Obwieszczenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 7 lutego 2017 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji

Rozporządzenie określa

1)

ruchomości, na które rozciąga się stosowanie, w całości lub w części, przepisów działu II rozdziału 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji, zwanej dalej „ustawą”, w zakresie ich przechowywania, oszacowania i sprzedaży;

2)

przypadki, w których może nastąpić nieodpłatne przekazanie ruchomości, o których mowa

w pkt 1, lub ich zniszczenie;

3)

sposób rozliczania wydatków związanych z przechowywaniem lub sprzedażą ruchomości

niestanowiących własności Skarbu Państwa.

Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o likwidacji ruchomości, rozumie się przez to czynności

związane ze sprzedażą, nieodpłatnym przekazaniem lub zniszczeniem ruchomości.

Przepisy działu II rozdziału 6 ustawy dotyczące przechowywania, oszacowania i sprzedaży

ruchomości stosuje się do ruchomości

1)

które stały się własnością Skarbu Państwa albo powiatu na podstawie

a)

prawomocnego orzeczenia przepadku przedmiotów, wydanego w postępowaniu karnym, w postępowaniu

w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe, w postępowaniu administracyjnym,

w postępowaniu cywilnym oraz w postępowaniu w sprawach o wykroczenia,

b

przepisów o likwidacji niepodjętych depozytów,

c)

darowizny, zrzeczenia się, dziedziczenia ustawowego oraz objęcia w posiadanie rzeczy

niczyjej,

d)

prawomocnego orzeczenia kary konfiskaty mienia,

e)

przepisów o majątkach opuszczonych i poniemieckich;

2)

niestanowiących własności Skarbu Państwa, jeżeli podlegają likwidacji na podstawie

a)

przepisów prawa karnego, karnego skarbowego lub celnego,

b)

przepisów o likwidacji niepodjętych depozytów, z wyjątkiem

-

(uchylone),

-

przedmiotów stanowiących sprzęt i ekwipunek wojskowy oraz sprzęt i ekwipunek policyjny,

-

przedmiotów, których posiadanie wymaga zezwolenia organów administracji publicznej,

-

ryb i sprzętu rybackiego, podlegających zatrzymaniu na podstawie przepisów o rybołówstwie

morskim,

-

mienia wydobytego z morza,

-

zabytków archeologicznych w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad

zabytkami.

1.

Przepisy działu II rozdziału 6 ustawy dotyczące organu egzekucyjnego stosuje się odpowiednio

do

1)

dyrektorów izb celnych, wyznaczonych przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych,

w zakresie przechowywania i likwidacji ruchomości, które

a

zostały przejęte na własność Skarbu Państwa na podstawie rozstrzygnięć wydanych w

postępowaniu w sprawach celnych lub w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia

skarbowe albo w postępowaniu dotyczącym likwidacji niepodjętych depozytów, a znajdujących

się w dyspozycji organów Służby Celnej,

b)

zostały przejęte na własność Skarbu Państwa w drodze nieodpłatnego przekazania lub

zrzeczenia się, w przypadkach przewidzianych w przepisach prawa celnego,

c

znajdują się w dyspozycji organów celnych i podlegają likwidacji na podstawie przepisów

o postępowaniu karnym i prawa karnego wykonawczego, prawa karnego skarbowego, prawa celnego oraz przepisów o likwidacji niepodjętych depozytów,

2)

starostów w zakresie

a)

(uchylona),

b)

likwidacji ruchomości, które zostały przejęte na rzecz powiatu na podstawie przepisów

ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym

(Dz. U. z 2017 r. poz. 128 i 60),

3)

naczelników urzędów skarbowych - w odniesieniu do przechowywania oraz likwidacji ruchomości

innych niż określone w pkt 1 i 2

- zwanych dalej „organem likwidacyjnym”.

2

Przepisy działu II rozdziału 6 ustawy dotyczące poborcy skarbowego stosuje się odpowiednio

do pracownika obsługującego organ likwidacyjny, upoważnionego do likwidacji ruchomości.

3.

O ile dalsze przepisy rozporządzenia nie stanowią inaczej, przepisy działu II rozdziału

6 ustawy dotyczące zobowiązanego stosuje się do właściciela ruchomości niestanowiącej

własności Skarbu Państwa lub ostatniego właściciela ruchomości przed przejęciem jej

na własność Skarbu Państwa albo powiatu.

1.

Do oszacowania wartości ruchomości podlegających sprzedaży stosuje się przepisy art.

99 § 1, 3 i 4 ustawy.

2.

Przepisów, o których mowa w ust. 1, nie stosuje się do ruchomości, których wartość

została oszacowana przez organ likwidacyjny lub biegłego wezwanego przez ten organ

przed przejęciem ruchomości na własność Skarbu Państwa albo powiatu, jeżeli od daty

tego oszacowania nie upłynął rok, a z innych okoliczności nie wynika, aby w tym okresie

ich wartość mogła ulec zmianie.

1.

Do przechowywania ruchomości stosuje się odpowiednio przepisy art. 100-103 ustawy.

2.

Przepis art. 100 § 1 ustawy, w części dotyczącej pozostawienia ruchomości pod dozorem

zobowiązanego lub jego dorosłego domownika albo innej osoby, stosuje się w szczególnie

uzasadnionych przypadkach.

1.

Do sprzedaży ruchomości stosuje się przepisy art. 104 i 105 oraz art. 105a § 1-3,

5 i 6, a także art. 105b-108 ustawy oraz przepisy wydane na podstawie art. 109 § 1

i 2 ustawy.

2.

Nie stosuje się przepisu art. 107 § 2a ustawy w części dotyczącej wierzyciela i zobowiązanego

oraz przepisu art. 107a § 1 ustawy w części dotyczącej wyrażania zgody na przetarg

ofert.

3.

Do sprzedaży: Straży Granicznej, Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Centralnemu

Biuru Antykorupcyjnemu, Siłom Zbrojnym Rzeczypospolitej Polskiej i jednostkom organizacyjnym

Służby Celnej ruchomości będących pojazdami samochodowymi i podlegających likwidacji

w przypadkach, o których mowa w § 4 ust. 1 pkt 1 lit. a i b i pkt 2 lit. b, stosuje

się odpowiednio art. 105 § 3 ustawy.

1.

Ruchomości stanowiące zabytki w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece

nad zabytkami przekazuje się nieodpłatnie państwowym albo samorządowym instytucjom

kultury.

2.

Do wydania opinii, czy ruchomość stanowi zabytek, oraz do wskazania państwowej albo

samorządowej instytucji kultury, której ruchomość może być przekazana, jest właściwy

wojewódzki konserwator zabytków, a w przypadku materiałów bibliotecznych - dyrektor

Biblioteki Narodowej w Warszawie.

1.

Ruchomości nienadające się do obrotu handlowego, a przedstawiające wartość użytkową,

mogą być przekazane nieodpłatnie zakładom opieki zdrowotnej

2.

Przekazanie ruchomości, które naruszałoby prawo autorskie lub prawo pokrewne albo

prawo własności przemysłowej, może dojść do skutku, jeżeli właściciel prawa wyrazi

na to zgodę lub gdy podmiot, o którym mowa w ust. 1, zobowiąże się do usunięcia z

niej znamion naruszonego prawa, o ile jest to możliwe.

3.

Ruchomości nadające się do obrotu handlowego, inne niż określone w art. 105 § 2 i

4 oraz art. 109 § 1 pkt 2 ustawy, mogą być w przypadku klęski żywiołowej w rozumieniu

przepisów o stanie klęski żywiołowej przekazane nieodpłatnie podmiotom, o których

mowa w ust. 1, jeżeli przekazanie tych ruchomości przyczyni się do złagodzenia bezpośrednich

skutków takiej klęski.

4.

Ruchomości, których dopuszczenie do obrotu handlowego wymaga uzyskania certyfikatu

zgodności, mogą być przekazane nieodpłatnie podmiotom wykonującym badania laboratoryjne,

jeżeli koszt uzyskania certyfikatu zgodności przekraczałby spodziewane wpływy ze sprzedaży

tych ruchomości, a ruchomości mogą być wykorzystane do celów badawczych.

1.

Przepisy § 8 ust. 1 oraz § 9 ust. 1, 3 i 4 mają zastosowanie wyłącznie do ruchomości,

które stanowią własność Skarbu Państwa albo powiatu.

2.

Nieodpłatne przekazanie ruchomości, o których mowa w § 9 ust. 1, 3 i 4, stanowiących

własność Skarbu Państwa następuje za zgodą dyrektora właściwej miejscowo izby skarbowej

3.

Zgoda, o której mowa w ust. 2, może być udzielana każdorazowo albo na przekazywanie

ruchomości w określonym czasie lub w zakresie określonych rodzajów ruchomości.

4.

Nieodpłatne przekazanie następuje na podstawie protokołu zdawczo-odbiorczego, w którym

podaje się wartość szacunkową przekazywanych ruchomości, określoną w sposób wskazany

w § 5.

1.

Ruchomości stanowiące własność Skarbu Państwa albo powiatu, których likwidacja, w

sposób określony w § 7 lub 9, nie doszła do skutku, mogą być zniszczone.

2.

Zakwalifikowanie ruchomości do zniszczenia następuje przez komisję powołaną przez

organ likwidacyjny. Zniszczenia dokonuje się komisyjnie. Z czynności zniszczenia sporządza

się protokół.

1.

Wydatki związane z przechowywaniem lub sprzedażą ruchomości niestanowiących własności

Skarbu Państwa pokrywa się z kwot uzyskanych ze sprzedaży tych ruchomości.

2.

Wydatki, o których mowa w ust. 1, w części przekraczającej kwotę uzyskaną ze sprzedaży,

pokrywa się z budżetu państwa, z wyjątkiem wydatków dotyczących ruchomości stanowiących

własność powiatu, które pokrywa się według odrębnych przepisów.

3.

Środki pieniężne z tytułu nadwyżki kwoty uzyskanej ze sprzedaży ruchomości, o której

mowa w ust. 1, nad wydatkami związanymi z jej przechowywaniem lub sprzedażą przechowuje

się na rachunku depozytowym organu likwidacyjnego do czasu rozstrzygnięcia sprawy

własności ruchomości.

1.

Zbycia przedmiotów wartościowych, stanowiących własność Skarbu Państwa i przyjętych

na przechowanie przez Narodowy Bank Polski przed dniem wejścia w życie rozporządzenia,

dokonują organy likwidacyjne właściwe według miejsca przechowywania tych przedmiotów,

z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Zbycia przedmiotów wartościowych przyjętych na przechowanie przez Centralę Narodowego

Banku Polskiego dokonują organy likwidacyjne wyznaczone przez dyrektora Izby Skarbowej

w Warszawie.

Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem ogłoszenia