad dokonywania oceny jakości powietrza

w strefach, określi, w drodze rozporządzenia

1)

metody i zakres dokonywania oceny poziomów substancji w powietrzu;

2)

górne i dolne progi oszacowania dla niektórych substancji w powietrzu.

4.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, ustalone zostaną

1)

zakresy wymaganych pomiarów, z podziałem na pomiary ciągłe oraz okresowe;

2)

kryteria lokalizacji punktów poboru próbek substancji;

3)

minimalna liczba stałych punktów pomiarowych;

4)

(uchylony)

5)

przypadki, gdy ocena jakości powietrza

a)

powinna być dokonywana metodami pomiarowymi,

b)

może być dokonywana

-

przy zastosowaniu kombinacji metod pomiarowych i metod modelowania,

-

metodami modelowania lub innymi metodami szacowania;

6)

metodyki referencyjne;

7)

wymagania dotyczące jakości pomiarów i innych metod oceny oraz zakresu dokumentacji

dotyczącej uzasadnienia lokalizacji punktów pomiarowych;

8)

kryteria kontroli poprawności danych dotyczących substancji w powietrzu w trakcie

ich agregacji i obliczania parametrów statystycznych dla substancji w powietrzu.

5.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, mogą zostać ustalone

1)

dopuszczalna częstość przekraczania progów oszacowania;

2)

sposób określania częstości przekraczania progów oszacowania;

3)

zakres pomiarów wspomagających ocenę jakości powietrza, w szczególności zakres prowadzenia

analiz składu chemicznego pyłu.

6.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska

1)

sprawuje nadzór nad ustalaniem przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska sposobu

oceny jakości powietrza, o której mowa w art. 88, oraz dokonywaniem oceny jakości

powietrza i klasyfikacji stref, o których mowa w art. 89 ust. 1, w tym zatwierdza

sieci pomiarowe i inne metody oceny w ramach wojewódzkich programów monitoringu środowiska;

2)

koordynuje działania w zakresie zapewnienia jakości pomiarów i oceny jakości powietrza

poprzez wskazanie procedur jakości, w tym zapewnienie spójności pomiarowej przy udziale

laboratoriów wzorcujących;

3)

koordynuje na terenie kraju udział w programach zapewnienia jakości organizowanych

przez Komisję Europejską.

1.

Dla stref, o których mowa w art. 89 ust. 1 pkt 1, zarząd województwa, w terminie 15

miesięcy od dnia otrzymania wyników oceny poziomów substancji w powietrzu i klasyfikacji

stref, o których mowa w art. 89 ust. 1, opracowuje i przedstawia do zaopiniowania

właściwym wójtom, burmistrzom lub prezydentom miast i starostom projekt uchwały w

sprawie programu ochrony powietrza, mającego na celu osiągnięcie poziomów dopuszczalnych

substancji w powietrzu oraz pułapu stężenia ekspozycji.

2.

Wójt, burmistrz lub prezydent miasta i starosta są obowiązani do wydania opinii w

terminie miesiąca od dnia otrzymania projektu uchwały w sprawie programu ochrony powietrza,

o którym mowa w ust. 1.

2a.

Niewydanie opinii w terminie, o którym mowa w ust. 2, oznacza akceptację projektu

uchwały w sprawie programu ochrony powietrza.

3.

Sejmik województwa, w terminie 18 miesięcy od dnia otrzymania wyników oceny poziomów

substancji w powietrzu i klasyfikacji stref, o których mowa w art. 89 ust. 1, określa,

w drodze uchwały, program ochrony powietrza.

3a.

Dla stref, w których przekraczane są poziomy dopuszczalne substancji, zarząd województwa

opracowuje projekt uchwały w sprawie programu ochrony powietrza lub jego aktualizacji,

którego integralną część stanowi plan działań krótkoterminowych, o którym mowa w art.

92.

4.

Dla stref, o których mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2, zarząd województwa określa przyczyny

przekroczenia poziomów dopuszczalnych substancji w powietrzu i informuje ministra

właściwego do spraw środowiska o działaniach podejmowanych w celu zmniejszenia emisji

substancji powodujących te przekroczenia.

5.

Dla stref, o których mowa w art. 89 ust. 1 pkt 4, zarząd województwa, w terminie 15

miesięcy od dnia otrzymania wyników oceny poziomów substancji w powietrzu i klasyfikacji

stref, o których mowa w art. 89 ust. 1, opracowuje i przedstawia do zaopiniowania

właściwym wójtom, burmistrzom lub prezydentom miast i starostom projekt uchwały w

sprawie programu ochrony powietrza, mającego na celu osiągnięcie poziomów docelowych

substancji w powietrzu. Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio.

6.

Wójt, burmistrz lub prezydent miasta i starosta są obowiązani do wydania opinii w

terminie miesiąca od dnia otrzymania projektu uchwały w sprawie programu ochrony powietrza,

o którym mowa w ust. 5.

6a.

Niewydanie opinii w terminie, o którym mowa w ust. 6, oznacza akceptację projektu

uchwały w sprawie programu ochrony powietrza.

7.

Dla stref, w których został przekroczony poziom dopuszczalny albo poziom docelowy

więcej niż jednej substancji w powietrzu, można sporządzić wspólny program ochrony

powietrza dotyczący tych substancji.

8.

Jeżeli przyczyny wywołujące przekroczenia dopuszczalnych lub docelowych poziomów substancji

w powietrzu w strefach, o których mowa w art. 89 ust. 1 pkt 1 lub 4, występują na

terenie innego województwa niż zlokalizowane są strefy, właściwe zarządy województw

współdziałają przy sporządzaniu programów ochrony powietrza, o których mowa w ust.

3 lub 5, w zakresie wymiany informacji o ewentualnych źródłach przekroczeń poziomów

substancji w powietrzu oraz przykładowych działaniach mających na celu ich ograniczenie.

9.

Zarząd województwa, zgodnie z przepisami o udostępnianiu informacji o środowisku i

jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania

na środowisko, zapewnia możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, którego przedmiotem

jest sporządzenie programu ochrony powietrza.

9a.

Opracowany przez zarząd województwa projekt uchwały w sprawie programu ochrony powietrza

powinien uwzględniać przeprowadzone przez zarząd województwa analizy udziału w przekroczeniach

poziomów substancji w powietrzu poszczególnych grup źródeł emisji tych substancji

i określać odpowiednie działania naprawcze w przypadku przekroczenia obowiązujących

poziomów dopuszczalnych lub poziomów docelowych substancji.

9b.

Opracowany przez zarząd województwa projekt programu ochrony powietrza powinien uwzględniać

cele zawarte w innych dokumentach planistycznych i strategicznych, w tym w krajowym

programie ochrony powietrza, wojewódzkich programach ochrony środowiska, regionalnych

programach operacyjnych i koncepcji przestrzennego zagospodarowania kraju.

9c.

W przypadku stref, dla których programy ochrony powietrza zostały uchwalone, a standardy

jakości powietrza są przekraczane, zarząd województwa jest obowiązany opracować projekt

aktualizacji programu w terminie 3 lat od dnia wejścia w życie uchwały sejmiku województwa

w sprawie programu ochrony powietrza, określając w nim działania ochronne dla grup

ludności wrażliwych na przekroczenie, obejmujących w szczególności osoby starsze i

dzieci.

9d.

Po określeniu krajowego celu redukcji narażenia, zarząd województwa jest obowiązany

opracować projekt aktualizacji programu ochrony powietrza, określając dodatkowe działania

mające na celu osiągnięcie krajowego celu redukcji narażenia.

9e.

Przepisy dotyczące trybu przyjmowania programu ochrony powietrza stosuje się odpowiednio

do jego aktualizacji.

10.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

wymagania, jakim powinny odpowiadać programy ochrony powietrza oraz plany działań

krótkoterminowych, formę sporządzania i niezbędne części składowe programów ochrony

powietrza oraz planów działań krótkoterminowych, a także zakres zagadnień, które powinny

zostać określone i ocenione w tych programach i planach, biorąc pod uwagę cele tych

programów i planów oraz konieczność zapewnienia ochrony zdrowia ludzi i ochrony środowiska.

11.

(uchylony)

W przypadku występowania na obszarze województwa stref, o których mowa w art. 89 ust.

1 pkt 6, osiągnięcie poziomów celów długoterminowych jest jednym z celów wojewódzkich

programów ochrony środowiska, o których mowa w art. 17.

1.

W przypadku występowania na obszarze województwa stref, o których mowa w art. 89 ust.

1 pkt 1, możliwe jest złożenie powiadomienia o zamiarze odroczenia do dnia 1 stycznia

2015 r. terminów osiągnięcia poziomów dopuszczalnych w przypadku dwutlenku azotu i

benzenu, pod warunkiem że uchwalony został program ochrony powietrza z uwzględnieniem

szczegółowych wymagań określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 91 ust.

10.

2.

Powiadomienie wraz z programem ochrony powietrza dla danej strefy zarząd województwa

przekazuje ministrowi właściwemu do spraw środowiska.

3.

Minister właściwy do spraw środowiska przekazuje powiadomienie Komisji Europejskiej

za pośrednictwem Stałego Przedstawicielstwa Rzeczypospolitej Polskiej przy Unii Europejskiej.

4.

Odroczenie, o którym mowa w ust. 1, jest możliwe po wydaniu decyzji przez Komisję

Europejską.

1.

W przypadku gdy przekroczenie poziomów dopuszczalnych lub docelowych substancji w

powietrzu występuje na znacznym obszarze kraju, a środki podjęte przez organy samorządu

terytorialnego nie wpływają na ograniczenie emisji zanieczyszczeń do powietrza, minister

właściwy do spraw środowiska może opracować krajowy program ochrony powietrza, który

jest dokumentem o charakterze strategicznym wyznaczającym cele i kierunki działań,

jakie powinny zostać uwzględnione w programach ochrony powietrza.

2.

Minister właściwy do spraw środowiska, w przypadku opracowania krajowego programu

ochrony powietrza, ogłasza w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor

Polski” komunikat o adresie strony internetowej, na której zamieszczono ten program,

oraz o terminie, od którego ma być on stosowany.

W przypadku przekroczenia pułapu stężenia ekspozycji, osiągnięcie krajowego celu redukcji

narażenia powinno być jednym z celów wojewódzkich programów ochrony środowiska, do

których, przy ich najbliższej aktualizacji, wprowadza się dodatkowe działania w obszarze

ochrony powietrza.

1.

W przypadku ryzyka wystąpienia w danej strefie przekroczenia poziomu alarmowego, dopuszczalnego

lub docelowego substancji w powietrzu, zarząd województwa, w terminie 15 miesięcy

od dnia otrzymania informacji o tym ryzyku od wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska,

opracowuje i przedstawia do zaopiniowania właściwym wójtom, burmistrzom lub prezydentom

miast i starostom projekt uchwały w sprawie planu działań krótkoterminowych, w którym

ustala się działania mające na celu

1)

zmniejszenie ryzyka wystąpienia takich przekroczeń;

2)

ograniczenie skutków i czasu trwania zaistniałych przekroczeń.

1a.

Wójt, burmistrz lub prezydent miasta i starosta są obowiązani do wydania opinii w

terminie miesiąca od dnia otrzymania projektu uchwały w sprawie planu działań krótkoterminowych,

o którym mowa w ust. 1.

1b.

Niewydanie opinii w terminie, o którym mowa w ust. 1a, oznacza akceptację projektu

uchwały w sprawie planu działań krótkoterminowych.

1c.

Sejmik województwa, w terminie 18 miesięcy od dnia otrzymania informacji o ryzyku,

o której mowa w ust. 1, od wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska, określa, w

drodze uchwały, plan działań krótkoterminowych, o którym mowa w ust. 1.

1d.

W przypadku ryzyka wystąpienia w danej strefie przekroczenia poziomu alarmowego, dopuszczalnego

lub docelowego substancji w powietrzu wojewódzki zespół zarządzania kryzysowego, o

którym mowa w art. 14 ust. 7 ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym

(Dz. U. z 2017 r. poz. 209), informuje właściwe organy o konieczności podjęcia działań określonych planem działań

krótkoterminowych.

2.

Plan działań krótkoterminowych powinien w szczególności zawierać

1)

listę podmiotów korzystających ze środowiska, obowiązanych do ograniczenia lub zaprzestania

wprowadzania z instalacji gazów lub pyłów do powietrza;

2)

sposób organizacji i ograniczeń lub zakazu ruchu pojazdów i innych urządzeń napędzanych

silnikami spalinowymi;

3)

sposób postępowania organów, instytucji i podmiotów korzystających ze środowiska oraz

zachowania się obywateli w przypadku wystąpienia przekroczeń;

4)

określenie trybu i sposobu ogłaszania o zaistnieniu przekroczeń.

3.

(uchylony)

1.

W przypadku wystąpienia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ryzyka przekroczeń

poziomów dopuszczalnych albo przekroczeń poziomów docelowych lub dopuszczalnych, powiększonych

o margines tolerancji, lub poziomów alarmowych oraz celów długoterminowych, spowodowanych

przenoszeniem zanieczyszczeń z terytorium innego państwa, minister właściwy do spraw

środowiska, po zasięgnięciu opinii Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, za pośrednictwem

zarządu województwa właściwego dla obszaru, na którym stwierdzono ryzyko tych przekroczeń

lub przekroczenia, prowadzi konsultacje z właściwym organem tego państwa w celu analizy

możliwości wyeliminowania lub ograniczenia ryzyka przekroczeń oraz skutków i czasu

trwania zaistniałych przekroczeń.

2.

W przypadku uzyskania od innego państwa informacji o wystąpieniu ryzyka przekroczeń

poziomów dopuszczalnych albo przekroczeń poziomów docelowych lub dopuszczalnych, powiększonych

o margines tolerancji, lub poziomów alarmowych oraz celów długoterminowych, spowodowanych

przenoszeniem zanieczyszczeń z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, konsultacje z

właściwym organem innego państwa prowadzi zarząd województwa właściwy dla obszaru,

co do którego istnieje podejrzenie przenoszenia zanieczyszczeń.

3.

Zarząd województwa niezwłocznie informuje ministra właściwego do spraw środowiska

o wynikach konsultacji, o których mowa w ust. 1 i 2.

4.

W przypadku konieczności podjęcia działań stwierdzonych po konsultacjach, o których

mowa w ust. 1 i 2, na wniosek innego państwa, minister właściwy do spraw środowiska

podejmuje współpracę, za pośrednictwem zarządu województwa właściwego dla danego obszaru,

mając na celu przygotowanie i realizację wspólnych programów ochrony powietrza lub

planów działań krótkoterminowych, obejmujących strefy terytorium innego państwa.

5.

Minister właściwy do spraw środowiska może podjąć współpracę z innymi państwami członkowskimi

Unii Europejskiej oraz Komisją Europejską w zakresie koordynacji na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej wspólnych programów ochrony powietrza lub planów działań krótkoterminowych,

jeżeli uzna to za celowe ze względu na wagę lub zawiłość sprawy w zakresie, o którym

mowa w ust. 6.

6.

Minister właściwy do spraw środowiska podejmuje współpracę, za pośrednictwem zarządu

województwa właściwego dla obszaru, na którym stwierdzono ryzyko przekroczeń, z innymi

państwami członkowskimi Unii Europejskiej oraz Komisją Europejską w zakresie koordynacji

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wspólnych programów ochrony powietrza lub

planów działań krótkoterminowych, w tym wymiany informacji o ewentualnych źródłach

przekroczeń poziomów substancji w powietrzu oraz przykładowych działaniach mających

na celu ograniczenie tych przekroczeń.

7.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska podejmuje współpracę, za pośrednictwem wojewódzkiego

inspektora ochrony środowiska właściwego dla obszaru, na którym stwierdzono ryzyko

przekroczeń, z organem właściwym w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej oraz

Komisją Europejską w zakresie oceny i zapewnienia pomiarów jakości powietrza.

8.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska może podjąć współpracę z innymi państwami członkowskimi

Unii Europejskiej oraz Komisją Europejską w zakresie wymiany informacji o wykonywaniu

oceny i zapewnieniu pomiarów jakości powietrza, jeżeli uzna to za celowe ze względu

na wagę lub zawiłość sprawy.

1.

Informacje o stanie jakości powietrza, w tym lokalizacji wszystkich stref na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, w których dokonuje się oceny jakości powietrza i jego stanu,

udostępniane są na stronie internetowej Głównego Inspektoratu Ochrony Środowiska.

Na stronie udostępnia się również informacje o decyzjach odraczających, o których

mowa w art. 91b ust. 4, o obowiązujących programach ochrony powietrza oraz planach

działań krótkoterminowych.

2.

Minister właściwy do spraw środowiska przekazuje Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska

informacje o decyzjach odraczających, o programach ochrony powietrza oraz planach

działań krótkoterminowych, o których mowa w ust. 1, w celu ich udostępnienia na stronie

internetowej.

1.

Wojewódzki zespół zarządzania kryzysowego, o którym mowa w art. 14 ust. 7 ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym, niezwłocznie powiadamia społeczeństwo oraz podmioty, o których mowa w art. 92 ust.

2 pkt 1, w sposób zwyczajowo przyjęty na danym terenie, o ryzyku wystąpienia przekroczenia

poziomu alarmowego, dopuszczalnego lub docelowego substancji w powietrzu oraz o wystąpieniu

przekroczenia poziomu alarmowego, dopuszczalnego lub docelowego substancji.

2.

Powiadomienie powinno zawierać w szczególności

1)

datę, godzinę i obszar, na którym wystąpiło ryzyko przekroczenia albo przekroczenie,

oraz przyczyny tego stanu;

2)

prognozy zmian poziomów substancji w powietrzu łącznie z przyczynami tych zmian, obszaru,

którego dotyczy, oraz czasu trwania przekroczenia albo ryzyka jego wystąpienia;

3)

wskazanie grup ludności wrażliwych na przekroczenie, obejmujących w szczególności

osoby starsze i dzieci, oraz środki ostrożności, które mają być przez nie podjęte;

4)

informację o obowiązujących ograniczeniach i innych środkach zaradczych.

1.

Wojewódzki inspektor ochrony środowiska przekazuje Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska

1)

wyniki klasyfikacji stref, o której mowa w art. 88 ust. 2;

2)

wyniki pomiarów, o których mowa w art. 90 ust. 1;

3)

wyniki oceny poziomów substancji w powietrzu i wyniki klasyfikacji stref, o których

mowa w art. 89;

4)

informacje o stwierdzonych przekroczeniach alarmowych poziomów substancji w powietrzu,

o których mowa w art. 93.

1a.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska na podstawie wyników i informacji, o których mowa

w ust. 1, dokonuje zbiorczej oceny jakości powietrza w skali kraju.

1b.

W przypadku ryzyka wystąpienia przekroczenia poziomu docelowego lub dopuszczalnego

substancji w powietrzu w danej strefie wojewódzki inspektor ochrony środowiska powiadamia

o tym właściwy zarząd województwa.

1c.

Wojewódzki inspektor ochrony środowiska powiadamia wojewódzki zespół zarządzania kryzysowego,

o którym mowa w art. 14 ust. 7 ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym, o przekroczeniu poziomów zobowiązujących do podjęcia działań określonych w planach

działań krótkoterminowych.

1d.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska, w terminie do dnia 31 października każdego roku,

udostępnia na stronie internetowej Głównego Inspektoratu Ochrony Środowiska roczne

raporty z oceny jakości powietrza w kraju za rok poprzedni.

1e.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska, w terminie do dnia 31 października każdego roku,

udostępnia na stronie internetowej Głównego Inspektoratu Ochrony Środowiska informację

o wartości wskaźnika średniego narażenia dla miasta o liczbie mieszkańców większej

niż 100 tysięcy i aglomeracji oraz wartości krajowego wskaźnika średniego narażenia

za rok poprzedni.

2.

Zarząd województwa, w terminie 18 miesięcy od dnia otrzymania wyników oceny poziomów

substancji w powietrzu i klasyfikacji stref, o których mowa w art. 89 ust. 1, przekazuje

ministrowi właściwemu do spraw środowiska informację o uchwaleniu przez sejmik województwa

programów ochrony powietrza, o których mowa w art. 91. Zarząd województwa przekazuje

ministrowi właściwemu do spraw środowiska informację o uchwaleniu przez sejmik województwa

planu działań krótkoterminowych.

2a.

Zarząd województwa, co 3 lata, przekazuje ministrowi właściwemu do spraw środowiska

sprawozdanie z realizacji programów ochrony powietrza, o których mowa w art. 91, oraz

planów działań krótkoterminowych, o których mowa w art. 92, począwszy od dnia wejścia

w życie uchwały w sprawie określenia programu ochrony powietrza lub planu działań

krótkoterminowych do dnia zakończenia realizacji odpowiednio tego programu lub planu.

2b.

Jeżeli realizacja programu ochrony powietrza lub planu działań krótkoterminowych jest

zaplanowana na okres krótszy niż 3 lata, sprawozdanie, o którym mowa w ust. 2a, zarząd

województwa przedkłada najpóźniej 6 miesięcy po zakończeniu realizacji tego programu

lub planu.

3.

Minister właściwy do spraw środowiska, biorąc pod uwagę konieczność gromadzenia danych

i informacji na potrzeby krajowe i zobowiązań międzynarodowych, określi, w drodze

rozporządzenia, zakres i sposób przekazywania informacji, o których mowa w ust. 1,

2 i 2a.

4.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, ustalone zostaną

1)

terminy przekazywania informacji;

2)

forma przekazywanych informacji;

3)

układ przekazywanych informacji;

4)

wymagane techniki przekazywania informacji.

1.

Na obszarze, na którym istnieje przekroczenie dopuszczalnego poziomu substancji w

powietrzu, w odniesieniu do zakładów, gdzie jest eksploatowana instalacja, która jest

kwalifikowana jako przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu

ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego

ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania

na środowisko, marszałek województwa może, w drodze decyzji, nałożyć na podmiot korzystający ze

środowiska, który prowadzi działalność powodującą wprowadzanie substancji do powietrza,

obowiązek prowadzenia pomiarów poziomów tej substancji w powietrzu.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, podmiot obowiązany jest przechowywać wyniki pomiarów

przez 5 lat od zakończenia roku kalendarzowego, którego dotyczą.

3.

Postępowanie w przedmiocie wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, wszczyna się z

urzędu.

1.

Sejmik województwa może, w drodze uchwały, w celu zapobieżenia negatywnemu oddziaływaniu

na zdrowie ludzi lub na środowisko, wprowadzić ograniczenia lub zakazy w zakresie

eksploatacji instalacji, w których następuje spalanie paliw.

2.

Projekt uchwały, o której mowa w ust. 1, opracowuje zarząd województwa. Zarząd województwa

przedstawia projekt uchwały do zaopiniowania właściwym miejscowo wójtom, burmistrzom

lub prezydentom miast i starostom.

3.

Wójt, burmistrz lub prezydent miasta i starosta są obowiązani do wydania opinii w

terminie miesiąca od dnia otrzymania projektu uchwały, o którym mowa w ust. 2.

4.

Niewydanie opinii w terminie, o którym mowa w ust. 3, oznacza akceptację projektu

uchwały.

5.

W postępowaniu, którego przedmiotem jest opracowanie uchwały, o której mowa w ust.

1, stosuje się odpowiednio przepisy działu III rozdziału 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji

o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach

oddziaływania na środowisko.

6.

Uchwała, o której mowa w ust. 1, określa

1)

granice obszaru, na którym wprowadza się ograniczenia lub zakazy, o których mowa w

ust. 1;

2)

rodzaje podmiotów lub instalacji, dla których wprowadza się ograniczenia lub zakazy,

o których mowa w ust. 1;

3)

rodzaje lub jakość paliw dopuszczonych do stosowania lub których stosowanie jest zakazane

na obszarze, o którym mowa w pkt 1, lub parametry techniczne lub rozwiązania techniczne

lub parametry emisji instalacji, w których następuje spalanie paliw, dopuszczonych

do stosowania na tym obszarze.

7.

Uchwała, o której mowa w ust. 1, może także określać

1)

sposób lub cel wykorzystania paliw, który jest objęty ograniczeniami określonymi w

uchwale;

2)

okres obowiązywania ograniczeń lub zakazów w ciągu roku;

3)

obowiązki podmiotów objętych uchwałą w zakresie niezbędnym do kontroli realizacji

uchwały.

8.

Uchwała, o której mowa w ust. 1, nie ma zastosowania do instalacji, dla których wymagane

jest uzyskanie pozwolenia zintegrowanego albo pozwolenia na wprowadzanie gazów lub

pyłów do powietrza, albo dokonanie zgłoszenia.

9.

Uchwała, o której mowa w ust. 1, jest aktem prawa miejscowego.

1.

Wojewoda przy pomocy wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska sprawuje nadzór w

zakresie

1)

terminowego uchwalenia programów ochrony powietrza i planów działań krótkoterminowych,

o których mowa w art. 91 i art. 92;

2)

wykonywania zadań określonych w programach ochrony powietrza i planach działań krótkoterminowych

przez wójta, burmistrza lub prezydenta miasta, starostę oraz inne podmioty.

2.

Do wykonywania zadań kontrolnych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska

stosuje się przepisy ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska, z uwzględnieniem ust. 3-6.

3.

Wojewódzki inspektor ochrony środowiska w wyniku przeprowadzonej kontroli może wydać

zalecenia pokontrolne.

4.

Kontrolowany organ może zgłosić na piśmie zastrzeżenia do zaleceń pokontrolnych w

terminie 14 dni od dnia ich doręczenia.

5.

Wojewódzki inspektor ochrony środowiska ustosunkowuje się do zastrzeżeń kontrolowanego

organu w terminie 14 dni od dnia ich doręczenia.

6.

Kontrolowany organ, w terminie 30 dni od dnia doręczenia ustosunkowania się wojewódzkiego

inspektora ochrony środowiska do jego zastrzeżeń, powiadamia go o realizacji zaleceń

pokontrolnych i zawartych w nich uwag i wniosków, mając na uwadze zmiany wynikające

z uwzględnionych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska zastrzeżeń.

1.

Ochrona wód polega na zapewnieniu ich jak najlepszej jakości, w tym utrzymywanie ilości

wody na poziomie zapewniającym ochronę równowagi biologicznej, w szczególności przez

1)

utrzymywanie jakości wód powyżej albo co najmniej na poziomie wymaganym w przepisach;

2)

doprowadzanie jakości wód co najmniej do wymaganego przepisami poziomu, gdy nie jest

on osiągnięty.

2.

Poziom jakości wód jest określany z uwzględnieniem ilości substancji i energii w wodach

oraz stopnia zdolności funkcjonowania ekosystemów wodnych.

1.

Wody podziemne i obszary ich zasilania podlegają ochronie polegającej w szczególności

na

1)

zmniejszaniu ryzyka zanieczyszczenia tych wód poprzez ograniczenie oddziaływania na

obszary ich zasilania;

2)

utrzymywaniu równowagi zasobów tych wód.

2.

Do celów, o których mowa w ust. 1, tworzy się w szczególności, na zasadach określonych

ustawą - Prawo wodne, obszary ochronne zbiorników wód śródlądowych.

3.

Jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, wody podziemne przeznacza się na zaspokojenie

potrzeb bytowych ludzi.

Organy administracji planują i realizują działania w zakresie ochrony poziomu jakości

wód uwzględniające obszary zlewni hydrograficznych.

1.

Przy planowaniu i realizacji przedsięwzięcia powinny być stosowane rozwiązania, które

ograniczą zmianę stosunków wodnych do rozmiarów niezbędnych ze względu na specyfikę

przedsięwzięcia.

2.

Jeżeli konieczna jest czasowa zmiana stosunków wodnych, jest ona dopuszczalna wyłącznie

w okresie niezbędnym.

3.

Każdy, kto czasowo doprowadził do zmiany stosunków wodnych, jest obowiązany do podjęcia

działań w celu ich przywrócenia, gdy zmiana ta przestanie być niezbędna.

Ochrona powierzchni ziemi polega na

1)

racjonalnym gospodarowaniu;

2)

zachowaniu funkcji środowiskowych, gospodarczych, społecznych i kulturowych, w tym

między innymi

a)

produkcji żywności oraz biomasy,

b)

magazynowaniu, filtrowaniu i przekształcaniu składników odżywczych, substancji i wody,

c)

podstaw rozwoju życia i różnorodności biologicznej,

d)

źródła surowców,

e)

rezerwuaru pierwiastka węgla,

f)

zbioru dziedzictwa geologicznego, geomorfologicznego i archeologicznego;

3)

zapobieganiu zanieczyszczeniu substancjami powodującymi ryzyko oraz na remediacji;

4)

zachowaniu jak najlepszego stanu gleby poprzez zapobieganie

a)

erozji wodnej i wietrznej,

b)

spadkowi zawartości próchnicy glebowej,

c)

zagęszczaniu, przez co rozumie się wzrost gęstości objętościowej i zmniejszanie porowatości

gleby,

d)

zasoleniu na skutek gromadzenia się w glebie soli rozpuszczalnych,

e)

działaniom powodującym zakwaszanie;

5)

minimalizacji stopnia i łagodzeniu skutków zasklepienia gleby poprzez

a)

ograniczanie do niezbędnego minimum powierzchni gleby objętej zabudową,

b)

zachowywanie lub tworzenie powierzchni biologicznie czynnych gleby, zdolnych do łagodzenia

degradującego działania terenów zabudowanych i zanieczyszczeń środowiska;

6)

zapobieganiu ruchom masowym ziemi i ich skutkom;

7)

przeciwdziałaniu niekorzystnym zmianom naturalnego ukształtowania powierzchni ziemi

polegającym na

a)

ograniczaniu tworzenia, powstałych w wyniku przemieszczania lub usuwania mas ziemnych

i skalnych oraz odpadów wydobywczych, wykopów, wyrobisk, nasypów i zwałowisk,

b)

zapobieganiu niszczeniu gleby, w tym mieszaniu jej poziomów genetycznych, które nie

wynika z uprawy gruntów ornych,

c)

zapobieganiu i ograniczaniu niszczenia pokrycia terenu roślinnością,

d)

zapewnieniu racjonalnego wykorzystania przemieszczanych lub usuwanych mas ziemnych

i skalnych,

e)

zapewnieniu racjonalnego wykorzystania warstwy próchnicznej gleb, głównie w kierunku

odtworzenia i ulepszania gleb,

f)

ponownym kształtowaniu funkcji lub przygotowaniu do pełnienia nowych funkcji terenów,

na których występuje niekorzystne przekształcenie naturalnego ukształtowania powierzchni

ziemi.

1.

Zanieczyszczenie powierzchni ziemi ocenia się na podstawie przekroczenia dopuszczalnych

zawartości substancji powodujących ryzyko w glebie lub w ziemi.

2.

Dopuszczalna zawartość w glebie i w ziemi substancji powodującej ryzyko oznacza zawartość,

poniżej której żadna z funkcji pełnionych przez powierzchnię ziemi nie jest znacząco

naruszona, z uwzględnieniem wpływu tej substancji na zdrowie ludzi i stan środowiska.

3.

Funkcję pełnioną przez powierzchnię ziemi ocenia się na podstawie jej faktycznego

zagospodarowania i wykorzystania, chyba że inna funkcja wynika z planu zagospodarowania

przestrzennego.

4.

Gleby, ziemi lub wód gruntowych nie uznaje się za zanieczyszczone, jeżeli stwierdzone

w niej zawartości substancji są pochodzenia naturalnego.

5.

Minister właściwy do spraw środowiska, mając na względzie wpływ niektórych rodzajów

działalności na stan powierzchni ziemi, w tym stwarzane przez nie zagrożenie dla zdrowia

ludzi i stanu środowiska, oraz kierując się potrzebą ujednolicenia zasad i zminimalizowania

kosztów badań zanieczyszczenia gleby i ziemi, określi w drodze rozporządzenia sposób

prowadzenia oceny zanieczyszczenia powierzchni ziemi, w tym

1)

substancje powodujące ryzyko szczególnie istotne dla ochrony powierzchni ziemi, ich

dopuszczalne zawartości w glebie oraz dopuszczalne zawartości w ziemi, zróżnicowane

dla poszczególnych właściwości gleby oraz grup gruntów, wydzielonych w oparciu o sposób

ich użytkowania;

2)

szczegółowe wymagania dotyczące ustalania dopuszczalnej zawartości w glebie oraz dopuszczalnej

zawartości w ziemi substancji powodującej ryzyko, innej niż wskazana w pkt 1, z uwzględnieniem

analizy jej wpływu na zdrowie ludzi i stan środowiska;

3)

etapy identyfikacji terenów zanieczyszczonych, w szczególności

a)

sposób ustalenia działalności mogącej być przyczyną zanieczyszczenia na danym terenie

obecnie lub w przeszłości,

b)

sposób ustalenia listy substancji powodujących ryzyko, których wystąpienie w glebie

lub ziemi jest spodziewane ze względu na działalność, o której mowa w lit. a,

c)

źródła informacji istotne dla oceny zagrożenia zanieczyszczeniem gleby lub ziemi,

d)

warunki uznawania istniejących badań zanieczyszczenia gleby i ziemi za aktualne,

e)

etapy i sposób prowadzenia badań zanieczyszczenia gleby i ziemi;

4)

rodzaje działalności mogących z dużym prawdopodobieństwem powodować historyczne zanieczyszczenie

powierzchni ziemi, wraz ze wskazaniem przykładowych dla tych działalności zanieczyszczeń;

5)

referencyjne metodyki wykonywania badań zanieczyszczenia gleby i ziemi;

6)

szczegółowe wymagania dotyczące oceny zanieczyszczenia gleby, ziemi lub wód gruntowych

na terenie zakładu, gdzie jest lub była w przeszłości eksploatowana instalacja wymagająca

uzyskania pozwolenia zintegrowanego, w celu zapewnienia identyfikacji każdego zanieczyszczenia

przed uruchomieniem instalacji, w trakcie jej eksploatacji oraz po zamknięciu, w tym

wymagania dotyczące zakresu i sposobu sporządzenia raportu początkowego, o którym

mowa w art. 208 ust. 2 pkt 4 lit. a, pomiarów, o których mowa w art. 211 ust. 6 pkt

4, i raportu końcowego, o którym mowa w art. 217b ust. 1.

W ramach państwowego monitoringu środowiska dokonuje się oceny oraz badań i obserwacji

stanu gleby i ziemi.

1.

Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska prowadzi rejestr historycznych zanieczyszczeń

powierzchni ziemi.

2.

W rejestrze gromadzi się informacje

1)

o potencjalnych historycznych zanieczyszczeniach powierzchni ziemi oraz historycznych

zanieczyszczeniach powierzchni ziemi, w tym ich charakterystyce, miejscu, czasie wystąpienia

oraz aktualnym statusie terenu, na którym występują;

2)

o przeprowadzonych remediacjach oraz osiągniętych w ich wyniku efektach ekologicznych;

3)

o działalności prowadzonej na terenach, na których wystąpiło potencjalne historyczne

zanieczyszczenie powierzchni ziemi lub historyczne zanieczyszczenie powierzchni ziemi,

obecnie, a także, o ile takie informacje są dostępne - w przeszłości;

4)

imię i nazwisko albo nazwę władającego powierzchnią ziemi oraz adres jego zamieszkania

lub siedziby;

5)

imię i nazwisko albo nazwę obowiązanego do przeprowadzenia remediacji oraz adres jego

zamieszkania lub siedziby;

6)

określenie przedmiotu działalności gospodarczej, zgodnie z Polską Klasyfikacją Działalności

(PKD), wykonywanej na terenie, na którym występuje potencjalne historyczne zanieczyszczenie

powierzchni ziemi lub historyczne zanieczyszczenie powierzchni ziemi, przez władającego

powierzchnią ziemi;

7)

określenie przedmiotu działalności gospodarczej, zgodnie z Polską Klasyfikacją Działalności

(PKD), wykonywanej na terenie, na którym występuje historyczne zanieczyszczenie powierzchni

ziemi, przez obowiązanego do przeprowadzenia remediacji;

8)

inne, niż wskazane w pkt 1-7, istotne informacje dotyczące historycznych zanieczyszczeń

powierzchni ziemi, w szczególności o prowadzonych postępowaniach administracyjnych

i sądowo-administracyjnych w sprawach historycznych zanieczyszczeń powierzchni ziemi.

3.

Regionalny dyrektor ochrony środowiska, w drodze decyzji skierowanej do władającego

powierzchnią ziemi, dokonuje do rejestru wpisu o potencjalnym historycznym zanieczyszczeniu

powierzchni ziemi, nie później niż w terminie 6 miesięcy od dnia otrzymania odpowiednio

1)

wykazu, o którym mowa w art. 101d ust. 6;

2)

aktualizacji wykazu, o której mowa w art. 101d ust. 8;

3)

zgłoszenia, o którym mowa w art. 101e ust. 1.

4.

Decyzja, o której mowa w ust. 3, zawiera wskazanie miejsca, na którym występuje potencjalne

historyczne zanieczyszczenie powierzchni ziemi.

5.

Regionalny dyrektor ochrony środowiska aktualizuje i uzupełnia rejestr na podstawie

1)

aktualizacji wykazu, o której mowa w art. 101d ust. 8,

2)

badań, o których mowa w art. 101f ust. 1 lub art. 101g ust. 1,

3)

planu remediacji, o którym mowa w art. 101l ust. 1,

4)

oceny przeprowadzenia remediacji, o której mowa w art. 101n ust. 1

- nie później niż w terminie 6 miesięcy odpowiednio od dnia ich otrzymania, wykonania,

ustalenia lub dokonania.

6.

Regionalny dyrektor ochrony środowiska, dokonując wpisu do rejestru, aktualizując

lub uzupełniając rejestr, oznacza aktualny status terenu jako teren, na którym

1)

występuje potencjalne historyczne zanieczyszczenie powierzchni ziemi - jeżeli informacje

na temat terenu zawarto w wykazie, o którym mowa w art. 101d ust. 6, lub w zgłoszeniu,

o którym mowa w art. 101e ust. 1;

2)

występuje historyczne zanieczyszczenie powierzchni ziemi - jeżeli na terenie przeprowadzono

badania, o których mowa w art. 101f ust. 1 lub w art. 101g ust. 1, które potwierdzają

historyczne zanieczyszczenie powierzchni ziemi;

3)

występuje historyczne zanieczyszczenie powierzchni ziemi w trakcie remediacji - jeżeli

dla danego terenu ustalono plan remediacji, o którym mowa w art. 101l ust. 1;

4)

zakończono remediację - jeżeli ocena przeprowadzenia remediacji, o której mowa w art.

101n ust. 1, wykaże, że remediacja została przeprowadzona zgodnie z ustalonym planem

remediacji.

7.

Regionalny dyrektor ochrony środowiska, w drodze decyzji skierowanej do władającego

powierzchnią ziemi, dokonuje wykreślenia wpisu do rejestru, jeżeli nie potwierdzono

historycznego zanieczyszczenia powierzchni ziemi, w szczególności gdy badania zanieczyszczenia

gleby i ziemi, o których mowa w art. 101f ust. 1 lub w art. 101g ust. 1, albo badania

wykonywane przy opracowaniu planu remediacji, o którym mowa w art. 101l ust. 1, nie

potwierdziły występowania na danym terenie historycznego zanieczyszczenia powierzchni

ziemi.

8.

Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska może dokonywać zmian w rejestrze, jeżeli stwierdzi

niezgodność zawartych w nim danych z posiadanymi informacjami, w szczególności wynikającymi

z prowadzonych postępowań administracyjnych w zakresie historycznego zanieczyszczenia

powierzchni ziemi.

9.

Rejestr prowadzi się

1)

przy użyciu systemu teleinformatycznego;

2)

w podziale na województwa, w sposób umożliwiający zestawianie danych dla obszaru całego

kraju;

3)

w sposób umożliwiający sortowanie danych.

10.

Bezpośredni dostęp do wszystkich danych zawartych w rejestrze posiadają za pośrednictwem

systemu teleinformatycznego organy ochrony środowiska oraz organy Inspekcji Ochrony

Środowiska.

11.

Brak wpisu do rejestru nie wstrzymuje postępowania w sprawie wydania decyzji, o której

mowa w art. 101f ust. 1, art. 101k ust. 2 lub 3, art. 101l ust. 4, art. 101m ust.

1 pkt 2 lub art. 101o ust. 2.

12.

Minister właściwy do spraw środowiska, biorąc pod uwagę potrzebę zapewnienia dostępu

do informacji o środowisku, a także użyteczność i zapewnienie sprawnego funkcjonowania

rejestru określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres informacji, które są

gromadzone w rejestrze.

1.

Starosta dokonuje identyfikacji potencjalnych historycznych zanieczyszczeń powierzchni

ziemi, poprzez

1)

ustalenie działalności mogącej z dużym prawdopodobieństwem powodować historyczne zanieczyszczenie

powierzchni ziemi, która była prowadzona na danym terenie przed dniem 30 kwietnia

2007 r.;

2)

ustalenie listy substancji powodujących ryzyko, których wystąpienie w glebie lub ziemi

jest spodziewane ze względu na działalność, o której mowa w pkt 1;

3)

analizę dostępnych informacji na temat zagrożenia zanieczyszczeniem gleby lub ziemi;

4)

w razie potrzeby - wykonanie pierwszego etapu badań zanieczyszczenia gleby i ziemi

przez laboratorium, o którym mowa w art. 147a ust. 1 pkt 1 lub ust. 1a.

2.

Identyfikacji potencjalnych historycznych zanieczyszczeń powierzchni ziemi nie dokonuje

się na terenach, na których jest prowadzona działalność, której głównym celem jest

obronność i bezpieczeństwo państwa lub bezpieczeństwo międzynarodowe.

3.

Starosta lub upoważniona przez niego osoba, są uprawnieni do wstępu na teren władającego

powierzchnią ziemi w celu wykonywania badań zanieczyszczenia gleby i ziemi.

4.

W przypadku, o którym mowa w ust. 3, władający powierzchnią ziemi jest obowiązany

umożliwić wykonywanie badań na terenie będącym w jego władaniu.

5.

Władający powierzchnią ziemi, na wniosek starosty, przekazuje wszelkie znajdujące

się w jego posiadaniu informacje dotyczące potencjalnego historycznego zanieczyszczenia

powierzchni ziemi oraz jego możliwych źródłach.

6.

Starosta sporządza wykaz potencjalnych historycznych zanieczyszczeń powierzchni ziemi.

7.

Wykaz zawiera

1)

adres, numery działek ewidencyjnych i informacje o ich powierzchni;

2)

informacje o aktualnym i, o ile jest to możliwe, planowanym sposobie użytkowania gruntów;

3)

informacje o działalności prowadzonej na terenie;

4)

informacje o działalności prowadzonej na terenie w przeszłości, o ile takie informacje

są dostępne;

5)

informacje o właściwościach gleby na terenie;

6)

nazwy substancji powodujących ryzyko oraz informacje o ich zawartości w glebie i w

ziemi;

7)

informacje o remediacji prowadzonej obecnie i w przeszłości na terenie;

8)

imię i nazwisko albo nazwę obowiązanego do przeprowadzenia remediacji oraz adres jego

zamieszkania lub siedziby;

9)

imię i nazwisko albo nazwę władającego powierzchnią ziemi oraz adres jego zamieszkania

lub siedziby.

8.

Starosta dokonuje aktualizacji wykazu raz na 2 lata.

9.

Starosta przekazuje wykaz oraz - raz na 2 lata - jego aktualizację regionalnemu dyrektorowi

ochrony środowiska za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej lub na informatycznych

nośnikach danych.

1.

Władający powierzchnią ziemi, który stwierdził historyczne zanieczyszczenie powierzchni

ziemi na terenie będącym w jego władaniu, jest obowiązany niezwłocznie zgłosić ten

fakt regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska.

2.

Zgłoszenie, o którym mowa w ust. 1, zawiera

1)

imię i nazwisko albo nazwę podmiotu zgłaszającego oraz adres jego zamieszkania lub

siedziby;

2)

adres i numer działki ewidencyjnej;

3)

informacje na temat czasu wystąpienia zanieczyszczenia powierzchni ziemi, w tym, w

miarę możliwości, dokumenty uprawdopodobniające, że zgłoszenie dotyczy historycznego

zanieczyszczenia powierzchni ziemi;

4)

dokumentację potwierdzającą wystąpienie zanieczyszczenia powierzchni ziemi, w tym

nazwy substancji powodujących ryzyko oraz wyniki badań zanieczyszczenia gleby i ziemi

tymi substancjami, wykonanych przez laboratorium, o którym mowa w art. 147a ust. 1

pkt 1 lub ust. 1a.

3.

Każdy, kto stwierdził potencjalne historyczne zanieczyszczenie powierzchni ziemi,

może zgłosić ten fakt staroście.

4.

Zgłoszenie, o którym mowa w ust. 3, zawiera

1)

imię i nazwisko albo nazwę podmiotu zgłaszającego oraz adres jego zamieszkania lub

siedziby;

2)

wskazanie miejsca, w miarę możliwości poprzez podanie adresu lub numeru działki ewidencyjnej;

3)

informacje na temat czasu wystąpienia zanieczyszczenia powierzchni ziemi, w tym, w

miarę możliwości, dokumenty uprawdopodobniające, że zgłoszenie dotyczy historycznego

zanieczyszczenia powierzchni ziemi;

4)

opis stwierdzonej sytuacji wskazującej na występowanie potencjalnego historycznego

zanieczyszczenia powierzchni ziemi, dokumentację, która uprawdopodobni jej wystąpienie,

w tym, w miarę możliwości, nazwy substancji powodujących ryzyko oraz wyniki badań

zanieczyszczenia gleby i ziemi tymi substancjami, wykonanych przez laboratorium, o

którym mowa w art. 147a ust. 1 pkt 1 lub ust. 1a.

5.

Do zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1 i 3, składanego w postaci elektronicznej dołącza

się zeskanowane dokumenty lub dokumentację, o których mowa odpowiednio w ust. 2 pkt

3 i 4 oraz w ust. 4 pkt 3 i 4.

1.

Na terenie, na którym była prowadzona przed dniem 30 kwietnia 2007 r. działalność

mogąca z dużym prawdopodobieństwem powodować historyczne zanieczyszczenie powierzchni

ziemi oraz istnieją przesłanki wskazujące na występowanie historycznego zanieczyszczenia

powierzchni ziemi, takie jak umieszczenie terenu w wykazie, o którym mowa w art. 101d

ust. 6, lub zgłoszenie, o którym mowa w art. 101e ust. 1, regionalny dyrektor ochrony

środowiska może, w drodze decyzji, nałożyć na władającego powierzchnią ziemi będącego

podmiotem korzystającym ze środowiska, obowiązek wykonania badań zanieczyszczenia

gleby i ziemi oraz wyznaczyć termin przedłożenia wyników tych badań.

2.

Badania zanieczyszczenia gleby i ziemi, o których mowa w ust. 1, wykonuje laboratorium,

o którym mowa w art. 147a ust. 1 pkt 1 lub ust. 1a.

3.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się, gdy podmiot korzystający ze środowiska posiada pozwolenie

zintegrowane, w którym określono sposób wykonywania badań zanieczyszczenia gleby i

ziemi.

4.

Podmiot, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany przechowywać wyniki badań przez okres

5 lat od zakończenia roku kalendarzowego, którego dotyczą, oraz przedkładać je regionalnemu

dyrektorowi ochrony środowiska oraz wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska

na ich żądanie.

5.

Postępowanie w przedmiocie wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, wszczyna się z

urzędu.

1.

Regionalny dyrektor ochrony środowiska może wykonywać badania zanieczyszczenia gleby

i ziemi w celu potwierdzenia występowania historycznego zanieczyszczenia powierzchni

ziemi lub w celu opracowania planu remediacji, w przypadku innym niż wskazany w art.

101f ust. 1.

2.

Badania zanieczyszczenia gleby i ziemi, o których mowa w ust. 1, wykonuje laboratorium,

o którym mowa w art. 147a ust. 1 pkt 1 lub ust. 1a.

3.

Zamówienie publiczne na wykonywanie badań zanieczyszczenia gleby i ziemi, o których

mowa w ust. 1, obejmuje jednorazowe badania lub dokonywanie wszystkich badań we wskazanym

okresie.

4.

Regionalny dyrektor ochrony środowiska lub upoważniona przez niego osoba, są uprawnieni

do wstępu na teren władającego powierzchnią ziemi w celu wykonywania badań zanieczyszczenia

gleby i ziemi.

5.

W przypadku, o którym mowa w ust. 4, władający powierzchnią ziemi jest obowiązany

umożliwić wykonywanie badań na terenie będącym w jego władaniu.

1.

Władający powierzchnią ziemi, na której występuje historyczne zanieczyszczenie powierzchni

ziemi, jest obowiązany do przeprowadzenia remediacji.

2.

Jeżeli władający powierzchnią ziemi wykaże, że historyczne zanieczyszczenie powierzchni

ziemi dokonane po dniu objęcia przez niego władania spowodował inny wskazany podmiot,

zwany dalej „innym sprawcą”, obowiązek przeprowadzenia remediacji spoczywa na innym

sprawcy.

3.

Jeżeli zanieczyszczenie zostało spowodowane przez innego sprawcę za zgodą lub wiedzą

władającego powierzchnią ziemi, władający powierzchnią ziemi jest obowiązany do przeprowadzenia

remediacji solidarnie z innym sprawcą.

4.

W przypadku, o którym mowa w ust. 3, decyzję, o której mowa w art. 101l ust. 4 i art.

101m ust. 1 pkt 2, kieruje się także do władającego powierzchnią ziemi.

Regionalny dyrektor ochrony środowiska, w przypadku historycznego zanieczyszczenia

powierzchni ziemi, przeprowadza remediację, jeżeli

1)

nie można wszcząć wobec władającego powierzchnią ziemi postępowania egzekucyjnego

dotyczącego obowiązku przeprowadzenia remediacji albo egzekucja okazała się bezskuteczna;

2)

władający powierzchnią ziemi wykaże, że zanieczyszczenie, dokonane po dniu objęcia

przez niego władania, spowodował inny sprawca, wobec którego nie można wszcząć postępowania

egzekucyjnego dotyczącego obowiązku przeprowadzenia remediacji, lub egzekucja okazała

się bezskuteczna;

3)

władający powierzchnią ziemi dokonał zgłoszenia na podstawie art. 12 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o wprowadzeniu ustawy - Prawo ochrony środowiska,

ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw

(Dz. U. poz. 1085, z późn. zm. oraz starosta uwzględnił zgłoszenie w rejestrze zawierającym informacje o terenach,

na których stwierdzono przekroczenie standardów jakości gleby lub ziemi, z wyszczególnieniem

terenów, na których obowiązek rekultywacji obciążał starostę;

4)

z uwagi na zagrożenie dla zdrowia ludzi lub możliwość zaistnienia nieodwracalnych

szkód w środowisku jest konieczne niezwłoczne jej przeprowadzenie.

1.

Regionalny dyrektor ochrony środowiska ustala harmonogram swoich zadań w zakresie

historycznych zanieczyszczeń powierzchni ziemi oraz co najmniej raz na 5 lat dokonuje

jego aktualizacji.

2.

Harmonogram obejmuje

1)

badania zanieczyszczenia gleby i ziemi na terenach, na których występuje potencjalne

historyczne zanieczyszczenie powierzchni ziemi;

2)

opracowywanie planów remediacji dla terenów, dla których potwierdzono historyczne

zanieczyszczenie powierzchni ziemi;

3)

przeprowadzanie remediacji historycznych zanieczyszczeń powierzchni ziemi, o których

mowa w art. 101i.

3.

Ustalając i aktualizując harmonogram uwzględnia się potrzebę przeprowadzenia w pierwszej

kolejności remediacji terenów, które stanowią największe zagrożenie dla zdrowia ludzi

lub stanu środowiska oraz uwzględnia się możliwość finansowania zadań regionalnego

dyrektora ochrony środowiska w kolejnych latach.

4.

W trakcie opracowywania lub aktualizacji harmonogramu regionalny dyrektor ochrony

środowiska zasięga opinii Zarządu Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki

Wodnej oraz zarządu właściwego wojewódzkiego funduszu ochrony środowiska i gospodarki

wodnej w zakresie możliwości wspomagania ze środków tych funduszy zadań objętych harmonogramem.

5.

Regionalny dyrektor ochrony środowiska opracowuje i przekazuje Generalnemu Dyrektorowi

Ochrony Środowiska, co 5 lat, sprawozdanie z realizacji zadań objętych harmonogramem.

1.

Koszty remediacji obejmują koszty

1)

badań zanieczyszczenia gleby i ziemi;

2)

opracowania projektu planu remediacji;

3)

przeprowadzenia remediacji.

2.

W przypadkach, o których mowa w art. 101i pkt 4, regionalny dyrektor ochrony środowiska

nakłada, w drodze decyzji, na władającego powierzchnią ziemi obowiązek zwrotu poniesionych

kosztów remediacji, określając w niej wysokość, sposób i termin ich uiszczenia.

3.

Jeżeli władający powierzchnią ziemi wykaże, że historyczne zanieczyszczenie powierzchni

ziemi dokonane po dniu objęcia przez niego władania, której remediacja spowodowała

poniesienie kosztów, o których mowa w ust. 1, spowodował inny sprawca, regionalny

dyrektor ochrony środowiska nakłada, w drodze decyzji, obowiązek zwrotu tych kosztów

na innego sprawcę, określając w niej wysokość, sposób i termin ich uiszczenia.

4.

Regionalny dyrektor ochrony środowiska może odstąpić od żądania zwrotu całości albo

części kosztów remediacji, jeżeli

1)

władający powierzchnią ziemi lub inny sprawca nie został zidentyfikowany lub nie można

wszcząć wobec niego postępowania egzekucyjnego, lub egzekucja okazała się bezskuteczna;

2)

koszty postępowania egzekucyjnego są wyższe niż kwota możliwa do odzyskania.

5.

Roszczenia względem władającego powierzchnią ziemi lub innego sprawcy o zwrot kosztów

remediacji przedawniają się z upływem 5 lat od dnia, w którym odpowiednio decyzja,

o której mowa w ust. 2 albo 3, stała się ostateczna.

6.

Do należności z tytułu obowiązku zwrotu kosztów remediacji stosuje się odpowiednio

przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

(Dz. U. z 2017 r. poz. 201), z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują regionalnemu dyrektorowi ochrony

środowiska.

1.

Remediację historycznego zanieczyszczenia powierzchni ziemi przeprowadza się zgodnie

z ustalonym planem remediacji.

2.

Władający powierzchnią ziemi lub inny sprawca, obowiązany do przeprowadzenia remediacji

historycznego zanieczyszczenia powierzchni ziemi, jest obowiązany do przedłożenia

regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska wniosku o wydanie decyzji ustalającej

plan remediacji, który zawiera projekt planu remediacji; do pisemnego wniosku dołącza

się jego zapis w postaci elektronicznej na informatycznych nośnikach danych.

3.

Projekt planu remediacji zawiera informacje o

1)

terenie wymagającym przeprowadzenia remediacji, poprzez wskazanie adresu i numerów

działek ewidencyjnych oraz jego powierzchni;

2)

aktualnym i, o ile jest to możliwe, planowanym sposobie użytkowania zanieczyszczonego

terenu;

3)

właściwościach gleby oraz rodzaju pokrycia terenu, w tym roślinności i zabudowie;

4)

nazwach substancji powodujących ryzyko, wraz z wynikami badań zanieczyszczenia gleby

i ziemi tymi substancjami, wykonanych przez laboratorium, o którym mowa w art. 147a

ust. 1 pkt 1 lub ust. 1a;

5)

nazwach substancji powodujących ryzyko oraz ich zawartości w glebie i w ziemi, do

jakich doprowadzi remediacja;

6)

ocenie występowania znaczącego zagrożenia dla zdrowia ludzi lub stanu środowiska;

7)

budowie geologicznej i warunkach hydrogeologicznych niezbędnych do dokonania oceny,

o której mowa w pkt 6 - jeżeli zachodzi taka potrzeba;

8)

planowanym sposobie przeprowadzenia remediacji;

9)

planowanym terminie rozpoczęcia i zakończenia remediacji;

10)

sposobie potwierdzenia przeprowadzenia remediacji oraz terminie przedłożenia dokumentacji

z jej przeprowadzenia, w tym wyników badań zanieczyszczenia gleby i ziemi wykonanych

przez laboratorium, o którym mowa w art. 147a ust. 1 pkt 1 lub ust. 1a.

4.

Plan remediacji ustala regionalny dyrektor ochrony środowiska w drodze decyzji określającej

1)

teren wymagający przeprowadzenia remediacji, poprzez wskazanie adresu i numerów działek

ewidencyjnych oraz jego powierzchni;

2)

nazwy substancji powodujących ryzyko oraz ich zawartości w glebie i w ziemi, do jakich

doprowadzi remediacja;

3)

sposób przeprowadzenia remediacji;

4)

termin rozpoczęcia i zakończenia remediacji;

5)

sposób potwierdzenia przeprowadzenia remediacji oraz termin przedłożenia dokumentacji

z jej przeprowadzenia, w tym wyników badań zanieczyszczenia gleby i ziemi wykonanych

przez laboratorium, o którym mowa w art. 147a ust. 1 pkt 1 lub ust. 1a.

5.

Regionalny dyrektor ochrony środowiska wydaje decyzję, o której mowa w ust. 4, po

zasięgnięciu opinii dotyczącej projektu planu remediacji

1)

państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego - w odniesieniu do oceny występowania

znaczącego zagrożenia dla zdrowia ludzi na danym terenie;

2)

państwowego powiatowego inspektora sanitarnego - w odniesieniu do zanieczyszczenia

w ujęciach wody przeznaczonej do spożycia;

3)

dyrektora okręgowego urzędu górniczego - w odniesieniu do zanieczyszczenia spowodowanego

ruchem zakładu górniczego;

4)

dyrektora regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych - w odniesieniu do zanieczyszczenia

na gruntach będących w zarządzie Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe;

5)

dyrektora parku narodowego - w odniesieniu do zanieczyszczenia na obszarze parku narodowego

i jego otuliny;

6)

dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej - w odniesieniu do zanieczyszczenia

w strefach ochronnych ujęć wody;

7)

starosty - w odniesieniu do zanieczyszczenia gruntów wykorzystywanych na cele rolne.

6.

Jeżeli zanieczyszczenie wystąpiło na terenie, do którego inny sprawca nie posiada

tytułu prawnego, władający powierzchnią ziemi jest obowiązany umożliwić wykonanie

badań zanieczyszczenia gleby i ziemi, a także przeprowadzenie remediacji zgodnie z

planem remediacji ustalonym w drodze decyzji, o której mowa w ust. 4.

1.

W przypadku gdy władający powierzchnią ziemi lub inny sprawca nie przeprowadza remediacji,

pomimo że zgodnie z art. 101h jest do tego obowiązany, regionalny dyrektor ochrony

środowiska

1)

wzywa go do przedłożenia wniosku, o którym mowa w art. 101l ust. 2, w wyznaczonym

terminie;

2)

jeżeli nie przedłożył wniosku zgodnie z wezwaniem - nakłada na władającego powierzchnią

ziemi lub innego sprawcę, w drodze decyzji, obowiązek przeprowadzenia remediacji na

podstawie ustalonego przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska planu remediacji.

2.

W decyzji, o której mowa w ust. 1 pkt 2, ustala się obowiązek zwrotu kosztów opracowania

projektu planu remediacji, ich wysokość, sposób i termin uiszczenia oraz ustala się

plan remediacji

1)

zawierający informacje o

a)

aktualnym i, o ile jest to możliwe, planowanym sposobie użytkowania zanieczyszczonego

terenu,

b)

właściwościach gleby oraz rodzaju pokrycia terenu, w tym roślinności i zabudowie,

c)

nazwach substancji powodujących ryzyko, wraz z wynikami badań zanieczyszczenia gleby

i ziemi tymi substancjami, wykonanych przez laboratorium, o którym mowa w art. 147a

ust. 1 pkt 1 lub ust. 1a,

d)

ocenie występowania znaczącego zagrożenia dla zdrowia ludzi lub stanu środowiska,

e)

budowie geologicznej i warunkach hydrogeologicznych niezbędnych do dokonania oceny,

o której mowa w lit. d - jeżeli zachodzi taka potrzeba;

2)

określający

a)

teren wymagający przeprowadzenia remediacji, poprzez wskazanie adresu i numerów działek

ewidencyjnych oraz jego powierzchni,

b)

nazwy substancji powodujących ryzyko oraz ich zawartości w glebie i w ziemi, do jakich

doprowadzi remediacja,

c)

sposób przeprowadzenia remediacji,

d)

termin rozpoczęcia i zakończenia remediacji,

e)

sposób potwierdzenia przeprowadzenia remediacji oraz termin przedłożenia dokumentacji

z jej przeprowadzenia, w tym wyników badań zanieczyszczenia gleby i ziemi wykonanych

przez laboratorium, o którym mowa w art. 147a ust. 1 pkt 1 lub ust. 1a.

3.

Przy wydawaniu decyzji, o której mowa w ust. 1 pkt 2, stosuje się odpowiednio przepisy

art. 101l ust. 5.

4.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, nie stosuje się przepisów art. 362.

5.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, opracowanie projektu planu remediacji regionalny

dyrektor ochrony środowiska może zlecić wykonawcy, który ze względu na posiadane kompetencje,

doświadczenie oraz warunki techniczne i organizacyjne będzie gwarantował należyte

jego opracowanie.

6.

Do należności z tytułu obowiązku zwrotu kosztów opracowania projektu planu remediacji

stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują regionalnemu dyrektorowi ochrony

środowiska.

7.

Jeżeli zanieczyszczenie wystąpiło na terenie, do którego inny sprawca nie posiada

tytułu prawnego, władający powierzchnią ziemi jest obowiązany umożliwić wykonanie

badań zanieczyszczenia gleby i ziemi, a także przeprowadzenie remediacji zgodnie z

planem remediacji ustalonym w decyzji, o której mowa w ust. 1 pkt 2.

1.

Regionalny dyrektor ochrony środowiska dokonuje oceny przeprowadzenia remediacji,

która polega na stwierdzeniu zgodności remediacji z ustalonym planem remediacji.

2.

W przypadku gdy stwierdzono niezgodność przeprowadzonej remediacji z ustalonym planem

remediacji, stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

1.

Jeżeli regionalny dyrektor ochrony środowiska przeprowadza remediację, o której mowa

w art. 101i, władający powierzchnią ziemi jest obowiązany umożliwić jej przeprowadzenie

z zachowaniem warunków określonych w decyzji, o której mowa w ust. 2, a także umożliwić

prowadzenie badań zanieczyszczenia gleby i ziemi.

2.

Regionalny dyrektor ochrony środowiska, w celu przeprowadzenia remediacji, określa,

w drodze decyzji skierowanej do władającego powierzchnią ziemi, zakres udostępnienia

przez niego powierzchni ziemi oraz ustala plan remediacji

1)

zawierający informacje o

a)

aktualnym i, o ile jest to możliwe, planowanym sposobie użytkowania zanieczyszczonego

terenu,

b)

właściwościach gleby oraz rodzaju pokrycia terenu, w tym roślinności i zabudowie,

c)

nazwach substancji powodujących ryzyko, wraz z wynikami badań zanieczyszczenia gleby

i ziemi tymi substancjami, wykonanych przez laboratorium, o którym mowa w art. 147a

ust. 1 pkt 1 lub ust. 1a,

d)

ocenie występowania znaczącego zagrożenia dla zdrowia ludzi lub stanu środowiska,

e)

budowie geologicznej i warunkach hydrogeologicznych niezbędnych do dokonania oceny,

o której mowa w lit. d - jeżeli zachodzi taka potrzeba;

2)

określający

a)

teren wymagający przeprowadzenia remediacji, poprzez wskazanie adresu i numerów działek

ewidencyjnych oraz jego powierzchni,

b)

nazwy substancji powodujących ryzyko oraz ich zawartości w glebie i w ziemi, do jakich

doprowadzi remediacja,

c)

sposób przeprowadzenia remediacji,

d)

termin rozpoczęcia i zakończenia remediacji,

e)

sposób potwierdzenia przeprowadzenia remediacji oraz termin przedłożenia dokumentacji

z jej przeprowadzenia, w tym wyników badań zanieczyszczenia gleby i ziemi wykonanych

przez laboratorium, o którym mowa w art. 147a ust. 1 pkt 1 lub ust. 1a.

3.

Postępowanie w sprawie wydania decyzji, o której mowa w ust. 2, wszczyna się z urzędu.

4.

Przy wydawaniu decyzji, o której mowa w ust. 2, stosuje się odpowiednio przepisy art.

101l ust. 5.

5.

W przypadku, o którym mowa w art. 101i, opracowanie projektu planu remediacji lub

przeprowadzenie remediacji regionalny dyrektor ochrony środowiska może zlecić wykonawcy,

który ze względu na posiadane kompetencje, doświadczenie oraz warunki techniczne i

organizacyjne będzie gwarantował odpowiednio należyte ich opracowanie lub przeprowadzenie.

1.

Dokonując oceny występowania znaczącego zagrożenia dla zdrowia ludzi lub stanu środowiska,

o której mowa w art. 101l ust. 3 pkt 6, art. 101m ust. 2 pkt 1 lit. d oraz art. 101o

ust. 2 pkt 1 lit. d, uwzględnia się w szczególności

1)

postać chemiczną, w jakiej występuje zanieczyszczenie i jego biodostępność;

2)

możliwość rozprzestrzeniania się zanieczyszczenia;

3)

potencjalne drogi narażenia, z uwzględnieniem rozprzestrzeniania się zanieczyszczeń

w zależności od właściwości gleby, ukształtowania, budowy geologicznej i warunków

hydrogeologicznych, a także pokrycia terenu;

4)

środowisko oraz ludzi, którzy mogliby ucierpieć w wyniku zanieczyszczenia;

5)

występowanie na terenie zanieczyszczonym i w jego okolicy zwłaszcza gruntów uprawnych,

ogrodów, parków, placów zabaw, terenów sportowych, budynków mieszkalnych i użytkowych,

form ochrony przyrody, zasobów wody pitnej i ujęć wody.

2.

Jeżeli ocena występowania znaczącego zagrożenia dla zdrowia ludzi lub stanu środowiska

wykaże, że nie występuje znaczące zagrożenie dla zdrowia ludzi lub stanu środowiska,

regionalny dyrektor ochrony środowiska może zwolnić władającego powierzchnią ziemi

lub innego sprawcę, w drodze decyzji, z obowiązku przeprowadzenia remediacji albo

nie przeprowadzać remediacji, o której mowa w art. 101i.

3.

Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zdrowia, kierując się potrzebą ujednolicenia sposobu wykonywania oceny występowania

znaczącego zagrożenia dla zdrowia ludzi lub stanu środowiska, może określić, w drodze

rozporządzenia, sposób wykonywania oceny występowania znaczącego zagrożenia dla zdrowia

ludzi lub stanu środowiska oraz referencyjne metodyki modelowania rozprzestrzeniania

substancji w glebie, ziemi i wodach gruntowych.

1.

Dopuszcza się następujące sposoby przeprowadzenia remediacji

1)

usunięcie zanieczyszczenia, przynajmniej do dopuszczalnej zawartości w glebie i w

ziemi substancji powodujących ryzyko;

2)

inne, niż wskazany w pkt 1, prowadzące do usunięcia znaczącego zagrożenia dla zdrowia

ludzi i stanu środowiska, z uwzględnieniem obecnego i, o ile jest to możliwe, planowanego

sposobu użytkowania terenu, takie jak

a)

zmniejszenie ilości zanieczyszczeń lub

b)

ograniczenie możliwości rozprzestrzeniania się zanieczyszczeń i kontrolowanie zanieczyszczenia

poprzez okresowe prowadzenie badań zanieczyszczenia gleby i ziemi w określonym czasie,

lub

c)

przeprowadzenie samooczyszczania powierzchni ziemi, ewentualne działania wspomagające

samooczyszczanie, kontrolowanie zanieczyszczenia poprzez okresowe prowadzenie badań

zanieczyszczenia gleby i ziemi w określonym czasie, ewentualne ograniczenie dostępu

ludzi do zanieczyszczonego terenu i ewentualna konieczność zmiany sposobu użytkowania

zanieczyszczonego terenu.

2.

Przy planowaniu lub określaniu sposobu przeprowadzenia remediacji w pierwszej kolejności

należy rozważyć usunięcie zanieczyszczenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 1.

3.

Odstąpienie od usunięcia zanieczyszczenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, i przeprowadzenie

remediacji w sposób, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się, jeżeli

1)

nie są znane technologie lub sposoby pozwalające na usunięcie zanieczyszczenia lub

2)

negatywne dla środowiska skutki działań prowadzonych w celu usunięcia zanieczyszczenia

byłyby niewspółmiernie wysokie do korzyści osiągniętych w środowisku, lub

3)

koszty oczyszczania doprowadzające do usunięcia zanieczyszczenia byłyby nieproporcjonalnie

wysokie w stosunku do korzyści osiągniętych w środowisku i zasadne jest przeprowadzenie

remediacji w sposób, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, co zostało wykazane w analizie

kosztów i korzyści przeprowadzonej dla kilku wariantów sposobu przeprowadzenia remediacji,

lub

4)

obowiązany do przeprowadzenia remediacji wykaże, że zanieczyszczenie nastąpiło przed

dniem 1 września 1980 r.

Zabrania się używania do prac ziemnych gleby lub ziemi, w tym używanych do tych prac

osadów pochodzących z dna zbiorników powierzchniowych wód stojących lub wód płynących,

jeżeli jest przekroczona w nich dopuszczalna zawartość substancji powodującej ryzyko,

określona w przepisach wydanych na podstawie art. 101a ust. 5, dla gruntów występujących

w miejscu użycia tej gleby lub ziemi.

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

1.

Starosta prowadzi obserwację terenów zagrożonych ruchami masowymi ziemi oraz terenów,

na których występują te ruchy, a także rejestr zawierający informacje o tych terenach.

2

Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

rolnictwa oraz ministrem właściwym do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania

przestrzennego oraz mieszkalnictwa określi, w drodze rozporządzenia

1)

metody, zakres i częstotliwość prowadzenia obserwacji terenów, o których mowa w ust.

1, oraz sposób ustalania tych terenów, kierując się potrzebą ograniczenia występowania

szkód powodowanych przez ruchy masowe ziemi;

2)

informacje, jakie powinien zawierać rejestr, o którym mowa w ust. 1, a także sposób

prowadzenia oraz formę i układ tego rejestru, kierując się potrzebą dostarczenia wyczerpujących

informacji o terenach zagrożonych ruchami masowymi ziemi i terenach, na których występują

te ruchy, oraz uwzględniając lokalizację, warunki geologiczne i glebowe tych terenów,

a także opis zagrożeń ruchami masowymi ziemi.

(uchylony)

Ochrona przed hałasem polega na zapewnieniu jak najlepszego stanu akustycznego środowiska,

w szczególności poprzez

1)

utrzymanie poziomu hałasu poniżej dopuszczalnego lub co najmniej na tym poziomie;

2)

zmniejszanie poziomu hałasu co najmniej do dopuszczalnego, gdy nie jest on dotrzymany.

Ilekroć w przepisach niniejszego działu jest mowa o wskaźnikach hałasu, rozumie się

przez to parametry hałasu określone poziomem dźwięku A wyrażonym w decybelach (dB),

w tym

1)

wskaźniki hałasu mające zastosowanie do prowadzenia długookresowej polityki w zakresie

ochrony środowiska przed hałasem, w szczególności do sporządzania map akustycznych,

o których mowa w art. 118 ust. 1, oraz programów ochrony środowiska przed hałasem,

o których mowa w art. 119 ust. 1

a)

LDWN - długookresowy średni poziom dźwięku A wyrażony w decybelach (dB), wyznaczony w

ciągu wszystkich dób w roku, z uwzględnieniem pory dnia (rozumianej jako przedział

czasu od godz. 6

b)

LN - długookresowy średni poziom dźwięku A wyrażony w decybelach (dB), wyznaczony w

ciągu wszystkich pór nocy w roku (rozumianych jako przedział czasu od godz. 22

2)

wskaźniki hałasu mające zastosowanie do ustalania i kontroli warunków korzystania

ze środowiska w odniesieniu do jednej doby

a)

LAeq D - równoważny poziom dźwięku A dla pory dnia (rozumianej jako przedział czasu od godz.

6

b)

LAeq N - równoważny poziom dźwięku A dla pory nocy (rozumianej jako przedział czasu od godz.

22

1.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, sposób ustalania

wartości wskaźnika hałasu, o którym mowa w art. 112a pkt 1 lit. a, uwzględniając potrzebę

prowadzenia długookresowej polityki w zakresie ochrony przed hałasem, potrzebę stosowania

wskaźników hałasu do ustalania i kontroli warunków korzystania ze środowiska oraz

obowiązujące w tym zakresie dokumenty normalizacyjne w rozumieniu ustawy z dnia 12 września 2002 r. o normalizacji

(Dz. U. z 2015 r. poz. 1483).

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw środowiska może

określić sposób ustalania wartości wskaźników hałasu, o których mowa w art. 112a pkt

2.

1.

Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zdrowia, określi, w drodze rozporządzenia, dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku

kierując się potrzebą zapewnienia należytej ochrony środowiska przed hałasem oraz

mając na uwadze przepisy prawa Unii Europejskiej odnoszące się do oceny i zarządzania

poziomem hałasu w środowisku.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, zostaną ustalone

1)

zróżnicowane dopuszczalne poziomy hałasu określone wskaźnikami hałasu LDWN, LN, LAeq D i LAeq N dla następujących rodzajów terenów faktycznie zagospodarowanych

a)

pod zabudowę mieszkaniową,

b)

pod szpitale i domy pomocy społecznej,

c)

pod budynki związane ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży,

d)

na cele uzdrowiskowe,

e)

na cele rekreacyjno-wypoczynkowe,

f)

pod zabudowę mieszkaniowo-usługową;

2)

dopuszczalne poziomy hałasu z uwzględnieniem rodzaju obiektu lub działalności będącej

źródłem hałasu;

3)

okresy, do których odnoszą się poziomy hałasu, jako czas odniesienia.

3.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, mogą zostać ustalone poziomy hałasu z uwzględnieniem

1)

zmienności działania źródeł hałasu w czasie;

2)

charakterystyki częstotliwościowej hałasu;

3)

zawartości impulsów akustycznych.

1.

Przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uwzględnia się

tereny, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1.

2.

Jeżeli teren może być zaliczony do kilku rodzajów terenów, o których mowa w art. 113

ust. 2 pkt 1, uznaje się, że dopuszczalne poziomy hałasu powinny być ustalone jak

dla przeważającego rodzaju terenu.

3.

Jeżeli na terenach zamkniętych oraz na terenach przeznaczonych do działalności produkcyjnej,

składowania i magazynowania znajduje się zabudowa mieszkaniowa, szpitale, domy pomocy

społecznej lub budynki związane ze stałym albo czasowym pobytem dzieci i młodzieży,

ochrona przed hałasem polega na stosowaniu rozwiązań technicznych zapewniających właściwe

warunki akustyczne w budynkach.

4.

W przypadku zabudowy mieszkaniowej, szpitali, domów pomocy społecznej lub budynków

związanych ze stałym albo czasowym pobytem dzieci i młodzieży, zlokalizowanych na

granicy pasa drogowego lub przyległego pasa gruntu w rozumieniu ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1727, z późn. zm., ochrona przed hałasem polega na stosowaniu rozwiązań technicznych zapewniających

właściwe warunki akustyczne w budynkach.

W razie braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oceny, czy teren należy

do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, właściwe organy dokonują

na podstawie faktycznego zagospodarowania i wykorzystywania tego i sąsiednich terenów;

przepis art. 114 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

1.

W przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych,

pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub pomiarów

podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności,

przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym

poziomie hałasu; za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu uważa się przekroczenie

wskaźnika hałasu LAeq D lub LAeq N.

2.

Jeżeli hałas powstaje w związku z eksploatacją dróg, linii kolejowych, linii tramwajowych,

kolei linowych, portów oraz lotnisk lub z działalnością osoby fizycznej niebędącej

przedsiębiorcą, decyzji, o której mowa w ust. 1, nie wydaje się.

3.

W decyzji, o której mowa w ust. 1, określa się dopuszczalne poziomy hałasu poza zakładem

przy zastosowaniu wskaźników hałasu LAeq D i LAeq N w odniesieniu do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, na które

oddziałuje zakład.

4.

W decyzji, o której mowa w ust. 1, mogą być określone wymagania mające na celu nieprzekraczanie

poza zakładem dopuszczalnych poziomów hałasu, a w szczególności

1)

rozkład czasu pracy źródeł hałasu dla całej doby, wraz z przewidywanymi wariantami;

2)

zakres, sposób i częstotliwość prowadzenia pomiarów poziomu hałasu w zakresie, w jakim

wykraczają one poza wymagania, o których mowa w art. 147 i 148;

3)

sposób postępowania w przypadku uszkodzenia aparatury służącej do pomiarów poziomu

hałasu, jeżeli jej zastosowanie jest wymagane;

4)

formę, układ, techniki i termin przedkładania wyników pomiarów, o których mowa w pkt

2, organowi właściwemu do wydania decyzji i wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska;

do wyników przeprowadzonych pomiarów stosuje się odpowiednio przepis art. 147 ust.

6.

5.

Postępowanie w przedmiocie wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, wszczyna się z

urzędu.

6.

(uchylony)

7.

Decyzja, o której mowa w ust. 1, może ulec zmianie w przypadku

1)

uchwalenia albo utraty mocy obowiązującej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

dotyczącego terenów objętych oddziaływaniem hałasu z zakładu;

2)

zmiany faktycznego zagospodarowania i wykorzystania nieruchomości, na które oddziałuje

hałas z zakładu, nieobjętych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego;

3)

zmiany obowiązujących dopuszczalnych poziomów hałasu.

1.

Rada powiatu, w drodze uchwały, z zastrzeżeniem ust. 2 i 4, ograniczy lub zakaże używania

jednostek pływających lub niektórych ich rodzajów na określonych zbiornikach powierzchniowych

wód stojących oraz wodach płynących, jeżeli jest to konieczne do zapewnienia odpowiednich

warunków akustycznych na terenach przeznaczonych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe.

2.

Na śródlądowych wodach żeglownych ograniczenia i zakazy wprowadza, w drodze rozporządzenia,

minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

transportu.

3.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 2, zostaną ustalone

1)

nazwa lub inne określenie cieku lub zbiornika wodnego albo jego części, na których

obowiązują ograniczenia lub zakazy;

2)

rodzaje jednostek pływających, których dotyczą zakazy lub ograniczenia, które mogą

być charakteryzowane poprzez

a)

przeznaczenie jednostki,

b)

parametry techniczne, takie jak wielkość i rodzaj napędu;

3)

zakazy i ograniczenia dotyczące używania jednostek odpowiednio w okresie roku, dni

tygodnia lub doby.

4.

Ograniczenia nie mogą dotyczyć jednostek pływających, których użycie jest konieczne

do celów bezpieczeństwa publicznego lub do utrzymania cieków i zbiorników wodnych.

1.

Oceny stanu akustycznego środowiska i obserwacji zmian dokonuje się w ramach państwowego

monitoringu środowiska na podstawie wyników pomiarów poziomów hałasu określonych wskaźnikami

hałasu LDWN i LN oraz z uwzględnieniem pozostałych danych, w szczególności demograficznych oraz dotyczących

sposobu zagospodarowania i użytkowania terenu.

2.

Oceny stanu akustycznego środowiska dokonuje się obowiązkowo dla

1)

aglomeracji o liczbie mieszkańców większej niż 100 tysięcy;

2)

terenów poza aglomeracjami, o których mowa w art. 179 ust. 1.

3.

Powiatowy program ochrony środowiska może określać inne niż wymienione w ust. 2 tereny,

dla których dokonywana będzie ocena stanu akustycznego środowiska.

4.

Pomiarów dla potrzeb oceny stanu akustycznego środowiska dokonuje się z uwzględnieniem

wymagań, o których mowa w art. 148 ust. 1 i art. 176 ust. 1.

5.

Na terenach niewymienionych w ust. 2 oceny stanu akustycznego środowiska dokonuje

wojewódzki inspektor ochrony środowiska.

1.

Na potrzeby oceny stanu akustycznego środowiska, o której mowa w art. 117 ust. 2 pkt

1 i ust. 3, starosta sporządza, co 5 lat, mapy akustyczne, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Sporządzając mapę akustyczną, starosta uwzględnia informacje wynikające z map akustycznych,

o których mowa w art. 179 ust. 1.

3.

Mapa, o której mowa w ust. 1, powinna składać się z części opisowej i części graficznej.

4.

Część opisowa powinna zawierać w szczególności

1)

charakterystykę obszaru podlegającego ocenie;

2)

identyfikację i charakterystykę źródeł hałasu;

3)

uwarunkowania akustyczne wynikające z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;

4)

metody wykorzystane do dokonania oceny;

5)

zestawienie wyników badań;

6)

identyfikację terenów zagrożonych hałasem;

7)

liczbę ludności zagrożonej hałasem;

8)

analizę trendów zmian stanu akustycznego środowiska;

9)

wnioski dotyczące działań w zakresie ochrony przed hałasem.

5.

Część graficzna powinna zawierać w szczególności

1)

mapę charakteryzującą hałas emitowany z poszczególnych źródeł;

2)

mapę stanu akustycznego środowiska, z zaznaczeniem terenów, na których występuje przekroczenie

dopuszczalnych poziomów hałasu, z odniesieniem do miejscowego planu zagospodarowania

przestrzennego;

3)

mapę terenów zagrożonych hałasem;

4)

mapę przedstawiającą przewidywane rezultaty działań, o których mowa w ust. 4 pkt 9.

6.

Przez teren zagrożony hałasem rozumie się teren, na którym są przekroczone dopuszczalne

poziomy hałasu, określone wskaźnikami LDWN lub LN, o których mowa w art. 113.

7.

(uchylony)

8.

(uchylony)

9.

(uchylony)

10.

Minister właściwy do spraw zdrowia, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

środowiska, może określić, w drodze rozporządzenia, wskaźniki odzwierciedlające relacje

między narażeniem na hałas a efektem szkodliwym lub uciążliwym oddziaływania hałasu

na potrzeby sporządzania map akustycznych lub innych dokumentów dotyczących oceny

stanu akustycznego środowiska, kierując się potrzebą ochrony zdrowia ludzi; przez

efekt szkodliwy hałasu rozumie się skutki szkodliwe dla zdrowia ludzi, a przez efekt

uciążliwy hałasu - negatywne reakcje człowieka bez zauważalnych szkodliwych skutków

dla jego zdrowia.

11.

Minister właściwy do spraw zdrowia, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

środowiska, może określić, w drodze rozporządzenia, sposoby oceny stanu akustycznego

środowiska przy wykorzystaniu wskaźników odzwierciedlających relacje między narażeniem

na hałas a jego efektem szkodliwym lub uciążliwym, kierując się potrzebą ochrony zdrowia

ludzi.

1.

Mapa akustyczna, opracowana na kopiach map wchodzących w skład państwowego zasobu

geodezyjnego i kartograficznego, stanowi podstawowe źródło danych wykorzystywanych

dla celów

1)

informowania społeczeństwa o zagrożeniach środowiska hałasem;

2)

opracowania danych dla państwowego monitoringu środowiska;

3)

tworzenia i aktualizacji programów ochrony środowiska przed hałasem.

2.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy

zakres danych ujętych na mapach akustycznych oraz ich układ i sposób prezentacji,

uwzględniając cele, do których osiągnięcia dane mają być wykorzystywane.

1.

Rada powiatu może, w drodze uchwały, wyznaczyć obszary ciche w aglomeracji lub obszary

ciche poza aglomeracją, uwzględniając szczególne potrzeby ochrony przed hałasem tych

obszarów i podając wymagania zapewniające utrzymanie poziomu hałasu co najmniej na

istniejącym poziomie.

2.

Projekt uchwały, o której mowa w ust. 1, podlega uzgodnieniu z właściwym miejscowo

wójtem, burmistrzem lub prezydentem miasta w terminie 30 dni; niezajęcie przez organ

stanowiska w tym terminie uznaje się za brak zastrzeżeń do projektu uchwały.

Wielkość emisji hałasu wyznacza się i ocenia na podstawie pomiarów poziomu hałasu

w środowisku.

1.

Dla terenów, na których poziom hałasu przekracza poziom dopuszczalny, tworzy się programy

ochrony środowiska przed hałasem, których celem jest dostosowanie poziomu hałasu do

dopuszczalnego.

2.

Dla terenów, o których mowa w art. 117 ust. 2 pkt 1 i ust. 3, programy uchwala rada

powiatu, a dla terenów, o których mowa w art. 117 ust. 2 pkt 2, programy określa,

w drodze uchwały, sejmik województwa.

2a.

Organ, o którym mowa w ust. 2, zapewnia możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu,

którego przedmiotem jest sporządzenie programu ochrony środowiska przed hałasem.

3.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

wymagania, jakim powinien odpowiadać program ochrony środowiska przed hałasem.

4.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, zostaną ustalone

1)

forma sporządzania programu;

2)

niezbędne części składowe programu;

3)

zakres zagadnień, które powinny zostać określone i ocenione w programie;

4)

sposób ustalania harmonogramu planowanych działań dla poszczególnych terenów z wykorzystaniem

wskaźników charakteryzujących wielkość przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu

i liczbę mieszkańców na danym terenie.

4a.

Organ właściwy do tworzenia programu ochrony środowiska przed hałasem opracowuje łącznie

z programem jego streszczenie, sporządzane w języku niespecjalistycznym, zawierające

omówienie wszystkich ważnych aspektów działań przewidywanych w programie, w formie

prezentacji graficznych i zestawień danych tabelarycznych.

5.

Program dla terenu, o którym mowa w art. 117 ust. 2 pkt 2, powinien być określony

w terminie 1 roku od dnia przedstawienia mapy akustycznej przez podmiot zobowiązany

do jej sporządzenia.

6.

Programy, o których mowa w ust. 1, aktualizuje się co najmniej raz na pięć lat, a

także w przypadku wystąpienia okoliczności uzasadniających zmianę planu lub harmonogramu

realizacji.

1.

Starosta przekazuje, niezwłocznie po sporządzeniu, zarządowi województwa, wojewódzkiemu

inspektorowi ochrony środowiska i państwowemu wojewódzkiemu inspektorowi sanitarnemu

mapy akustyczne, o których mowa w art. 118.

2.

Starosta przekazuje wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska program ochrony

środowiska przed hałasem niezwłocznie po uchwaleniu programu przez radę powiatu.

3.

Marszałek województwa przekazuje wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska program

ochrony środowiska przed hałasem niezwłocznie po uchwaleniu programu przez sejmik

województwa.

1.

Wojewódzki inspektor ochrony środowiska prowadzi rejestr zawierający informacje o

stanie akustycznym środowiska, na podstawie pomiarów, badań i analiz wykonywanych

w ramach państwowego monitoringu środowiska.

2.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

wymagania dotyczące rejestru, o którym mowa w ust. 1, w tym

1)

rodzaje wyników pomiarów, badań i analiz podlegających rejestracji,

2)

układ rejestru,

3)

formę rejestracji wyników pomiarów, badań i analiz

- kierując się potrzebą dostarczenia wyczerpujących informacji o stanie akustycznym

środowiska.

3.

Wojewódzki inspektor ochrony środowiska przekazuje Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska,

do dnia 31 marca każdego roku, informacje z rejestru, o którym mowa w ust. 1, za rok

poprzedni.

Ochrona przed polami elektromagnetycznymi polega na zapewnieniu jak najlepszego stanu

środowiska poprzez

1)

utrzymanie poziomów pól elektromagnetycznych poniżej dopuszczalnych lub co najmniej

na tych poziomach;

2)

zmniejszanie poziomów pól elektromagnetycznych co najmniej do dopuszczalnych, gdy

nie są one dotrzymane.

1.

Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zdrowia, określi, w drodze rozporządzenia, dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych

w środowisku oraz sposoby sprawdzania dotrzymania tych poziomów.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, zostaną ustalone

1)

zróżnicowane poziomy pól elektromagnetycznych dla

a)

terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową,

b)

miejsc dostępnych dla ludności;

2)

zakresy częstotliwości pól elektromagnetycznych, dla których określa się parametry

fizyczne, charakteryzujące oddziaływanie pól elektromagnetycznych na środowisko, do

których odnoszą się poziomy pól elektromagnetycznych;

3)

dopuszczalne wartości parametrów fizycznych, o których mowa w pkt 2, dla poszczególnych

zakresów częstotliwości, do których odnoszą się poziomy pól elektromagnetycznych.

3.

Sposoby sprawdzania dotrzymania poziomów, o których mowa w ust. 1, określone zostaną

przez wskazanie metod

1)

wykonywania pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku dla poszczególnych

zakresów częstotliwości, o których mowa w ust. 2;

2)

wyznaczania poziomów pól elektromagnetycznych, jeżeli w środowisku występują pola

elektromagnetyczne o częstotliwościach z różnych zakresów, o których mowa w ust. 2.

1.

Prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia emitującego pola elektromagnetyczne,

które są stacjami elektroenergetycznymi lub napowietrznymi liniami elektroenergetycznymi

o napięciu znamionowym nie niższym niż 110 kV, lub instalacjami radiokomunikacyjnymi,

radionawigacyjnymi lub radiolokacyjnymi, emitującymi pola elektromagnetyczne, których

równoważna moc promieniowana izotropowo wynosi nie mniej niż 15 W, emitującymi pola

elektromagnetyczne o częstotliwościach od 30 kHz do 300 GHz, są obowiązani do wykonania

pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku

1)

bezpośrednio po rozpoczęciu użytkowania instalacji lub urządzenia;

2)

każdorazowo w przypadku zmiany warunków pracy instalacji lub urządzenia, w tym zmiany

spowodowanej zmianami w wyposażeniu instalacji lub urządzenia, o ile zmiany te mogą

mieć wpływ na zmianę poziomów pól elektromagnetycznych, których źródłem jest instalacja

lub urządzenie.

2.

Wyniki pomiarów, o których mowa w ust. 1, przekazuje się wojewódzkiemu inspektorowi

ochrony środowiska i państwowemu wojewódzkiemu inspektorowi sanitarnemu.

3

Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w drodze rozporządzenia, wymagania

dotyczące wyników pomiarów, o których mowa w ust. 1, kierując się potrzebą ujednolicenia

wyników pomiarów oraz zapewnienia właściwego ich wykonywania.

1.

Oceny poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku i obserwacji zmian dokonuje się

w ramach państwowego monitoringu środowiska.

2.

Wojewódzki inspektor ochrony środowiska prowadzi okresowe badania poziomów pól elektromagnetycznych

w środowisku.

3.

Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w drodze rozporządzenia, zakres

i sposób prowadzenia badań, o których mowa w ust. 2.

4.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, zostaną ustalone

1)

sposób wyboru punktów pomiarowych;

2)

wymagana częstotliwość prowadzenia pomiarów.

5.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, mogą zostać ustalone sposoby prezentacji

wyników pomiarów.

1.

Wojewódzki inspektor ochrony środowiska prowadzi, aktualizowany corocznie, rejestr

zawierający informacje o terenach, na których stwierdzono przekroczenie dopuszczalnych

poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku, z wyszczególnieniem przekroczeń dotyczących

1)

terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową;

2)

miejsc dostępnych dla ludności.

2.

Przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc,

do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego.

Złoża kopalin podlegają ochronie polegającej na racjonalnym gospodarowaniu ich zasobami

oraz kompleksowym wykorzystaniu kopalin, w tym kopalin towarzyszących.

1.

Eksploatację złoża kopaliny prowadzi się w sposób gospodarczo uzasadniony, przy zastosowaniu

środków ograniczających szkody w środowisku i przy zapewnieniu racjonalnego wydobycia

i zagospodarowania kopaliny.

2.

Podejmujący eksploatację złóż kopaliny lub prowadzący tę eksploatację jest obowiązany

przedsiębrać środki niezbędne do ochrony zasobów złoża, jak również do ochrony powierzchni

ziemi oraz wód powierzchniowych i podziemnych, sukcesywnie prowadzić rekultywację

terenów poeksploatacyjnych oraz przywracać do właściwego stanu inne elementy przyrodnicze.

1.

Ochrona zwierząt oraz roślin polega na

1)

zachowaniu cennych ekosystemów, różnorodności biologicznej i utrzymaniu równowagi

przyrodniczej;

2)

tworzeniu warunków prawidłowego rozwoju i optymalnego spełniania przez zwierzęta i

roślinność funkcji biologicznej w środowisku;

3)

zapobieganiu lub ograniczaniu negatywnych oddziaływań na środowisko, które mogłyby

niekorzystnie wpływać na zasoby oraz stan zwierząt oraz roślin;

4)

zapobieganiu zagrożeniom naturalnych kompleksów i tworów przyrody.

2.

Ochrona, o której mowa w ust. 1, jest realizowana w szczególności poprzez

1)

obejmowanie ochroną obszarów i obiektów cennych przyrodniczo;

2)

ustanawianie ochrony gatunków zwierząt oraz roślin;

3)

ograniczanie możliwości pozyskiwania dziko występujących zwierząt oraz roślin;

4)

odtwarzanie populacji zwierząt i stanowisk roślin oraz zapewnianie reprodukcji dziko

występujących zwierząt oraz roślin;

5)

zabezpieczanie lasów i zadrzewień przed zanieczyszczeniem i pożarami;

6)

ograniczanie możliwości wycinania drzew i krzewów oraz likwidacji terenów zieleni;

7)

zalesianie, zadrzewianie lub tworzenie skupień roślinności, zwłaszcza gdy przemawiają

za tym potrzeby ochrony gleby, zwierząt, kształtowania klimatu oraz inne potrzeby

związane z zapewnieniem różnorodności biologicznej, równowagi przyrodniczej i zaspokajania

potrzeb rekreacyjno-wypoczynkowych ludzi;

8)

nadzorowanie zamierzonego uwolnienia GMO do środowiska i wprowadzenia do obrotu w

rozumieniu przepisów ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. o mikroorganizmach i organizmach genetycznie zmodyfikowanych

(Dz. U. z 2015 r. poz. 806 oraz z 2016 r. poz. 2003).

1.

Ochronę zwierząt oraz roślin na poligonach w toku szkolenia Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej

Polskiej, zwanych dalej „Siłami Zbrojnymi”, zapewnia się poprzez

1)

sytuowanie obiektów poligonowych na terenach o małej wartości przyrodniczej;

2)

oznaczanie na terenach szkoleniowych obszarów o walorach przyrodniczych, takich jak

miejsca lęgowe zwierząt oraz ptaków, stanowiska roślin poddanych ochronie, oraz wprowadzanie

na nich stosownych ograniczeń działalności szkoleniowej;

3)

stosowanie rozwiązań organizacyjnych i technicznych ograniczających szkody oraz sukcesywne

usuwanie szkód;

4)

przeprowadzanie instruktażu szkolonych żołnierzy co do zasad postępowania na terenie

poligonu w związku z ograniczeniami wynikającymi z ochrony zwierząt oraz roślin.

2.

Zasady ochrony zwierząt oraz roślin na terenach poligonów uwzględnia się w instrukcjach

szkoleniowych dla poligonów.

3.

Minister Obrony Narodowej, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw środowiska,

określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady sporządzania instrukcji szkoleniowej

w zakresie zapewnienia wymogów ochrony zwierząt oraz roślin w toku szkolenia Sił Zbrojnych

na poligonach.

4.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, zostaną uwzględnione

1)

zagadnienia zawarte w instrukcji szkoleniowej, w ramach których należy uwzględnić

wymagania ochrony zwierząt oraz roślin;

2)

sposób uwzględniania poszczególnych wymagań ochrony zwierząt oraz roślin;

3)

uwarunkowania dotyczące usytuowania poligonów oraz specyfiki ich funkcjonowania, które

należy uwzględnić przy określaniu wymagań ochrony zwierząt oraz roślin.

5.

W razie udostępniania poligonów jednostkom sił zbrojnych państw obcych przepisy ust.

1-4 stosuje się odpowiednio.

1.

Jeżeli w związku z ograniczeniem sposobu korzystania z nieruchomości korzystanie z

niej lub z jej części w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem

stało się niemożliwe lub istotnie ograniczone, właściciel nieruchomości może żądać

wykupienia nieruchomości lub jej części.

2.

W związku z ograniczeniem sposobu korzystania z nieruchomości jej właściciel może

żądać odszkodowania za poniesioną szkodę; szkoda obejmuje również zmniejszenie wartości

nieruchomości.

3.

Roszczenie, o którym mowa w ust. 1 i 2, przysługuje również użytkownikowi wieczystemu

nieruchomości, a roszczenie, o którym mowa w ust. 2, także osobie, której przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości.

4.

Z roszczeniem, o którym mowa w ust. 1-3, można wystąpić w okresie 2 lat od dnia wejścia

w życie rozporządzenia lub aktu prawa miejscowego powodującego ograniczenie sposobu

korzystania z nieruchomości.

5.

W sprawach, o których mowa w ust. 1-4, nie stosuje się przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, dotyczących roszczeń z tytułu ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości.

1.

Ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości w związku z ochroną zasobów środowiska

może nastąpić przez

1)

poddanie ochronie obszarów lub obiektów na podstawie przepisów ustawy o ochronie przyrody;

2)

ustalenie warunków korzystania z wód regionu wodnego lub zlewni oraz ustanowienie

obszarów ochronnych zbiorników wód śródlądowych na podstawie przepisów ustawy - Prawo

wodne;

3)

wyznaczenie obszarów cichych w aglomeracji oraz obszarów cichych poza aglomeracją.

2.

Przepis ust. 1 nie wyklucza możliwości ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości

w celu ochrony zasobów środowiska na podstawie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

1.

W razie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, o którym mowa w art. 130

ust. 1, na żądanie poszkodowanego właściwy starosta ustala, w drodze decyzji, wysokość

odszkodowania; decyzja jest niezaskarżalna.

2.

Strona niezadowolona z przyznanego odszkodowania może w terminie 30 dni od dnia doręczenia

jej decyzji, o której mowa w ust. 1, wnieść powództwo do sądu powszechnego. Droga

sądowa przysługuje także w razie niewydania decyzji przez właściwy organ w terminie

3 miesięcy od dnia zgłoszenia żądania przez poszkodowanego.

3.

Wystąpienie na drogę sądową nie wstrzymuje wykonania decyzji, o której mowa w ust.

1.

Do żądania wykupu nieruchomości w przypadkach ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości,

o których mowa w art. 130 ust. 1, stosuje się odpowiednio zasady i tryb określone

w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami

(Dz. U. z 2016 r. poz. 2147 i 2260).

Ustalenie wysokości odszkodowania oraz ceny wykupu nieruchomości następuje po uzyskaniu

opinii rzeczoznawcy majątkowego, określającej wartość nieruchomości według zasad i

trybu określonych w przepisach ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2017 r., z wyjątkiem

1)

art. 14 pkt 19 i pkt 32 w zakresie uchylenia art. 69a ust. 3 i 4, które wchodzą w

życie z dniem 1 stycznia 2019 r.;

2)

art. 97-99, art. 100 ust. 2, art. 114 ust. 2 i art. 116, które wchodzą w życie z dniem

następującym po dniu ogłoszenia;

3)

art. 19 pkt 32, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2018 r.;

4)

art. 95, który wchodzi w życie z dniem 31 grudnia 2016 r.

Obowiązanymi do wypłaty odszkodowania lub wykupu nieruchomości są

1)

właściwa jednostka samorządu terytorialnego - jeżeli ograniczenie sposobu korzystania

z nieruchomości nastąpiło w wyniku uchwalenia aktu prawa miejscowego przez organ samorządu

terytorialnego;

2)

reprezentowany przez wojewodę Skarb Państwa - jeżeli ograniczenie sposobu korzystania

z nieruchomości nastąpiło w wyniku wydania rozporządzenia Rady Ministrów, właściwego

ministra albo wojewody;

3)

reprezentowany przez dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej Skarb Państwa

- jeżeli ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości nastąpiło w wyniku wydania

przez niego rozporządzenia.

1.

Jeżeli z przeglądu ekologicznego albo z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko

wymaganej przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego

ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania

na środowisko, albo z analizy porealizacyjnej wynika, że mimo zastosowania dostępnych rozwiązań

technicznych, technologicznych i organizacyjnych nie mogą być dotrzymane standardy

jakości środowiska poza terenem zakładu lub innego obiektu, to dla oczyszczalni ścieków,

składowiska odpadów komunalnych, kompostowni, trasy komunikacyjnej, lotniska, linii

i stacji elektroenergetycznej oraz instalacji radiokomunikacyjnej, radionawigacyjnej

i radiolokacyjnej tworzy się obszar ograniczonego użytkowania.

2.

Obszar ograniczonego użytkowania dla przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać

na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego

ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania

na środowisko, lub dla zakładów, lub innych obiektów, gdzie jest eksploatowana instalacja, która

jest kwalifikowana jako takie przedsięwzięcie, tworzy sejmik województwa, w drodze

uchwały.

3.

Obszar ograniczonego użytkowania dla zakładów lub innych obiektów, niewymienionych

w ust. 2, tworzy rada powiatu w drodze uchwały.

3a.

Organy, o których mowa w ust. 2 i 3, tworząc obszar ograniczonego użytkowania, określają

granice obszaru, ograniczenia w zakresie przeznaczenia terenu, wymagania techniczne

dotyczące budynków oraz sposób korzystania z terenów wynikające z postępowania w sprawie

oceny oddziaływania na środowisko lub analizy porealizacyjnej albo przeglądu ekologicznego.

3b.

Obszar ograniczonego użytkowania tworzy się na podstawie poświadczonej przez właściwy

organ kopii mapy ewidencyjnej z zaznaczonym przebiegiem granic obszaru, na którym

konieczne jest utworzenie tego obszaru.

4.

Jeżeli obowiązek utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania wynika z postępowania

w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, przed utworzeniem tego obszaru nie wydaje

się pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego oraz nie rozpoczyna się jego użytkowania,

gdy pozwolenie na użytkowanie nie jest wymagane, z zastrzeżeniem ust. 5. Obowiązek

utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania dla określonego zakładu lub innego obiektu

stwierdza się w pozwoleniu na budowę.

5.

Jeżeli obowiązek utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania wynika z postępowania

w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, dla przedsięwzięcia polegającego na budowie

lub przebudowie drogi, linii kolejowej lub lotniska użytku publicznego, obszar ograniczonego

użytkowania wyznacza się na podstawie analizy porealizacyjnej.

5a.

(uchylony)

5b.

(uchylony)

6.

Obszar ograniczonego użytkowania tworzy się także dla instalacji wymagających pozwolenia

zintegrowanego, innych niż wymienione w ust. 1, dla których pozwolenie na budowę zostało

wydane przed dniem 1 października 2001 r., a których użytkowanie rozpoczęło się nie

później niż do dnia 30 czerwca 2003 r., jeżeli, pomimo zastosowania najlepszych dostępnych

technik, nie mogą być dotrzymane dopuszczalne poziomy hałasu poza terenem zakładu.

1.

W razie ograniczenia sposobu korzystania ze środowiska w wyniku ustanowienia obszaru

ograniczonego użytkowania właściwymi w sprawach spornych dotyczących wysokości odszkodowania

lub wykupu nieruchomości są sądy powszechne.

2.

Obowiązany do wypłaty odszkodowania lub wykupu nieruchomości jest ten, którego działalność

spowodowała wprowadzenie ograniczeń w związku z ustanowieniem obszaru ograniczonego

użytkowania.

3.

W razie określenia na obszarze ograniczonego użytkowania wymagań technicznych dotyczących

budynków szkodą, o której mowa w art. 129 ust. 2, są także koszty poniesione w celu

wypełnienia tych wymagań przez istniejące budynki, nawet w przypadku braku obowiązku

podjęcia działań w tym zakresie.

1.

Na obszarach określonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jako

tereny przeznaczone do działalności produkcyjnej, składowania oraz magazynowania i

równocześnie użytkowanych zgodnie z przeznaczeniem może być utworzona strefa przemysłowa.

2.

W granicach strefy przemysłowej jest dozwolone, z zastrzeżeniem art. 136d ust. 3,

przekraczanie standardów jakości środowiska w zakresie dopuszczalnych poziomów substancji

w powietrzu i dopuszczalnych poziomów hałasu oraz wartości odniesienia, o których

mowa w art. 222, jeżeli nie zagraża to życiu lub zdrowiu ludzi, w szczególności nie

narusza wymagań norm bezpieczeństwa i higieny pracy.

3.

Strefę przemysłową tworzy się, jeżeli, mimo zastosowania dostępnych rozwiązań technicznych,

technologicznych i organizacyjnych, nie mogą być dotrzymane standardy jakości środowiska

oraz wartości odniesienia, o których mowa w art. 222, poza terenem zakładu lub innego

obiektu.

1.

Objęcie nieruchomości granicami strefy przemysłowej wymaga pisemnej zgody władającego

powierzchnią ziemi.

2.

Zgoda, o której mowa w ust. 1, wyłącza roszczenia o odszkodowanie lub o wykup nieruchomości,

o których mowa w art. 129 ust. 1-3, w związku z ograniczeniem sposobu korzystania

z nieruchomości w zakresie wynikającym z utworzenia strefy przemysłowej.

3.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się do szkody powstałej w związku

1)

z wydaniem rozporządzenia o utworzeniu strefy przemysłowej, którego przepisy są w

istotnym zakresie niezgodne z propozycjami, o których mowa w art. 136c ust. 2 pkt

5;

2)

ze zmianą rozporządzenia o utworzeniu strefy przemysłowej.

1.

Strefa przemysłowa jest tworzona, na wniosek władającego powierzchnią ziemi, na terenach,

które mają być objęte strefą przemysłową.

2.

Wniosek o utworzenie strefy przemysłowej powinien zawierać

1)

uzasadnienie potrzeby utworzenia strefy przemysłowej, w którym jest wykazane, że są

spełnione warunki, o których mowa w art. 136a ust. 3;

2)

uzasadnienie możliwości utworzenia strefy przemysłowej, w którym jest wykazane, że

nie zagraża to życiu lub zdrowiu ludzi, a w szczególności nie narusza wymagań norm

bezpieczeństwa i higieny pracy;

3)

projekt granic strefy przemysłowej i plan sytuacyjny obszaru tej strefy;

4)

przegląd ekologiczny instalacji eksploatowanych w granicach proponowanej strefy przemysłowej

w zakresie, o którym mowa w art. 238 pkt 1-3, 6 i 7;

5)

propozycje dotyczące funkcjonowania strefy przemysłowej istotne z punktu widzenia

wydania rozporządzenia o ustanowieniu strefy przemysłowej w zakresie, o którym mowa

w art. 136d ust. 2 pkt2 iust. 3.

3.

Do wniosku dołącza się

1)

wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;

2)

pisemną zgodę wszystkich władających powierzchnią ziemi na obszarze proponowanej strefy

przemysłowej na objęcie ich nieruchomości strefą przemysłową;

3)

kopię mapy zasadniczej proponowanej strefy przemysłowej określającej granice działek

ewidencyjnych, budynki, sieć uzbrojenia terenu i ulice.

1.

Strefę przemysłową tworzy, w drodze uchwały, sejmik województwa.

2.

Projekt uchwały, o której mowa w ust. 1, podlega uzgodnieniu z państwowym wojewódzkim

inspektorem sanitarnym oraz regionalnym dyrektorem ochrony środowiska.

3.

Uchwała o utworzeniu strefy przemysłowej określa

1)

granice i obszar strefy przemysłowej;

2)

rodzaje działalności, których prowadzenie jest dopuszczalne na terenie strefy przemysłowej

z uwagi na możliwość występowania przekroczeń standardów jakości środowiska lub przekroczeń

wartości odniesienia, o których mowa w art. 222.

4.

Uchwała o utworzeniu strefy przemysłowej może określać

1)

niektóre standardy jakości środowiska lub wartości odniesienia, o których mowa w art.

222, których przekraczanie na terenie strefy przemysłowej jest dozwolone;

2)

warunki prowadzenia działalności na terenie strefy przemysłowej istotne z punktu widzenia

nieprzekraczania standardów jakości środowiska lub wartości odniesienia, o których

mowa w art. 222, poza jej terenem oraz z uwagi na ochronę życia lub zdrowia ludzi,

w szczególności wymagań norm bezpieczeństwa i higieny pracy.

1.

Zarząd Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej sporządza i przekazuje

zbiorczą informację, o której mowa w art. 400k ust. 2 pkt 5 ustawy zmienianej w art.

104, za rok 2015, stosując przepisy dotychczasowe.

2.

Zarządy wojewódzkich funduszy ochrony środowiska i gospodarki wodnej sporządzają i

przekazują kwartalną informację, o której mowa w art. 400k ust. 3 pkt 2 ustawy zmienianej

w art. 104, za rok 2015, stosując przepisy dotychczasowe.

Przeciwdziałanie zanieczyszczeniom polega na zapobieganiu lub ograniczaniu wprowadzania

do środowiska substancji lub energii.

Warunek, o którym mowa w art. 410a ust. 4 pkt 2 ustawy zmienianej w art. 104, uznaje

się za spełniony, jeżeli przedsiębiorca prowadzący stację demontażu złożył w terminie

sprawozdanie odpowiednio za rok 2015 oraz za rok 2016 zgodnie z art. 237a ust. 1 pkt

2 ustawy zmienianej w art. 108.

1.

Eksploatacja instalacji oraz urządzenia zgodnie z wymaganiami ochrony środowiska jest,

z zastrzeżeniem art. 139, obowiązkiem ich właściciela, chyba że wykaże on, iż władającym

instalacją lub urządzeniem jest na podstawie tytułu prawnego inny podmiot.

2.

(uchylony)

Przestrzeganie wymagań ochrony środowiska związanych z eksploatacją dróg, linii kolejowych,

linii tramwajowych, lotnisk oraz portów zapewniają zarządzający tymi obiektami.

1.

Podmiot korzystający ze środowiska jest obowiązany zapewnić przestrzeganie wymagań

ochrony środowiska, w szczególności przez

1)

odpowiednią organizację pracy;

2)

powierzanie funkcji związanych z zapewnieniem ochrony środowiska osobom posiadającym

odpowiednie kwalifikacje zawodowe;

3)

zapoznanie pracowników, których zakres czynności wiąże się z kwestiami ochrony środowiska,

z wymaganiami w tym zakresie, gdy nie jest konieczne odpowiednie przygotowanie zawodowe

w tym zakresie;

4)

podejmowanie działań w celu wyeliminowania lub ograniczenia szkód w środowisku wynikających

z nieprzestrzegania wymagań ochrony środowiska przez pracowników, a także podejmowania

właściwych środków w celu wyeliminowania takich przypadków w przyszłości.

2.

Pracownicy są obowiązani postępować w sposób zapewniający ochronę środowiska.

3.

Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w drodze rozporządzenia, rodzaje

czynności, instalacje lub urządzenia, których wykonywanie lub obsługa wymaga szczególnych

kwalifikacji ze względu na możliwe skutki tych działań dla środowiska.

4.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, zostaną ustalone

1)

odrębne listy rodzajów czynności, instalacji i urządzeń;

2)

wymagania dotyczące osób odpowiedzialnych za wykonywanie określonych czynności w zakresie

a)

kwalifikacji zawodowych,

b)

przeszkolenia pracowników.

1.

Eksploatacja instalacji lub urządzenia nie powinna powodować przekroczenia standardów

emisyjnych.

2.

Oddziaływanie instalacji lub urządzenia nie powinno powodować pogorszenia stanu środowiska

w znacznych rozmiarach lub zagrożenia życia lub zdrowia ludzi.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2016 r., z wyjątkiem

1)

art. 102 pkt 2-6 oraz art. 108 pkt 2 i 3, które wchodzą w życie po upływie 14 dni

od dnia ogłoszenia;

2)

art. 110, który wchodzi w życie z dniem 10 września 2015 r.;

3)

art. 66-71 i art. 91 pkt 46-48, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2017 r.;

4)

art. 2 ust. 2 pkt 4-10, art. 5 ust. 2 i art. 104 pkt 1 lit. b, które wchodzą w życie

z dniem 1 stycznia 2018 r.

1.

Wielkość emisji z instalacji lub urządzenia w warunkach odbiegających od normalnych

powinna wynikać z uzasadnionych potrzeb technicznych i nie może występować dłużej

niż jest to konieczne.

2.

Warunkami odbiegającymi od normalnych są w szczególności okres rozruchu, awarii i

likwidacji instalacji lub urządzenia.

Technologia stosowana w nowo uruchamianych lub zmienianych w sposób istotny instalacjach

i urządzeniach powinna spełniać wymagania, przy których określaniu uwzględnia się

w szczególności

1)

stosowanie substancji o małym potencjale zagrożeń;

2)

efektywne wytwarzanie oraz wykorzystanie energii;

3)

zapewnienie racjonalnego zużycia wody i innych surowców oraz materiałów i paliw;

4)

stosowanie technologii bezodpadowych i małoodpadowych oraz możliwość odzysku powstających

odpadów;

5)

rodzaj, zasięg oraz wielkość emisji;

6)

wykorzystywanie porównywalnych procesów i metod, które zostały skutecznie zastosowane

w skali przemysłowej;

7)

(uchylony)

8)

postęp naukowo-techniczny.

1.

Eksploatacja instalacji nie powinna powodować przekroczenia standardów jakości środowiska.

2.

Eksploatacja instalacji powodująca wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza, emisję

hałasu oraz wytwarzanie pól elektromagnetycznych nie powinna, z zastrzeżeniem ust.

3, powodować przekroczenia standardów jakości środowiska poza terenem, do którego

prowadzący instalację ma tytuł prawny.

3.

Jeżeli w związku z funkcjonowaniem instalacji utworzono obszar ograniczonego użytkowania,

eksploatacja instalacji nie powinna powodować przekroczenia standardów jakości środowiska

poza tym obszarem.

3a.

Jeżeli utworzono strefę przemysłową, eksploatacja instalacji na jej obszarze nie powinna

powodować przekroczenia standardów jakości środowiska oraz wartości odniesienia poza

granicami strefy przemysłowej.

3b.

W przypadku, o którym mowa w art. 135 ust. 6, przepis ust. 3 stosuje się jedynie w

odniesieniu do przekroczenia standardów ochrony środowiska powodowanego przez emisję

hałasu.

3c.

W razie realizacji nowych przedsięwzięć na terenie zakładu, dla którego utworzono

obszar ograniczonego użytkowania, o którym mowa w art. 135 ust. 6, przewidywane oddziaływanie

na środowisko w zakresie emitowania hałasu do środowiska ocenia się z uwzględnieniem

istniejącego obszaru ograniczonego użytkowania.

4.

Zastosowanie technologii spełniającej wymagania, o których mowa w art. 143, a także

dotrzymanie standardów emisyjnych określonych w przepisach wydanych na podstawie art.

146 ust. 3 oraz w przepisach odrębnych, nie zwalnia z obowiązku zachowania standardów

jakości środowiska.

Prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia są obowiązani do

1)

dotrzymywania standardów emisyjnych, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie

art. 146 ust. 3 pkt 3 i 4, z uwzględnieniem warunków uznawania ich za dotrzymane,

o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 146 ust. 3 pkt 5 lit. a, oraz

stałych lub przejściowych odstępstw od standardów emisyjnych, o których mowa w przepisach

wydanych na podstawie art. 146 ust. 3 pkt 5 lit. c;

2)

dotrzymywania standardów emisyjnych, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie

art. 169 ust. 3 pkt 3 lit. a;

3)

zapewnienia ich prawidłowej eksploatacji, polegającej w szczególności na

a)

stosowaniu paliw, surowców lub materiałów zapewniających ograniczanie ich negatywnego

oddziaływania na środowisko,

b)

podejmowaniu odpowiednich działań w przypadku powstania zakłóceń w procesach technologicznych

i operacjach technicznych lub w pracy urządzeń ochronnych ograniczających emisję,

w celu ograniczenia ich skutków dla środowiska;

4)

postępowania w sposób, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 146 ust.

3 pkt 5 lit. e, w przypadku zakłóceń w pracy urządzeń ochronnych ograniczających emisję;

5)

wstrzymania podawania odpadów do spalania lub współspalania lub zatrzymania instalacji

i urządzenia spalania lub współspalania odpadów, w przypadkach, o których mowa w przepisach

wydanych na podstawie art. 146 ust. 3 pkt 5 lit. f;

6)

stosowania paliw, surowców lub materiałów, w tym substancji lub mieszanin, zgodnie

z wymaganiami lub ograniczeniami, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie

art. 146 ust. 3 pkt 5 lit. g;

7)

stosowania rozwiązań technicznych, zgodnie z wymaganiami, o których mowa w przepisach

wydanych na podstawie art. 146 ust. 3 pkt 5 lit. h;

8)

przekazywania organowi właściwemu do wydania pozwolenia, wojewódzkiemu inspektorowi

ochrony środowiska lub ministrowi właściwemu do spraw środowiska

a)

informacji o niedotrzymaniu standardów emisyjnych oraz o odstępstwach od standardów

emisyjnych,

b)

informacji lub danych dotyczących warunków lub wielkości emisji, a także działań zmierzających

do ograniczenia emisji, w tym realizacji planu obniżenia emisji

- w przypadkach, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 146 ust. 3

pkt 5 lit. i.

1.

Organ właściwy do wydania pozwolenia, który otrzymał informacje lub dane zgodnie z

przepisami wydanymi na podstawie art. 146 ust. 3 pkt 5 lit. i, albo deklaracje, dokumenty

lub dane, o których mowa w art. 146a ust. 1 lub 146b ust. 1 i 3, przekazuje niezwłocznie

te informacje, dane, deklaracje lub dokumenty wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska

oraz ministrowi właściwemu do spraw środowiska.

2.

Wojewódzki inspektor ochrony środowiska, który otrzymał od użytkownika urządzenia

informacje lub dane w trybie art. 146 ust. 3 pkt 5 lit. i, przekazuje niezwłocznie

te informacje lub dane ministrowi właściwemu do spraw środowiska.

1.

Standardy emisyjne w zakresie wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza ustala się

dla niektórych rodzajów instalacji, źródeł spalania paliw oraz urządzeń spalania lub

współspalania odpadów, odpowiednio jako

1)

stężenie gazów lub pyłów w gazach odlotowych lub

2)

masa gazów lub pyłów wprowadzana w określonym czasie, lub

3)

stosunek masy gazów lub pyłów do jednostki wykorzystywanego surowca, materiału, paliwa

lub powstającego produktu.

2.

Standardy emisyjne w zakresie wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza mogą zostać

zróżnicowane w zależności od

1)

rodzaju lub skali działalności, procesu technologicznego lub operacji technicznej,

terminu wydania pozwolenia na budowę lub pozwolenia na użytkowanie, terminu złożenia

wniosku o wydanie pozwolenia na budowę lub pozwolenia na użytkowanie, terminu oddania

do użytkowania lub zakończenia użytkowania, terminu dalszego łącznego czasu użytkowania

- w przypadku instalacji i źródeł spalania paliw;

2)

skali działalności lub roku produkcji - w przypadku urządzeń spalania lub współspalania

odpadów.

3.

Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

energii, mając na uwadze potrzebę ograniczenia negatywnego oddziaływania na środowisko

niektórych rodzajów instalacji, źródeł spalania paliw oraz urządzeń spalania lub współspalania

odpadów, w związku z wprowadzaniem gazów lub pyłów do powietrza, oraz mając na uwadze

przepisy prawa Unii Europejskiej określające dopuszczalne wielkości emisji substancji

do powietrza ze źródeł spalania paliw, instalacji i urządzeń spalania lub współspalania

odpadów, instalacji przetwarzania azbestu lub produktów zawierających azbest, instalacji

do produkcji dwutlenku tytanu, instalacji, w których używane są rozpuszczalniki organiczne

i z urządzeń spalania lub współspalania odpadów, określi, w drodze rozporządzenia

1)

rodzaje instalacji, dla których określa się standardy emisyjne w zakresie wprowadzania

gazów lub pyłów do powietrza;

2)

rodzaje źródeł spalania paliw, dla których określa się standardy emisyjne w zakresie

wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza;

3)

standardy emisyjne w zakresie wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza dla instalacji

i źródeł spalania paliw, o których mowa w pkt 1 i 2;

4)

standardy emisyjne w zakresie wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza dla urządzeń

spalania lub współspalania odpadów;

5)

dla niektórych z rodzajów instalacji i źródeł spalania paliw oraz dla urządzeń spalania

lub współspalania odpadów

a)

warunki uznawania standardów emisyjnych za dotrzymane, w tym stopień odsiarczania,

lub

b)

sposób sprawdzania dotrzymywania standardów emisyjnych, lub

c)

stałe lub przejściowe odstępstwa od standardów emisyjnych, lub

d)

warunki odstępstw, granice odstępstw lub warunki zastosowania planu obniżenia emisji,

lub

e)

sposoby postępowania w przypadku zakłóceń w pracy urządzeń ochronnych ograniczających

emisję, lub

f)

przypadki, w których jest wymagane wstrzymanie podawania odpadów do spalania lub współspalania

lub zatrzymanie instalacji i urządzenia spalania lub współspalania odpadów, lub

g)

wymagania lub ograniczenia w zakresie stosowania paliw, surowców lub materiałów, w

tym substancji lub mieszanin, o określonych właściwościach, cechach lub parametrach,

lub

h)

wymagania w zakresie stosowania określonych rozwiązań technicznych zapewniających

ograniczanie emisji, lub

i)

przypadki, w których prowadzący instalacje lub użytkownik urządzenia spalania lub

współspalania odpadów przekazuje organowi właściwemu do wydania pozwolenia, wojewódzkiemu

inspektorowi ochrony środowiska lub ministrowi właściwemu do spraw środowiska

-

informacje o niedotrzymaniu standardów emisyjnych oraz o odstępstwach od standardów

emisyjnych,

-

informacje lub dane dotyczące warunków lub wielkości emisji, a także działań zmierzających

do ograniczenia emisji, w tym realizacji planu obniżenia emisji, lub

j)

termin i formę przekazania informacji lub danych, o których mowa w lit. i.

1.

Dla źródła spalania paliw, w przypadku którego prowadzący instalację złożył organowi

właściwemu do wydania pozwolenia, w terminie do dnia 1 stycznia 2014 r., pisemną deklarację,

że źródło będzie użytkowane nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2023 r., a czas użytkowania

źródła, w okresie od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia 31 grudnia 2023 r., nie przekroczy

17 500 godzin, jeżeli spełnia ono następujące warunki

1)

pozwolenie na budowę źródła wydano przed dniem 7 stycznia 2013 r. lub wniosek o wydanie

takiego pozwolenia został złożony przed tym dniem, i źródło zostało oddane do użytkowania

nie później niż w dniu 7 stycznia 2014 r.,

2)

całkowita nominalna moc cieplna źródła, ustalona z uwzględnieniem pierwszej i drugiej

zasady łączenia, jest nie mniejsza niż 50 MW,

3)

źródło ani żadna z jego części, które będą eksploatowane po dniu 31 grudnia 2015 r.,

nie zostały zgłoszone, do dnia 30 czerwca 2004 r., w pisemnej deklaracji złożonej

organowi właściwemu do wydania pozwolenia, jako źródło, które będzie użytkowane nie

dłużej niż do dnia 31 grudnia 2015 r., i którego czas użytkowania w okresie od dnia

1 stycznia 2008 r. do dnia 31 grudnia 2015 r. nie przekroczy 20 000 godzin

- obowiązują - w okresie od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia 31 grudnia 2023 r. lub

w okresie krótszym, jeżeli limit czasu użytkowania źródła wynoszący 17 500 godzin

zostanie wykorzystany przed dniem 31 grudnia 2023 r. - wielkości dopuszczalnej emisji

tlenku azotu i dwutlenku azotu w przeliczeniu na dwutlenek azotu, wielkości dopuszczalnej

emisji pyłu i wielkości dopuszczalnej emisji dwutlenku siarki lub stopnie odsiarczania,

które zostały określone w pozwoleniu zintegrowanym jako obowiązujące w dniu 31 grudnia

2015 r.

2.

Czas użytkowania 17 500 godzin, o którym mowa w ust. 1, wynosi 32 000 godzin, w przypadku

źródła spalania paliw o całkowitej nominalnej mocy cieplnej większej niż 1500 MW,

ustalonej z uwzględnieniem pierwszej zasady łączenia, którego użytkowanie rozpoczęto

przed dniem 31 grudnia 1986 r. i które jest opalane lokalnymi paliwami stałymi o wartości

opałowej poniżej 5800 kJ/kg, zawartości wilgoci powyżej 45% wagowo, połączonej zawartości

wilgoci i popiołu powyżej 60% wagowo i zawartości tlenku wapnia w popiele powyżej

10%.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, dla źródła spalania paliw o całkowitej nominalnej

mocy cieplnej większej niż 500 MW, ustalonej z uwzględnieniem pierwszej i drugiej

zasady łączenia, opalanego paliwem stałym, dla którego pierwsze pozwolenie na budowę

wydano po dniu 1 lipca 1987 r., wielkość dopuszczalnej emisji tlenku azotu i dwutlenku

azotu w przeliczeniu na dwutlenek azotu w okresie od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia

31 grudnia 2023 r. nie może być wyższa niż 200 mg/m

4.

Jeżeli źródło spalania paliw, o którym mowa w ust. 1 i 2, lub część tego źródła, będą

eksploatowane po dniu 31 grudnia 2023 r. lub po dniu, w którym wykorzystany zostanie

limit czasu użytkowania odpowiednio 17 500 albo 32 000 godzin, to przy określaniu

wielkości dopuszczalnej emisji na okres po tych dniach źródło to uznaje się za źródło

oddane do użytkowania po dniu 7 stycznia 2014 r.

1.

Dla źródła spalania paliw, w przypadku którego prowadzący instalację złożył organowi

właściwemu do wydania pozwolenia, w terminie do dnia 30 czerwca 2015 r., dokumenty

potwierdzające spełnianie przez źródło spalania paliw następujących warunków

1)

pierwsze pozwolenie na budowę źródła wydano przed dniem 27 listopada 2002 r. lub wniosek

o wydanie takiego pozwolenia został złożony przed tym dniem, i źródło zostało oddane

do użytkowania nie później niż w dniu 27 listopada 2003 r.,

2)

całkowita nominalna moc cieplna, ustalona z uwzględnieniem pierwszej i drugiej zasady

łączenia, jest nie mniejsza niż 50 MW i nie większa niż 200 MW,

3)

co najmniej 50% produkcji ciepła użytkowego wytwarzanego w tym źródle, stanowi ciepło

dostarczone do publicznej sieci ciepłowniczej w postaci pary lub gorącej wody

- obowiązują - w okresie od dnia 1 stycznia 2016 r. do czasu spełniania warunków,

o których mowa w pkt 2 i 3, jednak nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2022 r. - wielkości

dopuszczalnej emisji tlenku azotu i dwutlenku azotu w przeliczeniu na dwutlenek azotu,

wielkości dopuszczalnej emisji pyłu i wielkości dopuszczalnej emisji dwutlenku siarki

lub stopnie odsiarczania, które zostały określone w pozwoleniu zintegrowanym jako

obowiązujące w dniu 31 grudnia 2015 r.

2.

Dokumenty potwierdzające spełnianie warunków, o których mowa w ust. 1, zawierają informacje

lub dane dotyczące w szczególności

1)

całkowitej nominalnej mocy cieplnej źródła spalania paliw;

2)

obowiązujących standardów emisyjnych lub stopni odsiarczania;

3)

określonych w pozwoleniu zintegrowanym wielkości dopuszczalnych emisji tlenku azotu

i dwutlenku azotu w przeliczeniu na dwutlenek azotu, pyłu i dwutlenku siarki lub stopni

odsiarczania;

4)

rodzaju stosowanego paliwa;

5)

udziału ciepła dostarczonego do publicznej sieci ciepłowniczej w postaci pary lub

gorącej wody w produkcji ciepła użytkowego wytwarzanego w źródle spalania paliw, wyrażonego

w procentach.

3.

Prowadzący instalację, o którym mowa w ust. 1, przekazuje organowi właściwemu do wydania

pozwolenia, w terminie do końca lutego każdego roku, dane dotyczące udziału ciepła

dostarczonego do publicznej sieci ciepłowniczej w postaci pary lub gorącej wody w

produkcji ciepła użytkowego wytwarzanego w źródle spalania paliw, wyrażonego w procentach.

1.

Dla źródła spalania paliw, w przypadku którego prowadzący instalację wystąpił w 2012 r.

do ministra właściwego do spraw środowiska, z wnioskiem o objęcie Przejściowym Planem

Krajowym, które zostało uwzględnione w wykazie, o którym mowa w przepisach wydanych

na podstawie art. 146h, i które spełnia następujące warunki

1)

pierwsze pozwolenie na budowę źródła wydano przed dniem 27 listopada 2002 r. lub wniosek

o wydanie takiego pozwolenia został złożony przed tym dniem, i źródło zostało oddane

do użytkowania nie później niż w dniu 27 listopada 2003 r.,

2)

całkowita nominalna moc cieplna źródła, ustalona z uwzględnieniem pierwszej i drugiej

zasady łączenia, jest nie mniejsza niż 50 MW,

3)

źródło ani żadna z jego części, które będą eksploatowane po dniu 31 grudnia 2015 r.,

nie zostały zgłoszone, do dnia 30 czerwca 2004 r., w pisemnej deklaracji złożonej

organowi właściwemu do wydania pozwolenia, jako źródło, które będzie użytkowane nie

dłużej niż do dnia 31 grudnia 2015 r., i którego czas użytkowania w okresie od dnia

1 stycznia 2008 r. do dnia 31 grudnia 2015 r. nie przekroczy 20 000 godzin,

4)

nie będą w nim współspalane odpady po dniu 31 grudnia 2015 r.,

5)

źródło nie jest opalane gazami o niskiej wartości opałowej pozyskiwanymi z pozostałości

po procesach zgazowania lub rafinacji albo z pozostałości po destylacji i konwersji

w procesie rafinacji ropy naftowej - jeżeli jest eksploatowane w rafinerii ropy naftowej

- obowiązują - w okresie od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia spełniania warunków, o

których mowa w pkt 2-5, jednak nie dłużej niż do dnia 30 czerwca 2020 r. - w odniesieniu

do substancji, ze względu na które źródło zostało objęte Przejściowym Planem Krajowym,

wielkości dopuszczalnej emisji lub stopnie odsiarczania, które zostały określone w

pozwoleniu zintegrowanym jako obowiązujące w dniu 31 grudnia 2015 r.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, dla źródła spalania paliw o całkowitej nominalnej

mocy cieplnej większej niż 500 MW, ustalonej z uwzględnieniem pierwszej i drugiej

zasady łączenia, opalanego paliwem stałym, dla którego pierwsze pozwolenie na budowę

wydano po dniu 1 lipca 1987 r., wielkość dopuszczalnej emisji tlenku azotu i dwutlenku

azotu w przeliczeniu na dwutlenek azotu, w okresie od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia

30 czerwca 2020 r., nie może być wyższa niż 200 mg/m

Do źródeł spalania paliw określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 146h

nie stosuje się przepisów art. 146a i art. 146b.

Prowadzący instalację może cofnąć wniosek, o którym mowa w art. 146c ust. 1; o cofnięciu

wniosku prowadzący instalację informuje ministra właściwego do spraw środowiska oraz

organ właściwy do wydania pozwolenia.

1.

Projekt Przejściowego Planu Krajowego jest opracowywany przez ministra właściwego

do spraw środowiska, przyjmowany w drodze uchwały Rady Ministrów i przedkładany do

zaakceptowania przez Komisję Europejską.

2.

Po zaakceptowaniu projektu Przejściowego Planu Krajowego przez Komisję Europejską,

Rada Ministrów przyjmuje w drodze uchwały Przejściowy Plan Krajowy.

3.

Przejściowy Plan Krajowy obejmuje okres od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia 30 czerwca

2020 r.

4.

Przejściowy Plan Krajowy zawiera

1)

wykaz źródeł spalania paliw wraz z danymi dotyczącymi ich parametrów eksploatacyjnych;

2)

maksymalne emisje substancji dla źródła spalania paliw - roczne dla lat 2016-2019

i na pierwsze półrocze 2020 r.;

3)

łączne maksymalne emisje substancji dla wszystkich źródeł spalania paliw - roczne

dla lat 2016-2019 i na pierwsze półrocze 2020 r.;

4)

działania, które prowadzący instalację ma zrealizować w celu nieprzekraczania maksymalnych

emisji substancji, o których mowa w pkt 2;

5)

sposób monitorowania realizacji Przejściowego Planu Krajowego i sprawozdawania do

Komisji Europejskiej.

Prowadzący instalację spalania paliw, której częścią jest źródło spalania paliw, uwzględnione

w wykazie, o którym mowa w art. 146h pkt 1, jest obowiązany do

1)

dotrzymywania maksymalnych emisji substancji, o których mowa w przepisach wydanych

na podstawie art. 146h pkt 2, z uwzględnieniem warunków uznawania ich za dotrzymane,

o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 146h pkt 4;

2)

realizacji działań w celu nieprzekraczania maksymalnych emisji substancji, o których

mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 146h pkt 5;

3)

przekazywania organowi właściwemu do wydania pozwolenia i ministrowi właściwemu do

spraw środowiska

a)

w terminie do końca miesiąca po upływie każdego kwartału - aktualizowanej co kwartał

informacji o wielkości emisji substancji, dla których dla danego źródła spalania paliw

są określone maksymalne emisje substancji, o których mowa w przepisach wydanych na

podstawie art. 146h pkt 2,

b)

w terminie dwóch miesięcy po upływie każdego roku - informacji o realizacji działań,

o których mowa w pkt 2,

c)

informacji o każdej planowanej zmianie dotyczącej źródła spalania paliw, o którym

mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 146h, która może mieć wpływ na zmianę

wielkości emisji substancji z tego źródła, w szczególności o planowanym wyłączeniu

źródła spalania paliw z eksploatacji oraz o rozpoczęciu współspalania odpadów w źródle

spalania paliw;

4)

przestrzegania wymagań, o których mowa w art. 146i.

Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

energii, mając na uwadze art. 146f ust. 2, przepisy prawa Unii Europejskiej w sprawie

emisji przemysłowych oraz cofnięte wnioski prowadzących instalacje, o których mowa

w art. 146e, określi, w drodze rozporządzenia

1)

wykaz źródeł spalania paliw wraz z danymi dotyczącymi ich parametrów eksploatacyjnych;

2)

maksymalne emisje substancji dla źródła spalania paliw na okres, o którym mowa w art.

146f ust. 3 - roczne dla lat 2016-2019 i na pierwsze półrocze 2020 r.;

3)

łączne maksymalne emisje substancji dla wszystkich źródeł spalania paliw na okres,

o którym mowa w art. 146f ust. 3 - roczne dla lat 2016-2019 i na pierwsze półrocze

2020 r.;

4)

warunki uznawania za dotrzymane maksymalnych emisji substancji, o których mowa w pkt

2;

5)

działania, które prowadzący instalację ma zrealizować w celu nieprzekraczania maksymalnych

emisji substancji, o których mowa w pkt 2.

Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

energii, mając na uwadze art. 146f ust. 2 oraz przepisy prawa Unii Europejskiej w

sprawie emisji przemysłowych, może określić, w drodze rozporządzenia, inne wymagania

istotne dla realizacji Przejściowego Planu Krajowego.

1.

Prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia są obowiązani do okresowych pomiarów

wielkości emisji i pomiarów ilości pobieranej wody.

2.

Prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia są obowiązani do ciągłych pomiarów

wielkości emisji w razie wprowadzania do środowiska znacznych ilości substancji lub

energii.

3.

Zakres obowiązku prowadzenia pomiarów, o których mowa w ust. 1 i 2, może być związany

z parametrami charakteryzującymi wydajność lub moc instalacji albo urządzenia.

3a.

Jeżeli wykonane przez prowadzącego instalację do termicznego przekształcania odpadów

pomiary wykażą, że zostały przekroczone dopuszczalne wielkości emisji do wód, ustanowione

w odrębnych przepisach, prowadzący instalację jest obowiązany w ciągu 24 godzin od

momentu stwierdzenia przekroczenia tych emisji powiadomić o tym organ ochrony środowiska

właściwy do wydania pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego.

4.

Prowadzący instalację nowo zbudowaną lub zmienioną w istotny sposób, z której emisja

wymaga pozwolenia, jest obowiązany do przeprowadzenia wstępnych pomiarów wielkości

emisji z tej instalacji.

5.

Obowiązek, o którym mowa w ust. 4, należy zrealizować najpóźniej w ciągu 14 dni od

zakończenia rozruchu instalacji lub uruchomienia urządzenia, chyba że organ właściwy

do wydania pozwolenia określił w pozwoleniu inny termin.

6.

Prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia są obowiązani do ewidencjonowania

wyników przeprowadzonych pomiarów oraz ich przechowywania przez 5 lat od zakończenia

roku kalendarzowego, którego dotyczą.

1.

Prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia są obowiązani zapewnić wykonanie

pomiarów wielkości emisji lub innych warunków korzystania ze środowiska, w tym pobieranie

próbek przez

1)

akredytowane laboratorium w rozumieniu ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności

(Dz. U. z 2016 r. poz. 655 i 1228 oraz z 2017 r. poz. 32) lub

2)

certyfikowane jednostki badawcze, o których mowa w art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 25 lutego 2011 r. o substancjach chemicznych i ich mieszaninach

(Dz. U. z 2015 r. poz. 1203 oraz z 2016 r. poz. 2003)

- w zakresie badań, do których wykonywania są obowiązani.

1a.

Prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia, posiadający certyfikat systemu zarządzania

jakością, mogą wykonywać pomiary wielkości emisji lub innych warunków korzystania

ze środowiska, do których wykonania są obowiązani, w tym pobieranie próbek, we własnym

laboratorium, pod warunkiem że laboratorium to jest również objęte systemem zarządzania

jakością lub jest zapewniony automatyczny pobór prób przy użyciu próbobierni objętej

nadzorem metrologicznym.

1b.

Przepisów ust. 1 i 1a nie stosuje się do wykonywania pomiarów

1)

ilości pobieranej wody, do których są obowiązani prowadzący instalację oraz użytkownik

urządzenia;

2)

wielkości emisji, do których jest obowiązana służba radiokomunikacyjna amatorska w

rozumieniu art. 2 pkt 37 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1489, 1579, 1823, 1948, 1954 i 2003).

2.

Jeżeli prowadzący instalację jest obowiązany do prowadzenia ciągłych pomiarów wielkości

emisji, powinien zapewnić możliwość automatycznego ciągłego zapisu wyników przez przyrząd

pomiarowy.

1.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, wymagania

w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji, o których mowa w art. 147 ust. 1

i 2, oraz pomiarów ilości pobieranej wody, o których mowa w art. 147 ust. 1, mając

na uwadze potrzebę zapewnienia systematycznej kontroli wielkości emisji z niektórych

instalacji, źródeł spalania paliw oraz urządzeń spalania lub współspalania odpadów

i kontroli ilości pobieranej wody.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, zostaną ustalone

1)

przypadki, w których są wymagane ciągłe pomiary emisji z instalacji, źródła spalania

paliw albo z urządzenia spalania lub współspalania odpadów;

2)

przypadki, w których są wymagane okresowe pomiary emisji z instalacji, źródła spalania

paliw albo z urządzenia spalania lub współspalania odpadów, oraz częstotliwości prowadzenia

tych pomiarów;

3)

zakres wykonywania niektórych pomiarów;

4)

referencyjne metodyki wykonywania pomiarów;

5)

sposób ewidencjonowania przeprowadzonych pomiarów.

3.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, zostanie zawarte wymaganie prowadzenia pomiarów

w zależności odpowiednio od

1)

rodzaju instalacji albo urządzenia;

2)

nominalnej wielkości emisji z instalacji albo urządzenia;

3)

parametrów charakteryzujących wydajność lub moc instalacji albo urządzenia.

4.

Jeżeli obowiązek prowadzenia pomiarów nie wynika z nominalnej wielkości emisji, rozporządzenie,

o którym mowa w ust. 1, określa substancje albo energie, których pomiar jest obowiązkowy.

5.

Wymagań dotyczących okresowych pomiarów emisji nie ustanawia się, gdy są one określone

w przepisach odrębnych.

1.

Wyniki pomiarów, o których mowa w art. 147 ust. 1, 2 i 4, prowadzący instalację i

użytkownik urządzenia przedstawiają organowi ochrony środowiska oraz wojewódzkiemu

inspektorowi ochrony środowiska, jeżeli pomiary te mają szczególne znaczenie ze względu

na potrzebę zapewnienia systematycznej kontroli wielkości emisji lub innych warunków

korzystania ze środowiska.

2.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia

1)

rodzaje wyników pomiarów prowadzonych w związku z eksploatacją instalacji lub urządzenia,

które ze względu na szczególne znaczenie dla zapewnienia systematycznej kontroli wielkości

emisji lub innych warunków korzystania ze środowiska przekazuje się właściwym organom

ochrony środowiska oraz wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska,

2)

terminy i sposób prezentacji danych, o których mowa w pkt 1

- kierując się potrzebą zapewnienia systematycznej kontroli wielkości emisji lub innych

warunków korzystania ze środowiska.

3.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 2, zostaną ustalone

1)

przypadki, w których wymagane jest przedkładanie wyników pomiarów z uwagi na

a)

rodzaj instalacji lub urządzenia,

b)

nominalną wielkość emisji,

c)

parametry charakteryzujące wydajność lub moc instalacji lub urządzenia;

2)

formy przedkładanych wyników pomiarów;

3)

układy przekazywanych wyników pomiarów;

4)

wymagane techniki przedkładania wyników pomiarów;

5)

terminy przedkładania wyników pomiarów w zależności od ich rodzajów.

4.

Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w drodze rozporządzenia

1)

inne niż wyniki pomiarów, o których mowa w art. 147 ust. 1, 2 i 4, dane zbierane w

wyniku monitorowania procesów technologicznych w związku z wymaganiami pozwolenia,

które ze względu na szczególne znaczenie dla zapewnienia systematycznej kontroli wielkości

emisji lub innych warunków korzystania ze środowiska powinny być przekazywane właściwym

organom ochrony środowiska oraz wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska,

2)

terminy i sposób prezentacji danych, o których mowa w pkt 1

- kierując się potrzebą zapewnienia właściwym organom wyników monitorowania procesów

technologicznych przez podmioty korzystające ze środowiska.

1.

Organ ochrony środowiska może, w drodze decyzji, nałożyć na prowadzącego instalację

lub użytkownika urządzenia obowiązek prowadzenia w określonym czasie pomiarów wielkości

emisji wykraczających poza obowiązki, o których mowa w art. 147 ust. 1, 2 i 4, jeżeli

z przeprowadzonej kontroli wynika, że nastąpiło przekroczenie standardów emisyjnych;

do wyników przeprowadzonych pomiarów stosuje się odpowiednio przepis art. 147 ust.

6.

2.

Wydając decyzję, o której mowa w ust. 1, właściwy organ może nałożyć obowiązek przedkładania

mu wyników pomiarów, określając zakres i terminy ich przedkładania, a także wymagania

w zakresie formy, układu i wymaganych technik ich przedkładania.

3.

Jeżeli z przeprowadzonej kontroli wynika, że nastąpiło przekroczenie standardów emisyjnych,

organ ochrony środowiska może, w drodze decyzji, nałożyć na prowadzącego instalację

lub użytkownika urządzenia obowiązek przedkładania mu wyników pomiarów wielkości emisji

wykraczających poza obowiązki, o których mowa w art. 149 ust. 1, określając zakres

i terminy ich przedkładania, a także wymagania w zakresie formy, układu i wymaganych

technik ich przedkładania.

4.

Postępowanie w przedmiocie wydania decyzji nakładającej obowiązek prowadzenia pomiarów

lub ich przedkładania wszczyna się z urzędu.

Jeżeli wymagane jest pozwolenie na emisję z instalacji, organ właściwy do jego wydania

może nałożyć dodatkowe wymagania wykraczające poza wymagania, o których mowa w art.

147 i przepisach wydanych na podstawie art. 148, a także określić dodatkowe wymagania

w zakresie prowadzenia pomiarów, jeżeli przemawiają za tym szczególne względy ochrony

środowiska.

1.

Instalacja, z której emisja nie wymaga pozwolenia, mogąca negatywnie oddziaływać na

środowisko, podlega zgłoszeniu organowi ochrony środowiska, z zastrzeżeniem ust. 8.

2.

Zgłoszenie, o którym mowa w ust. 1, powinno zawierać

1)

oznaczenie prowadzącego instalację, jego adres zamieszkania lub siedziby;

2)

adres zakładu, na którego terenie prowadzona jest eksploatacja instalacji;

3)

rodzaj i zakres prowadzonej działalności, w tym wielkość produkcji lub wielkość świadczonych

usług;

4)

czas funkcjonowania instalacji (dni tygodnia i godziny);

5)

wielkość i rodzaj emisji;

6)

opis stosowanych metod ograniczania wielkości emisji;

7)

informację, czy stopień ograniczania wielkości emisji jest zgodny z obowiązującymi

przepisami.

8)

(uchylony)

2a.

(uchylony)

3.

Prowadzący instalację, o której mowa w ust. 1, jest obowiązany do dokonania zgłoszenia

przed rozpoczęciem jej eksploatacji, z zastrzeżeniem ust. 5. Przepis art. 64 ust. 2 Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio.

4.

Do rozpoczęcia eksploatacji instalacji nowo zbudowanej lub zmienionej w sposób istotny

można przystąpić, jeżeli organ właściwy do przyjęcia zgłoszenia w terminie 30 dni

od dnia doręczenia zgłoszenia nie wniesie sprzeciwu w drodze decyzji.

4a.

Sprzeciw, o którym mowa w ust. 4, jest wnoszony, jeżeli

1)

eksploatacja instalacji objętej zgłoszeniem powodowałaby przekroczenie standardów

emisyjnych lub standardów jakości środowiska;

2)

instalacja nie spełnia wymagań ochrony środowiska, o których mowa w art. 76 ust. 2

pkt 1 i 2.

5.

Instalację, o której mowa w ust. 1, objętą obowiązkiem zgłoszenia w okresie, gdy jest

już ona eksploatowana, prowadzący ją jest obowiązany zgłosić w terminie 6 miesięcy

od dnia, w którym została ona objęta tym obowiązkiem.

6.

Prowadzący instalację, o której mowa w ust. 1, jest obowiązany

1)

przedłożyć organowi właściwemu do przyjęcia zgłoszenia informacje o

a)

rezygnacji z rozpoczęcia eksploatacji instalacji,

b)

zakończeniu eksploatacji instalacji,

c)

zmianie w zakresie danych lub informacji, o których mowa w ust. 2;

2)

dokonać ponownego zgłoszenia instalacji, jeżeli zmiana wprowadzona w instalacji ma

charakter istotnej zmiany.

7.

Informacje, o których mowa w ust. 6 pkt 1, należy przedłożyć w terminie 14 dni odpowiednio

od dnia

1)

rezygnacji z rozpoczęcia eksploatacji instalacji;

2)

zakończenia eksploatacji instalacji;

3)

zmiany w zakresie danych lub informacji, o których mowa w ust. 2.

7a.

Informacje zawarte w zgłoszeniu, o którym mowa w ust. 1 i w ust. 6 pkt 2, oraz informacje,

o których mowa w ust. 6 pkt 1, prowadzący instalację, objętą obowiązkiem zgłoszenia

z uwagi na wytwarzanie pól elektromagnetycznych, przedkłada także państwowemu wojewódzkiemu

inspektorowi sanitarnemu.

8.

Zasady zgłaszania instalacji mogącej negatywnie oddziaływać na środowisko z uwagi

na wytwarzanie odpadów określają przepisy ustawy o odpadach.

9.

Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

wymagania dotyczące zakresu danych ujętych w zgłoszeniu, o których mowa w ust. 2,

oraz wzór formularza tego zgłoszenia, dla wybranych rodzajów instalacji, uwzględniając

znaczenie tych danych dla określenia ewentualnego negatywnego oddziaływania instalacji

na środowisko.

1.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje instalacji,

z których emisja nie wymaga pozwolenia, a których eksploatacja wymaga zgłoszenia,

uwzględniając ich negatywne oddziaływanie na środowisko.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, zostaną ustalone rodzaje instalacji, których

eksploatacja wymaga zgłoszenia z uwagi na

1)

wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza;

2)

wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi;

3)

(uchylony)

4)

wytwarzanie pól elektromagnetycznych.

3.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, wymóg zgłoszenia dla danego rodzaju instalacji

może być uzależniony od

1)

stosowanej techniki;

2)

parametrów charakteryzujących wydajność lub moc instalacji.

1.

Organ ochrony środowiska może ustalić, w drodze decyzji, wymagania w zakresie ochrony

środowiska dotyczące eksploatacji instalacji, z której emisja nie wymaga pozwolenia,

o ile jest to uzasadnione koniecznością ochrony środowiska.

2.

Do decyzji, o której mowa w ust. 1, przepisy art. 188 stosuje się odpowiednio.

3.

Postępowanie w przedmiocie wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, wszczyna się z

urzędu.

Środki transportu powinny spełniać wymagania ochrony środowiska określone w ustawie

oraz w przepisach odrębnych.

1.

Zabrania się używania instalacji lub urządzeń nagłaśniających na publicznie dostępnych

terenach miast, terenach zabudowanych oraz na terenach przeznaczonych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do okazjonalnych uroczystości oraz uroczystości i

imprez związanych z kultem religijnym, imprez sportowych, handlowych, rozrywkowych

i innych legalnych zgromadzeń, a także podawania do publicznej wiadomości informacji

i komunikatów służących bezpieczeństwu publicznemu.

1.

Rada gminy może, w drodze uchwały, ustanawiać ograniczenia co do czasu funkcjonowania

instalacji lub korzystania z urządzeń, z których emitowany hałas może negatywnie oddziaływać

na środowisko, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Ograniczenia, o których mowa w ust. 1, nie dotyczą instalacji lub urządzeń znajdujących

się w miejscach kultu religijnego.

1.

Ilekroć w niniejszym rozdziale jest mowa o

1)

cieple użytkowym - rozumie się przez to ilość ciepła wytwarzanego w źródle spalania

paliw obejmującą ciepło zużywane w zakładzie, w którym jest zlokalizowane źródło spalania

paliw, na cele grzewcze lub przemysłowe niezwiązane z produkcją energii elektrycznej

i ciepła oraz ciepło przeznaczone dla odbiorców zewnętrznych na cele grzewcze lub

przemysłowe;

2)

cieple dostarczanym do publicznej sieci ciepłowniczej - rozumie się przez to tę część

ciepła użytkowego, która jest przekazywana poza teren zakładu, w którym jest zlokalizowane

źródło spalania paliw, z wyjątkiem ciepła, które jest dostarczane do innych zakładów

mających bezpośrednie połączenie ze źródłem spalania paliw;

3)

czasie użytkowania źródła spalania paliw - rozumie się przez to wyrażony w godzinach

czas, w którym pracuje źródło spalania paliw lub część źródła spalania paliw, odprowadzając

substancje do powietrza, z wyłączeniem okresów rozruchu i wyłączania, które są ustalane

z uwzględnieniem specyficznych procesów oraz parametrów operacyjnych pozwalających

na określenie momentu zakończenia rozruchu i rozpoczęcia wyłączania źródła spalania

paliw oraz decyzji wykonawczej Komisji z dnia 7 maja 2012 r. dotyczącej określenia okresów rozruchu

i wyłączania do celów dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE w sprawie

emisji przemysłowych

(Dz. Urz. UE L 123 z 09.05.2012, str. 44);

4)

lokalnych paliwach stałych - rozumie się przez to naturalnie występujące paliwa stałe

wydobywane lokalnie i spalane w źródle spalania paliw specjalnie zaprojektowanym dla

tego rodzaju paliw;

5)

nominalnej mocy cieplnej - rozumie się przez to ilość energii wprowadzanej w paliwie

do źródła spalania paliw w jednostce czasu przy jego nominalnym obciążeniu;

6)

stopniu odsiarczania - rozumie się przez to wyrażony w procentach stosunek różnicy

między masą siarki zawartej w paliwie wprowadzonym do źródła spalania paliw w określonym

czasie a masą siarki zawartej w gazach odlotowych odprowadzonych do powietrza w tym

czasie do masy siarki zawartej w paliwie wprowadzonym do źródła spalania paliw w tym

czasie;

7)

źródle spalania paliw - rozumie się przez to część instalacji spalania paliw będącą

stacjonarnym urządzeniem technicznym, w którym następuje utlenianie paliw w celu wytworzenia

energii.

2.

Źródłem spalania paliw jest także zespół dwóch lub większej liczby źródeł spalania

paliw, o których mowa w ust. 1 pkt 7, w przypadkach gdy

1)

gazy odlotowe z tych źródeł spalania paliw są odprowadzane do powietrza przez wspólny

komin i całkowita nominalna moc cieplna jest nie mniejsza niż 50 MW; w takim przypadku

zespół źródeł spalania paliw uważa się za jedno źródło spalania paliw złożone z dwóch

lub większej liczby części, którego całkowita nominalna moc cieplna stanowi sumę nominalnych

mocy cieplnych tych części źródła spalania paliw, których nominalna moc cieplna jest

nie mniejsza niż 15 MW (pierwsza zasada łączenia);

2)

dwa lub więcej źródeł spalania paliw, dla których pierwsze pozwolenie na budowę wydano

po dniu 30 czerwca 1987 r., lub dla których wniosek o wydanie takiego pozwolenia został

złożony po tym dniu, i dla których całkowita nominalna moc cieplna jest nie mniejsza

niż 50 MW, zostały zainstalowane w taki sposób, że uwzględniając parametry techniczne

i czynniki ekonomiczne, ich gazy odlotowe mogłyby być, w ocenie organu właściwego

do wydania pozwolenia, odprowadzane przez wspólny komin; w takim przypadku zespół

źródeł spalania paliw uważa się za jedno źródło spalania paliw złożone z dwóch lub

większej liczby części, którego całkowita nominalna moc cieplna stanowi sumę nominalnych

mocy cieplnych tych części źródła spalania paliw, których nominalna moc cieplna jest

nie mniejsza niż 15 MW (druga zasada łączenia).

Wprowadzanie do środowiska wytwarzanej, wykorzystywanej lub transportowanej substancji

jest dopuszczalne wyłącznie w zakresie, w jakim jest to konieczne w związku z charakterem

prowadzonej działalności.

1.

Wprowadzający do obrotu substancję jest obowiązany do

1)

opakowania substancji w sposób zabezpieczający przed przypadkowym wprowadzeniem do

środowiska;

2)

załączenia informacji zapewniającej identyfikację zagrożeń, jakie wynikają z wprowadzenia

substancji do środowiska.

2.

Jeżeli przypadkowe wprowadzenie substancji do środowiska może spowodować zanieczyszczenie,

informacja, o której mowa w ust. 1 pkt 2, powinna określać sposób postępowania w celu

ograniczenia szkód.

1.

Zabronione jest, z wyjątkiem przypadków określonych w ustawie i przepisach odrębnych,

wprowadzanie do obrotu lub ponowne wykorzystanie substancji stwarzających szczególne

zagrożenie dla środowiska.

2.

Substancjami stwarzającymi szczególne zagrożenie dla środowiska są w szczególności

1)

azbest;

2)

PCB.

3.

Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w drodze rozporządzenia, inne

- poza azbestem i PCB - substancje stwarzające szczególne zagrożenie dla środowiska,

kierując się koniecznością ograniczania ryzyka wystąpienia szkód w środowisku.

4.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, zostaną ustalone

1)

oznaczenie numeryczne substancji, pozwalające na jednoznaczną jej identyfikację;

2)

nazwa substancji.

1.

Substancje stwarzające szczególne zagrożenie dla środowiska powinny być wykorzystywane,

przemieszczane i eliminowane przy zachowaniu szczególnych środków ostrożności.

2.

Instalacje lub urządzenia, w których są lub były wykorzystywane substancje stwarzające

szczególne zagrożenie dla środowiska, powinny zostać oczyszczone lub unieszkodliwione.

3.

Do instalacji lub urządzeń, co do których istnieje uzasadnione podejrzenie, iż były

w nich wykorzystywane substancje stwarzające szczególne zagrożenie dla środowiska,

stosuje się wymagania dotyczące postępowania z instalacjami i urządzeniami, w których

są lub były wykorzystywane te substancje.

1.

Wykorzystywane substancje stwarzające szczególne zagrożenie dla środowiska podlegają

sukcesywnej eliminacji.

2.

Wykorzystujący substancje stwarzające szczególne zagrożenie dla środowiska jest obowiązany

do dokumentowania rodzaju, ilości i miejsc ich występowania oraz sposobu ich eliminowania.

3.

Wykorzystujący substancje stwarzające szczególne zagrożenie dla środowiska powinien

okresowo przedkładać marszałkowi województwa informacje o rodzaju, ilości i miejscach

ich występowania, z zastrzeżeniem ust. 4-6.

4.

Osoby fizyczne niebędące przedsiębiorcami przedkładają informacje o rodzaju, ilości

i miejscach występowania substancji stwarzających szczególne zagrożenie dla środowiska

w formie uproszczonej; w tym przypadku przepisów ust. 2 nie stosuje się.

5.

Informacje w formie uproszczonej przedkłada się wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi

miasta.

6.

Wójt, burmistrz lub prezydent miasta okresowo przedkłada marszałkowi województwa informacje

o rodzaju, ilości i miejscach występowania substancji stwarzających szczególne zagrożenie

dla środowiska.

7.

Marszałek województwa prowadzi rejestr rodzaju, ilości oraz miejsc występowania substancji

stwarzających szczególne zagrożenie dla środowiska.

8.

Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio do instalacji i urządzeń, w których substancje

stwarzające szczególne zagrożenie dla środowiska są lub były wykorzystywane.

9.

Sposób postępowania z eliminowanymi substancjami stwarzającymi szczególne zagrożenie

dla środowiska, a także instalacjami i urządzeniami, w których są lub były one wykorzystywane,

określają przepisy ustawy o odpadach.

1.

Minister właściwy do spraw gospodarki, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

środowiska, ministrem właściwym do spraw transportu oraz ministrem właściwym do spraw

zdrowia, określi, w drodze rozporządzenia, wymagania w zakresie

1)

wykorzystywania i przemieszczania substancji stwarzających szczególne zagrożenie dla

środowiska;

2)

wykorzystywania i oczyszczania instalacji lub urządzeń, w których były lub są wykorzystywane

substancje stwarzające szczególne zagrożenie dla środowiska.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, zostaną ustalone wymagania dotyczące

1)

wykorzystywania i przemieszczania poszczególnych substancji;

2)

wykorzystywania i oczyszczania rodzajów instalacji lub urządzeń, w których były lub

są wykorzystywane poszczególne substancje.

3.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, mogą zostać ustalone odpowiednio do potrzeb

1)

wymagania techniczne, jakie należy spełnić przy wykorzystywaniu i przemieszczaniu

substancji oraz przy wykorzystywaniu i oczyszczaniu instalacji lub urządzeń, w których

były lub są wykorzystywane substancje;

2)

sposoby oznaczania instalacji lub urządzeń, w których były lub są wykorzystywane substancje,

oraz pomieszczeń, w których one się znajdują;

3)

przypadki i sposób inwentaryzowania rodzaju, ilości i miejsc występowania substancji

oraz instalacji i urządzeń, w których były lub są wykorzystywane, a także zakres i

formę dokumentowania postępowania z nimi oraz czas przechowywania dokumentacji;

4)

terminy przedkładania odpowiednio marszałkowi województwa albo wójtowi, burmistrzowi

lub prezydentowi miasta informacji o

a)

rodzaju, ilości i miejscach występowania wykorzystywanych substancji,

b)

instalacjach i urządzeniach, w których substancje były lub są wykorzystywane,

c)

czasie i sposobie usuwania substancji oraz instalacji i urządzeń, w których były lub

są one wykorzystywane,

d)

czasie i sposobie zastąpienia substancji innymi, mniej szkodliwymi dla środowiska;

5)

zakres przedkładanych odpowiednio marszałkowi województwa albo wójtowi, burmistrzowi

lub prezydentowi miasta informacji, o których mowa w pkt 4, z uwzględnieniem

a)

formy przedkładanych informacji,

b)

układu przekazywanych informacji,

c)

wymaganych technik przedkładania informacji;

6)

przypadki i terminy, w których powinno się zaprzestać wykorzystywania substancji,

oraz harmonogram ich eliminowania przez użytkowników;

7)

przypadki i terminy, w których powinny być oczyszczone lub wyeliminowane instalacje

lub urządzenia, w których były lub są wykorzystywane substancje.

4.

Minister właściwy do spraw gospodarki może określić, w drodze rozporządzenia, instalacje

lub urządzenia, w których mogły być wykorzystywane substancje stwarzające szczególne

zagrożenie dla środowiska, które traktuje się jak instalacje lub urządzenia, w których

były lub są wykorzystywane te substancje.

5.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 4, zostaną ustalone rodzaje instalacji lub

urządzeń, z uwzględnieniem, z uwagi na stosowane technologie, odpowiednio

1)

terminu oddania instalacji do eksploatacji albo roku produkcji urządzenia;

2)

wykonawcy instalacji albo producenta urządzenia.

6.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, sposób przedkładania

marszałkowi województwa przez wójta, burmistrza lub prezydenta miasta informacji o

rodzaju, ilości i miejscach występowania substancji stwarzających szczególne zagrożenie

dla środowiska.

7.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 6, zostaną określone

1)

terminy przedkładania informacji;

2)

forma przedkładanej informacji;

3)

układ przedkładanych informacji;

4)

wymagane techniki przedkładania informacji.

8.

Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w drodze rozporządzenia, sposób

prowadzenia przez marszałka województwa rejestru substancji, instalacji i urządzeń,

w których substancje te były lub są wykorzystywane.

9.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 8, mogą zostać ustalone

1)

forma i układ rejestru;

2)

zawartość rejestru;

3)

warunki i okres przechowywania rejestru.

10.

Przepisy rozporządzenia, o których mowa w ust. 8, nie naruszają przepisów rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego

i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń

i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji

Chemikaliów, zmieniającego dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylającego rozporządzenie Rady

(EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady

76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE

(Dz. Urz. UE L 396 z 30.12.2006, str. 1, z późn. zm.).

Ilekroć w art. 160-163 jest mowa o

1)

substancjach stwarzających szczególne zagrożenie dla środowiska - rozumie się przez

to także substancje i przedmioty, w których zawarte są substancje stwarzające szczególne

zagrożenie dla środowiska;

1a)

instalacjach - rozumie się przez to również budynki oraz obiekty małej architektury;

2)

instalacjach lub urządzeniach, w których były wykorzystywane substancje stwarzające

szczególne zagrożenie dla środowiska - rozumie się przez to instalacje i urządzenia,

które nie zostały poddane wymaganemu ustawą procesowi oczyszczenia.

Szczegółowe zasady postępowania z substancjami chemicznymi, zasady zamierzonego uwalniania

GMO do środowiska oraz zasady ich wprowadzania do obrotu określają przepisy odrębne.

Przy wytwarzaniu produktu, bez uszczerbku dla jego walorów użytkowych i bezpieczeństwa

użytkownika, należy ograniczać

1)

zużycie substancji i energii;

2)

wykorzystywanie substancji i rozwiązań technicznych mogących negatywnie oddziaływać

na środowisko w okresie użytkowania produktu oraz po jego zużyciu;

3)

wykorzystywanie substancji i rozwiązań technicznych utrudniających

a)

naprawę produktu,

b)

demontaż produktu w celu oddzielenia zużytych elementów wymagających szczególnego

postępowania na podstawie przepisów ustawy o odpadach,

c)

użycie części produktu w innym produkcie lub ich wykorzystanie do innych celów użytkowych

po zużyciu produktu.

1.

Produkt powinien być zaopatrzony w informację dotyczącą

1)

zużycia paliw lub materiałów eksploatacyjnych;

2)

wielkości emisji związanej z użytkowaniem produktu;

3)

bezpiecznego dla środowiska użytkowania, demontażu, powtórnego wykorzystania lub unieszkodliwienia

produktu.

2.

Sprzedawca produktów powinien zapewnić, aby informacja, o której mowa w ust. 1, znajdowała

się także w miejscach sprzedaży produktu.

3.

Minister właściwy do spraw gospodarki, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

środowiska, uwzględniając cechy produktów oraz ich oddziaływanie w trakcie użytkowania

oraz po ich zużyciu, określi, w drodze rozporządzenia, produkty objęte obowiązkami,

o których mowa w ust. 1 i 2, a także szczegółowy sposób realizacji obowiązków w tym

zakresie.

4.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, zostaną ustalone

1)

oznaczenie numeryczne pozwalające na identyfikację produktu lub grupy produktów oraz

ich nazwy;

2)

odpowiednio do potrzeb wymagania dotyczące informacji, o której mowa w ust. 1, w tym

a)

oznaczania produktu lub jego części,

b)

formy i treści informacji,

c)

sposobów prezentowania informacji w miejscach sprzedaży produktów;

3)

wymagania w zakresie ustalania wielkości zużycia paliw i materiałów eksploatacyjnych

lub wielkości emisji związanej z użytkowaniem produktu, w celu zamieszczenia w informacji,

o której mowa w ust. 1.

5.

Sprzedawca produktów powinien zapewnić, aby zestawienie, o którym mowa w art. 171a,

było udostępniane nieodpłatnie w miejscach sprzedaży produktów, których dotyczy, w

sposób określony na podstawie art. 171a ust. 2 pkt 4.

6.

Przepisy ust. 2-5 dotyczące sprzedaży i sprzedawcy stosuje się także do finansującego

leasing w miejscach, w których oferuje się produkty do leasingu, oraz prezentującego

produkty na wystawach publicznych.

Wprowadzający produkt do obrotu powinien zapewnić spełnienie przez produkt wymagań

ochrony środowiska.

1.

Kontrolę spełniania przez zawierające lotne związki organiczne - farby i lakiery przeznaczone

do malowania budynków i ich elementów wykończeniowych, wyposażeniowych oraz związanych

z budynkami i tymi elementami konstrukcji oraz mieszaniny do odnawiania pojazdów,

o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 169 ust. 1 pkt 3, wymagań określonych

w tych przepisach, prowadzą

1)

właściwe organy Inspekcji Ochrony Środowiska - u producentów i użytkowników tych produktów;

2)

właściwe organy Inspekcji Handlowej - u importerów oraz sprzedawców hurtowych i detalicznych

tych produktów;

3)

właściwe organy nadzoru budowlanego - w zakresie produktów, które są wyrobami budowlanymi.

2.

Kontrola jest realizowana w ramach Programu Kontroli.

3.

Organy, o których mowa w ust. 1, przekazują informacje i dane o wynikach kontroli

odpowiednio do Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji

i Konsumentów i Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, niezwłocznie po zakończeniu

kontroli.

4.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów

i Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego przekazują informacje i dane otrzymane od organów,

o których mowa w ust. 1, do ministra właściwego do spraw środowiska, w terminie do

końca marca roku następującego po roku, którego te informacje i dane dotyczą.

1.

Minister właściwy do spraw gospodarki w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

środowiska, mając na uwadze osiągnięcie celów, o których mowa w art. 166, określi,

w drodze rozporządzenia

1)

oznaczenie numeryczne lub cechy produktów pozwalające na identyfikację produktu lub

grupy produktów lub ich nazwy;

2)

szczegółowe wymagania dla poszczególnych produktów lub grup produktów;

3)

dla zawierających lotne związki organiczne - niektórych farb i lakierów przeznaczonych

do malowania budynków i ich elementów wykończeniowych, wyposażeniowych oraz związanych

z budynkami i tymi elementami konstrukcji oraz mieszanin do odnawiania pojazdów

a)

dopuszczalne wartości maksymalnej zawartości lotnych związków organicznych w tych

produktach, które warunkują dopuszczenie wprowadzania ich do obrotu,

b)

zakres informacji zamieszczanych na etykietach tych produktów,

c)

metody badań, zgodnie z którymi należy określać maksymalną zawartość lotnych związków

organicznych w produktach,

d)

Program Kontroli, o którym mowa w art. 168a ust. 2 zawierający

-

sposób i częstotliwość sprawdzania przestrzegania wymagań, o których mowa w lit. a

i b,

-

kryteria wyboru podmiotów objętych kontrolą w danym roku,

-

sposób przekazywania informacji i danych o wynikach kontroli, o której mowa w art.

168a ust. 3, oraz informacji i danych, o których mowa w art. 168a ust. 4.

2.

(uchylony)

3.

Minister właściwy do spraw gospodarki, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

środowiska, mając na uwadze osiągnięcie celów, o których mowa w art. 166, może określić,

w drodze rozporządzenia

1)

rodzaje substancji, które powinny być wykorzystywane do produkcji określonych produktów

lub których wykorzystywanie jest zabronione;

2)

dopuszczone do stosowania rozwiązania techniczne;

3)

właściwości, jakie muszą spełniać określone produkty, w tym

a)

standardy emisyjne z urządzeń,

b)

dopuszczalna lub wymagana zawartość określonych substancji w produkcie,

c)

zakaz występowania określonych substancji w produkcie,

d)

cechy i parametry produktu;

4)

terminy, w których poszczególne wymagania zaczynają obowiązywać poszczególne produkty

lub grupy produktów.

4.

Przepisu ust. 3 pkt 3 lit. a nie stosuje się do urządzeń spalania lub współspalania

odpadów, dla których standardy emisyjne są określone w przepisach wydanych na podstawie

art. 146 ust. 3.

1.

Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w drodze rozporządzenia, kierując

się potrzebą ograniczenia wykorzystywania produktów negatywnie oddziałujących na środowisko,

produkty z tworzyw sztucznych, na których należy zamieszczać informację o ich negatywnym

oddziaływaniu na środowisko.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, zostaną ustalone

1)

oznaczenie numeryczne pozwalające na identyfikację produktu lub grupy produktów oraz

ich nazwy;

2)

termin, w którym zaczyna obowiązywać wymaganie dotyczące zamieszczenia informacji.

3.

Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w drodze rozporządzenia, sposób

zamieszczania i treść informacji o negatywnym oddziaływaniu produktu na środowisko

na produktach, o których mowa w ust. 1, kierując się koniecznością zapewnienia konsumentom

możliwości łatwej oceny cech produktu istotnych z punktu widzenia ochrony środowiska.

4.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, mogą zostać ustalone

1)

wielkość informacji;

2)

wzory informacji;

3)

grafika i kolory informacji.

Zabrania się wprowadzania do obrotu produktów, które nie odpowiadają wymaganiom, o

których mowa w art. 166 i 167 oraz w przepisach wydanych na podstawie art. 169 i 170.

1.

W celu zapewnienia nabywcom produktów informacji, o których mowa w art. 167 ust. 1,

organy administracji corocznie opracowują i nieodpłatnie udostępniają zestawienia

dotyczące wybranych dostępnych na rynku produktów w zakresie określonym na podstawie

ust. 2.

2.

Prezes Rady Ministrów, kierując się koniecznością zapewnienia konsumentom możliwości

łatwej oceny cech produktu istotnych z punktu widzenia ochrony środowiska, określi,

w drodze rozporządzenia

1)

produkty, o których informacje powinny być zawarte w zestawieniach;

2)

rodzaje informacji zawartych w zestawieniach;

3)

organy administracji zobowiązane do opracowywania, aktualizowania i udostępniania

zestawień oraz szczegółowe sposoby realizacji tych obowiązków;

4)

szczegółowe wymagania dotyczące sposobu udostępniania zestawień w punktach sprzedaży

produktów.

3.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 2, zostaną ustalone w szczególności

1)

oznaczenie numeryczne pozwalające na identyfikację produktu lub grupy produktów oraz

ich nazwy;

2)

forma, treść, sposób i termin wydawania zestawień oraz termin i sposób ich aktualizacji;

3)

terminy przekazywania informacji o produktach

przez organy administracji będące w ich posiadaniu.

4.

Organy administracji posiadające informacje, określone na podstawie ust. 2,

są obowiązane do ich nieodpłatnego

przedkładania w terminach, o których mowa w ust. 3 pkt 3.

Wprowadzać do obrotu można, z wyłączeniem przepisów art. 166 i 167 oraz przepisów

wydanych na podstawie art. 169 i 170, produkty

1)

zgodnie z prawem wyprodukowane lub dopuszczone do obrotu w innym państwie członkowskim

Unii Europejskiej albo w Republice Turcji;

2)

zgodnie z prawem wyprodukowane w państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia

o Wolnym Handlu (EFTA) będącym stroną umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym.

Opakowania powinny spełniać wymagania ochrony środowiska określone w przepisach odrębnych.

Ochronę przed zanieczyszczeniami powstającymi w związku z eksploatacją dróg, linii

kolejowych, linii tramwajowych, lotnisk oraz portów zapewnia się przez

1)

stosowanie rozwiązań technicznych ograniczających rozprzestrzenianie zanieczyszczeń,

a w szczególności

a)

zabezpieczeń akustycznych,

b)

zabezpieczeń przed przedostawaniem się zanieczyszczonych wód opadowych do gleby lub

ziemi,

c)

środków umożliwiających usuwanie odpadów powstających w trakcie eksploatacji dróg,

linii kolejowych, linii tramwajowych, lotnisk oraz portów;

2)

właściwą organizację ruchu.

1.

Eksploatacja dróg, linii kolejowych, linii tramwajowych, lotnisk oraz portów nie może

powodować przekroczenia standardów jakości środowiska.

2.

Emisje polegające na

1)

wprowadzaniu gazów lub pyłów do powietrza,

2)

wprowadzaniu ścieków do wód lub ziemi,

3)

wytwarzaniu odpadów,

4)

powodowaniu hałasu,

powstające w związku z eksploatacją drogi, linii kolejowej, linii tramwajowej, lotniska

oraz portu, nie mogą, z zastrzeżeniem ust. 3, spowodować przekroczenia standardów

jakości środowiska poza terenem, do którego zarządzający tym obiektem ma tytuł prawny.

3.

Jeżeli w związku z eksploatacją drogi, linii kolejowej, linii tramwajowej lub lotniska

utworzono obszar ograniczonego użytkowania, eksploatacja nie może spowodować przekroczenia

standardów jakości środowiska poza tym obszarem.

1.

Zarządzający drogą, linią kolejową, linią tramwajową, lotniskiem lub portem, z zastrzeżeniem

ust. 2, jest obowiązany do okresowych pomiarów poziomów w środowisku substancji lub

energii wprowadzanych w związku z eksploatacją tych obiektów.

2.

W razie eksploatacji obiektów o określonych cechach lub kategoriach wskazujących na

możliwość wprowadzania do środowiska substancji lub energii w znacznych ilościach

zarządzający drogą, linią kolejową, linią tramwajową, lotniskiem lub portem jest obowiązany

do ciągłych pomiarów ich poziomów w środowisku.

3.

W razie przebudowy drogi, linii kolejowej, linii tramwajowej, lotniska lub portu,

zmieniającej w istotny sposób warunki eksploatacji, zarządzający jest obowiązany do

przeprowadzenia pomiarów poziomów w środowisku substancji lub energii wprowadzanych

w związku z eksploatacją tych obiektów.

4.

Obowiązek, o którym mowa w ust. 3, należy wypełnić najpóźniej w ciągu 14 dni od rozpoczęcia

eksploatacji przebudowanego obiektu.

4a.

Dla dróg krajowych obowiązek, o którym mowa w ust. 3, należy wypełnić w ciągu roku

od rozpoczęcia eksploatacji przebudowanego obiektu.

5.

Do wyników pomiarów, o których mowa w ust. 1-3, stosuje się odpowiednio przepis art.

147 ust. 6.

5a.

Do pomiarów, o których mowa w ust. 1-3, w tym pobierania próbek, stosuje się odpowiednio

przepisy art. 147a.

6.

Na podstawie wyników wykonywanych okresowych pomiarów poziomów hałasu, o których mowa

w ust. 1, i innych niezbędnych danych, zarządzający drogą, linią kolejową lub lotniskiem

sporządza mapę akustyczną terenów położonych wokół tych obiektów.

1.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, wymagania

w zakresie prowadzenia pomiarów poziomów substancji lub energii w środowisku, o których

mowa w art. 175 ust. 1-3.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, zostaną ustalone

1)

przypadki, w których są wymagane

a)

ciągłe pomiary poziomów wskazanych substancji lub energii w środowisku,

b)

okresowe pomiary poziomów wskazanych substancji lub energii w środowisku;

2)

referencyjne metodyki wykonywania pomiarów;

3)

kryteria lokalizacji punktów pomiarowych;

4)

sposoby ewidencjonowania przeprowadzonych pomiarów.

3.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, może zostać ustalone wymaganie prowadzenia

pomiarów

1)

w zależności od

a)

kategorii lub klasy drogi, kategorii linii kolejowej albo linii tramwajowej,

b)

rodzaju linii kolejowej, linii tramwajowej, lotniska albo portu,

c)

parametrów technicznych lub eksploatacyjnych drogi, linii kolejowej albo linii tramwajowej;

2)

w związku z usytuowaniem drogi, linii kolejowej, linii tramwajowej, lotniska oraz

portu

a)

na terenach gęsto zaludnionych,

b)

na terenach objętych ochroną ze względu na potrzeby ochrony środowiska na podstawie

przepisów szczególnych;

3)

dla poszczególnych odcinków dróg, linii kolejowych albo linii tramwajowych.

1.

Wyniki pomiarów, o których mowa w art. 175, zarządzający drogą, linią kolejową, linią

tramwajową, lotniskiem lub portem przedkłada organowi ochrony środowiska oraz wojewódzkiemu

inspektorowi ochrony środowiska, o ile pomiary te mają szczególne znaczenie dla systematycznej

obserwacji zmian stanu środowiska wynikających z eksploatacji tych obiektów.

2.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje wyników

pomiarów prowadzonych w związku z eksploatacją dróg, linii kolejowych, linii tramwajowych,

lotnisk oraz portów, które ze względu na szczególne znaczenie dla systematycznej obserwacji

zmian stanu środowiska wynikających z eksploatacji tych obiektów powinny być przekazywane

właściwym organom ochrony środowiska oraz wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska,

oraz terminy i sposób prezentacji tych wyników, kierując się potrzebą zapewnienia

systematycznej obserwacji zmian stanu środowiska.

3.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 2, zostaną ustalone

1)

przypadki, w których wymagane jest przedkładanie wyników pomiarów z uwagi na cechy

obiektów, o których mowa w art. 176 ust. 3 pkt 1, oraz ich usytuowanie;

2)

forma przedkładanych wyników pomiarów;

3)

układ przedkładanych wyników pomiarów;

4)

wymagane techniki przedkładania pomiarów;

5)

terminy przedkładania wyników pomiarów w zależności od ich rodzajów.

1.

Organ ochrony środowiska może, w drodze decyzji, nałożyć na zarządzającego drogą,

linią kolejową, linią tramwajową, lotniskiem lub portem obowiązek prowadzenia w określonym

czasie pomiarów poziomów substancji lub energii w środowisku wprowadzanych w związku

z eksploatacją tych obiektów, wykraczających poza obowiązki, o których mowa w art.

175 ust. 1-3, lub obowiązki nałożone w trybie art.56 ust. 4 pkt 1 lub art. 95 ust. 1, jeżeli przeprowadzone kontrole poziomów substancji lub energii

w środowisku, które są emitowane w związku z eksploatacją obiektu, dowodzą przekraczania

standardów jakości środowiska; do wyników przeprowadzonych pomiarów stosuje się odpowiednio

przepis art. 147 ust. 6.

1a.

Do pomiarów, o których mowa w ust. 1-3, w tym pobierania próbek, stosuje się odpowiednio

przepisy art. 147a.

2.

Do decyzji, o której mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio art. 150 ust. 2.

3.

Jeżeli przeprowadzone kontrole poziomów substancji lub energii w środowisku, które

są emitowane w związku z eksploatacją obiektu, dowodzą przekraczania standardów jakości

środowiska, organ ochrony środowiska może, w drodze decyzji, nałożyć na zarządzającego

drogą, linią kolejową, linią tramwajową, lotniskiem lub portem obowiązek przedkładania

mu wyników pomiarów poziomów substancji lub energii w środowisku wykraczających poza

obowiązki, o których mowa w art. 177 ust. 1, określając zakres i terminy ich przedkładania,

a także wymagania w zakresie formy, układu i wymaganych technik ich przedkładania.

4.

Postępowanie w przedmiocie wydania decyzji nakładającej obowiązek prowadzenia pomiarów

lub ich przedkładania wszczyna się z urzędu.

1.

Zarządzający drogą, linią kolejową lub lotniskiem zaliczonymi do obiektów, których

eksploatacja może powodować negatywne oddziaływanie akustyczne na znacznych obszarach,

sporządza co 5 lat mapę akustyczną terenu, na którym eksploatacja obiektu może powodować

przekroczenie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku.

2.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, drogi, linie

kolejowe i lotniska, których eksploatacja może powodować negatywne oddziaływanie akustyczne

na znacznych obszarach, dla których wymagane jest sporządzanie map akustycznych, oraz

sposoby określania granic terenów objętych tymi mapami z uwzględnieniem cech obiektów,

o których mowa w art. 176 ust. 3.

2a.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 2, można zróżnicować terminy zaliczenia dróg,

linii kolejowych i lotnisk do obiektów, których eksploatacja może powodować negatywne

oddziaływanie na środowisko, z uwzględnieniem sporządzania w pierwszej kolejności

map akustycznych dla obiektów o bardziej negatywnym oddziaływaniu akustycznym.

2b.

Mapę akustyczną sporządza się, wykorzystując najnowsze wyniki pomiarów hałasu przeprowadzanych

na podstawie art. 175 oraz inne dane.

3.

Mapę akustyczną sporządza się we fragmentach obejmujących obiekty na obszarach poszczególnych

powiatów; do fragmentów mapy akustycznej stosuje się odpowiednio art. 118 ust. 3-5.

4.

Zarządzający drogą, linią kolejową lub lotniskiem przedkłada, niezwłocznie po wykonaniu

1)

fragment mapy akustycznej obejmującej określony powiat - właściwemu marszałkowi województwa

i staroście;

2)

fragment mapy akustycznej obejmującej określone województwo - właściwemu wojewódzkiemu

inspektorowi ochrony środowiska.

5.

Zarządzający drogą, linią kolejową lub lotniskiem jest obowiązany sporządzić po raz

pierwszy mapę akustyczną terenu w terminie 1 roku od dnia, w którym zostały one zaliczone

do obiektów, których eksploatacja może powodować negatywne oddziaływanie akustyczne

na znacznych obszarach.

Eksploatacja instalacji powodująca

1)

wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza,

2)

wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi,

3)

wytwarzanie odpadów,

4)

(uchylony)

5)

(uchylony)

jest dozwolona po uzyskaniu pozwolenia, jeżeli jest ono wymagane.

Pozwolenie na wytwarzanie odpadów jest wymagane do wytwarzania odpadów

1)

o masie powyżej 1 Mg rocznie - w przypadku odpadów niebezpiecznych lub

2)

o masie powyżej 5000 Mg rocznie - w przypadku odpadów innych niż niebezpieczne.

1.

Organ ochrony środowiska może udzielić pozwolenia

1)

zintegrowanego;

2)

na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza;

3)

wodnoprawnego na wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi;

4)

na wytwarzanie odpadów.

5)

(uchylony)

6)

(uchylony)

1a.

Organ ochrony środowiska, na wniosek prowadzącego instalację, może objąć jednym pozwoleniem

instalacje położone na obszarze swojej właściwości.

2.

Warunki i tryb wydawania, wygasania, cofania i ograniczania pozwolenia, o którym mowa

w ust. 1 pkt 3, oraz właściwość organów określają przepisy ustawy - Prawo wodne, z

zastrzeżeniem ust. 3.

3.

Do pozwoleń wodnoprawnych na wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi stosuje się

odpowiednio przepisy art. 187, art. 188 ust. 3 pkt 2 i ust. 4, art. 189, art. 193

ust. 2 i art. 198.

4.

Do pozwolenia zintegrowanego i pozwolenia na wytwarzanie odpadów nie stosuje się art. 11 ust. 9 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej.

Pozwolenia, o których mowa w art. 181 ust. 1 pkt 2-4, oraz pozwolenie wodnoprawne

na pobór wód nie są wymagane w przypadku obowiązku posiadania pozwolenia zintegrowanego.

1.

Pozwolenie wydaje w drodze decyzji organ ochrony środowiska.

2.

O wygaśnięciu, cofnięciu oraz ograniczeniu pozwolenia orzeka organ właściwy do wydania

pozwolenia.

3.

Ostateczne decyzje, o których mowa w ust. 1 i 2, organ ochrony środowiska przekazuje

niezwłocznie wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska.

W rozumieniu przepisów niniejszego działu prowadzącym instalację jest także podmiot

uprawniony na podstawie określonego tytułu prawnego do władania oznaczoną częścią

instalacji.

1.

Na wniosek prowadzących oznaczone części instalacji, oznaczone części instalacji można

objąć jednym pozwoleniem.

2.

Prowadzący oznaczone części instalacji, o których mowa w ust. 1, występują ze wspólnym

wnioskiem o udzielenie pozwolenia, wskazując jeden z tych podmiotów jako głównego

prowadzącego lub określając szczegółowo zakres odpowiedzialności poszczególnych podmiotów

za eksploatację instalacji zgodnie z przepisami ochrony środowiska.

1.

Pozwolenie wydaje się, z zastrzeżeniem art. 183b, art. 189, art. 191a i art. 217,

na wniosek prowadzącego instalację.

2.

Wniosek o wydanie pozwolenia powinien zawierać

1)

oznaczenie prowadzącego instalację, jego adres zamieszkania lub siedziby;

1a)

oznaczenie głównego prowadzącego instalację lub określenie zakresu odpowiedzialności

poszczególnych prowadzących oznaczone części instalacji za eksploatację instalacji

zgodnie z przepisami ochrony środowiska, w przypadku określonym w art. 183b;

2)

adres zakładu, na którego terenie prowadzona jest eksploatacja instalacji;

3)

informację o tytule prawnym do instalacji;

4)

informacje o rodzaju instalacji, stosowanych urządzeniach i technologiach oraz charakterystykę

techniczną źródeł powstawania i miejsc emisji;

5)

ocenę stanu technicznego instalacji;

6)

informację o rodzaju prowadzonej działalności;

7)

opis zakładanych wariantów funkcjonowania instalacji;

8)

blokowy (ogólny) schemat technologiczny wraz z bilansem masowym i rodzajami wykorzystywanych

materiałów, surowców i paliw, istotnych z punktu widzenia wymagań ochrony środowiska;

9)

informację o energii wykorzystywanej lub wytwarzanej przez instalację;

10)

wielkość i źródła powstawania albo miejsca emisji - aktualnych i proponowanych - w

trakcie normalnej eksploatacji instalacji oraz w warunkach odbiegających od normalnych,

w szczególności takich jak rozruch i wyłączenia;

10a)

warunki lub parametry charakteryzujące pracę instalacji, określające moment zakończenia

rozruchu i moment rozpoczęcia wyłączania instalacji;

11)

informację o planowanych okresach funkcjonowania instalacji w warunkach odbiegających

od normalnych;

12)

informację o istniejącym lub przewidywanym oddziaływaniu emisji na środowisko;

13)

wyniki pomiarów wielkości emisji z instalacji, jeżeli przeprowadzenie pomiarów było

wymagane;

14)

zmiany wielkości emisji, jeżeli nastąpiły po uzyskaniu ostatniego pozwolenia dla instalacji;

15)

proponowane działania, w tym wyszczególnienie środków technicznych mających na celu

zapobieganie lub ograniczanie emisji, a jeżeli działania mają być realizowane w okresie,

na który ma być wydane pozwolenie - również proponowany termin zakończenia tych działań;

16)

proponowane procedury monitorowania procesów technologicznych istotnych z punktu widzenia

wymagań ochrony środowiska, w szczególności pomiaru lub ewidencjonowania wielkości

emisji;

17)

deklarowany termin i sposób zakończenia eksploatacji instalacji lub jej oznaczonej

części, niestwarzający zagrożenia dla środowiska, jeżeli zakończenie eksploatacji

jest przewidywane w okresie, na który ma być wydane pozwolenie;

17a)

deklarowany łączny czas dalszej eksploatacji instalacji, jeżeli ma on wpływ na określenie

wymagań ochrony środowiska, oraz deklarowany sposób dokumentowania czasu tej eksploatacji;

17b)

deklarowany termin oddania instalacji do eksploatacji w przypadku określonym w art.

191a;

18)

czas, na jaki wydane ma być pozwolenie.

2a.

Wniosku o wydanie pozwolenia na wytwarzanie odpadów nie dotyczą wymagania, o których

mowa w ust. 2 pkt 11-15.

2b.

Wniosek o wydanie pozwolenia na wytwarzanie odpadów, o którym mowa w art. 181 ust.

1 pkt 4, zawiera dodatkowo

1)

numer identyfikacji podatkowej (NIP) oraz numer REGON posiadacza odpadów, o ile został

nadany;

2)

wyszczególnienie rodzajów odpadów przewidzianych do wytwarzania, z uwzględnieniem

ich podstawowego składu chemicznego i właściwości;

3)

określenie ilości odpadów poszczególnych rodzajów przewidzianych do wytwarzania w

ciągu roku;

4)

wskazanie sposobów zapobiegania powstawaniu odpadów lub ograniczania ilości odpadów

i ich negatywnego oddziaływania na środowisko;

5)

opis dalszego sposobu gospodarowania odpadami, z uwzględnieniem zbierania, transportu,

odzysku i unieszkodliwiania odpadów;

6)

wskazanie miejsca i sposobu oraz rodzajów magazynowanych odpadów.

3.

Jeżeli wniosek, o którym mowa w ust. 1, dotyczy instalacji nowo uruchamianych lub

w sposób istotny zmienianych, powinien on zawierać informacje o spełnianiu wymogów,

o których mowa w art. 143.

4.

Do wniosku o wydanie pozwolenia należy dołączyć

1)

dokument potwierdzający, że wnioskodawca jest uprawniony do występowania w obrocie

prawnym, jeżeli prowadzący instalację nie jest osobą fizyczną;

2)

(uchylony)

3)

streszczenie wniosku sporządzone w języku niespecjalistycznym.

4)

(uchylony)

5.

Dodatkowe wymagania dotyczące wniosku o wydanie pozwolenia określają art. 208 i art.

221.

1.

Stronami postępowania o wydanie pozwolenia są prowadzący instalację oraz, jeżeli w

związku z eksploatacją instalacji utworzono obszar ograniczonego użytkowania, władający

powierzchnią ziemi na tym obszarze.

2.

W postępowaniu o wydanie pozwolenia nie stosuje się art. 31 Kodeksu postępowania administracyjnego.

2a.

W postępowaniu o wydanie pozwolenia zintegrowanego dla nowo zbudowanej instalacji,

o wydanie pozwolenia zintegrowanego z odstępstwem, o którym mowa w art. 204 ust. 2

lub w postępowaniu dotyczącym jego zmiany polegającej na udzieleniu takiego odstępstwa

oraz w postępowaniu o wydanie decyzji o wydaniu lub zmianie pozwolenia zintegrowanego

dotyczącej istotnej zmiany instalacji stosuje się przepisy art. 44 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku

i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania

na środowisko.

3.

Jeżeli liczba stron w postępowaniu przekracza 20, do stron innych niż prowadzący instalację

stosuje się art. 49 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Organ właściwy do wydania pozwolenia odmówi jego wydania, jeżeli

1)

nie są spełnione wymagania, o których mowa w art. 141 ust. 2, art. 143 i art. 204

ust. 1, a w przypadku pozwolenia na wytwarzanie odpadów, o którym mowa w art. 181

ust. 1 pkt 4, oraz pozwolenia zintegrowanego - także jeżeli zamierzony sposób gospodarowania

odpadami jest niezgodny z planami gospodarki odpadami, o których mowa w ustawie z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach;

2)

eksploatacja instalacji powodowałaby przekroczenie dopuszczalnych standardów emisyjnych;

3)

eksploatacja instalacji powodowałaby przekroczenie standardów jakości środowiska;

4)

wydanie pozwolenia byłoby niezgodne z programami działań, o których mowa w art. 17,

91 ust. 1 i art. 119 ust. 1;

5)

wniosek dotyczy uprawnień wnioskodawcy objętych decyzją o cofnięciu lub ograniczeniu

pozwolenia w przypadkach, o których mowa w art. 194 ust. 1 i art. 195 ust. 1 pkt 1,

a nie minęły jeszcze 2 lata od dnia, gdy decyzja w przedmiocie cofnięcia lub ograniczenia

pozwolenia stała się ostateczna;

6)

eksploatacja instalacji położonej w granicach strefy przemysłowej powodowałaby naruszenie

ustaleń zawartych w rozporządzeniu o jej utworzeniu;

7)

regionalna instalacja do przetwarzania odpadów komunalnych lub ponadregionalna instalacja

do przetwarzania odpadów komunalnych nie spełnia wymagań ochrony środowiska lub wymagań

określonych dla takiej instalacji.

1.

Jeżeli przemawia za tym szczególnie ważny interes społeczny związany z ochroną środowiska,

a w szczególności z zagrożeniem pogorszeniem stanu środowiska w znacznych rozmiarach,

w pozwoleniu, o którym mowa w art. 181 ust. 1 pkt 1-4, może być ustanowione zabezpieczenie

roszczeń z tytułu wystąpienia negatywnych skutków w środowisku oraz szkód w środowisku

w rozumieniu ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie.

1a.

Ustanawiając zabezpieczenie roszczeń, organ ochrony środowiska, o którym mowa w art.

376 pkt 2 i 2b, właściwy do wydania pozwolenia, o którym mowa w art. 181 ust. 1 pkt

1-4, uzgadnia wysokość tego zabezpieczenia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska.

1b.

Uzgodnienie, o którym mowa w ust. 1a, następuje w formie postanowienia, na które służy

zażalenie.

2.

Zabezpieczenie, o którym mowa w ust. 1, może mieć formę depozytu, gwarancji bankowej,

gwarancji ubezpieczeniowej lub polisy ubezpieczeniowej.

3.

Zabezpieczenie w formie depozytu jest wpłacane na odrębny rachunek bankowy wskazany

przez organ wydający pozwolenie, a zabezpieczenie w formie gwarancji bankowej lub

polisy ubezpieczeniowej jest składane do organu wydającego pozwolenie.

4.

Gwarancja bankowa lub polisa ubezpieczeniowa powinna stwierdzać, że w razie wystąpienia

negatywnych skutków w środowisku w wyniku niewywiązania się przez podmiot z obowiązków

określonych w pozwoleniu, o którym mowa w art. 181 ust. 1 pkt 1-4, bank lub firma

ubezpieczeniowa ureguluje zobowiązania na rzecz organu wydającego pozwolenie.

5.

Minister właściwy do spraw środowiska, uwzględniając rodzaj i skalę działalności prowadzonej

w instalacjach oraz związane z tym prawdopodobieństwo wystąpienia i rozmiary potencjalnych

szkód w środowisku oraz kierując się potrzebą zapewnienia pokrycia kosztów działań

naprawczych w przypadku wystąpienia szkody w środowisku, może określić, w drodze rozporządzenia,

rodzaje instalacji, w których zabezpieczenie, o którym mowa w ust. 1, powinno zostać

ustanowione.

6.

Minister właściwy do spraw środowiska, biorąc pod uwagę prawdopodobieństwo wystąpienia

i rozmiary potencjalnych szkód w środowisku oraz kierując się potrzebą zapewnienia

pokrycia kosztów działań naprawczych w przypadku wystąpienia szkody w środowisku,

może określić, w drodze rozporządzenia, sposoby określania wysokości zabezpieczenia

roszczeń, w zależności od rodzaju prowadzonej przez podmiot korzystający ze środowiska

działalności, wielkości produkcji i parametrów technicznych instalacji.

1.

Pozwolenie jest wydawane na czas oznaczony, nie dłuższy niż 10 lat, z wyjątkiem pozwolenia

zintegrowanego, które jest wydawane na czas nieoznaczony. Na wniosek prowadzącego

instalację pozwolenie zintegrowane może być wydane na czas oznaczony.

2.

Pozwolenie określa

1)

rodzaj i parametry instalacji istotne z punktu widzenia przeciwdziałania zanieczyszczeniom;

2)

wielkość dopuszczalnej emisji w warunkach normalnego funkcjonowania instalacji, nie

większą niż wynikająca z prawidłowej eksploatacji instalacji, dla poszczególnych wariantów

funkcjonowania;

3)

maksymalny dopuszczalny czas utrzymywania się uzasadnionych technologicznie warunków

eksploatacyjnych odbiegających od normalnych, w szczególności w przypadku rozruchu

i wyłączania instalacji, a także warunki lub parametry charakteryzujące pracę instalacji,

określające moment zakończenia rozruchu i moment rozpoczęcia wyłączania instalacji

oraz warunki wprowadzania do środowiska substancji lub energii w takich przypadkach;

4)

jeżeli ma to wpływ na określenie wymagań ochrony środowiska

a)

wymagany termin zakończenia eksploatacji instalacji,

b)

dopuszczalny łączny czas dalszej eksploatacji instalacji oraz sposób dokumentowania

czasu tej eksploatacji;

5)

źródła powstawania albo miejsca wprowadzania do środowiska substancji lub energii;

6)

termin, od którego jest dopuszczalna emisja, w przypadku określonym w art. 191a;

6a)

oznaczenie głównego prowadzącego instalację lub określenie zakresu odpowiedzialności

poszczególnych prowadzących oznaczone części instalacji za eksploatację instalacji

zgodnie z przepisami ochrony środowiska, w przypadku, o którym mowa w art. 183b.

7)

(uchylony)

8)

(uchylony)

9)

(uchylony)

2a.

Pozwolenia na wytwarzanie odpadów nie dotyczą wymagania, o których mowa w ust. 2 pkt

2 i 3.

2b.

Pozwolenie na wytwarzanie odpadów określa dodatkowo

1)

numer identyfikacji podatkowej (NIP) oraz numer REGON posiadacza odpadów, o ile został

nadany;

2)

wyszczególnienie rodzajów odpadów przewidzianych do wytwarzania, z uwzględnieniem

ich podstawowego składu chemicznego i właściwości;

3)

określenie ilości odpadów poszczególnych rodzajów przewidzianych do wytwarzania w

ciągu roku;

4)

wskazanie sposobów zapobiegania powstawaniu odpadów lub ograniczania ilości odpadów

i ich negatywnego oddziaływania na środowisko;

5)

opis sposobu dalszego gospodarowania odpadami, z uwzględnieniem zbierania, transportu,

odzysku i unieszkodliwiania odpadów;

6)

wskazanie miejsca i sposobu oraz rodzaju magazynowanych odpadów.

3.

Pozwolenie może określać, o ile przemawiają za tym szczególne względy ochrony środowiska

1)

sposób postępowania w razie zakończenia eksploatacji instalacji;

2)

wielkość i formę zabezpieczenia roszczeń;

3)

wymagane działania, w tym wyszczególnienie środków technicznych mających na celu zapobieganie

lub ograniczanie emisji, a jeżeli działania mają być realizowane w okresie, na który

jest wydane pozwolenie - również termin realizacji tych działań;

4)

rodzaj i ilość wykorzystywanej energii, materiałów, surowców i paliw, biorąc pod uwagę

wymagania, o których mowa w art. 143 pkt 1-5;

5)

zakres i sposób monitorowania procesów technologicznych, w tym pomiaru i ewidencjonowania

wielkości emisji w zakresie, w jakim wykraczają one poza wymagania, o których mowa

w art. 147 i 148 ust. 1;

6)

sposób postępowania w przypadku uszkodzenia aparatury pomiarowej służącej do monitorowania

procesów technologicznych, jeżeli jej zastosowanie jest wymagane;

7)

sposób i częstotliwość przekazywania informacji i danych, o których mowa w pkt 5,

organowi właściwemu do wydania pozwolenia i wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska.

4.

Eksploatacja instalacji jest dozwolona po wniesieniu zabezpieczenia, o ile zostało

ono ustanowione.

5.

Dodatkowe wymagania dotyczące pozwolenia określają przepisy art. 211 i art. 224.

1.

Podmiot, który staje się prowadzącym instalację lub jej oznaczoną część, przejmuje

prawa i obowiązki wynikające z pozwoleń dotyczących tej instalacji lub jej oznaczonej

części.

2.

Podmiot, o którym mowa w ust. 1, występuje niezwłocznie z wnioskiem o zmianę pozwoleń

w zakresie oznaczenia prowadzącego instalację.

(uchylony)

(uchylony)

Pozwolenie może być wydane na wniosek podmiotu podejmującego realizację nowej instalacji.

Przepisy o wydawaniu pozwolenia stosuje się odpowiednio w przypadku zmiany jego warunków.

1.

Pozwolenie wygasa

1)

po upływie czasu, na jaki zostało wydane;

2)

jeżeli podmiot przestał być prowadzącym instalację w rozumieniu ustawy, lub z innych

powodów pozwolenie stało się bezprzedmiotowe;

3)

na wniosek prowadzącego instalację;

4)

jeżeli prowadzący instalację nie rozpoczął działalności objętej pozwoleniem w terminie

dwóch lat od dnia, w którym pozwolenie stało się ostateczne;

5)

jeżeli prowadzący instalację nie prowadził działalności objętej pozwoleniem przez

dwa lata;

6)

w przypadku, o którym mowa w art. 229 ust. 5;

7)

w przypadku wstrzymania użytkowania składowiska na czas dłuższy niż rok;

8)

w przypadku wstrzymania termicznego przekształcania odpadów na czas dłuższy niż rok.

1a.

(uchylony)

1b.

W przypadku, o którym mowa w art. 191a, pozwolenie wygasa, jeżeli prowadzący instalację

nie rozpoczął działalności objętej pozwoleniem w terminie dwóch lat od określonego

w pozwoleniu dnia, od którego jest dopuszczalna emisja.

2.

Pozwolenia, o których mowa w art. 181 ust. 1 pkt 2-4, oraz pozwolenie wodnoprawne

na pobór wód wygasają w części dotyczącej instalacji wymagającej pozwolenia zintegrowanego

z chwilą upływu terminu, w którym prowadzący instalację powinien uzyskać pozwolenie

zintegrowane, chyba że prowadzący instalację uzyskał pozwolenie zintegrowane przed

tym terminem.

3.

Organ właściwy do wydania pozwolenia stwierdza, w drodze decyzji, wygaśnięcie pozwolenia,

jeżeli zachodzą okoliczności, o których mowa w ust. 1 pkt 2-8.

4.

(uchylony)

5

Pozwolenie nie wygasa, jeżeli nastąpiło przejęcie praw i obowiązków, o którym mowa

w art. 189, albo przejęcie na podstawie innych przepisów, praw i obowiązków wynikających

z decyzji, w tym w szczególności przepisów tytułu IV ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1578, 1579, 2255 i 2260), w przypadku łączenia, podziału lub przekształcania spółek handlowych, albo przepisów

ustawy z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i niektórych uprawnieniach pracowników

(Dz. U. z 2016 r. poz. 981, 1174 i 2260).

1.

Pozwolenie podlega cofnięciu lub ograniczeniu bez odszkodowania, jeżeli instalacja

nie jest należycie eksploatowana, przez co stwarza zagrożenie pogorszenia stanu środowiska

w znacznych rozmiarach lub zagrożenie życia lub zdrowia ludzi.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, decyzji w przedmiocie cofnięcia lub ograniczenia

pozwolenia nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.

1.

Pozwolenie może zostać cofnięte lub ograniczone bez odszkodowania, jeżeli

1)

eksploatacja instalacji jest prowadzona z naruszeniem warunków pozwolenia, innych

przepisów ustawy lub ustawy o odpadach;

2)

przepisy dotyczące ochrony środowiska zmieniły się w stopniu uniemożliwiającym emisję

lub korzystanie ze środowiska na warunkach określonych w pozwoleniu;

3)

instalacja jest objęta postępowaniem, o którym mowa w art. 227-229;

4)

nastąpiło przekroczenie krajowych pułapów emisji, o których mowa w art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów

cieplarnianych i innych substancji;

5)

prowadzący instalację nie wystąpił z wnioskiem, o którym mowa w art. 215 ust. 4 pkt

2 lub art. 216 ust. 3.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, przed wydaniem decyzji w przedmiocie cofnięcia

lub ograniczenia pozwolenia organ wzywa prowadzącego instalację do usunięcia naruszeń

w oznaczonym terminie.

1.

Pozwolenie może zostać cofnięte lub ograniczone za odszkodowaniem, jeżeli

1)

przemawiają za tym względy ochrony środowiska lub

2)

korzystanie z pozwolenia stwarza zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi.

2.

Ustalenie odszkodowania następuje w drodze decyzji organu właściwego do cofnięcia

lub ograniczenia pozwolenia; decyzja jest niezaskarżalna.

3.

Odszkodowanie przysługuje od organu właściwego do cofnięcia lub ograniczenia pozwolenia.

4.

Strona niezadowolona z przyznanego odszkodowania może w terminie 30 dni od dnia doręczenia

decyzji, o której mowa w ust. 2, wnieść powództwo do sądu powszechnego; droga sądowa

przysługuje także w razie niewydania decyzji przez właściwy organ w terminie 3 miesięcy

od zgłoszenia żądania przez poszkodowanego.

5.

Wystąpienie na drogę sądową nie wstrzymuje wykonania decyzji, o której mowa w ust.

2.

6.

Roszczenie o odszkodowanie przedawnia się z upływem roku od dnia, w którym decyzja

o cofnięciu lub ograniczeniu pozwolenia stała się ostateczna.

1.

Jeżeli nie usunięto negatywnych skutków w środowisku powstałych w wyniku prowadzonej

działalności, organ właściwy do wydania pozwolenia określa zakres i termin wykonania

tego obowiązku w decyzji o wygaśnięciu, cofnięciu lub ograniczeniu pozwolenia.

2.

Uprawnienia, o których mowa w ust. 1, nie naruszają kompetencji organu administracji

wynikających z art. 362 ust. 1 pkt 2.

1.

Po wydaniu decyzji o wygaśnięciu, cofnięciu lub ograniczeniu pozwolenia, jeżeli prowadzący

instalację usunął negatywne skutki w środowisku powstałe w wyniku prowadzonej działalności

lub skutki takie nie wystąpiły, organ właściwy do wydania pozwolenia orzeka na wniosek

prowadzącego instalację o zwrocie ustanowionego zabezpieczenia.

2.

W razie stwierdzenia, iż nie usunięto w wyznaczonym terminie negatywnych skutków w

środowisku powstałych w wyniku prowadzonej działalności, organ właściwy do wydania

pozwolenia orzeka o przeznaczeniu na ten cel zabezpieczenia w wysokości niezbędnej

do usunięcia tych skutków.

Postępowanie w przedmiocie wygaśnięcia, cofnięcia lub ograniczenia pozwolenia wszczyna

się z urzędu albo na wniosek prowadzącego instalację.

W razie ogłoszenia likwidacji lub upadłości podmiotu korzystającego ze środowiska

przepisy art. 198 stosuje się odpowiednio w zakresie orzekania o zwrocie zabezpieczenia

albo o jego przeznaczeniu na usunięcie szkód.

1.

Pozwolenia zintegrowanego wymaga prowadzenie instalacji, której funkcjonowanie, ze

względu na rodzaj i skalę prowadzonej w niej działalności, może powodować znaczne

zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości,

z wyłączeniem instalacji lub ich części stosowanych wyłącznie do badania, rozwoju

lub testowania nowych produktów lub procesów technologicznych.

2.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje instalacji

mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych

albo środowiska jako całości.

3.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 2, minister właściwy do spraw środowiska uwzględni

rodzaj i skalę działalności prowadzonej w instalacjach.

1.

Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, w pozwoleniu zintegrowanym ustala się warunki emisji

na zasadach określonych dla pozwoleń, o których mowa w art. 181 ust. 1 pkt 2-4, oraz

pozwolenia wodnoprawnego na pobór wód, bez zalecania jakiejkolwiek techniki czy technologii.

2.

Do instalacji wymagających uzyskania pozwolenia zintegrowanego nie stosuje się przepisów

art. 224 ust. 3 i 4; dla tych instalacji ustala się w szczególności dopuszczalną wielkość

emisji gazów lub pyłów wprowadzanych do powietrza

1)

wymienionych w konkluzjach BAT, a jeżeli nie zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym

Unii Europejskiej - w dokumentach referencyjnych BAT;

2)

objętych standardami emisyjnymi.

2a.

W pozwoleniu zintegrowanym nie ustala się dopuszczalnej wielkości emisji gazów lub

pyłów wprowadzanych do powietrza

1)

w sposób niezorganizowany lub za pośrednictwem wentylacji grawitacyjnej z instalacji,

dla których poziom tej emisji nie został określony w przepisach w sprawie standardów

emisyjnych w zakresie wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza, oraz jeżeli nie został

on określony w konkluzjach BAT;

2)

z instalacji do odprowadzania gazu składowiskowego do powietrza.

3)

(uchylony)

3.

(uchylony)

4.

W pozwoleniu zintegrowanym określa się warunki wytwarzania i sposoby postępowania

z odpadami na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, niezależnie od tego, czy dla instalacji wymagane byłoby uzyskanie pozwolenia na

wytwarzanie odpadów.

5.

(uchylony)

6.

W pozwoleniu zintegrowanym ustala się także, na zasadach określonych w ustawie z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne, warunki poboru wód powierzchniowych lub podziemnych, jeżeli wody te są pobierane

wyłącznie na potrzeby instalacji wymagającej pozwolenia zintegrowanego.

7.

W przypadku pozwolenia zintegrowanego nie stosuje się art. 107 § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego.

1.

Instalacje, o których mowa w art. 201 ust. 1, położone na terenie jednego zakładu

obejmuje się jednym pozwoleniem zintegrowanym.

2.

Na wniosek prowadzącego instalacje, o których mowa w art. 201 ust. 1, odrębnymi pozwoleniami

zintegrowanymi można objąć odrębne instalacje na terenie jednego zakładu.

3.

Na wniosek prowadzącego instalacje, o których mowa w art. 201 ust. 1, pozwoleniem

zintegrowanym można objąć instalacje niewymagające pozwolenia zintegrowanego położone

na terenie tego samego zakładu, co instalacja wymagająca takiego pozwolenia, ustalając

dla nich warunki wprowadzania do środowiska substancji lub energii na zasadach określonych

dla pozwoleń, o których mowa w art. 181 ust. 1 pkt 2-4, oraz pozwolenia wodnoprawnego

na pobór wód.

1.

Instalacje wymagające pozwolenia zintegrowanego spełniają wymagania ochrony środowiska

wynikające z najlepszych dostępnych technik, a w szczególności nie mogą powodować

przekroczenia granicznych wielkości emisyjnych.

2.

W szczególnych przypadkach organ właściwy do wydania pozwolenia zintegrowanego może

w pozwoleniu zintegrowanym zezwolić na odstępstwo od granicznych wielkości emisyjnych,

jeżeli w jego ocenie ich osiągnięcie prowadziłoby do nieproporcjonalnie wysokich kosztów

w stosunku do korzyści dla środowiska oraz pod warunkiem że nie zostaną przekroczone

standardy emisyjne, o ile mają one zastosowanie.

3.

Przy dokonywaniu oceny, o której mowa w ust. 2, organ właściwy bierze pod uwagę położenie

geograficzne, lokalne warunki środowiskowe, charakterystykę techniczną instalacji

lub inne czynniki mające wpływ na funkcjonowanie instalacji i środowisko jako całość.

4.

Jeżeli konkluzje BAT nie zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej,

dopuszczalną wielkość emisji z instalacji ustala się, uwzględniając potrzebę przestrzegania

standardów emisyjnych i standardów jakości środowiska.

Nieprzekraczanie wielkości emisji wynikającej z zastosowania najlepszych dostępnych

technik nie zwalnia z obowiązku dotrzymania standardów jakości środowiska.

Minister właściwy do spraw środowiska gromadzi informacje o najlepszych dostępnych

technikach, konkluzjach BAT i dokumentach referencyjnych BAT oraz rozpowszechnia je

na potrzeby organów właściwych do wydawania pozwoleń i zainteresowanych podmiotów

korzystających ze środowiska.

1.

Najlepsze dostępne techniki powinny spełniać wymagania, przy których określaniu uwzględnia

się jednocześnie

1)

rachunek kosztów i korzyści;

2)

czas niezbędny do wdrożenia najlepszych dostępnych technik dla danego rodzaju instalacji;

3)

zapobieganie zagrożeniom dla środowiska powodowanym przez emisje lub ich ograniczanie

do minimum;

4)

podjęcie środków zapobiegających poważnym awariom przemysłowym lub zmniejszających

do minimum powodowane przez nie zagrożenia dla środowiska;

5)

termin oddania instalacji do eksploatacji;

6)

dokumenty referencyjne BAT oraz konkluzje BAT, o ile zostały opublikowane w Dzienniku

Urzędowym Unii Europejskiej.

1a.

Przy określaniu najlepszych dostępnych technik bierze się pod uwagę wymagania, o których

mowa w art. 143, także w przypadku gdy instalacja nie jest nowo uruchamiana lub zmieniana

w sposób istotny.

2.

(uchylony)

3.

(uchylony)

1.

Wniosek o wydanie pozwolenia zintegrowanego spełnia wymagania określone dla wniosków

o wydanie pozwoleń, o których mowa w art. 181 ust. 1 pkt 2-4, oraz, jeżeli wody powierzchniowe

lub podziemne są pobierane wyłącznie na potrzeby instalacji - wniosku o wydanie pozwolenia

wodnoprawnego na pobór wód.

2.

Wniosek o wydanie pozwolenia zintegrowanego zawiera także

1)

informacje dotyczące instalacji wymagającej pozwolenia zintegrowanego o

a)

oddziaływaniu emisji na środowisko jako całość,

b)

istniejącym lub możliwym oddziaływaniu transgranicznym na środowisko,

c)

prognozowanej wielkości emisji hałasu wyznaczonej przez poziomy hałasu powodowanego

poza zakładem na terenach sąsiednich oraz o akustycznym oddziaływaniu na rodzaje terenów,

o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, a także o rozkładzie czasu pracy źródeł hałasu

dla doby, wraz z przewidywanymi wariantami,

d)

prognozowanej ilości, stanie i składzie ścieków przemysłowych, o ile ścieki nie będą

wprowadzane do wód lub do ziemi,

e)

prognozowanej ilości wykorzystywanej wody, o ile nie zachodzą warunki, o których mowa

w art. 202 ust. 6,

f)

proponowanych sposobach zapobiegania występowaniu i ograniczania skutków awarii, jeżeli

nie dotyczy zakładów, o których mowa w art. 248 ust. 1,

g)

spełnianiu wymagań, o których mowa w art. 207 ust. 1 i 1a;

2)

uzasadnienie dla proponowanej wielkości emisji w przypadku, o którym mowa w art. 204

ust. 2;

3)

opis wariantów środków zapobiegających powstawaniu zanieczyszczeń, o ile takie warianty

istnieją;

4)

w przypadku gdy eksploatacja instalacji obejmuje wykorzystywanie, produkcję lub uwalnianie

substancji powodującej ryzyko oraz występuje możliwość zanieczyszczenia gleby, ziemi

lub wód gruntowych na terenie zakładu

a)

raport początkowy o stanie zanieczyszczenia gleby, ziemi i wód gruntowych tymi substancjami,

zwany dalej „raportem początkowym”,

b)

opis stosowanych sposobów zapobiegania emisjom do gleby, ziemi i wód gruntowych,

c)

propozycje dotyczące sposobu prowadzenia systematycznej oceny ryzyka zanieczyszczenia

gleby, ziemi i wód gruntowych substancjami powodującymi ryzyko, które mogą znajdować

się na terenie zakładu, w związku z eksploatacją instalacji albo sposobu i częstotliwości

wykonywania badań zanieczyszczenia gleby i ziemi tymi substancjami oraz pomiarów zawartości

tych substancji w wodach gruntowych, w tym pobierania próbek.

3.

W informacji, o której mowa w ust. 2 pkt 1 lit. c, prognozowane poziomy hałasu poza

zakładem mają być wyrażone wskaźnikami hałasu LAeqD i LAeqN w odniesieniu do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1.

4.

Raport początkowy zawiera

1)

informacje na temat działalności prowadzonej na terenie zakładu;

2)

informacje na temat działalności prowadzonych na terenie zakładu w przeszłości, o

ile takie informacje są dostępne;

3)

nazwy substancji powodujących ryzyko, wykorzystywanych, produkowanych lub uwalnianych

przez wymagające pozwolenia zintegrowanego instalacje, położone na terenie zakładu;

4)

informacje na temat stanu zanieczyszczenia gleby, ziemi i wód gruntowych na terenie

zakładu substancjami powodującymi ryzyko stosowanymi, produkowanymi lub uwalnianymi

przez wymagające pozwolenia zintegrowanego instalacje, położone na terenie zakładu,

w tym wyniki badań zanieczyszczenia gleby i ziemi tymi substancjami oraz pomiarów

zawartości tych substancji w wodach gruntowych, w tym pobierania próbek, wykonanych

przez laboratorium, o którym mowa w art. 147a ust. 1 pkt 1 lub ust. 1a.

5.

Wniosek o wydanie pozwolenia zintegrowanego składa się w postaci papierowej w dwóch

egzemplarzach.

6.

Do wniosku o wydanie pozwolenia zintegrowanego dołącza się

1)

dowód uiszczenia opłaty rejestracyjnej;

2)

zapis wniosku w postaci elektronicznej na informatycznych nośnikach danych;

3)

kopię programu zapobiegania awariom, o którym mowa w art. 251, lub kopię raportu o

bezpieczeństwie, o którym mowa w art. 253, jeżeli były opracowane.

7.

W przypadku, o którym mowa w art. 135 ust. 6, jeżeli prowadzący instalację ubiega

się o uzyskanie pozwolenia zintegrowanego pomimo niedotrzymywania dopuszczalnych poziomów

hałasu poza terenem zakładu, wniosek o wydanie pozwolenia zintegrowanego zawiera dodatkowo

informacje, że konieczne jest utworzenie obszaru ograniczonego użytkowania i określenie

granic takiego obszaru, ograniczeń w zakresie przeznaczenia terenu, wymagań technicznych

dotyczących budynków oraz sposobów korzystania z terenów; w tym przypadku nie jest

wymagane sporządzenie przeglądu ekologicznego.

8.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 7, dołącza się także poświadczoną przez właściwy

organ kopię mapy ewidencyjnej z zaznaczonym przebiegiem granic obszaru, na którym

jest konieczne utworzenie obszaru ograniczonego użytkowania.

1.

Organ właściwy do wydania pozwolenia przedstawia ministrowi właściwemu do spraw środowiska

albo podmiotowi, o którym mowa w art. 213 ust. 1, zapis wniosku w postaci elektronicznej,

za pomocą środków komunikacji elektronicznej, w terminie 14 dni od dnia jego otrzymania.

2.

Jeżeli pozwolenie ma objąć instalację po raz pierwszy lub ma objąć instalację po istotnej

zmianie, wydanie pozwolenia powinno nastąpić w ciągu 6 miesięcy od dnia złożenia wniosku;

przepis art. 35 § 5 Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio.

1.

Warunkiem rozpatrzenia wniosku o wydanie pozwolenia zintegrowanego jest wniesienie

opłaty rejestracyjnej.

2.

(uchylony)

3.

Wysokość opłaty rejestracyjnej nie może być wyższa niż 12 000 zł.

3a.

Opłatę rejestracyjną wnosi się również w przypadku zmiany pozwolenia zintegrowanego

w związku z dokonaniem istotnych zmian w instalacji objętej tym pozwoleniem. Opłata

ta wynosi 50% opłaty rejestracyjnej, która byłaby wymagana w przypadku wniosku o wydanie

pozwolenia zintegrowanego dla tej instalacji.

4.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, wysokość opłat

rejestracyjnych, kierując się zakresem dokumentacji niezbędnej do wydania pozwolenia

ze względu na skalę i rodzaj działalności prowadzonej w instalacjach oraz koniecznością

zgromadzenia środków umożliwiających wykonywanie zadań, o których mowa w art. 206

i 212.

1.

Pozwolenie zintegrowane spełnia wymagania określone dla pozwoleń, o których mowa w

art. 181 ust. 1 pkt 2-4, oraz pozwolenia wodnoprawnego na pobór wód.

2.

Prowadzący instalację wymagającą uzyskania pozwolenia zintegrowanego informuje niezwłocznie

organ właściwy do wydania pozwolenia oraz wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska

o naruszeniu warunków tego pozwolenia.

3.

Wielkości dopuszczalnej emisji określone w pozwoleniu zintegrowanym dla instalacji

wymagającej pozwolenia zintegrowanego określa się dla takich samych lub krótszych

okresów i tych samych warunków odniesienia, co graniczne wielkości emisyjne, jeżeli

zostały one ustalone.

4.

Jeżeli konkluzje BAT nie określają granicznych wielkości emisyjnych, określone w pozwoleniu

zintegrowanym warunki odpowiadają poziomowi ochrony środowiska określonemu w konkluzjach

BAT.

5.

W pozwoleniu zintegrowanym określa się - dla instalacji wymagających uzyskania pozwolenia

zintegrowanego - zakres i sposób monitorowania wielkości emisji zgodny z wymaganiami

dotyczącymi monitorowania określonymi w konkluzjach BAT, jeżeli zostały one określone.

W przypadku braku konkluzji BAT - można uwzględnić dokumenty referencyjne BAT, w zakresie,

w jakim wykraczają one poza wymagania, o których mowa w art. 147, oraz wymagania określone

w przepisach wydanych na podstawie art. 148 ust. 1.

6.

Pozwolenie zintegrowane określa także, w odniesieniu do instalacji wymagającej pozwolenia

zintegrowanego

1)

rodzaj prowadzonej działalności;

2)

sposoby osiągania wysokiego poziomu ochrony środowiska jako całości;

3)

wymagania zapewniające ochronę gleby, ziemi i wód gruntowych, w tym środki mające

na celu zapobieganie emisjom do gleby, ziemi i wód gruntowych oraz sposób ich systematycznego

nadzorowania, o ile są konieczne;

4)

w przypadku instalacji, które wymagają raportu początkowego - sposób prowadzenia systematycznej

oceny ryzyka zanieczyszczenia gleby, ziemi i wód gruntowych substancjami powodującymi

ryzyko, które mogą znajdować się na terenie zakładu w związku z eksploatacją instalacji,

albo sposób i częstotliwość wykonywania badań zanieczyszczenia gleby i ziemi tymi

substancjami oraz pomiarów zawartości tych substancji w wodach gruntowych, w tym pobierania

próbek;

5)

sposoby ograniczania oddziaływań transgranicznych na środowisko;

6)

wielkość emisji hałasu wyznaczoną dopuszczalnymi poziomami hałasu poza zakładem, wyrażonymi

wskaźnikami hałasu LAeqD i LAeqN, w odniesieniu do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, oraz

rozkład czasu pracy źródeł hałasu dla doby, wraz z przewidywanymi wariantami;

7)

ilość, stan i skład ścieków przemysłowych, o ile ścieki nie będą wprowadzane do wód

lub do ziemi;

8)

ilość wykorzystywanej wody, o ile nie zachodzą warunki, o których mowa w art. 202

ust. 6;

9)

sposoby zapobiegania występowaniu i ograniczania skutków awarii oraz wymóg informowania

o wystąpieniu awarii, jeżeli nie dotyczy to zakładów, o których mowa w art. 248 ust.

1;

10)

sposoby postępowania w przypadku zakończenia eksploatacji instalacji, w tym sposoby

usunięcia negatywnych skutków powstałych w środowisku w wyniku prowadzonej eksploatacji,

gdy są one przewidywane;

11)

sposoby zapewnienia efektywnego wykorzystania energii;

12)

zakres, sposób i termin przekazywania organowi właściwemu do wydania pozwolenia i

wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska corocznej informacji pozwalającej na

przeprowadzenie oceny zgodności z warunkami określonymi w pozwoleniu, w zakresie nieobjętym

przepisami art. 149.

7.

W pozwoleniu zintegrowanym obejmującym źródło spalania paliw, o którym mowa w przepisach

wydanych na podstawie art. 146h, określa się, dla tego źródła, maksymalne emisje substancji

na okres, o którym mowa w art. 146f ust. 3, wraz z warunkami uznawania ich za dotrzymane,

o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 146h pkt 4.

8.

W pozwoleniu zintegrowanym można określić dodatkowe wymagania związane z eksploatacją

instalacji, jeżeli jest to konieczne do osiągnięcia wysokiego poziomu ochrony środowiska

jako całości.

9.

W przypadku, o którym mowa w art. 135 ust. 6, w pozwoleniu zintegrowanym stwierdza

się konieczność utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania.

10.

Pozwolenie zintegrowane, o którym mowa w ust. 9, wywołuje skutki prawne od dnia wejścia

w życie uchwały rady powiatu albo uchwały sejmiku województwa o utworzeniu obszaru

ograniczonego użytkowania.

11.

Uzasadnienie pozwolenia zintegrowanego zawiera ocenę, o której mowa w art. 204 ust.

2.

12.

Organ właściwy do wydania pozwolenia przedkłada ministrowi właściwemu do spraw środowiska

albo podmiotowi, o którym mowa w art. 213 ust. 1, elektroniczną kopię pozwolenia zintegrowanego

oraz decyzji zmieniającej pozwolenie zintegrowane, za pomocą środków komunikacji elektronicznej,

w terminie 14 dni od dnia ich wydania.

1.

W celu prowadzenia badań nad nową techniką, organ właściwy do wydania pozwolenia może,

na wniosek prowadzącego instalację, zmienić pozwolenie zintegrowane, określając wariant

funkcjonowania instalacji zawierający dopuszczalne wielkości emisji przekraczające

graniczne wielkości emisyjne oraz zezwalając na odstąpienie od wymagań ochrony środowiska

wynikających z najlepszych dostępnych technik, na czas nie dłuższy niż 9 miesięcy.

2.

Przez nową technikę, o której mowa w ust. 1, rozumie się nową technikę w działalności

przemysłowej, której zastosowanie mogłoby zapewnić wyższy lub co najmniej ten sam

poziom ochrony środowiska i większą oszczędność kosztów niż obecnie istniejące najlepsze

dostępne techniki, o ile będzie ona mogła mieć zastosowanie na skalę przemysłową.

3.

Prowadzący instalację przedkłada organowi właściwemu do wydania pozwolenia sprawozdanie

zawierające informacje dotyczące efektów prowadzonych badań nad nową techniką, w terminie

30 dni po upływie czasu, o którym mowa w ust. 1.

4.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się przepisów art. 210.

1.

Minister właściwy do spraw środowiska prowadzi rejestr wniosków o wydanie pozwolenia

zintegrowanego oraz wydanych pozwoleń zintegrowanych.

2.

Minister właściwy do spraw środowiska lub podmiot, o którym mowa w art. 213 ust. 1,

może zwrócić się do starosty o udzielenie informacji lub udostępnienie innych niż

wskazane w ust. 1 dokumentów związanych z wydawaniem pozwoleń zintegrowanych; uprawnienie

to przysługuje podmiotowi, o którym mowa w art. 213 ust. 1, także w stosunku do marszałka

województwa.

3.

W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie wydawania przez starostę pozwoleń

zintegrowanych minister właściwy do spraw środowiska kieruje wystąpienie, którego

treścią może być w szczególności wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji w przedmiocie

wydania pozwolenia zintegrowanego.

4.

W przypadku skierowania wystąpienia, o którym mowa w ust. 3, ministrowi właściwemu

do spraw środowiska przysługują prawa strony w postępowaniu administracyjnym i postępowaniu

przed sądem administracyjnym.

5.

Podmiot, o którym mowa w art. 213 ust. 1, przekazuje ministrowi właściwemu do spraw

środowiska informacje mogące stanowić podstawę do podjęcia przez ministra działań

w celu wyeliminowania nieprawidłowości przy wydawaniu pozwoleń zintegrowanych.

1.

Wykonywanie zadań, o których mowa w art. 206 ust.1 oraz art. 212 ust. 1 i 2, minister właściwy do spraw środowiska może zlecić osobie

fizycznej albo prawnej, która ze względu na posiadane kompetencje, doświadczenie i

wyposażenie będzie gwarantowała należyte ich wykonywanie.

2.

Zlecenie, o którym mowa w ust. 1, dokonywane jest w trybie przepisów o zamówieniach

publicznych, na okres od 5 do 8 lat.

3.

Ustalając warunki przetargu na wykonanie zadań, minister uwzględnia wymagania, o których

mowa w ust. 1, a także konieczność zapewnienia przez wybrany podmiot bezpieczeństwa

powierzonych oraz sporządzonych w związku z wykonywaniem zadań dokumentów i baz danych.

4.

Informacja o zawarciu umowy zlecającej wykonywanie zadań, jej wypowiedzeniu albo wygaśnięciu

jest publikowana, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej

„Monitor Polski” nie później niż na 60 dni przed terminem odpowiednio wejścia w życie

umowy, jej wypowiedzenia albo wygaśnięcia.

5.

W obwieszczeniu, o którym mowa w ust. 4, podaje się do wiadomości

1)

imię i nazwisko oraz adres zamieszkania osoby fizycznej albo nazwę i adres siedziby

osoby prawnej, z którą zawarto umowę;

2)

datę rozpoczęcia przez wskazany podmiot wykonywania zleconych zadań albo datę zakończenia

ich wykonywania z uwagi na wygaśnięcie lub wypowiedzenie umowy.

6.

W okresie wykonywania zadań przez podmiot, o którym mowa w ust. 1, organ właściwy

do wydania pozwolenia zintegrowanego przedstawia kopię wniosku o wydanie pozwolenia

oraz kopię wydanego pozwolenia temu podmiotowi.

7.

W ciągu 30 dni od daty wygaśnięcia lub wypowiedzenia umowy podmiot, o którym mowa

w ust. 1, ma obowiązek przekazania ministrowi właściwemu do spraw środowiska powierzonych

oraz sporządzonych w związku z wykonywaniem zadań dokumentów i baz danych.

8.

Wykonanie obowiązków określonych w ust. 7 podlega egzekucji w trybie przepisów o postępowaniu

egzekucyjnym w administracji.

1.

Przed dokonaniem zmiany w instalacji objętej pozwoleniem zintegrowanym, polegającej

na zmianie sposobu funkcjonowania instalacji lub jej rozbudowie, która może mieć wpływ

na środowisko, prowadzący instalację jest obowiązany poinformować o planowanych zmianach

organ właściwy do wydania pozwolenia lub złożyć wniosek o zmianę pozwolenia zintegrowanego.

2.

Jeżeli organ, o którym mowa w ust. 1, stwierdzi, że planowana zmiana w instalacji

wymaga zmiany niektórych warunków wydanego pozwolenia zintegrowanego, informuje, w

terminie 30 dni od dnia otrzymania informacji, prowadzącego instalację o konieczności

złożenia wniosku o zmianę pozwolenia zintegrowanego. W takim przypadku organ stwierdza,

czy planowana zmiana ma charakter istotnej zmiany.

3.

Zmianę w instalacji uważa się za istotną w szczególności, gdy zwiększana skala działalności

wynikająca z tej zmiany, sama w sobie, kwalifikowałaby ją jako instalację, o której

mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 201 ust. 2.

4.

Wniosek o zmianę pozwolenia zintegrowanego zawiera dane, o których mowa w art. 184

i art. 208, mające związek z planowanymi zmianami.

5.

Decyzja o zmianie pozwolenia zintegrowanego określa wymagania, o których mowa w art.

188 i art. 211, mające związek z planowanymi zmianami.

1.

Organ właściwy do wydania pozwolenia dokonuje analizy warunków pozwolenia zintegrowanego

niezwłocznie po publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej konkluzji BAT odnoszących

się do głównej działalności danej instalacji, lecz nie później niż w terminie 6 miesięcy

od dnia publikacji.

2.

Organ właściwy do wydania pozwolenia informuje prowadzącego instalację o rozpoczęciu

analizy, a w trakcie jej przeprowadzania

1)

bierze pod uwagę wszystkie konkluzje BAT, które dla danego rodzaju instalacji zostały

opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej od czasu wydania pozwolenia lub

ostatniej analizy wydanego pozwolenia;

2)

może zażądać od prowadzącego instalację przedłożenia informacji, w szczególności wyników

monitorowania procesów technologicznych, niezbędnych do przeprowadzenia analizy i

umożliwiających porównanie ich z najlepszymi dostępnymi technikami opisanymi w odpowiednich

konkluzjach BAT oraz określonymi w nich wielkościami emisji;

3)

dokonuje oceny zasadności udzielenia odstępstwa, o którym mowa w art. 204 ust. 2.

3.

Organ właściwy do wydania pozwolenia przedkłada niezwłocznie wyniki analizy prowadzącemu

instalację oraz, za pomocą środków komunikacji elektronicznej, ministrowi właściwemu

do spraw środowiska albo podmiotowi, o którym mowa w art. 213 ust. 1.

4.

W przypadku gdy analiza dokonana na podstawie ust. 1 wykazała konieczność zmiany pozwolenia

zintegrowanego, organ właściwy do wydania pozwolenia niezwłocznie

1)

przekazuje prowadzącemu instalację informację o konieczności dostosowania instalacji,

w terminie nie dłuższym niż 4 lata od dnia publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

konkluzji BAT, do wymagań określonych w konkluzjach BAT;

2)

wzywa prowadzącego instalację do wystąpienia z wnioskiem o zmianę pozwolenia w terminie

roku od dnia doręczenia wezwania, określając zakres tego wniosku mający związek ze

zmianami wynikającymi z dokonanej analizy.

5.

W decyzji o zmianie pozwolenia wydanej na wniosek, o którym mowa w ust. 4 pkt 2, organ

właściwy do wydania pozwolenia określa termin, nie dłuższy niż 4 lata od dnia publikacji

w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej konkluzji BAT, dostosowania instalacji do

nowych wymagań określonych w tej decyzji.

6.

Udzielając odstępstwa, o którym mowa w art. 204 ust. 2, organ właściwy do wydania

pozwolenia może określić późniejszy termin dostosowania instalacji do nowych wymagań.

7.

W decyzji o ograniczeniu wydanej na podstawie art. 195 ust. 1 pkt 5 stosuje się odpowiednio

przepis ust. 5.

8.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 4 pkt 2, nie stosuje się przepisów art. 210.

1.

Organ właściwy do wydania pozwolenia dokonuje analizy pozwolenia zintegrowanego także

1)

co najmniej raz na 5 lat lub

2)

jeżeli oddziaływanie instalacji na środowisko zmieniło się w stopniu wskazującym na

konieczność zmiany pozwolenia w części dotyczącej określonych w nim warunków lub wielkości

emisji z danej instalacji, lub

3)

jeżeli nastąpiła zmiana w najlepszych dostępnych technikach, pozwalająca na znaczne

zmniejszenie wielkości emisji bez powodowania nadmiernych kosztów, lub wynika to z

potrzeby dostosowania eksploatacji instalacji do zmian przepisów o ochronie środowiska.

2.

Do analizy stosuje się odpowiednio przepisy art. 215 ust. 2 i 3.

3.

W przypadku gdy analiza wykazała konieczność zmiany pozwolenia zintegrowanego, organ

właściwy do wydania pozwolenia wzywa prowadzącego instalację do wystąpienia z wnioskiem

o zmianę pozwolenia w terminie 6 miesięcy od dnia wezwania, określając zakres tego

wniosku mający związek ze zmianami wynikającymi z dokonanej analizy.

4.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 3, nie stosuje się przepisów art. 210.

1.

Organ właściwy do wydania pozwolenia zintegrowanego może, na wniosek prowadzącego

instalację lub z urzędu za jego zgodą, wydać nowe pozwolenie zintegrowane w celu ujednolicenia

tekstu obowiązującego pozwolenia, z uwzględnieniem wszystkich zmian wprowadzonych

do tego pozwolenia od dnia jego wydania.

2.

W pozwoleniu, o którym mowa w ust. 1, organ właściwy do wydania pozwolenia

1)

ujednolica tekst pozwolenia;

2)

stwierdza wygaśnięcie dotychczasowego pozwolenia.

3.

Do pozwolenia, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się przepisów art. 208, art. 210

i art. 218.

1.

Ustalając w pozwoleniu zintegrowanym sposób i częstotliwość wykonywania badań zanieczyszczenia

gleby i ziemi substancjami powodującymi ryzyko oraz wykonywania pomiarów zawartości

tych substancji w wodach gruntowych, w tym pobierania próbek, o których mowa w art.

211 ust. 6 pkt 4, uwzględnia się, że

1)

badania zanieczyszczenia gleby i ziemi wykonuje się co najmniej raz na 10 lat,

2)

pomiary zawartości substancji w wodach gruntowych, w tym pobieranie próbek, wykonuje

się co najmniej raz na 5 lat

- o ile takie badania lub pomiary nie opierają się na systematycznej ocenie ryzyka,

o której mowa w art. 211 ust. 6 pkt 4.

2.

Badania lub pomiary, o których mowa w ust. 1, wykonuje się

1)

przez laboratorium, o którym mowa w art. 147a ust. 1 pkt 1 lub ust. 1a;

2)

w sposób umożliwiający ich ilościowe porównanie z wynikami badań i pomiarów zawartymi

w raporcie początkowym, jeżeli taki raport dla danej instalacji jest wymagany.

3.

Prowadzący instalację przekazuje wyniki badań lub pomiarów organowi właściwemu do

wydania pozwolenia w terminie miesiąca od dnia ich wykonania.

1.

Przed przystąpieniem do zakończenia eksploatacji instalacji, dla której wymagany był

raport początkowy, prowadzący instalację sporządza i przedkłada organowi właściwemu

do wydania pozwolenia raport końcowy o stanie końcowym zanieczyszczenia gleby, ziemi

i wód gruntowych na terenie zakładu substancjami powodującymi ryzyko, zwany dalej

„raportem końcowym”.

2.

Jeżeli prowadzący instalację nie przedłożył raportu końcowego, to w przypadkach, o

których mowa w art. 193 ust. 1 pkt 2, 5, 7 i 8, organ właściwy do wydania decyzji

stwierdzającej wygaśnięcie pozwolenia zintegrowanego nakłada na dotychczasowego prowadzącego

instalację, dla której wymagany był raport początkowy, obowiązek sporządzenia i przedłożenia

raportu końcowego, określając termin wykonania tego obowiązku nie dłuższy niż 12 miesięcy

od dnia stwierdzenia wygaśnięcia pozwolenia.

3.

Raport końcowy zawiera

1)

informacje na temat planowanego sposobu użytkowania terenu, o ile takie informacje

są dostępne;

2)

nazwy substancji powodujących ryzyko, które były wykorzystywane, produkowane lub uwalniane

przez wymagające pozwolenia zintegrowanego instalacje, położone na terenie zakładu;

3)

informacje na temat zanieczyszczenia gleby, ziemi i wód gruntowych na terenie zakładu

substancjami powodującymi ryzyko stosowanymi, produkowanymi lub uwalnianymi przez

wymagające pozwolenia zintegrowanego instalacje, położone na terenie zakładu, w tym

wyniki badań zanieczyszczenia gleby i ziemi tymi substancjami, oraz pomiarów zawartości

tych substancji w wodach gruntowych, w tym pobierania próbek, wykonanych przez laboratorium,

o którym mowa w art. 147a ust. 1 pkt 1 lub ust. 1a.

4.

Raport końcowy sporządza się w sposób umożliwiający ilościowe porównanie zawartych

w nim wyników badań i pomiarów z wynikami badań i pomiarów zawartymi w raporcie początkowym.

1.

Sporządzając raport początkowy, wykonując badania lub pomiary, o których mowa w art.

211 ust. 6 pkt 4, oraz sporządzając raport końcowy, w celu przedstawienia informacji

na temat zanieczyszczenia substancjami powodującymi ryzyko gleby, ziemi i wód gruntowych

na terenie zakładu, ocenę zanieczyszczenia powierzchni ziemi prowadzi się w sposób

określony w przepisach wydanych na podstawie art. 101a ust. 5.

2.

W raporcie początkowym, w dokumentacji badań lub pomiarów oraz w raporcie końcowym,

o których mowa w ust. 1, informacje na temat zanieczyszczenia substancjami powodującymi

ryzyko gleby, ziemi i wód gruntowych na terenie zakładu przedstawia się w postaci

opisu tekstowego, zestawień tabelarycznych oraz map wskazujących zasięg zanieczyszczenia.

1.

Jeżeli organ właściwy do wydania pozwolenia stwierdził zanieczyszczenie substancjami

powodującymi ryzyko gleby, ziemi lub wód gruntowych na terenie zakładu, przesyła odpowiednio

kopię raportu początkowego, kopię wyników badań lub pomiarów, o których mowa w art.

217a ust. 3, lub kopię raportu końcowego regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska.

2.

Ustalając w planie remediacji, o którym mowa w art. 101l ust. 4 lub art. 101m ust.

2, lub art. 101o ust. 2 ustawy albo w art. 13 ust. 3 pkt 2 lub art. 15 ust. 2 pkt 3, lub art. 17 ust. 2a ustawy z dnia 13

kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie, sposób przeprowadzenia remediacji dla terenu zakładu, na którym jest eksploatowana

instalacja wymagająca uzyskania pozwolenia zintegrowanego oraz wskutek której eksploatacji

nastąpiło zanieczyszczenie, można uwzględnić, że usunięcie zanieczyszczenia zostanie

odłożone do czasu zakończenia eksploatacji instalacji, jeżeli prowadzący instalację

wykaże, że nie stwarza to znaczącego zagrożenia dla zdrowia ludzi lub stanu środowiska.

3.

W przypadku określonym w ust. 2, jako sposób przeprowadzenia remediacji ustalony w

planie remediacji, wskazuje się

1)

planowane działania w celu zapobieżenia lub zmniejszenia dalszego zanieczyszczenia,

w tym działania w celu ograniczenia lub wyeliminowania emisji zanieczyszczenia lub

usunięcia pierwotnego źródła zanieczyszczenia;

2)

jeżeli jest taka potrzeba - sposób ograniczenia rozprzestrzeniania się zanieczyszczenia;

3)

sposób kontrolowania zanieczyszczenia poprzez okresowe prowadzenie badań zanieczyszczenia

gleby i ziemi w określonym czasie.

4.

Przed przystąpieniem do zakończenia eksploatacji instalacji wymagającej uzyskania

pozwolenia zintegrowanego ustala się nowy plan remediacji, na podstawie odpowiednio

art. 101l ust. 4 lub art. 101m ust. 1 pkt 2, lub art. 101o ust. 2 ustawy albo art. 13 ust. 3 pkt 2 lub art. 15 ust. 1 pkt 2, lub art. 17 ust. 2a ustawy z dnia 13

kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie, którego celem jest doprowadzenie gleby, ziemi i wód gruntowych na terenie zakładu

do stanu

1)

określonego w raporcie początkowym - jeżeli w raporcie początkowym nie stwierdzono

występowania zanieczyszczenia gleby, ziemi lub wód gruntowych;

2)

niestwarzającego znaczącego zagrożenia dla zdrowia ludzi oraz środowiska - jeżeli

w raporcie początkowym stwierdzono występowanie zanieczyszczenia gleby, ziemi lub

wód gruntowych.

5.

W decyzji ustalającej nowy plan remediacji stwierdza się wygaśnięcie wcześniejszej

decyzji lub jej części w zakresie dotyczącym terenu zakładu.

Organ administracji zapewnia możliwość udziału społeczeństwa, na zasadach i w trybie

określonych w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego

ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania

na środowisko, w postępowaniu, którego przedmiotem jest

1)

wydanie pozwolenia zintegrowanego dla nowej instalacji;

2)

wydanie decyzji dotyczącej istotnej zmiany instalacji;

3)

wydanie pozwolenia z odstępstwem, o którym mowa w art. 204 ust. 2, lub jego zmiana

polegająca na udzieleniu takiego odstępstwa;

4)

wydanie decyzji o zmianie pozwolenia zintegrowanego wynikającej z analizy, o której

mowa w art. 216 ust. 1 pkt 2.

1.

W razie możliwości wystąpienia znaczącego transgranicznego oddziaływania na środowisko

na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, w przypadku nowej lub

istotnie zmienianej instalacji wymagającej uzyskania pozwolenia zintegrowanego, stosuje

się odpowiednio przepisy działu VI ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku

i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania

na środowisko, z tym że przez dokumentację, o której mowa w art. 108 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, rozumie

się część wniosku o wydanie pozwolenia zintegrowanego, która umożliwi państwu, na

którego terytorium może oddziaływać instalacja wymagająca uzyskania takiego pozwolenia,

ocenę możliwego znaczącego transgranicznego oddziaływania na środowisko.

2.

Właściwy organ przekazuje państwu, o którym mowa w ust. 1, decyzję udzielającą nowe

lub zmienione w wyniku istotnej zmiany instalacji pozwolenie zintegrowane wraz z uzasadnieniem

zawierającym w szczególności

1)

wyniki konsultacji przeprowadzonych przed podjęciem decyzji oraz wyjaśnienie sposobu

ich uwzględnienia w decyzji;

2)

wykaz dokumentów referencyjnych BAT istotnych dla danej instalacji lub działalności;

3)

sposób określenia warunków pozwolenia, w tym dopuszczalnych wielkości emisji, w odniesieniu

do najlepszych dostępnych technik oraz wielkości emisji określonych w konkluzjach

BAT.

1.

Wprowadzanie do powietrza gazów lub pyłów z instalacji wymaga pozwolenia, z zastrzeżeniem

ust. 2.

2.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, przypadki,

w których wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza z instalacji nie wymaga pozwolenia,

uwzględniając rodzaj i skalę działalności prowadzonej w instalacjach oraz rodzaje

i ilości gazów lub pyłów wprowadzanych z instalacji do powietrza.

3.

Jeżeli w związku z wejściem w życie rozporządzenia, o którym mowa w ust. 2, wprowadzanie

gazów lub pyłów do powietrza

1)

nie będzie wymagać pozwolenia, to pozwolenie wydane na podstawie dotychczasowych przepisów

wygasa z dniem wejścia w życie tego rozporządzenia;

2)

będzie wymagać pozwolenia, a dotychczas pozwolenie nie było wymagane, to obowiązek

posiadania pozwolenia powstaje po upływie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie tego

rozporządzenia.

1.

Wniosek o wydanie pozwolenia na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza, oprócz

informacji, o których mowa w art. 184 ust. 2-4, powinien także zawierać

1)

czas pracy źródeł powstawania i miejsc wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza w

ciągu roku;

2)

określenie wprowadzanych do powietrza rodzajów i ilości gazów lub pyłów przypadających

na jednostkę wykorzystywanego surowca, materiału, paliwa lub powstającego produktu;

3)

opis terenu w zasięgu pięćdziesięciokrotnej wysokości najwyższego miejsca wprowadzania

gazów lub pyłów do powietrza, z uwzględnieniem obszarów poddanych ochronie na podstawie

przepisów ustawy o ochronie przyrody oraz ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o uzdrowiskach i lecznictwie uzdrowiskowym

(Dz. U. poz. 150, z późn. zm.

4)

określenie aerodynamicznej szorstkości terenu;

5)

aktualny stan jakości powietrza;

6)

określenie warunków meteorologicznych;

7)

wyniki obliczeń stanu jakości powietrza, z uwzględnieniem metodyk modelowania, o których

mowa w art. 12, wraz z graficznym przedstawieniem tych wyników.

8)

(uchylony)

1a.

(uchylony)

2.

Informacje, o których mowa

1)

w art. 184 ust. 2 pkt 10, powinny zawierać określenie wielkości emisji w zakresie

gazów lub pyłów wprowadzanych do powietrza, wyrażonej w kg/h i w Mg/rok, a w przypadku

instalacji, dla której są ustalone standardy emisyjne, także w jednostkach, w jakich

wyrażone są te standardy;

2)

w art. 184 ust. 2 pkt 16, powinny wskazywać usytuowanie stanowisk do pomiaru wielkości

emisji w zakresie gazów lub pyłów wprowadzanych do powietrza oraz proponowany zakres,

metodykę i sposób wykonywania tych pomiarów.

3.

Minister właściwy do spraw środowiska określi wzór wniosku, o którym mowa w ust. 1,

w formie dokumentu elektronicznego w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących

zadania publiczne

(Dz. U. z 2014 r. poz. 1114 oraz z 2016 r. poz. 352 i 1579).

1.

W razie braku standardów emisyjnych i dopuszczalnych poziomów substancji w powietrzu

ilości gazów lub pyłów dopuszczonych do wprowadzania do powietrza ustala się na poziomie

niepowodującym przekroczeń

a)

wartości odniesienia substancji w powietrzu,

b)

wartości odniesienia substancji zapachowych w powietrzu.

2.

Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zdrowia, określi, w drodze rozporządzenia, wartości odniesienia dla niektórych substancji

w powietrzu.

3.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 2, zostaną ustalone

1)

warunki, w jakich ustala się wartości odniesienia, takie jak temperatura i ciśnienie;

2)

oznaczenie numeryczne substancji pozwalające na jednoznaczną jej identyfikację;

3)