Ustawa z dnia 2 grudnia 2016 r. o wyposażeniu morskim

Ustawa określa zasady

1)

funkcjonowania systemu oceny zgodności z wymaganiami dotyczącymi wyposażenia morskiego;

2)

działania systemu kontroli wyposażenia morskiego.

1.

Przepisy ustawy stosuje się do wyposażenia morskiego, które jest umieszczone lub które

ma być umieszczone na statkach UE.

2.

Przepisów ustawy nie stosuje się do jednostek pływających Marynarki Wojennej, Straży

Granicznej, Policji i Służby Celnej.

Ilekroć w ustawie jest mowa o

1)

konwencjach międzynarodowych - należy przez to rozumieć

a)

Konwencję w sprawie międzynarodowych przepisów o zapobieganiu zderzeniom na morzu

z 1972 roku, sporządzoną w Londynie dnia 20 października 1972 r.

(Dz. U. z 1977 r. poz. 61 i 62 oraz z 1984 r. poz. 106),

b)

Międzynarodową konwencję o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki, 1973, sporządzoną w

Londynie dnia 2 listopada 1973 r.

(Dz. U. z 2016 r. poz. 761 i 773),

c)

Międzynarodową konwencję o bezpieczeństwie życia na morzu, 1974, sporządzoną w Londynie dnia 1 listopada

1974 r.

(Dz. U. z 2016 r. poz. 869);

2)

normach dotyczących badań - należy przez to rozumieć normy dotyczące metod i wyników

badań wyposażenia morskiego określone przez

a)

Międzynarodową Organizację Morską,

b)

Międzynarodową Organizację Normalizacyjną,

c)

Międzynarodową Komisję Elektrotechniczną,

d)

Międzynarodowy Związek Telekomunikacyjny,

e)

Europejski Komitet do spraw Normalizacji Elektrotechniki,

f)

Europejski Instytut Norm Telekomunikacyjnych,

g)

Europejski Komitet Normalizacyjny,

h)

Komisję Europejską,

i)

organy regulacyjne uznane w ramach porozumień o wzajemnym uznawaniu, których stroną

jest Unia Europejska;

3)

wyposażeniu morskim - należy przez to rozumieć wyroby umieszczone lub które mają być

umieszczone na statkach UE i które zgodnie z przepisami międzynarodowymi wymagają

zatwierdzenia przez administrację państwa bandery, niezależnie od tego, czy statek

znajduje się na terytorium Unii Europejskiej w czasie, gdy wyposażenie morskie jest

na nim umieszczone;

4)

wyposażeniu radiokomunikacyjnym - należy przez to rozumieć wyposażenie morskie określone

w rozdziale IV konwencji, o której mowa w pkt 1 lit. c, oraz radiotelefon VHF do łączności

dwukierunkowej określony w prawidle 6.2.1 rozdziału III tej konwencji;

5)

przepisach międzynarodowych - należy przez to rozumieć konwencje międzynarodowe, rezolucje

i okólniki Międzynarodowej Organizacji Morskiej oraz normy dotyczące badań;

6)

znaku zgodności - należy przez to rozumieć oznakowanie określone w załączniku nr 1

do ustawy, potwierdzające zgodność wyposażenia morskiego lub procesu jego wytwarzania

z wymaganiami;

7)

statku - należy przez to rozumieć urządzenie pływające używane w środowisku morskim,

w tym wodoloty, poduszkowce, statki podwodne i platformy wiertnicze, podlegające konwencjom

międzynarodowym;

8)

statku UE - należy przez to rozumieć statek pływający pod banderą państwa członkowskiego

Unii Europejskiej i objęty zakresem przepisów międzynarodowych;

9)

państwie członkowskim Unii Europejskiej - należy przez to rozumieć również państwo

członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronę umowy o Europejskim

Obszarze Gospodarczym;

10)

państwie trzecim - należy przez to rozumieć państwo niebędące państwem członkowskim

Unii Europejskiej;

11)

importerze - należy przez to rozumieć osobę fizyczną, osobę prawną albo jednostkę

organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, mającą siedzibę na terytorium państwa

członkowskiego Unii Europejskiej, która wprowadza do obrotu na rynku państw członkowskich

Unii Europejskiej wyposażenie morskie z państwa trzeciego;

12)

dystrybutorze - należy przez to rozumieć osobę fizyczną, osobę prawną albo jednostkę

organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, inną niż producent lub importer,

która udostępnia wyposażenie morskie na rynku;

13)

odzyskaniu - należy przez to rozumieć dowolny środek mający na celu doprowadzenie

do zwrotu wyposażenia morskiego, które zostało już umieszczone na statkach UE lub

nabyte z zamiarem umieszczenia na statkach UE;

14)

deklaracji zgodności UE - należy przez to rozumieć oświadczenie producenta albo jego

upoważnionego przedstawiciela, na jego wyłączną odpowiedzialność, że wyposażenie morskie

jest zgodne z wymaganiami;

15)

wymaganiach - należy przez to rozumieć wymagania dla wyposażenia morskiego określone

w przepisach międzynarodowych.

W przypadku gdy ustawa nie stanowi inaczej, do oceny zgodności wyposażenia morskiego,

akredytacji, autoryzacji, notyfikacji, kontroli spełniania przez wyposażenie morskie

wymagań i postępowania w sprawie wprowadzonego do obrotu lub oddanego do użytku wyposażenia

morskiego niezgodnego z wymaganiami lub stwarzającego zagrożenie stosuje się odpowiednio

przepisy art. 4 pkt 1-5, 7, 10-16, 19, 20, 22-27 i 29, art. 7 ust. 2, art. 22-37, art. 58-87

oraz art. 95 i art. 96 ustawy z dnia 13 kwietnia 2016 r. o systemach oceny zgodności

i nadzoru rynku

(Dz. U. poz. 542, 1228 i 1579), zwanej dalej „ustawą o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku”, z tym że wprowadzenie

do obrotu w rozumieniu art. 4 pkt 26 ustawy o systemach oceny zgodności i nadzoru

rynku obejmuje również zainstalowanie lub umieszczenie na statku wyposażenia morskiego

określonego w przepisach międzynarodowych, określonych w aktach wykonawczych wydanych

przez Komisję Europejską na podstawie art. 35 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/90/UE z dnia 23 lipca

2014 r. w sprawie wyposażenia morskiego i uchylającej dyrektywę Rady 96/98/WE

(Dz. Urz. UE L 257 z 28.08.2014, str. 146).

Wyposażenie morskie przed wprowadzeniem go do obrotu, umieszczeniem lub zainstalowaniem

na statku podlega ocenie zgodności z wymaganiami.

1.

Na wniosek producenta albo jego upoważnionego przedstawiciela, jednostka notyfikowana

przeprowadza ocenę zgodności wyposażenia morskiego.

2.

Procedury oceny zgodności wyposażenia morskiego są określone w załączniku nr 2 do

ustawy.

3.

Pozytywny wynik oceny zgodności wyposażenia morskiego z wymaganiami dokonywanej przez

jednostkę notyfikowaną stanowi podstawę do wydania producentowi albo jego upoważnionemu

przedstawicielowi certyfikatu.

4.

Jednostki notyfikowane do przeprowadzania oceny zgodności wyposażenia morskiego spełniają

warunki określone w art. 28 ustawy o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku oraz wymogach normy PN-EN ISO/IEC 17065:2013-03 albo Polskiej Normy ją zastępującej.

5.

Laboratoria badawcze jednostek notyfikowanych, które są wykorzystywane w celu oceny

zgodności wyposażenia morskiego, spełniają wymogi normy PN-EN ISO/IEC 17025:2005 albo

Polskiej Normy ją zastępującej.

6.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej, co najmniej raz na dwa lata, przeprowadza

kontrolę jednostek notyfikowanych w zakresie spełniania przez nie wymaganych kryteriów,

o których mowa w ust. 4, oraz sposobu wykonywania obowiązków, które jednostki te wykonują

w zakresie udzielonej autoryzacji. W kontroli mogą brać udział w charakterze obserwatorów

również przedstawiciele Komisji Europejskiej.

7.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej przekazuje Komisji Europejskiej informacje

o stosowanych procedurach oceny i notyfikowania jednostek notyfikowanych i monitorowania

tych jednostek oraz o wszelkich zmianach w tym zakresie.

Domniemywa się, że wyposażenie morskie, na którym umieszczono znak zgodności i dla

którego sporządzono dokumentację potwierdzającą spełnianie wymagań w innych państwach

członkowskich Unii Europejskiej, jest zgodne z wymaganiami.

1.

Za czynności związane z obowiązkową oceną zgodności wyposażenia morskiego pobiera

się opłaty.

2.

Opłaty, o których mowa w ust. 1, uiszcza wnioskodawca.

3.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, sposób

ustalania opłat za czynności, o których mowa w ust. 1, oraz maksymalne wysokości tych

opłat, mając na względzie konieczność pokrycia kosztów przeprowadzenia czynności,

a także rodzaj wyposażenia morskiego i stopień skomplikowania wykonanej czynności.

1.

Producent albo jego upoważniony przedstawiciel, który poddał wyposażenie morskie lub

proces jego wytwarzania ocenie zgodności z wymaganiami i potwierdził jego zgodność,

wystawia deklarację zgodności UE, którą dołącza do wyposażenia morskiego, i umieszcza

na wyposażeniu morskim znak zgodności.

2.

Deklaracja zgodności UE stwierdza, że wykazano spełnienie wymagań mających zastosowanie

do wyposażenia morskiego.

3.

Producent zapewnia, aby deklaracja zgodności UE była sporządzona w języku polskim

i angielskim. W przypadku umieszczenia wyposażenia morskiego na statku, kopię deklaracji

zgodności UE w języku polskim i angielskim przechowuje się na statku do momentu usunięcia

danego wyposażenia morskiego ze statku.

4.

Przez sporządzenie i podpisanie deklaracji zgodności UE producent albo jego upoważniony

przedstawiciel przyjmują na siebie odpowiedzialność za zgodność wyposażenia morskiego

z wymaganiami.

5.

Wzór deklaracji zgodności UE jest określony w załączniku nr 3 do ustawy.

6.

Kopia deklaracji zgodności UE jest przekazywana jednostce notyfikowanej lub organom,

które przeprowadziły stosowne procedury oceny zgodności.

1.

Znak zgodności umieszcza się na wyposażeniu morskim przed jego zainstalowaniem lub

umieszczeniem na statku.

2.

Znak zgodności umieszcza się tak, aby był widoczny i czytelny, nie można go było usunąć

z wyposażenia morskiego lub z jego tabliczki znamionowej oraz był, w stosownych przypadkach,

wbudowany w oprogramowanie. Jeżeli nie ma takiej możliwości z uwagi na charakter wyposażenia

morskiego, znak zgodności umieszcza się na opakowaniu i na dokumentach dołączonych

do wyposażenia morskiego.

3.

Pod znakiem zgodności umieszcza się numer identyfikacyjny jednostki notyfikowanej

oraz rok, w którym znak zgodności został umieszczony. Numer identyfikacyjny jednostki

notyfikowanej umieszcza ta jednostka albo, zgodnie z jej poleceniem, producent, albo

jego upoważniony przedstawiciel.

4.

Zabrania się umieszczania na wyposażeniu morskim, które nie spełnia wymagań oraz dla

którego producent albo jego upoważniony przedstawiciel nie wystawił deklaracji zgodności

UE, znaku zgodności lub znaku podobnego do znaku zgodności mogącego wprowadzać w błąd

nabywcę lub użytkownika tego wyposażenia morskiego.

5.

Zabrania się umieszczania znaku zgodności na innym wyrobie niż wyposażenie morskie.

6.

Zabrania się wprowadzania do obrotu wyposażenia morskiego nieposiadającego znaku zgodności,

z zastrzeżeniem art. 15-18.

1.

Przez umieszczenie znaku zgodności producent przyjmuje na siebie obowiązek zagwarantowania,

że wyposażenie morskie, na którym umieszczono znak zgodności, zostało zaprojektowane

i wyprodukowane zgodnie z wymaganiami.

2.

Producent sporządza dokumentację techniczną i przeprowadza lub zleca przeprowadzenie

wymaganej procedury oceny zgodności wyposażenia morskiego.

3.

Producent przechowuje dokumentację techniczną oraz deklarację zgodności UE przez okres

co najmniej 10 lat od dnia umieszczenia znaku zgodności, jednak nie krócej niż przez

przewidywany okres eksploatacji danego wyposażenia morskiego.

4.

Producent zapewnia stosowanie procedur mających na celu zapewnienie nieprzerwanej

zgodności produkcji seryjnej oraz uwzględnia zmiany w projekcie lub charakterystyce

wyposażenia morskiego oraz zmiany wymagań, a w razie konieczności zleca w tym zakresie

przeprowadzenie nowej oceny zgodności.

5.

Producent umieszcza na wyposażeniu morskim nazwę typu, numer partii lub serii lub

inną informację umożliwiającą jego identyfikację. Jeżeli nie jest to możliwe ze względu

na wielkość lub charakter wyposażenia morskiego, producent umieszcza wymagane informacje

na opakowaniu, w dokumencie załączonym do wyposażenia morskiego lub - w stosownych

przypadkach - w obu tych miejscach.

6.

Producent umieszcza na wyposażeniu morskim w języku polskim swoją nazwę, zarejestrowaną

nazwę handlową lub zarejestrowany znak towarowy oraz adres kontaktowy lub, jeżeli

nie jest to możliwe - na opakowaniu, w dokumencie załączonym do wyposażenia morskiego,

lub - w stosownych przypadkach - w obu tych miejscach. Adres wskazuje jedną lokalizację,

w której można skontaktować się z producentem.

7.

Producent dołącza do wyposażenia morskiego, sporządzone w języku polskim i w sposób

łatwo zrozumiały dla użytkowników, instrukcję oraz informację dotyczącą bezpiecznego

montażu wyposażenia morskiego na statku i jego bezpiecznego użytkowania, w tym informację

o ewentualnych ograniczeniach eksploatacyjnych, wraz z inną dokumentacją wymaganą

zgodnie z przepisami międzynarodowymi.

8.

Producent, który uzna lub ma podstawy do uznania, że wyposażenie morskie, na którym

umieścił znak zgodności, nie jest zgodne z obowiązującymi wymaganiami, niezwłocznie

podejmuje niezbędne działania naprawcze w celu zapewnienia zgodności wyposażenia morskiego,

jego wycofania lub odzyskania. W przypadku gdy wyposażenie morskie stwarza zagrożenie,

producent niezwłocznie informuje o tym właściwego dyrektora urzędu morskiego, podając

niezbędne informacje, w szczególności na temat niezgodności oraz podjętych działań

naprawczych.

9.

W odpowiedzi na żądanie właściwego dyrektora urzędu morskiego, producent niezwłocznie

udostępnia informacje i dokumentacje niezbędne do potwierdzenia zgodności danego wyposażenia

morskiego, w języku polskim lub angielskim, a także zapewnia mu dostęp do swoich obiektów

do celów nadzoru rynku zgodnie z art. 19 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 765/2008 z dnia 9 lipca

2008 r. ustanawiającego wymagania w zakresie akredytacji i nadzoru rynku odnoszące

się do warunków wprowadzania produktów do obrotu i uchylającego rozporządzenie (EWG)

nr 339/93

(Dz. Urz. UE L 218 z 13.08.2008, str. 30) oraz udostępnia lub zapewnia dostęp do próbek. Na żądanie właściwego dyrektora urzędu

morskiego producent podejmuje współpracę mającą na celu usunięcie zagrożeń, jakie

stwarza wyposażenie morskie wprowadzone przez producenta do obrotu.

1.

Producent, który nie ma siedziby na terytorium co najmniej jednego państwa członkowskiego

Unii Europejskiej, wyznacza upoważnionego przedstawiciela, udzielając mu pisemnego

pełnomocnictwa, i wskazuje w tym pełnomocnictwie nazwę upoważnionego przedstawiciela

i jego adres kontaktowy.

2.

Wykonywanie obowiązków określonych w art. 11 ust. 1 oraz sporządzanie dokumentacji

technicznej nie może wchodzić w zakres pełnomocnictwa upoważnionego przedstawiciela.

3.

Upoważniony przedstawiciel wykonuje zadania określone w pełnomocnictwie otrzymanym

od producenta. Pełnomocnictwo umożliwia upoważnionemu przedstawicielowi wykonywanie

co najmniej następujących obowiązków

1)

przechowywanie deklaracji zgodności UE oraz dokumentacji technicznej do dyspozycji

organów nadzoru rynku przez okres co najmniej 10 lat po umieszczeniu znaku zgodności,

jednak nie krócej niż przewidywany okres eksploatacji danego wyposażenia morskiego;

2)

na wniosek właściwego dyrektora urzędu morskiego - udostępnianie mu wszelkich informacji

i dokumentacji niezbędnych do potwierdzenia zgodności wyposażenia morskiego;

3)

na wniosek właściwego dyrektora urzędu morskiego - podejmowanie z nim współpracy we

wszelkich działaniach mających na celu usunięcie zagrożeń, jakie stwarza wyposażenie

morskie objęte pełnomocnictwem.

1.

Importer umieszcza na wyposażeniu morskim swoją nazwę, zarejestrowaną nazwę handlową

lub zarejestrowany znak towarowy oraz adres kontaktowy lub, jeżeli nie jest to możliwe

- na opakowaniu, w dokumencie załączonym do wyposażenia morskiego, lub - w stosownych

przypadkach - w obu tych miejscach.

2.

W odpowiedzi na żądanie właściwego dyrektora urzędu morskiego, importer i dystrybutor

niezwłocznie udostępniają informacje i dokumentację niezbędną do potwierdzenia zgodności

danego wyposażenia morskiego, w języku polskim lub angielskim. Na wniosek właściwego

dyrektora urzędu morskiego, importer i dystrybutor podejmują z nim współpracę w czynnościach

mających na celu usunięcie zagrożeń, jakie stwarza wyposażenie morskie wprowadzone

przez nich do obrotu.

3.

Importer lub dystrybutor są traktowani jak producent i podlegają obowiązkom producenta

określonym w art. 11, jeżeli wprowadzają wyposażenie morskie do obrotu lub umieszczają

je na statku UE pod własną nazwą lub znakiem towarowym albo modyfikują wyposażenie

morskie już znajdujące się w obrocie w taki sposób, że może to mieć wpływ na zgodność

tego wyposażenia morskiego z odpowiednimi wymaganiami.

4.

Przez okres co najmniej 10 lat od dnia umieszczenia znaku zgodności, jednak nie krócej

niż przez przewidywany okres eksploatacji danego wyposażenia morskiego, podmiot gospodarczy

wskazuje, na wniosek właściwego dyrektora urzędu morskiego, podmiot gospodarczy

1)

który dostarczył mu wyposażenie morskie;

2)

któremu dostarczył wyposażenie morskie.

1.

Dyrektorzy urzędów morskich prowadzą kontrolę wyposażenia morskiego z urzędu lub na

wniosek Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, w tym w przypadku gdy przepisy

międzynarodowe wymagają przeprowadzenia eksploatacyjnych prób działania na statku

dla celów bezpieczeństwa lub zapobiegania zanieczyszczeniom.

2.

Kontrola może dotyczyć dokumentacji, jak również wyposażenia morskiego, które opatrzono

znakiem zgodności, niezależnie od tego, czy to wyposażenie morskie jest już umieszczone

na statkach. Kontrola wyposażenia morskiego, które już umieszczono na statkach, ogranicza

się do czynności sprawdzających, jeżeli dane wyposażenie morskie jest w stanie pełnej

funkcjonalności.

1.

Właściwy dyrektor urzędu morskiego w wyjątkowych okolicznościach, uzasadnionych zastosowaniem

nowych technologii, na wniosek armatora, może, w drodze decyzji, wydać pozwolenie

na umieszczenie na statku wyposażenia morskiego, które nie jest zgodne z wymaganiami,

jeżeli zostanie potwierdzone, w szczególności po przeprowadzeniu prób, że to wyposażenie

morskie jest co najmniej tak samo skuteczne jak wyposażenie morskie, które spełnia

wymagania, oraz nie stwarza zagrożenia dla bezpieczeństwa życia, żeglugi oraz środowiska.

2.

Przy wydawaniu pozwolenia, o którym mowa w ust. 1, właściwy dyrektor urzędu morskiego

zapewnia jednakowe traktowanie wyposażenia morskiego wyprodukowanego w różnych krajach.

3.

Pozwolenie, o którym mowa w ust. 1, określa ograniczenia i warunki stosowania wyposażenia

morskiego oraz jest przechowywane na statku.

4.

Jeżeli pozwolenie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy wyposażenia radiokomunikacyjnego,

nie może ono naruszać zasad dotyczących wykorzystywania częstotliwości radiowych określonych

w ustawie z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1489, 1579, 1823, 1948, 1954 i 2003), zwanej dalej „Prawem telekomunikacyjnym”.

5.

Właściwy dyrektor urzędu morskiego niezwłocznie informuje ministra właściwego do spraw

gospodarki morskiej o wydaniu pozwolenia, o którym mowa w ust. 1.

6.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej informuje Komisję Europejską i państwa

członkowskie Unii Europejskiej o wydaniu pozwolenia, o którym mowa w ust. 1. Informacja

zawiera także sprawozdania z dokonanych prób, ocen i procedur oceny zgodności wyposażenia

morskiego.

7.

Pozwolenie, o którym mowa w ust. 1, może zostać, w drodze decyzji, cofnięte przez

właściwego dyrektora urzędu morskiego po otrzymaniu wezwania z Komisji Europejskiej

i w terminie określonym w takim wezwaniu lub w przypadku stwierdzenia przez właściwego

dyrektora urzędu morskiego niespełniania warunków, o których mowa w ust. 1.

1.

Właściwy dyrektor urzędu morskiego, na wniosek armatora, może, w drodze decyzji, wydać

pozwolenie na umieszczenie na statku wyposażenia morskiego, które nie spełnia wymagań,

w tym wyposażenia morskiego, do którego nie mają zastosowania przepisy art. 15, w

celu przeprowadzenia prób lub ocen tego wyposażenia morskiego.

2.

Pozwolenie, o którym mowa w ust. 1, określa ograniczenia i warunki stosowania wyposażenia

morskiego oraz jest przechowywane na statku.

3.

Pozwolenie, o którym mowa w ust. 1, wydaje się na czas określony, jednak nie dłuższy

niż niezbędny do przeprowadzenia badań.

4.

Wyposażenie morskie, o którym mowa w ust. 1, nie może zastępować wyposażenia morskiego,

które spełnia wymagania i które musi pozostawać na pokładzie statku gotowe do natychmiastowego

użycia.

5.

Jeżeli pozwolenie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy wyposażenia radiokomunikacyjnego,

nie może ono naruszać zasad dotyczących wykorzystywania częstotliwości radiowych określonych

w Prawie telekomunikacyjnym.

1.

Gdy na statku zachodzi uzasadniona konieczność wymiany wyposażenia morskiego w porcie

państwa trzeciego oraz gdy ze względu na czas i koszty nie jest możliwe umieszczenie

wyposażenia morskiego spełniającego wymagania, na statku może być tymczasowo umieszczone

inne wyposażenie, dla którego została wydana dokumentacja techniczna przez właściwy

organ państwa członkowskiego Międzynarodowej Organizacji Morskiej. Dokumentacja potwierdza

zgodność wyposażenia morskiego z odpowiednimi wymaganiami Międzynarodowej Organizacji

Morskiej.

2.

Armator jest obowiązany niezwłocznie poinformować dyrektora urzędu morskiego właściwego

dla portu macierzystego statku o rodzaju i właściwościach technicznych takiego wyposażenia

morskiego.

3.

Dyrektor urzędu morskiego, o którym mowa w ust. 2, niezwłocznie, w drodze decyzji,

wyznacza termin i określa warunki, na jakich armator powinien zapewnić umieszczenie

na statku wyposażenia morskiego zgodnego z wymaganiami.

4.

W przypadku wyposażenia radiokomunikacyjnego nie może ono naruszać zasad dotyczących

wykorzystywania częstotliwości radiowych określonych w Prawie telekomunikacyjnym.

1.

W przypadku gdy wyposażenie morskie posiadające znak zgodności nie jest dostępne na

rynku, właściwy dyrektor urzędu morskiego może, na wniosek armatora, wydać, w drodze

decyzji, pozwolenie na umieszczenie na statku innego wyposażenia morskiego.

2.

Pozwolenie, o którym mowa w ust. 1, może być wydane pod warunkiem przedstawienia przez

armatora dowodów potwierdzających spełnienie wymagań. Wyposażenie morskie objęte pozwoleniem,

o którym mowa w ust. 1, jest zgodne z wymaganiami.

3.

Pozwolenie, o którym mowa w ust. 1, jest przechowywane przy wyposażeniu morskim umieszczonym

na statku oraz wskazuje

1)

wyposażenie morskie oznaczone znakiem zgodności, które ma zastąpić wyposażenie morskie

objęte pozwoleniem;

2)

okoliczności, w jakich pozwolenie zostało wydane, a w szczególności brak dostępności

w obrocie wyposażenia morskiego oznaczonego znakiem zgodności;

3)

wymagania w zakresie projektu, budowy i działania, na podstawie których dyrektor urzędu

morskiego wydał pozwolenie;

4)

ewentualne normy dotyczące badań zastosowane na potrzeby wydania pozwolenia.

4.

Dyrektor urzędu morskiego, wydając pozwolenie, o którym mowa w ust. 1, niezwłocznie

powiadamia o tym fakcie Komisję Europejską.

5.

Pozwolenie, o którym mowa w ust. 1, może zostać, w drodze decyzji, cofnięte przez

właściwego dyrektora urzędu morskiego w przypadku niespełniania wymagań.

6.

Jeżeli pozwolenie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy wyposażenia radiokomunikacyjnego,

nie może ono naruszać zasad dotyczących wykorzystywania częstotliwości radiowych określonych

w Prawie telekomunikacyjnym.

Producent albo importer, który wprowadza do obrotu lub oddaje do użytku wyposażenie

morskie niezgodne z wymaganiami, podlega karze pieniężnej w wysokości do 100 000 zł.

Producent albo importer, który wprowadza do obrotu lub oddaje do użytku wyposażenie

morskie podlegające oznakowaniu znakiem zgodności, albo dystrybutor, który udostępnia

na rynku wyposażenie morskie, bez tego oznakowania, podlega karze pieniężnej w wysokości

do 20 000 zł.

1.

Producent wyposażenia morskiego wprowadzonego do obrotu lub oddanego do użytku, który

nie dopełnia obowiązków w zakresie dołączania do wyposażenia morskiego

1)

instrukcji sporządzonej w języku polskim,

2)

informacji dotyczących bezpiecznego montażu wyposażenia morskiego na statku i jego

bezpiecznego użytkowania,

3)

kopii deklaracji zgodności UE

- podlega karze pieniężnej w wysokości do 10 000 zł.

2.

Producent wyposażenia morskiego wprowadzonego do obrotu lub oddanego do użytku, który

nie dopełnia obowiązków w zakresie dołączania do tego wyposażenia morskiego

1)

informacji umożliwiających jego identyfikację,

2)

informacji umożliwiających identyfikację wyposażenia morskiego

- podlega karze pieniężnej w wysokości do 10 000 zł.

Importer wyposażenia morskiego wprowadzonego do obrotu lub oddanego do użytku, który

nie dopełnia obowiązków w zakresie

1)

zapewnienia dołączenia do wyposażenia morskiego

a)

instrukcji sporządzonej w języku polskim,

b)

informacji dotyczących bezpiecznego montażu wyposażenia morskiego na statku i jego

bezpiecznego użytkowania,

2)

zapewnienia dołączenia do wyposażenia morskiego informacji umożliwiających identyfikację

tego wyposażenia morskiego,

3)

umieszczenia na wyposażeniu morskim informacji umożliwiających jego identyfikację,

4)

zapewnienia dołączenia do wyposażenia morskiego, w stosownych przypadkach, kopii deklaracji

zgodności UE lub innych dokumentów

- podlega karze pieniężnej w wysokości do 10 000 zł.

Producent, który nie dopełnia obowiązku sporządzenia i przechowywania dokumentacji

technicznej wyposażenia morskiego, deklaracji zgodności UE oraz dokumentacji niezbędnej

do wykazania zgodności wyposażenia morskiego, podlega karze pieniężnej w wysokości

do 10 000 zł.

Importer, który nie dopełnia obowiązku przechowywania kopii deklaracji zgodności UE

lub obowiązku zapewnienia udostępniania organowi nadzoru rynku dokumentacji technicznej,

podlega karze pieniężnej w wysokości do 10 000 zł.

Upoważniony przedstawiciel, który nie dopełnia obowiązków w zakresie

1)

przechowywania dokumentacji technicznej wyposażenia morskiego, deklaracji zgodności

UE oraz dokumentacji niezbędnej do wykazania zgodności wyposażenia morskiego,

2)

udzielenia organowi nadzoru rynku informacji i udostępnienia dokumentacji w celu wykazania

zgodności wyposażenia morskiego z wymaganiami

- podlega karze pieniężnej w wysokości do 10 000 zł.

1.

Kary pieniężne, o których mowa w art. 19-25, nakłada, w drodze decyzji, dyrektor urzędu

morskiego prowadzący postępowanie, o którym mowa w art. 76 ust. 1 lub art. 85 ust. 1 ustawy o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku.

2.

Ustalając wysokość kar pieniężnych, dyrektor urzędu morskiego uwzględnia

1)

stopień i okoliczności naruszenia przepisów ustawy;

2)

liczbę wyposażenia morskiego niezgodnego z wymaganiami wprowadzonego do obrotu, oddanego

do użytku lub udostępnionego na rynku;

3)

uprzednie naruszenie przepisów ustawy;

4)

współpracę z organem nadzoru rynku prowadzącym postępowanie, o którym mowa w art. 76 ust. 1 lub art. 85 ust. 1 ustawy o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku, w szczególności przyczynienie się do szybkiego i sprawnego przeprowadzenia postępowania.

3.

Dyrektor urzędu morskiego odstępuje od nałożenia kary pieniężnej, jeżeli podmiot gospodarczy

podlegający karze przedstawił dowody potwierdzające wykonanie postanowienia, o którym

mowa w art. 82 ust. 1 ustawy o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku.

1.

Termin zapłaty kary pieniężnej wynosi 30 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna.

2.

Karę pieniężną wnosi się na rachunek bankowy dyrektora urzędu morskiego, który ją

nałożył.

3.

Nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, jeżeli od dnia

popełnienia czynu, o którym mowa w art. 19-25, upłynęły 3 lata, licząc od końca roku,

w którym czyn został popełniony.

4.

Kary pieniężnej nie pobiera się po upływie 3 lat od dnia wydania ostatecznej decyzji

o nałożeniu kary.

5.

Środki finansowe pochodzące z kar pieniężnych stanowią dochód budżetu państwa.

W ustawie z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji

morskiej

(Dz. U. z 2016 r. poz. 2145) w art. 42 w ust. 2

1)

pkt 25 otrzymuje brzmienie

„

25)

nadzoru nad wprowadzonym do obrotu lub oddanym do użytku wyposażeniem morskim oraz

rekreacyjnymi jednostkami pływającymi i skuterami wodnymi, o którym mowa w przepisach

ustawy z dnia 13 kwietnia 2016 r. o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku

(Dz. U. poz. 542, 1228 i 1579);

”

;

2)

uchyla się pkt 25a.

W ustawie z dnia 16 marca 1995 r. o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki

(Dz. U. z 2015 r. poz. 434 i 881 oraz z 2016 r. poz. 1954) w art. 13dg ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie

„

1.

Zatwierdzenia metod redukcji emisji objętych przepisami ustawy z dnia 2 grudnia 2016 r. o wyposażeniu morskim

(Dz. U. z 2017 r. poz. 32) dokonują jednostki notyfikowane, o których mowa w przepisach ustawy z dnia 13 kwietnia 2016 r. o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku

(Dz. U. poz. 542, 1228 i 1579).

2.

Stosowanie metod redukcji emisji nieobjętych przepisami ustawy z dnia 2 grudnia 2016 r. o wyposażeniu morskim jest dopuszczalne pod warunkiem ich zatwierdzenia zgodnie z przepisami Unii Europejskiej

dotyczącymi metod redukcji emisji oraz z uwzględnieniem

1)

wytycznych opracowanych przez Międzynarodową Organizację Morską dotyczących metod

redukcji emisji;

2)

wyników przeprowadzonych testów metod redukcji emisji;

3)

ich wpływu na środowisko, w tym możliwych do uzyskania poziomów redukcji emisji dwutlenku

siarki, a także wpływu na ekosystemy w portach, przystaniach i ujściach rzek;

4)

możliwości monitorowania i weryfikacji metod redukcji emisji.

”

.

W ustawie z dnia 21 czerwca 2002 r. o materiałach wybuchowych przeznaczonych do użytku

cywilnego

(Dz. U. z 2015 r. poz. 1100 i 1893 oraz z 2016 r. poz. 544, 1250, 1579 i 1948) w art. 2a pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

wyposażenia morskiego, o którym mowa w ustawie z dnia 2 grudnia 2016 r. o wyposażeniu morskim

(Dz. U. z 2017 r. poz. 32);

”

.

W ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności

(Dz. U. z 2016 r. poz. 655 i 1228) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 1 uchyla się ust. 4;

2)

w art. 38

a)

w ust. 2 uchyla się pkt 8,

b)

w ust. 3 uchyla się pkt 8.

W ustawie z dnia 17 listopada 2006 r. o systemie oceny zgodności wyrobów przeznaczonych

na potrzeby obronności i bezpieczeństwa państwa

(Dz. U. poz. 1700, z 2010 r. poz. 1228 oraz z 2011 r. poz. 528) w art. 2 w ust. 2 pkt 8 otrzymuje brzmienie

„

8)

wyposażenia morskiego, o którym mowa w ustawie z dnia 2 grudnia 2016 r. o wyposażeniu morskim

(Dz. U. z 2017 r. poz. 32);

”

.

W ustawie z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim

(Dz. U. z 2016 r. poz. 281 i 1948) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 11 w ust. 1 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

przepisach ustawy z dnia 2 grudnia 2016 r. o wyposażeniu morskim

(Dz. U. z 2017 r. poz. 32);

”

;

2)

w art. 21

a)

w ust. 1

-

pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

odpowiada dokumentom w zakresie wymagań w rozumieniu ustawy z dnia 2 grudnia 2016 r. o wyposażeniu morskim;

”

,

-

pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

może być uznane za równoważne z wyposażeniem spełniającym wymagania w rozumieniu ustawy z dnia 2 grudnia 2016 r. o wyposażeniu morskim.

”

,

b)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Dla potwierdzenia, że wyposażenie statku może zostać uznane za równoważne, dyrektor

urzędu morskiego może podjąć działania określone w art. 69 i art. 70 ustawy z dnia 13 kwietnia 2016 r. o systemach oceny zgodności i

nadzoru rynku

(Dz. U. poz. 542, 1228 i 1579).

”

.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej może notyfikować bez wcześniejszej

autoryzacji jednostki oceniające zgodność wyposażenia morskiego, w zakresie odpowiadającym

zakresowi ich notyfikacji w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy oraz zakresowi

posiadanej akredytacji, do czasu uzyskania autoryzacji zgodnie z niniejszą ustawą,

na okres nie dłuższy niż sześć miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

Przepis art. 28 ust. 3 ustawy z dnia 13 kwietnia 2016 r. o systemach oceny zgodności i nadzoru

rynku

(Dz. U. poz. 542, 1228 i 1579) stosuje się.

1.

Do postępowania dotyczącego oceny zgodności wyposażenia morskiego, akredytacji, autoryzacji

i notyfikacji oraz postępowania w zakresie wyposażenia morskiego niezgodnego z wymaganiami,

wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje

się przepisy dotychczasowe.

2.

Do kontroli wyposażenia morskiego oraz do postępowań wszczętych w wyniku kontroli

wyposażenia morskiego, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.

Do dnia wejścia w życie aktów wykonawczych wydanych przez Komisję Europejską na podstawie

art. 35 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/90/UE z dnia 23 lipca

2014 r. w sprawie wyposażenia morskiego i uchylającej dyrektywę Rady 96/98/WE

(Dz. Urz. UE L 257 z 28.08.2014, str. 146), do spraw dotyczących rodzaju wyposażenia morskiego podlegającego procedurom oceny

zgodności, wykazu przepisów międzynarodowych zawierających wymagania oraz metod badań

wyposażenia morskiego stosuje się przepisy dotychczasowe.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 8 ust. 3 i 4 ustawy, o

której mowa w art. 38, zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych

wydanych na podstawie art. 8 ust. 3 niniejszej ustawy, jednak nie dłużej niż przez

12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

Traci moc ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o wyposażeniu morskim

(Dz. U. poz. 899, z 2011 r. poz. 1368 oraz z 2016 r. poz. 542).

Ustawa wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia.