Rozporządzenie Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 24 lutego 2017 r. w sprawie uzbrojenia, wyposażenia oraz środków przymusu bezpośredniego w Krajowej Administracji Skarbowej

Rozporządzenie określa

1)

rodzaje broni palnej przysługującej Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej, Zastępcy

Szefa Krajowej Administracji Skarbowej oraz funkcjonariuszom Służby Celno-Skarbowej,

zwanym dalej „osobami uprawnionymi”;

2)

kryteria i tryb przydziału broni palnej, normy uzbrojenia oraz sposób jej magazynowania,

przechowywania i zapewniania właściwego stanu technicznego;

3)

normy wyposażenia niezbędnego do wykonywania czynności służbowych, zasady jego przyznawania

i użytkowania;

4)

warunki przyznawania środków przymusu bezpośredniego, o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 2, 5, 7, 9 i 11, pkt 12 lit. a, pkt 13, 17 i 18, pkt 19 z wyłączeniem

materiałów wybuchowych i pkt 20 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu

bezpośredniego i broni palnej

(Dz. U. poz. 628, z późn. zm..

1.

W zależności od rodzaju realizowanych zadań funkcjonariuszowi Służby Celno-Skarbowej,

zwanemu dalej „funkcjonariuszem”, mogą być przydzielone następujące rodzaje broni

palnej

1)

bojowa

a)

pistolet,

b)

rewolwer,

c)

strzelba,

d)

pistolet maszynowy,

e)

karabin,

f)

karabinek,

g)

karabin maszynowy;

2)

alarmowa i sygnałowa;

3)

do miotania pocisków treningowych.

i 2149.

2.

Normę uzbrojenia stanowi broń palna bojowa wraz z przeznaczoną do niej amunicją.

3.

Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej oraz Zastępcy Szefa Krajowej Administracji

Skarbowej może być przydzielona broń palna, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a i

b.

4.

Broń palna wskazana w ust. 1 pkt 1 lit. c-g oraz pkt 2 i 3 może być przydzielona tylko

funkcjonariuszowi, któremu została przydzielona broń palna określona w ust. 1 pkt

1 lit. a i b.

1.

Broń palna może być przydzielona funkcjonariuszowi, który

1)

uzyskał pozytywny wynik badania psychologicznego, o którym mowa w art. 177 ust. 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej, zwanej dalej „ustawą”;

2)

odbył szkolenia w zakresie

a)

budowy i działania broni palnej,

b)

zasad użycia lub wykorzystania broni palnej,

c)

zasad noszenia broni palnej oraz jej przechowywania,

d)

przypadków uzasadniających użycie lub wykorzystanie broni palnej,

e)

postępowania w przypadku użycia lub wykorzystania broni palnej

- udokumentowane zaświadczeniem o ich pozytywnym ukończeniu.

2.

Przepis ust. 1 pkt 2 stosuje się również do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej

i Zastępcy Szefa Krajowej Administracji Skarbowej.

3.

Osobie uprawnionej może być przydzielony tylko taki rodzaj broni palnej, jaki był

objęty szkoleniem.

Broń palna, o której mowa w § 2 ust. 1 pkt 1 lit. a i b, jest przydzielana w drodze

decyzji

1)

ministra właściwego do spraw finansów publicznych - w przypadku Szefa Krajowej Administracji

Skarbowej;

2)

Szefa Krajowej Administracji Skarbowej - w przypadku Zastępcy Szefa Krajowej Administracji

Skarbowej albo funkcjonariusza pełniącego służbę w urzędzie obsługującym ministra

właściwego do spraw finansów publicznych;

3)

dyrektora izby administracji skarbowej - w przypadku funkcjonariusza pełniącego służbę

w podległych jednostkach organizacyjnych.

Broń palna, o której mowa w § 2 ust. 1 pkt 1 lit. c-g oraz pkt 2 i 3, jest przydzielana

na polecenie kierownika komórki organizacyjnej, w której funkcjonariusz pełni służbę,

i na czas realizacji określonego zadania.

1.

Broń palną i amunicję przechowuje się w szafach metalowych lub sejfach specjalnie

przeznaczonych do przechowywania broni, umieszczonych w pomieszczeniu, zwanym dalej

„magazynem broni”.

2.

W uzasadnionych przypadkach, po uzyskaniu pisemnej zgody osoby, która dokonała przydziału

broni palnej, o której mowa w § 2 ust. 1 pkt 1 lit. a i b, może być ona przechowywana

wraz z amunicją w

1)

miejscu zamieszkania osoby uprawnionej, w sejfie lub skrytce z co najmniej jednym

zamkiem atestowanym, przystosowanych do przechowywania broni palnej i trwale przymocowanych

do ściany lub posadzki lokalu mieszkalnego;

2)

pomieszczeniu służbowym, w przydzielonej osobie uprawnionej do indywidualnego użytku

szafie metalowej lub sejfie, spełniających wymagania do przechowywania broni palnej.

W przypadku, o którym mowa w § 6 ust. 2

1)

broń palną przechowuje się w sposób uniemożliwiający dostęp do niej osób nieuprawnionych;

2)

przed udaniem się na urlop, leczenie, wyjazd lub w innych okolicznościach powodujących

brak nadzoru nad bronią palną osoba uprawniona zdaje broń wraz z amunicją do magazynu

broni.

1.

Magazyn broni może być umiejscowiony w siedzibie organu Krajowej Administracji Skarbowej

albo w innych obiektach użytkowanych przez Krajową Administrację Skarbową.

2.

Organ Krajowej Administracji Skarbowej po uzgodnieniu, w formie porozumienia, z jednostkami

organizacyjnymi podległymi ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych lub

przez niego nadzorowanymi albo z innym organem może korzystać z magazynu broni prowadzonego

przez te jednostki albo organ.

W przypadku, o którym mowa w § 8 ust. 1, magazyn broni powinien

1)

być zorganizowany w sposób umożliwiający dostęp wyłącznie osobom upoważnionym;

2)

znajdować się w budynku murowanym, będącym pod całodobową uzbrojoną ochroną lub wyposażonym

w urządzenia sygnalizacyjne (alarmowe) połączone z uzbrojoną formacją, w której pełniony

jest całodobowy dyżur;

3)

posiadać drzwi wyposażone w co najmniej dwa zamki, w tym jeden atestowany, lub drzwi

metalowe antywłamaniowe atestowane;

4)

w przypadku pomieszczenia wyposażonego w okna, posiadać co najmniej jedno z następujących

zabezpieczeń: krata, siatka, żaluzja antywłamaniowa lub szyby o podwyższonej odporności

na przebicie i rozbicie.

1.

Broń palną przechowuje się rozładowaną, zabezpieczoną zgodnie z zaleceniami producenta,

z odłączonym magazynkiem, kompletną i czystą, a jednostki broni nieprzydzielone i

nieużytkowane powinny być w odpowiedni sposób zakonserwowane.

2.

Amunicję przechowuje się w pudełkach lub pojemnikach, ułożoną w sposób uniemożliwiający

przypadkowe uderzenie w spłonkę naboju.

1.

Warunki przechowywania broni palnej powinny uwzględniać wymagania jej producenta w

zakresie zapewnienia właściwego stanu technicznego.

2.

Broń palna podlega okresowym przeglądom stanu technicznego przewidzianym przez producenta.

W przypadku stwierdzenia uszkodzenia broni palnej jej naprawa i dokonywanie przeróbek

mogą być przeprowadzone wyłącznie przez osobę posiadającą odpowiednie kwalifikacje

zawodowe.

1.

Wyposażenie niezbędne do wykonywania czynności służbowych przez funkcjonariusza obejmuje

środki ochrony indywidualnej i wyposażenie taktyczne, sprzęt specjalistyczny, sprzęt

sportowy i środki higieny osobistej. Normy wyposażenia określa załącznik do rozporządzenia.

2.

Wyposażenie, o którym mowa w ust. 1, jest przyznawane na polecenie kierownika komórki

organizacyjnej, w której funkcjonariusz pełni służbę.

3.

Wyposażenie, o którym mowa w ust. 1, powinno być użytkowane zgodnie z przeznaczeniem.

1.

Środki ochrony indywidualnej przyznaje się funkcjonariuszowi wykonującemu zadania

służbowe w warunkach zagrażających bezpieczeństwu i w przypadku występowania w środowisku

czynników szkodliwych dla zdrowia.

2.

Środki higieny osobistej przyznaje się funkcjonariuszowi wykonującemu zadania służbowe

powodujące intensywne brudzenie lub gdy charakter wykonywanych zadań ze względów higieniczno-sanitarnych

wymaga ich przydzielenia.

3.

Do przyznawania środków ochrony indywidualnej stosuje się przepisy działu dziesiątego rozdziału IX ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1666, 2138 i 2255 oraz z 2017 r. poz. 60).

1.

W związku z realizacją zadań i czynności, o których mowa w art. 2 ust. 2 ustawy, funkcjonariuszowi

mogą zostać przyznane środki przymusu bezpośredniego określone w art. 12 ust. 1 pkt 2, 5, 7, 9 i 11, pkt 12 lit. a, pkt 13, 17 i 18, pkt 19 z wyłączeniem

materiałów wybuchowych i pkt 20 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu

bezpośredniego i broni palnej.

2.

Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej oraz Zastępcy Szefa Krajowej Administracji

Skarbowej mogą zostać przyznane środki przymusu bezpośredniego określone w art. 12 ust. 1 pkt 2 i 7, pkt 12 lit. a i pkt 13 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach

przymusu bezpośredniego i broni palnej.

Środki przymusu bezpośredniego mogą być przyznane osobie uprawnionej, która odbyła

szkolenie w zakresie

1)

przypadków uzasadniających użycie lub wykorzystanie środków przymusu bezpośredniego,

2)

sposobu użycia lub wykorzystania środków przymusu bezpośredniego,

3)

zasad postępowania po użyciu lub wykorzystaniu środków przymusu bezpośredniego

- udokumentowane zaświadczeniem o jego pozytywnym ukończeniu.

Broń palna może być przydzielona funkcjonariuszowi, który przed dniem wejścia w życie

niniejszego rozporządzenia

1)

uzyskał pozytywny wynik badań psychologicznego i psychofizjologicznego, o których

mowa w art. 102 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1799 i 1948) lub w art. 42i ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej

(Dz. U. z 2016 r. poz. 720, 1165 i 2261);

2)

odbył szkolenia lub przeszkolenia dla funkcjonariuszy celnych albo pracowników wyodrębnionych

komórek organizacyjnych kontroli skarbowej, zgodnie z dotychczasowymi przepisami,

w zakresie

a)

budowy i działania, zasad noszenia i przechowywania, użycia lub wykorzystania oraz

postępowania w przypadku użycia lub wykorzystania broni palnej,

b)

przepisów dotyczących użycia i zasad bezpiecznego obchodzenia się z bronią palną oraz

praktycznego posługiwania się bronią palną

- udokumentowane zaświadczeniem o ich pozytywnym ukończeniu.

1.

Środki przymusu bezpośredniego przyznane funkcjonariuszowi przed dniem 1 marca 2017 r.

uznaje się za przyznane zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.

2.

Środki przymusu bezpośredniego mogą być przyznane funkcjonariuszowi, który przed dniem

1 marca 2017 r. odbył szkolenia dla funkcjonariuszy celnych albo pracowników wyodrębnionych

komórek organizacyjnych kontroli skarbowej, zgodnie z dotychczasowymi przepisami,

w zakresie

1)

sposobu użycia lub wykorzystania środków przymusu bezpośredniego,

2)

zasad postępowania po użyciu lub wykorzystaniu środków przymusu bezpośredniego

- udokumentowane zaświadczeniem o ich pozytywnym ukończeniu.

Wyposażenie, o którym mowa w § 12 ust. 1, przyznane funkcjonariuszowi przed dniem

1 marca 2017 r. uznaje się za przyznane zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.

Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 marca 2017 r.