Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 22 listopada 2017 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy - Prawo upadłościowe

1.

Ustawa reguluje

1)

zasady wspólnego dochodzenia roszczeń wierzycieli od niewypłacalnych dłużników będących

przedsiębiorcami;

2)

zasady dochodzenia roszczeń od niewypłacalnych dłużników będących osobami fizycznymi

nieprowadzącymi działalności gospodarczej;

3)

skutki ogłoszenia upadłości;

4)

zasady umarzania zobowiązań upadłego będącego osobą fizyczną.

5)

(uchylony)

2.

Przepisy ustawy stosuje się również do innych podmiotów określonych w ustawie.

1.

Postępowanie uregulowane ustawą należy prowadzić tak, aby roszczenia wierzycieli mogły

zostać zaspokojone w jak najwyższym stopniu, a jeśli racjonalne względy na to pozwolą

- dotychczasowe przedsiębiorstwo dłużnika zostało zachowane.

1a.

Postępowanie uregulowane ustawą wobec osób fizycznych, o których mowa w art. 5, należy

prowadzić również tak, aby rzetelny dłużnik uzyskał możliwość oddłużenia.

2.

Postępowanie uregulowane ustawą wobec osób fizycznych nieprowadzących działalności

gospodarczej należy prowadzić tak, aby umożliwić umorzenie zobowiązań upadłego niewykonanych

w postępowaniu upadłościowym, a jeśli jest to możliwe - zaspokoić roszczenia wierzycieli

w jak najwyższym stopniu.

Postępowanie uregulowane ustawą może być wszczęte tylko na wniosek złożony przez podmioty

określone w ustawie.

Przepisy części pierwszej stosuje się odpowiednio do innych rodzajów postępowań unormowanych

w ustawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.

1.

Przepisy ustawy stosuje się do przedsiębiorców w rozumieniu ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny

(Dz. U. z 2017 r. poz. 459, 933 i 1132), jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

2.

Przepisy ustawy stosuje się także do

1)

spółek z ograniczoną odpowiedzialnością i spółek akcyjnych nieprowadzących działalności

gospodarczej;

2)

wspólników osobowych spółek handlowych, ponoszących odpowiedzialność za zobowiązania

spółki bez ograniczenia całym swoim majątkiem;

3)

wspólników spółki partnerskiej.

Nie można ogłosić upadłości

1)

Skarbu Państwa;

2)

jednostek samorządu terytorialnego;

3)

publicznych samodzielnych zakładów opieki zdrowotnej;

4)

instytucji i osób prawnych utworzonych w drodze ustawy, chyba że ustawa ta stanowi

inaczej, oraz utworzonych w wykonaniu obowiązku nałożonego ustawą;

5)

osób fizycznych prowadzących gospodarstwo rolne, które nie prowadzą innej działalności

gospodarczej lub zawodowej;

6)

uczelni;

7)

funduszy inwestycyjnych.

W razie śmierci przedsiębiorcy można ogłosić jego upadłość, jeżeli wniosek o ogłoszenie

upadłości został złożony w terminie roku od dnia jego śmierci. Wniosek o ogłoszenie

upadłości może złożyć wierzyciel, a także spadkobierca, oraz małżonek i każde z dzieci

lub rodziców zmarłego, chociażby nie dziedziczyli po nim spadku.

1.

Wierzyciel może złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości osoby fizycznej, która była

przedsiębiorcą, także po zaprzestaniu prowadzenia przez nią działalności gospodarczej,

jeżeli od dnia wykreślenia z właściwego rejestru nie upłynął rok. Postępowanie toczy

się według przepisów tytułu V części trzeciej.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do osób, które przestały być wspólnikami osobowych

spółek handlowych.

Wierzyciel może złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości osoby fizycznej, która faktycznie

prowadziła działalność gospodarczą, nawet wówczas gdy nie dopełniła obowiązku jej

zgłoszenia we właściwym rejestrze, jeżeli od dnia zaprzestania prowadzenia działalności

nie upłynął rok. Postępowanie toczy się według przepisów tytułu V części trzeciej.

Nie można ogłosić upadłości przedsiębiorcy w okresie od otwarcia postępowania restrukturyzacyjnego

do jego zakończenia lub prawomocnego umorzenia.

1.

W przypadku złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości i wniosku restrukturyzacyjnego,

w pierwszej kolejności rozpoznaje się wniosek restrukturyzacyjny.

2.

Sąd upadłościowy wstrzymuje rozpoznanie wniosku o ogłoszenie upadłości do czasu wydania

prawomocnego orzeczenia w sprawie wniosku restrukturyzacyjnego. Wstrzymanie rozpoznania

wniosku o ogłoszenie upadłości nie wyłącza możliwości zabezpieczenia majątku.

3.

Jeżeli wstrzymaniu rozpoznania wniosku o ogłoszenie upadłości sprzeciwia się interes

ogółu wierzycieli, przepisu ust. 2 nie stosuje się. W takiej sytuacji sąd upadłościowy

wydaje postanowienie o przejęciu wniosku o ogłoszenie upadłości i wniosku restrukturyzacyjnego

do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia jednym postanowieniem. Sąd upadłościowy

rozpoznaje wnioski w składzie właściwym dla rozpoznania wniosku o ogłoszenie upadłości.

4.

Jeżeli przejęcie wniosku o ogłoszenie upadłości i wniosku restrukturyzacyjnego do

wspólnego rozpoznania prowadziłoby do znacznego opóźnienia wydania orzeczenia w przedmiocie

ogłoszenia upadłości, ze szkodą dla wierzycieli, a podstawy restrukturyzacji przedstawione

przez dłużnika we wniosku restrukturyzacyjnym są znane sądowi upadłościowemu, sąd

upadłościowy nie wydaje postanowienia o przejęciu wniosków do wspólnego rozpoznania

i rozpoznaje wniosek o ogłoszenie upadłości, o czym zawiadamia sąd restrukturyzacyjny.

Upadłość ogłasza się w stosunku do dłużnika, który stał się niewypłacalny.

1.

Dłużnik jest niewypłacalny, jeżeli utracił zdolność do wykonywania swoich wymagalnych

zobowiązań pieniężnych.

1a.

Domniemywa się, że dłużnik utracił zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań

pieniężnych, jeżeli opóźnienie w wykonaniu zobowiązań pieniężnych przekracza trzy

miesiące.

2.

Dłużnik będący osobą prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości

prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, jest niewypłacalny także

wtedy, gdy jego zobowiązania pieniężne przekraczają wartość jego majątku, a stan ten

utrzymuje się przez okres przekraczający dwadzieścia cztery miesiące.

3.

Do majątku, o którym mowa w ust. 2, nie wlicza się składników niewchodzących w skład

masy upadłości.

4.

Do zobowiązań pieniężnych, o których mowa w ust. 2, nie wlicza się zobowiązań przyszłych,

w tym zobowiązań pod warunkiem zawieszającym oraz zobowiązań wobec wspólnika albo

akcjonariusza z tytułu pożyczki lub innej czynności prawnej o podobnych skutkach,

o których mowa w art. 342 ust. 1 pkt 4.

5.

Domniemywa się, że zobowiązania pieniężne dłużnika przekraczają wartość jego majątku,

jeżeli zgodnie z bilansem jego zobowiązania, z wyłączeniem rezerw na zobowiązania

oraz zobowiązań wobec jednostek powiązanych, przekraczają wartość jego aktywów, a

stan ten utrzymuje się przez okres przekraczający dwadzieścia cztery miesiące.

6.

Sąd może oddalić wniosek o ogłoszenie upadłości, jeżeli nie ma zagrożenia utraty przez

dłużnika zdolności do wykonywania jego wymagalnych zobowiązań pieniężnych w niedługim

czasie.

7.

Przepisy ust. 2-6 nie mają zastosowania do spółek osobowych określonych w ustawie z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1577), zwanej dalej „Kodeksem spółek handlowych”, w których co najmniej jednym wspólnikiem

odpowiadającym za zobowiązania spółki bez ograniczenia całym swoim majątkiem jest

osoba fizyczna.

(uchylony)

Sąd oddali wniosek o ogłoszenie upadłości złożony przez wierzyciela, jeżeli dłużnik

wykaże, że wierzytelność ma w całości charakter sporny, a spór zaistniał między stronami

przed złożeniem wniosku o ogłoszenie upadłości.

1.

Sąd oddali wniosek o ogłoszenie upadłości, jeżeli majątek niewypłacalnego dłużnika

nie wystarcza na zaspokojenie kosztów postępowania lub wystarcza jedynie na zaspokojenie

tych kosztów.

2.

Sąd może oddalić wniosek o ogłoszenie upadłości w razie stwierdzenia, że majątek dłużnika

jest obciążony hipoteką, zastawem, zastawem rejestrowym, zastawem skarbowym lub hipoteką

morską w takim stopniu, że pozostały jego majątek nie wystarcza na zaspokojenie kosztów

postępowania.

2a.

Oddalając wniosek o ogłoszenie upadłości, sąd ustala, czy materiał zgromadzony w sprawie

daje podstawę do rozwiązania podmiotu wpisanego do Krajowego Rejestru Sądowego bez

przeprowadzania postępowania likwidacyjnego.

3.

Jeżeli zostanie uprawdopodobnione, że obciążenia majątku dłużnika są bezskuteczne

według przepisów ustawy albo gdy dokonane zostały w celu pokrzywdzenia wierzycieli,

jak również jeżeli zostanie uprawdopodobnione, że dłużnik dokonał innych czynności

prawnych bezskutecznych według przepisów ustawy, którymi wyzbył się majątku wystarczającego

na zaspokojenie kosztów postępowania, a okoliczności sprawy wskazują, że zastosowanie

przepisów o bezskuteczności i zaskarżaniu czynności upadłego doprowadzi do uzyskania

majątku o wartości przekraczającej przewidywaną wysokość kosztów, przepisów ust. 1

i 2 nie stosuje się.

4.

Postanowienie o oddaleniu wniosku o ogłoszenie upadłości na podstawie ust. 1 lub 2

obwieszcza się.

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

Sprawy o ogłoszenie upadłości rozpoznaje sąd upadłościowy w składzie trzech sędziów

zawodowych. Sądem upadłościowym jest sąd rejonowy - sąd gospodarczy.

1.

Sprawy o ogłoszenie upadłości rozpoznaje sąd właściwy dla głównego ośrodka podstawowej

działalności dłużnika.

1a.

Głównym ośrodkiem podstawowej działalności jest miejsce, w którym dłużnik regularnie

zarządza swoją działalnością o charakterze ekonomicznym i które jako takie jest rozpoznawalne

dla osób trzecich.

1b.

W przypadku osoby prawnej oraz jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości

prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, domniemywa się, że głównym

ośrodkiem jej podstawowej działalności jest miejsce siedziby.

1c.

W przypadku osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą lub zawodową domniemywa

się, że głównym ośrodkiem jej podstawowej działalności jest główne miejsce wykonywania

działalności gospodarczej lub zawodowej; w przypadku każdej innej osoby fizycznej

domniemywa się, że głównym ośrodkiem podstawowej działalności jest miejsce zwykłego

pobytu tej osoby.

2.

(uchylony)

3.

Jeżeli dłużnik nie ma w Rzeczypospolitej Polskiej głównego ośrodka podstawowej działalności,

właściwy jest sąd miejsca zwykłego pobytu albo siedziby dłużnika, a jeżeli dłużnik

nie ma w Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zwykłego pobytu albo siedziby, właściwy

jest sąd, w którego obszarze znajduje się majątek dłużnika.

4.

Jeżeli okaże się, że właściwy jest inny sąd, sprawę przekazuje się temu sądowi. Na

postanowienie o przekazaniu sprawy nie przysługuje zażalenie. Postanowienie to wiąże

sąd, któremu sprawa została przekazana. Czynności dokonane w sądzie niewłaściwym pozostają

w mocy.

1.

Wniosek o ogłoszenie upadłości może zgłosić dłużnik lub każdy z jego wierzycieli osobistych.

2.

Wniosek mogą zgłosić również

1)

w stosunku do spółki jawnej, spółki partnerskiej, spółki komandytowej oraz spółki

komandytowo-akcyjnej - każdy ze wspólników odpowiadających bez ograniczenia za zobowiązania

spółki;

2)

w stosunku do osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości

prawnej, którym odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną - każdy, kto na podstawie

ustawy, umowy spółki lub statutu ma prawo do prowadzenia spraw dłużnika i do jego

reprezentowania, samodzielnie lub łącznie z innymi osobami;

3)

w stosunku do przedsiębiorstwa państwowego - także organ założycielski;

4

w stosunku do jednoosobowej spółki Skarbu Państwa - także pełnomocnik Rządu, państwowa

osoba prawna, organ lub inna jednostka uprawniona do wykonywania praw z akcji lub

udziałów należących do Skarbu Państwa;

5)

w stosunku do osoby prawnej, spółki jawnej, spółki partnerskiej oraz spółki komandytowej

i komandytowo-akcyjnej, będących w stanie likwidacji - każdy z likwidatorów;

6)

w stosunku do osoby prawnej wpisanej do Krajowego Rejestru Sądowego - kurator ustanowiony

na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym

(Dz. U. z 2017 r. poz. 700, 1089 i 1133);

7)

w stosunku do dłużnika, któremu została udzielona pomoc publiczna o wartości przekraczającej

100 000 euro - organ udzielający pomocy;

8)

w stosunku do dłużnika, wobec którego prowadzona jest egzekucja przez zarząd przymusowy

albo przez sprzedaż przedsiębiorstwa, na podstawie Kodeksu postępowania cywilnego - zarządca ustanowiony w tym postępowaniu.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Dłużnik jest obowiązany, nie później niż w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym

wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości, zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie

upadłości.

2.

Jeżeli dłużnikiem jest osoba prawna albo inna jednostka organizacyjna nieposiadająca

osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, obowiązek, o

którym mowa w ust. 1, spoczywa na każdym, kto na podstawie ustawy, umowy spółki lub

statutu ma prawo do prowadzenia spraw dłużnika i do jego reprezentowania, samodzielnie

lub łącznie z innymi osobami.

3.

Osoby, o których mowa w ust. 1 i 2, ponoszą odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną

wskutek niezłożenia wniosku w terminie określonym w ust. 1, chyba że nie ponoszą winy.

Osoby te mogą uwolnić się od odpowiedzialności, w szczególności jeżeli wykażą, że

w terminie określonym w ust. 1 otwarto postępowanie restrukturyzacyjne albo zatwierdzono

układ w postępowaniu o zatwierdzenie układu.

3a.

W przypadku dochodzenia odszkodowania przez wierzyciela niewypłacalnego dłużnika domniemywa

się, że szkoda, o której mowa w ust. 3, obejmuje wysokość niezaspokojonej wierzytelności

tego wierzyciela wobec dłużnika.

4.

(uchylony)

5.

Osoby, o których mowa w ust. 1 i 2, nie ponoszą odpowiedzialności za niezłożenie wniosku

o ogłoszenie upadłości w czasie, gdy prowadzona jest egzekucja przez zarząd przymusowy

albo przez sprzedaż przedsiębiorstwa, na podstawie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego, jeżeli obowiązek złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości powstał w czasie prowadzenia

egzekucji.

1.

Wniosek o ogłoszenie upadłości powinien zawierać

1)

imię i nazwisko dłużnika albo jego nazwę oraz numer PESEL albo numer w Krajowym Rejestrze

Sądowym, a w przypadku ich braku - inne dane umożliwiające jego jednoznaczną identyfikację,

miejsce zamieszkania albo siedzibę, adres, a jeżeli dłużnikiem jest spółka osobowa,

osoba prawna albo inna jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej,

której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną - imiona i nazwiska reprezentantów

w tym likwidatorów, jeżeli są ustanowieni, a ponadto w przypadku spółki osobowej -

imiona i nazwiska oraz miejsce zamieszkania wspólników odpowiadających za zobowiązania

spółki bez ograniczenia całym swoim majątkiem;

2)

wskazanie miejsca, w którym znajduje się główny ośrodek podstawowej działalności dłużnika;

3)

wskazanie okoliczności, które uzasadniają wniosek i ich uprawdopodobnienie;

4)

informację, czy dłużnik jest uczestnikiem podlegającego prawu polskiemu lub prawu

innego państwa członkowskiego systemu płatności lub systemu rozrachunku papierów wartościowych

w rozumieniu ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. o ostateczności rozrachunku w systemach płatności

i systemach rozrachunku papierów wartościowych oraz zasadach nadzoru nad tymi systemami

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1224 i 1997 oraz z 2017 r. poz. 791) lub niebędącym uczestnikiem podmiotem prowadzącym system interoperacyjny w rozumieniu

tej ustawy;

5)

informację, czy dłużnik jest spółką publiczną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów

finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1639 oraz z 2017 r. poz. 452, 724, 791 i 1089).

2.

(uchylony)

2a.

(uchylony)

3.

Jeżeli wniosek zgłasza wierzyciel, przepisu ust. 1 pkt 4 nie stosuje się.

Wnioskodawca uiszcza zaliczkę na wydatki w toku postępowania w przedmiocie ogłoszenia

upadłości w wysokości jednokrotności przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze

przedsiębiorstw bez wypłat nagród z zysku w trzecim kwartale roku poprzedniego, ogłoszonego

przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego i wraz z wnioskiem przedstawia dowód

jej uiszczenia. W przypadku braku uiszczenia zaliczki przewodniczący wzywa do uiszczenia

zaliczki w terminie tygodnia pod rygorem zwrotu wniosku.

1.

Jeżeli wniosek o ogłoszenie upadłości zgłasza dłużnik, do wniosku powinien dołączyć

1)

aktualny wykaz majątku z szacunkową wyceną jego składników;

2)

bilans sporządzony przez dłużnika dla celów postępowania, na dzień przypadający w

okresie trzydziestu dni przed dniem złożenia wniosku;

3)

spis wierzycieli z podaniem ich adresów i wysokości wierzytelności każdego z nich

oraz terminów zapłaty, a także listę zabezpieczeń dokonanych przez wierzycieli na

jego majątku wraz z datami ich ustanowienia;

4)

oświadczenie o spłatach wierzytelności lub innych długów dokonanych w terminie sześciu

miesięcy przed dniem złożenia wniosku;

5)

spis podmiotów zobowiązanych majątkowo wobec dłużnika wraz z adresami, z określeniem

wierzytelności, daty ich powstania i terminów zapłaty;

6)

wykaz tytułów egzekucyjnych oraz tytułów wykonawczych przeciwko dłużnikowi;

7)

informację o postępowaniach dotyczących ustanowienia na majątku dłużnika hipotek,

zastawów, zastawów rejestrowych, zastawów skarbowych i hipotek morskich oraz innych

obciążeń podlegających wpisowi w księdze wieczystej lub w rejestrach, jak również

o prowadzonych innych postępowaniach sądowych, administracyjnych, sądowoadministracyjnych

oraz przed sądami polubownymi dotyczących majątku dłużnika;

8)

informację o miejscu zamieszkania reprezentantów spółki lub osoby prawnej i likwidatorów,

jeżeli są ustanowieni.

2.

(uchylony)

3.

Jeżeli dłużnik nie może dołączyć do wniosku dokumentów, o których mowa w ust. 1, powinien

podać przyczyny ich niedołączenia oraz je uprawdopodobnić.

Jeżeli wniosek o ogłoszenie upadłości zgłasza wierzyciel, powinien we wniosku uprawdopodobnić

swoją wierzytelność.

1.

Wraz z wnioskiem o ogłoszenie upadłości dłużnik jest obowiązany złożyć oświadczenie

na piśmie co do prawdziwości danych zawartych we wniosku.

2.

Jeżeli oświadczenie, o którym mowa w ust. 1, nie jest zgodne z prawdą, dłużnik ponosi

odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną na skutek podania nieprawdziwych danych we wniosku

o ogłoszenie upadłości.

3.

W razie niezłożenia oświadczenia, o którym mowa w ust. 1, wniosek zwraca się bez wzywania

dłużnika do jego uzupełnienia.

1.

Uczestnikiem postępowania o ogłoszenie upadłości jest każdy, kto złożył wniosek o

ogłoszenie upadłości, oraz dłużnik.

2

O złożeniu wniosku o ogłoszenie upadłości przedsiębiorstwa państwowego albo jednoosobowej

spółki Skarbu Państwa sąd niezwłocznie zawiadamia odpowiednio organ założycielski

albo pełnomocnika Rządu, państwową osobę prawną, organ lub inną jednostkę uprawnioną

do wykonywania praw z akcji lub udziałów należących do Skarbu Państwa, które w terminie

dwóch tygodni mogą złożyć sądowi opinię w sprawie.

1.

Jeżeli dłużnik nie ma zdolności procesowej i nie działa za niego przedstawiciel ustawowy,

a także gdy w składzie organów dłużnika będącego osobą prawną lub jednostką organizacyjną

nieposiadającą osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną,

zachodzą braki uniemożliwiające ich działanie, sąd upadłościowy ustanawia dla niego

kuratora. Kuratora ustanowionego na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym albo na podstawie art. 42 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny, powołuje się na kuratora, o którym mowa w niniejszym przepisie.

2.

Ustanowienie kuratora nie stanowi przeszkody do usunięcia, na podstawie zasad ogólnych,

braku zdolności procesowej albo braków w składzie organów uniemożliwiających ich działanie.

3.

Wynagrodzenie kuratora ustala sąd w wysokości stosownej do nakładu pracy kuratora.

Wynagrodzenie kuratora obowiązanego do rozliczenia podatku od towarów i usług podwyższa

się o kwotę podatku od towarów i usług, określoną zgodnie z obowiązującą stawką tego

podatku. Na postanowienie sądu przysługuje zażalenie.

4.

Przepisy ust. 1 i 3 stosuje się odpowiednio w przypadku śmierci dłużnika po złożeniu

wniosku o ogłoszenie upadłości.

1.

Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym.

2.

Sąd może na posiedzeniu niejawnym przeprowadzić postępowanie dowodowe w całości lub

w części także wówczas, gdy wyznaczono rozprawę.

3.

Postanowienie w sprawie ogłoszenia upadłości sąd wydaje w terminie dwóch miesięcy

od dnia złożenia wniosku. Zażalenie na postanowienie w sprawie ogłoszenia upadłości

sąd drugiej instancji rozpoznaje w terminie miesiąca od dnia przedstawienia mu akt

sprawy.

4.

Postanowienia oraz zarządzenia wydane w postępowaniu w przedmiocie ogłoszenia upadłości

zamieszcza się w Centralnym Rejestrze Restrukturyzacji i Upadłości, o którym mowa

w art. 5 ustawy z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1508), zwanym dalej „Rejestrem”, wraz z informacją o terminie i sposobie wniesienia środka

zaskarżenia. Postanowienia, zarządzenia i inne dokumenty zamieszczone w Rejestrze

są dostępne dla uczestników postępowania.

1.

Wniosek o ogłoszenie upadłości nieodpowiadający wymogom określonym w ustawie lub nienależycie

opłacony zwraca się bez wezwania o uzupełnienie lub opłacenie wniosku, jeżeli został

on zgłoszony przez wnioskodawcę reprezentowanego przez adwokata lub radcę prawnego.

2.

W terminie tygodniowym od dnia doręczenia zarządzenia o zwrocie z przyczyn określonych

w ust. 1 wniosek ponownie złożony, odpowiadający wymogom ustawowym i należycie opłacony,

wywołuje skutek od daty pierwotnego wniesienia. Skutek taki nie występuje w razie

kolejnego zwrotu z tej samej przyczyny.

Jeżeli na skutek braku lub wskazania nieprawidłowego adresu dłużnika lub niewykonania

innych zarządzeń nie można nadać sprawie dalszego biegu, wniosek o ogłoszenie upadłości

zwraca się.

1.

Sąd może uznać cofnięcie wniosku o ogłoszenie upadłości za niedopuszczalne, jeżeli

prowadziłoby to do pokrzywdzenia wierzycieli.

2.

Wykonanie przez dłużnika zobowiązań wobec wnioskodawcy po złożeniu wniosku o ogłoszenie

upadłości nie ma wpływu na dalszy bieg postępowania.

1

Sąd może w razie potrzeby wysłuchać dłużnika oraz wierzyciela będącego wnioskodawcą,

a w sprawie upadłości przedsiębiorstwa państwowego albo jednoosobowej spółki Skarbu

Państwa także odpowiednio organ założycielski albo przedstawiciela pełnomocnika Rządu,

państwowej osoby prawnej, organu lub innej jednostki uprawnionej do wykonywania praw

z akcji lub udziałów należących do Skarbu Państwa.

2.

Sąd wysłuchuje dłużnika z zachowaniem przepisów Kodeksu postępowania cywilnego o przesłuchaniu stron, po odebraniu od niego przyrzeczenia.

3.

Gdyby wysłuchanie, o którym mowa w ust. 2, było niemożliwe lub nadmiernie utrudnione,

sąd może zażądać od dłużnika złożenia wyjaśnień na piśmie z podpisem notarialnie poświadczonym,

pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywych zeznań. Wyjaśnienia te

są dowodem w sprawie.

4.

Do wysłuchania innych osób stosuje się przepis art. 217.

W postępowaniu w przedmiocie ogłoszenia upadłości nie przeprowadza się dowodu z opinii

biegłego, z wyjątkiem określonym w art. 56b ust. 1.

(uchylony)

1.

(uchylony)

2.

Jeżeli wierzyciel cofnął wniosek o ogłoszenie upadłości po wykonaniu przez dłużnika

zobowiązań, o których mowa w art. 11, kosztami sądowymi obciąża się dłużnika.

3.

Kosztami sądowymi obciąża się dłużnika w przypadku oddalenia wniosku na podstawie

art. 13.

4.

W sprawach, o których mowa w ust. 2 i 3, dłużnik obowiązany jest również do zwrotu

kosztów poniesionych przez wierzyciela.

5.

Od wnioskodawcy sąd może zażądać zaliczki na wydatki w postępowaniu w przedmiocie

ogłoszenia upadłości w kwocie przewyższającej sumę określoną w art. 22a pod rygorem

odrzucenia wniosku. Na postanowienie sądu w przedmiocie zaliczki zażalenie nie przysługuje.

Żądanie dodatkowej zaliczki nie wstrzymuje rozpoznania wniosku o ogłoszenie upadłości.

6.

Wydatki pokrywane są w pierwszej kolejności z zaliczki wpłaconej przez wnioskodawcę.

1.

Zażalenie przysługuje na postanowienie sądu kończące postępowanie oraz w przypadkach

określonych w ustawie.

2.

Od postanowienia sądu drugiej instancji skarga kasacyjna nie przysługuje.

3.

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie przysługuje.

1.

W przypadku złożenia przez wierzyciela wniosku w złej wierze, sąd, oddalając wniosek

o ogłoszenie upadłości, obciąży wierzyciela kosztami postępowania i może nakazać wierzycielowi

złożenie publicznego oświadczenia odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie.

2.

W przypadku oddalenia wniosku wierzyciela o ogłoszenie upadłości złożonego w złej

wierze, dłużnikowi, a także osobie trzeciej przysługuje przeciwko wierzycielowi roszczenie

o naprawienie szkody.

W sprawach nieuregulowanych w ustawie do postępowania w przedmiocie ogłoszenia upadłości

stosuje się odpowiednio przepisy księgi pierwszej części pierwszej Kodeksu postępowania cywilnego, z wyjątkiem przepisów o zawieszeniu i wznowieniu postępowania.

Po złożeniu wniosku o ogłoszenie upadłości sąd na wniosek albo z urzędu może dokonać

zabezpieczenia majątku dłużnika. W przedmiocie zabezpieczenia sąd orzeka niezwłocznie.

W sprawach nieuregulowanych w ustawie do postępowania zabezpieczającego stosuje się

odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania cywilnego o postępowaniu zabezpieczającym. Przepisu art. 396 Kodeksu postępowania cywilnego nie stosuje się.

1.

Sąd może zabezpieczyć majątek dłużnika przez ustanowienie tymczasowego nadzorcy sądowego.

Do tymczasowego nadzorcy sądowego przepisy art. 157, art. 157a, art. 159-161, art.

166 ust. 6, art. 167 ust. 2, art. 167a, art. 167b i art. 170-172 stosuje się odpowiednio.

1a.

Postanowienie o ustanowieniu tymczasowego nadzorcy sądowego, odwołaniu albo zmianie

osoby tymczasowego nadzorcy sądowego i informację o uprawomocnieniu się postanowienia

o uchyleniu zabezpieczenia przez odwołanie tymczasowego nadzorcy sądowego obwieszcza

się.

1b.

Sąd ustala wynagrodzenie tymczasowego nadzorcy sądowego, biorąc pod uwagę nakład pracy,

zakres czynności podejmowanych w postępowaniu, stopień ich trudności oraz czas pełnienia

funkcji.

1c.

Wynagrodzenie tymczasowego nadzorcy sądowego ustala się w wysokości od jednej czwartej

przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw bez wypłat nagród

z zysku w trzecim kwartale roku poprzedniego, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu

Statystycznego do jego dwukrotności.

1d.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach można przyznać wyższe wynagrodzenie w wysokości

do czterokrotności wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 1c, jeżeli uzasadnia to nakład

pracy tymczasowego nadzorcy sądowego, zakres podjętych czynności, stopień ich trudności

oraz czas pełnienia funkcji.

2.

O wynagrodzeniu tymczasowego nadzorcy sądowego i zwrocie wydatków koniecznych poniesionych

w związku z pełnieniem funkcji orzeka sąd na jego wniosek złożony w terminie tygodnia

od dnia powiadomienia o odwołaniu lub od dnia wygaśnięcia funkcji. Sąd może przyznać

tymczasowemu nadzorcy sądowemu zaliczkę na wydatki. Kwotę zaliczki wypłaca się w pierwszej

kolejności z zaliczki wpłaconej przez wnioskodawcę.

3.

Sąd może zobowiązać tymczasowego nadzorcę sądowego do złożenia w wyznaczonym terminie

sprawozdania obejmującego w szczególności informacje na temat stanu finansowego dłużnika,

rodzaju i wartości jego majątku oraz przewidywanych kosztów postępowania upadłościowego.

Sprawozdanie składa się w postaci elektronicznej i zamieszcza w Rejestrze.

Dłużnik po ustanowieniu tymczasowego nadzorcy sądowego jest uprawniony do dokonywania

czynności zwykłego zarządu. Na dokonanie czynności przekraczających zakres zwykłego

zarządu jest wymagana zgoda tymczasowego nadzorcy sądowego pod rygorem nieważności.

Zgoda może zostać udzielona również po dokonaniu czynności w terminie trzydziestu

dni od jej dokonania.

1.

Sąd na wniosek wnioskodawcy, dłużnika lub tymczasowego nadzorcy sądowego może zawiesić

postępowanie egzekucyjne oraz uchylić zajęcie rachunku bankowego, jeżeli jest to niezbędne

do osiągnięcia celów postępowania upadłościowego. Uchylając zajęcie rachunku bankowego,

sąd ustanawia tymczasowego nadzorcę sądowego, jeżeli wcześniej nie został ustanowiony.

2.

Dyspozycje dłużnika dotyczące środków na rachunku bankowym, którego zajęcie uchylono,

wymagają zgody tymczasowego nadzorcy sądowego.

3.

Postanowienie o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego oraz uchyleniu zajęcia rachunku

bankowego doręcza się wierzycielowi prowadzącemu egzekucję oraz organowi egzekucyjnemu.

Na postanowienie to dłużnikowi oraz wierzycielowi prowadzącemu egzekucję przysługuje

zażalenie.

1.

Sąd może stosować inne sposoby zabezpieczenia, w tym także zabezpieczenie przez ustanowienie

zarządu przymusowego nad majątkiem dłużnika, jeżeli zachodzi obawa, że dłużnik będzie

ukrywał swój majątek lub w inny sposób działał na szkodę wierzycieli, a także gdy

dłużnik nie wykonuje poleceń tymczasowego nadzorcy sądowego.

2.

Ustanawiając zabezpieczenie przez zarząd przymusowy, sąd wyznacza zarządcę przymusowego

oraz określa zakres i sposób wykonywania zarządu.

3.

Do czynności dłużnika dotyczących jego majątku objętego zarządem przymusowym stosuje

się odpowiednio przepisy art. 77-79.

4.

Do zarządcy przymusowego przepisy art. 38 ust. 1a-3 oraz przepisy ustawy o syndyku

stosuje się odpowiednio.

(uchylony)

(uchylony)

Po ogłoszeniu upadłości zabezpieczenia w postaci ustanowienia tymczasowego nadzorcy

sądowego albo zarządu przymusowego upadają z chwilą objęcia majątku upadłego dłużnika

w zarząd przez syndyka. Inne zabezpieczenia zastosowane przez sąd po złożeniu wniosku

o ogłoszenie upadłości upadają z dniem ogłoszenia upadłości.

1.

Uwzględniając wniosek o ogłoszenie upadłości, sąd wydaje postanowienie o ogłoszeniu

upadłości, w którym

1)

wymienia imię i nazwisko dłużnika (upadłego) albo jego nazwę, miejsce zamieszkania

albo siedzibę, adres oraz numer PESEL albo numer w Krajowym Rejestrze Sądowym, a w

przypadku ich braku - inne dane umożliwiające jego jednoznaczną identyfikację;

2)

(uchylony)

3)

(uchylony)

4)

wzywa wierzycieli upadłego do zgłoszenia wierzytelności w terminie trzydziestu dni

od dnia obwieszczenia postanowienia o ogłoszeniu upadłości w Rejestrze;

5)

wzywa osoby, którym przysługują prawa oraz prawa osobiste i roszczenia ciążące na

nieruchomości należącej do upadłego, jeżeli nie zostały ujawnione przez wpis w księdze

wieczystej, do ich zgłoszenia w terminie trzydziestu dni od dnia obwieszczenia postanowienia

o ogłoszeniu upadłości w Rejestrze pod rygorem utraty prawa powoływania się na nie

w postępowaniu upadłościowym;

6)

wyznacza sędziego-komisarza i zastępcę sędziego-komisarza oraz syndyka;

7)

oznacza godzinę wydania postanowienia, jeżeli upadły jest uczestnikiem podlegającego

prawu polskiemu lub prawu innego państwa członkowskiego systemu płatności lub systemu

rozrachunku papierów wartościowych w rozumieniu ustawy, o której mowa w art. 22 ust.

1 pkt 4, lub niebędącym uczestnikiem podmiotem prowadzącym system interoperacyjny

w rozumieniu tej ustawy.

2.

Postanowienie o ogłoszeniu upadłości jest skuteczne i wykonalne z dniem jego wydania,

chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.

2a.

W postanowieniu o ogłoszeniu upadłości wskazuje się podstawę jurysdykcji sądów polskich.

Jeżeli zastosowanie ma rozporządzenie Rady (WE) nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania

upadłościowego

(Dz. Urz. WE L 160 z 30.06.2000, str. 1), w postanowieniu określa się również, czy postępowanie ma charakter główny, czy uboczny.

Data wydania postanowienia o ogłoszeniu upadłości jest datą upadłości. W przypadku

wydania postanowienia o ogłoszeniu upadłości po ponownym rozpoznaniu sprawy w następstwie

uchylenia postanowienia przez sąd drugiej instancji za datę upadłości uważa się datę

wydania pierwszego postanowienia o ogłoszeniu upadłości.

1.

Postanowienie o ogłoszeniu upadłości obwieszcza się.

2

Postanowienie w przedmiocie ogłoszenia upadłości doręcza się syndykowi po uprzednim

powiadomieniu go o ogłoszeniu upadłości, upadłemu albo jego spadkobiercy oraz wierzycielowi,

który żądał ogłoszenia upadłości. Postanowienie w przedmiocie ogłoszenia upadłości

przedsiębiorstwa państwowego albo jednoosobowej spółki Skarbu Państwa doręcza się

także odpowiednio organowi założycielskiemu albo pełnomocnikowi Rządu, państwowej

osobie prawnej, organowi lub innej jednostce uprawnionej do wykonywania praw z akcji

lub udziałów należących do Skarbu Państwa. Powiadomienie syndyka następuje w dniu

ogłoszenia upadłości i dokonuje się go przy zastosowaniu środków bezpośredniego porozumiewania

się na odległość, w szczególności przez telefon, faks lub pocztę elektroniczną.

3.

Jeżeli upadły jest uczestnikiem podlegającego prawu polskiemu lub prawu innego państwa

członkowskiego systemu płatności lub systemu rozrachunku papierów wartościowych w

rozumieniu ustawy, o której mowa w art. 22 ust. 1 pkt 4, lub niebędącym uczestnikiem

podmiotem prowadzącym system interoperacyjny w rozumieniu tej ustawy, postanowienie

o ogłoszeniu upadłości doręcza się także Prezesowi Narodowego Banku Polskiego, po

uprzednim powiadomieniu go o godzinie wydania postanowienia o ogłoszeniu upadłości.

4.

Jeżeli upadły jest spółką publiczną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów

finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych, postanowienie o ogłoszeniu upadłości doręcza się także Przewodniczącemu Komisji

Nadzoru Finansowego.

5.

O ogłoszeniu upadłości powiadamia się właściwą izbę administracji skarbowej i właściwy

oddział Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, a także znane sądowi organy egzekucyjne prowadzące

postępowania egzekucyjne przeciwko upadłemu. Powiadomienie organów egzekucyjnych następuje

w dniu ogłoszenia upadłości i dokonuje się go przy zastosowaniu środków bezpośredniego

porozumiewania się na odległość, w szczególności przez telefon, faks lub pocztę elektroniczną.

6.

Jeżeli upadły jest operatorem publicznej sieci telekomunikacyjnej lub dostawcą publicznie

dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1907), o ogłoszeniu upadłości powiadamia się Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej.

Powiadomienie następuje w dniu ogłoszenia upadłości i dokonuje się go przy zastosowaniu

środków bezpośredniego przekazu informacji, takich jak telefon, faks, poczta elektroniczna.

1.

(uchylony)

2.

Sąd drugiej instancji nie może orzec o ogłoszeniu upadłości.

3.

W przypadku uchylenia postanowienia o ogłoszeniu upadłości i przekazaniu sprawy do

ponownego rozpoznania syndyk oraz sędzia-komisarz zachowują swoje uprawnienia, a czynności

przez nich dokonane pozostają w mocy.

4.

Jeżeli po uchyleniu postanowienia o ogłoszeniu upadłości i przekazaniu sprawy do ponownego

rozpoznania zostanie wydane postanowienie o zatwierdzeniu układu albo postanowienie

o otwarciu postępowania restrukturyzacyjnego, postępowanie w przedmiocie ogłoszenia

upadłości umarza się.

1.

Wierzycielowi w terminie tygodnia od dnia obwieszczenia postanowienia o ogłoszeniu

upadłości w Rejestrze, a wierzycielowi, którego siedziba lub miejsce zwykłego pobytu

w dniu otwarcia postępowania znajdowały się za granicą, w terminie trzydziestu dni

od dnia obwieszczenia postanowienia o ogłoszeniu upadłości w Rejestrze przysługuje

zażalenie na postanowienie o ogłoszeniu upadłości wyłącznie w części dotyczącej jurysdykcji

sądów polskich.

2.

O wniesieniu zażalenia obwieszcza się w Rejestrze.

(uchylony)

(uchylony)

1.

Do wniosku o ogłoszenie upadłości może być dołączony wniosek o zatwierdzenie warunków

sprzedaży przedsiębiorstwa dłużnika lub jego zorganizowanej części lub składników

majątkowych stanowiących znaczną część przedsiębiorstwa.

2.

Niedopuszczalne jest złożenie wniosku o zatwierdzenie warunków sprzedaży w odniesieniu

do składników majątkowych objętych zastawem rejestrowym, jeżeli umowa o ustanowienie

zastawu rejestrowego przewiduje przejęcie przedmiotu zastawu albo jego sprzedaż na

podstawie art. 24 ustawy z dnia 6 grudnia 1996 r. o zastawie rejestrowym i rejestrze zastawów

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1278), chyba że do wniosku zostanie dołączona pisemna zgoda zastawnika. Przepis art. 330

stosuje się odpowiednio.

3.

Do wniosku o zatwierdzenie warunków sprzedaży dołącza się opis i oszacowanie składnika

objętego wnioskiem sporządzone przez osobę wpisaną na listę biegłych sądowych.

4.

Wniosek o zatwierdzenie warunków sprzedaży musi zawierać warunki sprzedaży przez wskazanie

co najmniej ceny oraz nabywcy. Warunki sprzedaży mogą być określone w złożonym projekcie

umowy, która ma być zawarta przez syndyka.

5.

Wniosek o zatwierdzenie warunków sprzedaży może przewidywać wydanie przedsiębiorstwa

nabywcy z dniem ogłoszenia upadłości dłużnika. W takim przypadku do wniosku dołącza

się dowód wpłaty pełnej ceny na rachunek depozytowy sądu.

1.

Sprzedaż, o której mowa w niniejszym dziale, na rzecz podmiotów wskazanych w art.

128 dopuszczalna jest wyłącznie po cenie sprzedaży nie niższej niż cena oszacowania.

Cenę oszacowania ustala sąd na podstawie dowodu z opinii biegłego.

2.

Wnioskodawca i potencjalny nabywca składają oświadczenie, czy między nimi a dłużnikiem

nie zachodzą stosunki, o których mowa w art. 128.

1.

Sąd uwzględnia wniosek o zatwierdzenie warunków sprzedaży, jeżeli cena jest wyższa

niż kwota możliwa do uzyskania w postępowaniu upadłościowym przy likwidacji na zasadach

ogólnych, pomniejszona o koszty postępowania, które należałoby ponieść w związku z

likwidacją w takim trybie.

2.

Sąd może uwzględnić wniosek, jeżeli cena jest zbliżona do kwoty możliwej do uzyskania

w postępowaniu upadłościowym przy likwidacji na zasadach ogólnych, pomniejszonej o

koszty postępowania, które należałoby ponieść w związku z likwidacją w takim trybie,

jeżeli przemawia za tym ważny interes publiczny lub możliwość zachowania przedsiębiorstwa

dłużnika.

1.

Uwzględniając wniosek, sąd w postanowieniu o ogłoszeniu upadłości zatwierdza warunki

sprzedaży, określając co najmniej cenę oraz nabywcę mienia będącego przedmiotem sprzedaży,

o której mowa w niniejszym dziale. W postanowieniu sąd może także odwołać się do warunków

sprzedaży określonych w projekcie umowy.

2.

Na postanowienie oddalające wniosek o zatwierdzenie warunków sprzedaży zażalenie przysługuje

wnioskodawcy, a na postanowienie uwzględniające wniosek - każdemu z wierzycieli. Zażalenie

można wnieść w terminie tygodnia od dnia obwieszczenia w Rejestrze.

1.

Syndyk zawiera umowę sprzedaży na warunkach określonych w postanowieniu sądu nie później

niż w terminie trzydziestu dni od dnia uprawomocnienia się tego postanowienia, chyba

że zaakceptowane przez sąd warunki umowy przewidywały inny termin.

2.

Zawarcie umowy sprzedaży może nastąpić wyłącznie po wpłaceniu przez nabywcę całej

ceny do masy upadłości lub po wydaniu syndykowi ceny złożonej wcześniej do depozytu.

3.

Do skutków sprzedaży według przepisów niniejszego rozdziału przepisy art. 313, art.

314 i art. 317 stosuje się.

1.

Jeżeli do wniosku o zatwierdzenie warunków sprzedaży był dołączony dowód wpłaty pełnej

ceny na rachunek depozytowy sądu, wydanie przedsiębiorstwa nabywcy następuje niezwłocznie

po wydaniu postanowienia o ogłoszeniu upadłości.

2.

Wydanie przedsiębiorstwa nabywcy następuje bezpośrednio do rąk nabywcy, przy udziale

syndyka. Przepis art. 174 stosuje się odpowiednio.

3.

Do czasu uprawomocnienia się postanowienia zatwierdzającego warunki sprzedaży i zawarcia

umowy sprzedaży nabywca zarządza nabytym majątkiem w granicach zwykłego zarządu na

własne ryzyko i odpowiedzialność.

4.

Uchylając postanowienie zatwierdzające warunki sprzedaży, sąd zobowiązuje nabywcę

do zwrotu przedsiębiorstwa do rąk syndyka lub dłużnika. Postanowienie jest tytułem

egzekucyjnym przeciwko nabywcy.

1.

Po uprawomocnieniu się postanowienia zatwierdzającego warunki sprzedaży sąd z urzędu

lub na wniosek syndyka postanowi o wydaniu syndykowi ceny złożonej do depozytu.

2.

W innych przypadkach niż określony w ust. 1 o wydaniu ceny z depozytu orzeka na wniosek

nabywcy sąd w terminie trzydziestu dni od dnia wydania przedsiębiorstwa syndykowi

lub dłużnikowi. Syndyk lub dłużnik może złożyć wniosek o zatrzymanie ceny w depozycie

na kolejne dwa tygodnie potrzebne do złożenia wniosku o zabezpieczenie powództwa o

odszkodowanie według przepisów ogólnych. Po upływie tego terminu sąd niezwłocznie

postanowi o wydaniu ceny z depozytu, chyba że został złożony wniosek o zabezpieczenie.

3.

W przedmiocie postanowienia o wydaniu ceny z depozytu w sytuacjach wskazanych w ust.

1 i 2 orzeka sąd w składzie jednoosobowym.

W terminie przewidzianym na zawarcie umowy sprzedaży syndyk może złożyć wniosek do

sądu o uchylenie lub zmianę postanowienia zatwierdzającego warunki sprzedaży, jeżeli

po wydaniu postanowienia zmieniły się lub zostały ujawnione okoliczności mające istotny

wpływ na wartość składnika majątkowego będącego przedmiotem sprzedaży. Na postanowienie

uwzględniające wniosek przysługuje zażalenie. Przepisy art. 56a-56g stosuje się odpowiednio.

1.

Upadły jest obowiązany wskazać i wydać syndykowi cały swój majątek, a także wydać

dokumenty dotyczące jego działalności, majątku oraz rozliczeń, w szczególności księgi

rachunkowe, inne ewidencje prowadzone dla celów podatkowych i korespondencję. Wykonanie

tego obowiązku upadły potwierdza w formie oświadczenia na piśmie, które składa sędziemu-komisarzowi.

2.

Upadły jest obowiązany udzielać sędziemu-komisarzowi i syndykowi wszelkich potrzebnych

wyjaśnień dotyczących swojego majątku.

3.

Sędzia-komisarz może postanowić, aby upadły będący osobą fizyczną nie opuszczał terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej bez jego zezwolenia.

4.

Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio do członków organu zarządzającego upadłego

niebędącego osobą fizyczną.

5.

Na postanowienie sędziego-komisarza, o którym mowa w ust. 3 i 4, przysługuje zażalenie.

1.

Jeżeli upadły ukrywa się lub ukrywa swój majątek w sprawie, w której wydano postanowienie

o ogłoszeniu upadłości obejmującej likwidację jego majątku, sędzia-komisarz może zastosować

wobec upadłego środki przymusu określone w Kodeksie postępowania cywilnego dla egzekucji świadczeń niepieniężnych.

2.

Sędzia-komisarz może zastosować środki przymusu wobec upadłego, który uchybia swoim

obowiązkom albo po ogłoszeniu upadłości dopuszcza się czynów mających na celu ukrycie

majątku, obciążenie go pozornymi zobowiązaniami lub w jakikolwiek sposób utrudnia

ustalenie składu masy upadłości.

3.

Sędzia-komisarz uchyli środki przymusu, gdy ustanie potrzeba ich stosowania.

4.

Na postanowienie w sprawie środków przymusu przysługuje zażalenie.

(uchylony)

(uchylony)

Po ogłoszeniu upadłości przedsiębiorca występuje w obrocie pod dotychczasową firmą

z dodaniem oznaczenia „w upadłości”.

Z dniem ogłoszenia upadłości majątek upadłego staje się masą upadłości, która służy

zaspokojeniu wierzycieli upadłego.

W skład masy upadłości wchodzi majątek należący do upadłego w dniu ogłoszenia upadłości

oraz nabyty przez upadłego w toku postępowania upadłościowego, z wyjątkami określonymi

w art. 63-67a.

1.

Nie wchodzi do masy upadłości

1)

mienie, które jest wyłączone od egzekucji według przepisów ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1822, z późn. zm.;

2)

wynagrodzenie za pracę upadłego w części niepodlegającej zajęciu;

3)

kwota uzyskana z tytułu realizacji zastawu rejestrowego lub hipoteki, jeżeli upadły

pełnił funkcję administratora zastawu lub hipoteki, w części przypadającej zgodnie

z umową powołującą administratora pozostałym wierzycielom.

2.

Uchwała zgromadzenia wierzycieli może wyłączyć z masy upadłości inne składniki mienia

upadłego.

1.

Mienie przeznaczone na pomoc dla pracowników upadłego i ich rodzin, stanowiące zgromadzone

na odrębnym rachunku bankowym środki pieniężne zakładowego funduszu świadczeń socjalnych,

tworzonego na podstawie przepisów o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych, wraz

z przypadającymi po ogłoszeniu upadłości kwotami pochodzącymi ze zwrotu udzielonych

pożyczek na cele mieszkaniowe, wpłatami odsetek bankowych od środków tego funduszu

oraz opłatami pobieranymi od korzystających z usług i świadczeń socjalnych finansowanych

z tego funduszu organizowanych przez upadłego, nie wchodzi w skład masy upadłości.

Składniki tego mienia oznaczy sędzia-komisarz.

2.

Mieniem, o którym mowa w ust. 1, zarządza upadły, chyba że został ustanowiony likwidator,

kurator bądź przedstawiciel albo reprezentant upadłego ustanowiony na podstawie przepisów

o przedsiębiorstwach państwowych, wydatkując zgromadzone na odrębnym rachunku bankowym

funduszu środki na cele i według zasad określonych w przepisach o zakładowym funduszu

świadczeń socjalnych.

3.

Niewykorzystane środki, o których mowa w ust. 1, zwiększają Fundusz Gwarantowanych

Świadczeń Pracowniczych.

(uchylony)

1.

W skład masy upadłości upadłego będącego stroną umowy o subpartycypację, o której

mowa w art. 183 ust. 4 ustawy z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych i zarządzaniu

alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1896, z późn. zm., nie wchodzą wierzytelności będące przedmiotem tej umowy.

2.

Fundusz sekurytyzacyjny wstępuje w prawa upadłego z tytułu wierzytelności podlegających

wyłączeniu zgodnie z ust. 1 oraz zabezpieczeń tych wierzytelności.

3.

Syndyk przekazuje funduszowi sekurytyzacyjnemu świadczenia otrzymane od dłużników

z tytułu wierzytelności, o których mowa w ust. 1, oraz dłużników z tytułu zabezpieczeń

tych wierzytelności.

1.

W skład masy upadłości uczestnika systemu płatności lub systemu rozrachunku papierów

wartościowych, o którym mowa w art. 22 ust. 1 pkt 4, nie wchodzi mienie upadłego wymienione

w art. 80, a także inne aktywa niezbędne do wykonania obowiązków wynikających z uczestnictwa

w systemie, które powstały przed ogłoszeniem upadłości, z zastrzeżeniem ust. 3.

2.

W celu wykonania obowiązków określonych w ust. 1 podmiot prowadzący system jest upoważniony

do dysponowania tym mieniem.

3.

Mienie, o którym mowa w ust. 1, pozostałe po wykonaniu obowiązków wynikających z uczestnictwa

w systemie, wchodzi do masy upadłości.

1.

Z zastrzeżeniem przepisów art. 12 ustawy, o której mowa w art. 22 ust. 1 pkt 4, przedmiot

zabezpieczenia ustanowionego w związku z uczestnictwem w systemie płatności lub systemie

rozrachunku papierów wartościowych w rozumieniu ustawy, o której mowa w art. 22 ust.

1 pkt 4, na rzecz podmiotu prowadzącego ten system lub na rzecz uczestnika tego systemu,

nie wchodzi do masy upadłości

1)

uczestnika tego systemu lub uczestnika współpracującego z nim systemu interoperacyjnego,

który ustanowił to zabezpieczenie,

2)

niebędącego uczestnikiem podmiotu prowadzącego system interoperacyjny współpracujący

z tym systemem,

3)

jakiegokolwiek innego podmiotu, który ustanowił to zabezpieczenie

- w razie ogłoszenia upadłości któregokolwiek z nich.

2.

Z zastrzeżeniem przepisów art. 12 ustawy, o której mowa w art. 22 ust. 1 pkt 4, przedmiot

zabezpieczenia ustanowionego na rzecz Narodowego Banku Polskiego, banku centralnego

innego państwa członkowskiego w rozumieniu ustawy, o której mowa w art. 22 ust. 1

pkt 4, lub Europejskiego Banku Centralnego, przez podmiot dokonujący operacji z tymi

bankami lub przez jakikolwiek inny podmiot, nie wchodzi do masy upadłości w razie

ogłoszenia upadłości któregokolwiek z nich.

3.

Prawa podmiotu, na rzecz którego zostało ustanowione zabezpieczenie, o którym mowa

w ust. 1 lub 2, do zaspokojenia się z tego zabezpieczenia nie ogranicza ogłoszenie

upadłości podmiotu, który ustanowił to zabezpieczenie.

1.

Mienie przeznaczone na pomoc dla uczestników systemu ochrony, stanowiące zgromadzone

na odrębnym rachunku bankowym środki pieniężne funduszu pomocowego tworzonego na podstawie

przepisów ustawy z dnia 7 grudnia 2000 r. o funkcjonowaniu banków spółdzielczych, ich zrzeszaniu

się i bankach zrzeszających

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1826 oraz z 2017 r. poz. 1089), wraz z przypadającymi po ogłoszeniu upadłości kwotami pochodzącymi ze zwrotu udzielonych

pożyczek na cele pomocowe, wpłatami odsetek bankowych od środków tego funduszu oraz

opłatami pobieranymi od korzystających z usług i świadczeń finansowanych z tego funduszu

organizowanych przez upadłego, nie wchodzi w skład masy upadłości. Składniki tego

mienia oznaczy sędzia-komisarz. Na postanowienie sędziego-komisarza przysługuje zażalenie

upadłemu, wierzycielom oraz uczestnikom systemu ochrony.

2.

Mieniem, o którym mowa w ust. 1, zarządza upadły, chyba że został ustanowiony likwidator,

kurator bądź przedstawiciel albo reprezentant upadłego ustanowiony na podstawie postanowień

umowy systemu ochrony, wydatkując zgromadzone na odrębnym rachunku bankowym funduszu

środki na cele i według zasad określonych w przepisach ustawy, o której mowa w ust.

1, oraz umowy systemu ochrony.

3.

Dotychczasowi uczestnicy systemu ochrony mogą zdecydować o przekazaniu mienia, o którym

mowa w ust. 1, do jednego z nich albo do nowej jednostki, w celu utworzenia, z wykorzystaniem

tego mienia, nowego systemu ochrony lub jego wykorzystania w istniejącym systemie

ochrony.

4.

W przypadku nieutworzenia nowego systemu ochrony lub nieprzystąpienia do istniejącego

systemu ochrony, o których mowa w ust. 3, mienie, o którym mowa w ust. 1, zostaje

przekazane dotychczasowym uczestnikom systemu ochrony, stosownie do wielkości dokonanych

wpłat.

(uchylony)

1.

Ustalenie składu masy upadłości następuje przez sporządzenie spisu inwentarza oraz

spisu należności. W spisie inwentarza syndyk ujmuje prawa, objęte ruchomości, nieruchomości

oraz środki pieniężne zgromadzone w kasie i na rachunkach bankowych. Spis należności

sporządza się na podstawie ksiąg upadłego oraz dokumentów bezspornych.

1a.

Jeżeli syndyk na podstawie ksiąg upadłego oraz dokumentów bezspornych ustali, że w

skład masy upadłości wchodzą ruchomości, nieruchomości oraz środki pieniężne, których

syndyk nie objął, sporządza ich spis. W miarę ich obejmowania albo uzyskiwania ich

równowartości syndyk składa uzupełnienie spisu inwentarza.

1b.

Do składników majątkowych, których syndyk nie objął na skutek czynności bezskutecznych,

przepis ust. 1a stosuje się odpowiednio.

1c.

Do spisu należności przepis ust. 1a zdanie drugie oraz ust. 1b stosuje się odpowiednio.

1d.

Spisy, o których mowa w ust. 1-1c, składa się w postaci elektronicznej i zamieszcza

w Rejestrze.

1e.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wzór spisów, o których

mowa w ust. 1-1c, mając na uwadze zakres informacji, których umieszczenie w spisach

jest niezbędne dla oceny składu masy upadłości, a także czytelność oraz kompletność

spisów.

2.

Wraz ze spisem inwentarza dokonuje się oszacowania majątku wchodzącego do masy upadłości.

3.

Domniemywa się, że rzeczy znajdujące się w posiadaniu upadłego w dniu ogłoszenia upadłości

należą do majątku upadłego.

Składniki mienia nienależące do majątku upadłego podlegają wyłączeniu z masy upadłości.

Przepisów o wyłączeniu z masy upadłości nie stosuje się do rzeczy, wierzytelności

i innych praw majątkowych przeniesionych przez upadłego na wierzyciela w celu zabezpieczenia

wierzytelności. Do przedmiotów tych oraz do zabezpieczonych w ten sposób wierzytelności

stosuje się odpowiednio przepisy ustawy dotyczące zastawu i wierzytelności zabezpieczonych

zastawem.

1.

W razie zbycia przez upadłego mienia, które podlega wyłączeniu, świadczenie otrzymane

za zbyte mienie wydaje się osobie, do której mienie to należało, jeżeli świadczenie

jest wyodrębnione w masie upadłości.

2.

W razie zbycia przez syndyka mienia, które podlegało wyłączeniu, osoba, do której

prawo to należało, może żądać wydania świadczenia wzajemnego uzyskanego w zamian za

to mienie.

3.

Jeżeli świadczenie, o którym mowa w ust. 1 i 2, nie zostało spełnione przed zgłoszeniem

żądania wydania, prawo do świadczenia przechodzi na mającego prawo do wyłączonego

mienia.

Osoba, której przysługuje prawo do mienia podlegającego wyłączeniu, może żądać jego

wydania lub świadczenia wzajemnego za jednoczesnym zwrotem wydatków na utrzymanie

tego mienia lub na uzyskanie świadczenia wzajemnego poniesionych przez upadłego lub

z masy upadłości.

1.

We wniosku o wyłączenie z masy upadłości należy zgłosić wszelkie twierdzenia, zarzuty

i dowody na ich poparcie pod rygorem utraty prawa powoływania ich w toku dalszego

postępowania, chyba że powołanie ich we wniosku było niemożliwe.

2.

Sędzia-komisarz rozpoznaje wniosek o wyłączenie z masy upadłości w terminie jednego

miesiąca od dnia jego złożenia po wysłuchaniu syndyka, nadzorcy sądowego albo zarządcy.

3.

(uchylony)

4.

(uchylony)

5.

(uchylony)

6.

Postanowienie w przedmiocie wyłączenia z masy upadłości wymaga uzasadnienia. Na postanowienie

o wyłączeniu z masy upadłości przysługuje zażalenie upadłemu i wierzycielom.

1.

W razie oddalenia wniosku o wyłączenie z masy upadłości wnioskodawca może w drodze

powództwa żądać wyłączenia mienia z masy upadłości.

2.

Powództwo wnosi się do sądu upadłościowego w terminie miesiąca od dnia doręczenia

postanowienia sędziego-komisarza o odmowie wyłączenia z masy upadłości.

3.

Powództwo może być oparte wyłącznie na twierdzeniach i zarzutach zgłoszonych we wniosku

o wyłączenie z masy upadłości. Inne twierdzenia i zarzuty mogą być zgłoszone tylko

wtedy, gdy powód wykaże, że ich wcześniejsze zgłoszenie było niemożliwe. Niezależnie

od wyniku sprawy sąd obciąży powoda kosztami procesu, jeżeli powołał nowe dowody istotne

dla rozstrzygnięcia sprawy, których nie zgłosił we wniosku o wyłączenie.

4.

Sąd może zabezpieczyć powództwo przez ustanowienie zakazu zbywania lub obciążania

mienia objętego żądaniem wyłączenia z masy upadłości.

1.

Z dniem ogłoszenia upadłości upadły traci prawo zarządu oraz możliwość korzystania

z mienia wchodzącego do masy upadłości i rozporządzania nim.

2.

Sędzia-komisarz określa zakres i czas korzystania przez upadłego lub osoby mu bliskie,

którzy w dacie ogłoszenia upadłości zamieszkiwali w mieszkaniu znajdującym się w lokalu

lub w budynku wchodzącym do masy upadłości, z tego mieszkania.

3.

(uchylony)

(uchylony)

1.

Czynności prawne upadłego dotyczące mienia wchodzącego do masy upadłości są nieważne.

2.

Na wniosek osoby trzeciej sędzia-komisarz może nakazać zwrot na jej rzecz z masy upadłości

jej świadczenia wzajemnego, które osoba ta świadczyła w związku z dokonaniem przez

nią z upadłym czynności prawnej, o której mowa w ust. 1. Do zwrotu tego świadczenia

stosuje się odpowiednio przepisy o nienależnym świadczeniu.

3.

Zwrot świadczenia, o którym mowa w ust. 2, można nakazać, jeżeli czynność prawna została

podjęta po ogłoszeniu upadłości i przed obwieszczeniem w Rejestrze postanowienia o

ogłoszeniu upadłości, a osoba trzecia przy zachowaniu należytej staranności nie mogła

wiedzieć o ogłoszeniu upadłości. Na postanowienie sędziego-komisarza osobie tej przysługuje

zażalenie.

4.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do ustanowienia zabezpieczenia finansowego zgodnie

z przepisami ustawy z dnia 2 kwietnia 2004 r. o niektórych zabezpieczeniach finansowych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 891), jeżeli zawarcie umowy lub ustanowienie zabezpieczenia finansowego nastąpiło w dniu

ogłoszenia upadłości, a uprawniony z zabezpieczenia wykaże, że nie wiedział i przy

zachowaniu należytej staranności nie mógł wiedzieć o wszczęciu postępowania upadłościowego.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się również do zabezpieczeń, o których mowa w art. 67.

Spełnienie świadczenia do rąk upadłego dokonane po obwieszczeniu o ogłoszeniu upadłości

w Rejestrze nie zwalnia z obowiązku spełnienia świadczenia do masy upadłości, chyba

że równowartość świadczenia została przekazana przez upadłego do masy upadłości.

Przepisy art. 77 i 78 stosuje się również do czynności, które podlegają ujawnieniu

w księdze wieczystej i rejestrach, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej.

1.

Ogłoszenie upadłości uczestnika systemu płatności lub systemu rozrachunku papierów

wartościowych w rozumieniu ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. o ostateczności rozrachunku w systemach płatności

i systemach rozrachunków papierów wartościowych oraz zasadach nadzoru nad tymi systemami nie wstrzymuje możliwości wykorzystania

1)

środków pieniężnych i instrumentów finansowych w rozumieniu ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1768), zgromadzonych i zapisanych na jego rachunku rozliczeniowym, nieobciążonych prawem rzeczowym na rzecz osób trzecich,

2)

instrumentów finansowych zapisanych na rachunku rozliczeniowym upadłego, jako przedmiot

zabezpieczenia kredytu uzyskanego w ramach systemu płatności lub systemu rozrachunku

papierów wartościowych, jeżeli kredyt taki może być udostępniony w ramach istniejącej

umowy o kredyt

- w celu wykonania zobowiązań upadłego wynikających ze zleceń rozrachunku wprowadzonych

do systemu najpóźniej w dniu roboczym systemu rozpoczynającym się w dniu, w którym

została ogłoszona upadłość.

2.

Za dzień roboczy systemu uznaje się określony przez zasady funkcjonowania systemu

płatności lub systemu rozrachunku papierów wartościowych w rozumieniu ustawy, o której

mowa w art. 22 ust. 1 pkt 4, cykl wykonywania zleceń, w trakcie którego dokonywane

są rozliczenia lub rozrachunki oraz występują inne operacje z tym związane; dzień

ten może rozpoczynać się i kończyć w następujących po sobie dniach kalendarzowych.

1.

Po ogłoszeniu upadłości nie można obciążyć składników masy upadłości hipoteką, zastawem,

zastawem rejestrowym, zastawem skarbowym lub hipoteką morską w celu zabezpieczenia

wierzytelności powstałej przed ogłoszeniem upadłości.

1a.

Po ogłoszeniu upadłości nie można ustanowić na składnikach masy upadłości hipoteki

przymusowej ani zastawu skarbowego, także dla zabezpieczenia wierzytelności powstałej

po ogłoszeniu upadłości.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli wniosek o wpis hipoteki został złożony w sądzie

co najmniej na sześć miesięcy przed dniem złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości.

Wpis w księdze wieczystej lub rejestrze dokonany z naruszeniem art. 81 podlega wykreśleniu

z urzędu. Podstawą wykreślenia jest postanowienie sędziego-komisarza stwierdzające

niedopuszczalność wpisu. Na postanowienie sędziego-komisarza przysługuje zażalenie.

Postanowienia umowy zastrzegające na wypadek złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości

lub ogłoszenia upadłości zmianę lub rozwiązanie stosunku prawnego, którego stroną

jest upadły, są nieważne.

1.

Postanowienie umowy, której stroną jest upadły, uniemożliwiające albo utrudniające

osiągnięcie celu postępowania upadłościowego jest bezskuteczne w stosunku do masy

upadłości.

2.

Umowa przeniesienia własności rzeczy, wierzytelności lub innego prawa zawarta w celu

zabezpieczenia wierzytelności jest skuteczna wobec masy upadłości, jeżeli została

zawarta w formie pisemnej z datą pewną.

3.

Umowa ustanawiająca zabezpieczenie finansowe na podstawie ustawy z dnia 2 kwietnia 2004 r. o niektórych zabezpieczeniach finansowych dla swojej skuteczności wobec masy upadłości nie wymaga zachowania formy pisemnej

z datą pewną.

1.

Jeżeli umowa ramowa, której jedną ze stron jest upadły, zastrzega, że poszczególne

umowy szczegółowe, których przedmiotem są terminowe operacje finansowe, pożyczki instrumentów

finansowych lub sprzedaż instrumentów finansowych ze zobowiązaniem do ich odkupu,

będą zawierane w wykonaniu umowy ramowej oraz że rozwiązanie umowy ramowej powoduje

rozwiązanie wszystkich umów szczegółowych zawartych w wykonaniu tej umowy

1)

wierzytelności z tytułu poszczególnych umów szczegółowych zawartych w jej wykonaniu

nie są obejmowane układem zawartym w postępowaniu upadłościowym;

2)

syndykowi nie przysługuje uprawnienie do odstąpienia od umowy ramowej, o którym mowa

w art. 98.

2.

Przez terminowe operacje finansowe, o których mowa w ust. 1, rozumie się operacje,

w których ustalono cenę, kurs, stopę procentową lub indeks - a w szczególności nabywanie

walut, papierów wartościowych, złota lub innych metali szlachetnych, towarów lub praw,

w tym umowy obliczone tylko na różnicę cen, opcje i prawa pochodne - zawarte na umówioną

datę lub umówiony termin, w obrocie rynkowym.

2a.

Przez instrumenty finansowe, o których mowa w ust. 1, rozumie się instrumenty finansowe

w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi.

3.

Każda ze stron może wypowiedzieć umowę, o której mowa w ust. 1, z zachowaniem ustalonego

w tej umowie sposobu rozliczenia stron na wypadek rozwiązania umowy.

4.

Dopuszczalne jest potrącenie wierzytelności wynikającej z rozliczenia stron.

5.

Do poszczególnych umów szczegółowych mających za przedmiot terminowe operacje finansowe,

pożyczki instrumentów finansowych lub sprzedaż instrumentów finansowych ze zobowiązaniem

do ich odkupu - nawet jeżeli nie zostały one zawarte w wykonaniu umowy ramowej, o

której mowa w ust. 1 - nie stosuje się przepisów art. 98 i art. 99.

Ogłoszenie upadłości dłużnika nie narusza uprawnień wynikających z zamieszczonej w

umowie klauzuli kompensacyjnej, o której mowa w ustawie z dnia 2 kwietnia 2004 r. o niektórych zabezpieczeniach finansowych, jeżeli umowa została zawarta

1)

przed dniem ogłoszenia upadłości;

2)

w dniu ogłoszenia upadłości, ale przed wydaniem postanowienia o ogłoszeniu upadłości;

3)

w dniu ogłoszenia upadłości, ale po wydaniu postanowienia o ogłoszeniu upadłości,

jeżeli przyjmujący zabezpieczenie może potwierdzić, że nie wiedział i nie mógł wiedzieć

o ogłoszeniu upadłości.

1.

Po ogłoszeniu upadłości spółdzielni mieszkaniowej czynności określone w art. 41-43 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych

(Dz. U. z 2013 r. poz. 1222, z 2015 r. poz. 201 oraz z 2017 r. poz. 1442 i 1596) wykonuje syndyk.

2.

Na syndyku ciąży obowiązek zawarcia umowy, o której mowa w art. 12, art. 17

(oznaczenie i tytuł oddziału 2 - uchylone)

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

(oznaczenie i tytuł oddziału 3 - uchylone)

1.

Zobowiązania pieniężne upadłego, których termin płatności świadczenia jeszcze nie

nastąpił, stają się wymagalne z dniem ogłoszenia upadłości.

2.

Zobowiązania majątkowe niepieniężne zmieniają się z dniem ogłoszenia upadłości na

zobowiązania pieniężne i z tym dniem stają się płatne, chociażby termin ich wykonania

jeszcze nie nastąpił.

1.

Z masy upadłości mogą być zaspokojone odsetki od wierzytelności, należne od upadłego,

za okres do dnia ogłoszenia upadłości.

2.

Przepis ust. 1 nie dotyczy odsetek od wierzytelności zabezpieczonych hipoteką, wpisem

w rejestrze, zastawem, zastawem rejestrowym, zastawem skarbowym albo hipoteką morską.

Odsetki te mogą być zaspokojone tylko z przedmiotu zabezpieczenia.

1.

Potrącenie wierzytelności upadłego z wierzytelnością wierzyciela jest dopuszczalne,

jeżeli obie wierzytelności istniały w dniu ogłoszenia upadłości, chociażby termin

wymagalności jednej z nich jeszcze nie nastąpił.

2.

Do potrącenia przedstawia się całkowitą sumę wierzytelności upadłego, a wierzytelność

wierzyciela tylko w wysokości wierzytelności głównej wraz z odsetkami naliczonymi

do dnia ogłoszenia upadłości.

3.

Jeżeli termin płatności nieoprocentowanego długu upadłego w dniu ogłoszenia upadłości

nie nastąpił, do potrącenia przyjmuje się sumę należności zmniejszoną o odsetki ustawowe,

nie wyższe jednak niż sześć procent, za czas od dnia ogłoszenia upadłości do dnia

płatności i nie więcej niż za okres dwóch lat.

1.

Potrącenie nie jest dopuszczalne, jeżeli dłużnik upadłego nabył wierzytelność w drodze

przelewu lub indosu po ogłoszeniu upadłości albo nabył ją w ciągu ostatniego roku

przed dniem ogłoszenia upadłości, wiedząc o istnieniu podstawy do ogłoszenia upadłości.

2.

Potrącenie jest dopuszczalne, jeżeli nabywca stał się wierzycielem upadłego wskutek

spłacenia jego długu, za który odpowiadał osobiście albo określonymi przedmiotami

majątkowymi, i jeżeli nabywca w czasie, gdy przyjął odpowiedzialność za dług upadłego,

nie wiedział o istnieniu podstaw do ogłoszenia upadłości. Potrącenie jest zawsze dopuszczalne,

jeżeli przyjęcie odpowiedzialności nastąpiło na rok przed dniem ogłoszenia upadłości.

Potrącenie nie jest dopuszczalne, jeżeli wierzyciel stał się dłużnikiem upadłego po

dniu ogłoszenia upadłości.

Wierzyciel, który chce skorzystać z prawa potrącenia, składa o tym oświadczenie nie

później niż przy zgłoszeniu wierzytelności.

Roszczenie wynikające z umowy zawartej w wyniku przyjęcia oferty złożonej przez upadłego

może być przez wierzyciela dochodzone w postępowaniu upadłościowym tylko wtedy, gdy

oświadczenie o przyjęciu oferty zostało złożone upadłemu przed dniem ogłoszenia upadłości.

1.

Jeżeli w dniu ogłoszenia upadłości zobowiązania z umowy wzajemnej nie zostały wykonane

w całości lub części, syndyk może, za zgodą sędziego-komisarza, wykonać zobowiązanie

upadłego i zażądać od drugiej strony spełnienia świadczenia wzajemnego lub od umowy

odstąpić ze skutkiem na dzień ogłoszenia upadłości.

1a.

Wydając zgodę, o której mowa w ust. 1, sędzia-komisarz kieruje się celem postępowania

upadłościowego, biorąc także pod uwagę ważny interes drugiej strony umowy.

1b.

Na postanowienie sędziego-komisarza zażalenie przysługuje upadłemu oraz drugiej stronie

umowy.

1c.

Jeżeli w dniu ogłoszenia upadłości upadły był stroną umowy innej niż umowa wzajemna,

syndyk może od umowy odstąpić, chyba że ustawa przewiduje inny skutek. Przepisy ust.

1-1b stosuje się odpowiednio.

2.

Na żądanie drugiej strony złożone w formie pisemnej z datą pewną, syndyk w terminie

trzech miesięcy oświadczy na piśmie, czy od umowy odstępuje, czy też żąda jej wykonania.

Niezłożenie w tym terminie oświadczenia przez syndyka uważa się za odstąpienie od

umowy.

3.

Druga strona, która ma obowiązek spełnić świadczenie wcześniej, może wstrzymać się

ze spełnieniem świadczenia, do czasu spełnienia lub zabezpieczenia świadczenia wzajemnego.

Prawo to drugiej stronie nie przysługuje, jeżeli w czasie zawarcia umowy wiedziała

lub wiedzieć powinna o istnieniu podstaw do ogłoszenia upadłości.

Jeżeli syndyk odstępuje od umowy, druga strona nie ma prawa do zwrotu spełnionego

świadczenia, chociażby świadczenie to znajdowało się w masie upadłości. Strona może

dochodzić w postępowaniu upadłościowym należności z tytułu wykonania zobowiązania

i poniesionych strat, zgłaszając te wierzytelności sędziemu-komisarzowi.

1.

Sprzedawca może żądać zwrotu rzeczy ruchomej - także papierów wartościowych - wysłanej

upadłemu bez otrzymania ceny, jeżeli rzecz ta nie została objęta przed ogłoszeniem

upadłości przez upadłego lub przez osobę upoważnioną przez niego do rozporządzania

rzeczą. Prawo żądania zwrotu służy także komisantowi, który wysłał rzecz upadłemu.

2.

Sprzedawca lub komisant, któremu rzecz została zwrócona, zwraca koszty, które zostały

poniesione lub mają być poniesione, oraz otrzymane zaliczki.

3.

Syndyk może jednak rzecz zatrzymać, jeżeli zapłaci lub zabezpieczy należną od upadłego

cenę i koszty. Prawo to przysługuje syndykowi w terminie miesiąca od dnia żądania

zwrotu.

1.

Zastrzeżone w umowie sprzedaży na rzecz sprzedawcy prawo własności nie wygasa z powodu

ogłoszenia upadłości nabywcy, jeżeli jest skuteczne wobec jego wierzycieli według

przepisów Kodeksu cywilnego.

2.

(uchylony)

1.

Zawarte przez upadłego umowy zlecenia lub komisu, w których upadły był dającym zlecenie

lub komitentem, a także umowy o zarządzanie papierami wartościowymi upadłego wygasają

z dniem ogłoszenia upadłości. Wierzytelność z tytułu poniesionej wskutek tego straty

może być dochodzona w postępowaniu upadłościowym.

2.

Od zawartych przez upadłego umów zlecenia lub komisu, w których upadły był przyjmującym

zlecenie lub komisantem, można odstąpić z dniem ogłoszenia upadłości bez odszkodowania.

1.

Umowa agencyjna wygasa z dniem ogłoszenia upadłości jednej ze stron.

2.

W razie upadłości dającego zlecenie agent ma prawo dochodzić w postępowaniu upadłościowym

swojej wierzytelności powstałej z tytułu straty poniesionej wskutek wygaśnięcia umowy.

1.

W razie ogłoszenia upadłości użyczającego lub biorącego do używania, umowa użyczenia,

jeżeli rzecz już została wydana, ulega rozwiązaniu na żądanie jednej ze stron.

2.

Jeżeli rzecz nie była jeszcze wydana, umowa wygasa.

W razie upadłości jednej ze stron umowy pożyczki, umowa pożyczki wygasa, gdy przedmiot

pożyczki nie został jeszcze wydany.

Pobranie z góry przez upadłego przed ogłoszeniem upadłości czynszu najmu rzeczy ruchomej

za czas dłuższy niż sześć miesięcy, licząc od dnia ogłoszenia upadłości, nie zwalnia

najemcy od obowiązku zapłaty czynszu do masy upadłości.

1.

Umowa najmu lub dzierżawy nieruchomości upadłego wiąże strony, jeżeli przedmiot umowy

przed ogłoszeniem upadłości został wydany najemcy lub dzierżawcy.

2.

Pobranie z góry przez upadłego przed ogłoszeniem upadłości czynszu najmu za czas dłuższy

niż trzy miesiące, a czynszu dzierżawy za czas dłuższy niż sześć miesięcy, licząc

w obu przypadkach od dnia ogłoszenia upadłości, jak również rozporządzanie tym czynszem,

nie zwalnia najemcy lub dzierżawcy od obowiązku zapłaty czynszu do masy upadłości.

Sprzedaż przez syndyka w toku postępowania upadłościowego nieruchomości upadłego wywołuje

takie same skutki w stosunku do umowy najmu lub dzierżawy, jak sprzedaż w postępowaniu

egzekucyjnym.

1.

Na podstawie postanowienia sędziego-komisarza syndyk wypowiada umowę najmu lub dzierżawy

nieruchomości upadłego z zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia, także

wtedy, gdy wypowiedzenie tej umowy przez upadłego nie było dopuszczalne. Sędzia-komisarz

może wydać postanowienie, jeżeli trwanie umowy utrudnia likwidację masy upadłości

albo gdy czynsz najmu lub dzierżawy odbiega od przeciętnych czynszów za najem lub

dzierżawę nieruchomości tego samego rodzaju. Na postanowienie sędziego-komisarza przysługuje

zażalenie.

2.

Druga strona rozwiązanej umowy może dochodzić w postępowaniu upadłościowym odszkodowania

z powodu rozwiązania umowy najmu lub dzierżawy przed terminem przewidzianym w umowie,

zgłaszając te wierzytelności sędziemu-komisarzowi.

3.

Do najmu lub dzierżawy przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części przepisy ust.

1 i 2 stosuje się odpowiednio.

1.

Jeżeli w dniu ogłoszenia upadłości przedmiot najmu lub dzierżawy nie był jeszcze wydany

upadłemu, każda ze stron może odstąpić od umowy najmu lub dzierżawy nieruchomości

zawartej przez upadłego jako najemcę lub dzierżawcę. Oświadczenie o odstąpieniu powinno

być złożone w terminie dwóch miesięcy od dnia ogłoszenia upadłości.

2.

Odstąpienie od umowy nie pociąga za sobą obowiązku odszkodowania.

3.

Jeżeli przedmiot najmu lub dzierżawy w dniu ogłoszenia upadłości był już wydany upadłemu,

syndyk może wypowiedzieć umowę najmu lub dzierżawy, także wtedy, gdy wypowiedzenie

tej umowy przez upadłego nie było dopuszczalne. Jeżeli umowa dotyczy nieruchomości,

w której prowadzone było przedsiębiorstwo upadłego, wypowiedzenie następuje z zachowaniem

trzymiesięcznego terminu wypowiedzenia, a w innych przypadkach - z zachowaniem terminu

ustawowego, chyba że terminy wypowiedzenia przewidziane w umowie są krótsze.

4.

Rozwiązanie umowy nie może nastąpić przed upływem terminu, za który czynsz zapłacono

z góry. Na podstawie postanowienia sędziego-komisarza syndyk wypowiada umowę najmu

lub dzierżawy przed terminem, jeżeli dalsze trwanie umowy utrudniałoby prowadzenie

postępowania upadłościowego, w szczególności gdy prowadzi do zwiększenia kosztów upadłości.

Na postanowienie sędziego-komisarza przysługuje zażalenie.

5.

Wynajmujący lub wydzierżawiający może dochodzić w postępowaniu upadłościowym odszkodowania

z powodu rozwiązania najmu lub dzierżawy przed terminem przewidzianym w umowie, jednak

za czas nie dłuższy niż dwa lata, pomniejszonego o rozliczenie nakładów upadłego podnoszących

wartość przedmiotu najmu lub dzierżawy.

6.

Do najmu lub dzierżawy przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części przepisy ust.

1-5 stosuje się odpowiednio.

1.

Syndyk może odstąpić z dniem ogłoszenia upadłości od umowy o zakazie konkurencji,

o której mowa w art. 101

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1666, 2138 i 2255 oraz z 2017 r. poz. 60 i 962), bez prawa do odszkodowania.

2.

W przypadku sprzedaży przedsiębiorstwa upadłego w całości odpowiedzialność za zobowiązania

upadłego z umowy o zakazie konkurencji, o której mowa w art. 101, przechodzi na nabywcę przedsiębiorstwa, chyba że syndyk wcześniej odstąpił od umowy.

1.

Z dniem ogłoszenia upadłości umowa kredytu wygasa, jeżeli przed tym terminem kredytodawca

nie przekazał środków pieniężnych do dyspozycji upadłego. Kredytodawca może dochodzić

naprawienia szkody w postępowaniu upadłościowym, zgłaszając te wierzytelności sędziemu-komisarzowi.

2.

W razie oddania do dyspozycji upadłego przed dniem ogłoszenia upadłości części środków

pieniężnych, upadły traci prawo do żądania wypłaty części nieprzekazanej.

Ogłoszenie upadłości nie ma wpływu na umowy rachunku bankowego, umowy rachunku papierów

wartościowych, umowy rachunku derywatów lub konta rozliczeniowego, lub umowy o prowadzenie

rachunku zbiorczego upadłego.

1.

Z dniem ogłoszenia upadłości wygasają umowy o udostępnienie skrytek sejfowych oraz

umowy przechowania zawarte przez upadłego z bankiem. Wydanie złożonych w skrytkach

przedmiotów lub papierów wartościowych następuje w terminie uzgodnionym z syndykiem,

jednak nie później niż w terminie trzech miesięcy od dnia ogłoszenia upadłości.

2.

Za okres korzystania ze skrytek i innych form przechowania po ogłoszeniu upadłości

bank pobiera opłaty według stawek obowiązujących strony w ostatnim miesiącu przed

dniem ogłoszenia upadłości.

3.

Roszczenia banku, o których mowa w ust. 2, mogą być dochodzone w postępowaniu upadłościowym,

według zasad określonych dla dochodzenia zwrotu kosztów postępowania.

1.

W przypadku ogłoszenia upadłości korzystającego z rzeczy na podstawie umowy leasingu

syndyk może, za zgodą sędziego-komisarza, odstąpić z dniem ogłoszenia upadłości od

umowy leasingu. Przepisy art. 98 ust. 2 i art. 99 stosuje się odpowiednio.

2.

W razie ogłoszenia upadłości finansującego leasing przepisów ustawy o odstąpieniu

od umowy przez syndyka nie stosuje się.

1.

Ogłoszenie upadłości ubezpieczonego nie ma wpływu na umowy obowiązkowego ubezpieczenia

majątkowego.

2.

Do umów ubezpieczeń majątkowych zawartych przez upadłego przed dniem ogłoszenia upadłości

stosuje się odpowiednio przepisy art. 98 i 99.

Roszczenia małżonka upadłego wynikające z umowy majątkowej małżeńskiej mogą być uwzględnione

tylko wówczas, gdy była ona zawarta co najmniej dwa lata przed dniem złożenia wniosku

o ogłoszenie upadłości.

(uchylony)

(uchylony)

1.

Jeżeli do spadku otwartego po dniu ogłoszenia upadłości powołany zostaje upadły, spadek

wchodzi do masy upadłości. Syndyk nie składa oświadczenia o przyjęciu spadku, a spadek

uważa się za przyjęty z dobrodziejstwem inwentarza.

2.

Jeżeli otwarcie spadku nastąpiło przed ogłoszeniem upadłości, a do chwili jej ogłoszenia

nie upłynął jeszcze termin do złożenia oświadczenia o przyjęciu lub odrzuceniu spadku

i powołany spadkobierca oświadczenia takiego nie złożył, przepis ust. 1 stosuje się

odpowiednio.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio w razie ustanowienia zapisów na rzecz

upadłego.

Umowa zbycia całości lub części spadku albo całości lub części udziału spadkowego

zawarta przez upadłego po ogłoszeniu upadłości jest nieważna. Nieważna jest też dokonana

przez niego czynność rozporządzająca udziałem w przedmiocie należącym do spadku, jak

i jego zgoda na rozporządzenie udziałem w przedmiocie należącym do spadku przez innego

spadkobiercę.

1.

Jeżeli w skład spadku wchodzą wierzytelności i prawa wątpliwe co do istnienia lub

możliwości ich wykonania, można wyłączyć spadek z masy upadłości.

2.

Spadek podlega wyłączeniu, jeżeli składniki majątkowe wchodzące w skład spadku są

trudno zbywalne albo z innych przyczyn wejście spadku do masy upadłości nie byłoby

korzystne dla postępowania upadłościowego.

3.

Postanowienie o wyłączeniu spadku z masy upadłości wydaje z urzędu sędzia-komisarz.

Na postanowienie przysługuje zażalenie upadłemu i wierzycielom.

1.

Z dniem 1 stycznia 2017 r.

1)

zadania Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa przejmuje Prokuratoria Generalna;

2)

państwową jednostkę organizacyjną Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa przekształca

się w Urząd Prokuratorii Generalnej;

3)

wierzytelności i zobowiązania Skarbu Państwa reprezentowanego przez Prezesa Prokuratorii

Generalnej Skarbu Państwa stają się wierzytelnościami i zobowiązaniami Skarbu Państwa

reprezentowanego przez Prezesa Prokuratorii Generalnej;

4)

stroną umów i porozumień, zawartych przez Skarb Państwa reprezentowany przez Prezesa

Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa staje się Skarb Państwa reprezentowany przez

Prezesa Prokuratorii Generalnej.

Jeżeli spadek zostanie wyłączony z masy upadłości, oświadczenie o przyjęciu lub odrzuceniu

spadku składa spadkobierca. Termin do złożenia oświadczenia zaczyna biec od chwili

uprawomocnienia się postanowienia o wyłączeniu.

1.

W sprawach, w których czynności zastępstwa przed dniem wejścia w życie ustawy wykonywała

Prokuratoria Generalna Skarbu Państwa zastępstwo wykonuje Prokuratoria Generalna.

2.

Legitymacje służbowe radców i starszych radców Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa

mogą być używane jako legitymacje służbowe radców Prokuratorii Generalnej, o których

mowa w art. 33 ust. 2, przez okres ważności tych legitymacji nie dłużej jednak niż

do dnia 30 czerwca 2017 r.

Oświadczenie upadłego o odrzuceniu spadku lub zapisu windykacyjnego jest bezskuteczne

w stosunku do masy upadłości, jeżeli zostało złożone po ogłoszeniu upadłości.

Do spraw przekazanych przez Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa do prowadzenia właściwym

jednostkom organizacyjnym Skarbu Państwa przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje

się przepisy dotychczasowe.

1.

Z dniem ogłoszenia upadłości jednego z małżonków powstaje między małżonkami rozdzielność

majątkowa, o której mowa w art. 53 § 1 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy

(Dz. U. z 2017 r. poz. 682). Jeżeli małżonkowie pozostawali w ustroju wspólności majątkowej, majątek wspólny

małżonków wchodzi do masy upadłości, a jego podział jest niedopuszczalny.

2.

(uchylony)

3.

Małżonek upadłego może dochodzić w postępowaniu upadłościowym należności z tytułu

udziału w majątku wspólnym, zgłaszając tę wierzytelność sędziemu-komisarzowi.

4.

Domniemywa się, że majątek wspólny powstały w okresie prowadzenia przedsiębiorstwa

przez upadłego został nabyty ze środków pochodzących z dochodów tego przedsiębiorstwa.

5.

Do masy upadłości nie wchodzą przedmioty służące wyłącznie małżonkowi upadłego do

prowadzenia działalności gospodarczej lub zawodowej, choćby były objęte majątkową

wspólnością małżeńską, z wyjątkiem przedmiotów majątkowych nabytych do majątku wspólnego

w ciągu dwóch lat przed dniem złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości.

1.

Ustanowienie rozdzielności majątkowej na podstawie orzeczenia sądu w ciągu roku przed

dniem złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości jest bezskuteczne w stosunku do masy

upadłości, chyba że pozew o ustanowienie rozdzielności majątkowej został złożony co

najmniej na dwa lata przed dniem złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości.

2.

Po ogłoszeniu upadłości nie można ustanowić rozdzielności majątkowej z datą wcześniejszą

niż data ogłoszenia upadłości.

3.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio, gdy rozdzielność majątkowa powstała z mocy

prawa w ciągu roku przed dniem złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości w wyniku rozwodu,

separacji albo ubezwłasnowolnienia jednego z małżonków, chyba że pozew lub wniosek

w sprawie został złożony co najmniej dwa lata przed dniem złożenia wniosku o ogłoszenie

upadłości.

1.

Ustanowienie rozdzielności majątkowej umową majątkową jest skuteczne w stosunku do

masy upadłości tylko wtedy, gdy umowa zawarta została co najmniej dwa lata przed dniem

złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio, gdy umową majątkową ograniczono wspólność

majątkową.

1.

Bezskuteczne w stosunku do masy upadłości są czynności prawne dokonane przez upadłego

w ciągu roku przed dniem złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości, którymi rozporządził

on swoim majątkiem, jeżeli dokonane zostały nieodpłatnie albo odpłatnie, ale wartość

świadczenia upadłego przewyższa w rażącym stopniu wartość świadczenia otrzymanego

przez upadłego lub zastrzeżonego dla upadłego lub dla osoby trzeciej.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do ugody sądowej, uznania powództwa i zrzeczenia

się roszczenia.

3.

Bezskuteczne są również zabezpieczenie i zapłata długu niewymagalnego dokonane przez

upadłego w ciągu sześciu miesięcy przed dniem złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości.

Jednak ten, kto otrzymał zapłatę lub zabezpieczenie, może w drodze powództwa lub zarzutu

żądać uznania tych czynności za skuteczne, jeżeli w czasie ich dokonania nie wiedział

o istnieniu podstawy do ogłoszenia upadłości.

4.

Przepisów ust. 1-3 nie stosuje się do zabezpieczeń ustanowionych przed dniem ogłoszenia

upadłości w związku z terminowymi operacjami finansowymi, pożyczkami instrumentów

finansowych lub sprzedażą instrumentów finansowych ze zobowiązaniem do ich odkupu,

o których mowa w art. 85 ust. 1.

1.

Sędzia-komisarz z urzędu albo na wniosek syndyka uzna za bezskuteczną w stosunku do

masy upadłości odpłatną czynność prawną dokonaną przez upadłego w terminie sześciu

miesięcy przed dniem złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości z małżonkiem, krewnym

lub powinowatym w linii prostej, krewnym lub powinowatym w linii bocznej do drugiego

stopnia włącznie, z osobą pozostającą z upadłym w faktycznym związku, prowadzącą z

nim wspólnie gospodarstwo domowe albo z przysposobionym lub przysposabiającym, chyba

że druga strona czynności wykaże, że nie doszło do pokrzywdzenia wierzycieli. Na postanowienie

sędziego-komisarza przysługuje zażalenie.

1a.

Do czynności upadłego, dokonanych ze spółką, w której upadły jest członkiem zarządu,

jedynym wspólnikiem lub akcjonariuszem, oraz ze spółkami, w których osoby wymienione

w ust. 1 są członkami zarządu lub jedynymi wspólnikami lub akcjonariuszami, przepis

ust. 1 stosuje się.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do czynności upadłego, będącego spółką lub

osobą prawną, dokonanej z jej wspólnikami, ich reprezentantami lub ich małżonkami,

jak również ze spółkami powiązanymi, ich wspólnikami, reprezentantami lub małżonkami

tych osób.

3.

Do czynności upadłego będącego spółką, których dokonał z inną spółką, jeżeli jedna

z nich była spółką dominującą, a także jeżeli ta sama spółka jest spółką dominującą

w stosunku do upadłego i drugiej strony czynności, przepis ust. 1 stosuje się.

1.

Bezskuteczny w stosunku do masy upadłości jest przelew wierzytelności przyszłej, jeżeli

wierzytelność ta powstanie po ogłoszeniu upadłości.

2.

W przypadku gdy umowa przelewu wierzytelności została zawarta nie później niż sześć

miesięcy przed dniem złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości w formie pisemnej z datą

pewną, przepisu ust. 1 nie stosuje się.

1.

Jeżeli wynagrodzenie za pracę reprezentanta upadłego lub pracownika upadłego wykonującego

zadania w zakresie zarządu przedsiębiorstwem lub wynagrodzenie osoby świadczącej usługi

związane z zarządem lub nadzorem nad przedsiębiorstwem upadłego określone w umowie

o pracę, umowie o świadczenie usług lub uchwale organu upadłego zawartej lub podjętej

przed dniem ogłoszenia upadłości jest rażąco wyższe od przeciętnego wynagrodzenia

za tego rodzaju pracę lub usługi i nie jest uzasadnione nakładem pracy, sędzia-komisarz

z urzędu albo na wniosek syndyka uznaje, że określona część wynagrodzenia przypadająca

za okres przed dniem ogłoszenia upadłości, nie dłuższy jednak niż sześć miesięcy przed

dniem złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości, jest bezskuteczna w stosunku do masy

upadłości, chociażby wynagrodzenie zostało już wypłacone. Sędzia-komisarz może uznać

za bezskuteczne w całości lub części w stosunku do masy upadłości wynagrodzenie reprezentanta

upadłego, pracownika upadłego wykonującego zadania w zakresie zarządu przedsiębiorstwem

lub osoby świadczącej usługi związane z zarządem lub nadzorem nad przedsiębiorstwem

upadłego przypadające za czas po dniu ogłoszenia upadłości, jeżeli ze względu na objęcie

zarządu przez syndyka nie jest ono uzasadnione nakładem pracy.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, sędzia-komisarz określa podlegające zaspokojeniu

z masy upadłości wynagrodzenie w wysokości odpowiedniej do pracy wykonanej przez reprezentanta

upadłego, pracownika upadłego wykonującego zadania w zakresie zarządu przedsiębiorstwem

lub osobę wykonującą czynności związane z zarządem lub nadzorem nad przedsiębiorstwem

upadłego. Sędzia-komisarz wydaje postanowienie po wysłuchaniu syndyka oraz reprezentanta,

pracownika upadłego lub osoby wykonującej czynności związane z zarządem lub nadzorem

nad przedsiębiorstwem upadłego.

3.

Przepis ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do świadczeń przysługujących w związku

z rozwiązaniem stosunku pracy albo umowy o usługi związane z zarządem przedsiębiorstwem,

z tym że ograniczenie wysokości tych świadczeń następuje do wysokości określonych

według zasad powszechnie obowiązujących.

4.

Na postanowienie sędziego-komisarza przysługuje zażalenie.

1.

Sędzia-komisarz na wniosek syndyka uzna za bezskuteczne w stosunku do masy upadłości

obciążenie majątku upadłego hipoteką, zastawem, zastawem rejestrowym lub hipoteką

morską, jeżeli upadły nie był dłużnikiem osobistym zabezpieczonego wierzyciela, a

obciążenie to zostało ustanowione w ciągu roku przed dniem złożenia wniosku o ogłoszenie

upadłości i w związku z jego ustanowieniem upadły nie otrzymał żadnego świadczenia.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio, jeżeli obciążenie rzeczowe ustanowione zostało

w zamian za świadczenie, które jest niewspółmiernie niskie do wartości udzielanego

zabezpieczenia.

3.

Bez względu na wysokość świadczenia otrzymanego przez upadłego sędzia-komisarz uzna

za bezskuteczne obciążenia, o których mowa w ust. 1 i 2, jeżeli obciążenia te zabezpieczają

długi osób, o których mowa w art. 128, chyba że druga strona wykaże, że nie doszło

do pokrzywdzenia wierzycieli.

4.

Na postanowienie sędziego-komisarza przysługuje zażalenie.

Sędzia-komisarz na wniosek syndyka uzna za bezskuteczne w stosunku do masy upadłości

w całości lub części kary umowne zastrzeżone na wypadek niewykonania lub nienależytego

wykonania zobowiązania, jeżeli zobowiązanie zostało w znacznej części wykonane przez

upadłego lub jeżeli kara umowna jest rażąco wygórowana. Na postanowienie sędziego-komisarza

przysługuje zażalenie.

W sprawach nieuregulowanych przepisami art. 127-130a do zaskarżenia czynności prawnych

upadłego, dokonanych z pokrzywdzeniem wierzycieli, przepisy art. 132-134 oraz przepisy

Kodeksu cywilnego o ochronie wierzyciela w przypadku niewypłacalności dłużnika stosuje się odpowiednio.

1.

Powództwo może wytoczyć syndyk.

2.

Syndyk nie ponosi opłat sądowych.

3.

Nie można żądać uznania czynności za bezskuteczną po upływie dwóch lat od dnia ogłoszenia

upadłości, chyba że na podstawie przepisów Kodeksu cywilnego uprawnienie to wygasło wcześniej. Termin ten nie ma zastosowania, gdy żądanie uznania

czynności za bezskuteczną zgłoszone zostało w drodze zarzutu.

1.

Syndyk może wstąpić w miejsce powoda w sprawie wszczętej przez wierzyciela, który

zaskarżył czynności upadłego. W tym przypadku, jeżeli pozwanym był także upadły, postępowanie

w stosunku do niego umarza się po uprawomocnieniu się postanowienia o ogłoszeniu upadłości.

2.

Z odzyskanej części majątku syndyk zwraca wierzycielowi poniesione przez niego koszty

procesu.

3.

W razie umorzenia postępowania upadłościowego lub uchylenia postępowania upadłościowego

przed zakończeniem sprawy, o której mowa w ust. 1, sąd zawiadamia o toczącym się procesie

wierzyciela, który może w ciągu dwóch tygodni przystąpić do sprawy w charakterze powoda.

Wierzyciel, który zgłosił swoje przystąpienie do sprawy, nie może żądać powtórzenia

dotychczasowego postępowania.

4.

Wierzyciel, który otrzymał przed ogłoszeniem upadłości jakiekolwiek świadczenie na

mocy wyroku uznającego czynność upadłego za bezskuteczną, nie ma obowiązku wydania

otrzymanego świadczenia masie upadłości.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2017 r., z wyjątkiem

1)

art. 14 pkt 19 i pkt 32 w zakresie uchylenia art. 69a ust. 3 i 4, które wchodzą w

życie z dniem 1 stycznia 2019 r.;

2)

art. 97-99, art. 100 ust. 2, art. 114 ust. 2 i art. 116, które wchodzą w życie z dniem

następującym po dniu ogłoszenia;

3)

art. 19 pkt 32, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2018 r.;

4)

art. 95, który wchodzi w życie z dniem 31 grudnia 2016 r.

1.

Jeżeli czynność upadłego jest bezskuteczna z mocy prawa lub została uznana za bezskuteczną,

to, co wskutek tej czynności ubyło z majątku upadłego lub do niego nie weszło, podlega

przekazaniu do masy upadłości, a jeżeli przekazanie w naturze jest niemożliwe, do

masy upadłości wpłaca się równowartość w pieniądzu. Za zgodą sędziego-komisarza druga

strona czynności może zwolnić się z obowiązku przekazania do masy upadłości tego,

co wskutek tej czynności z majątku upadłego ubyło, przez zapłatę różnicy między wartością

rynkową świadczenia dłużnika z dnia zawarcia umowy, a wartością świadczenia otrzymanego

przez dłużnika. Na postanowienie, o którym mowa w zdaniu poprzednim, przysługuje zażalenie.

1a.

Jeżeli osoba obowiązana do przekazania składników majątkowych do masy upadłości nie

wykona swojego obowiązku na wezwanie syndyka, sędzia-komisarz wskazuje taką osobę

lub takie osoby i określa zakres obowiązku każdej z nich. Na postanowienie sędziego-komisarza

przysługuje zażalenie. Prawomocne postanowienie ma moc tytułu wykonawczego.

2.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1, świadczenie wzajemne osoby trzeciej zwraca

się tej osobie, jeżeli znajduje się w masie upadłości oddzielnie od innego majątku

lub o ile masa upadłości jest nim wzbogacona. Jeżeli świadczenie nie podlega zwrotowi,

osoba trzecia może dochodzić wierzytelności w postępowaniu upadłościowym.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2017 r., z wyjątkiem art. 4 ust. 1 pkt 6

i ust. 4 pkt 3, art. 12-14, art. 18-20, art. 26, art. 27, art. 32 ust. 5 i 6 oraz

art. 35, które wchodzą w życie z dniem 1 lipca 2017 r.

1.

Przepisów umożliwiających zaskarżanie czynności prawnych lub określających bezskuteczność

czynności prawnych dokonanych przez upadłego nie stosuje się do kompensowania dokonanego

zgodnie z art. 136 lub art. 137 i jego wyników.

2.

Przepisów umożliwiających zaskarżanie czynności prawnych lub określających bezskuteczność

czynności prawnych dokonanych przez upadłego nie stosuje się także do umowy o ustanowienie

zabezpieczenia finansowego, o której mowa w ustawie z dnia 2 kwietnia 2004 r. o niektórych zabezpieczeniach finansowych, ani do wykonania zobowiązań wynikających z takiej umowy.

W razie ogłoszenia upadłości uczestnika systemu płatności lub systemu rozrachunku

papierów wartościowych, o którym mowa w art. 22 ust. 1 pkt 4, skutki prawne zlecenia

rozrachunku wynikające z jego wprowadzenia do systemu oraz wyniki kompensowania są

niepodważalne i wiążące dla osób trzecich, jeżeli zlecenie to zostało wprowadzone

do systemu przed ogłoszeniem upadłości.

Jeżeli zlecenie rozrachunku, o którym mowa w art. 136, zostało wprowadzone do systemu

po ogłoszeniu upadłości i jest wykonane w dniu roboczym systemu w rozumieniu art.

80 ust. 2, rozpoczynającym się w dniu, w którym została ogłoszona upadłość, skutki

prawne wynikające z jego wprowadzenia do systemu są niepodważalne i wiążące dla osób

trzecich jedynie wtedy, gdy podmiot prowadzący system wykaże, że w momencie, w którym

zgodnie z zasadami funkcjonowania tego systemu zlecenie to stało się nieodwołalne,

nie wiedział ani nie mógł wiedzieć o ogłoszeniu upadłości.

1.

Po ogłoszeniu upadłości postępowania sądowe, administracyjne lub sądowoadministracyjne

dotyczące masy upadłości mogą być wszczęte i prowadzone wyłącznie przez syndyka albo

przeciwko niemu.

2.

Postępowania, o których mowa w ust. 1, syndyk prowadzi na rzecz upadłego, lecz w imieniu

własnym.

3.

Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się do postępowań w sprawach o należne od upadłego

alimenty oraz renty z tytułu odpowiedzialności za uszkodzenie ciała lub rozstrój zdrowia

albo utratę żywiciela oraz z tytułu zamiany uprawnień objętych treścią prawa dożywocia

na dożywotnią rentę.

1.

Postępowanie sądowe, administracyjne lub sądowoadministracyjne w sprawie wszczętej

przeciwko upadłemu przed dniem ogłoszenia upadłości o wierzytelność, która podlega

zgłoszeniu do masy upadłości, może być podjęte przeciwko syndykowi tylko w przypadku,

gdy w postępowaniu upadłościowym wierzytelność ta po wyczerpaniu trybu określonego

ustawą nie zostanie umieszczona na liście wierzytelności.

2.

(uchylony)

1.

Postępowanie egzekucyjne skierowane do majątku wchodzącego w skład masy upadłości,

wszczęte przed dniem ogłoszenia upadłości, ulega zawieszeniu z mocy prawa z dniem

ogłoszenia upadłości. Postępowanie to umarza się z mocy prawa po uprawomocnieniu się

postanowienia o ogłoszeniu upadłości. Zawieszenie postępowania egzekucyjnego nie stoi

na przeszkodzie przysądzeniu własności nieruchomości, jeżeli przybicia prawomocnie

udzielono przed ogłoszeniem upadłości, a nabywca egzekucyjny wpłaci w terminie cenę

nabycia.

2.

Sumy uzyskane w zawieszonym postępowaniu egzekucyjnym, a jeszcze niewydane, przelewa

się do masy upadłości po uprawomocnieniu się postanowienia o ogłoszeniu upadłości.

2a.

Sumy uzyskane ze sprzedaży w postępowaniu egzekucyjnym składników majątkowych obciążonych

rzeczowo traktuje się w postępowaniu upadłościowym jak sumy uzyskane z likwidacji

obciążonych rzeczowo składników masy upadłości.

3.

Po dniu ogłoszenia upadłości niedopuszczalne jest skierowanie egzekucji do majątku

wchodzącego w skład masy upadłości oraz wykonanie postanowienia o zabezpieczeniu lub

zarządzenia zabezpieczenia na majątku upadłego, z wyjątkiem zabezpieczenia roszczeń

alimentacyjnych oraz roszczeń o rentę z tytułu odszkodowania za wywołanie choroby,

niezdolności do pracy, kalectwa lub śmierci oraz o zamianę uprawnień objętych treścią

prawa dożywocia na dożywotnią rentę.

4.

(uchylony)

Do postępowań przed sądami polubownymi przepisy art. 174 § 1 pkt 4 i 5 oraz art. 180 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania cywilnego, a także art. 144 i art. 145 stosuje się odpowiednio.

1.

Jeżeli w dniu ogłoszenia upadłości postępowanie przed sądem polubownym nie zostało

wszczęte, za zgodą sędziego-komisarza syndyk może odstąpić od zapisu na sąd polubowny,

jeżeli dochodzenie roszczenia przed sądem polubownym utrudnia likwidację masy upadłości,

w szczególności gdy stan masy uniemożliwia pokrycie kosztów wszczęcia i prowadzenia

postępowania przed sądem polubownym.

2.

Na żądanie drugiej strony złożone w formie pisemnej syndyk w terminie trzydziestu

dni oświadczy na piśmie, czy odstępuje od zapisu na sąd polubowny. Niezłożenie w tym

terminie oświadczenia przez syndyka uważa się za odstąpienie od zapisu na sąd polubowny.

3.

Druga strona może odstąpić od zapisu na sąd polubowny, gdy syndyk mimo tego, że nie

odstąpił od zapisu na sąd polubowny, odmówi udziału w kosztach postępowania przed

sądem polubownym.

4.

Na skutek odstąpienia zapis na sąd polubowny traci moc.

(uchylony)

1.

Po ogłoszeniu upadłości postępowanie upadłościowe toczy się w sądzie upadłościowym,

który ogłosił upadłość.

2.

Jeżeli postępowanie zostało wszczęte w kilku sądach właściwych, sprawa należy do właściwości

sądu, który pierwszy wydał postanowienie o ogłoszeniu upadłości.

3.

Jeżeli w toku postępowania okaże się, że właściwy jest inny sąd, sprawę przekazuje

się temu sądowi. Na postanowienie o przekazaniu nie przysługuje zażalenie. Postanowienie

wiąże sąd, któremu sprawa została przekazana. Czynności dokonane w sądzie niewłaściwym

pozostają w mocy.

1.

Sąd upadłościowy orzeka w składzie jednego sędziego zawodowego, z zastrzeżeniem ust.

2.

2.

W przedmiocie wynagrodzenia syndyka, a także rozpoznając zażalenie na postanowienie

sędziego-komisarza sąd upadłościowy orzeka w składzie trzech sędziów zawodowych.

3.

Po ogłoszeniu upadłości w skład sądu nie może wchodzić sędzia-komisarz ani jego zastępca.

4.

W przypadku uchylenia postanowienia sędziego-komisarza i przekazania sprawy do ponownego

rozpoznania, sędzia-komisarz jest wyłączony od ponownego rozpoznawania tej sprawy.

Wyłączenie to obowiązuje również w przypadku uchylenia postanowienia wydanego w wyniku

ponownego rozpoznania sprawy. W takim przypadku sprawę rozpoznaje zastępca sędziego-komisarza

albo wyznaczony sędzia.

1.

Po ogłoszeniu upadłości czynności postępowania upadłościowego wykonuje sędzia-komisarz,

z wyjątkiem czynności, dla których właściwy jest sąd.

2.

Zastępca sędziego-komisarza wykonuje czynności sędziego-komisarza, jeżeli ustawa tak

stanowi oraz w czasie trwania przemijającej przeszkody do wykonywania tych czynności

przez sędziego-komisarza.

3.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach sąd może ustanowić więcej niż jednego zastępcę

sędziego-komisarza.

4.

Do zastępcy sędziego-komisarza przepisy dotyczące sędziego-komisarza stosuje się odpowiednio.

1.

Sędzia-komisarz kieruje tokiem postępowania upadłościowego, sprawuje nadzór nad czynnościami

syndyka, oznacza czynności, których wykonywanie przez syndyka jest niedopuszczalne

bez jego zezwolenia lub bez zezwolenia rady wierzycieli, jak również zwraca uwagę

na popełnione przez syndyka uchybienia.

2.

Sędzia-komisarz pełni ponadto inne czynności określone w ustawie.

3.

Sędzia-komisarz i syndyk mogą porozumiewać się w sprawach dotyczących postępowania

upadłościowego bezpośrednio oraz z użyciem środków bezpośredniego porozumiewania się

na odległość, w szczególności przez telefon, faks lub pocztę elektroniczną.

Skargi na czynności komornika rozpoznaje w postępowaniu upadłościowym sędzia-komisarz.

Sędzia-komisarz w zakresie swych czynności ma prawa i obowiązki sądu i przewodniczącego.

1.

Organy administracji publicznej obowiązane są udzielać pomocy sędziemu-komisarzowi

w wykonywaniu jego czynności.

2.

Po obwieszczeniu postanowienia o ogłoszeniu upadłości banki, w których upadły ma rachunki

bankowe, sejfy lub skrytki, są obowiązane zawiadomić o tym sędziego-komisarza.

1.

W przypadku ogłoszenia upadłości powołuje się syndyka.

2.

(uchylony)

3.

(uchylony)

4.

Syndyk niezwłocznie, nie później niż wraz z podjęciem pierwszej czynności przed sądem

lub sędzią-komisarzem, składa do akt postępowania dokument potwierdzający zawarcie

umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej za szkody wyrządzone w związku z pełnieniem

funkcji. Koszty ubezpieczenia nie stanowią kosztów postępowania upadłościowego i nie

podlegają zwrotowi z masy upadłości.

5.

(uchylony)

Postanowienie o wyznaczeniu syndyka obwieszcza się.

1.

Funkcję syndyka może pełnić osoba fizyczna, która posiada pełną zdolność do czynności

prawnych i licencję doradcy restrukturyzacyjnego.

2.

Funkcję syndyka może również pełnić spółka handlowa, której wspólnicy ponoszący odpowiedzialność

za zobowiązania spółki bez ograniczenia całym swoim majątkiem albo członkowie zarządu

reprezentujący spółkę posiadają licencję, o której mowa w ust. 1.

3.

Zasady i tryb wydawania licencji, o której mowa w ust. 1, określi odrębna ustawa.

4.

(uchylony)

5.

W postanowieniu, w którym wyznacza się syndyka, wskazuje się numer licencji doradcy

restrukturyzacyjnego syndyka lub numer w Krajowym Rejestrze Sądowym wyznaczonej do

pełnienia funkcji syndyka spółki.

1.

Syndykiem nie może być osoba fizyczna lub spółka handlowa, która

1)

jest wierzycielem lub dłużnikiem upadłego, małżonkiem, wstępnym, zstępnym, rodzeństwem,

powinowatym upadłego lub jego wierzyciela w tej samej linii czy stopniu, osobą pozostającą

z nim w stosunku przysposobienia lub małżonkiem tej osoby albo osobą pozostającą z

upadłym w faktycznym związku, prowadzącą z nim wspólnie gospodarstwo domowe;

2)

jest lub była zatrudniona przez upadłego na podstawie stosunku pracy albo wykonywała

pracę lub świadczyła usługi na rzecz upadłego na podstawie innego stosunku prawnego;

3)

jest lub była członkiem organu, prokurentem lub pełnomocnikiem upadłego, albo jest

lub w okresie dwóch lat przed dniem złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości była wspólnikiem

albo akcjonariuszem posiadającym udziały albo akcje w wysokości wyższej niż 5% kapitału

zakładowego dłużnika lub wierzyciela;

4)

jest lub była spółką powiązaną z upadłym lub jest lub była członkiem organu, prokurentem

lub pełnomocnikiem takiej spółki albo jest lub w okresie dwóch lat przed dniem złożenia

wniosku o ogłoszenie upadłości była wspólnikiem albo akcjonariuszem posiadającym udziały

albo akcje w wysokości wyższej niż 5% kapitału zakładowego spółki powiązanej z dłużnikiem;

5)

pełniła funkcję nadzorcy lub zarządcy w prowadzonym wcześniej wobec upadłego postępowaniu

restrukturyzacyjnym.

2.

Syndyk oraz jego małżonek, wstępny, zstępny, rodzeństwo, osoba pozostająca z nim w

stosunku przysposobienia lub małżonek takiej osoby, jak również osoba pozostająca

z nim w faktycznym związku, prowadząca z nim wspólnie gospodarstwo domowe, nie mogą

nabyć rzeczy ani praw pochodzących ze sprzedaży dokonanej w postępowaniu upadłościowym,

w którym syndyk pełni albo pełnił tę funkcję.

2a.

Do innych umów zawieranych przez syndyka w toku postępowania przepis ust. 2 stosuje

się odpowiednio, chyba że sędzia-komisarz postanowi inaczej.

3.

Przeszkoda, o której mowa w ust. 1 pkt 1, trwa mimo ustania małżeństwa lub przysposobienia.

4.

Syndyk niezwłocznie, nie później niż wraz z podjęciem pierwszej czynności przed sądem

lub sędzią-komisarzem, składa do akt postępowania oświadczenie, że nie zachodzą przeszkody,

o których mowa w ust. 1.

(uchylony)

1.

Na wniosek syndyka lub z urzędu sędzia-komisarz może powołać zastępcę syndyka, jeżeli

jest to potrzebne, zwłaszcza w przypadku wykonywania czynności w innym okręgu sądowym.

2.

Sędzia-komisarz określa zakres czynności zastępcy syndyka.

3.

Do zastępcy syndyka przepisy ustawy o syndyku stosuje się odpowiednio.

1.

W sprawach dotyczących masy upadłości syndyk dokonuje czynności w imieniu własnym

na rachunek upadłego.

2.

Syndyk nie odpowiada za zobowiązania zaciągnięte w sprawach dotyczących masy upadłości.

3.

Syndyk odpowiada za szkodę wyrządzoną na skutek nienależytego wykonywania obowiązków.

1.

Syndyk może udzielać pełnomocnictw do dokonywania czynności prawnych. Może też udzielać

pełnomocnictw procesowych w postępowaniach sądowych, administracyjnych, sądowoadministracyjnych

i przed sądami polubownymi.

2.

Za szkodę wyrządzoną przez pełnomocników syndyk odpowiada jak za działanie własne.

1.

Wynagrodzenie syndyka ustala się jako sumę pięciu części składowych, w granicach od

dwukrotności do dwustusześćdziesięciokrotności podstawy wynagrodzenia.

2.

Części składowe wynagrodzenia ustala się według następujących zasad

1)

część zależna od sumy wypłaconej wierzycielom w ramach wykonania planów podziału powiększonej

o koszty rozwiązania stosunków pracy z pracownikami pozostającymi w zatrudnieniu w

dniu ogłoszenia upadłości

a)

jedna podstawa wynagrodzenia - dla sumy do 100 000,00 zł,

b)

cztery podstawy wynagrodzenia - dla sumy od 100 000,01 zł do 1 000 000,00 zł,

c)

dziesięć podstaw wynagrodzenia - dla sumy od 1 000 000,01 zł do 10 000 000,00 zł,

d)

trzydzieści podstaw wynagrodzenia - dla sumy od 10 000 000,01 zł do 100 000 000,00

zł,

e)

osiemdziesiąt podstaw wynagrodzenia - dla sumy przekraczającej 100 000 000,00 zł;

2)

część zależna od liczby pracowników zatrudnionych w dniu ogłoszenia upadłości

a)

połowa podstawy wynagrodzenia - od 1 do 10 pracowników,

b)

trzy podstawy wynagrodzenia - od 11 do 50 pracowników,

c)

dziesięć podstaw wynagrodzenia - od 51 do 200 pracowników,

d)

dwadzieścia podstaw wynagrodzenia - od 201 do 400 pracowników,

e)

trzydzieści podstaw wynagrodzenia - powyżej 400 pracowników;

3)

część zależna od liczby wierzycieli biorących udział w postępowaniu

a)

połowa podstawy wynagrodzenia - do 10 wierzycieli,

b)

dwie podstawy wynagrodzenia - od 11 do 100 wierzycieli,

c)

cztery podstawy wynagrodzenia - od 101 do 500 wierzycieli,

d)

dwadzieścia podstaw wynagrodzenia - od 501 do 1000 wierzycieli,

e)

czterdzieści podstaw wynagrodzenia - powyżej 1000 wierzycieli;

4)

część zależna od czasu trwania postępowania upadłościowego od dnia ogłoszenia upadłości

do dnia wykonania ostatecznego planu podziału

a)

dla postępowań, w których suma podstaw wynagrodzenia określonych w pkt 1-3 nie przekracza

ośmiokrotności

-

cztery podstawy wynagrodzenia, jeżeli postępowanie trwało nie dłużej niż sześć miesięcy,

-

dwie podstawy wynagrodzenia, jeżeli postępowanie trwało powyżej sześciu miesięcy,

ale nie dłużej niż dwanaście miesięcy,

-

jeżeli postępowanie trwało powyżej dwunastu miesięcy, wynagrodzenia nie podwyższa

się o ten składnik,

b)

dla postępowań, w których suma podstaw wynagrodzenia określonych w pkt 1-3 przekracza

ośmiokrotność i nie jest większa niż czterdziestokrotność

-

osiem podstaw wynagrodzenia, jeżeli postępowanie trwało nie dłużej niż dwanaście miesięcy,

-

cztery podstawy wynagrodzenia, jeżeli postępowanie trwało powyżej dwunastu miesięcy,

ale nie dłużej niż dwadzieścia cztery miesiące,

-

jeżeli postępowanie trwało powyżej dwudziestu czterech miesięcy, wynagrodzenia nie

podwyższa się o ten składnik,

c)

dla postępowań, w których suma podstaw wynagrodzenia określonych w pkt 1-3 przekracza

czterdziestokrotność

-

czterdzieści podstaw wynagrodzenia, jeżeli postępowanie trwało nie dłużej niż osiemnaście

miesięcy,

-

dwadzieścia podstaw wynagrodzenia, jeżeli postępowanie trwało powyżej osiemnastu miesięcy,

ale nie dłużej niż trzydzieści sześć miesięcy,

-

jeżeli postępowanie trwało powyżej trzydziestu sześciu miesięcy, wynagrodzenia nie

podwyższa się o ten składnik;

5)

część ustalana przez sąd do siedemdziesięciu podstaw wynagrodzenia w zależności od

stopnia trudności prowadzonego postępowania i jego efektywności, w szczególności od

skomplikowania sytuacji prawnej i faktycznej masy upadłości, rozproszenia majątku

oraz optymalizacji kosztów postępowania.

3.

Przez podstawę wynagrodzenia należy rozumieć przeciętne miesięczne wynagrodzenie w

sektorze przedsiębiorstw bez wypłat nagród z zysku w trzecim kwartale roku poprzedniego,

ogłoszone przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego.

1.

Sąd ustala wynagrodzenie wstępne syndyka na wniosek syndyka, złożony po złożeniu planu

likwidacyjnego, w terminie trzydziestu dni od dnia złożenia wniosku.

2.

We wniosku o ustalenie wynagrodzenia wstępnego podaje się aktualne, według stanu na

dzień złożenia wniosku, informacje o

1)

przewidywanej sumie zaspokojenia wierzycieli w ramach poszczególnych kategorii zaspokojenia;

2)

liczbie zatrudnionych pracowników;

3)

liczbie wierzycieli;

4)

przewidywanym zgodnie z planem likwidacyjnym czasie trwania postępowania;

5)

stopniu skomplikowania sytuacji prawnej i faktycznej masy upadłości, rozproszeniu

i stanie majątku oraz innych okolicznościach mających znaczenie dla nakładu pracy

syndyka.

3.

Ustalając wynagrodzenie wstępne, sąd stosuje zasady określone w art. 162, biorąc pod

uwagę wskaźniki i okoliczności podane we wniosku oraz prawdopodobieństwo realizacji

planu likwidacyjnego zgodnie z jego założeniami.

4.

Na postanowienie w przedmiocie ustalenia wynagrodzenia wstępnego zażalenie przysługuje

wyłącznie upadłemu i syndykowi.

1.

Po ustaleniu wynagrodzenia wstępnego syndyk pobiera z masy upadłości zaliczki w wysokości

do 75% wynagrodzenia wstępnego w czterech ratach

1)

10% - po uprawomocnieniu się postanowienia o wynagrodzeniu wstępnym;

2)

25% - po złożeniu listy wierzytelności;

3)

15% - po złożeniu pierwszego planu podziału;

4)

25% - po przeprowadzeniu pełnej likwidacji masy upadłości.

2.

Zaliczkę na wynagrodzenie wypłaca się na podstawie rachunku wystawionego przez syndyka.

1.

Sąd wydaje postanowienie w przedmiocie wynagrodzenia ostatecznego na wniosek syndyka

złożony w terminie tygodnia od dnia złożenia ostatecznego planu podziału albo doręczenia

mu postanowienia o odwołaniu lub zmianie syndyka albo umorzeniu postępowania. Złożenie

wniosku z uchybieniem terminu skutkuje przyznaniem wynagrodzenia ostatecznego w wysokości

dotychczas pobranych zaliczek, chyba że sąd postanowi o przyznaniu niższego wynagrodzenia

i zwrocie części zaliczek. Do dnia wydania postanowienia w przedmiocie wynagrodzenia

ostatecznego syndyk może złożyć wniosek o przywrócenie terminu, wykazując, że uchybienie

terminu nastąpiło bez jego winy.

2.

We wniosku o przyznanie wynagrodzenia ostatecznego podaje się aktualne, według stanu

na dzień złożenia wniosku, informacje o

1)

sumie wypłaconej wierzycielom w ramach wykonania planów podziału oraz o poniesionych

z masy upadłości kosztach rozwiązania stosunków pracy z pracownikami pozostającymi

w zatrudnieniu na dzień ogłoszenia upadłości;

2)

liczbie pracowników zatrudnionych w dniu ogłoszenia upadłości;

3)

liczbie wierzycieli, którzy zgłosili swoje wierzytelności, oraz o liczbie wierzycieli

umieszczonych na liście wierzytelności z urzędu;

4)

czasie trwania postępowania;

5)

trudnościach prowadzonego postępowania i jego efektywności, w tym informacje o wysokości

kosztów postępowania i innych zobowiązaniach masy upadłości.

1.

Sąd niezwłocznie doręcza odpis wniosku syndyka o przyznanie wynagrodzenia ostatecznego

upadłemu i członkom rady wierzycieli albo informuje ich, że syndyk nie złożył takiego

wniosku w terminie. Upadły i członkowie rady wierzycieli mogą w terminie tygodnia

zająć stanowisko w sprawie wniosku, o czym należy ich pouczyć.

2.

Sąd ustala wynagrodzenie ostateczne niezwłocznie po przedstawieniu stanowisk, o których

mowa w ust. 1, albo bezskutecznym upływie terminu na ich przedstawienie.

3.

Syndyk jest uprawniony do pobrania wynagrodzenia w wysokości ustalonej w prawomocnym

postanowieniu o ustaleniu wynagrodzenia ostatecznego niezwłocznie po wydaniu postanowienia

o zatwierdzeniu ostatecznego planu podziału.

4.

Jeżeli syndyk jest obowiązany wydać dłużnikowi jego majątek na skutek uprawomocnienia

się postanowienia o umorzeniu lub zakończeniu postępowania, a postanowienie o przyznaniu

wynagrodzenia ostatecznego nie jest jeszcze prawomocne, kwota wynagrodzenia podlega

złożeniu do depozytu sądowego, w wysokości różnicy między wynagrodzeniem wnioskowanym

a sumą pobranych zaliczek, chyba że sąd, mając na względzie ważny interes dłużnika,

postanowi o ograniczeniu wysokości zabezpieczenia do kwoty ustalonej w nieprawomocnym

postanowieniu o przyznaniu wynagrodzenia ostatecznego. Sąd postanowi o wydaniu syndykowi

kwoty złożonej do depozytu sądowego na wniosek syndyka na podstawie prawomocnego postanowienia

o ustaleniu wynagrodzenia ostatecznego. W przedmiocie złożenia i wydania z depozytu

orzeka sąd w składzie jednoosobowym.

5.

Jeżeli wynagrodzenie ostateczne ustalono w wysokości niższej niż 75% wynagrodzenia

wstępnego, syndyk jest obowiązany zwrócić do masy upadłości różnicę między sumą pobranych

zaliczek a wynagrodzeniem ostatecznym. W postanowieniu o przyznaniu wynagrodzenia

ostatecznego sąd określi kwotę podlegającą zwrotowi.

6.

Na postanowienie sądu w przedmiocie ustalenia wynagrodzenia ostatecznego i zwrotu

zaliczek przysługuje zażalenie. Zażalenie przysługuje również syndykowi.

7.

Prawomocne postanowienie o przyznaniu wynagrodzenia ostatecznego stanowi tytuł egzekucyjny

przeciwko syndykowi oraz upadłemu.

1.

Jeżeli syndyk został odwołany lub w przypadku zmiany syndyka przed dniem złożenia

sprawozdania ostatecznego, zachowuje on prawo do zaliczek pobranych zgodnie z art.

164 do czasu ustalenia wynagrodzenia ostatecznego.

2.

Ustalając wynagrodzenie ostateczne w postępowaniu upadłościowym, w którym funkcję

pełniło kilku syndyków, sąd rozdziela wynagrodzenie między nich proporcjonalnie do

czasu pełnienia funkcji w postępowaniu, przy czym sąd może zdecydować o odstąpieniu

od proporcjonalnego podziału, w szczególności jeżeli jest to uzasadnione zróżnicowanym

wpływem poszczególnych syndyków na zaistnienie okoliczności, o której mowa w art.

162 ust. 2 pkt 1, oraz ich nakładem pracy.

3.

W przypadku umorzenia postępowania upadłościowego albo jego uchylenia sąd przyznaje

syndykowi wynagrodzenie ostateczne, mając na uwadze okoliczności, o których mowa w

art. 162, nakład pracy syndyka i czas trwania postępowania.

4.

Jeżeli przyznana syndykowi część wynagrodzenia ostatecznego przekracza wartość pobranych

zaliczek, przepis art. 166 ust. 5 stosuje się odpowiednio.

Wynagrodzenie i zaliczki na wynagrodzenie syndyka obowiązanego do rozliczenia podatku

od towarów i usług podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług.

1.

W przypadku śmierci syndyka roszczenie o należne mu wynagrodzenie należy do spadku

po nim.

2.

O wynagrodzeniu syndyka w przypadku, o którym mowa w ust. 1, orzeka sąd z urzędu.

1.

Syndyk składa sędziemu-komisarzowi w terminach przez niego wyznaczonych, przynajmniej

co trzy miesiące, sprawozdanie ze swoich czynności oraz sprawozdanie rachunkowe z

uzasadnieniem.

2.

Zastępca syndyka, jeżeli jest ustanowiony, składa sprawozdania, o których mowa w ust.

1, w terminach wyznaczonych przez syndyka. Syndyk składa te sprawozdania wraz ze swoim

sprawozdaniem sędziemu-komisarzowi.

3.

Sprawozdania, o których mowa w ust. 1, 2 i 4, rozpoznaje sędzia-komisarz po wysłuchaniu

w miarę potrzeby i możliwości syndyka, upadłego i członków rady wierzycieli.

4.

Po wykonaniu ostatecznego planu podziału funduszów masy upadłości syndyk i jego zastępcy

składają sprawozdanie ostateczne obejmujące sprawozdanie ze swoich czynności oraz

sprawozdanie rachunkowe. Sprawozdanie ostateczne obejmuje w szczególności wskazanie

miejsca zarchiwizowania dokumentów upadłego, łącznej wysokości wydatków z tytułu kosztów

postępowania i zobowiązań, o których mowa w art. 230, łącznej wysokości funduszów

masy upadłości oraz funduszów uzyskanych ze zbycia rzeczy i praw obciążonych rzeczowo

oraz ogólnego stopnia zaspokojenia wierzycieli.

5.

Sędzia-komisarz zatwierdza sprawozdanie rachunkowe, odmawia uznania określonego wydatku

lub dokonuje odpowiedniego sprostowania oraz orzeka o zwrocie do masy upadłości kwoty

niezatwierdzonej. Sędzia-komisarz odmawia zatwierdzenia sprawozdania ostatecznego

w całości lub części, jeżeli syndyk dokonał czynności niezgodnych z prawem lub skutkujących

pokrzywdzeniem wierzycieli lub upadłego albo mimo wezwania nie wykonał w zakreślonym

terminie wszystkich obowiązków. Na postanowienie sędziego-komisarza przysługuje zażalenie.

Zażalenie przysługuje również syndykowi. Prawomocne postanowienie zobowiązujące syndyka

do zwrotu do masy upadłości kwoty niezatwierdzonej stanowi tytuł egzekucyjny przeciwko

syndykowi.

5a.

Prawomocne postanowienie o odmowie zatwierdzenia sprawozdania ostatecznego w całości

lub części doręcza się Ministrowi Sprawiedliwości.

6.

Do sprawozdań, o których mowa w ust. 1 i 4, nie stosuje się przepisów o rachunkowości.

7.

Sprawozdania, o których mowa w ust. 1, 2 i 4, składa się w postaci elektronicznej

i zamieszcza w Rejestrze.

8.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wzór sprawozdania z czynności

syndyka, sprawozdania rachunkowego i sprawozdania ostatecznego syndyka, mając na uwadze

zakres informacji, których umieszczenie w sprawozdaniach jest niezbędne dla prawidłowego

sprawowania nadzoru nad syndykiem, oceny stanu masy upadłości oraz nakładu pracy syndyka,

a także czytelność oraz kompletność sprawozdań.

1.

Syndyk wykonuje obowiązki sprawozdawcze ciążące na upadłym. Syndyk nie odpowiada za

opóźnienia w realizacji tych obowiązków spowodowane nieprzekazaniem mu dokumentacji

lub przekazaniem dokumentacji nierzetelnej lub niekompletnej.

2.

Obowiązek przekazywania informacji, o którym mowa w art. 56 ust. 1, 5 i 7 oraz art. 70 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej

i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu

oraz o spółkach publicznych, ciąży na syndyku.

3.

Upadły jest obowiązany do natychmiastowego udostępniania syndykowi posiadanych informacji

i dokumentów pozwalających na wykonanie obowiązku, o którym mowa w art. 56 ust. 1, 5 i 7 oraz art. 70 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej

i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu

oraz o spółkach publicznych. Jeżeli dla upadłego został ustanowiony kurator w postępowaniu upadłościowym, obowiązek

ten ciąży na kuratorze.

4.

Syndyk prowadzący przedsiębiorstwo upadłego może prowadzić działalność wymagającą

koncesji, licencji albo zezwolenia, chyba że co innego wynika z odrębnych ustaw.

1.

Sędzia-komisarz upomina syndyka, który nie wykonuje albo nienależycie wykonuje swoje

obowiązki.

2.

W przypadku istotnego uchybienia albo braku poprawy w wykonywaniu obowiązków mimo

upomnienia, sędzia-komisarz nakłada na syndyka grzywnę w wysokości od 1000 zł do 30 000

zł, biorąc pod uwagę stopień oraz wagę uchybienia.

1.

W przypadku rażącego uchybienia lub braku poprawy w wykonywaniu swoich obowiązków

mimo nałożonej grzywny lub w przypadku niewykonania obowiązków, o których mowa w art.

156 ust. 4 lub art. 157a ust. 4, mimo wezwania do ich spełnienia w terminie tygodnia

sąd odwołuje syndyka.

2.

Przed odwołaniem syndyka sąd jest obowiązany do jego wysłuchania. W przypadku uprawdopodobnienia

podstaw do odwołania syndyka sąd może do czasu wydania postanowienia w przedmiocie

odwołania zawiesić syndyka w wykonywaniu jego czynności, ustanawiając tymczasowego

syndyka, do którego przepisy o syndyku stosuje się odpowiednio.

3.

Sąd zmienia syndyka na jego wniosek albo na podstawie uchwały rady wierzycieli podjętej

w trybie określonym w art. 207a.

4.

W przypadku śmierci syndyka albo utraty przez niego pełnej zdolności do czynności

prawnych albo jeżeli w składzie organów spółki będącej syndykiem zachodzą braki uniemożliwiające

jej działanie, sąd stwierdza wygaśnięcie funkcji syndyka. W postanowieniu sąd wskazuje

datę śmierci syndyka.

5.

Sąd zmienia syndyka w przypadku cofnięcia albo zawieszenia syndykowi praw wynikających

z licencji doradcy restrukturyzacyjnego, a jeżeli syndykiem jest spółka - w przypadku

cofnięcia albo zawieszenia praw wynikających z licencji doradcy restrukturyzacyjnego

wspólnikom ponoszącym za zobowiązania spółki odpowiedzialność bez ograniczenia całym

swoim majątkiem albo członkom zarządu reprezentującym taką spółkę.

6.

Odpis prawomocnego postanowienia o odwołaniu syndyka lub stwierdzeniu wygaśnięcia

funkcji syndyka doręcza się Ministrowi Sprawiedliwości.

1.

W przedmiocie odwołania lub zmiany zastępcy syndyka orzeka sędzia-komisarz. Sędzia-komisarz

odwołuje zastępcę syndyka również wówczas, jeżeli jego dalszy udział w postępowaniu

nie jest potrzebny.

2.

(uchylony)

3.

Na postanowienie, o którym mowa w ust. 1 w zdaniu drugim, zażalenie nie przysługuje.

1.

Na postanowienie w przedmiocie odwołania syndyka oraz na postanowienie sędziego-komisarza

w przedmiocie upomnienia lub nałożenia grzywny na syndyka przysługuje zażalenie. Zażalenie

przysługuje również syndykowi. Przepisu art. 222 ust. 1 zdanie drugie nie stosuje

się.

2.

Sąd wyznacza syndyka po uprawomocnieniu się postanowienia o odwołaniu, o którym mowa

w ust. 1. Do czasu wyznaczenia syndyka sąd wyznacza syndyka tymczasowego, do którego

przepisy o syndyku stosuje się odpowiednio.

(oznaczenie i tytuł rozdziału 2 - uchylone)

Syndyk niezwłocznie obejmuje majątek upadłego, zarządza nim, zabezpiecza go przed

zniszczeniem, uszkodzeniem lub zabraniem go przez osoby postronne oraz przystępuje

do jego likwidacji.

1.

Jeżeli syndyk napotyka przeszkody ze strony upadłego przy obejmowaniu majątku upadłego,

wprowadzenia syndyka w posiadanie majątku upadłego dokonuje komornik sądowy. Podstawę

wprowadzenia stanowi postanowienie sądu o ogłoszeniu upadłości lub postanowienie o

powołaniu syndyka bez potrzeby nadawania mu klauzuli wykonalności.

2.

Koszty wprowadzenia pokrywa tymczasowo Skarb Państwa. Koszty te stanowią koszt postępowania

upadłościowego, a jeżeli upadły nie jest osobą fizyczną, koszty te obciążają osoby

uprawnione do reprezentowania upadłego, które przeszkadzały w objęciu majątku. W przypadku

niemożności ściągnięcia kosztów od osób zobowiązanych do ich zwrotu podlegają one

zaspokojeniu z masy upadłości. Jeżeli działania utrudniające objęcie majątku przez

syndyka podejmowało kilka osób uprawnionych do reprezentowania upadłego, koszty wprowadzenia

obciążają te osoby solidarnie.

3.

O zwrocie kosztów, o których mowa w ust. 2, orzeka sędzia-komisarz. Na postanowienie

sędziego-komisarza przysługuje zażalenie osobom zobowiązanym do zwrotu kosztów.

4.

Koszty, o których mowa w ust. 2, ściąga się od osób zobowiązanych do ich zwrotu w

trybie egzekucji opłat sądowych.

Syndyk podejmuje niezbędne czynności celem ujawnienia postanowienia o ogłoszeniu upadłości

w księdze wieczystej oraz w innych księgach i rejestrach, do których wpisany jest

majątek upadłego.

1.

Syndyk zawiadamia o upadłości tych wierzycieli, których adresy są znane na podstawie

ksiąg upadłego, a także komornika ogólnej właściwości upadłego.

2.

Syndyk zawiadamia placówki pocztowe w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1481) o ogłoszeniu upadłości. Placówki te doręczają syndykowi adresowane do upadłego przesyłki

pocztowe. Syndyk wydaje upadłemu przesyłki pocztowe, które nie dotyczą majątku masy

upadłości lub których zatrzymanie nie jest potrzebne ze względu na zawarte w nich

wiadomości.

3.

Syndyk zawiadamia o upadłości banki i instytucje, z którymi upadły zawarł umowę o

udostępnienie skrytki sejfowej albo złożył pieniądze lub inne przedmioty.

4.

Syndyk wzywa przedsiębiorstwa przewozowe, przedsiębiorstwa spedycyjne i domy składowe,

w których znajdują się lub mogą znajdować się towary należące do upadłego lub przesyłki

do niego adresowane, o przekazanie syndykowi przesyłek lub towarów oraz aby nie wykonywały

poleceń kierowanych do nich przez upadłego.

1.

Syndyk niezwłocznie wykonuje obowiązki przewidziane przepisami o ochronie roszczeń

pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy.

2.

Przekazane z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych środki nie wchodzą do

masy upadłości ani nie mogą służyć zaspokojeniu innych wierzycieli niż uprawnieni

do ich odbioru.

Syndyk może żądać od organów administracji rządowej i samorządu terytorialnego potrzebnych

informacji dotyczących majątku upadłego.

Syndyk jest obowiązany podejmować działania z należytą starannością, w sposób umożliwiający

optymalne wykorzystanie majątku upadłego w celu zaspokojenia wierzycieli w jak najwyższym

stopniu, w szczególności przez minimalizację kosztów postępowania.

(Rozdział 3 - uchylony)

(Rozdział 4 - uchylony)

1.

Upadłym jest ten, wobec kogo wydano postanowienie o ogłoszeniu upadłości.

2.

Ogłoszenie upadłości nie ma wpływu na zdolność prawną oraz zdolność do czynności prawnych

upadłego.

3.

Przekształcenia osób prawnych oraz innych jednostek organizacyjnych nieposiadających

osobowości prawnej, którym odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, po ogłoszeniu

upadłości dopuszczalne są tylko według przepisów niniejszej ustawy.

4.

Koszty związane z funkcjonowaniem organów upadłego oraz realizacją jego uprawnień

organizacyjnych ustala każdorazowo sędzia-komisarz. Koszty te wchodzą w skład kosztów

postępowania upadłościowego. Na postanowienie sędziego-komisarza przysługuje zażalenie.

Po ogłoszeniu upadłości wszelkie uprawnienia upadłego związane z uczestnictwem w spółkach

lub spółdzielniach wykonuje syndyk.

1.

Jeżeli upadły nie ma zdolności procesowej i nie działa za niego przedstawiciel ustawowy,

a także gdy w składzie organów upadłego będącego osobą prawną lub inną jednostką organizacyjną

nieposiadającą osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną,

zachodzą braki uniemożliwiające ich działanie, sędzia-komisarz ustanawia dla niego

kuratora, który działa za upadłego w postępowaniu upadłościowym. Jeżeli dla upadłego

ustanowiono kuratora na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym, kuratora tego powołuje się na kuratora, o którym mowa w niniejszym przepisie.

2.

Ustanowienie kuratora na podstawie przepisu ust. 1 nie stanowi przeszkody do usunięcia,

według zasad ogólnych, braku zdolności procesowej albo braków w składzie organów uniemożliwiających

ich działanie. Z chwilą ich uzupełnienia ustanowienie kuratora według przepisów niniejszego

rozdziału traci moc.

3.

Wobec kuratora nie stosuje się środków przymusu. Kurator ponosi odpowiedzialność za

szkodę tak jak syndyk.

4.

Wynagrodzenie kuratora ustanowionego na podstawie ust. 1 ustala sędzia-komisarz w wysokości stosownej do nakładu pracy kuratora, stosując

odpowiednio przepisy o wynagrodzeniu kuratora ustanowionego na podstawie art. 26 ust.

1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym. Wynagrodzenie kuratora obowiązanego do rozliczenia podatku od towarów i usług podwyższa

się o kwotę podatku od towarów i usług. Na postanowienie w przedmiocie wynagrodzenia

oraz zwrotu wydatków przysługuje zażalenie. Zażalenie przysługuje również kuratorowi.

1.

W przypadku śmierci upadłego jego spadkobierca ma prawo brać udział w postępowaniu

upadłościowym. Jeżeli spadkobierca nie jest znany albo nie wstąpił do postępowania,

sędzia-komisarz na wniosek syndyka albo z urzędu ustanowi kuratora, do którego przepis

art. 187 stosuje się.

2.

Ustanowienie kuratora na podstawie ust. 1 traci moc po wstąpieniu do postępowania

spadkobiercy upadłego, który wykazał swoje prawa prawomocnym postanowieniem o stwierdzeniu

nabycia spadku. Przepisy o prawach i obowiązkach upadłego stosuje się odpowiednio

do spadkobiercy.

3.

Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio, gdy ustanowiono kuratora spadku.

Wierzycielem w rozumieniu ustawy jest każdy uprawniony do zaspokojenia z masy upadłości,

choćby wierzytelność nie wymagała zgłoszenia.

1.

Dla wierzyciela niemającego zdolności sądowej lub procesowej, jak również dla wierzyciela

będącego osobą prawną albo inną jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości

prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, która posiada braki w składzie

jej organów uniemożliwiające jej działanie, sędzia-komisarz może ustanowić kuratora

do działania w postępowaniu upadłościowym, jeżeli przyczyni się to do usprawnienia

postępowania.

2.

Ustanowienie kuratora zgodnie z przepisem ust. 1 nie stanowi przeszkody do usunięcia,

według przepisów ogólnych, braku zdolności sądowej lub procesowej albo braków w składzie

organów uniemożliwiających ich działanie. Z chwilą uzupełnienia tych braków ustanowienie

kuratora na podstawie ust. 1 traci moc.

3.

Koszty działania kuratora obciążają wierzyciela, dla którego kurator został ustanowiony,

i podlegają zaspokojeniu z sum wypłaconych wierzycielowi w postępowaniu upadłościowym.

W razie zawarcia układu oraz jeżeli wypłacona wierzycielowi w postępowaniu upadłościowym

suma nie wystarcza na zaspokojenie kosztów ustanowienia kuratora, sędzia-komisarz

wydaje postanowienie zobowiązujące wierzyciela do ich poniesienia. Koszty te ściąga

się według przepisów o egzekucji opłat sądowych. Na postanowienie sędziego-komisarza

przysługuje zażalenie.

Sędzia-komisarz zwołuje zgromadzenie wierzycieli

1)

jeżeli według przepisów ustawy wymagane jest podjęcie uchwały zgromadzenia;

2)

na wniosek przynajmniej dwóch wierzycieli mających łącznie nie mniej niż trzecią część

ogólnej sumy uznanych wierzytelności;

3)

w innych przypadkach, gdy uzna to za potrzebne.

1.

Sędzia-komisarz zwołuje zgromadzenie wierzycieli przez obwieszczenie, w którym wskazuje

termin, miejsce i przedmiot obrad oraz sposób głosowania.

2.

Obwieszczenia dokonuje się przynajmniej na dwa tygodnie przed terminem zgromadzenia

wierzycieli.

3.

W przypadku odroczenia zgromadzenia wierzycieli, sędzia-komisarz podaje obecnym do

wiadomości nowy termin i miejsce zgromadzenia; w takim przypadku nie dokonuje się

ponownego obwieszczenia. Oddany poprzednio głos wierzyciela, który nie stawił się

na odroczonym zgromadzeniu wierzycieli, zachowuje moc i jest uwzględniany przy obliczaniu

wyników głosowania, jeżeli na tym zgromadzeniu poddane pod głosowanie są te same uchwały

lub uchwały korzystniejsze dla wierzycieli.

1.

Zgromadzeniu wierzycieli przewodniczy sędzia-komisarz.

2.

Z przebiegu zgromadzenia wierzycieli sporządza się protokół.

Syndyk, członkowie rady wierzycieli i upadły wezwany do udzielenia wyjaśnień obowiązani

są stawić się na zgromadzeniu wierzycieli. Ich niestawiennictwo jednak, choćby usprawiedliwione,

nie stanowi przeszkody do odbycia zgromadzenia wierzycieli.

1.

Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, w zgromadzeniu wierzycieli mają prawo uczestniczyć

z prawem głosu wierzyciele, których wierzytelności zostały uznane. Wierzyciele głosują

z sumą wierzytelności umieszczoną na liście wierzytelności.

2.

Sędzia-komisarz na wniosek wierzyciela i po wysłuchaniu upadłego może dopuścić do

udziału w zgromadzeniu wierzyciela, którego wierzytelność uzależniona jest od warunku

zawieszającego lub jest uprawdopodobniona; stosownie do okoliczności sędzia-komisarz

oznacza sumę, według której oblicza się głos tego wierzyciela.

1.

Wierzyciele, którzy mają wierzytelność solidarną lub niepodzielną, głosują przez wspólnego

pełnomocnika, któremu pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie, z podpisem notarialnie

poświadczonym. Pełnomocnictwo udzielone adwokatowi lub radcy prawnemu nie wymaga notarialnego

poświadczenia. Pełnomocnikiem może być także jeden z wierzycieli. O ustanowieniu pełnomocnika

wierzyciele ci obowiązani są powiadomić sędziego-komisarza na piśmie przed zgromadzeniem

wierzycieli lub ustnie do protokołu na zgromadzeniu.

2.

Jeżeli wierzyciele nie dokonają wyboru pełnomocnika zgodnie z ust. 1, w imieniu wierzycieli głosuje zarządca ustanowiony według przepisów ustawy

z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny o zarządzie związanym ze współwłasnością.

3.

Niedokonanie przez wierzycieli, o których mowa w ust. 1 i 2, wyboru pełnomocnika lub

zarządcy nie stanowi przeszkody do wyznaczenia terminu zgromadzenia wierzycieli.

1.

Wierzyciel nie ma prawa głosu na podstawie wierzytelności, którą nabył w drodze przelewu

lub indosu po ogłoszeniu upadłości, chyba że przejście wierzytelności nastąpiło wskutek

spłacenia przez niego długu, za który odpowiadał osobiście albo określonymi przedmiotami

majątkowymi, ze stosunku prawnego powstałego przed ogłoszeniem upadłości.

2.

(uchylony)

3.

(uchylony)

4.

(uchylony)

1.

Głosowanie na zgromadzeniu wierzycieli przeprowadza się ustnie lub pisemnie, a opis

przebiegu i wynik głosowania zamieszcza się w protokole. W protokole podaje się imię

i nazwisko głosującego, czy głosuje za, czy przeciw uchwale, oraz sumę wierzytelności,

z jaką głosuje. Jeżeli oddano głos w cudzym imieniu, wskazuje się reprezentowanego

oraz imię i nazwisko głosującego. Wierzyciela, który wstrzymał się od głosu, uważa

się za nieuczestniczącego w głosowaniu.

2.

Uczestnik postępowania może głosować na zgromadzeniu wierzycieli także przez pełnomocnika.

1.

Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, uchwały zgromadzenia wierzycieli zapadają bez względu

na liczbę obecnych, większością głosów wierzycieli mających przynajmniej piątą część

ogólnej sumy wierzytelności przypadających wierzycielom uprawnionym do uczestniczenia

w tym zgromadzeniu.

2.

W sprawach o wyłączenie mienia z masy upadłości uchwały zapadają większością głosów

wierzycieli mających przynajmniej dwie trzecie ogólnej sumy uznanych wierzytelności.

Sędzia-komisarz może uchylić uchwałę zgromadzenia wierzycieli, jeżeli jest sprzeczna

z prawem lub narusza dobre obyczaje albo rażąco narusza interes wierzyciela, który

głosował przeciw uchwale. Na postanowienie sędziego-komisarza przysługuje zażalenie.

1.

Radę wierzycieli ustanawia oraz powołuje i odwołuje jej członków sędzia-komisarz z

urzędu, o ile uzna to za potrzebne, albo na wniosek.

2.

Sędzia-komisarz niezwłocznie, nie później niż w terminie tygodnia, ustanawia radę

wierzycieli na wniosek upadłego, co najmniej trzech wierzycieli lub wierzyciela albo

wierzycieli mających łącznie co najmniej piątą część sumy wierzytelności z wyłączeniem

wierzycieli określonych w art. 116 ustawy z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne oraz wierzycieli, którzy nabyli wierzytelność w drodze przelewu lub indosu po ogłoszeniu

upadłości, chyba że przejście wierzytelności nastąpiło wskutek spłacenia przez wierzyciela

długu, za który odpowiadał osobiście albo określonymi przedmiotami majątkowymi, ze

stosunku prawnego powstałego przed ogłoszeniem upadłości, albo nabycie wierzytelności

nastąpiło po obwieszczeniu w Rejestrze informacji o trybie i miejscu sprzedaży wierzytelności,

a zbycie nastąpiło na rzecz nabywcy, który zaoferował najwyższą kwotę.

3.

Do czasu zatwierdzenia listy wierzytelności uprawnienia wierzycieli w sprawach dotyczących

rady wierzycieli ustala się na podstawie

1)

spisu wierzycieli załączonego przez dłużnika do wniosku o ogłoszenie upadłości;

2)

spisu wierzytelności bezspornych przedstawionego na żądanie sędziego-komisarza przez

syndyka, sporządzonego w oparciu o księgi rachunkowe i inne dokumenty upadłego;

3)

przedłożonych przez wierzycieli tytułów egzekucyjnych;

4)

spisu wierzytelności sporządzonego w postępowaniu restrukturyzacyjnym.

1.

Rada wierzycieli składa się z pięciu członków oraz dwóch zastępców powoływanych spośród

wierzycieli dłużnika będących uczestnikami postępowania. Rada wierzycieli może składać

się z trzech członków, jeżeli liczba wierzycieli dłużnika będących uczestnikami postępowania

jest mniejsza niż siedem. Sędzia-komisarz może odwołać członków rady wierzycieli,

którzy nie pełnią należycie obowiązków, i powołać innych. Na postanowienie przysługuje

zażalenie. Odwołany prawomocnie członek rady wierzycieli nie może być ponownie powołany.

1a.

Sędzia-komisarz odwołuje członka rady wierzycieli na jego wniosek.

2.

(uchylony)

3.

Wierzyciel może nie przyjąć obowiązków członka rady lub jego zastępcy.

4.

Do zastępcy członka rady wierzycieli przepisy dotyczące członka rady wierzycieli stosuje

się odpowiednio. Zastępca członka rady wierzycieli może uczestniczyć w posiedzeniach

rady wierzycieli. Głosuje on nad uchwałą w przypadku nieobecności któregokolwiek z

członków rady wierzycieli. Zamiast nieobecnego członka rady wierzycieli w pierwszej

kolejności głosuje zastępca wymieniony na pierwszym miejscu w sentencji postanowienia

sędziego-komisarza o powołaniu, jeżeli jest obecny na posiedzeniu.

1.

Na wniosek wierzyciela lub wierzycieli mających co najmniej piątą część sumy wierzytelności

przysługujących wierzycielom będącym uczestnikami postępowania, z wyłączeniem wierzycieli

określonych w art. 116 ustawy z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne oraz wierzycieli, którzy nabyli wierzytelność w drodze przelewu lub indosu po ogłoszeniu

upadłości, chyba że przejście wierzytelności nastąpiło wskutek spłacenia przez wierzyciela

długu, za który odpowiadał osobiście albo określonymi przedmiotami majątkowymi, ze

stosunku prawnego powstałego przed ogłoszeniem upadłości, albo nabycie wierzytelności

nastąpiło po obwieszczeniu w Rejestrze informacji o trybie i miejscu sprzedaży wierzytelności,

a zbycie nastąpiło na rzecz nabywcy, który zaoferował najwyższą kwotę, sędzia-komisarz

powołuje na członka rady wierzycieli wierzyciela wskazanego przez wnioskodawcę, chyba

że zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że wskazany wierzyciel nie będzie należycie

pełnił obowiązków członka rady wierzycieli. Na postanowienie oddalające wniosek zażalenie

przysługuje wyłącznie wnioskodawcy.

2.

W przypadku gdy wierzyciel lub wierzyciele wnioskujący o powołanie członka rady wierzycieli

posiadają co najmniej dwie piąte sumy wierzytelności przysługujących wierzycielom

będącym uczestnikami postępowania, z wyłączeniem wierzycieli określonych w art. 116 ustawy z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne oraz wierzycieli, którzy nabyli wierzytelność w drodze przelewu lub indosu po ogłoszeniu

upadłości, chyba że przejście wierzytelności nastąpiło wskutek spłacenia przez wierzyciela

długu, za który odpowiadał osobiście albo określonymi przedmiotami majątkowymi, ze

stosunku prawnego powstałego przed ogłoszeniem upadłości, albo nabycie wierzytelności

nastąpiło po obwieszczeniu w Rejestrze informacji o trybie i miejscu sprzedaży wierzytelności,

a zbycie nastąpiło na rzecz nabywcy, który zaoferował najwyższą kwotę, mogą oni wskazać

po jednym kandydacie na członka rady wierzycieli na każdą piątą część posiadanych

wierzytelności.

3.

Wierzyciel lub wierzyciele, których wniosek wskazany w ust. 1 lub 2 został uwzględniony,

nie mogą złożyć wniosku o powołanie kolejnych członków rady wierzycieli, chyba że

członek powołany poprzednio na ich wniosek został odwołany.

1.

Na wniosek wierzyciela lub wierzycieli mających co najmniej piątą część sumy wierzytelności

przysługujących wierzycielom będącym uczestnikami postępowania, z wyłączeniem wierzycieli

określonych w art. 116 ustawy z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne oraz wierzycieli, którzy nabyli wierzytelność w drodze przelewu lub indosu po ogłoszeniu

upadłości, chyba że przejście wierzytelności nastąpiło wskutek spłacenia przez wierzyciela

długu, za który odpowiadał osobiście albo określonymi przedmiotami majątkowymi, ze

stosunku prawnego powstałego przed ogłoszeniem upadłości, albo nabycie wierzytelności

nastąpiło po obwieszczeniu w Rejestrze informacji o trybie i miejscu sprzedaży wierzytelności,

a zbycie nastąpiło na rzecz nabywcy, który zaoferował najwyższą kwotę, sędzia-komisarz

zmienia skład rady wierzycieli, powołując na członka rady wierzycieli wierzyciela

wskazanego przez wnioskodawcę, chyba że zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że wskazany

wierzyciel nie będzie należycie pełnił obowiązków członka rady wierzycieli. Na postanowienie

oddalające wniosek zażalenie przysługuje wyłącznie wnioskodawcy.

2.

Przepisy art. 202a ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio.

3.

Sędzia-komisarz, zmieniając skład rady wierzycieli, nie może odwołać członka rady

wierzycieli powołanego na podstawie ust. 1 lub art. 202a, chyba że żądają tego wierzyciele,

na których wniosek członek został powołany.

1.

Członkowie rady wierzycieli pełnią swoje obowiązki osobiście albo przez pełnomocników.

2.

Pełnomocnictwo składa się przewodniczącemu rady, który składa je do akt postępowania

wraz z protokołem z posiedzenia rady wierzycieli.

1.

Rada wierzycieli udziela pomocy syndykowi, kontroluje jego czynności, bada stan funduszów

masy upadłości, udziela zezwolenia na czynności, które mogą być dokonane tylko za

zezwoleniem rady wierzycieli, oraz wyraża opinię w innych sprawach, jeżeli tego zażąda

sędzia-komisarz lub syndyk. Przy wykonywaniu obowiązków rada wierzycieli kieruje się

interesem ogółu wierzycieli.

2.

Rada wierzycieli lub jej członkowie mogą przedstawiać sędziemu-komisarzowi swoje uwagi

o działalności syndyka.

3.

Rada wierzycieli może żądać od upadłego oraz syndyka wyjaśnień oraz badać księgi i

dokumenty dotyczące upadłości w zakresie, w jakim nie narusza to tajemnicy przedsiębiorstwa.

Sędzia-komisarz rozstrzyga wątpliwości co do zakresu uprawnienia członków rady do

badania ksiąg i dokumentów upadłego.

1.

Zezwolenia rady wierzycieli pod rygorem nieważności wymagają następujące czynności

1)

dalsze prowadzenie przedsiębiorstwa przez syndyka, jeżeli ma trwać dłużej niż trzy

miesiące od dnia ogłoszenia upadłości;

2)

odstąpienie od sprzedaży przedsiębiorstwa jako całości;

3)

sprzedaż z wolnej ręki mienia wchodzącego w skład masy upadłości;

4)

zaciąganie pożyczek lub kredytów oraz obciążenie majątku upadłego ograniczonymi prawami rzeczowymi;

5)

(uchylony)

6)

uznanie, zrzeczenie się i zawarcie ugody co do roszczeń spornych oraz poddanie sporu

rozstrzygnięciu sądu polubownego.

1

(uchylony)

2.

Jeżeli czynność, o której mowa w ust. 1 i 1

3.

Zezwolenie rady wierzycieli na sprzedaż ruchomości nie jest wymagane, jeżeli wskazana

w spisie inwentarza wartość oszacowania wszystkich ruchomości wchodzących w skład

masy upadłości nie przekracza równowartości 50 000 zł.

4.

Do zezwolenia na sprzedaż wierzytelności oraz innych praw, jeżeli wskazana w spisie

należności wartość nominalna wszystkich wierzytelności oraz innych praw wchodzących

w skład masy upadłości nie przekracza równowartości 50 000 zł, przepis ust. 3 stosuje

się odpowiednio.

5.

Wpis obciążenia majątku upadłego ograniczonym prawem rzeczowym w księdze wieczystej lub rejestrze dokonany bez zezwolenia wymaganego zgodnie z ust.

1 podlega wykreśleniu z urzędu. Podstawą wykreślenia jest prawomocne postanowienie

sędziego-komisarza stwierdzające niedopuszczalność wpisu. Na postanowienie sędziego-komisarza

przysługuje zażalenie.

1.

Rada wierzycieli wykonuje czynności przez podejmowanie uchwał na posiedzeniach, chyba

że regulamin stanowi inaczej. Posiedzenia rady wierzycieli mogą odbywać się przy użyciu

środków bezpośredniego porozumiewania się na odległość.

1a.

Jeżeli uchwała nie jest podejmowana na posiedzeniu, do jej podjęcia konieczne jest

oddanie głosów przez wszystkich członków rady wierzycieli. W takim przypadku głosu

nie może oddać zastępca członka rady wierzycieli.

1b.

Uchwały rady wierzycieli podejmuje się większością głosów, jeżeli ustawa nie stanowi

inaczej, w terminie dwóch tygodni od dnia złożenia wniosku do rady.

2.

Rada wierzycieli może kontrolować czynności syndyka oraz badać stan funduszów masy

upadłości przez członka lub członków wskazanych w uchwale.

3.

Uchwałę rady wierzycieli o zbadaniu ksiąg i dokumentów przedsiębiorstwa upadłego wykonują

wskazani w uchwale członkowie rady wierzycieli lub, jeżeli są wymagane wiadomości

specjalne, inne osoby. Koszty badania nie stanowią kosztów postępowania i nie obciążają

masy upadłości.

4.

Z kontroli działalności upadłego albo syndyka oraz badania ksiąg i dokumentów rada

wierzycieli składa sprawozdanie sędziemu-komisarzowi. Z innych czynności rada wierzycieli

składa sprawozdanie na żądanie sędziego-komisarza.

1.

Na skutek uchwały rady wierzycieli podjętej w pełnym składzie, za którą głosowało

co najmniej czterech członków, albo na skutek uchwały rady wierzycieli podjętej zgodnie

z wnioskiem upadłego sąd zmienia syndyka i powołuje do pełnienia tej funkcji osobę

spełniającą wymogi, o których mowa w art. 157 ust. 1 lub 2, wskazaną przez radę wierzycieli,

chyba że byłoby to niezgodne z prawem, rażąco naruszałoby interes wierzycieli lub

zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że wskazana osoba nie będzie należycie pełniła

obowiązków. Na postanowienie sądu odmawiające powołania osoby wskazanej przez radę

zażalenie przysługuje wyłącznie członkom rady wierzycieli oraz upadłemu.

2.

Jeżeli rada wierzycieli składa się z trzech członków, uchwałę, o której mowa w ust.

1, podejmuje się jednomyślnie.

1.

Pierwsze posiedzenie rady zwołuje syndyk niezwłocznie po powołaniu rady wierzycieli.

Rada wierzycieli na pierwszym posiedzeniu przyjmuje regulamin, który określa w szczególności

tryb posiedzeń, sposób zbierania głosów i zasady współpracy rady z syndykiem, w tym

sposób składania wniosków do rady. Rada wierzycieli na pierwszym posiedzeniu wybiera

spośród swoich członków przewodniczącego rady. Posiedzenie rady zwołuje przewodniczący

rady, zawiadamiając członków i zastępców o terminie, miejscu i przedmiocie posiedzenia.

Regulamin może określać sposób zawiadamiania członków rady. Posiedzeniu rady wierzycieli

przewodniczy przewodniczący rady, chyba że regulamin stanowi inaczej.

2.

Posiedzenie rady wierzycieli może zwołać również sędzia-komisarz, który przewodniczy

posiedzeniu.

1.

Z posiedzenia rady wierzycieli sporządza się protokół. Protokół podpisują obecni,

a odmowę złożenia podpisu zaznacza się w protokole. Jeżeli posiedzenie odbywa się

przy użyciu środków bezpośredniego porozumiewania się na odległość, protokół podpisuje

wyłącznie przewodniczący rady, ze wskazaniem przyczyny braku pozostałych podpisów,

chyba że co innego wynika z regulaminu.

2.

Przewodniczący rady niezwłocznie po posiedzeniu przekazuje odpis protokołu sędziemu-komisarzowi,

a także syndykowi, jeżeli nie był obecny na posiedzeniu. Do odpisu protokołu załącza

się odpisy uchwał podjętych na posiedzeniu.

3.

Po podjęciu uchwały bez zwoływania posiedzenia rady wierzycieli przewodniczący rady

niezwłocznie przekazuje odpis uchwały sędziemu-komisarzowi.

4.

Przepisów ust. 1-3 nie stosuje się w przypadku posiedzenia rady wierzycieli, o którym

mowa w art. 208 ust. 2.

1.

Uchwały rady wierzycieli zamieszcza się w Rejestrze.

2.

W terminie tygodnia od dnia zamieszczenia uchwały rady wierzycieli w Rejestrze uczestnik

postępowania oraz syndyk mogą wnieść zarzuty przeciwko uchwale. Zarzuty wniesione

po upływie terminu lub nieodpowiadające wymogom formalnym pisma procesowego pozostawia

się bez rozpoznania. Przepisu art. 130 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego nie stosuje się.

3.

Sędzia-komisarz rozpoznaje zarzuty w terminie tygodnia od dnia przedłożenia mu zarzutów.

4.

Sędzia-komisarz w wyniku rozpoznania zarzutów lub z urzędu w terminie dwóch tygodni

od dnia zamieszczenia uchwały rady wierzycieli w Rejestrze może uchylić tę uchwałę,

jeżeli jest ona sprzeczna z prawem lub narusza interes wierzycieli. Na postanowienie

sędziego-komisarza zażalenie przysługuje wyłącznie skarżącemu, upadłemu oraz członkom

rady wierzycieli.

5.

Wykonanie uchwały nie może nastąpić wcześniej niż po upływie dwóch tygodni od dnia

jej zamieszczenia w Rejestrze. Sędzia-komisarz może wstrzymać wykonanie uchwały do

czasu uprawomocnienia się postanowienia w przedmiocie rozpoznania zarzutów lub postanowienia

o uchyleniu uchwały rady wierzycieli.

1.

Członkowi rady wierzycieli przysługuje prawo do zwrotu koniecznych wydatków związanych

z jego udziałem w posiedzeniu rady wierzycieli. Za udział w posiedzeniu sędzia-komisarz

może przyznać członkowi rady stosowne wynagrodzenie, jeżeli uzasadnione to jest rodzajem

i stopniem zawiłości sprawy oraz zakresem wykonywanych prac. Wynagrodzenie to nie

może przekraczać 3% miesięcznego przeciętnego wynagrodzenia, o którym mowa w art.

162 ust. 2, za jeden dzień posiedzenia. Wynagrodzenie oraz zwrot wydatków wchodzi

w skład kosztów postępowania.

2.

Postanowienie w sprawie wynagrodzenia i zwrotu wydatków wydaje sędzia-komisarz po

wysłuchaniu członka rady wierzycieli i syndyka.

1.

Członek rady wierzycieli odpowiada za szkodę wynikłą z nienależytego pełnienia obowiązków.

2.

Za szkodę wyrządzoną nienależytym wykonaniem obowiązków przez pełnomocnika działającego

w radzie wierzyciel odpowiada jak za działanie własne.

1.

Jeżeli rada wierzycieli nie została ustanowiona, czynności zastrzeżone dla rady wierzycieli

podejmuje sędzia-komisarz.

2.

Sędzia-komisarz wykonuje również czynności zastrzeżone dla rady wierzycieli, jeżeli

rada nie wykona ich w terminie wyznaczonym przez sędziego-komisarza lub w terminie

określonym w art. 308 ust. 2.

Sąd orzeka na posiedzeniu niejawnym, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

1.

W razie ogłoszenia upadłości wszystkich wspólników spółki cywilnej sąd może połączyć

do łącznego rozpoznania sprawy upadłościowe prowadzone wobec wspólników tej spółki.

Jeżeli ogłoszono upadłość w różnych sądach, przepisy art. 149 ust. 2 i 3 stosuje się

odpowiednio.

2.

W postanowieniu o połączeniu spraw sąd wyznacza jednego sędziego-komisarza do wszystkich

połączonych spraw. Sąd może również wyznaczyć jednego syndyka do wszystkich połączonych

spraw, powołać jedną radę wierzycieli i wyznaczyć wspólne zgromadzenie wierzycieli.

3.

Dla każdego z upadłych sporządza się osobne listy wierzytelności oraz plany podziału

funduszów masy upadłości, w których z urzędu uwzględnia się zaspokojenie wierzytelności,

za które upadli odpowiadają solidarnie.

4.

Wynagrodzenie syndyka oraz koszty likwidacji pokrywa się z masy upadłości każdego

z upadłych w częściach określonych przez sąd przy odpowiednim uwzględnieniu zasad

przyznawania wynagrodzenia.

5.

W przypadku ogłoszenia upadłości osobowej spółki handlowej oraz jej wspólników ponoszących

odpowiedzialność za zobowiązania spółki bez ograniczenia całym swoim majątkiem, a

także jeżeli sąd uzna za uzasadnione połączenie spraw upadłościowych prowadzonych

wobec innych upadłych, w szczególności wobec podmiotów powiązanych oraz małżonków,

przepisy ust. 1-4 stosuje się odpowiednio.

Do pełnomocnictwa określonego w ustawie stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

1.

Jeżeli ustawa przewiduje złożenie dokumentu w postaci elektronicznej, dokument składa

się za pośrednictwem Rejestru i opatruje się kwalifikowanym podpisem elektronicznym

albo podpisem potwierdzonym profilem zaufanym ePUAP.

2.

Dokumenty złożone w postaci elektronicznej drukuje się i załącza do akt wyłącznie

na zarządzenie sędziego-komisarza.

Organy postępowań upadłościowych obowiązane są do wzajemnej współpracy.

1.

Jeżeli zachodzi potrzeba przeprowadzenia dowodu z przesłuchania upadłego, syndyka,

wierzyciela, członka rady wierzycieli lub innych osób, sąd albo sędzia-komisarz, stosownie

do okoliczności, przesłuchuje ich na posiedzeniu i z przesłuchania sporządza protokół,

niezależnie od obecności innych osób zainteresowanych, albo odbiera od osób przesłuchiwanych

oświadczenia na piśmie; oświadczenia te stanowią dowód w sprawie.

2.

Sąd albo sędzia-komisarz może zarządzić również, by oświadczenie na piśmie, o którym

mowa w ust. 1, zawierało podpis notarialnie poświadczony.

3.

Nieobecność osoby, o której mowa w ust. 1, wezwanej na posiedzenie lub niezłożenie

przez tę osobę oświadczenia na piśmie, nawet z przyczyn usprawiedliwionych, nie tamuje

postępowania.

4.

Przepisy ust. 1-3 stosuje się również do przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków

oraz wysłuchania biegłych.

Syndyk składa sędziemu-komisarzowi wniosek o przeprowadzenie dowodu, jeżeli uzna za

konieczne ustalenie okoliczności sprawy w drodze postępowania dowodowego. W przypadku

uwzględnienia wniosku postępowanie dowodowe prowadzi sędzia-komisarz.

Sąd lub sędzia-komisarz, wyznaczając rozprawę, poucza uczestnika postępowania występującego

w sprawie bez adwokata, radcy prawnego, osoby posiadającej licencję doradcy restrukturyzacyjnego,

rzecznika patentowego lub radcy Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej

o treści art. 162, art. 206 § 2 pkt 3, art. 207, art. 217, art. 229 i art. 230 Kodeksu postępowania

cywilnego w zakresie, który jest uzasadniony przedmiotem sprawy, która ma być rozpoznana na

rozprawie.

1.

W postępowaniu upadłościowym orzeczenia zapadają w formie postanowień. W postanowieniu

oraz dokumencie, który dotyczy składnika masy upadłości, podaje się numer danego składnika

masy ujawniony w spisie inwentarza lub w spisie należności lub w innych spisach.

1a.

Postanowienia oraz zarządzenia wydane w postępowaniu upadłościowym zamieszcza się

w Rejestrze wraz z informacją o terminie i sposobie wniesienia środka zaskarżenia.

1b.

Uczestnicy postępowania mają dostęp do danych zawartych w zamieszczanych w Rejestrze

postanowieniach, zarządzeniach, dokumentach i informacjach.

2.

(uchylony)

3.

Do uchwał rady wierzycieli i zgromadzenia wierzycieli przepisy ust. 1 zdanie drugie

oraz ust. 1a i 1b stosuje się odpowiednio.

1.

Postanowienie wydane na posiedzeniu niejawnym doręcza się upadłemu, osobom, których

postanowienie dotyczy, oraz syndykowi, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Postanowień

dotyczących ogółu wierzycieli nie doręcza się wierzycielom.

2.

Pisma oraz postanowienia, o których mowa w ust. 1, doręcza się w drodze doręczenia

elektronicznego, jeżeli pismo zostało wniesione za pośrednictwem Rejestru albo wybrano

doręczanie elektroniczne za pośrednictwem Rejestru. Przepis art. 131 stosuje się odpowiednio.

Sędzia-komisarz w celu przyspieszenia postępowania może dokonywać wezwań, zawiadomień

i doręczeń w sposób, który uzna w okolicznościach konkretnej sprawy za najbardziej

celowy, nawet z pominięciem przepisów ogólnych, jeżeli sposób wezwania, zawiadomienia

lub doręczenia umożliwia adresatowi zapoznanie się z treścią otrzymanej informacji.

1.

W przypadkach przewidzianych w ustawie obwieszczenia dokonuje się w Rejestrze. W przypadku

gdy od dnia obwieszczenia biegnie termin do wniesienia środka zaskarżenia, obwieszczeniu

podlega także informacja o sposobie i terminie jego wniesienia.

2.

Na wniosek syndyka lub z urzędu sędzia-komisarz może zarządzić dokonanie obwieszczenia

także w inny sposób.

3.

Na żądanie upadłego lub wierzyciela, na ich koszt, obwieszczenie może być dokonane

w sposób przez nich wskazany.

4.

Każdy ma dostęp do danych zawartych w obwieszczanych w Rejestrze postanowieniach,

zarządzeniach, dokumentach i informacjach.

5.

Minister Sprawiedliwości podaje do publicznej wiadomości w Rejestrze wzory dokumentów

i pism procesowych określone w ustawie.

1.

Na postanowienia sądu upadłościowego i sędziego-komisarza zażalenie przysługuje w

przypadkach wskazanych w ustawie. Zażalenia na postanowienia sędziego-komisarza rozpoznaje

sąd upadłościowy jako sąd drugiej instancji.

2.

Odpis zażalenia wniesionego przez wierzyciela doręcza się upadłemu, syndykowi oraz

osobom, których dotyczy zaskarżone postanowienie.

3.

Odpis zażalenia wniesionego przez upadłego doręcza się syndykowi oraz osobom, których

dotyczy zaskarżone postanowienie.

3a.

Jeżeli ustawa przewiduje, że zażalenie może wnieść osoba niebędąca uczestnikiem postępowania

upadłościowego, odpis zażalenia doręcza się upadłemu, syndykowi oraz osobom, których

dotyczy zaskarżone postanowienie.

4.

Odpisu zażalenia na postanowienia dotyczące ogółu wierzycieli nie doręcza się wierzycielom.

5.

Zażalenie rozpoznaje się w terminie trzydziestu dni od dnia przedstawienia akt sądowi

drugiej instancji.

1.

Od postanowień sądu drugiej instancji skarga kasacyjna nie przysługuje, chyba że ustawa

przewiduje inaczej.

2.

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie przysługuje.

1.

Termin do wniesienia środka zaskarżenia od postanowień wydanych na posiedzeniu niejawnym

biegnie od dnia zamieszczenia postanowienia w Rejestrze. Zażalenie wnosi się w terminie

tygodnia.

2.

Jeżeli postanowienie wydane na posiedzeniu niejawnym podlega obwieszczeniu, termin

do wniesienia środka zaskarżenia biegnie od dnia obwieszczenia.

3.

Dla osób, którym ustawa nakazuje doręczyć postanowienie wydane na posiedzeniu niejawnym,

termin do wniesienia środka zaskarżenia biegnie od dnia doręczenia postanowienia.

4.

Jeżeli postanowienie, od którego przysługuje środek zaskarżenia, zostało ogłoszone

na posiedzeniu jawnym, osoby zawiadomione o posiedzeniu w terminie tygodnia od dnia

posiedzenia, a osoby, które nie zostały zawiadomione o posiedzeniu jawnym - od dnia

zamieszczenia, a jeżeli postanowienie podlega obwieszczeniu - od dnia obwieszczenia

postanowienia w Rejestrze, mogą złożyć wniosek o sporządzenie uzasadnienia i doręczenie

postanowienia wraz z uzasadnieniem. Termin do wniesienia środka zaskarżenia biegnie

od dnia doręczenia postanowienia wraz z uzasadnieniem.

Skargi na czynności komornika w toku postępowania upadłościowego wnosi się w terminie

tygodniowym od dnia zakończenia czynności.

1.

Zabezpieczenie w przypadkach określonych w ustawie następuje przez złożenie do depozytu

sądowego odpowiedniej sumy pieniężnej.

2.

O wydaniu sumy złożonej do depozytu orzeka sędzia-komisarz po wysłuchaniu syndyka

i osób zainteresowanych.

3.

(uchylony)

4.

Na postanowienie sędziego-komisarza w przedmiocie zabezpieczenia przysługuje zażalenie.

Sumy pieniężne wchodzące do masy upadłości oraz sumy uzyskane ze zbycia rzeczy i praw

obciążonych rzeczowo, jeżeli nie podlegają natychmiastowemu wydaniu, syndyk składa

na oprocentowany rachunek bankowy lub na rachunek depozytowy Ministra Finansów.

1.

Akta sądowe udostępnia się w sekretariacie sądu uczestnikom postępowania oraz każdemu,

kto potrzebę ich przejrzenia dostatecznie usprawiedliwi. Osoby te mogą otrzymywać

z akt odpisy i wyciągi oraz bez żadnych dodatkowych opłat sporządzać we własnym zakresie

fotokopie.

2.

Pobrane samodzielnie wydruki komputerowe postanowień, zarządzeń i dokumentów obwieszczonych

lub zamieszczonych w Rejestrze mają moc urzędowo poświadczonych odpisów, jeżeli posiadają

cechy umożliwiające ich weryfikację z danymi zawartymi w Rejestrze.

3.

Od dnia obwieszczenia w Rejestrze nie można zasłaniać się nieznajomością treści obwieszczenia,

chyba że mimo zachowania należytej staranności nie można było dowiedzieć się o obwieszczeniu.

W sprawach nieuregulowanych ustawą do postępowania upadłościowego stosuje się odpowiednio

przepisy księgi pierwszej części pierwszej Kodeksu postępowania cywilnego, z wyjątkiem przepisów o zawieszeniu i wznowieniu postępowania.

1.

Do kosztów postępowania zalicza się wydatki bezpośrednio związane z zabezpieczeniem,

zarządem i likwidacją masy upadłości, w szczególności wynagrodzenie syndyka oraz jego

zastępcy, wynagrodzenia osób zatrudnionych przez syndyka oraz należności z tytułu

składek na ubezpieczenia społeczne od wynagrodzeń tych osób, wynagrodzenie i wydatki

członków rady wierzycieli, wydatki związane ze zgromadzeniem wierzycieli, koszty archiwizacji

dokumentów upadłego, korespondencji, ogłoszeń, podatki i inne daniny publiczne związane

z likwidacją masy upadłości.

2.

Do innych zobowiązań masy upadłości zalicza się wszystkie niewymienione w ust. 1 zobowiązania

masy upadłości powstałe po ogłoszeniu upadłości, w szczególności należności ze stosunku

pracy przypadające za czas po ogłoszeniu upadłości, zobowiązania z tytułu bezpodstawnego

wzbogacenia masy upadłości, zobowiązania z zawartych przez upadłego przed ogłoszeniem

upadłości umów, których wykonania zażądał syndyk, inne zobowiązania powstałe z czynności

syndyka oraz przypadające za czas po ogłoszeniu upadłości renty z tytułu odszkodowania

za wywołanie choroby, niezdolności do pracy, kalectwa lub śmierci i renty z tytułu

zamiany uprawnień objętych treścią prawa dożywocia na dożywotnią rentę.

1.

(uchylony)

2.

Niezaspokojone z masy upadłości zobowiązania, o których mowa w art. 230, po zakończeniu

postępowania upadłościowego ponosi upadły. W przypadku uchylenia postępowania upadłościowego

sędzia-komisarz może zwolnić upadłego od ponoszenia kosztów sądowych.

3.

Na postanowienie sędziego-komisarza w przedmiocie kosztów przysługuje zażalenie.

1.

W przypadku potrzeby, w szczególności w przypadku braku płynnych funduszów masy upadłości,

sędzia-komisarz zwoła zgromadzenie wierzycieli w przedmiocie podjęcia uchwały co do

wpłacenia przez wierzycieli zaliczki na pokrycie kosztów postępowania albo zobowiąże

wierzycieli mających największe wierzytelności, których łączna wysokość wynosi co

najmniej 30% sumy wierzytelności przypadających wierzycielom uprawnionym do uczestniczenia

w zgromadzeniu, do złożenia zaliczki na koszty postępowania.

2.

W przypadku gdy lista wierzytelności nie została sporządzona, wysokość wierzytelności

przysługujących wierzycielom ustala się na podstawie spisu wierzycieli złożonego w

postępowaniu w przedmiocie ogłoszenia upadłości lub na podstawie spisu wierzytelności

sporządzonego w postępowaniu restrukturyzacyjnym albo na podstawie spisu bezspornych

wierzytelności przedstawionego na żądanie sędziego-komisarza przez syndyka, sporządzonego

na podstawie ksiąg rachunkowych upadłego.

Wierzycielowi nie przysługuje prawo do zwrotu kosztów poniesionych przez niego w postępowaniu

upadłościowym. Wierzycielowi zwraca się jednak poniesione przez niego koszty postępowania

wywołanego wniesieniem sprzeciwu co do uznania wierzytelności innego wierzyciela,

jeżeli w wyniku wniesienia tego sprzeciwu odmówiono uznania zaskarżonej wierzytelności,

jak również zwraca się zaliczkę na koszty postępowania, którą złożył na żądanie sędziego-komisarza

albo zgodnie z uchwałą zgromadzenia wierzycieli, jeżeli fundusze masy upadłości wystarczą

na jej pokrycie.

1.

Nie można żądać od wierzyciela zwrotu do masy upadłości kosztów wynikłych z czynności

podjętych przez wierzyciela w postępowaniu upadłościowym.

2.

Po zakończeniu postępowania upadłościowego upadły nie może żądać od wierzyciela zwrotu

kosztów postępowania, chyba że nastąpiło uchylenie postępowania upadłościowego, a

wierzyciel zgłosił wniosek o ogłoszenie upadłości w złej wierze.

1.

Koszty postępowania upadłościowego wynikłe ze zgłoszenia wierzytelności przez wierzyciela

po upływie terminu wyznaczonego do zgłaszania wierzytelności, nawet jeżeli opóźnienie

powstało bez winy wierzyciela, ponosi wierzyciel, który zgłosił wierzytelność po terminie.

2.

Sędzia-komisarz może zobowiązać wierzyciela do złożenia zaliczki na koszty związane

ze zgłoszeniem wierzytelności po upływie terminu wyznaczonego do zgłoszenia. W razie

niezłożenia zaliczki zgłoszenie wierzytelności podlega zwrotowi.

1.

Wierzyciel osobisty upadłego, który chce uczestniczyć w postępowaniu upadłościowym,

jeżeli niezbędne jest ustalenie jego wierzytelności, powinien w terminie oznaczonym

w postanowieniu o ogłoszeniu upadłości zgłosić sędziemu-komisarzowi swoją wierzytelność.

2.

Uprawnienie do zgłoszenia wierzytelności przysługuje wierzycielowi ponadto, gdy jego

wierzytelność była zabezpieczona hipoteką, zastawem, zastawem rejestrowym, zastawem

skarbowym, hipoteką morską lub przez inny wpis w księdze wieczystej lub w rejestrze

okrętowym. Jeżeli wierzyciel nie zgłosi tych wierzytelności, będą one umieszczone

na liście wierzytelności z urzędu.

3.

Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio do wierzytelności zabezpieczonych hipoteką,

zastawem lub zastawem rejestrowym, zastawem skarbowym, hipoteką morską na rzeczach

wchodzących w skład masy upadłości, jeżeli upadły nie jest dłużnikiem osobistym, a

wierzyciel chce w postępowaniu upadłościowym dochodzić swoich roszczeń z przedmiotu

zabezpieczenia.

4.

Postanowienia niniejszego artykułu dotyczące wierzytelności stosuje się do innych

należności podlegających zaspokojeniu z masy upadłości.

Nie wymagają zgłoszenia należności ze stosunku pracy. Należności z tego tytułu umieszcza

się na liście wierzytelności z urzędu.

1.

Przepisy dotyczące roszczeń pracowniczych stosuje się odpowiednio do roszczeń Funduszu

Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych o zwrot z masy upadłości świadczeń Funduszu

wypłaconych pracownikom upadłego.

2.

Do wierzytelności Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego przepisy dotyczące wierzytelności

Zakładu Ubezpieczeń Społecznych stosuje się odpowiednio.

1.

Zgłoszenia wierzytelności dokonuje się na piśmie w dwóch egzemplarzach.

2.

Wierzyciel może dokonać zgłoszenia wierzytelności za pośrednictwem Rejestru.

3.

W zgłoszeniu wierzytelności wierzyciel wskazuje dowody uzasadniające zgłoszenie.

4.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wzór pisemnego zgłoszenia

wierzytelności oraz zakres danych objętych zgłoszeniem wierzytelności za pośrednictwem

Rejestru, mając na uwadze jego przejrzystość i kompletność oraz uproszczenie i przyspieszenie

zgłoszenia wierzytelności w postaci elektronicznej.

W zgłoszeniu wierzytelności należy podać

1)

imię i nazwisko albo nazwę wierzyciela i odpowiednio jego miejsce zamieszkania albo

siedzibę, adres oraz numer PESEL albo numer w Krajowym Rejestrze Sądowym, a w przypadku

ich braku - inne dane umożliwiające jego jednoznaczną identyfikację;

2)

określenie wierzytelności wraz z należnościami ubocznymi oraz wartość wierzytelności

niepieniężnej;

3)

dowody stwierdzające istnienie wierzytelności; jeżeli wierzytelność została uznana

w spisie wierzytelności sporządzonym w postępowaniu restrukturyzacyjnym, wystarczające

jest powołanie się na tę okoliczność;

4)

kategorię, do której wierzytelność ma być zaliczona;

5)

zabezpieczenia związane z wierzytelnością;

6)

w razie zgłoszenia wierzytelności, w stosunku do której upadły nie jest dłużnikiem

osobistym, przedmiot zabezpieczenia, z którego wierzytelność podlega zaspokojeniu;

7)

stan sprawy, jeżeli co do wierzytelności toczy się postępowanie sądowe, administracyjne,

sądowoadministracyjne lub przed sądem polubownym;

8)

jeżeli wierzyciel jest wspólnikiem albo akcjonariuszem spółki będącej upadłym - ilość

posiadanych udziałów albo akcji oraz ich rodzaj.

Jeżeli zgłoszenie wierzytelności odpowiada wymaganiom określonym w art. 239 i art.

240, sędzia-komisarz niezwłocznie, nie później niż w terminie dwóch tygodni, przekazuje

odpis zgłoszenia syndykowi.

Jeżeli zgłoszenia wierzytelności dokonuje wierzyciel reprezentowany przez pełnomocnika

procesowego, którym jest adwokat lub radca prawny, lub osoba posiadająca licencję

doradcy restrukturyzacyjnego, zgłoszenie wierzytelności nieodpowiadające wymaganiom

określonym w art. 239 i art. 240 lub zawierające inne braki uniemożliwiające nadanie

zgłoszeniu biegu podlega zwrotowi bez wzywania do jego uzupełnienia.

1.

Syndyk sprawdza, czy zgłoszona wierzytelność znajduje potwierdzenie w księgach rachunkowych

lub innych dokumentach upadłego albo we wpisach w księdze wieczystej lub rejestrach,

oraz wzywa upadłego do złożenia w zakreślonym terminie oświadczenia, czy wierzytelność

uznaje.

2.

W przypadku gdy zgłoszona wierzytelność nie znajduje potwierdzenia w księgach rachunkowych

lub innych dokumentach upadłego albo we wpisach w księdze wieczystej lub rejestrach,

syndyk wzywa wierzyciela do złożenia w terminie tygodnia dokumentów wskazanych w zgłoszeniu

wierzytelności pod rygorem odmowy uznania wierzytelności. Termin ten nie podlega przedłużeniu

ani przywróceniu. Syndyk może jednak uwzględnić dokumenty złożone po upływie terminu,

jeżeli nie spowoduje to opóźnienia w przekazaniu listy sędziemu-komisarzowi.

3.

Wezwanie wierzyciela przez syndyka do złożenia dokumentów zawiera pouczenie o skutkach

uchybienia terminowi.

Po upływie terminu do zgłoszenia wierzytelności i sprawdzeniu zgłoszonych wierzytelności

syndyk niezwłocznie sporządza listę wierzytelności, nie później niż w terminie dwóch

miesięcy od upływu okresu przewidzianego do zgłaszania wierzytelności.

1.

Na liście wierzytelności umieszcza się w osobnych rubrykach

1)

liczbę porządkową;

2)

imię i nazwisko wierzyciela albo jego nazwę, miejsce zamieszkania albo siedzibę, adres

oraz numer PESEL albo numer w Krajowym Rejestrze Sądowym, a w przypadku ich braku

- inne dane umożliwiające jego jednoznaczną identyfikację;

3)

sumę, w jakiej wierzytelność podlega uznaniu, i sumę, według której będzie obliczany

głos wierzyciela w głosowaniu nad układem;

4)

kategorię, w jakiej wierzytelność podlega zaspokojeniu;

5)

informację o istnieniu i rodzaju zabezpieczenia wierzytelności;

6)

informację, czy wierzytelność jest uzależniona od warunku;

7)

informację, czy wierzycielowi przysługuje prawo potrącenia;

8)

uzasadnienie;

9)

informację o stanie postępowania sądowego, administracyjnego, sądowoadministracyjnego

lub postępowania przed sądem polubownym w sprawie zgłoszonej wierzytelności, jej zabezpieczenia

lub prawa potrącenia.

2.

Jeżeli syndyk zaprzecza w całości lub części oświadczeniom wierzyciela, uzasadnia

to w osobnej rubryce. Uzasadnienie to oraz uzasadnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt

8, obejmuje wskazanie stanu faktycznego, z którego wynika wierzytelność, oraz dokumentów

jej dotyczących.

3.

W przypadku wierzytelności zabezpieczonych sumę, według której będzie obliczany głos

wierzyciela w głosowaniu nad układem, oznacza się według tej części wierzytelności,

która prawdopodobnie nie będzie zaspokojona z przedmiotu zabezpieczenia.

4.

Syndyk umieszcza na liście wierzytelności także oświadczenie upadłego i podane przez

niego uzasadnienie, jeżeli upadły złożył takie oświadczenie, albo wzmiankę, że upadły

oświadczenia takiego nie złożył i z jakiej przyczyny.

5.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wzór listy wierzytelności,

mając na uwadze zakres informacji ujmowanych w liście wierzytelności, czytelność oraz

kompletność listy.

1.

Wierzytelność za okres rozliczeniowy, w trakcie którego została ogłoszona upadłość,

w szczególności z tytułu czynszu najmu lub dzierżawy, podatków lub składek na ubezpieczenia

społeczne, ulega z mocy prawa proporcjonalnemu podziałowi na część traktowaną jak

wierzytelność powstała przed dniem ogłoszenia upadłości oraz część traktowaną jak

wierzytelność powstająca po dniu ogłoszenia upadłości.

2.

Jeżeli przedmiot leasingu nie stanowi u korzystającego upadłego środka trwałego w

rozumieniu ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 2032, z późn. zm. oraz ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1888, z późn. zm., do umowy leasingu przepis ust. 1 stosuje się.

3.

Jeżeli rozliczenie należności publicznoprawnych wymaga sporządzenia deklaracji lub

innego tego typu dokumentu obejmujących rozliczenie, obie części wierzytelności, o

której mowa w ust. 1, ujmowane są w odrębnych deklaracjach lub innych tego typu dokumentach.

Wierzytelność niepieniężna będzie umieszczona na liście wierzytelności w sumie pieniężnej

według jej wartości z dnia ogłoszenia upadłości.

1.

Jeżeli w dniu ogłoszenia upadłości wierzytelność bez zastrzeżenia odsetek nie była

jeszcze wymagalna, na liście wierzytelności umieszcza się sumę pieniężną wierzytelności

pomniejszoną o odsetki ustawowe, nie wyższe jednak niż 6% i za czas od dnia ogłoszenia

upadłości do dnia wymagalności, najwyżej jednak za dwa lata.

2.

Odsetki od wierzytelności pieniężnej umieszcza się na liście wierzytelności w kwocie

naliczonej do dnia poprzedzającego dzień ogłoszenia upadłości włącznie.

1.

Wierzytelność, której upadły jest współdłużnikiem, oraz wierzytelność poręczyciela

upadłego z tytułu zwrotnego roszczenia umieszcza się na liście w takiej wysokości,

w jakiej współdłużnik lub poręczyciel zaspokoił wierzyciela.

2.

Współdłużnik, poręczyciel, gwarant lub bank otwierający akredytywy może dokonać zgłoszenia

wierzytelności przed zaspokojeniem wierzyciela. Na liście wierzytelności umieszcza

się wierzytelność współdłużnika, poręczyciela, gwaranta lub banku otwierającego akredytywy,

który nie zaspokoił wierzyciela jako wierzytelność warunkową, która nie uprawnia do

głosowania na zgromadzeniu wierzycieli.

1.

Wierzytelności z tytułu powtarzających się świadczeń, których czas trwania jest oznaczony,

umieszcza się na liście jako sumę świadczeń za cały czas ich trwania, pomniejszoną

o odsetki ustawowe, nie wyższe jednak niż 6% i za czas od dnia ogłoszenia upadłości

do dnia wymagalności każdego przyszłego świadczenia.

2.

Wierzytelności z tytułu świadczeń powtarzających się, których czas trwania oznaczono

na czas życia uprawnionego lub innej osoby, albo nieoznaczonych co do czasu trwania

umieszcza się na liście wierzytelności jako sumę stanowiącą wartość prawa.

3.

Jeżeli w umowie o prawo do świadczeń powtarzających się ustalona jest suma wykupu,

sumę tę umieszcza się na liście jako wartość prawa.

4.

Przepisów ust. 1-3 nie stosuje się do świadczeń alimentacyjnych.

Wierzytelność zabezpieczoną hipoteką lub wpisem w rejestrze na majątku upadłego położonym

za granicą umieszcza się na liście, jeżeli złożony zostanie dowód wykreślenia wpisu

o zabezpieczeniu. Złożenia dowodu wykreślenia wpisu o zabezpieczeniu nie wymaga się,

jeżeli postępowanie upadłościowe zostało uznane w kraju, w którym znajduje się przedmiot

zabezpieczenia.

Wierzytelność w walucie obcej bez względu na termin jej wymagalności umieszcza się

na liście po przeliczeniu na walutę polską według średniego kursu walut obcych w Narodowym

Banku Polskim z dnia ogłoszenia upadłości, a gdy takiego kursu nie było - według średniej

ceny rynkowej z tej daty. Umieszczenie na liście wierzytelności w przeliczeniu na

walutę polską nie powoduje przekształcenia zobowiązania wyrażonego w walucie obcej

na zobowiązanie w walucie polskiej. Zaspokojenie wierzytelności w wykonaniu planu

podziału następuje w walucie polskiej.

1.

Jeżeli wierzytelność została zgłoszona przez wierzyciela po upływie terminu wyznaczonego

do zgłaszania wierzytelności, bez względu na przyczynę opóźnienia, czynności już dokonane

w postępowaniu upadłościowym są skuteczne wobec tego wierzyciela, zgłoszenie nie ma

wpływu na złożone już plany podziału, a jego uznaną wierzytelność uwzględnia się tylko

w planach podziału funduszów masy upadłości sporządzonych po jej uznaniu.

2.

Jeżeli postanowienie dotyczące wierzytelności zgłoszonej po upływie terminu wyznaczonego

do zgłaszania wierzytelności nie zostało wydane albo nie stało się prawomocne do dnia

zakończenia lub umorzenia postępowania upadłościowego, postępowanie w tym zakresie

podlega umorzeniu. Jeżeli jednak wierzytelność zgłoszono po zatwierdzeniu ostatecznego

planu podziału funduszów masy upadłości, pozostawia się ją bez rozpoznania.

1.

Po upływie terminu wyznaczonego do zgłaszania wierzytelności syndyk uzupełnia listę

wierzytelności w miarę zgłaszania wierzytelności.

2.

Jeżeli zgłoszono wierzytelności po przekazaniu listy wierzytelności sędziemu-komisarzowi,

syndyk sporządza uzupełnienie listy wierzytelności obejmujące takie wierzytelności

wraz z zaznaczeniem, w jaki sposób będą zaspokajane.

1.

Zmianę wierzyciela po zgłoszeniu wierzytelności uwzględnia się na liście wierzytelności

tylko wtedy, gdy została stwierdzona dokumentem urzędowym lub niebudzącym wątpliwości

dokumentem prywatnym z podpisem urzędowo poświadczonym i gdy zmiana wierzyciela zgłoszona

została syndykowi przed przekazaniem listy wierzytelności sędziemu-komisarzowi. Sędzia-komisarz

może uwzględnić zmianę wierzyciela zgłoszoną po przekazaniu mu listy wierzytelności,

a przed jej ostatecznym zatwierdzeniem, jeżeli nie spowoduje to opóźnienia w postępowaniu.

2.

Nieuwzględnienie zmian, o których mowa w ust. 1, nie pozbawia nabywcy wierzytelności

możliwości realizacji jego uprawnień na podstawie przepisów ustawy w toku dalszego

postępowania.

1.

Listę wierzytelności składa się w postaci elektronicznej. Podlega ona zamieszczeniu

w Rejestrze.

2.

O dacie złożenia listy wierzytelności obwieszcza się.

1.

W terminie dwóch tygodni od dnia obwieszczenia, o którym mowa w art. 255 ust. 2, wierzyciel

może złożyć do sędziego-komisarza sprzeciw co do

1)

uznania wierzytelności - w przypadku wierzyciela umieszczonego na liście wierzytelności;

2)

odmowy uznania wierzytelności - w przypadku wierzyciela, któremu odmówiono uznania

zgłoszonej wierzytelności.

2.

W tym samym terminie sprzeciw przysługuje upadłemu, o ile projekt nie jest zgodny

z jego wnioskami lub oświadczeniami. Jeżeli upadły nie składał oświadczeń, mimo iż

był do tego wezwany, może zgłosić sprzeciw tylko wtedy, gdy wykaże, że nie złożył

oświadczeń z przyczyn od niego niezależnych.

1.

Sprzeciw powinien odpowiadać wymogom formalnym pisma procesowego, a ponadto wskazywać

zaskarżoną wierzytelność oraz zawierać wniosek co do uznania albo odmowy uznania wierzytelności

wraz z uzasadnieniem i wskazaniem dowodów na jego poparcie.

2.

Jeżeli sprzeciw nie odpowiada wymaganiom wskazanym w ust. 1 lub nie uiszczono należnej opłaty, przepis art. 130 ustawy z dnia 17 listopada

1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego stosuje się odpowiednio. Sędzia-komisarz odrzuca sprzeciw wniesiony po upływie terminu

lub z innych przyczyn niedopuszczalny, jak również sprzeciw, którego braków strona

nie uzupełniła, lub sprzeciw, od którego strona nie wniosła należnej opłaty w wyznaczonym

terminie.

3.

(uchylony)

1.

Sprzeciw może być oparty wyłącznie na twierdzeniach i zarzutach wskazanych w zgłoszeniu

wierzytelności. Inne twierdzenia i zarzuty mogą być zgłoszone tylko wtedy, gdy wierzyciel

wykaże, że ich wcześniejsze zgłoszenie było niemożliwe albo że potrzeba ich wskazania

wynikła później.

2.

Jeżeli wierzytelność jest stwierdzona prawomocnym orzeczeniem sądu, sprzeciw może

być oparty tylko na zdarzeniach powstałych po zamknięciu rozprawy w sprawie, w której

orzeczenie zostało wydane. Zdarzenia potwierdza się dowodem na piśmie.

1.

Sędzia-komisarz doręcza odpis sprzeciwu syndykowi oraz odpowiednio upadłemu i wierzycielowi,

którego wierzytelności sprzeciw dotyczy, wyznaczając termin wniesienia odpowiedzi

na sprzeciw nie krótszy niż tydzień.

2.

Odpowiedź na sprzeciw wniesiona po upływie terminu lub której braków strona nie uzupełniła

w terminie podlega zwrotowi. Do odpowiedzi na sprzeciw przepisy art. 257 ust. 1 i

2 zdanie pierwsze stosuje się odpowiednio.

3.

Sędzia-komisarz pomija twierdzenia i dowody niezgłoszone w sprzeciwie i odpowiedzi

na sprzeciw, chyba że strona uprawdopodobni, że nie zgłosiła ich w sprzeciwie albo

odpowiedzi na sprzeciw bez swojej winy lub że uwzględnienie spóźnionych twierdzeń

i dowodów nie spowoduje zwłoki w rozpoznaniu sprawy.

1.

Sędzia-komisarz, zastępca sędziego-komisarza albo wyznaczony sędzia rozpoznaje sprzeciw

na posiedzeniu niejawnym w terminie dwóch miesięcy od jego wniesienia. Jeżeli sędzia-komisarz,

zastępca sędziego-komisarza albo wyznaczony sędzia uzna za potrzebne wyznaczenie rozprawy,

zawiadamia o niej syndyka, upadłego oraz wierzyciela, który wniósł sprzeciw, i wierzyciela,

którego wierzytelności sprzeciw dotyczy. Niestawiennictwo tych osób, nawet usprawiedliwione,

nie wstrzymuje wydania postanowienia.

1a.

Sędzia-komisarz, zastępca sędziego-komisarza albo wyznaczony sędzia może odstąpić

od przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka lub opinii biegłego, jeżeli świadek złożył

zeznania albo biegły sporządził opinię w innym postępowaniu toczącym się przed sądem,

sądem polubownym lub organem administracji. W takim przypadku dowodem są dokumenty,

obejmujące treść zeznań świadka lub opinii biegłego.

1b.

W toku postępowania wywołanego wniesieniem sprzeciwu syndyk ma prawa i obowiązki uczestnika

postępowania.

2.

Na postanowienie w przedmiocie sprzeciwu zażalenie przysługuje upadłemu, syndykowi

oraz każdemu z wierzycieli.

3.

Uchylenie postanowienia w przedmiocie sprzeciwu i przekazanie sprawy do ponownego

rozpoznania jest możliwe tylko w przypadku konieczności przeprowadzenia postępowania

dowodowego w całości albo gdy przy rozpoznawaniu sprzeciwu doszło do nieważności postępowania,

której skutków nie dało się usunąć w postępowaniu zażaleniowym.

1.

Po uprawomocnieniu się postanowienia sędziego-komisarza w sprawie sprzeciwu, a w razie

jego zaskarżenia, po uprawomocnieniu się postanowienia sądu, sędzia-komisarz dokonuje

zmian na liście wierzytelności na podstawie tych postanowień oraz zatwierdza listę

wierzytelności.

2.

Jeżeli sprzeciwu nie wniesiono, sędzia-komisarz zatwierdza listę wierzytelności po

upływie terminu do jego wniesienia.

3.

Po upływie terminu do wniesienia sprzeciwów sędzia-komisarz może zatwierdzić częściowo

listę wierzytelności w zakresie nieobjętym sprzeciwami.

Sędzia-komisarz może z urzędu dokonać zmian na liście wierzytelności w razie stwierdzenia,

że na liście umieszczono wierzytelności, które w całości lub części nie istnieją,

lub nie umieszczono na liście wierzytelności, które podlegają umieszczeniu na liście

z urzędu. Postanowienie o zmianie na liście podlega obwieszczeniu z urzędu. Na postanowienie

to przysługuje zażalenie.

1.

Jeżeli wierzytelność zgłoszono po terminie wyznaczonym do zgłoszenia wierzytelności

lub została ujawniona po tym terminie wierzytelność, która nie wymaga zgłoszenia,

wierzytelność taką umieszcza się na uzupełnieniu listy wierzytelności.

2.

Lista wierzytelności ulega sprostowaniu stosownie do prawomocnych orzeczeń. Zmiana

wysokości wierzytelności zaistniała po ustaleniu listy wierzytelności jest uwzględniana

przy sporządzeniu planu podziału albo przy głosowaniu na zgromadzeniu wierzycieli.

3.

(uchylony)

Odmowa uznania wierzytelności według przepisów niniejszego działu nie stanowi przeszkody

do jej dochodzenia we właściwym trybie. Z uwzględnieniem art. 145 ust. 1 dochodzenie

wierzytelności, której odmówiono uznania, jest możliwe dopiero po umorzeniu lub zakończeniu

postępowania upadłościowego.

1.

Z zastrzeżeniem art. 296 , po zakończeniu lub umorzeniu postępowania upadłościowego wyciąg z zatwierdzonej

przez sędziego-komisarza listy wierzytelności, zawierający oznaczenie wierzytelności

oraz sumy otrzymanej na jej poczet przez wierzyciela, jest tytułem egzekucyjnym przeciwko

upadłemu.

2.

Upadły może żądać ustalenia, że wierzytelność objęta listą wierzytelności nie istnieje

albo istnieje w mniejszym zakresie, jeżeli nie uznał wierzytelności zgłoszonej w postępowaniu

upadłościowym i nie zapadło co do niej jeszcze prawomocne orzeczenie sądowe.

3.

Po nadaniu wyciągowi z listy wierzytelności klauzuli wykonalności, zarzut, że wierzytelność

objęta listą wierzytelności nie istnieje albo że istnieje w mniejszym zakresie, upadły

może podnieść w drodze powództwa o pozbawienie tytułu wykonawczego wykonalności.

4.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się w stosunku do wierzycieli, wobec których upadły nie

był dłużnikiem osobistym.

1.

Jeżeli sąd umorzył część zobowiązań upadłego, które nie zostały zaspokojone w postępowaniu

upadłościowym, w wyciągu z listy wierzytelności, o którym mowa w art. 264 ust. 1,

zamieszcza się wzmiankę określającą zakres odpowiedzialności upadłego.

2.

Jeżeli sąd umorzył całość zobowiązań upadłego, które nie zostały zaspokojone w postępowaniu

upadłościowym, przepisu art. 264 nie stosuje się.

Wierzyciel może żądać zwrotu dokumentów złożonych w celu udowodnienia wierzytelności.

Na zarządzenie sędziego-komisarza sekretarz sądowy wydaje dokumenty z zaznaczeniem

na nich, w jakiej sumie wierzytelność została uznana.

1.

W postępowaniu upadłościowym dopuszczalne jest zawarcie układu.

2.

Propozycje układowe w postępowaniu upadłościowym mogą zgłosić upadły, wierzyciel oraz

syndyk.

1.

Podmioty uprawnione do złożenia propozycji układowych mogą wraz z propozycjami złożyć

wniosek o całkowite lub częściowe wstrzymanie likwidacji masy upadłości do czasu zatwierdzenia

układu.

2.

Niedopuszczalne jest wstrzymanie likwidacji masy upadłości, jeżeli propozycje układowe

nie przewidują zaspokojenia wierzytelności nieobjętych układem niezwłocznie po zatwierdzeniu

układu i prawomocnym zakończeniu postępowania na tej podstawie.

3.

Niedopuszczalne jest wstrzymanie likwidacji w zakresie przedmiotu obciążonego hipoteką,

zastawem, zastawem rejestrowym, zastawem skarbowym lub hipoteką morską, jeżeli sprzeciwi

się temu wierzyciel, którego wierzytelność jest w ten sposób zabezpieczona. Jeżeli

sprzeciw wierzyciela wpłynął do sędziego-komisarza po wydaniu postanowienia o wstrzymaniu

likwidacji, sędzia-komisarz uchyla swoje postanowienie w tym zakresie.

4.

Sędzia-komisarz może wstrzymać likwidację masy upadłości, jeżeli zostały spełnione

przesłanki zwołania zgromadzenia wierzycieli w celu głosowania nad układem, o których

mowa w art. 266c ust. 1.

5.

Sędzia-komisarz wstrzymuje likwidację masy upadłości, jeżeli zostały spełnione przesłanki

zwołania zgromadzenia wierzycieli w celu głosowania nad układem, o których mowa w

art. 266c ust. 2.

6.

Sędzia-komisarz wstrzymuje likwidację masy upadłości wyłącznie w zakresie, jaki jest

niezbędny do wykonania układu.

1.

Sędzia-komisarz może zwołać zgromadzenie wierzycieli w celu głosowania nad układem,

jeżeli zostało uprawdopodobnione, że układ zostanie przyjęty przez wierzycieli i wykonany.

2.

Sędzia-komisarz zwołuje zgromadzenie wierzycieli, jeżeli wniosek jest popierany przez

wierzyciela lub wierzycieli posiadających łącznie co najmniej 50% sumy wierzytelności

przysługujących wierzycielom uprawnionym do głosowania nad układem.

3.

Zgromadzenie wierzycieli zwołuje się po zatwierdzeniu listy wierzytelności. Jeżeli

sędzia-komisarz zatwierdził częściowo listę wierzytelności w zakresie nieobjętym sprzeciwami,

zgromadzenie wierzycieli zwołuje się, jeżeli suma wierzytelności objętych sprzeciwami

nie przekracza 15% sumy wierzytelności objętych układem.

Po prawomocnym zatwierdzeniu układu sąd wydaje postanowienie o zakończeniu postępowania.

Przepisy art. 362-367 stosuje się odpowiednio.

W przypadku zakończenia postępowania po prawomocnym zatwierdzeniu układu wynagrodzenie

ostateczne syndyka może zostać ustalone na podstawie przepisów art. 55 oraz art. 58-61 ustawy z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne, jeżeli będzie to korzystne dla syndyka i jest uzasadnione jego zaangażowaniem w

skuteczne zawarcie układu.

W zakresie nieuregulowanym w niniejszym tytule do układu i jego skutków przepisy Prawa

restrukturyzacyjnego stosuje się odpowiednio, przy czym czynności zastrzeżone dla

nadzorcy sądowego lub zarządcy wykonuje syndyk.

Po ogłoszeniu upadłości syndyk niezwłocznie przystępuje do spisu inwentarza i oszacowania

masy upadłości oraz sporządzenia planu likwidacyjnego. Syndyk składa sędziemu-komisarzowi

spis inwentarza wraz z planem likwidacyjnym w terminie trzydziestu dni od dnia ogłoszenia

upadłości. Plan likwidacyjny określa proponowane sposoby sprzedaży składników majątku

upadłego, w szczególności sprzedaży przedsiębiorstwa, termin sprzedaży, preliminarz

wydatków oraz ekonomiczne uzasadnienie dalszego prowadzenia działalności gospodarczej.

1.

Na podstawie spisu inwentarza i innych dokumentów upadłego oraz oszacowania syndyk

sporządza sprawozdanie finansowe na dzień poprzedzający ogłoszenie upadłości i niezwłocznie

przedkłada je sędziemu-komisarzowi.

2.

Jeżeli z jakichkolwiek przyczyn syndyk nie może sporządzić spisu inwentarza, oszacowania,

planu likwidacji lub sprawozdania finansowego w terminie, o którym mowa w art. 306,

składa sędziemu-komisarzowi, w terminie miesiąca od dnia ogłoszenia upadłości, pisemne

sprawozdanie ogólne o stanie masy upadłości i o możliwości zaspokojenia wierzycieli.

Złożenie sprawozdania nie zwalnia syndyka od obowiązku sporządzenia dokumentów, o

których mowa w ust. 1, gdy tylko będzie to możliwe.

1.

Po sporządzeniu spisu inwentarza i sprawozdania finansowego albo po złożeniu pisemnego

sprawozdania ogólnego syndyk przeprowadza likwidację masy upadłości.

2.

Syndyk jest obowiązany do podejmowania działań umożliwiających zakończenie likwidacji

w ciągu sześciu miesięcy od dnia ogłoszenia upadłości. Sędzia-komisarz i rada wierzycieli

rozpoznają wniosek o wyrażenie zgody na określony sposób likwidacji nie później niż

w terminie dwóch tygodni od dnia przedstawienia im wniosku przez syndyka.

Sędzia-komisarz może wstrzymać likwidację masy upadłości do czasu uprawomocnienia

się postanowienia o ogłoszeniu upadłości.

1.

Przed rozpoczęciem likwidacji masy upadłości syndyk może sprzedać z wolnej ręki bez

zezwolenia rady wierzycieli ruchomości, jeżeli jest to potrzebne na zaspokojenie kosztów

postępowania. Ponadto syndyk może sprzedać ruchomości, które ulegają szybkiemu zepsuciu

lub wskutek opóźnienia sprzedaży straciłyby znacznie na wartości albo których przechowanie

pociąga za sobą koszty zbyt wysokie w stosunku do ich wartości.

2.

Jeżeli sędzia-komisarz wstrzyma likwidację masy upadłości, przepis ust. 1 stosuje

się w zakresie określonym przez sędziego-komisarza.

1.

Likwidacji masy upadłości dokonuje się przez sprzedaż z wolnej ręki lub w drodze przetargu

lub aukcji przedsiębiorstwa upadłego w całości lub jego zorganizowanych części, nieruchomości

i ruchomości, wierzytelności oraz innych praw majątkowych wchodzących w skład masy

upadłości albo przez ściągnięcie wierzytelności od dłużników upadłego i wykonanie

innych jego praw majątkowych.

1a.

O zamiarze sprzedaży składników majątku służących do prowadzenia działalności w dziedzinie

obronności i bezpieczeństwa państwa syndyk zawiadamia Ministra Obrony Narodowej, który

w terminie tygodnia od zawiadomienia może przedstawić sędziemu-komisarzowi opinię.

1b.

W terminie trzech dni od dnia sprzedaży składników majątku, ściągnięcia wierzytelności

albo wykonania praw majątkowych syndyk składa sędziemu-komisarzowi spis zlikwidowanych

składników masy upadłości. Spis składa się w postaci elektronicznej i zamieszcza w

Rejestrze.

1c.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowo wzór spisu,

o którym mowa w ust. 1b, mając na uwadze zakres informacji, których umieszczenie w

spisie jest niezbędne dla oceny składu masy upadłości, w szczególności określenie

zlikwidowanego składnika majątku, datę likwidacji, cenę, a także biorąc pod uwagę

czytelność oraz kompletność spisu.

2.

W przypadkach wskazanych w ustawie likwidacja ruchomości obciążonych zastawem rejestrowym

oraz wierzytelności i praw obciążonych zastawem rejestrowym lub zastawem finansowym

może nastąpić także przez przejęcie ich przez wierzyciela będącego zastawnikiem zastawu

rejestrowego lub zastawu finansowego, jeżeli umowa o ustanowieniu zastawu przewiduje

zaspokojenie zastawnika w drodze przejęcia przedmiotu zastawu.

3.

Przepisy dotyczące likwidacji w drodze sprzedaży ruchomości oraz przejęcia ruchomości

obciążonych zastawem rejestrowym stosuje się odpowiednio do sprzedaży i przejęcia

przez wierzyciela zwierząt, jeżeli nie jest to sprzeczne z przepisami dotyczącymi

ochrony zwierząt.

1.

Po ogłoszeniu upadłości można prowadzić dalej przedsiębiorstwo upadłego, jeżeli możliwe

jest zawarcie układu z wierzycielami lub możliwa jest sprzedaż przedsiębiorstwa upadłego

w całości lub jego zorganizowanych części.

2.

Jeżeli syndyk prowadzi przedsiębiorstwo upadłego, powinien podjąć wszelkie działania

zapewniające zachowanie przedsiębiorstwa co najmniej w niepogorszonym stanie.

3.

Syndyk nie może prowadzić dalej przedsiębiorstwa upadłego, jeżeli na upadłym ciąży

obowiązek zwrotu pomocy publicznej. Rada wierzycieli może zezwolić na zwrot pomocy

publicznej udzielonej niezgodnie z prawem i dalsze prowadzenie przedsiębiorstwa upadłego,

jeżeli zostanie uprawdopodobnione, że mimo zwrotu pomocy publicznej udzielonej niezgodnie

z prawem pozostali wierzyciele zostaną zaspokojeni w większym stopniu ze względu na

sprzedaż prowadzonego przedsiębiorstwa za większą kwotę lub w wyniku zawarcia i wykonania

układu.

1.

Sprzedaż dokonana w postępowaniu upadłościowym ma skutki sprzedaży egzekucyjnej. Nabywca

składników masy upadłości nie odpowiada za zobowiązania podatkowe upadłego, także

powstałe po ogłoszeniu upadłości.

2.

Sprzedaż nieruchomości powoduje wygaśnięcie praw oraz praw i roszczeń osobistych ujawnionych

przez wpis do księgi wieczystej lub nieujawnionych w ten sposób, lecz zgłoszonych

sędziemu-komisarzowi w terminie określonym w art. 51 ust. 1 pkt 5. W miejsce prawa,

które wygasło, uprawniony nabywa prawo do zaspokojenia wartości wygasłego prawa z

ceny uzyskanej ze sprzedaży obciążonej nieruchomości. Skutek ten powstaje z chwilą

zawarcia umowy sprzedaży. Podstawą do wykreślenia praw, które wygasły na skutek sprzedaży,

jest prawomocny plan podziału sumy uzyskanej ze sprzedaży nieruchomości obciążonej.

Podstawą wykreślenia hipoteki jest umowa sprzedaży nieruchomości.

3.

Pozostają w mocy bez potrącania ich wartości z ceny nabycia służebność drogi koniecznej,

służebność przesyłu oraz służebność ustanowiona w związku z przekroczeniem granicy

przy wznoszeniu budowli lub innego urządzenia. Użytkowanie oraz prawa dożywotnika

pozostają w mocy, jeżeli przysługuje im pierwszeństwo przed wszystkimi hipotekami

lub jeżeli nieruchomość nie jest hipotekami obciążona albo jeżeli wartość użytkowania

i praw dożywotnika znajduje pełne pokrycie w cenie nabycia. Jednakże w tym ostatnim

wypadku wartość tych praw będzie zaliczona na cenę nabycia.

4.

Na wniosek właściciela nieruchomości władnącej, zgłoszony najpóźniej w zarzutach do

planu podziału sumy uzyskanej ze sprzedaży nieruchomości obciążonej, sędzia-komisarz

może postanowić, że służebność gruntowa, która nie znajduje pełnego pokrycia w cenie

nabycia, zostaje utrzymana w mocy, jeżeli jest dla nieruchomości władnącej konieczna,

a nie obniża w sposób istotny wartości nieruchomości obciążonej. Na postanowienie

sędziego-komisarza przysługuje zażalenie. Jeżeli wniosek o wyłączenie zgłoszony został

w zarzutach, podlega rozpoznaniu razem z zarzutami.

5.

Przepisy ust. 2-4 stosuje się odpowiednio do sprzedaży prawa użytkowania wieczystego,

spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu i statku morskiego wpisanego do rejestru

okrętowego.

6.

Do sprzedaży ułamkowej części nieruchomości odpowiednie zastosowanie mają przepisy

art. 1004, art. 1005, art. 1007, art. 1009, art. 1012 i art. 1013 Kodeksu postępowania

cywilnego.

1.

W razie zbycia przedsiębiorstwa, w którego skład wchodzą przedmioty obciążone ograniczonymi

prawami rzeczowymi, wartość składników mienia obciążonych tymi prawami podlega ujawnieniu w umowie sprzedaży,

a uzyskana cena podlega podziałowi z uwzględnieniem art. 336 i 340.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio w razie zbycia zorganizowanej części przedsiębiorstwa.

1.

Jeżeli w skład masy upadłości wchodzą rzeczy ruchome, których nie można zbyć z zachowaniem

przepisów ustawy, sędzia-komisarz może postanowić o ich wyłączeniu z masy upadłości

albo zezwolić na ich zniszczenie. Na postanowienie sędziego-komisarza przysługuje

zażalenie.

2.

Jeżeli w skład masy upadłości wchodzi nieruchomość lub jej ułamkowa część, której

nie można zbyć z zachowaniem przepisów ustawy, a dalsze pozostawanie nieruchomości

w masie upadłości będzie niekorzystne dla wierzycieli z uwagi na obciążenie masy związanymi

z tym kosztami, sędzia-komisarz może zezwolić syndykowi na zawarcie umowy przekazania

nieruchomości gminie albo Skarbowi Państwa.

1.

Przedsiębiorstwo upadłego powinno być sprzedane jako całość, chyba że nie jest to

możliwe.

2.

Sprzedaż przedsiębiorstwa upadłego może być, po wyrażeniu zgody przez sędziego-komisarza,

poprzedzona umową dzierżawy na czas określony z prawem pierwokupu, jeżeli przemawiają

za tym względy ekonomiczne.

3.

(uchylony)

1.

Na nabywcę przedsiębiorstwa upadłego przechodzą wszelkie koncesje, zezwolenia, licencje

i ulgi, które zostały udzielone upadłemu, chyba że odrębne ustawy stanowią inaczej.

2.

Nabywca może używać oznaczenia przedsiębiorstwa upadłego, w którym mieści się jego

nazwisko, tylko za zgodą upadłego. Nabywca przedsiębiorstwa upadłego nabywa je w stanie

wolnym od obciążeń i nie odpowiada za zobowiązania upadłego. Wszelkie obciążenia na

składnikach przedsiębiorstwa wygasają, z wyjątkiem obciążeń wymienionych w art. 313

ust. 3 i 4.

3.

Nabywca przedsiębiorstwa upadłego wstępuje z mocy prawa w miejsce upadłego lub syndyka

do postępowań cywilnych i administracyjnych dotyczących przedsiębiorstwa lub jego

składników. Przepisu art. 196 § 2 Kodeksu postępowania cywilnego nie stosuje się.

1.

Jeżeli sprzedaż przedsiębiorstwa upadłego jako całości nie jest możliwa ze względów

ekonomicznych lub innych przyczyn, można sprzedać zorganizowaną część przedsiębiorstwa.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do zbioru rzeczy lub praw obciążonych zastawem

rejestrowym, które wchodzą w skład przedsiębiorstwa. Suma uzyskana ze sprzedaży takiego

zbioru podlega podziałowi stosownie do przepisów art. 336 i 340.

1.

Jeżeli planowana jest sprzedaż przedsiębiorstwa upadłego w całości, przy sporządzaniu

spisu inwentarza i oszacowania masy upadłości, albo odrębnie, jeżeli możliwość takiej

sprzedaży ujawniła się na późniejszym etapie, biegły wybrany przez syndyka sporządza

opis i oszacowanie przedsiębiorstwa upadłego.

2.

Opis przedsiębiorstwa powinien określać w szczególności przedmiot działalności przedsiębiorstwa,

nieruchomości wchodzące w jego skład, ich obszar oraz oznaczenie księgi wieczystej

lub zbioru dokumentów, inne środki trwałe, stwierdzone prawa, a także obciążenia.

3.

W oszacowaniu należy odrębnie podać wartość przedsiębiorstwa w całości oraz jego zorganizowanych

części, jeżeli mogą być wydzielone do sprzedaży.

4.

Jeżeli składniki przedsiębiorstwa są obciążone hipoteką, zastawem, zastawem rejestrowym,

zastawem skarbowym, hipoteką morską lub innymi prawami i skutkami ujawnienia praw

i roszczeń osobistych, w oszacowaniu należy oddzielnie podać, które z tych praw pozostają

w mocy po sprzedaży, a także ich wartość oraz wartość składników nimi obciążonych

oraz stosunek wartości poszczególnych składników obciążonych do wartości przedsiębiorstwa.

5.

Zarzuty na opis i oszacowanie wnosi się w terminie tygodnia od dnia obwieszczenia

o ich przekazaniu sędziemu-komisarzowi. Zarzuty rozpoznaje sędzia-komisarz. W przypadku

wątpliwości co do rzetelności lub poprawności opisu i oszacowania, sędzia-komisarz

wskazuje biegłego do sporządzenia nowego opisu i oszacowania.

6.

Przepis ust. 4 stosuje się odpowiednio w przypadku rzeczy, wierzytelności i innych

praw przeniesionych na wierzyciela w celu zabezpieczenia wierzytelności, o ile mają

być one sprzedane w ramach przedsiębiorstwa.

1.

Sprzedaż mienia uregulowana przepisami niniejszego działu może nastąpić w drodze przetargu

lub aukcji, do których przepisy Kodeksu cywilnego stosuje się odpowiednio, z tym że

1)

warunki przetargu lub aukcji zatwierdza sędzia-komisarz;

2)

o przetargu lub aukcji należy zawiadomić przez obwieszczenie co najmniej na dwa tygodnie,

a jeżeli przetarg albo aukcja dotyczy przedsiębiorstwa spółki publicznej - co najmniej

na sześć tygodni przed terminem posiedzenia wyznaczonego w celu ich przeprowadzenia;

3)

przetarg lub aukcję przeprowadza się na posiedzeniu jawnym;

4)

przetarg lub aukcję prowadzi syndyk pod nadzorem sędziego-komisarza;

5)

wyboru oferenta dokonuje syndyk; wybór wymaga zatwierdzenia przez sędziego-komisarza;

6)

postanowienie zatwierdzające wybór oferenta sędzia-komisarz może wydać na posiedzeniu

niejawnym;

7)

sędzia-komisarz może odroczyć zatwierdzenie wyboru oferenta o tydzień; w tym przypadku

postanowienie o zatwierdzeniu wyboru oferenta obwieszcza się.

2.

Na postanowienie sędziego-komisarza o zatwierdzeniu wyboru oferenta przysługuje zażalenie.

3.

Przy sprzedaży nieruchomości, prawa użytkowania wieczystego, spółdzielczego własnościowego

prawa do lokalu oraz statku morskiego wpisanego do rejestru okrętowego, przepisy art.

319 stosuje się odpowiednio.

1.

Syndyk zawiera umowę sprzedaży w terminie określonym przez sędziego-komisarza, nie

dłuższym niż cztery miesiące od dnia zatwierdzenia wyboru oferenta przez sędziego-komisarza.

2.

Jeżeli do zawarcia umowy nie dojdzie z winy oferenta, sędzia-komisarz wydaje postanowienie

o ogłoszeniu nowego przetargu albo aukcji, w których nie może uczestniczyć oferent,

który nie zawarł umowy.

(uchylony)

(uchylony)

1.

Jeżeli rada wierzycieli udzieliła zezwolenia, o którym mowa w art. 206 ust. 1 pkt

3, spółka z udziałem ponad połowy pracowników upadłego będącego spółką handlową z

udziałem Skarbu Państwa ma pierwszeństwo w nabyciu przedsiębiorstwa upadłego albo

jego zorganizowanej części nadającej się do prowadzenia działalności gospodarczej.

2.

Syndyk w pierwszej kolejności składa ofertę sprzedaży spółce pracowniczej, o której

mowa w ust. 1.

Jeżeli przepisy niniejszego działu nie stanowią inaczej, do sprzedaży ruchomości przepisy

art. 320 i art. 321 stosuje się odpowiednio.

(uchylony)

1.

Zastawnik zastawu rejestrowego może zaspokoić się z przedmiotu zastawu przez jego

przejęcie albo zbycie w trybie określonym w art. 24 ustawy z dnia 6 grudnia 1996 r. o zastawie rejestrowym i rejestrze zastawów, jeżeli umowa o ustanowienie zastawu przewiduje taki sposób zaspokojenia zastawnika.

2.

Jeżeli rzecz obciążona zastawem rejestrowym znajduje się w posiadaniu zastawnika lub

osób trzecich, zastawnik zawiadamia o zaspokojeniu się syndyka. Sędzia-komisarz może

wyznaczyć zastawnikowi stosowny termin do zaspokojenia się z przedmiotu zastawu. Jeżeli

zastawnik nie skorzystał z tego prawa w wyznaczonym terminie, osoba, u której znajduje

się rzecz obciążona zastawem rejestrowym, obowiązana jest wydać przedmiot zastawu

syndykowi. Po przekazaniu przedmiotu zastawu syndyk dokonuje jego sprzedaży; suma

uzyskana ze sprzedaży podlega podziałowi, z uwzględnieniem art. 336 i 340.

3.

W sprawach, o których mowa w ust. 2, postanowienie sędziego-komisarza o wydaniu syndykowi

przedmiotu zastawu podlega wykonaniu bez nadawania mu klauzuli wykonalności.

1.

Jeżeli przedmiot zastawu rejestrowego, z którego wierzyciel może się zaspokoić, znajduje

się we władaniu syndyka, a wierzycielowi przysługuje prawo do przejęcia przedmiotu

na własność, sędzia-komisarz wyznacza wierzycielowi termin do wykonania tego prawa,

nie krótszy niż jeden miesiąc; po upływie terminu przedmiot zastawu zostanie sprzedany

według przepisów ustawy.

2.

Jeżeli rzecz obciążona zastawem rejestrowym znajduje się we władaniu syndyka, a umowa

o ustanowieniu zastawu przewiduje zaspokojenie zastawnika w trybie określonym w art.

24 ustawy, o której mowa w art. 327 ust. 1, syndyk dokonuje sprzedaży rzeczy według

przepisów niniejszej ustawy.

W przypadkach, o których mowa w art. 327 i 328, zastawnik jest obowiązany rozliczyć

się z syndykiem stosownie do przepisów ustawy z dnia 6 grudnia 1996 r. o zastawie rejestrowym i rejestrze zastawów.

1.

Jeżeli przedmiot obciążony zastawem rejestrowym jest składnikiem przedsiębiorstwa

upadłego i jego sprzedaż wraz z przedsiębiorstwem może być korzystniejsza niż oddzielna

sprzedaż przedmiotu zastawu, przepisów art. 327 oraz art. 328 nie stosuje się.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, przedmiot obciążony zastawem sprzedaje się wraz

z przedsiębiorstwem. Z ceny sprzedaży przedsiębiorstwa wyodrębnia się wartość rzeczy

obciążonej zastawem i przeznacza się na zaspokojenie zastawnika stosownie do art.

336 i 340.

1.

Jeżeli w skład masy upadłości wchodzą ruchomości, których nie można zbyć z zachowaniem

przepisów ustawy, wierzyciel może przejąć na własność ruchomości wystawione na sprzedaż

albo niektóre z nich w cenie nie niższej od połowy ceny oszacowania.

2.

Pierwszeństwo przejęcia ruchomości na własność przysługuje wierzycielowi, którego

wierzytelność zabezpieczona jest zastawem, zastawem rejestrowym, zastawem skarbowym

na tej ruchomości, a w dalszej kolejności - temu wierzycielowi, który oferował najwyższą

cenę.

3.

Oświadczenie o przejęciu będzie uwzględnione tylko wtedy, gdy wierzyciel jednocześnie

z wnioskiem złoży całą cenę. Własność ruchomości przechodzi na wierzyciela z chwilą

zawiadomienia go przez syndyka o przyznaniu mu przejętej rzeczy.

4.

Jeżeli fundusze masy upadłości wystarczają na zaspokojenie wszystkich wierzycieli

z wyższej i równorzędnej kategorii zaspokojenia i zobowiązań, o których mowa w art.

230, nabywca może zaliczyć swoją wierzytelność na cenę nabycia.

1.

Likwidacja wierzytelności upadłego następuje przez ich zbycie albo ściągnięcie.

2.

Wybór sposobu likwidacji należy poprzedzić oceną, który z nich umożliwia zaspokojenie

wierzycieli w jak największym stopniu przy uwzględnieniu kosztów i ryzyka niepowodzenia

ściągnięcia wierzytelności upadłego oraz konieczności zaspokojenia zobowiązań, o których

mowa w art. 230, związanych z przedłużeniem postępowania upadłościowego.

Likwidacja praw majątkowych upadłego następuje przez ich wykonanie albo zbycie.

1.

Do likwidacji wierzytelności i praw majątkowych upadłego obciążonych zastawem rejestrowym

stosuje się odpowiednio przepisy art. 327-330.

2.

Do likwidacji wierzytelności i praw majątkowych upadłego obciążonych zastawem finansowym

stosuje się odpowiednio przepisy art. 327-330 oraz przepisy ustawy z dnia 2 kwietnia 2004 r. o niektórych zabezpieczeniach finansowych.

1.

Do sprzedaży wierzytelności lub praw majątkowych upadłego przepisy art. 315, art.

320 i art. 321 stosuje się odpowiednio.

2.

Rada wierzycieli może wyrazić zgodę na inną formę poszukiwania nabywcy, z jednoczesnym

określeniem warunków sprzedaży.

3.

Do sprzedaży przez syndyka papierów wartościowych w sposób określony w art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania

instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych nie stosuje się art. 7 ust. 1 tej ustawy oraz art. 19 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi.

4.

Jeżeli przedmiotem sprzedaży są instrumenty finansowe dopuszczone do obrotu na rynku

regulowanym w rozumieniu ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi, sędzia-komisarz może zezwolić na ich sprzedaż przez firmę inwestycyjną. W takim

przypadku sędzia-komisarz może wyznaczyć rynek regulowany lub polecić dokonanie wyboru

rynku regulowanego syndykowi oraz wyznaczyć minimalną cenę sprzedaży.

Fundusze masy upadłości obejmują sumy uzyskane z likwidacji masy upadłości oraz dochód

uzyskany z prowadzenia lub wydzierżawienia przedsiębiorstwa upadłego, a także odsetki

od tych sum zdeponowanych w banku, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej.

1.

Sumy uzyskane z likwidacji rzeczy, wierzytelności i praw obciążonych hipoteką, zastawem,

zastawem rejestrowym, zastawem skarbowym lub hipoteką morską, a także prawami oraz

prawami osobistymi i roszczeniami ujawnionymi przez wpis do księgi wieczystej lub

nieujawnionymi w ten sposób, lecz zgłoszonymi sędziemu-komisarzowi w terminie określonym

w art. 51 ust. 1 pkt 5, przeznacza się na zaspokojenie wierzycieli, których wierzytelności

były zabezpieczone na tych rzeczach lub prawach, z zachowaniem przepisów ustawy. Kwoty

pozostałe po zaspokojeniu tych wierzytelności wchodzą do funduszów masy upadłości.

2.

Przepisy o zaspokojeniu wierzytelności zabezpieczonej zastawem stosuje się odpowiednio

do zaspokojenia wierzytelności zabezpieczonych przez przeniesienie na wierzyciela

prawa własności rzeczy, wierzytelności i innego prawa.

3.

Do sum stanowiących pożytki rzeczy lub prawa obciążonego hipoteką, zastawem, zastawem

rejestrowym, zastawem skarbowym lub hipoteką morską, a także prawami oraz prawami

osobistymi i roszczeniami przepisu ust. 1 nie stosuje się.

1.

Podziału funduszów dokonuje się jednorazowo albo kilkakrotnie w miarę likwidacji masy

upadłości po zatwierdzeniu przez sędziego-komisarza listy wierzytelności w całości

lub części.

1a.

W przypadku zatwierdzenia częściowego listy wierzytelności, w planie podziału uwzględnia

się kwoty objęte nierozpoznanymi sprzeciwami, zabezpieczając w masie upadłości środki

na ich ewentualną wypłatę po prawomocnym rozpoznaniu sprzeciwów.

2.

W razie kilkakrotnego podziału funduszów masy upadłości, dokonuje się podziału ostatecznego

po całkowitym zlikwidowaniu masy upadłości.

Jeżeli w postępowaniu upadłościowym zaspokojeniu podlegają wierzytelności zabezpieczone

hipoteką, zastawem, zastawem rejestrowym, zastawem skarbowym i hipoteką morską, podziału

ostatecznego funduszów masy upadłości dokonuje się po podziale sumy uzyskanej ze zbycia

przedmiotu obciążonego.

Do postępowania w sprawie podziału sumy uzyskanej z likwidacji rzeczy, wierzytelności

i praw, o których mowa w art. 336, stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu

w sprawie podziału funduszów masy upadłości. O sporządzeniu planu podziału zawiadamia

się upadłego oraz te osoby, których prawa podlegają zaspokojeniu z sumy uzyskanej

z likwidacji. Środki zaskarżenia może wnosić upadły oraz osoby uprawnione do zaspokojenia

z sumy uzyskanej z likwidacji.

1.

Wierzytelności osobiste zabezpieczone hipoteką, zastawem, zastawem rejestrowym, zastawem

skarbowym i hipoteką morską umieszcza się w planie podziału funduszów masy upadłości

jedynie w takiej sumie, w jakiej nie zostały zaspokojone z przedmiotu zabezpieczenia.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do wierzytelności, które zostały zaspokojone

przez zakład ubezpieczeń w wykonaniu umowy ubezpieczenia zawartej przez upadłego.

Wierzytelność wierzyciela spadku przyjętego po ogłoszeniu upadłości, za którą masa

upadłości odpowiada, umieszcza się w planie podziału funduszów masy upadłości do wysokości

wartości majątku spadkowego. Jeżeli w postępowaniu upadłościowym dochodzone są wierzytelności

dwu lub więcej wierzycieli spadku, które łącznie przekraczają wartość majątku spadkowego,

wierzytelności te umieszcza się w planie podziału w wysokości obniżonej stosunkowo

do wysokości każdej z nich.

1.

Należności podlegające zaspokojeniu z funduszów masy upadłości dzieli się na następujące

kategorie

1)

kategoria pierwsza - przypadające za czas przed ogłoszeniem upadłości należności ze

stosunku pracy, z wyjątkiem roszczeń z tytułu wynagrodzenia reprezentanta upadłego

lub wynagrodzenia osoby wykonującej czynności związane z zarządem lub nadzorem nad

przedsiębiorstwem upadłego, należności rolników z tytułu umów o dostarczenie produktów

z własnego gospodarstwa rolnego, należności alimentacyjne oraz renty z tytułu odszkodowania

za wywołanie choroby, niezdolności do pracy, kalectwa lub śmierci i renty z tytułu

zamiany uprawnień objętych treścią prawa dożywocia na dożywotnią rentę, przypadające

za trzy ostatnie lata przed ogłoszeniem upadłości należności z tytułu składek na ubezpieczenia

społeczne w rozumieniu ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1778) oraz należności powstałe w postępowaniu restrukturyzacyjnym z czynności zarządcy

albo należności powstałe z czynności dłużnika dokonanych po otwarciu postępowania

restrukturyzacyjnego niewymagających zezwolenia rady wierzycieli albo zgody nadzorcy

sądowego lub dokonanych za zezwoleniem rady wierzycieli albo zgodą nadzorcy sądowego,

jeżeli upadłość ogłoszono w wyniku rozpoznania uproszczonego wniosku o ogłoszenie

upadłości jak również należności z tytułu kredytu, pożyczki, obligacji, gwarancji

lub akredytyw lub innego finansowania przewidzianego układem przyjętym w postępowaniu

restrukturyzacyjnym i udzielonego w związku z wykonaniem takiego układu, jeżeli upadłość

ogłoszono w wyniku rozpoznania wniosku o ogłoszenie upadłości złożonego nie później

niż trzy miesiące po prawomocnym uchyleniu układu;

2)

kategoria druga - inne należności, jeżeli nie podlegają zaspokojeniu w innych kategoriach,

w szczególności podatki i inne daniny publiczne oraz pozostałe należności z tytułu

składek na ubezpieczenie społeczne;

3)

kategoria trzecia - odsetki od należności ujętych w wyższych kategoriach w kolejności,

w jakiej podlega zaspokojeniu kapitał, a także sądowe i administracyjne kary grzywny

oraz należności z tytułu darowizn i zapisów;

4)

kategoria czwarta - należności wspólników albo akcjonariuszy z tytułu pożyczki lub

innej czynności prawnej o podobnych skutkach, w szczególności dostawy towaru z odroczonym

terminem płatności, dokonanej na rzecz upadłego będącego spółką kapitałową w okresie

pięciu lat przed ogłoszeniem upadłości, wraz z odsetkami.

5)

(uchylony)

2.

(uchylony)

3.

Przepisy dotyczące zaspokojenia należności ze stosunku pracy stosuje się odpowiednio

do roszczeń Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych o zwrot z masy upadłości

świadczeń wypłaconych przez Fundusz pracownikom upadłego.

4.

(uchylony)

5.

Przepisu ust. 1 pkt 4 nie stosuje się do

1)

należności z tytułu pożyczek oraz innych czynności prawnych o podobnych skutkach dokonanych

w toku postępowania restrukturyzacyjnego, jak również w ramach wykonania układu;

2)

należności z tytułu pożyczek oraz innych czynności prawnych o podobnych skutkach dokonanych

przez wspólników albo akcjonariuszy dysponujących mniej niż 10% głosów na zgromadzeniu

wspólników albo na walnym zgromadzeniu spółki, chyba że są oni członkami organów spółki

lub faktycznie prowadzą jej sprawy;

3)

należności wspólnika albo akcjonariusza, który stał się nim w wyniku konwersji wierzytelności

na udziały lub akcje dokonanej w ramach zawartego układu, z tytułu pożyczek oraz innych

czynności prawnych o podobnych skutkach dokonanych przed taką konwersją.

6.

Do pożyczek lub innych czynności prawnych o podobnych skutkach dokonanych przez podmiot,

który dysponuje bezpośrednio większością głosów na zgromadzeniu wspólników albo na

walnym zgromadzeniu w spółce kapitałowej lub dysponuje bezpośrednio większością głosów

w spółce osobowej, będącej wspólnikiem albo akcjonariuszem upadłej spółki, która otrzymała

pożyczkę lub była beneficjentem czynności prawnej o podobnych skutkach, przepisy ust.

1 pkt 4 i ust. 5 stosuje się odpowiednio.

1.

Z masy upadłości zaspokaja się w pierwszej kolejności koszty postępowania, a jeżeli

fundusze masy upadłości na to pozwalają - również inne zobowiązania masy upadłości,

o których mowa w art. 230 ust. 2, w miarę wpływu do masy upadłości stosownych sum.

1a.

Jeżeli inne zobowiązania masy upadłości, o których mowa w art. 230 ust. 2, nie zostaną

zaspokojone w sposób, o którym mowa w ust. 1, zaspokaja się je stosunkowo do wysokości

każdej z nich w drodze podziału funduszów masy upadłości. Przepisy art. 347-360 stosuje

się odpowiednio.

2.

Zobowiązania alimentacyjne ciążące na upadłym, przypadające za czas po ogłoszeniu

upadłości, syndyk zaspokaja zgodnie z ust. 1 w terminach ich płatności, do dnia sporządzenia

ostatecznego planu podziału, każdorazowo dla każdego uprawnionego w kwocie nie wyższej

niż minimalne wynagrodzenie za pracę. Pozostała część tych należności nie podlega

zaspokojeniu z masy upadłości.

1.

Należności, o których mowa w art. 342 ust. 1, zaspokaja się dopiero po zaspokojeniu

w całości kosztów postępowania, zobowiązań masy upadłości i należności alimentacyjnych

zgodnie z art. 343.

2.

Jeżeli suma przeznaczona do podziału nie wystarcza na zaspokojenie w całości wszystkich

należności, należności dalszej kategorii zaspokaja się dopiero po zaspokojeniu w całości

należności poprzedzającej kategorii, a jeżeli suma przeznaczona do podziału nie wystarcza

na zaspokojenie w całości wszystkich należności tej samej kategorii, należności te

zaspokaja się stosunkowo do wysokości każdej z nich.

1.

Jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, wierzytelności zabezpieczone hipoteką,

zastawem, zastawem rejestrowym, zastawem skarbowym i hipoteką morską, a także wygasające

według przepisów ustawy prawa oraz skutki ujawnienia praw i roszczeń osobistych ciążące

na nieruchomości, użytkowaniu wieczystym, spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu

lub statku morskim wpisanym do rejestru okrętowego, podlegają zaspokojeniu z sumy

uzyskanej z likwidacji obciążonego przedmiotu, pomniejszonej o koszty likwidacji tego

przedmiotu oraz inne koszty postępowania upadłościowego w wysokości nieprzekraczającej

dziesiątej części sumy uzyskanej z likwidacji, nie więcej jednak niż o taką część

kosztów postępowania upadłościowego, która wynika ze stosunku wartości obciążonego

przedmiotu do wartości całej masy upadłości.

2.

Wierzytelności i prawa, o których mowa w ust. 1, są zaspokajane w kolejności przysługującego

im pierwszeństwa. Jeżeli z sumy uzyskanej z likwidacji obciążonego przedmiotu zaspokojeniu

podlegają zarówno wierzytelności zabezpieczone hipoteką, jak i wygasające na podstawie

art. 313 ust. 2 prawa oraz prawa i roszczenia osobiste, o pierwszeństwie rozstrzyga

chwila, od której liczy się skutki wpisu hipoteki, prawa lub roszczenia do księgi

wieczystej.

3.

W równym stopniu z wierzytelnością zaspokaja się roszczenia o świadczenia uboczne

objęte zabezpieczeniem na mocy odrębnych przepisów. Przypadającą wierzycielowi sumę

zalicza się przede wszystkim na należność główną, następnie na odsetki i pozostałe

roszczenia o świadczenia uboczne, z tym że koszty postępowania uwzględnia się w ostatniej

kolejności.

1.

W razie sprzedaży nieruchomości, prawa użytkowania wieczystego, spółdzielczego własnościowego

prawa do lokalu lub statku morskiego wpisanego do rejestru okrętowego, przed zaspokojeniem

wierzytelności zabezpieczonych hipoteką albo hipoteką morską oraz innych praw, w tym

praw i roszczeń osobistych, które ciążyły na przedmiocie sprzedaży i które w wyniku

sprzedaży wygasły, zaspokaja się należności alimentacyjne w zakresie wskazanym w art.

343 ust. 2 oraz przypadające za czas po ogłoszeniu upadłości renty za wywołanie choroby,

niezdolności do pracy, kalectwa lub śmierci i renty z tytułu zamiany uprawnień objętych

treścią prawa dożywocia na dożywotnią rentę, jak też wynagrodzenia za pracę pracowników

wykonujących pracę na nieruchomości, statku lub w lokalu za okres ostatnich trzech

miesięcy przed sprzedażą, jednakże tylko do wysokości trzykrotnego minimalnego wynagrodzenia

za pracę.

2.

Odrębnego planu podziału nie sporządza się, jeżeli suma uzyskana ze sprzedaży nie

wystarcza na zaspokojenie wierzytelności z tytułu alimentów, rent i wynagrodzeń za

pracę, o których mowa w ust. 1.

1.

Syndyk sporządza i składa sędziemu-komisarzowi plan podziału funduszów masy upadłości,

w którym

1)

określa sumę podlegającą podziałowi;

2)

wymienia wierzytelności i prawa osób uczestniczących w podziale;

3)

określa sumę, jaka każdemu z uczestników przypada z podziału;

4)

wskazuje, które sumy mają być wypłacone, a które i z jakich przyczyn mają być pozostawione

w depozycie sądowym lub pozostawione w masie upadłości na zaspokojenie wierzytelności

objętych nierozpoznanymi sprzeciwami;

5)

określa, czy plan podziału jest częściowy czy ostateczny.

1a.

Plan podziału składa się w postaci elektronicznej i zamieszcza w Rejestrze.

2.

Sędzia-komisarz może wnieść do planu poprawki lub polecić syndykowi dokonanie wskazanych

zmian w planie.

1.

W sprawach, w których wierzycielom przysługują prawa na zbytych rzeczach lub prawach,

o których mowa w art. 345 i 346, syndyk sporządza oddzielny plan podziału sum uzyskanych

ze sprzedanych rzeczy lub praw. Do tego planu stosuje się odpowiednio przepis art.

347.

2.

W planie podziału sumy uzyskanej ze sprzedaży nieruchomości syndyk wymienia dodatkowo

prawa oraz prawa i roszczenia osobiste, które wskutek sprzedaży nieruchomości wygasły.

1.

Sędzia-komisarz zawiadamia upadłego i członków rady wierzycieli oraz obwieszcza, że

plan podziału można przeglądać w sekretariacie sądu i w terminie dwóch tygodni od

dnia obwieszczenia wnosić zarzuty przeciwko planowi podziału.

2.

W przypadku złożenia ostatecznego planu podziału sędzia-komisarz dokonuje czynności,

o których mowa w ust. 1, po uprawomocnieniu się postanowienia o przyznaniu syndykowi

wynagrodzenia ostatecznego.

3.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wzór planu podziału sumy

uzyskanej ze sprzedaży rzeczy obciążonej, planu podziału oraz ostatecznego planu podziału,

mając na uwadze zakres informacji ujmowanych w planach podziału, czytelność oraz kompletność

planów podziału.

1.

Zarzuty przeciwko planowi podziału rozpoznaje sędzia-komisarz.

2.

W razie potrzeby sędzia-komisarz wysłucha osoby, których praw dotyczą zarzuty.

3.

Na postanowienie sędziego-komisarza przysługuje zażalenie.

1.

Sędzia-komisarz zatwierdza plan podziału, jeżeli nie wniesiono zarzutów.

2.

W razie wniesienia zarzutów, sprostowanie i zatwierdzenie planu podziału następuje

po uprawomocnieniu się postanowienia sędziego-komisarza w sprawie zarzutów, a w razie

jego zaskarżenia - po wydaniu postanowienia sądu.

1.

Plan podziału wykonuje się niezwłocznie po jego zatwierdzeniu. Wykonanie planu podziału

nie może jednak nastąpić przed uprawomocnieniem się postanowienia o ogłoszeniu upadłości.

2.

W razie wniesienia zarzutów przeciwko planowi podziału lub zażalenia na postanowienie

w sprawie zarzutów, plan wykonuje się w tych częściach, których nie dotyczą żądania

zgłoszone w zarzutach lub zażaleniu. W takim przypadku zakres wykonania planu określa

sędzia-komisarz.

1.

Wykonując plan podziału, syndyk wydaje wierzycielowi należną mu kwotę lub przelewa

ją na rachunek bankowy wierzyciela.

2.

Po wykonaniu planu podziału syndyk składa sprawozdanie z wykonania planu podziału.

Sprawozdanie składa się w postaci elektronicznej i zamieszcza w Rejestrze.

3.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wzór sprawozdania, o którym

mowa w ust. 2, mając na uwadze zakres informacji, których umieszczenie w sprawozdaniu

jest niezbędne dla oceny prawidłowości wykonania planu podziału, w szczególności wysokość

kwot wydanych poszczególnym wierzycielom ze wskazaniem sposobu wykonania planu podziału,

a także biorąc pod uwagę czytelność oraz kompletność sprawozdania.

1.

W razie zaspokojenia wierzytelności wierzyciela osobistego upadłego, zabezpieczonej

na mieniu upadłego hipoteką lub hipoteką morską, przed zbyciem przedmiotu obciążonego,

w prawa wierzyciela wchodzi upadły. Odpowiedniego wpisu o tym dokonuje się w księdze

wieczystej lub w rejestrze okrętowym.

2.

Podstawę wpisu stanowi wyciąg z planu podziału funduszów masy upadłości uwierzytelniony

przez sekretarza sądowego.

Sumę wydzieloną na zaspokojenie wierzytelności, za którą osoba trzecia odpowiada jako

poręczyciel, gwarant lub współdłużnik, wydaje się wierzycielowi w proporcji do wysokości

kwoty należnej mu w dniu sporządzenia planu podziału, a poręczycielowi, gwarantowi

lub współdłużnikowi - w proporcji do wysokości dokonanej zapłaty.

1.

Sumę wydzieloną na zaspokojenie wierzytelności, której wysokość zależy od warunku

rozwiązującego, wydaje się wierzycielowi bez zabezpieczenia, chyba że obowiązek zabezpieczenia

ciąży na wierzycielu z mocy istniejącego między nim a upadłym stosunku prawnego.

2.

Sumę wydzieloną na zaspokojenie wierzytelności, której zapłata zależy od warunku zawieszającego,

w tym wierzytelności, o których mowa w art. 248 ust. 2, wydaje się wierzycielowi,

jeżeli udowodni, że warunek się ziścił; w przeciwnym razie sumę tę składa się do depozytu

sądowego.

3.

Sumę wydzieloną na zaspokojenie wierzytelności niewymagalnej składa się do depozytu

sądowego.

(uchylony)

Jeżeli wierzyciel nie odbierze swojej należności w terminie miesiąca lub gdy należna

mu suma nie może być mu wydana z powodu podania nieprawidłowego adresu albo niepodania

rachunku bankowego, sumy należne temu wierzycielowi składa się do depozytu sądowego.

1.

W sprawach o złożenie do depozytu sądowego orzeka sędzia-komisarz. Przepisów art. 693 nie stosuje się.

2.

W sprawach o wydanie kwot złożonych do depozytu sądowego orzeka sędzia-komisarz, a

po prawomocnym zakończeniu lub umorzeniu postępowania upadłościowego - sąd.

1.

W postępowaniu o wydanie kwoty z depozytu sądowego badaniu podlega jedynie legitymacja

czynna wnioskodawcy. Kwoty z depozytu wydaje się osobie, na którą przeszło uprawnienie

wierzyciela do wypłaty kwoty z depozytu, jeżeli przejście to będzie wykazane dokumentem

urzędowym lub prywatnym z podpisem urzędowo poświadczonym.

2.

Termin do odbioru depozytu sądowego wynosi trzy lata od dnia uprawomocnienia się postanowienia

o zakończeniu albo umorzeniu postępowania upadłościowego, ale nie mniej niż trzy lata

od daty ziszczenia się warunku, o którym mowa w art. 356 ust. 1 lub 2, albo od daty

wymagalności. Po upływie terminu prawa do niepodjętego depozytu przechodzą na Skarb

Państwa. Do likwidacji niepodjętego depozytu zastosowanie mają przepisy art. 693.

1.

Sąd umorzy postępowanie upadłościowe, jeżeli

1)

majątek pozostały po wyłączeniu z niego przedmiotów majątkowych dłużnika obciążonych

hipoteką, zastawem, zastawem rejestrowym, zastawem skarbowym lub hipoteką morską nie

wystarcza na zaspokojenie kosztów postępowania;

2)

wierzyciele zobowiązani uchwałą zgromadzenia wierzycieli albo postanowieniem sędziego-komisarza

nie złożyli w wyznaczonym terminie zaliczki na koszty postępowania, a brak jest płynnych

funduszów na te koszty;

3)

wszyscy wierzyciele, którzy zgłosili swoje wierzytelności, żądają umorzenia postępowania.

2.

W przypadku umorzenia postępowania upadłościowego z powodu, o którym mowa w ust. 1

pkt 1, sąd ustala, czy materiał zgromadzony w sprawie daje podstawę do rozwiązania

podmiotu wpisanego do Krajowego Rejestru Sądowego bez przeprowadzania postępowania

likwidacyjnego.

Postanowienie o umorzeniu postępowania upadłościowego doręcza się upadłemu, syndykowi

oraz członkom rady wierzycieli. Postanowienie obwieszcza się. Na postanowienie przysługuje

zażalenie.

Prawomocne postanowienie o umorzeniu postępowania upadłościowego stanowi podstawę

do wykreślenia wpisów dotyczących upadłości w księdze wieczystej i w rejestrach.

1.

Z dniem uprawomocnienia się postanowienia o umorzeniu postępowania upadłościowego

upadły odzyskuje prawo zarządzania swoim majątkiem i rozporządzania jego składnikami.

2.

Syndyk wyda niezwłocznie upadłemu jego majątek, księgi, korespondencję i dokumenty.

W przypadku potrzeby sędzia-komisarz wyda postanowienie nakazujące przymusowe odebranie

majątku. Prawomocne postanowienie ma moc tytułu wykonawczego.

1.

Jeżeli upadły nie odbiera ksiąg, korespondencji lub dokumentów w terminie wyznaczonym

przez syndyka, syndyk oddaje je na przechowanie na koszt upadłego. Syndyk może wstrzymać

wydanie upadłemu majątku potrzebnego na pokrycie kosztów przechowania ksiąg, korespondencji

lub dokumentów do czasu ich odebrania przez upadłego.

2.

Syndyk pokrywa koszty przechowania ksiąg, korespondencji lub dokumentów z funduszów

masy upadłości, jeżeli posiada płynne środki pozwalające na pokrycie tych kosztów.

W przypadku braku płynnych środków syndyk dokonuje za zgodą sądu likwidacji majątku

w celu pokrycia kosztów ich przechowania.

3.

W przypadku braku majątku potrzebnego na pokrycie kosztów przechowania ksiąg, korespondencji

lub dokumentów sąd zasądza od upadłego na rzecz przechowawcy koszty przechowania.

W przypadku upadłego będącego osobą prawną albo spółką osobową sąd może zasądzić koszty

przechowania od osób upoważnionych do reprezentowania upadłego, określając osobę albo

osoby ponoszące koszty przechowania. Na postanowienie sądu zażalenie przysługuje wyłącznie

upadłemu, osobie zobowiązanej do ponoszenia kosztów oraz przechowawcy.

4.

Jeżeli oddanie na przechowanie ksiąg, korespondencji lub dokumentów jest niemożliwe,

podlegają one złożeniu do właściwego archiwum wraz z aktami postępowania upadłościowego

na koszt upadłego, z wyjątkiem dokumentacji osobowej i płacowej, do której stosuje

się przepis art. 51u ust. 3 ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1506 i 1948 oraz z 2017 r. poz. 1086). Koszty te ściąga się w trybie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego o egzekucji opłat sądowych. Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio.

1.

Sąd zarządza likwidację majątku i określa sposób likwidacji, jeżeli upadły nie odbierze

swojego majątku w terminie wyznaczonym przez syndyka.

2.

Sąd może nakazać likwidację majątku na koszt upadłego przez przekazanie majątku na

cele dobroczynne lub w inny sposób, jeżeli likwidacja majątku w sposób określony przez

sąd okaże się niemożliwa lub nadmiernie utrudniona. Przepis art. 365 ust. 3 stosuje

się odpowiednio.

3.

Na postanowienie w przedmiocie likwidacji przysługuje zażalenie.

1.

Po umorzeniu postępowania upadłościowego umarza się wszczęte przez syndyka niezakończone

procesy o uznanie za bezskuteczną czynności dokonanej przez upadłego ze szkodą dla

wierzycieli. Wzajemne roszczenia o zwrot kosztów procesu wygasają.

2.

W innych postępowaniach cywilnych upadły wchodzi do postępowania w miejsce syndyka.

1.

Sąd po wykonaniu ostatecznego planu podziału stwierdza zakończenie postępowania upadłościowego.

2.

Sąd stwierdza zakończenie postępowania także wtedy, gdy w toku postępowania wszyscy

wierzyciele zostali zaspokojeni.

3.

Przepisy art. 362-367 stosuje się odpowiednio.

1.

W terminie trzydziestu dni od dnia obwieszczenia postanowienia o zakończeniu postępowania

upadłościowego upadły będący osobą fizyczną może złożyć wniosek o ustalenie planu

spłaty wierzycieli i umorzenie pozostałej części zobowiązań, które nie zostały zaspokojone

w postępowaniu upadłościowym.

2.

Sąd oddala wniosek, o którym mowa w ust. 1, jeżeli upadły doprowadził do swojej niewypłacalności

lub istotnie zwiększył jej stopień umyślnie lub wskutek rażącego niedbalstwa.

3.

Sąd oddala wniosek, o którym mowa w ust. 1, jeżeli

1)

materiał zebrany w sprawie daje podstawę do stwierdzenia, że zachodzą okoliczności

stanowiące podstawę do pozbawienia upadłego prawa prowadzenia działalności gospodarczej

na własny rachunek lub w ramach spółki cywilnej oraz pełnienia funkcji członka rady

nadzorczej, członka komisji rewizyjnej, reprezentanta lub pełnomocnika osoby fizycznej

prowadzącej działalność gospodarczą w zakresie tej działalności, spółki handlowej,

przedsiębiorstwa państwowego, spółdzielni, fundacji lub stowarzyszenia lub

2)

upadły nie wykonywał rzetelnie obowiązków nałożonych na niego w postępowaniu upadłościowym,

lub

3)

w okresie dziesięciu lat przed dniem złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości w stosunku

do upadłego prowadzono postępowanie upadłościowe, w którym umorzono całość lub część

jego zobowiązań, chyba że do niewypłacalności upadłego lub zwiększenia jej stopnia

doszło pomimo dochowania przez upadłego należytej staranności, lub

4)

w okresie dziesięciu lat przed dniem złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości ustalony

dla upadłego plan spłaty wierzycieli został uchylony na podstawie art. 370e ust. 1

lub 2 albo art. 491

5)

w okresie dziesięciu lat przed dniem złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości czynność

prawna upadłego została prawomocnie uznana za dokonaną z pokrzywdzeniem wierzycieli

- chyba że umorzenie pozostałej części zobowiązań upadłego jest uzasadnione względami

słuszności lub względami humanitarnymi.

(uchylony)

1.

W postanowieniu o ustaleniu planu spłaty wierzycieli sąd określa, w jakim zakresie

i w jakim czasie, nie dłuższym niż trzydzieści sześć miesięcy, upadły jest obowiązany

spłacać zobowiązania uznane na liście wierzytelności a niewykonane w toku postępowania

upadłościowego na podstawie planów podziału oraz jaka część zobowiązań upadłego powstałych

przed dniem ogłoszenia upadłości zostanie umorzona po wykonaniu planu spłaty wierzycieli.

2.

Zobowiązania powstałe po ogłoszeniu upadłości i niewykonane w toku postępowania uwzględnia

się w planie spłaty wierzycieli w pełnej wysokości, przy czym ich spłata może być

rozłożona na raty na czas nie dłuższy niż przewidziany na wykonanie planu spłaty wierzycieli.

3.

Sąd nie jest związany stanowiskiem upadłego co do treści planu spłaty wierzycieli.

Ustalając plan spłaty wierzycieli, sąd bierze pod uwagę możliwości zarobkowe upadłego,

konieczność utrzymania upadłego i osób pozostających na jego utrzymaniu, w tym ich

potrzeby mieszkaniowe, wysokość niezaspokojonych wierzytelności i realność ich zaspokojenia

w przyszłości.

4.

Postanowienie sądu o ustaleniu planu spłaty wierzycieli obwieszcza się. Na postanowienie

sądu w przedmiocie ustalenia planu spłaty przysługuje zażalenie.

5.

Ustalenie planu spłaty wierzycieli nie narusza praw wierzyciela wobec poręczyciela

upadłego oraz współdłużnika upadłego ani praw wynikających z hipoteki, zastawu, zastawu

rejestrowego, zastawu skarbowego lub hipoteki morskiej, jeżeli były one ustanowione

na mieniu osoby trzeciej. Ustalenie planu spłaty wierzycieli i umorzenie zobowiązań

upadłego jest skuteczne również w stosunkach między upadłym, a poręczycielem, gwarantem

i współdłużnikiem upadłego.

1.

Na postanowienie sądu drugiej instancji w przedmiocie ustalenia planu spłaty wierzycieli

przysługuje skarga kasacyjna.

2.

W przypadku wniesienia skargi kasacyjnej, sąd upadłościowy na wniosek skarżącego może

wstrzymać wydanie postanowienia o umorzeniu zobowiązań upadłego, o którym mowa w art.

370f ust. 1.

3.

Jeżeli w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej postanowienie w przedmiocie ustalenia

planu spłaty wierzycieli zostanie uchylone, sąd upadłościowy uchyla postanowienie

o umorzeniu zobowiązań upadłego, o którym mowa w art. 370f ust. 1.

1.

W okresie wykonywania planu spłaty wierzycieli niedopuszczalne jest wszczęcie postępowania

egzekucyjnego dotyczącego wierzytelności powstałych przed ogłoszeniem upadłości, z

wyjątkiem wierzytelności wynikających z zobowiązań, o których mowa w art. 370f ust.

2, oraz wierzytelności, których upadły nie ujawnił, jeżeli wierzyciel nie brał udziału

w postępowaniu.

2.

W okresie wykonywania planu spłaty wierzycieli upadły nie może dokonywać czynności

prawnych, które mogłyby pogorszyć jego zdolność do wykonania planu spłaty wierzycieli.

3.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach sąd na wniosek upadłego może wyrazić zgodę

na dokonanie albo zatwierdzić dokonanie czynności prawnej, o której mowa w ust. 2.

4.

Upadły jest obowiązany składać sądowi corocznie do końca kwietnia sprawozdanie z wykonania

planu spłaty wierzycieli za poprzedni rok kalendarzowy, w którym wykazuje osiągnięte

przychody, spłacone kwoty oraz nabyte składniki majątkowe o wartości przekraczającej

przeciętne miesięczne wynagrodzenie w sektorze przedsiębiorstw bez wypłat nagród z

zysku w trzecim kwartale roku poprzedniego, ogłoszone przez Prezesa Głównego Urzędu

Statystycznego. Do sprawozdania upadły dołącza kopię rocznego zeznania podatkowego.

1.

Jeżeli upadły nie może wywiązać się z obowiązków określonych w planie spłaty wierzycieli,

sąd na jego wniosek po wysłuchaniu wierzycieli może zmienić plan spłaty wierzycieli.

Sąd może przedłużyć termin spłaty zobowiązań na dalszy okres nieprzekraczający osiemnastu

miesięcy. Na postanowienie sądu przysługuje zażalenie, a na postanowienie sądu drugiej

instancji - skarga kasacyjna.

2.

W przypadku istotnej poprawy sytuacji majątkowej upadłego w okresie wykonywania planu

spłaty wierzycieli wynikającej z innych przyczyn niż zwiększenie się wynagrodzenia

za pracę lub dochodów uzyskiwanych z osobiście wykonywanej przez upadłego działalności

zarobkowej wierzyciel oraz upadły mogą wystąpić z wnioskiem o zmianę planu spłaty

wierzycieli. O zmianie planu spłaty wierzycieli sąd orzeka po wysłuchaniu upadłego

i wierzycieli objętych planem spłaty. Na postanowienie sądu przysługuje zażalenie.

3.

Do wierzycieli, których wierzytelności powstałe przed zakończeniem postępowania upadłościowego

zostały po ustaleniu planu spłaty wierzycieli stwierdzone prawomocnym orzeczeniem,

ugodą zawartą przed sądem lub ostateczną decyzją, przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio.

1.

W przypadku niewykonywania przez upadłego obowiązków ustalonych w planie spłaty wierzycieli

sąd z urzędu albo na wniosek wierzyciela uchyla plan spłaty wierzycieli po wysłuchaniu

upadłego i wierzycieli objętych planem spłaty, chyba że uchybienie obowiązkom jest

nieznaczne lub umorzenie pozostałej części zobowiązań upadłego jest uzasadnione względami

słuszności lub względami humanitarnymi. Na postanowienie sądu przysługuje zażalenie.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio, jeżeli upadły

1)

nie złożył w terminie sprawozdania z wykonania planu spłaty wierzycieli zgodnie z

art. 370c ust. 4;

2)

w sprawozdaniu z wykonania planu spłaty wierzycieli zataił osiągnięte przychody lub

nabyte składniki majątkowe, o których mowa w art. 370c ust. 4;

3)

dokonał czynności prawnej, o której mowa w art. 370c ust. 2, bez zgody sądu albo czynność

ta nie została przez sąd zatwierdzona;

4)

ukrywał majątek lub czynność prawna upadłego została prawomocnie uznana za dokonaną

z pokrzywdzeniem wierzycieli.

3.

W przypadku uchylenia planu spłaty zobowiązania upadłego nie podlegają umorzeniu.

1.

Po wykonaniu przez upadłego obowiązków określonych w planie spłaty wierzycieli sąd

wydaje postanowienie o stwierdzeniu wykonania planu spłaty i umorzeniu zobowiązań

upadłego powstałych przed dniem ogłoszenia upadłości i niezaspokojonych w wyniku wykonania

planu spłaty wierzycieli.

2.

Nie podlegają umorzeniu zobowiązania o charakterze alimentacyjnym, zobowiązania wynikające

z rent z tytułu odszkodowania za wywołanie choroby, niezdolności do pracy, kalectwa

lub śmierci, zobowiązania do zapłaty kar grzywny orzeczonych przez sąd, a także do

wykonania obowiązku naprawienia szkody oraz zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, zobowiązania

do zapłaty nawiązki lub świadczenia pieniężnego orzeczonych przez sąd jako środek

karny lub środek związany z poddaniem sprawcy próbie, jak również zobowiązania do

naprawienia szkody wynikającej z przestępstwa lub wykroczenia stwierdzonego prawomocnym

orzeczeniem oraz zobowiązania, których upadły umyślnie nie ujawnił, jeżeli wierzyciel

nie brał udziału w postępowaniu.

3.

Na postanowienie sądu przysługuje zażalenie.

4.

Po wydaniu postanowienia, o którym mowa w ust. 1, niedopuszczalne jest wszczęcie postępowania

egzekucyjnego dotyczącego wierzytelności powstałej przed ogłoszeniem upadłości, z

wyjątkiem wierzytelności, wynikających z zobowiązań, o których mowa w ust. 2.

1.

Postępowanie upadłościowe podlega uchyleniu w razie prawomocnego odrzucenia albo oddalenia

wniosku o ogłoszenie upadłości. Przepisy art. 362-367 stosuje się odpowiednio.

2.

Przepis ust. 1 ma odpowiednie zastosowanie w przypadku umorzenia postępowania w przedmiocie

ogłoszenia upadłości na podstawie art. 54 ust. 4.

3.

Na postanowienie sądu przysługuje zażalenie.

1.

Zmiany stosunków prawnych dokonane na podstawie przepisów ustawy obowiązują upadłego

i drugą stronę również po umorzeniu lub zakończeniu postępowania upadłościowego, chyba

że przepisy odrębnej ustawy stanowią inaczej.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio w razie uchylenia postępowania upadłościowego,

z tym że

1)

upadły może cofnąć wypowiedzenie umów dokonane przez syndyka, jeżeli nie upłynął termin

wypowiedzenia;

2)

upadły może w terminie trzydziestu dni od dnia ogłoszenia albo doręczenia postanowienia,

którym uchylono postępowanie - odstąpić od umów zawartych przez syndyka, jeżeli umowa

przez niego zawarta nie została wykonana albo została wykonana częściowo.

1.

Sąd może orzec pozbawienie na okres od jednego do dziesięciu lat prawa prowadzenia

działalności gospodarczej na własny rachunek lub w ramach spółki cywilnej oraz pełnienia

funkcji członka rady nadzorczej, członka komisji rewizyjnej, reprezentanta lub pełnomocnika

osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą w zakresie tej działalności, spółki

handlowej, przedsiębiorstwa państwowego, spółdzielni, fundacji lub stowarzyszenia

osoby, która ze swojej winy

1)

będąc do tego zobowiązana z mocy ustawy, nie złożyła w ustawowym terminie wniosku o ogłoszenie upadłości albo

1a)

faktycznie zarządzając przedsiębiorstwem dłużnika, istotnie przyczyniła się do niezłożenia

wniosku o ogłoszenie upadłości w ustawowym terminie, albo

2)

po ogłoszeniu upadłości nie wydała lub nie wskazała majątku, ksiąg rachunkowych, korespondencji

lub innych dokumentów upadłego, w tym danych w postaci elektronicznej, do których

wydania lub wskazania była obowiązana z mocy ustawy, albo

3)

jako upadły po ogłoszeniu upadłości ukrywała, niszczyła lub obciążała majątek wchodzący

w skład masy upadłości, albo

4)

jako upadły w toku postępowania upadłościowego nie wykonała innych obowiązków ciążących

na nim z mocy ustawy lub orzeczenia sądu albo sędziego-komisarza, albo też w inny

sposób utrudniała postępowanie.

1a.

Mimo zaistnienia przesłanki, o której mowa w ust. 1 pkt 1, sąd może oddalić wniosek

o orzeczenie zakazu prowadzenia działalności gospodarczej, jeżeli został złożony wniosek

o otwarcie przyspieszonego postępowania układowego, postępowania układowego lub postępowania

sanacyjnego, a rozmiar pokrzywdzenia wierzycieli jest nieznaczny.

2.

Przy orzekaniu zakazu, o którym mowa w ust. 1, sąd bierze pod uwagę stopień winy oraz

skutki podejmowanych działań, w szczególności obniżenie wartości ekonomicznej przedsiębiorstwa

upadłego i rozmiar pokrzywdzenia wierzycieli.

3.

Sąd może orzec pozbawienie na okres od jednego do dziesięciu lat prawa prowadzenia

działalności gospodarczej na własny rachunek lub w ramach spółki cywilnej oraz pełnienia

funkcji członka rady nadzorczej, członka komisji rewizyjnej, reprezentanta lub pełnomocnika

osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą w zakresie tej działalności, spółki

handlowej, przedsiębiorstwa państwowego, spółdzielni, fundacji lub stowarzyszenia

osoby, wobec której

1)

już co najmniej raz ogłoszono upadłość, z umorzeniem jej długów po zakończeniu postępowania

upadłościowego;

2)

ogłoszono upadłość nie dawniej niż pięć lat przed ponownym ogłoszeniem upadłości.

1.

Sąd może orzec zakaz prowadzenia działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 373,

wobec dłużnika będącego osobą fizyczną, także jeżeli niewypłacalność dłużnika jest

następstwem jego celowego działania lub rażącego niedbalstwa.

2.

Do osób uprawnionych do reprezentowania przedsiębiorcy będącego osobą prawną albo

spółką handlową niemającą osobowości prawnej oraz osób faktycznie zarządzających przedsiębiorstwem

dłużnika, jeżeli niewypłacalność przedsiębiorcy lub pogorszenie jego sytuacji finansowej

jest następstwem celowego działania lub rażącego niedbalstwa tych osób, przepis ust.

1 stosuje się.

1.

W sprawach, o których mowa w art. 373 i 374, orzeka sąd upadłościowy.

2.

Jeżeli postępowania upadłościowego nie wszczęto albo oddalono wniosek o ogłoszenie

upadłości lub umorzono postępowanie upadłościowe, orzeka sąd właściwy do rozpoznania

sprawy o ogłoszenie upadłości.

1.

Postępowanie w sprawach, o których mowa w art. 373 i art. 374, wszczyna się wyłącznie

na wniosek wierzyciela, tymczasowego nadzorcy sądowego, zarządcy przymusowego, syndyka,

prokuratora, a także Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów oraz Komisji

Nadzoru Finansowego. Wygaśnięcie w toku postępowania funkcji tymczasowego nadzorcy,

zarządcy przymusowego lub syndyka oraz zaspokojenie wierzytelności wierzyciela będącego

wnioskodawcą nie ma wpływu na dalszy bieg postępowania wszczętego na jego wniosek.

W sprawach tych stosuje się przepisy o postępowaniu nieprocesowym.

2.

Sąd wydaje postanowienie po przeprowadzeniu rozprawy.

3.

Od postanowienia sądu drugiej instancji przysługuje skarga kasacyjna.

4.

Odpis prawomocnego postanowienia sąd przesyła do Krajowego Rejestru Sądowego.

5.

Postanowienie o orzeczeniu zakazu prowadzenia działalności gospodarczej obwieszcza

się.

Nie orzeka się zakazu, o którym mowa w art. 373, jeżeli postępowanie w tej sprawie

nie zostało wszczęte w terminie roku od dnia umorzenia lub zakończenia postępowania

upadłościowego albo oddalenia wniosku o ogłoszenie upadłości na podstawie art. 13,

a gdy wniosek o ogłoszenie upadłości nie był złożony, w terminie trzech lat od dnia

ustania stanu niewypłacalności albo wygaśnięcia obowiązku złożenia wniosku o ogłoszenie

upadłości przez daną osobę.

1.

Przepisów niniejszej części nie stosuje się, jeżeli umowa międzynarodowa, której Rzeczpospolita

Polska jest stroną, albo prawo organizacji międzynarodowej, której Rzeczpospolita

Polska jest członkiem, stanowi inaczej.

2.

(uchylony)

Ilekroć w przepisach niniejszej części jest mowa o

1)

zagranicznym postępowaniu upadłościowym - należy przez to rozumieć wszelkie postępowania

sądowe lub administracyjne lub inne postępowania poddane nadzorowi sądu zagranicznego,

których przedmiotem jest wspólne dochodzenie roszczeń przeciwko dłużnikowi niewypłacalnemu

lub zagrożonemu niewypłacalnością, prowadzone za granicą, w których mienie i sprawy

dłużnika są poddane kontroli lub zarządowi zagranicznego sądu lub zagranicznego zarządcy

w celu ich restrukturyzacji lub likwidacji;

2)

głównym zagranicznym postępowaniu upadłościowym - należy przez to rozumieć postępowanie,

o którym mowa w pkt 1, jeżeli prowadzone jest w państwie, w którym znajduje się główny

ośrodek podstawowej działalności dłużnika;

3)

ubocznym zagranicznym postępowaniu upadłościowym - należy przez to rozumieć postępowanie,

o którym mowa w pkt 1, jeżeli nie ma charakteru głównego i jeżeli prowadzone jest

w państwie miejsca prowadzenia działalności dłużnika albo jego miejsca zamieszkania

lub siedziby albo w państwie, w którym znajduje się majątek dłużnika;

4)

zarządcy zagranicznym - należy przez to rozumieć osobę lub podmiot wyznaczony w zagranicznym

postępowaniu upadłościowym do zarządzania majątkiem dłużnika, reorganizowania lub

likwidacji jego majątku, jak również do nadzoru nad zarządzaniem majątkiem dłużnika

lub jego reorganizacją;

5)

sądzie zagranicznym - należy przez to rozumieć sąd lub inny organ władzy publicznej

uprawniony do prowadzenia lub nadzorowania zagranicznego postępowania upadłościowego;

6)

miejscu prowadzenia działalności - należy przez to rozumieć miejsce, w którym dłużnik

podejmuje czynności w zakresie działalności o charakterze ekonomicznym, jeżeli nie

mają charakteru jednorazowego lub krótkotrwałego;

7)

uznanym zagranicznym postępowaniu upadłościowym - należy przez to rozumieć zagraniczne

postępowanie upadłościowe, co do którego zostało wydane przez polski sąd prawomocne

postanowienie o uznaniu orzeczenia o wszczęciu postępowania.

1.

Wierzyciel, którego miejsce zwykłego pobytu, miejsce zamieszkania albo siedziba znajdują

się za granicą, korzysta w postępowaniu upadłościowym z praw, które przysługują wierzycielowi,

którego miejsce zwykłego pobytu, miejsce zamieszkania albo siedziba znajdują się w

Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Wierzyciel, który nie ma miejsca zamieszkania, zwykłego pobytu albo siedziby w Rzeczypospolitej

Polskiej lub w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, jeżeli nie ustanowił

w Rzeczypospolitej Polskiej pełnomocnika do prowadzenia sprawy, jest obowiązany wskazać

pełnomocnika do doręczeń w Rzeczypospolitej Polskiej.

3.

W przypadku niewskazania pełnomocnika do doręczeń, przeznaczone dla tego wierzyciela

pisma sądowe pozostawia się w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia. Wierzyciela należy

o tym pouczyć przy pierwszym doręczeniu. Wierzyciela należy również pouczyć o tym,

kto może być ustanowiony pełnomocnikiem.

4.

Zagraniczne wierzytelności publicznoprawne, w szczególności należności podatkowe oraz

z tytułu ubezpieczenia społecznego, mogą być zgłoszone w postępowaniu upadłościowym,

o ile ich dochodzenie w Rzeczypospolitej Polskiej jest dopuszczalne. W takim przypadku

wierzytelności te podlegają zaspokojeniu w kategorii drugiej, z wyjątkiem kar majątkowych

niemających charakteru cywilnoprawnego, orzeczonych przez sądy lub organy administracyjne

za granicą, które podlegają zaspokojeniu w kategorii trzeciej.

W sprawach nieuregulowanych przepisami niniejszej części przepisy części I oraz Kodeksu postępowania cywilnego dotyczące międzynarodowego postępowania cywilnego stosuje się odpowiednio.

1.

Do wyłącznej jurysdykcji sądów polskich należą sprawy upadłościowe, jeżeli w Rzeczypospolitej

Polskiej znajduje się główny ośrodek podstawowej działalności dłużnika.

2.

Sądom polskim przysługuje również jurysdykcja, jeżeli dłużnik prowadzi w Rzeczypospolitej

Polskiej działalność gospodarczą albo ma miejsce zamieszkania lub siedzibę albo majątek.

3.

Jeżeli jurysdykcja sądu polskiego jest wyłączna, postępowanie upadłościowe ma charakter

głównego postępowania upadłościowego. W pozostałych przypadkach postępowanie upadłościowe

ma charakter ubocznego postępowania upadłościowego.

W sprawach upadłościowych nie stosuje się przepisów dotyczących umów o jurysdykcję.

Ustanowienie przez sąd zagraniczny zarządcy zagranicznego do podejmowania czynności

w Rzeczypospolitej Polskiej nie wyłącza jurysdykcji krajowej sądów polskich.

(uchylony)

1.

Postępowanie w przedmiocie uznania orzeczenia o wszczęciu zagranicznego postępowania

upadłościowego wszczyna się na wniosek zarządcy zagranicznego albo dłużnika, któremu

pozostawiono zarząd własny majątkiem.

2.

Do wniosku o uznanie należy dołączyć

1)

odpis orzeczenia lub decyzji o wszczęciu zagranicznego postępowania upadłościowego

i ustanowieniu zarządcy albo

2)

zaświadczenie sądu zagranicznego potwierdzające prowadzenie postępowania i wyznaczenie

zagranicznego zarządcy;

3)

spis wierzycieli, których miejsce zamieszkania, siedziba lub główny ośrodek podstawowej

działalności znajdują się na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, wierzycieli, których

wierzytelności wynikają z działalności ekonomicznej dłużnika prowadzonej w Rzeczypospolitej

Polskiej, oraz wierzycieli, którym przysługują wobec dłużnika wierzytelności zabezpieczone

na majątku dłużnika położonym na terenie Rzeczypospolitej Polskiej hipoteką, zastawem,

zastawem skarbowym, zastawem rejestrowym, hipoteką morską lub przeniesieniem na zabezpieczenie

rzeczy, wierzytelności lub innych praw majątkowych.

3.

W przypadku braku dokumentów wymienionych w ust. 2 pkt 1 i 2 do wniosku należy dołączyć

inny wiarygodny dowód na piśmie wszczęcia zagranicznego postępowania i wyznaczenia

zagranicznego zarządcy.

4.

Do wniosku należy ponadto dołączyć oświadczenie wnioskodawcy o innych postępowaniach

zagranicznych prowadzonych wobec upadłego, które są znane wnioskodawcy, oraz oświadczenie

zawierające informacje o terminie zgłaszania wierzytelności, adresie, pod którym wierzytelności

należy zgłaszać, jak również o innych niezbędnych danych, które należy podać w zgłoszeniu,

oraz o języku zgłoszenia.

5.

Do dokumentów lub dowodów na piśmie, wymienionych w ust. 2-4, należy ponadto dołączyć

ich uwierzytelnione tłumaczenie na język polski.

6.

Wnioskodawca uiszcza zaliczkę na wydatki w toku postępowania w przedmiocie uznania

orzeczenia o wszczęciu zagranicznego postępowania upadłościowego w wysokości jednokrotności

przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw bez wypłat nagród

z zysku w trzecim kwartale roku poprzedniego, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu

Statystycznego i wraz z wnioskiem przedstawia dowód jej uiszczenia. W przypadku nieuiszczenia

zaliczki przewodniczący wzywa do jej uiszczenia w terminie tygodnia pod rygorem zwrotu

wniosku.

Uczestnikami postępowania w przedmiocie uznania orzeczenia o wszczęciu zagranicznego

postępowania upadłościowego są zarządca zagraniczny albo dłużnik, któremu pozostawiono

zarząd własny majątkiem.

Zawiadomienia uczestników postępowania o pierwszym posiedzeniu sądu można dokonać

za pośrednictwem operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przesyłką poleconą, odpowiednio za potwierdzeniem odbioru albo za zwrotnym pokwitowaniem

odbioru.

Po wniesieniu wniosku o uznanie orzeczenia o wszczęciu zagranicznego postępowania

upadłościowego, wnioskodawca jest obowiązany niezwłocznie informować sąd

1)

o zmianie postępowania zagranicznego, którego dotyczy wniosek o uznanie orzeczenia

o wszczęciu zagranicznego postępowania upadłościowego, oraz o ustanowieniu lub zmianie

zarządcy;

2)

o innych zagranicznych postępowaniach upadłościowych dotyczących dłużnika oraz innych

postępowaniach sądowych, administracyjnych, sądowoadministracyjnych i przed sądami

polubownymi dotyczących majątku dłużnika, które są znane wnioskodawcy.

1.

Z dniem wniesienia wniosku o uznanie orzeczenia o wszczęciu zagranicznego postępowania

upadłościowego sąd na wniosek wnioskodawcy może

1)

wydać postanowienie o zabezpieczeniu;

2)

zabezpieczyć dowody potrzebne do dochodzenia roszczeń przeciw dłużnikowi.

2.

Sąd może odmówić wydania postanowienia o zabezpieczeniu, jeżeli zabezpieczenie to

utrudniłoby zarządzanie majątkiem upadłego w głównym zagranicznym postępowaniu upadłościowym.

(uchylony)

Orzeczenie o wszczęciu zagranicznego postępowania upadłościowego podlega uznaniu,

jeżeli

1)

dotyczy sprawy, która nie należy do wyłącznej jurysdykcji sądów polskich;

2)

uznanie nie jest sprzeczne z podstawowymi zasadami porządku prawnego w Rzeczypospolitej

Polskiej.

1.

W postanowieniu o uznaniu orzeczenia o wszczęciu zagranicznego postępowania upadłościowego

określa się

1)

imię i nazwisko albo firmę upadłego oraz odpowiednio miejsce zamieszkania albo siedzibę

upadłego;

2)

sąd zagraniczny, który ogłosił upadłość;

3)

zarządcę zagranicznego przez wskazanie jego imienia i nazwiska albo firmy oraz odpowiednio

miejsca zamieszkania albo siedziby;

4)

czy uznane postępowanie jest postępowaniem głównym czy ubocznym.

2.

W postanowieniu o uznaniu orzeczenia o wszczęciu zagranicznego postępowania upadłościowego

wzywa się wierzycieli upadłego do zgłoszenia wierzytelności, wskazując termin zgłaszania

wierzytelności oraz adres, pod którym wierzytelności należy zgłosić, jak również niezbędne

dane, które należy podać w zgłoszeniu, i język zgłoszenia.

3.

Postanowienie o uznaniu orzeczenia o wszczęciu zagranicznego postępowania upadłościowego

obwieszcza się.

4.

Odpis postanowienia o uznaniu orzeczenia o wszczęciu zagranicznego postępowania upadłościowego

doręcza się wierzycielom wskazanym przez wnioskodawcę w spisie, o którym mowa w art.

386 ust. 2 pkt 3, oraz innym wierzycielom wskazanym w tym przepisie, jeżeli są znani

sądowi, nawet jeżeli nie zostali wskazani w spisie przedłożonym przez wnioskodawcę.

Wierzycieli poucza się o skutkach uznania orzeczenia o wszczęciu zagranicznego postępowania

upadłościowego oraz o możliwości złożenia wniosku o wszczęcie wtórnego postępowania

upadłościowego i skutkach niezłożenia wniosku w terminie trzydziestu dni od dnia obwieszczenia.

5.

Na postanowienie w przedmiocie uznania orzeczenia o wszczęciu zagranicznego postępowania

upadłościowego przysługuje zażalenie wnioskodawcy oraz wierzycielom, o których mowa

w art. 386 ust. 2 pkt 3.

1.

Niezwłocznie po uznaniu orzeczenia o wszczęciu zagranicznego postępowania upadłościowego

sąd zabezpiecza majątek dłużnika znajdujący się na terenie Rzeczypospolitej Polskiej

przez ustanowienie tymczasowego nadzorcy sądowego.

2.

Czynności zagranicznego zarządcy albo dłużnika sprawującego zarząd własny majątkiem,

dotyczące majątku znajdującego się na terenie Rzeczypospolitej Polskiej przekraczające

zakres zwykłego zarządu wymagają zgody tymczasowego nadzorcy sądowego pod rygorem

nieważności, chyba że wymagają zgody sądu. Zgody tymczasowego nadzorcy sądowego wymaga

również wywiezienie składników majątku dłużnika poza teren Rzeczypospolitej Polskiej.

3.

Zabezpieczenie przez ustanowienie tymczasowego nadzorcy sądowego upada z mocy prawa

z chwilą wszczęcia wtórnego postępowania upadłościowego, prawomocnego oddalenia lub

odrzucenia wniosku o wszczęcie wtórnego postępowania upadłościowego lub umorzenia

postępowania w przedmiocie wniosku albo niezłożenia wniosku o wszczęcie wtórnego postępowania

upadłościowego w terminie trzydziestu dni od dnia obwieszczenia postanowienia o uznaniu

orzeczenia o wszczęciu zagranicznego postępowania upadłościowego.

4.

Z dniem uznania orzeczenia o wszczęciu zagranicznego postępowania upadłościowego zarówno

głównego, jak i ubocznego sąd na wniosek zarządcy zagranicznego może zabezpieczyć

dowody.

1.

Jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej, uznanie orzeczenia o wszczęciu zagranicznego

postępowania upadłościowego skutkuje z mocy prawa uznaniem wydanych w jego toku orzeczeń

dotyczących powołania, odwołania oraz zmiany zarządcy zagranicznego, a także orzeczeń

dotyczących toku zagranicznego postępowania upadłościowego, jego zawieszenia i zakończenia.

2.

Egzekucja przeciwko upadłemu na podstawie zagranicznych tytułów egzekucyjnych wykonalnych

w państwie, w którym zostały wydane w uznanym zagranicznym postępowaniu upadłościowym,

w tym na podstawie listy wierzytelności lub innych podobnych dokumentów, jak również

egzekucja na podstawie postanowień układu zawartego w uznanym zagranicznym postępowaniu

upadłościowym, a także egzekucja na podstawie wyciągów, odpisów i innych podobnych

dokumentów wystawionych na podstawie układu zawartego w uznanym postępowaniu upadłościowym,

może być prowadzona po stwierdzeniu ich wykonalności przez sąd uznający orzeczenie

o wszczęciu zagranicznego postępowania upadłościowego.

3.

Stwierdzenie wykonalności następuje przez nadanie klauzuli wykonalności na wniosek

wierzyciela. Do stwierdzenia istnienia podstaw wykonalności przepis art. 392 stosuje

się odpowiednio.

1.

Postanowienie o uznaniu orzeczenia o wszczęciu zagranicznego postępowania upadłościowego

może być w każdym czasie zmienione lub uchylone w przypadku późniejszego wykrycia,

że nie było podstaw do jego uznania albo podstawy te przestały istnieć.

1a.

Sąd uchyla postanowienie o uznaniu orzeczenia o wszczęciu zagranicznego postępowania

upadłościowego, jeżeli w zagranicznym postępowaniu upadłościowym został przyjęty układ,

którego treść jest rażąco sprzeczna z polskim prawem.

2.

Postępowanie w przedmiocie uchylenia lub zmiany orzeczenia o uznaniu zagranicznego

postępowania upadłościowego może być wszczęte na wniosek każdego, kogo uznanie może

dotyczyć, a także z urzędu.

3.

Przepisy art. 393 ust. 3-5 stosuje się odpowiednio.

1.

W postanowieniu o zmianie orzeczenia o uznaniu orzeczenia o wszczęciu zagranicznego

postępowania upadłościowego sąd określa zakres zmian, w szczególności zakres uprawnień

zarządcy zagranicznego.

2.

W przypadku pozbawienia zarządcy zagranicznego prawa do prowadzenia postępowań cywilnych,

wszczęte przez niego postępowania podlegają umorzeniu, chyba że sąd prowadzący postępowanie

postanowi, że do postępowań tych może wstąpić inny zarządca zagraniczny albo syndyk

ustanowiony w postępowaniu upadłościowym lub dłużnik. Do interwencji ubocznych zgłoszonych

przez zarządcę zagranicznego przepis ten stosuje się odpowiednio.

1.

Z dniem uznania orzeczenia o wszczęciu zagranicznego postępowania upadłościowego do

skutków wszczęcia zagranicznego postępowania upadłościowego dla prowadzonych w Rzeczypospolitej

Polskiej postępowań sądowych, egzekucyjnych, administracyjnych, sądowoadministracyjnych

lub przed sądami polubownymi stosuje się prawo polskie z uwzględnieniem, likwidacyjnego

lub restrukturyzacyjnego charakteru zagranicznego postępowania upadłościowego, zakresu

pozbawienia dłużnika prawa zarządu majątkiem oraz zakresu objęcia wierzytelności układem.

Prawo polskie stosuje się również do oceny możliwości wszczęcia postępowania po uznaniu

orzeczenia o wszczęciu zagranicznego postępowania upadłościowego.

2.

Przepis ust. 1 nie wyklucza jednak możliwości wnoszenia powództw przeciwko upadłemu,

jeżeli jest to konieczne dla zachowania praw osób trzecich.

Przepis art. 397 nie ogranicza praw wierzycieli do żądania wszczęcia postępowania

upadłościowego w Rzeczypospolitej Polskiej oraz do zgłaszania wierzytelności w takim

postępowaniu.

(uchylony)

(uchylony)

Po uznaniu orzeczenia o wszczęciu zagranicznego postępowania upadłościowego postępowanie

toczy się w sądzie, który uznał orzeczenie.

1.

Po uznaniu orzeczenia o wszczęciu głównego zagranicznego postępowania upadłościowego

zarządca zagraniczny lub dłużnik, któremu pozostawiono zarząd własny majątkiem, sporządza

spis inwentarza i oszacowanie, które obejmują wchodzący do masy upadłości majątek

upadłego znajdujący się na terenie Rzeczypospolitej Polskiej. Spis inwentarza wraz

z oszacowaniem zarządca zagraniczny lub dłużnik, któremu pozostawiono zarząd własny

majątkiem, składa sądowi uznającemu orzeczenie o wszczęciu zagranicznego postępowania

w terminie czterech miesięcy od dnia uprawomocnienia się postanowienia o uznaniu.

O dokonanym spisie i oszacowaniu obwieszcza się. Wnioski o wyłączenie z masy upadłości

rozpoznaje sąd uznający. Termin do wniesienia takich wniosków wynosi trzydzieści dni

od dnia obwieszczenia.

2.

Po sporządzeniu spisu inwentarza i oszacowania zarządca zagraniczny lub dłużnik, któremu

pozostawiono zarząd własny majątkiem, składa sądowi uznającemu plan likwidacji majątku

położonego w Rzeczypospolitej Polskiej oraz ogólną informację o przewidywanym sposobie

zaspokojenia wierzycieli, w tym również mających miejsce zamieszkania, miejsce zwykłego

pobytu albo siedzibę w Rzeczypospolitej Polskiej. Na tej podstawie sąd uznający postanowieniem

wyda zezwolenie na likwidację majątku upadłego znajdującego się na terenie Rzeczypospolitej

Polskiej. Postanowienie to sąd uznający wydaje nie wcześniej niż po upływie terminu,

w którym można żądać wyłączenia z masy upadłości. Na postanowienie o odmowie wydania

zezwolenia przysługuje zażalenie.

3.

Zezwolenie, o którym mowa w ust. 2, nie obejmuje mienia, o które toczy się postępowanie

o wyłączenie z masy upadłości. Zarządca zagraniczny jest uprawniony do likwidacji

tego mienia dopiero po uprawomocnieniu się wyroku oddalającego powództwo o wyłączenie

z masy upadłości lub po umorzeniu postępowania w tej sprawie, a gdy powództwa tego

nie wniesiono, po upływie terminu, w którym powództwo takie skarżący mógł wnieść.

4.

Do ustalenia składu masy upadłości, spisu inwentarza i oszacowania, wyłączeń z masy

upadłości, zarządu masą upadłości znajdującą się w Rzeczypospolitej Polskiej oraz

likwidacji masy upadłości stosuje się przepisy niniejszej ustawy. Sąd uznający może

zezwolić na likwidację masy upadłości w inny sposób, jeżeli nie narusza to podstawowych

zasad porządku prawnego Rzeczypospolitej Polskiej.

5.

Po zakończeniu likwidacji majątku znajdującego się na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej sąd uznający wydaje postanowienie o zakończeniu postępowania.

6.

Sąd uznający wydaje również postanowienie o zakończeniu postępowania w przypadku wszczęcia

wtórnego postępowania upadłościowego oraz w przypadku uprawomocnienia się postanowienia

o uchyleniu postanowienia o uznaniu orzeczenia o wszczęciu zagranicznego postępowania

upadłościowego.

Po uznaniu orzeczenia o wszczęciu zagranicznego postępowania upadłościowego zarządca

zagraniczny jest uprawniony do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości oraz do udziału

w postępowaniu upadłościowym prowadzonym przez sądy polskie, tak jak wierzyciel.

1.

W przypadku uznania orzeczenia o wszczęciu zagranicznego postępowania upadłościowego,

skutki ogłoszenia upadłości co do majątku upadłego położonego w Rzeczypospolitej Polskiej

oraz zobowiązań, które powstały lub mają być wykonywane w Rzeczypospolitej Polskiej,

ocenia się według prawa polskiego.

2.

Bezskuteczność i zaskarżanie czynności upadłego, dotyczących znajdujących się w Rzeczypospolitej

Polskiej składników mienia wchodzącego w skład masy upadłości, ocenia się według prawa

polskiego.

1.

Zaspokojenie wierzytelności zabezpieczonych ograniczonymi prawami rzeczowymi na rzeczach znajdujących się w Rzeczypospolitej Polskiej albo wpisanymi do ksiąg

wieczystych i rejestrów w Rzeczypospolitej Polskiej następuje według prawa polskiego.

Przepisu art. 313 ust. 2 zdanie piąte nie stosuje się.

2.

Hipoteka wygasa z chwilą zawarcia umowy sprzedaży, pod warunkiem że środki wpłyną

na rachunek depozytowy Ministra Finansów. Podstawą wykreślenia hipoteki jest zaświadczenie

sądu uznającego.

3.

Wypłata kwot z depozytu następuje bezpośrednio na rzecz wierzycieli po zatwierdzeniu

planu podziału sporządzonego przez zagranicznego zarządcę albo na podstawie postanowienia

sądu uznającego, jeżeli nie sporządzono planu podziału.

1.

Uznanie orzeczenia o wszczęciu zagranicznego postępowania upadłościowego nie stanowi

przeszkody do wszczęcia przez sąd polski postępowania upadłościowego. Jeżeli jednak

uznane zostało orzeczenie o wszczęciu głównego zagranicznego postępowania upadłościowego,

postępowanie upadłościowe wszczęte w Rzeczypospolitej Polskiej jest wtórnym postępowaniem

upadłościowym.

2.

Do postępowania, o którym mowa w ust. 1, stosuje się przepisy tytułu niniejszego.

3.

Jeżeli uznane zostało orzeczenie o wszczęciu ubocznego zagranicznego postępowania

upadłościowego, postępowanie upadłościowe w Rzeczypospolitej Polskiej toczy się na

zasadach ogólnych.

1.

Przepisy o wtórnym postępowaniu upadłościowym stosuje się również do postępowań upadłościowych

wszczętych przed uznaniem orzeczenia o wszczęciu zagranicznego postępowania upadłościowego,

jeżeli sąd polski uzna zagraniczne postępowanie upadłościowe za główne.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, sąd zmienia wydane wcześniej postanowienie o

ogłoszeniu upadłości na postanowienie o wszczęciu wtórnego postępowania upadłościowego.

Sąd wszczyna wtórne postępowanie upadłościowe, jeżeli wnosi o to wierzyciel mający

miejsce zamieszkania, siedzibę lub główny ośrodek podstawowej działalności w Rzeczypospolitej

Polskiej, wierzyciel, którego wierzytelności wynikają z działalności ekonomicznej

dłużnika prowadzonej w Rzeczypospolitej Polskiej, lub wierzyciel, któremu przysługują

wobec dłużnika wierzytelności zabezpieczone na majątku dłużnika położonym na terenie

Rzeczypospolitej Polskiej hipoteką, zastawem, zastawem skarbowym, zastawem rejestrowym,

hipoteką morską lub przeniesieniem na zabezpieczenie rzeczy, wierzytelności lub innych

praw majątkowych.

W przypadku uznania orzeczenia o wszczęciu głównego zagranicznego postępowania upadłościowego

domniemywa się, że dłużnik jest niewypłacalny.

W przypadku wniesienia wniosku o wszczęcie wtórnego postępowania upadłościowego sąd

może uchylić lub zmienić zabezpieczenia ustanowione na podstawie art. 390.

Po wszczęciu wtórnego postępowania upadłościowego

1)

zarząd majątkiem upadłego położonym w Rzeczypospolitej Polskiej wykonywany dotychczas

przez zarządcę zagranicznego lub dłużnika, któremu pozostawiono zarząd własny majątkiem,

przejmuje syndyk ustanowiony we wtórnym postępowaniu upadłościowym;

2)

syndyk wstępuje do postępowań sądowych, egzekucyjnych, administracyjnych, sądowoadministracyjnych

oraz przed sądami polubownymi, prowadzonych przez zarządcę zagranicznego lub dłużnika,

któremu pozostawiono zarząd własny majątkiem.

1.

Jeżeli w uznanym głównym zagranicznym postępowaniu upadłościowym został zawarty układ,

którego treść nie jest rażąco sprzeczna z polskim prawem, sąd wyznacza termin zgromadzenia

wierzycieli w celu głosowania nad uznaniem skuteczności zagranicznego układu.

2.

W zgromadzeniu wierzycieli biorą udział z prawem głosu wierzyciele, których miejsce

zamieszkania, siedziba lub główny ośrodek podstawowej działalności znajdują się na

terenie Rzeczypospolitej Polskiej, wierzyciele, których wierzytelności wynikają z

działalności ekonomicznej dłużnika prowadzonej w Rzeczypospolitej Polskiej, oraz wierzyciele,

którym przysługują wobec dłużnika wierzytelności zabezpieczone na majątku dłużnika

położonym na terenie Rzeczypospolitej Polskiej hipoteką, zastawem, zastawem skarbowym,

zastawem rejestrowym, hipoteką morską lub przeniesieniem na zabezpieczenie rzeczy,

wierzytelności lub innych praw majątkowych.

3.

Do zgromadzenia wierzycieli i głosowania przepisy o zgromadzeniu i głosowaniu nad

układem w postępowaniu upadłościowym stosuje się odpowiednio.

1.

Jeżeli na zgromadzeniu wierzycieli nie podjęto uchwały o uznaniu skuteczności zagranicznego

układu, sąd umarza wtórne postępowanie upadłościowe i uchyla postanowienie o uznaniu

orzeczenia o wszczęciu zagranicznego postępowania upadłościowego.

2.

Przepisy art. 393 ust. 3-5 stosuje się odpowiednio.

Jeżeli we wtórnym postępowaniu upadłościowym ma zostać zawarty układ, a w zagranicznym

głównym postępowaniu upadłościowym ma nastąpić likwidacja majątku upadłego, układ

może mieć wyłącznie charakter likwidacyjny.

Sumy uzyskane z podziału funduszów masy upadłości pozostałe po zaspokojeniu wierzycieli

we wtórnym postępowaniu upadłościowym przekazuje się do głównego zagranicznego postępowania

upadłościowego.

W sprawach uregulowanych przepisami niniejszej części sąd i sędzia-komisarz mogą porozumiewać

się bezpośrednio z sądem zagranicznym i zarządcą zagranicznym, w szczególności przez

telefon, faks lub pocztę elektroniczną.

Syndyk ustanowiony w postępowaniu upadłościowym porozumiewa się z sądem zagranicznym

i zarządcą zagranicznym bezpośrednio lub za pośrednictwem sędziego-komisarza.

1.

W sprawach uregulowanych przepisami niniejszej części sąd i sędzia-komisarz współpracują

z sądem zagranicznym i zarządcą zagranicznym.

2.

Jeżeli wszczęto w Rzeczypospolitej Polskiej postępowanie upadłościowe, sąd prowadzący

to postępowanie podejmuje działania przewidziane w niniejszym tytule.

W ramach współpracy z sądem zagranicznym i zarządcą zagranicznym sąd i sędzia-komisarz

mogą podejmować działania, które zapewniają sprawne prowadzenie postępowań upadłościowych,

a w szczególności przekazywać oraz zwracać się o informacje

1)

dotyczące majątku upadłego i miejsca jego położenia, jak również informacje dotyczące

postępowań sądowych, administracyjnych, sądowoadministracyjnych i przed sądami polubownymi

dotyczących upadłego;

2)

o sposobie zabezpieczenia i likwidacji majątku upadłego;

3)

o zaspokojeniu poszczególnych wierzycieli.

1.

Jeżeli w Rzeczypospolitej Polskiej wszczęto postępowanie upadłościowe i uznano orzeczenia

o wszczęciu dwóch lub więcej zagranicznych postępowań upadłościowych przeciwko temu

samemu upadłemu, sędzia-komisarz określa, jaki majątek dłużnika objęty zostanie poszczególnymi

postępowaniami. Na postanowienie sędziego-komisarza przysługuje zażalenie.

2.

Jeżeli w Rzeczypospolitej Polskiej nie zostało wszczęte postępowanie upadłościowe

obejmujące majątek należący do podmiotu, wobec którego są prowadzone zagraniczne postępowania

upadłościowe, postanowienie, o którym mowa w ust. 1, wydaje sąd, który uznał orzeczenie

o wszczęciu zagranicznego postępowania upadłościowego. Przepisy części pierwszej tytułu

II stosuje się odpowiednio.

Jeżeli wniosek o ogłoszenie upadłości wobec przedsiębiorcy lub osoby, o której mowa

w art. 8 lub art. 9, złożono po ich śmierci, postępowanie upadłościowe prowadzone

jest według przepisów zawartych w tytule niniejszym.

1.

Jeżeli w postępowaniu nie bierze udziału spadkobierca, którego prawa zostały stwierdzone

prawomocnym postanowieniem o stwierdzeniu nabycia spadku, albo kurator spadku, sąd

w postanowieniu o ogłoszeniu upadłości ustanowi kuratora, do którego stosuje się przepis

art. 187. Po ogłoszeniu upadłości orzeczenie o powołaniu lub zmianie kuratora wydaje

sędzia-komisarz.

2.

W razie zbycia spadku przed ogłoszeniem upadłości postępowanie prowadzi się z udziałem

nabywcy spadku, do którego stosuje się przepisy dotyczące upadłego.

(uchylony)

Do masy upadłości wchodzą aktywa spadku po zmarłym dłużniku.

Ustanowienie wykonawcy testamentu oraz zapisy i polecenia są bezskuteczne wobec masy

upadłości.

Do czynności upadłego, dokonanych na sześć miesięcy przed jego śmiercią, przepisy

art. 127-130a stosuje się.

W razie ogłoszenia upadłości w sprawach objętych przepisami niniejszego tytułu skutki

prawne związane z przyjęciem spadku powstają po zakończeniu postępowania upadłościowego.

Po zakończeniu albo umorzeniu postępowania upadłościowego wyciąg z zatwierdzonej listy

wierzytelności, zawierający oznaczenie wierzytelności oraz sumy na jej poczet otrzymane

przez wierzyciela, jest tytułem egzekucyjnym przeciwko spadkobiercy.

Przepisy niniejszego tytułu stosuje się w przypadku ogłoszenia upadłości dewelopera

w rozumieniu ustawy z dnia 16 września 2011 r. o ochronie praw nabywcy lokalu mieszkalnego lub

domu jednorodzinnego

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1468), zwanej dalej „ustawą o ochronie nabywcy”.

Postępowanie określone w niniejszym tytule prowadzi się w celach, o których mowa w

art. 2, a także aby doprowadzić do zaspokojenia nabywców w drodze przeniesienia na

nich własności lokali, o ile racjonalne względy na to pozwolą.

Ilekroć w przepisach niniejszego tytułu jest mowa o

1)

nabywcy - należy przez to rozumieć osobę fizyczną, osobę prawną, a także jednostkę

organizacyjną niebędącą osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną,

wobec której deweloper zobowiązał się do przeniesienia prawa, o którym mowa w art.

1 ustawy o ochronie nabywcy, i która zobowiązała się do spełnienia świadczenia pieniężnego

na rzecz dewelopera na poczet ceny nabycia tego prawa;

2)

przeniesieniu własności lokalu - należy przez to rozumieć przeniesienie własności

lokalu mieszkalnego, a także przeniesienie własności nieruchomości gruntowej zabudowanej

domem jednorodzinnym lub użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej i własności

domu jednorodzinnego na niej posadowionego stanowiącego odrębną nieruchomość;

3)

umowie deweloperskiej - należy przez to rozumieć umowę między upadłym a nabywcą, której

przedmiotem jest przeniesienie prawa, o którym mowa w art. 1 ustawy o ochronie nabywcy.

W przypadku gdy upadły jest emitentem obligacji, a dla zabezpieczenia praw z obligacji

ustanowiono zabezpieczenie na nieruchomości, na której realizowane jest przedsięwzięcie

deweloperskie, przepisów art. 488-490 nie stosuje się.

1.

W postępowaniu upadłościowym syndyk może dalej prowadzić przedsięwzięcie deweloperskie

upadłego za zgodą sędziego-komisarza. Sędzia-komisarz udziela zgody, jeżeli racjonalne

względy wskazują, że dalsze prowadzenie przedsięwzięcia deweloperskiego jest ekonomicznie

uzasadnione i istnieją szanse na jego ukończenie.

2.

Syndyk prowadzi dalej przedsięwzięcie deweloperskie upadłego, w odniesieniu do którego

we wcześniejszym postępowaniu sanacyjnym wobec upadłego nabywcy podjęli uchwałę, o

której mowa w art. 358 ust. 4 ustawy z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne, oraz wpłacili lub zabezpieczyli dopłaty w terminach, o których mowa w art. 359 ust.

1 i 2 tej ustawy, ale układ nie doszedł do skutku, chyba że na odstąpienie od dalszego

prowadzenia przedsięwzięcia deweloperskiego wyraził zgodę sędzia-komisarz.

3.

Syndyk przechowuje środki pieniężne uzyskane z dopłat wpłaconych we wcześniejszym

postępowaniu sanacyjnym, przekazane mu przez zarządcę ustanowionego w tym postępowaniu,

na odrębnym rachunku bankowym. W przypadku odstąpienia od dalszego prowadzenia przedsięwzięcia

deweloperskiego syndyk zwraca dopłaty nabywcom, a zabezpieczenia wpłacenia dopłat

wygasają z mocy prawa.

4.

W przypadku prawomocnego oddalenia lub odrzucenia wniosku o ogłoszenie upadłości lub

umorzenia postępowania w przedmiocie ogłoszenia upadłości przepis ust. 3 stosuje się

odpowiednio.

1.

W przypadku dalszego prowadzenia przedsięwzięcia deweloperskiego zgodnie z art. 425e

do umowy deweloperskiej przepisu art. 98 nie stosuje się w zakresie, w jakim przewiduje

uprawnienie syndyka do odstąpienia od umowy, a do roszczenia nabywcy wynikającego

z umowy deweloperskiej przepisu art. 91 nie stosuje się. Roszczenie nabywcy zaspokajane

jest przez przeniesienie własności lokalu.

2.

Przeniesienie własności lokalu nie wywołuje skutków sprzedaży egzekucyjnej. Przepisu

art. 313 nie stosuje się.

Jeżeli nieruchomość, na której prowadzone jest przedsięwzięcie deweloperskie, obciążona

jest hipoteką, której przysługuje pierwszeństwo przed roszczeniami chociażby jednego

nabywcy, a wierzyciel zabezpieczony hipoteką wyraził zgodę na bezobciążeniowe wyodrębnienie

lokalu mieszkalnego, o której mowa w art. 22 ust. 1 pkt 17 ustawy o ochronie nabywcy,

zgodnie z art. 76 ust. 4 zdanie drugie ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych

i hipotece

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1007), zgoda taka pozostaje w mocy na warunkach w niej określonych, przy czym warunek wykonania

zobowiązania nabywcy względem upadłego uznaje się za spełniony w przypadku wykonania

zobowiązania do rąk syndyka lub zarządcy ustanowionego we wcześniejszym postępowaniu

sanacyjnym.

1.

Jeżeli w toku postępowania upadłościowego ujawni się podstawa do przyjęcia, że dalsze

prowadzenie przedsięwzięcia deweloperskiego nie jest uzasadnione racjonalnymi względami,

sędzia-komisarz na wniosek syndyka udziela zgody na zaprzestanie dalszego prowadzenia

przedsięwzięcia deweloperskiego. Na postanowienie sędziego-komisarza przysługuje zażalenie.

2.

Uprawomocnienie się postanowienia sędziego-komisarza o wyrażeniu zgody na zaprzestanie

dalszego prowadzenia przedsięwzięcia deweloperskiego wywołuje z mocy prawa skutek

odstąpienia przez syndyka od umów deweloperskich na podstawie art. 98, a do roszczeń

nabywców wynikających z tych umów przepis art. 91 stosuje się odpowiednio.

3.

Do dopłat w części niewykorzystanej przepis art. 425e ust. 3 zdanie drugie stosuje

się.

4.

Po uprawomocnieniu się postanowienia sędziego-komisarza o wyrażeniu zgody na zaprzestanie

dalszego prowadzenia przedsięwzięcia deweloperskiego syndyk informuje o tym bank prowadzący

mieszkaniowy rachunek powierniczy dla przedsięwzięcia deweloperskiego i składa dyspozycję

zwrotu środków znajdujących się na rachunku nabywcom.

Sumy uzyskane z likwidacji nieruchomości, na której prowadzone jest przedsięwzięcie

deweloperskie, podlegają podziałowi na zasadach ogólnych, z tym że w przypadku wyrażenia

przez wierzyciela zabezpieczonego hipoteką zgody na bezobciążeniowe wyodrębnienie

lokalu mieszkalnego, o której mowa w art. 22 ust. 1 pkt 17 ustawy o ochronie nabywcy,

zgodnie z art. 76 ust. 4 zdanie drugie ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych

i hipotece, uznaje się, że roszczeniu nabywcy lokalu, którego ta zgoda dotyczy, przysługuje

pierwszeństwo przed hipoteką w zakresie, w jakim dokonał wpłat na poczet umowy.

Roszczenia nabywcy wynikające z odstąpienia od umowy deweloperskiej podlegają zaspokojeniu

z sum uzyskanych z likwidacji nieruchomości, na której prowadzone jest przedsięwzięcie

deweloperskie, na takich samych zasadach jak roszczenie z umowy deweloperskiej. Nabywcy

przysługuje pierwszeństwo wynikające z ujawnienia w księdze wieczystej przysługującego

mu roszczenia z umowy deweloperskiej, także w przypadku gdy wpis o ujawnieniu tego

roszczenia został wykreślony.

Roszczenie pieniężne nabywcy powstałe wskutek przekształcenia roszczenia z umowy deweloperskiej

w toku postępowania restrukturyzacyjnego lub upadłościowego podlega zaspokojeniu w

sposób określony w art. 425j.

1.

Na wniosek syndyka sędzia-komisarz może wyrazić zgodę na sprzedaż nieruchomości, na

której prowadzone jest przedsięwzięcie deweloperskie, przedsiębiorcy, który zobowiąże

się do kontynuacji przedsięwzięcia deweloperskiego.

2.

Przedsiębiorca nabywający nieruchomość na podstawie ust. 1 odpowiada solidarnie z

upadłym za jego zobowiązania z umów deweloperskich zawartych w związku z przedsięwzięciem

deweloperskim realizowanym na nieruchomości, jak również za zobowiązania wobec nabywców

wynikające z przekształcenia roszczeń z takich umów w toku postępowania restrukturyzacyjnego

lub upadłościowego lub z odstąpienia od takich umów. Zobowiązania, o których mowa

w zdaniu poprzednim, nie podlegają zaspokojeniu w postępowaniu upadłościowym prowadzonym

wobec upadłego.

3.

Wraz z własnością nieruchomości przedsiębiorca nabywający nieruchomość na podstawie

ust. 1 nabywa przysługujące upadłemu prawa wynikające z umów deweloperskich zawartych

w związku z przedsięwzięciem deweloperskim realizowanym na nieruchomości.

4.

Sprzedaż nieruchomości na podstawie ust. 1 nie wywołuje skutków sprzedaży egzekucyjnej.

Przepisu art. 313 nie stosuje się.

5.

Wyrażając zgodę na sprzedaż nieruchomości na podstawie ust. 1, sędzia-komisarz uwzględnia

interes nabywców oraz prawdopodobieństwo dokończenia przedsięwzięcia deweloperskiego

przez przedsiębiorcę nabywającego nieruchomość.

6.

Do umowy deweloperskiej zawartej w ramach przedsięwzięcia deweloperskiego prowadzonego

na nieruchomości podlegającej sprzedaży na podstawie ust. 1 przepisów art. 98 nie

stosuje się. Do roszczenia nabywcy wynikającego z umowy deweloperskiej przepisu art.

91 nie stosuje się.

7.

W przypadku sprzedaży nieruchomości na podstawie ust. 1 przepisów art. 336, art. 345

i art. 346 nie stosuje się.

1.

Jeżeli dla przedsięwzięcia deweloperskiego prowadzonego na nieruchomości nabytej na

podstawie art. 425l ust. 1 jest prowadzony mieszkaniowy rachunek powierniczy upadłego,

przedsiębiorca nabywający tę nieruchomość jest obowiązany do zawarcia umowy o prowadzenie

mieszkaniowego rachunku powierniczego w terminie trzydziestu dni od dnia wyrażenia

przez sędziego-komisarza zgody, o której mowa w art. 425l ust. 1. O otwarciu rachunku

powierniczego przedsiębiorca niezwłocznie informuje syndyka.