Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 22 listopada 2017 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy - Prawo o notariacie

§ 1.

Notariusz jest powołany do dokonywania czynności, którym strony są obowiązane lub

pragną nadać formę notarialną (czynności notarialnych).

§ 2.

W wypadkach określonych w ustawie czynności notarialnych mogą dokonywać również zastępca

notarialny lub aplikant notarialny.

§ 1.

Notariusz w zakresie swoich uprawnień, o których mowa w art. 1, działa jako osoba

zaufania publicznego, korzystając z ochrony przysługującej funkcjonariuszom publicznym.

§ 2.

Czynności notarialne, dokonane przez notariusza zgodnie z prawem, mają charakter dokumentu

urzędowego.

§ 3.

Czynności notarialnych dokonuje się w języku polskim. Na żądanie strony notariusz

może dokonać dodatkowo tej czynności w języku obcym, wykorzystując własną znajomość

języka obcego wykazaną w sposób określony dla tłumaczy przysięgłych lub korzystając

z pomocy tłumacza przysięgłego.

§ 1.

Czynności notarialnych notariusz dokonuje w kancelarii notarialnej, zwanej dalej „kancelarią”.

§ 2.

Czynność notarialna może być dokonana także w innym miejscu, jeżeli przemawia za tym

charakter czynności lub szczególne okoliczności.

§ 1.

Notariusz może prowadzić tylko jedną kancelarię.

§ 2.

Notariusz zatrudnia pracowników kancelarii oraz zapewnia warunki lokalowe i wyposażenie

kancelarii, stosowne dla notariatu.

§ 3.

Kilku notariuszy może prowadzić jedną kancelarię na zasadach spółki cywilnej lub partnerskiej.

W takim jednak wypadku każdy z notariuszy dokonuje czynności notarialnych we własnym

imieniu i ponosi odpowiedzialność za czynności przez siebie dokonane.

§ 1.

Notariuszowi za dokonanie czynności notarialnych przysługuje wynagrodzenie określone

na podstawie umowy ze stronami czynności, nie wyższe niż maksymalne stawki taksy notarialnej

właściwe dla danej czynności.

§ 2.

Wynagrodzenie, o którym mowa w § 1, nie obejmuje kosztów przejazdu i innych niezbędnych

wydatków, poniesionych przez notariusza w związku z dokonaniem czynności.

§ 3.

Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw instytucji

finansowych, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Notarialnej, określi, w drodze rozporządzenia,

maksymalne stawki taksy notarialnej za czynności notarialne, o których mowa w § 1,

oraz maksymalne kwoty, o które może być zwiększone wynagrodzenie za dokonanie czynności

notarialnych poza kancelarią notarialną, mając na względzie wartość przedmiotu i rodzaj

czynności notarialnej, stopień jej zawiłości, nakład pracy notariusza, czas przeznaczony

na dokonanie czynności oraz interes społeczny gwarantujący należyty dostęp do czynności

notarialnych w obrocie cywilnoprawnym, a także uwzględniając, że maksymalna stawka

za czynność notarialną nie może przekroczyć sześciokrotności przeciętnego miesięcznego

wynagrodzenia w gospodarce narodowej w poprzednim roku, ogłaszanego do celów emerytalnych

w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” przez Prezesa Głównego

Urzędu Statystycznego, stosowanego poczynając od drugiego kwartału każdego roku przez

okres jednego roku.

Obowiązki przewidziane w przepisach wprowadzonych niniejszą ustawą dotyczą zdarzeń

powstałych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy.

§ 1.

Jeżeli strona czynności notarialnej nie jest w stanie bez uszczerbku utrzymania koniecznego

dla siebie i rodziny ponieść żądanego przez notariusza wynagrodzenia, może wystąpić

z wnioskiem do sądu rejonowego właściwego ze względu na jej miejsce zamieszkania o

zwolnienie w całości lub w części od ponoszenia tego wynagrodzenia.

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do osoby prawnej, która wykaże, że nie ma dostatecznych

środków na ponoszenie wynagrodzenia żądanego przez notariusza.

§ 3.

Sąd po ustaleniu, że zachodzi potrzeba dokonania czynności notarialnej, uwzględnia

wniosek i wyznacza notariusza do dokonania żądanej przez stronę czynności notarialnej.

§ 4.

Za stronę zwolnioną od ponoszenia wynagrodzenia za dokonaną czynność notarialną wynagrodzenie

ponosi Skarb Państwa. Wynagrodzenie przyznaje notariuszowi, na jego wniosek, sąd,

który wyznaczył notariusza, na podstawie taksy, o której mowa w art. 5.

§ 5.

Do rozpoznania wniosku, o którym mowa w § 1, oraz przyznania notariuszowi wynagrodzenia

stosuje się przepisy Kodeksu postępowania cywilnego o postępowaniu nieprocesowym, z uwzględnieniem przepisów o zwolnieniu od kosztów

sądowych.

Do przewinień zawodowych popełnionych przez notariuszy przed dniem wejścia w życie

niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

§ 1.

Notariusz jako płatnik na podstawie odrębnych przepisów pobiera podatki.

§ 2.

Jeżeli wniosek o wpis w księdze wieczystej, o którym mowa w art. 92 § 4, podlega opłacie

sądowej, notariusz pobiera od wnioskodawcy tę opłatę oraz wskazuje we wniosku o wpis

w księdze wieczystej wysokość pobranej opłaty sądowej. Notariusz uzależnia sporządzenie

aktu notarialnego oraz objęcie wnioskiem o wpis w księdze wieczystej żądania dokonania

w księdze wieczystej także innego wpisu związanego z czynnością notarialną, od uprzedniego

uiszczenia przez wnioskodawcę należnej opłaty sądowej. Pobraną opłatę sądową notariusz

przekazuje właściwemu sądowi rejonowemu.

§ 2

Jeżeli wnioskodawca został zwolniony od kosztów sądowych od wniosku o wpis w księdze

wieczystej, notariusz wskazuje we wniosku o wpis w księdze wieczystej, że opłata sądowa

nie została pobrana i załącza prawomocne postanowienie sądu w przedmiocie zwolnienia

od kosztów sądowych do dokumentów stanowiących podstawę wpisu w księdze wieczystej,

które przesyła do sądu prowadzącego księgę wieczystą.

§ 3.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, sposób pobierania i uiszczania

oraz sposób i termin przekazywania sądom należności, o których mowa w § 2, a także

ich zwrotu oraz sposób prowadzenia ich ewidencji przez notariusza i czas jej przechowywania,

uwzględniając łatwość uiszczania opłat i przekazywania ich sądom, szczegółowość ewidencji

oraz konieczność zapewnienia jej trwałości.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2017 r., z wyjątkiem art. 4, który wchodzi

w życie z dniem 1 czerwca 2017 r.

Notariusz używa pieczęci urzędowej z wizerunkiem orła.

§ 1.

Minister Sprawiedliwości prowadzi rejestr kancelarii.

§ 2.

Minister Sprawiedliwości do dnia 31 stycznia każdego roku ogłasza w formie obwieszczenia

w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” wykaz zarejestrowanych

kancelarii.

§ 1.

Notariusza powołuje i wyznacza siedzibę jego kancelarii Minister Sprawiedliwości,

na wniosek osoby zainteresowanej, po zasięgnięciu opinii rady właściwej izby notarialnej.

§ 2.

Niewyrażenie opinii, o której mowa w § 1, w ciągu 60 dni od dnia otrzymania wniosku

Ministra Sprawiedliwości, uważane jest za wyrażenie opinii pozytywnej.

§ 3.

Minister Sprawiedliwości może odmówić powołania na stanowisko notariusza osoby, o

której mowa w § 1, tylko wtedy, gdy kandydat nie spełnia wymogów, o których mowa w

art. 11-13, a także jeżeli dotychczasowe postępowanie kandydata budzi wątpliwości

co do jego rzetelności, uczciwości lub przestrzegania wartości demokratycznego państwa

prawnego. Ministrowi Sprawiedliwości oraz organom samorządu notarialnego opiniującym

kandydata na notariusza przysługuje prawo wglądu do akt osobowych i dyscyplinarnych

osoby składającej wniosek.

Notariuszem może być powołany ten, kto

1)

posiada obywatelstwo polskie, obywatelstwo innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony

umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej, albo obywatelstwo

innego państwa, jeżeli na podstawie przepisów prawa Unii Europejskiej przysługuje

mu prawo podjęcia zatrudnienia lub samozatrudnienia na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej na zasadach określonych w tych przepisach;

1a)

korzysta w pełni z praw publicznych i ma pełną zdolność do czynności prawnych;

2)

jest nieskazitelnego charakteru i daje rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu notariusza;

3)

ukończył wyższe studia prawnicze w Rzeczypospolitej Polskiej i uzyskał tytuł magistra

lub zagraniczne studia prawnicze uznane w Rzeczypospolitej Polskiej;

4)

odbył aplikację notarialną w Rzeczypospolitej Polskiej;

5)

złożył egzamin notarialny w Rzeczypospolitej Polskiej;

6)

(uchylony)

7)

ukończył 26 lat.

§ 1.

Wymagania, o których mowa w art. 11 pkt 4 i 5, nie dotyczą osób, które w Rzeczypospolitej

Polskiej

1)

uzyskały tytuł naukowy profesora lub stopień naukowy doktora habilitowanego nauk prawnych;

2)

zajmowały stanowisko sędziego lub prokuratora;

2a)

zajmowały stanowisko asesora sądowego przez okres co najmniej 2 lat;

3)

wykonywały zawód adwokata lub radcy prawnego przez okres co najmniej 3 lat;

4

co najmniej przez 3 lata zajmowały stanowisko Prezesa Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej

Polskiej, jej wiceprezesa lub radcy.

§ 2.

Do egzaminu notarialnego składanego przed komisją, o której mowa w art. 71b § 1 lub

2, bez odbycia aplikacji notarialnej mogą przystąpić osoby, które w Rzeczypospolitej

Polskiej

1)

posiadają stopień naukowy doktora nauk prawnych;

2)

przez okres co najmniej 4 lat w okresie nie dłuższym niż 6 lat przed złożeniem wniosku

o dopuszczenie do egzaminu były zatrudnione na stanowisku referendarza sądowego, starszego

referendarza sądowego, asystenta prokuratora, asystenta sędziego lub były zatrudnione

w Sądzie Najwyższym lub w Trybunale Konstytucyjnym i wykonywały zadania odpowiadające

czynnościom asystenta sędziego;

3)

po ukończeniu wyższych studiów prawniczych przez okres co najmniej 4 lat w okresie

nie dłuższym niż 6 lat przed złożeniem wniosku o dopuszczenie do egzaminu wykonywały

na podstawie umowy o pracę lub umowy cywilnoprawnej wymagające wiedzy prawniczej czynności

bezpośrednio związane z czynnościami wykonywanymi przez notariusza w kancelarii notarialnej;

4)

po ukończeniu wyższych studiów prawniczych przez okres co najmniej 4 lat w okresie

nie dłuższym niż 6 lat przed złożeniem wniosku o dopuszczenie do egzaminu były zatrudnione

w urzędach organów władzy publicznej i wykonywały wymagające wiedzy prawniczej czynności

bezpośrednio związane ze świadczeniem pomocy prawnej na rzecz tych urzędów;

5)

po ukończeniu aplikacji legislacyjnej przez okres co najmniej 4 lat w okresie nie

dłuższym niż 6 lat przed złożeniem wniosku o dopuszczenie do egzaminu były zatrudnione

w urzędach organów władzy publicznej lub w państwowych jednostkach organizacyjnych

i wykonywały wymagające wiedzy prawniczej czynności bezpośrednio związane z tworzeniem

projektów ustaw, rozporządzeń lub aktów prawa miejscowego;

6

zajmują stanowisko radcy Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej;

7)

zdały egzamin sędziowski, prokuratorski, adwokacki, radcowski lub komorniczy.

§ 2a.

Do egzaminu notarialnego składanego przed komisją, o której mowa w art. 71b § 1 lub

2, bez odbycia aplikacji notarialnej mogą przystąpić również osoby, które przez okres

co najmniej 4 lat w okresie nie dłuższym niż 6 lat przed złożeniem wniosku o dopuszczenie

do egzaminu były zatrudnione w międzynarodowym organie sądowym, w szczególności w

Trybunale Sprawiedliwości Unii Europejskiej lub Europejskim Trybunale Praw Człowieka

i wykonywały zadania odpowiadające czynnościom asystenta sędziego.

§ 2b.

Do egzaminu notarialnego składanego przed komisją, o której mowa w art. 71b § 1 lub

2, bez odbycia aplikacji notarialnej mogą przystąpić również osoby, które nie złożyły

wniosku o powołanie na notariusza w terminie określonym w art. 14a, oraz osoby, o

których mowa w art. 16a § 2 i art. 76 § 4b.

§ 3.

W przypadku wykonywania pracy w niepełnym wymiarze okresy, o których mowa w § 2 pkt

2-5 i w § 2a, podlegają proporcjonalnemu wydłużeniu.

§ 4.

Osoby, o których mowa w § 2-2b, muszą spełniać wymagania przewidziane w art. 11 pkt

1-3 i 7.

Wniosek, o którym mowa w art. 10 § 1, powinien zawierać dane o kwalifikacjach osoby

zainteresowanej, wymienionej w art. 11 lub art. 12 § 1, oraz wskazywać lokal przewidywany

do prowadzenia kancelarii i termin jej uruchomienia. Do wniosku osoba zainteresowana

jest obowiązana dołączyć - w przypadku osoby urodzonej przed dniem 1 sierpnia 1972 r.

- oświadczenie, o którym mowa w art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach

organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1721, z późn. zm. albo informację, o której mowa w art. 7 ust. 3a tej ustawy.

Minister Sprawiedliwości zasięga z Krajowego Rejestru Karnego informacji o osobie

zainteresowanej powołaniem na stanowisko notariusza.

§ 1.

Notariusz jest obowiązany w ciągu 2 miesięcy od zawiadomienia o powołaniu uruchomić

kancelarię i zgłosić o tym Ministrowi Sprawiedliwości.

§ 2.

W razie nieuruchomienia kancelarii w terminie, o którym mowa w § 1, powołanie traci

moc; okoliczność tę stwierdza Minister Sprawiedliwości.

Uzyskanie pozytywnego wyniku z egzaminu notarialnego uprawnia do złożenia wniosku,

o którym mowa w art. 10 § 1, w terminie 10 lat od dnia doręczenia uchwały o wyniku

egzaminu notarialnego.

§ 1.

Przy powołaniu notariusz składa wobec Ministra Sprawiedliwości ślubowanie według następującej

roty

„

Ślubuję uroczyście jako notariusz powierzone mi obowiązki wypełniać zgodnie z prawem

i sumieniem, dochować tajemnicy zawodowej, w postępowaniu swym kierować się zasadami

godności, honoru i uczciwości.

”

.

§ 2.

Minister Sprawiedliwości może upoważnić prezesa właściwego sądu apelacyjnego do przyjęcia

ślubowania.

§ 1.

Minister Sprawiedliwości odwołuje notariusza, jeżeli notariusz

1)

zrezygnował z prowadzenia kancelarii;

2)

z powodu choroby lub ułomności został uznany orzeczeniem lekarza orzecznika Zakładu

Ubezpieczeń Społecznych za trwale niezdolnego do pełnienia obowiązków notariusza lub

bez uzasadnionej przyczyny odmówił poddania się ocenie niezdolności do pracy, mimo

zalecenia rady właściwej izby notarialnej;

2a)

ukończył 70 lat;

3)

(uchylony)

4)

został pozbawiony prawa prowadzenia kancelarii orzeczeniem sądu dyscyplinarnego;

4a)

(utracił moc)

5)

ma orzeczony zakaz wykonywania zawodu na mocy prawomocnego wyroku sądu;

6)

utracił prawa publiczne lub pełną zdolność do czynności prawnych.

§ 2.

Odwołanie notariusza z przyczyn wymienionych w § 1 pkt 2 następuje po uprzednim wysłuchaniu

notariusza, chyba że nie jest to możliwe.

§ 3.

Minister Sprawiedliwości może odwołać notariusza w wypadku, gdy charakter stwierdzonych,

w wyniku wizytacji, o której mowa w art. 44 § 2a zdanie pierwsze, nieprawidłowości

stanowi rażącą i oczywistą obrazę przepisów prawa, a także w wypadku, gdy notariusz

uzyskał dwie ujemne oceny w wyniku kolejnych wizytacji przeprowadzonych przez wizytatora

samorządu notarialnego lub Ministra Sprawiedliwości. Odwołanie następuje po zasięgnięciu

opinii rady właściwej izby notarialnej, wydanej na wniosek Ministra Sprawiedliwości,

w terminie miesiąca od daty wpływu wniosku.

§ 3a.

W toku postępowania, o którym mowa w § 3, Minister Sprawiedliwości może zlecić przeprowadzenie

wizytacji lub lustracji prezesowi właściwego sądu apelacyjnego lub sędziemu delegowanemu

do pełnienia czynności administracyjnych w Ministerstwie Sprawiedliwości. Minister

Sprawiedliwości niezwłocznie doręcza protokół z wizytacji osobie zainteresowanej,

która w wypadku, gdy protokół zawiera ujemną ocenę, może zgłosić pisemne zastrzeżenia

w terminie 14 dni od dnia jego doręczenia.

§ 4.

Niewydanie przez radę właściwej izby notarialnej opinii w terminie, o którym mowa

w § 3, nie wstrzymuje wydania decyzji.

§ 1.

Osoba, która przestała być notariuszem z przyczyn, o których mowa w art. 16 § 1 pkt

1, 4, 5 i 6 oraz § 3, może zostać ponownie powołana, jeżeli spełnia wymagania określone

w art. 11 pkt 1-3 i 7, z uwzględnieniem art. 51 § 4.

§ 2.

Jeżeli osoba, o której mowa w § 1, przez co najmniej 10 lat nie wykonywała zawodu

notariusza, może zostać ponownie powołana na notariusza po złożeniu egzaminu notarialnego.

Obowiązku złożenia egzaminu nie stosuje się do osób, o których mowa w art. 12 § 1.

Notariusz jest obowiązany postępować zgodnie ze złożonym ślubowaniem oraz stale podnosić

kwalifikacje zawodowe.

§ 1.

Notariusz jest obowiązany zachować w tajemnicy okoliczności sprawy, o których powziął

wiadomość ze względu na wykonywane czynności notarialne.

§ 2.

Obowiązek zachowania tajemnicy trwa także po odwołaniu notariusza.

§ 3.

Obowiązek zachowania tajemnicy ustaje, gdy notariusz składa zeznania jako świadek

przed sądem, chyba że ujawnienie tajemnicy zagraża dobru państwa albo ważnemu interesowi

prywatnemu. W tych wypadkach od obowiązku zachowania tajemnicy może zwolnić notariusza

Minister Sprawiedliwości.

§ 4.

Obowiązek zachowania tajemnicy nie dotyczy informacji udostępnianych na podstawie

przepisów ustawy z dnia 16 listopada 2000 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu

terroryzmu

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1049) - w zakresie określonym tymi przepisami.

§ 1.

Notariusz nie może podejmować zatrudnienia bez uzyskania uprzedniej zgody rady właściwej

izby notarialnej, z wyjątkiem zatrudnienia w charakterze pracownika naukowo-dydaktycznego,

dydaktycznego lub naukowego, chyba że wykonywanie tego zatrudnienia przeszkadza w

pełnieniu jego obowiązków.

§ 2.

Notariuszowi nie wolno także podejmować zajęcia, które by przeszkadzało w pełnieniu

obowiązków albo mogło uchybiać powadze wykonywanego zawodu. Nie wolno mu w szczególności

zajmować się handlem, przemysłem, pośrednictwem i doradztwem w interesach.

§ 3.

O zamiarze podjęcia zatrudnienia lub zajęcia notariusz jest obowiązany zawiadomić

prezesa rady właściwej izby notarialnej. Rada rozstrzyga, czy podjęcie zatrudnienia

lub zajęcia nie uchybia obowiązkom notariusza albo powadze wykonywanego zawodu. Jeżeli

rada nie wyrazi zgody na zatrudnienie lub zajęcie, o których mowa w § 1 i 2, sprawę,

na wniosek notariusza, rozstrzyga Krajowa Rada Notarialna, której decyzja jest ostateczna.

Notariusz podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu od odpowiedzialności cywilnej za szkody

wyrządzone przy wykonywaniu czynności, o których mowa w art. 1 § 1.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości,

po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Notarialnej oraz Polskiej Izby Ubezpieczeń, określi,

w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres ubezpieczenia obowiązkowego, o którym

mowa w art. 19a, termin powstania obowiązku ubezpieczenia oraz minimalną sumę gwarancyjną,

biorąc w szczególności pod uwagę specyfikę wykonywanego zawodu oraz zakres realizowanych

zadań.

Rada izby notarialnej właściwej ze względu na siedzibę kancelarii notarialnej jest

obowiązana do przeprowadzania kontroli spełnienia obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia,

o którym mowa w art. 19a. Spełnienie tego obowiązku ustala się na podstawie okazanej

przez notariusza polisy lub innego dokumentu ubezpieczenia, potwierdzającego zawarcie

umowy tego ubezpieczenia, wystawionego przez zakład ubezpieczeń.

Minister Sprawiedliwości nadzoruje wykonywanie przez rady izb notarialnych zadań określonych

w art. 19c. Prezesi rad izb notarialnych obowiązani są do składania Ministrowi Sprawiedliwości

raz w roku, w terminie do dnia 15 marca, sprawozdań z kontroli przeprowadzonych w

poprzednim roku kalendarzowym.

§ 1.

Kancelaria powinna być czynna w dniach powszednich co najmniej 6 godzin dziennie.

§ 2.

Rada właściwej izby notarialnej może ustalić 1 dzień powszedni tygodnia jako wolny

za przepracowaną sobotę.

§ 3.

W wypadkach niecierpiących zwłoki albo szczególnych potrzeb kancelaria może być czynna

także w niedziele i święta.

§ 1.

Jeżeli notariusz nie może pełnić swych obowiązków, wyznacza na ten czas zastępstwo

spośród zastępców notarialnych zatrudnionych w jego kancelarii oraz notariuszy ze

wspólnej kancelarii prowadzonej w trybie art. 4 § 3 informując o tym prezesa rady

właściwej izby albo spośród zastępców notarialnych z wykazu właściwej izby notarialnej

oraz notariuszy mających siedzibę kancelarii notarialnej w tej izbie, w porozumieniu

z prezesem rady właściwej izby.

§ 2.

(uchylony)

§ 3.

Jeżeli z powodu nieobecności notariusza wynikłej z nieprzewidzianych przyczyn notariusz

nie wyznaczył w kancelarii zastępstwa na czas swej nieobecności, zastępstwo wyznacza

prezes rady właściwej izby notarialnej. Zastępstwo obejmuje wyłącznie dokonywanie

czynności notarialnych, o których mowa w art. 79 pkt 7, oraz wydawanie przyjętych

na przechowanie pieniędzy, papierów wartościowych, dokumentów oraz danych na informatycznym

nośniku danych, o którym mowa w przepisach o informatyzacji działalności podmiotów

realizujących zadania publiczne.

§ 4.

W wypadkach, o których mowa w § 1 i 3 do zastępstwa notariusza może być także wyznaczony

notariusz emerytowany.

W wypadku zaprzestania prowadzenia kancelarii przez notariusza z innych powodów niż

jego śmierć lub zawieszenia go w czynnościach, rada izby notarialnej wyznacza czasowo

do pełnienia obowiązków notariusza zastępstwo spośród zastępców notarialnych, notariuszy

albo notariuszy emerytowanych danej izby notarialnej. Zastępstwo obejmuje wyłącznie

dokonywanie czynności notarialnych, o których mowa w art. 79 pkt 7, oraz wydawanie

przyjętych na przechowanie pieniędzy, papierów wartościowych, dokumentów oraz danych

na informatycznym nośniku danych, o którym mowa w przepisach o informatyzacji działalności

podmiotów realizujących zadania publiczne.

§ 1.

Notariusz może upoważnić aplikanta notarialnego objętego jego patronatem do wykonywania

czynności notarialnych określonych w art. 79 pkt 2, 4, 7 i 8, jeżeli aplikant odbył

co najmniej 2 lata i 6 miesięcy aplikacji oraz uzyskał pozytywny wynik z kolokwium,

o którym mowa w art. 71 § 12.

§ 2.

Upoważnienie jest udzielane w formie pisemnej na czas określony i wskazuje czynności

notarialne, do wykonywania których aplikant został upoważniony.

§ 3.

Notariusz niezwłocznie zawiadamia prezesa rady właściwej izby notarialnej, Ministra

Sprawiedliwości oraz prezesa właściwego sądu apelacyjnego o udzieleniu upoważnienia,

przesyłając jego kopię.

§ 4.

Notariusz ponosi odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną przez aplikanta notarialnego

przy wykonywaniu czynności notarialnych, o których mowa w § 1. Przepis art. 49 stosuje

się odpowiednio.

Notariusze opłacają, na potrzeby organów samorządu notarialnego, składki miesięczne,

których wysokość ustala corocznie Krajowa Rada Notarialna. Ponadto, stosownie do uchwał

właściwych izb notarialnych, notariusze opłacają składki na inne określone cele.

W zakresie ubezpieczeń społecznych do notariuszy i członków ich rodzin stosuje się

przepisy ustawy o ubezpieczeniu społecznym osób prowadzących działalność gospodarczą.

(uchylony)

Notariusz, który przeszedł na emeryturę lub rentę, może używać tytułu „emerytowany

notariusz”.

§ 1.

Notariusze tworzą samorząd notarialny.

§ 2.

Samorząd notarialny obejmuje izby notarialne i Krajową Radę Notarialną.

§ 3.

Izby notarialne i Krajowa Rada Notarialna posiadają osobowość prawną.

Organami izby notarialnej są

1)

walne zgromadzenie notariuszy izby;

2)

rada izby notarialnej.

§ 1.

Izbę notarialną stanowią notariusze prowadzący kancelarię w okręgu sądu apelacyjnego.

§ 2.

Siedzibą izby notarialnej jest siedziba sądu apelacyjnego.

§ 1.

Walne zgromadzenia notariuszy izby notarialnej są zwyczajne lub nadzwyczajne.

§ 2.

Zwyczajne walne zgromadzenie notariuszy zwołuje, w pierwszym kwartale każdego roku,

rada izby notarialnej. Nadzwyczajne walne zgromadzenie może być zwołane z inicjatywy

Ministra Sprawiedliwości, na podstawie uchwały rady albo na wniosek co najmniej 1/5

ogólnej liczby notariuszy wchodzących w skład izby.

§ 3.

W walnym zgromadzeniu jest obowiązany uczestniczyć każdy notariusz należący do danej

izby.

§ 1.

Do zakresu działania walnego zgromadzenia notariuszy izby notarialnej należy

1)

wybór prezesa i wiceprezesa oraz pozostałych członków rady izby notarialnej;

2)

wybór członka Krajowej Rady Notarialnej;

3)

wybór notariuszy do sądów dyscyplinarnych oraz rzecznika dyscyplinarnego;

4)

zatwierdzenie sprawozdania rocznego i zamknięcia okresu rachunkowego, przedstawionego

przez radę izby notarialnej;

5)

uchwalenie budżetu;

6)

ustalenie składek na określone cele;

7)

załatwianie innych spraw w zakresie działania notariatu.

§ 2.

Walne zgromadzenie notariuszy uchwala regulamin swego działania.

§ 1.

Rozstrzygnięcia walnego zgromadzenia zapadają w formie uchwał.

§ 2.

Uchwały walnego zgromadzenia notariuszy izby notarialnej są podejmowane zwykłą większością

głosów w obecności co najmniej połowy członków izby.

§ 3.

Wybory odbywają się w głosowaniu tajnym, z wyjątkiem wyboru przewodniczącego zgromadzenia.

§ 1.

Rada izby notarialnej działa w siedzibie izby i oprócz prezesa oraz wiceprezesa składa

się z

1)

5 członków w izbach liczących do 100 notariuszy;

2)

7 członków w izbach liczących od 101 do 200 notariuszy;

3)

9 członków w izbach liczących ponad 200 notariuszy.

§ 2.

Kadencja rady trwa 3 lata.

§ 3.

Prezes i wiceprezes nie mogą sprawować tych samych funkcji więcej niż dwie, następujące

bezpośrednio po sobie, pełne kadencje.

Rada izby notarialnej na pierwszym posiedzeniu dokonuje podziału czynności między

swych członków, jak również uchwala regulamin wewnętrznego urzędowania rady.

§ 1.

Prezes rady izby notarialnej reprezentuje radę, kieruje jej pracami, przewodniczy

na posiedzeniach i wykonuje uchwały rady. W razie nieobecności prezesa, jego obowiązki

wykonuje wiceprezes rady.

§ 2.

Do składania oświadczeń woli w sprawach majątkowych wymagane jest współdziałanie dwóch

członków rady, w tym prezesa lub wiceprezesa.

Do zakresu działania rady izby notarialnej należy

1)

opiniowanie wniosków w przedmiocie powoływania i odwoływania notariuszy;

2)

nadzór nad wykonywaniem obowiązków przez notariuszy, zastępców notarialnych i aplikantów

notarialnych oraz nad przestrzeganiem przez nich powagi i godności właściwej dla notariusza;

2a)

nadzór nad wykonaniem obowiązkowego ubezpieczenia, o którym mowa w art. 19a;

3)

organizowanie szkolenia aplikantów notarialnych;

4)

zarząd i rozporządzanie majątkiem izby;

5)

zwoływanie walnych zgromadzeń notariuszy izby i wykonywanie uchwał tych zgromadzeń;

6)

prowadzenie wykazów notariuszy, zastępców notarialnych i aplikantów notarialnych izby;

7)

wykonywanie innych czynności przewidzianych prawem.

§ 1.

Do ważności uchwał rady izby notarialnej jest wymagana obecność co najmniej połowy

jej członków.

§ 2.

Uchwały rady zapadają zwykłą większością głosów, przy czym w razie równej liczby głosów

decyduje głos prezesa rady.

Rada izby notarialnej przedstawia do dnia 31 marca każdego roku Ministrowi Sprawiedliwości,

Krajowej Radzie Notarialnej oraz prezesowi właściwego sądu apelacyjnego wykaz zastępców

notarialnych i aplikantów notarialnych izby, według stanu na dzień 31 grudnia poprzedniego

roku. Wykaz ten zawiera dane o liczbie aplikantów notarialnych objętych patronatem

lub zatrudnionych, w ramach odbywania aplikacji, przez poszczególnych notariuszy wraz

ze wskazaniem daty objęcia patronatem lub wskazaniem zatrudnienia, a także imiona

i nazwiska aplikantów notarialnych, wskazanie formy odbywania aplikacji oraz imiona

i nazwiska ich patronów a ponadto nazwiska osób skreślonych w poprzednim roku z wykazu

zastępców notarialnych.

Rada izby notarialnej przekazuje niezwłocznie Krajowej Radzie Notarialnej aktualne

informacje o notariuszach oraz zastępcach notarialnych. Informacja obejmuje imię i

nazwisko notariusza lub zastępcy notarialnego, właściwą izbę notarialną, datę i numer

decyzji o powołaniu notariusza lub o jego odwołaniu, datę umieszczenia w wykazie zastępców

notarialnych lub skreślenia z tego wykazu, a także informacje o zawieszeniu w czynnościach

zawodowych.

Krajowa Rada Notarialna jest reprezentantem notariatu.

§ 1.

Krajowa Rada Notarialna składa się z notariuszy wybranych przez walne zgromadzenia

notariuszy izb notarialnych.

§ 2.

Prezesem Krajowej Rady Notarialnej jest notariusz, wybrany w drodze tajnego głosowania

spośród jej członków.

§ 3.

Kadencja Krajowej Rady Notarialnej trwa 3 lata.

§ 4.

Do członka Krajowej Rady Notarialnej przepis art. 32 § 3 stosuje się odpowiednio.

§ 1.

Do zakresu działania Krajowej Rady Notarialnej należy w szczególności

1)

uchwalanie regulaminu wewnętrznego urzędowania kancelarii;

2)

przedstawianie opinii i propozycji w sprawach

a)

taksy notarialnej,

b)

zmian przepisów dotyczących funkcjonowania notariatu;

3)

współpraca z notariatami innych państw;

4)

wyrażanie stanowiska w sprawach przedstawionych przez Ministra Sprawiedliwości lub

inne organy samorządu notarialnego;

5)

wybór spośród członków rady rzecznika dyscyplinarnego;

6)

uchwalanie regulaminu swego urzędowania;

7)

wypowiadanie się w sprawie zasad etyki zawodowej notariuszy;

8)

ustalanie wysokości składek miesięcznych notariuszy na potrzeby samorządu notarialnego

oraz zasad ich wydatkowania;

8a)

uchwalanie zasad zwalniania aplikantów od ponoszenia w całości lub w części opłaty

rocznej, a także odraczania jej płatności lub rozkładania jej na raty;

9)

ustalanie programu aplikacji notarialnej oraz nadzór nad szkoleniem aplikantów;

10)

ustalanie zasad i trybu zwoływania kongresu notariuszy.

§ 2.

Krajowa Rada Notarialna składa do dnia 30 kwietnia każdego roku Ministrowi Sprawiedliwości

sprawozdanie i ocenę stanu notariatu. Sprawozdanie w szczególności zawiera dane dotyczące

liczby sporządzonych czynności notarialnych, dane dotyczące odprowadzonych podatków

i opłat sądowych, w tym odprowadzonego podatku VAT, dane dotyczące działalności nadzorczej

izb notarialnych i Krajowej Rady Notarialnej.

§ 3.

Do Krajowej Rady Notarialnej stosuje się odpowiednio przepis art. 34 § 2.

Krajowa Rada Notarialna może zwołać kongres notariuszy w celu zasięgnięcia opinii

w istotnych sprawach notariatu.

§ 1.

Krajowa Rada Notarialna na podstawie informacji przekazywanych przez rady izb notarialnych,

prowadzi w systemie teleinformatycznym listę notariuszy oraz zastępców notarialnych,

która zawiera imię i nazwisko, właściwą izbę notarialną, datę i numer decyzji o powołaniu

notariusza lub o jego odwołaniu, datę umieszczenia w wykazie zastępców notarialnych

lub skreślenia z tego wykazu, a także informacje o zawieszeniu w czynnościach zawodowych.

§ 2.

Krajowa Rada Notarialna zapewnia sądom prowadzącym księgi wieczyste dostęp do listy,

o której mowa w § 1, za pośrednictwem systemu teleinformatycznego w celu automatycznej

weryfikacji notariuszy i zastępców notarialnych.

§ 3.

Krajowa Rada Notarialna zapewnia Ministrowi Sprawiedliwości dostęp do listy, o której

mowa w § 1, za pośrednictwem systemu teleinformatycznego.

§ 4.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, minimalną funkcjonalność

oraz warunki organizacyjno-techniczne funkcjonowania systemu teleinformatycznego,

o którym mowa w § 1, uwzględniając zgodność z minimalnymi wymaganiami i sposobem stwierdzania

zgodności oprogramowania, określonymi na podstawie ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących

zadania publiczne

(Dz. U. z 2017 r. poz. 570) oraz zapewnienie bezpieczeństwa danych, w tym ochronę przed nieuprawnionym ujawnieniem

i dostępem.

§ 1.

Nadzór nad działalnością notariuszy i organami samorządu notarialnego sprawuje Minister

Sprawiedliwości osobiście, za pośrednictwem prezesów sądów apelacyjnych lub sądów

wojewódzkich

§ 2.

Minister Sprawiedliwości, w drodze rozporządzenia, określa szczegółowo tryb wykonywania

nadzoru, o którym mowa w § 1.

§ 1.

Minister Sprawiedliwości może zatrudnić notariusza, za jego zgodą, w Ministerstwie

Sprawiedliwości, sądzie apelacyjnym lub sądzie wojewódzkim

§ 2.

Do notariusza, o którym mowa w § 1, stosuje się przepisy ustawy o pracownikach urzędów państwowych.

§ 3.

W okresie zatrudnienia w Ministerstwie Sprawiedliwości, sądzie apelacyjnym lub sądzie

wojewódzkim

§ 4.

Minister Sprawiedliwości, w szczególnie uzasadnionych wypadkach, może, na wniosek

notariusza, zawiesić prawo notariusza do prowadzenia kancelarii w razie podjęcia przez

niego innego zatrudnienia lub wykonywania funkcji publicznej.

§ 1.

Nadzór nad notariuszami na obszarze właściwości izby notarialnej wykonuje również

rada izby przez swoich członków lub przez wyznaczonych w tym celu notariuszy niebędących

członkami rady albo emerytowanych notariuszy.

§ 2.

W ramach nadzoru, o którym mowa w § 1, w każdej kancelarii przeprowadza się wizytację

co najmniej raz na 4 lata.

§ 2a.

Po upływie 6 miesięcy od daty uruchomienia kancelarii notarialnej rada właściwej izby

notarialnej zleca przeprowadzenie jej wizytacji. Kolejną wizytację przeprowadza się

po upływie 2 lat.

§ 2b.

W wypadku uzyskania przez notariusza ujemnej oceny w wyniku wizytacji, o której mowa

w § 2a zdanie pierwsze, Minister Sprawiedliwości zleca radzie właściwej izby notarialnej

przeprowadzenie kolejnej wizytacji, określając termin jej przeprowadzenia. Minister

Sprawiedliwości może odstąpić od zlecenia wizytacji, jeżeli charakter stwierdzonych

nieprawidłowości stanowi rażącą i oczywistą obrazę przepisów prawa.

§ 2c.

Notariusz, który przeprowadził wizytację kancelarii notarialnej zakończonej ujemną

oceną nie może być wyznaczony do przeprowadzenia kolejnej wizytacji.

§ 3.

Z wizytacji sporządza się protokół. Rada izby notarialnej ocenia wyniki wizytacji

i przedstawia - w terminie miesiąca od wizytacji - odpis protokołu Ministrowi Sprawiedliwości,

zawiadamiając go równocześnie o środkach podjętych w celu usunięcia stwierdzonych

uchybień.

Osoby powołane do nadzoru mają prawo wglądu w czynności notarialne, badania ich zgodności

z prawem, a także mogą żądać wyjaśnień oraz zarządzać usunięcie uchybień i usterek,

a w razie dostrzeżenia naruszenia przez notariusza jego obowiązków - żądać wszczęcia

postępowania dyscyplinarnego.

Organy samorządu notarialnego przesyłają Ministrowi Sprawiedliwości uchwały, a także

protokoły walnych zgromadzeń notariuszy oraz sprawozdania roczne wraz z bilansami

- w terminie 14 dni od ich powzięcia lub sporządzenia.

§ 1.

Minister Sprawiedliwości zwraca się do Sądu Najwyższego o uchylenie sprzecznych z

prawem uchwał organu samorządu notarialnego w terminie 3 miesięcy od dnia ich doręczenia.

Jeżeli zaskarżona uchwała rażąco narusza prawo, termin ten wynosi 6 miesięcy.

§ 2.

Sąd Najwyższy utrzymuje zaskarżoną uchwałę w mocy lub uchyla uchwałę i przekazuje

sprawę do ponownego rozpoznania właściwemu organowi samorządu, ustalając wytyczne

co do sposobu jej załatwienia. Skargę spóźnioną Sąd Najwyższy pozostawia bez rozpoznania.

Minister Sprawiedliwości może zwrócić się do organów samorządu notarialnego o podjęcie

uchwały w określonej sprawie należącej do właściwości tych organów. Uchwała powinna

być podjęta w terminie 1 miesiąca.

Notariusz ponosi odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną przy wykonywaniu czynności

notarialnych na zasadach określonych w Kodeksie cywilnym, z uwzględnieniem szczególnej staranności, do jakiej jest obowiązany przy wykonywaniu

tych czynności.

Notariusz odpowiada dyscyplinarnie za przewinienia zawodowe, w tym za oczywistą i

rażącą obrazę przepisów prawnych, uchybienia powadze lub godności zawodu, jak również

za niespełnienie obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia, o którym mowa w art. 19a,

zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 19b oraz za niewykonanie obowiązku, o którym mowa w art. 71 § 8, i niewykonanie

zobowiązania, o którym mowa w art. 71a § 5, a także za niespełnienie obowiązku, o

którym mowa w art. 8a ust. 1 ustawy z dnia 24 marca 1920 r. o nabywaniu nieruchomości

przez cudzoziemców

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1061 i 2175).

§ 1.

Karami dyscyplinarnymi są

1)

upomnienie;

2)

nagana;

3)

kara pieniężna do wysokości pięciokrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia

w sektorze przedsiębiorstw, nie niższa od połowy tego wynagrodzenia;

4)

pozbawienie prawa prowadzenia kancelarii.

§ 2.

Wymierzenie kary nagany lub kary pieniężnej pociąga za sobą niemożność udziału ukaranego

w organach samorządu notarialnego i w sądzie dyscyplinarnym przez okres 3 lat.

§ 3.

Kary pieniężne wpływają na rzecz Skarbu Państwa.

§ 4.

Osoba, która przestała być notariuszem w związku z orzeczeniem kary dyscyplinarnej,

o której mowa w § 1 pkt 4, może ponownie ubiegać się o powołanie na notariusza po

upływie 10 lat od dnia uprawomocnienia się orzeczenia kary pozbawienia prawa prowadzenia

kancelarii.

§ 1

Po upływie 5 lat od chwili czynu nie można wszcząć postępowania dyscyplinarnego, a

w razie wszczęcia - ulega ono umorzeniu.

§ 2.

Jeżeli jednak czyn zawiera znamiona przestępstwa, przedawnienie dyscyplinarne nie

może nastąpić wcześniej niż przedawnienie przewidziane w przepisach Kodeksu karnego.

§ 1.

Do orzekania w sprawach dyscyplinarnych są powołane sądy dyscyplinarne

1)

w pierwszej instancji - sądy dyscyplinarne izb notarialnych;

2)

w drugiej instancji - Wyższy Sąd Dyscyplinarny.

§ 2.

Członków sądów dyscyplinarnych wybierają na trzyletnią kadencję poszczególne walne

zgromadzenia notariuszy izb notarialnych.

§ 3.

Ogólną liczbę członków sądów dyscyplinarnych oraz liczbę członków tych sądów wybieranych

przez poszczególne walne zgromadzenia notariuszy izb notarialnych określa Krajowa

Rada Notarialna.

§ 4.

Przewodniczących sądów dyscyplinarnych i ich zastępców wybierają spośród siebie członkowie

tych sądów.

§ 1.

Sąd dyscyplinarny orzeka w składzie 3 członków, a Wyższy Sąd Dyscyplinarny w składzie

5 członków. W składzie orzekającym w drugiej instancji nie może brać udziału członek

sądu, który brał udział w wydaniu zaskarżonego orzeczenia.

§ 2.

Skład orzekający wyznacza przewodniczący sądu dyscyplinarnego.

Rzecznikami sądów dyscyplinarnych izb oraz Wyższego Sądu Dyscyplinarnego są notariusze

wybrani odpowiednio przez walne zgromadzenia notariuszy i Krajową Radę Notarialną.

Obwiniony może ustanowić obrońcę spośród notariuszy, adwokatów lub radców prawnych.

§ 1.

Postępowanie dyscyplinarne jest jawne.

§ 2.

Sąd dyscyplinarny wyłącza jawność postępowania dyscyplinarnego ze względu na konieczność

ochrony tajemnicy określonej w art. 18 lub innej prawnie chronionej tajemnicy, jeżeli

ujawnienie tych tajemnic zagrażałoby dobru państwa albo ważnemu interesowi prywatnemu.

Sąd dyscyplinarny wyłącza również jawność postępowania dyscyplinarnego, jeżeli jawność

mogłaby obrażać dobre obyczaje.

§ 3.

W razie wyłączenia jawności postępowania dyscyplinarnego orzeczenie ogłaszane jest

publicznie.

§ 4.

Protokolantem może być notariusz lub aplikant notarialny wyznaczony przez przewodniczącego

sądu dyscyplinarnego.

Ministrowi Sprawiedliwości oraz osobom przez niego upoważnionym przysługuje w każdym

stadium postępowania dyscyplinarnego prawo wglądu do akt i żądania informacji o wynikach

tego postępowania, jak również prawo żądania akt sprawy.

Wniosek o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego mogą zgłosić Minister Sprawiedliwości

lub rada właściwej izby notarialnej po wstępnym wyjaśnieniu okoliczności koniecznych

do ustalenia znamion czynu zarzuconego obwinionemu oraz złożeniu wyjaśnień przez obwinionego,

chyba że złożenie tych wyjaśnień nie jest możliwe.

§ 1.

Po otrzymaniu wniosku o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego przewodniczący sądu

wyznacza termin rozprawy i zawiadamia o nim rzecznika dyscyplinarnego, obwinionego

oraz obrońcę, a w razie potrzeby wzywa świadków i biegłych.

§ 2.

Postępowanie dyscyplinarne w pierwszej instancji powinno być zakończone w terminie

1 miesiąca od daty wpływu wniosku.

§ 3.

Nieusprawiedliwione niestawiennictwo rzecznika dyscyplinarnego, obwinionego lub jego

obrońcy nie wstrzymuje rozpoznania sprawy.

Jeżeli w toku rozprawy ujawni się inne przewinienie oprócz objętego wnioskiem o wszczęcie

postępowania, sąd może wydać co do tego przewinienia orzeczenie tylko za zgodą rzecznika

dyscyplinarnego i obwinionego lub jego obrońcy.

W razie odwołania notariusza w toku postępowania dyscyplinarnego, postępowanie toczy

się nadal.

§ 1.

Uzasadnienie orzeczenia sądu dyscyplinarnego sporządza się na piśmie w terminie 7

dni od ogłoszenia orzeczenia.

§ 2.

Orzeczenie wraz z uzasadnieniem doręcza się rzecznikowi dyscyplinarnemu i obwinionemu.

§ 1.

Od orzeczenia sądu dyscyplinarnego pierwszej instancji przysługuje obwinionemu, rzecznikowi

dyscyplinarnemu oraz Ministrowi Sprawiedliwości odwołanie do Wyższego Sądu Dyscyplinarnego

w terminie 14 dni od dnia otrzymania orzeczenia wraz z uzasadnieniem. Odwołanie wnosi

się do sądu dyscyplinarnego pierwszej instancji. Odwołanie powinno być przesłane w

terminie 7 dni od dnia jego wpływu wraz z aktami do sądu dyscyplinarnego drugiej instancji.

§ 2.

Orzeczenie wraz z uzasadnieniem wydane przez Wyższy Sąd Dyscyplinarny doręcza się

rzecznikowi dyscyplinarnemu, obwinionemu, Ministrowi Sprawiedliwości oraz Krajowej

Radzie Notarialnej.

§ 1.

Od orzeczenia wydanego przez Wyższy Sąd Dyscyplinarny przysługuje obwinionemu, rzecznikowi

dyscyplinarnemu, Ministrowi Sprawiedliwości, Rzecznikowi Praw Obywatelskich oraz Krajowej

Radzie Notarialnej kasacja do Sądu Najwyższego.

§ 2.

Orzeczenie, od którego służy kasacja podmiotom, o których mowa w § 1, nie podlega

wykonaniu do czasu wniesienia kasacji lub bezskutecznego upływu terminu do jej wniesienia.

Kasacja może być wniesiona z powodu rażącego naruszenia prawa, jak również rażącej

niewspółmierności kary dyscyplinarnej.

Kasację wnosi się do Sądu Najwyższego za pośrednictwem sądu dyscyplinarnego drugiej

instancji w terminie 30 dni od dnia doręczenia orzeczenia z uzasadnieniem.

§ 1.

Od kasacji, o której mowa w art. 63a § 1, nie uiszcza się opłaty sądowej.

§ 2.

Orzeczenie, od którego wniesiono kasację, nie podlega wykonaniu do czasu rozpoznania

kasacji.

§ 3.

Sąd Najwyższy rozpoznaje kasację na rozprawie w składzie trzech sędziów.

Do rozpoznania kasacji, o której mowa w art. 63a § 1, stosuje się odpowiednio przepisy

Kodeksu postępowania karnego o kasacji, z wyłączeniem art. 526 § 2 oraz art. 530 § 2 i 3.

Po uprawomocnieniu się orzeczenia sądu dyscyplinarnego przewodniczący sądu pierwszej

instancji przesyła odpis orzeczenia Ministrowi Sprawiedliwości oraz radzie właściwej

izby notarialnej.

§ 1.

Odpis prawomocnego orzeczenia skazującego na karę dyscyplinarną dołącza się do akt

osobowych obwinionego.

§ 2.

Wykonanie orzeczenia sądu dyscyplinarnego należy co do kary wymienionej w art. 51

§ 1 pkt 4 do Ministra Sprawiedliwości, a co do pozostałych kar - do rady właściwej

izby notarialnej.

§ 3.

Po upływie 3 lat od uprawomocnienia się orzeczenia orzekającego karę upomnienia lub

nagany albo 5 lat od uprawomocnienia się orzeczenia orzekającego karę pieniężną, a

po upływie 15 lat od uprawomocnienia się orzeczenia o pozbawieniu prawa prowadzenia

kancelarii, Minister Sprawiedliwości zarządza usunięcie odpisu orzeczenia z akt osobowych,

jeżeli w tym okresie nie wydano przeciwko ukaranemu innego orzeczenia o nałożeniu

kary dyscyplinarnej.

(uchylony)

§ 1.

Koszty postępowania dyscyplinarnego wykładają organy samorządu notarialnego.

§ 2.

W wypadku prawomocnego ukarania, kosztami postępowania dyscyplinarnego obciąża się

notariusza.

§ 1.

Sąd dyscyplinarny może zawiesić w czynnościach zawodowych notariusza, przeciwko któremu

wszczęto postępowanie karne, dyscyplinarne lub o ubezwłasnowolnienie.

§ 2.

Na uchwałę o zawieszeniu w czynnościach zawodowych notariuszowi przysługuje zażalenie.

§ 3.

Zażalenie rozpoznaje sąd dyscyplinarny drugiej instancji.

§ 4.

Zawieszenie w czynnościach zawodowych, z zastrzeżeniem § 5, ustaje z chwilą prawomocnego

zakończenia postępowania dyscyplinarnego, chyba że sąd dyscyplinarny uchylił je wcześniej.

§ 5.

W przypadku skazania notariusza na karę dyscyplinarną pozbawienia prawa prowadzenia

kancelarii zawieszenie w czynnościach zawodowych ustaje z chwilą uprawomocnienia się

decyzji Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie odwołania notariusza ze stanowiska.

W sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale stosuje się odpowiednio przepisy

Kodeksu postępowania karnego.

Obsługę organizacyjno-kancelaryjną sądów dyscyplinarnych zapewniają odpowiednio -

rady izb notarialnych lub Krajowa Rada Notarialna.

§ 1.

Nabór na aplikację notarialną przeprowadza się w drodze egzaminu wstępnego na aplikację

notarialną, zwanego dalej „egzaminem wstępnym”.

§ 2.

Aplikantem notarialnym może być osoba, która spełnia warunki określone w art. 11 pkt

1-3 i uzyskała pozytywną ocenę z egzaminu wstępnego.

§ 3.

Wpis na listę aplikantów notarialnych następuje na podstawie uchwały rady izby notarialnej

właściwej ze względu na miejsce złożenia zgłoszenia, o którym mowa w art. 71d § 2.

Uzyskanie przez kandydata pozytywnego wyniku z egzaminu wstępnego uprawnia go do złożenia

wniosku o wpis na listę aplikantów notarialnych w ciągu 2 lat od dnia doręczenia uchwały

ustalającej wynik egzaminu wstępnego.

§ 4.

Nie można odmówić wpisu osobie spełniającej warunki, o których mowa w § 2 i 3.

§ 5.

Aplikant notarialny może być również zatrudniony przez notariusza prowadzącego kancelarię

lub przez radę izby notarialnej.

§ 6.

Aplikant notarialny odbywa aplikację u notariusza, z którym zawarł umowę o pracę,

a w przypadku zatrudnienia przez radę izby notarialnej, u notariusza wyznaczonego

przez tę radę.

§ 7.

W wypadkach niewymienionych w § 6 aplikant notarialny odbywa aplikację u notariusza

wyznaczonego przez radę izby notarialnej, która dokonała wpisu na listę aplikantów

notarialnych.

§ 8.

Notariusz ma obowiązek w okresie kolejnych 3 lat i 6 miesięcy objąć patronatem co

najmniej jednego aplikanta notarialnego.

§ 9.

Prezes właściwego sądu apelacyjnego, na wniosek notariusza, może zwolnić tego notariusza

z obowiązku, o którym mowa w § 8, po zasięgnięciu opinii rady właściwej izby notarialnej.

§ 10.

Jeżeli w danym roku szkoleniowym po objęciu patronatem wszystkich aplikantów notarialnych

w poszczególnych izbach notarialnych, co najmniej jeden notariusz danej izby notarialnej

nie może wypełnić obowiązku, o którym mowa w § 8, z uwagi na liczbę aplikantów notarialnych,

prezes tej izby notarialnej występuje do prezesa właściwego sądu apelacyjnego w terminie

do dnia 31 stycznia danego roku o zwolnienie wskazanego notariusza lub notariuszy

z tego obowiązku w danym roku szkoleniowym.

§ 11.

Notariusz, u którego aplikant notarialny odbywa aplikację, kieruje przez cały okres

aplikacji szkoleniem aplikanta notarialnego, zapoznaje go z czynnościami należącymi

do zakresu obowiązków notariusza i współdziała w tym zakresie z innymi osobami szkolącymi

aplikanta notarialnego, mając na uwadze, że w trakcie aplikacji aplikant notarialny

sporządza co najmniej 70 projektów aktów notarialnych i co najmniej po 14 projektów

innych czynności notarialnych, o których mowa w art. 79 pkt 1a, 2, 4, 5, 7 i 8, z

tym że co najmniej 50 projektów aktów notarialnych oraz co najmniej po 10 projektów

wskazanych innych czynności notarialnych aplikant notarialny sporządza przed upływem

2 lat i 6 miesięcy aplikacji.

§ 12.

Przed upływem 2 lat i 6 miesięcy aplikacji rada izby notarialnej przeprowadza kolokwium

dla aplikantów ubiegających się o otrzymanie upoważnienia, o którym mowa w art. 22a

§ 1, w celu sprawdzenia umiejętności wykonywania czynności notarialnych, o których

mowa w art. 79 pkt 2, 4, 7 i 8.

§ 13.

Na podstawie opinii osób szkolących aplikanta notarialnego oraz własnych spostrzeżeń

notariusz kierujący szkoleniem aplikanta notarialnego sporządza przed upływem okresu,

o którym mowa w art. 72 § 1, opinię o aplikancie notarialnym, do której dołącza projekty

przygotowanych przez aplikanta notarialnego projektów aktów notarialnych i innych

czynności notarialnych, o których mowa w § 11, wraz z recenzjami co do poprawności

ich wykonania. Opinię tę dołącza się do akt osobowych aplikanta notarialnego, prowadzonych

przez radę izby notarialnej.

§ 1.

Rada izby notarialnej podejmuje uchwałę w sprawie wpisu na listę aplikantów notarialnych

w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku o wpis.

§ 2.

Od uchwały o odmowie wpisu służy zainteresowanemu odwołanie do Krajowej Rady Notarialnej

w terminie 14 dni od dnia doręczenia uchwały.

§ 3.

Od ostatecznej decyzji odmawiającej wpisu na listę aplikantów notarialnych oraz w

wypadku niepodjęcia uchwały przez radę izby notarialnej w terminie 14 dni od złożenia

wniosku o wpis lub niepodjęcia uchwały przez Krajową Radę Notarialną w terminie 30

dni od doręczenia odwołania zainteresowanemu służy skarga do sądu administracyjnego.

§ 4.

Najpóźniej w terminie 30 dni od dnia podjęcia uchwały, o której mowa w § 1, rada izby

notarialnej, w formie uchwały, wyznacza aplikantowi patrona.

§ 5.

W przypadku niepodjęcia uchwały, o której mowa w § 4, na wniosek aplikanta prezes

właściwego sądu apelacyjnego, w terminie 30 dni od dnia złożenia wniosku, wskazuje

notariusza zobowiązanego do objęcia patronatem wnioskującego aplikanta notarialnego.

Prezes sądu apelacyjnego przed wskazaniem notariusza może zwrócić się do rady izby

notarialnej o przesłanie dodatkowych informacji.

§ 1.

Egzamin wstępny przeprowadzają komisje egzaminacyjne do spraw aplikacji notarialnej

przy Ministrze Sprawiedliwości, powołane w drodze zarządzenia, zwane dalej „komisjami

kwalifikacyjnymi”. Właściwość komisji kwalifikacyjnej obejmuje obszar właściwości

jednej lub kilku izb notarialnych. Siedziba komisji kwalifikacyjnej mieści się w siedzibie

izby notarialnej.

§ 2.

Minister Sprawiedliwości, nie później niż 21 dni przed wyznaczonym terminem egzaminu

wstępnego, może powołać na obszarze właściwości izby notarialnej więcej niż jedną

komisję kwalifikacyjną do przeprowadzenia egzaminu wstępnego, jeżeli przemawiają za

tym względy organizacyjne, a w szczególności duża liczba kandydatów przystępujących

do egzaminu wstępnego. Przepisu art. 71f § 5 nie stosuje się.

§ 3.

Minister Sprawiedliwości jest organem wyższego stopnia w stosunku do komisji kwalifikacyjnej.

§ 4.

Egzamin wstępny polega na sprawdzeniu wiedzy kandydata na aplikanta notarialnego,

zwanego dalej „kandydatem”, z zakresu: materialnego i procesowego prawa cywilnego, prawa rodzinnego i opiekuńczego, prawa gospodarczego, spółek prawa handlowego, prawa pracy i ubezpieczeń

społecznych, materialnego i procesowego prawa administracyjnego, postępowania sądowoadministracyjnego,

prawa Unii Europejskiej, prawa finansowego, prawa prywatnego międzynarodowego, prawa

konstytucyjnego oraz prawa o ustroju sądów i prokuratur, samorządu notarialnego i

innych organów ochrony prawnej działających w Rzeczypospolitej Polskiej.

§ 5.

Egzamin wstępny na aplikację notarialną przeprowadza się raz w roku w terminie wyznaczonym

przez Ministra Sprawiedliwości.

§ 6.

W przypadku zaistnienia przeszkody uniemożliwiającej przeprowadzenie egzaminu wstępnego

przez daną komisję kwalifikacyjną w terminie, o którym mowa w § 5, Minister Sprawiedliwości

wyznacza dodatkowy termin przeprowadzenia egzaminu wstępnego przez tę komisję kwalifikacyjną,

o którym przewodniczący komisji kwalifikacyjnej zawiadamia kandydatów listem poleconym

za poświadczeniem odbioru oraz obwieszcza na tablicy ogłoszeń w siedzibie wyznaczonej

rady izby notarialnej. Przepisy art. 71c § 5 i § 7-11 stosuje się odpowiednio, z wyłączeniem

terminu, o którym mowa w § 9.

§ 1.

Minister Sprawiedliwości powołuje każdego roku, w drodze zarządzenia, zespół do przygotowania

pytań testowych na egzamin wstępny dla kandydatów, zwany dalej „zespołem do przygotowania

pytań testowych”.

§ 2.

W skład zespołu do przygotowania pytań testowych wchodzi 5 osób, w tym 3 przedstawicieli

Ministra Sprawiedliwości oraz 2 przedstawicieli delegowanych przez Krajową Radę Notarialną.

§ 3.

Przewodniczący zespołu do przygotowania pytań testowych, wyznaczony przez Ministra

Sprawiedliwości spośród jego przedstawicieli, kieruje pracami zespołu do przygotowania

pytań testowych.

§ 4.

Obsługę administracyjno-biurową zespołu do przygotowania pytań testowych zapewnia

Minister Sprawiedliwości.

§ 5.

Przewodniczącemu i członkom zespołu do przygotowania pytań testowych przysługuje wynagrodzenie.

§ 6.

Nie później niż 90 dni przed terminem egzaminu wstępnego, przewodniczący zespołu do

przygotowania pytań testowych, podaje do publicznej wiadomości na stronie internetowej

Ministerstwa Sprawiedliwości oraz w Biuletynie Informacji Publicznej, o którym mowa

w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1764 oraz z 2017 r. poz. 933), zwanym dalej „Biuletynem Informacji Publicznej”, ustalony przez zespół do przygotowania

pytań testowych i zatwierdzony przez Ministra Sprawiedliwości, wykaz tytułów aktów

prawnych, według stanu prawnego obowiązującego w dniu ogłoszenia, z których wybrane

stanowią podstawę opracowania pytań testowych na egzamin wstępny.

§ 7.

Zespół do przygotowania pytań testowych sporządza zestaw 150 pytań w formie testu

jednokrotnego wyboru na egzamin wstępny dla kandydatów na aplikantów notarialnych

wraz z wykazem prawidłowych odpowiedzi w sposób uwzględniający konieczność ich zabezpieczenia

przed nieuprawnionym ujawnieniem. Zespół do przygotowania pytań testowych zapewnia

zgodność wykazu prawidłowych odpowiedzi z obowiązującym stanem prawnym.

§ 8.

Każda rada izby notarialnej może zgłosić zespołowi do przygotowania pytań testowych,

za pośrednictwem przewodniczącego zespołu do przygotowania pytań testowych, propozycję

pytań testowych wraz z wykazem prawidłowych odpowiedzi.

§ 9.

Sporządzony przez zespół do przygotowania pytań testowych zestaw pytań testowych oraz

wykaz prawidłowych odpowiedzi, przewodniczący zespołu do przygotowania pytań testowych

przekazuje Ministrowi Sprawiedliwości nie później niż 50 dni przed wyznaczonym terminem

egzaminu wstępnego. Minister Sprawiedliwości zapewnia wydrukowanie odpowiedniej liczby

egzemplarzy zestawu pytań testowych wraz z kartami odpowiedzi oraz ich doręczenie,

wraz z wykazem prawidłowych odpowiedzi zgodnym z obowiązującym stanem prawnym na dzień

egzaminu, poszczególnym komisjom kwalifikacyjnym w sposób uwzględniający konieczność

ich zabezpieczenia przed nieuprawnionym ujawnieniem.

§ 10.

Członkowie zespołu do przygotowania pytań testowych są zobowiązani do przedstawienia

pisemnego uzasadnienia prawidłowych odpowiedzi zgłoszonych przez nich pytań testowych,

w przypadku zaistnienia wątpliwości dotyczących treści pytań testowych, a w szczególności

w toku procedury odwoławczej od uchwały ustalającej wynik egzaminu wstępnego kandydata.

§ 11.

Do wydrukowania i doręczenia zestawów pytań testowych poszczególnym komisjom kwalifikacyjnym

nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1579 i 2018), jeżeli wartość zamówienia jest mniejsza niż kwoty określone w przepisach wydanych

na podstawie art. 11 ust. 8 tej ustawy.

§ 12.

Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Notarialnej, określi,

w drodze rozporządzenia

1)

tryb i sposób działania zespołu do przygotowania pytań testowych,

2)

tryb i sposób ustalania wykazu tytułów aktów prawnych, o którym mowa w § 6,

3)

tryb i sposób zgłaszania propozycji pytań testowych i prawidłowych odpowiedzi, przygotowania,

przechowywania oraz przekazywania komisjom kwalifikacyjnym zestawu pytań testowych

wraz z kartą odpowiedzi i wykazu prawidłowych odpowiedzi na egzamin wstępny,

4)

tryb i sposób zapewnienia zgodności wykazu prawidłowych odpowiedzi z obowiązującym

stanem prawnym,

5)

tryb i sposób zapewnienia obsługi administracyjno-biurowej zespołu do przygotowania

pytań testowych

- uwzględniając konieczność prawidłowego i efektywnego przeprowadzenia naboru na aplikację,

w szczególności konieczność zapewnienia zgodności wykazu tytułów aktów prawnych z

zakresem przedmiotowym egzaminu wstępnego oraz konieczność zabezpieczenia pytań testowych

przed ich nieuprawnionym ujawnieniem, oraz

6)

wysokość wynagrodzenia przewodniczącego i członków zespołu, uwzględniając nakład ich

pracy i zakres obowiązków oraz liczbę kandydatów.

§ 13.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, tryb i sposób udzielenia

zamówienia, o którym mowa w § 11, zapewniając zachowanie uczciwej konkurencji oraz

równe traktowanie wykonawców i mając na uwadze konieczność zabezpieczenia pytań testowych

przed ich nieuprawnionym ujawnieniem.

§ 1.

W terminie do dnia 30 czerwca każdego roku Minister Sprawiedliwości zamieszcza w Biuletynie

Informacji Publicznej ogłoszenie o egzaminie wstępnym, w którym podaje w szczególności

1)

termin złożenia zgłoszenia o przystąpieniu do egzaminu wstępnego na aplikację notarialną,

zwanego dalej „zgłoszeniem”;

2)

adres siedziby komisji kwalifikacyjnej;

3)

termin przeprowadzenia egzaminu wstępnego;

4)

wysokość opłaty za egzamin wstępny, o której mowa w art. 71e § 1.

§ 2.

Zgłoszenie, o którym mowa w § 1 pkt 1, powinno zawierać

1)

wniosek o dopuszczenie do egzaminu wstępnego;

2)

kwestionariusz osobowy;

3)

życiorys;

4)

kopię dokumentu potwierdzającego ukończenie wyższych studiów prawniczych w Rzeczypospolitej

Polskiej i uzyskanie tytułu magistra lub zagranicznych studiów prawniczych uznanych

w Rzeczypospolitej Polskiej, albo zaświadczenie o zdaniu egzaminu magisterskiego;

5)

(uchylony)

6)

oryginał dowodu uiszczenia opłaty za egzamin wstępny;

7)

3 zdjęcia zgodnie z wymaganiami obowiązującymi przy wydawaniu dowodów osobistych.

§ 2a.

Zamiast dokumentów, o których mowa w § 2 pkt 4, można złożyć zaświadczenie, z którego

wynika, iż kandydat zdał wszystkie egzaminy i odbył praktyki przewidziane w planie

wyższych studiów prawniczych oraz ma wyznaczony termin egzaminu magisterskiego. Warunkiem

dopuszczenia do egzaminu wstępnego takiego kandydata jest złożenie przez niego w siedzibie

komisji kwalifikacyjnej nie później niż 7 dni przed terminem egzaminu wstępnego dokumentów,

o których mowa w § 2 pkt 4.

§ 3.

Zgłoszenie powinno być złożone przez kandydata najpóźniej 45 dni przed dniem rozpoczęcia

egzaminu wstępnego do komisji kwalifikacyjnej. Termin do złożenia zgłoszenia nie podlega

przywróceniu.

§ 4.

Jeżeli zgłoszenie nie spełnia wymagań formalnych określonych w § 2, przewodniczący

komisji kwalifikacyjnej wzywa kandydata listem poleconym do usunięcia braków w trybie

przepisu art. 64 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego.

§ 5.

Jeżeli kandydat nie uzupełni braków formalnych zgłoszenia zgodnie z § 4 lub nie spełni

warunku, o którym mowa w ust.2a, zgłoszenie pozostawia się bez rozpoznania. O pozostawieniu zgłoszenia bez rozpoznania

przewodniczący komisji kwalifikacyjnej orzeka postanowieniem i zawiadamia kandydata

listem poleconym za poświadczeniem odbioru. Na postanowienie przysługuje zażalenie

do Ministra Sprawiedliwości. Jeżeli zażalenie jest uzasadnione, przewodniczący komisji

kwalifikacyjnej może, nie przesyłając akt Ministrowi Sprawiedliwości, uchylić zaskarżone

postanowienie i sprawę rozpoznać na nowo.

§ 6.

W wypadku nieuiszczenia przez kandydata opłaty za udział w egzaminie wstępnym, przewodniczący

komisji kwalifikacyjnej wzywa go w trybie określonym w § 4, do uiszczenia opłaty w

terminie 7 dni.

§ 7.

Jeżeli kandydat pomimo wezwania, o którym mowa w § 6, nie uiścił opłaty za udział

w egzaminie wstępnym, przewodniczący komisji kwalifikacyjnej wydaje postanowienie

o zwrocie zgłoszenia. Na postanowienie to przysługuje zażalenie do Ministra Sprawiedliwości.

§ 8.

Jeżeli zgłoszenie zostało złożone po terminie, o którym mowa w § 3, przewodniczący

komisji kwalifikacyjnej wydaje decyzję odmawiającą dopuszczenia kandydata do udziału

w egzaminie wstępnym. Od decyzji tej przysługuje odwołanie do Ministra Sprawiedliwości.

§ 9.

O terminie i miejscu przeprowadzenia egzaminu wstępnego przewodniczący komisji kwalifikacyjnej

zawiadamia kandydata, który został zakwalifikowany do udziału w egzaminie wstępnym,

listem poleconym za poświadczeniem odbioru, co najmniej 14 dni przed dniem rozpoczęcia

egzaminu wstępnego.

§ 1.

Kandydat uiszcza opłatę za egzamin wstępny, która stanowi dochód budżetu państwa.

§ 1a.

W przypadku wydania postanowienia o pozostawieniu zgłoszenia bez rozpoznania, wydania

decyzji odmawiającej dopuszczenia do udziału w egzaminie wstępnym albo złożenia nie

później niż 14 dni przed terminem egzaminu wstępnego pisemnego oświadczenia kandydata

o odstąpieniu od udziału w egzaminie wstępnym, dwie trzecie uiszczonej opłaty podlega

zwrotowi na pisemny wniosek kandydata złożony przewodniczącemu komisji kwalifikacyjnej

w terminie 30 dni od dnia złożenia tego wniosku.

§ 2.

Minister Sprawiedliwości po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Notarialnej określa,

w drodze rozporządzenia, wysokość opłaty - nie wyższą niż równowartość minimalnego

wynagrodzenia za pracę, o którym mowa w ustawie z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę

(Dz. U. z 2017 r. poz. 847), zwanego dalej „minimalnym wynagrodzeniem” - uwzględniając konieczność prawidłowego

i efektywnego przeprowadzenia egzaminu wstępnego.

§ 1.

Minister Sprawiedliwości powołuje komisje kwalifikacyjne spośród osób, których wiedza,

doświadczenie i autorytet dają rękojmię prawidłowego przebiegu egzaminu wstępnego.

§ 2.

Komisja kwalifikacyjna składa się z siedmiu członków. W skład komisji kwalifikacyjnej

wchodzą

1)

czterej przedstawiciele Ministra Sprawiedliwości; przedstawicielem Ministra Sprawiedliwości

może być także, po wyrażeniu zgody, sędzia albo sędzia w stanie spoczynku;

2)

dwaj przedstawiciele delegowani przez Krajową Radę Notarialną;

3)

jeden pracownik naukowy, naukowo-dydaktyczny lub dydaktyczny na wydziale prawa w szkole

wyższej w Rzeczypospolitej Polskiej lub w Polskiej Akademii Nauk i posiadający co

najmniej stopień naukowy doktora habilitowanego z zakresu nauk prawnych.

§ 3.

Osoby, o których mowa w § 2 pkt 1 i 3, nie mogą być notariuszami.

§ 4.

Minister Sprawiedliwości wyznacza przewodniczącego komisji kwalifikacyjnej i jego

zastępcę spośród swoich przedstawicieli. Podczas nieobecności przewodniczącego zastępca

przewodniczącego jest upoważniony do podejmowania jego czynności.

§ 4a.

Komisja kwalifikacyjna czuwa nad prawidłowym przebiegiem egzaminu wstępnego. Przewodniczący

komisji kwalifikacyjnej kieruje jej pracami i reprezentuje ją na zewnątrz.

§ 5.

Kadencja komisji kwalifikacyjnej trwa 2 lata.

§ 6.

Nieoddelegowanie przedstawicieli do pracy w komisji kwalifikacyjnej przez obowiązany

organ lub niestawiennictwo członka komisji kwalifikacyjnej nie wstrzymuje prac komisji

kwalifikacyjnej.

§ 7.

Przewodniczącemu i członkom komisji kwalifikacyjnej przysługuje zwrot kosztów podróży

i noclegów na zasadach określonych w przepisach dotyczących należności przysługujących

pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej

z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju.

§ 8.

Przewodniczącemu i członkowi komisji kwalifikacyjnej niebędącemu pracownikiem administracji

rządowej przysługuje wynagrodzenie za czynności związane z udziałem w komisji kwalifikacyjnej.

§ 9.

Właściwe izby notarialne zapewniają obsługę administracyjną i techniczną działalności

komisji kwalifikacyjnych, w tym przeprowadzanie egzaminów wstępnych i egzaminów notarialnych

jako zadanie zlecone z zakresu administracji rządowej.

§ 10.

Ze środków przekazanych w trybie, o którym mowa w § 9, właściwe rady pokrywają koszty

przeprowadzenia egzaminów wstępnych i egzaminów notarialnych oraz wydatki związane

z działalnością komisji kwalifikacyjnych.

§ 11.

Wydatki związane z działalnością komisji kwalifikacyjnych, w tym z przeprowadzeniem

egzaminów wstępnych i egzaminów notarialnych oraz wynagrodzenie członków komisji kwalifikacyjnych,

pokrywane są z części budżetu państwa pozostającej w dyspozycji Ministra Sprawiedliwości.

§ 12.

Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Notarialnej, określi,

w drodze rozporządzenia

1)

tryb i termin zgłaszania kandydatów na członków komisji kwalifikacyjnej oraz powoływania

i odwoływania członków komisji kwalifikacyjnej;

2)

wysokość wynagrodzenia przewodniczącego i członków komisji kwalifikacyjnej, uwzględniając

liczbę osób, które złożyły zgłoszenie o przystąpieniu do egzaminu wstępnego, oraz

wniosek o dopuszczenie do egzaminu notarialnego, zakres i nakład ich pracy w zorganizowaniu

i przebiegu egzaminu wstępnego i notarialnego oraz tryb wypłacania tego wynagrodzenia;

3)

rodzaj dokumentów, o których mowa w art. 74a § 4 pkt 4-8;

4)

szczegółowy tryb i sposób przeprowadzania egzaminu wstępnego i notarialnego, w szczególności

a)

sposób działania komisji kwalifikacyjnej,

b)

czas trwania poszczególnych części egzaminu notarialnego,

c)

sposób zorganizowania obsługi administracyjnej i technicznej komisji kwalifikacyjnej

przez izby notarialne, w tym przekazywania środków, sprawowania nadzoru nad ich wydatkowaniem

i rozliczania wydatków związanych z tą obsługą

- uwzględniając konieczność prawidłowego, terminowego i efektywnego przeprowadzenia

naboru na aplikację i przebiegu egzaminu wstępnego i notarialnego, zapewnienia zachowania

bezstronności pracy komisji kwalifikacyjnej oraz konieczność uzyskania informacji

niezbędnych do prawidłowego przeprowadzenia egzaminu notarialnego.

§ 1.

Członkostwo w komisji kwalifikacyjnejwygasa w przypadku śmierci członka komisji kwalifikacyjnej.

§ 2.

Minister Sprawiedliwości odwołuje członka komisji kwalifikacyjnej w przypadku

1)

złożenia rezygnacji;

2)

choroby trwale uniemożliwiającej sprawowanie przez niego funkcji członka komisji kwalifikacyjnej;

3)

niespełnienia warunków, o których mowa w art. 71f § 2;

4)

niewykonywania lub nienależytego wykonywania obowiązków, z tym że odwołanie członka

komisji kwalifikacyjnej, o którym mowa w art. 71f § 2 pkt 2, następuje za zgodą Krajowej

Rady Notarialnej;

5)

skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego.

§ 3.

Minister Sprawiedliwości może odwołać członka komisji kwalifikacyjnej w przypadku

wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w związku z podejrzeniem o popełnienie

przez niego przestępstwa umyślnego ściganego z oskarżenia publicznego.

§ 4.

Wygaśnięcie członkostwa lub odwołanie członka ze składu komisji kwalifikacyjnej w

czasie trwania postępowania konkursowego nie wstrzymuje prac komisji kwalifikacyjnej.

§ 5.

W wypadku wygaśnięcia członkostwa lub odwołania członka komisji kwalifikacyjnej przed

upływem kadencji, Minister Sprawiedliwości powołuje w terminie 7 dni nowego członka

na okres do końca kadencji, z zastrzeżeniem art. 71f § 2.

§ 6.

(uchylony)

§ 1.

Z prac komisji kwalifikacyjnej na czas przeprowadzania egzaminu wstępnego podlega

wyłączeniu członek komisji kwalifikacyjnej, jeżeli kandydat zakwalifikowany do egzaminu

wstępnego jest

1)

jego małżonkiem;

2)

osobą pozostającą z nim w stosunku

a)

pokrewieństwa albo powinowactwa do drugiego stopnia,

b)

przysposobienia;

3)

osobą pozostającą z nim we wspólnym pożyciu;

4)

osobą pozostającą wobec niego w stosunku osobistym innego rodzaju, który mógłby wywoływać

wątpliwości co do bezstronności członka komisji kwalifikacyjnej.

§ 2.

Powody wyłączenia trwają pomimo ustania małżeństwa lub przysposobienia.

§ 3.

Członkowie komisji kwalifikacyjnej przed rozpoczęciem egzaminu wstępnego składają

pisemne oświadczenia, iż nie pozostają z żadnym z kandydatów zakwalifikowanych do

egzaminu wstępnego w stosunku, o którym mowa w § 1.

§ 4.

Podanie nieprawdy lub zatajenie prawdy w oświadczeniu, o którym mowa w § 3, powoduje

odpowiedzialność na podstawie art. 233 § 1 Kodeksu karnego.

§ 1.

Egzamin wstępny odbywa się w obecności co najmniej trzech członków komisji kwalifikacyjnej.

§ 2.

Nieobecność kandydata podczas egzaminu wstępnego oraz stawienie się na egzamin wstępny

po jego rozpoczęciu, bez względu na przyczynę, uważa się za odstąpienie od udziału

w egzaminie wstępnym.

§ 3.

Kandydaci podczas egzaminu wstępnego nie mogą korzystać z tekstów aktów prawnych,

komentarzy, orzecznictwa oraz innej pomocy, a także nie mogą posiadać urządzeń służących

do przekazu lub odbioru informacji.

§ 4.

Przewodniczący komisji kwalifikacyjnej wyklucza z egzaminu wstępnego kandydata, który

podczas egzaminu wstępnego korzystał z pomocy innej osoby, posługiwał się niedozwolonymi

materiałami lub urządzeniami, pomagał pozostałym kandydatom lub w inny sposób zakłócał

przebieg egzaminu wstępnego.

§ 5.

Wykluczenie, o którym mowa w § 4, następuje w drodze postanowienia, na które nie przysługuje

zażalenie.

§ 6.

Postanowienie o wykluczeniu stanowi podstawę do wydania przez komisję kwalifikacyjną

uchwały o negatywnym wyniku z egzaminu wstępnego.

§ 1.

Egzamin wstępny polega na rozwiązaniu testu składającego się z zestawu 150 pytań zawierających

po 3 propozycje odpowiedzi, z których tylko jedna jest prawidłowa, oraz z karty odpowiedzi.

Kandydat może wybrać tylko jedną odpowiedź, którą zaznacza na karcie odpowiedzi. Za

każdą prawidłową odpowiedź kandydat uzyskuje 1 punkt.

§ 1a.

Wybór odpowiedzi polega na zakreśleniu na karcie odpowiedzi jednej z trzech propozycji

odpowiedzi (A albo B, albo C).

§ 1b.

Zmiana zakreślonej odpowiedzi jest niedozwolona.

§ 1c.

Wyłączną podstawę ustalenia wyniku kandydata stanowią odpowiedzi zakreślone na karcie

odpowiedzi.

§ 1d.

Prawidłowość odpowiedzi ocenia się według stanu prawnego obowiązującego w dniu egzaminu

wstępnego.

§ 2.

Test sprawdza komisja kwalifikacyjna w składzie, który przeprowadza egzamin wstępny.

§ 3.

Pozytywny wynik z egzaminu wstępnego otrzymuje kandydat, który uzyskał z testu co

najmniej 100 punktów.

§ 4.

Z przebiegu egzaminu wstępnego sporządza się niezwłocznie protokół, który podpisują

członkowie komisji kwalifikacyjnej uczestniczący w egzaminie wstępnym. Członkowie

komisji kwalifikacyjnej mogą zgłaszać uwagi do protokołu.

§ 5.

Przewodniczący komisji kwalifikacyjnej przesyła Ministrowi Sprawiedliwości protokół

w terminie 7 dni od dnia sporządzenia.

§ 6.

Dokumentację związaną z przeprowadzeniem egzaminu wstępnego, po jego zakończeniu,

przewodniczący komisji kwalifikacyjnej przekazuje właściwej radzie izby notarialnej,

z czego sporządza się protokół. Kopię protokołu przewodniczący komisji kwalifikacyjnej

przekazuje Ministrowi Sprawiedliwości w terminie 7 dni od dnia sporządzenia.

§ 1.

Po przeprowadzeniu egzaminu wstępnego komisja kwalifikacyjna ustala wynik kandydata

w drodze uchwały i doręcza odpis uchwały kandydatowi i Ministrowi Sprawiedliwości.

§ 2.

Przewodniczący komisji kwalifikacyjnej niezwłocznie ogłasza wyniki egzaminu wstępnego.

§ 3.

W terminie 14 dni od dnia doręczenia uchwały komisji kwalifikacyjnej ustalającej wynik

egzaminu wstępnego, kandydatowi służy odwołanie do Ministra Sprawiedliwości. Minister

Sprawiedliwości rozstrzyga odwołanie w formie decyzji administracyjnej.

§ 4.

Jeżeli w trakcie ponownego rozpoznania sprawy na skutek złożonego odwołania od uchwały,

o której mowa w § 1, zostanie stwierdzony błąd rachunkowy lub inna oczywista omyłka

pisarska zawarta w uchwale komisji kwalifikacyjnej, Minister Sprawiedliwości uchyla

uchwałę i przekazuje sprawę komisji kwalifikacyjnej do ponownego rozpoznania. Przepis

ten nie narusza art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego.

§ 5.

Minister Sprawiedliwości zawiadamia o wynikach egzaminu wstępnego rady izb notarialnych

oraz prezesów sądów apelacyjnych i publikuje w Biuletynie Informacji Publicznej imiona

i nazwiska osób, które uzyskały pozytywny wynik z egzaminu, oraz imiona ich rodziców.

§ 1.

Aplikacja notarialna rozpoczyna się 1 stycznia każdego roku, trwa 3 lata i 6 miesięcy

i polega na zaznajomieniu aplikanta notarialnego z całokształtem pracy notariusza.

W ramach szkolenia aplikant notarialny jest obowiązany do zaznajomienia się z czynnościami

sądów w sprawach cywilnych, gospodarczych i wieczystoksięgowych.

§ 2.

Aplikantowi notarialnemu, który odbył aplikację notarialną, rada właściwej izby notarialnej

wydaje w terminie 14 dni zaświadczenie o odbyciu aplikacji notarialnej.

§ 1.

Aplikacja notarialna jest odpłatna.

§ 2.

Szkolenie aplikantów notarialnych pokrywane jest z opłat wnoszonych przez aplikantów

do właściwej izby notarialnej.

§ 3.

Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Notarialnej, określa,

w drodze rozporządzenia, wysokość opłaty rocznej, kierując się koniecznością zapewnienia

aplikantom właściwego poziomu wykształcenia, przy czym wysokość tej opłaty nie może

być wyższa niż sześciokrotność minimalnego wynagrodzenia.

§ 4.

Rada izby notarialnej może zwolnić aplikanta notarialnego od ponoszenia opłaty, o

której mowa w § 3, w całości lub w części, a także odroczyć jej płatność lub rozłożyć

ją na raty.

§ 5.

W wypadku podjęcia uchwały o zwolnieniu aplikanta notarialnego od ponoszenia opłaty

w całości lub w części, koszty szkolenia tego aplikanta pokrywane są, proporcjonalnie

do wysokości zwolnienia, ze środków własnych właściwej izby notarialnej.

§ 1.

Rada właściwej izby notarialnej, w uzasadnionych przypadkach, na wniosek aplikanta

notarialnego może udzielić aplikantowi notarialnemu zgody na przerwę w odbywaniu aplikacji

na okres nie dłuższy niż 12 miesięcy.

§ 2.

Przerwa może być udzielona tylko raz w trakcie trwania aplikacji.

§ 3.

W trakcie trwania przerwy aplikant notarialny jest zwolniony od obowiązku ponoszenia

opłaty, o której mowa w art. 72a, proporcjonalnie do czasu trwania tej przerwy.

Do obowiązków aplikanta należy

1)

sumienne wykonywanie powierzonych obowiązków, w tym poleceń przełożonego lub patrona;

2)

uczestniczenie w przewidzianych programem aplikacji zajęciach seminaryjnych oraz w

praktykach;

3)

samodzielne pogłębianie wiedzy prawniczej i praktycznych umiejętności niezbędnych

do zajmowania stanowiska notariusza.

Aplikację notarialną organizuje i prowadzi rada izby notarialnej na podstawie programu

ustalonego przez Krajową Radę Notarialną.

§ 1.

Egzamin notarialny przeprowadzają komisje, o których mowa w art. 71b § 1 lub § 2.

Przepisy art. 71h stosuje się odpowiednio.

§ 2.

Do egzaminu notarialnego może przystąpić osoba, która ukończyła aplikację notarialną,

o której mowa w art. 11 pkt 4, i otrzymała zaświadczenie o jej odbyciu, oraz osoba,

o której mowa w art. 12 § 2-2b.

§ 3.

Egzamin notarialny polega na sprawdzeniu przygotowania prawniczego osoby przystępującej

do egzaminu notarialnego, zwanej dalej „zdającym”, do samodzielnego i należytego wykonywania

zawodu notariusza.

§ 4.

Egzamin notarialny składa się z trzech części pisemnych.

§ 5.

Egzamin notarialny przeprowadza się raz w roku w terminie wyznaczonym przez Ministra

Sprawiedliwości.

§ 6.

W przypadku zaistnienia przeszkody uniemożliwiającej przeprowadzenie egzaminu przez

komisję w terminie, o którym mowa w § 5, Minister Sprawiedliwości wyznacza dodatkowy

termin przeprowadzenia egzaminu przez tę komisję, o którym przewodniczący komisji

zawiadamia zdających listem poleconym za poświadczeniem odbioru oraz obwieszcza na

tablicy ogłoszeń w siedzibie wyznaczonej rady izby notarialnej. Przepisy § 11 i §

14-17 stosuje się odpowiednio, z wyłączeniem terminu, o którym mowa w § 16.

§ 7.

Minister Sprawiedliwości powołuje przed każdym egzaminem notarialnym, w drodze zarządzenia,

zespół do przygotowania zadań na egzamin notarialny, zwany dalej „zespołem”.

§ 8.

W skład zespołu wchodzi 7 osób, w tym 4 przedstawicieli Ministra Sprawiedliwości oraz

3 przedstawicieli delegowanych przez Krajową Radę Notarialną - spośród osób, których

wiedza i doświadczenie dają rękojmię prawidłowego przygotowania egzaminu notarialnego.

§ 9.

Pracami zespołu kieruje przewodniczący lub w przypadku jego nieobecności zastępca,

powołani przez Ministra Sprawiedliwości spośród jego przedstawicieli.

§ 10.

Obsługę administracyjno-biurową zespołu zapewnia Minister Sprawiedliwości. W ramach

obsługi administracyjno-biurowej zespołu Minister Sprawiedliwości uzgadnia z przewodniczącym

zespołu lub jego zastępcą terminarz pracy zespołu oraz zapewnia zespołowi miejsce

i odpowiednie warunki pracy.

§ 11.

Przewodniczącemu i członkom zespołu przysługuje wynagrodzenie.

§ 12.

(uchylony)

§ 13.

(uchylony)

§ 14.

Na każdą z części egzaminu notarialnego zespół sporządza zadania wraz z opisami istotnych

zagadnień.

§ 15.

Ostateczną treść zadań wraz z opisami istotnych zagadnień ustala zespół większością

głosów w obecności co najmniej pięciu członków zespołu. W razie równej liczby głosów

rozstrzyga głos przewodniczącego zespołu.

§ 16.

Ustalone przez zespół zadania wraz z opisami istotnych zagadnień przewodniczący zespołu

przekazuje Ministrowi Sprawiedliwości nie później niż 50 dni przed wyznaczonym terminem

egzaminu notarialnego. Minister Sprawiedliwości zapewnia wydrukowanie odpowiedniej

liczby egzemplarzy zadań i opisów istotnych zagadnień oraz ich doręczenie poszczególnym

komisjom, w sposób uwzględniający konieczność zabezpieczenia zadań wraz z opisami

istotnych zagadnień przed ich nieuprawnionym ujawnieniem.

§ 17.

Do wydrukowania i doręczenia zadań wraz z opisami istotnych zagadnień poszczególnym

komisjom kwalifikacyjnym nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych, jeżeli wartość zamówienia jest mniejsza niż kwoty określone w przepisach wydanych

na podstawie art. 11 ust. 8 tej ustawy.

§ 18.

Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Notarialnej, określi,

w drodze rozporządzenia

1)

tryb i sposób działania zespołu,

2)

tryb i sposób zgłaszania propozycji zadań wraz z opisami istotnych zagadnień na egzamin

notarialny oraz ich przygotowania, przechowywania i przekazywania komisjom kwalifikacyjnym

zadań na egzamin notarialny

- uwzględniając konieczność prawidłowego i efektywnego przeprowadzenia egzaminu notarialnego

oraz konieczność zabezpieczenia zadań wraz z opisami istotnych zagadnień przed ich

nieuprawnionym ujawnieniem, oraz

3)

wysokość wynagrodzenia przewodniczącego i członków zespołu, uwzględniając nakład ich

pracy i zakres obowiązków.

§ 19.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, tryb i sposób udzielenia

zamówienia, o którym mowa w § 17, mając na uwadze konieczność zachowania zasad uczciwej

konkurencji oraz równego traktowania wykonawców i zabezpieczenia zadań wraz z opisami

istotnych zagadnień przed ich nieuprawnionym ujawnieniem.

§ 1.

Minister Sprawiedliwości zamieszcza w Biuletynie Informacji Publicznej, nie później

niż na 90 dni przed terminem egzaminu notarialnego, ogłoszenie o egzaminie notarialnym,

w którym podaje w szczególności

1)

termin złożenia wniosku o dopuszczenie do egzaminu notarialnego, zwanego dalej „wnioskiem”;

2)

adres siedziby komisji kwalifikacyjnej;

3)

termin przeprowadzenia przez komisję kwalifikacyjną każdej części egzaminu notarialnego;

4)

wysokość opłaty za egzamin notarialny.

§ 2.

Aplikanci notarialni, którzy odbyli aplikację notarialną, o której mowa w art. 11

pkt 4, przeprowadzaną przez radę właściwej izby notarialnej oraz osoby, o których

mowa w art. 12 § 2-2b, zamieszkałe na obszarze właściwości komisji, mogą złożyć w

jej siedzibie wniosek. Osoby, o których mowa w art. 12 § 2-2b, które nie mają miejsca

zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, składają wniosek w siedzibie

wybranej izby notarialnej.

§ 3.

Osoby, które odbyły aplikację notarialną, o której mowa w art. 11 pkt 4, dołączają

do wniosku zaświadczenie o odbyciu aplikacji notarialnej oraz oryginał dowodu uiszczenia

opłaty za egzamin notarialny.

§ 4.

Osoby, o których mowa w art. 12 § 2-2b, dołączają do wniosku odpowiednio

1)

kwestionariusz osobowy;

2)

życiorys;

3)

kopię dokumentu potwierdzającego ukończenie wyższych studiów prawniczych w Rzeczypospolitej

Polskiej i uzyskanie tytułu magistra lub zagranicznych studiów prawniczych uznanych

w Rzeczypospolitej Polskiej;

4)

dokument zaświadczający posiadanie stopnia naukowego doktora nauk prawnych lub zdanie

odpowiednio egzaminu: sędziowskiego, prokuratorskiego, adwokackiego, radcowskiego

lub komorniczego w Rzeczypospolitej Polskiej;

5)

dokumenty zaświadczające co najmniej 4-letni okres zatrudnienia w Rzeczypospolitej

Polskiej, o którym mowa w art. 12 § 2 pkt 2, na stanowiskach referendarza sądowego,

starszego referendarza sądowego, asystenta prokuratora lub asystenta sędziego, a w

przypadku osób, które wykonywały w Sądzie Najwyższym, Trybunale Konstytucyjnym zadania

odpowiadające czynnościom asystenta sędziego - również dokumenty określające zakres

ich obowiązków;

6)

dokumenty zaświadczające co najmniej 4-letni okres zatrudnienia, o którym mowa w art.

12 § 2a, oraz zakres obowiązków związany z wykonywaniem zadań odpowiadających czynnościom

asystenta sędziego w międzynarodowym organie sądowym, w szczególności w Trybunale

Sprawiedliwości Unii Europejskiej lub Europejskim Trybunale Praw Człowieka;

7)

dokumenty zaświadczające co najmniej 4-letni okres zatrudnienia w Rzeczypospolitej

Polskiej lub wykonywania na podstawie umów cywilnoprawnych w kancelarii notarialnej

w Rzeczypospolitej Polskiej wymagających wiedzy prawniczej czynności bezpośrednio

związanych z czynnościami wykonywanymi przez notariusza;

8

dokumenty potwierdzające zatrudnienie na stanowisku radcy Prokuratorii Generalnej

Rzeczypospolitej Polskiej;

8a)

dokumenty zaświadczające co najmniej 4-letni okres zatrudnienia w Rzeczypospolitej

Polskiej w urzędach organów władzy publicznej i wykonywania w Rzeczypospolitej Polskiej

wymagających wiedzy prawniczej czynności bezpośrednio związanych ze świadczeniem pomocy

prawnej na rzecz tych urzędów;

8b)

dokument zaświadczający o ukończeniu aplikacji legislacyjnej oraz dokumenty zaświadczające

co najmniej 4-letni okres zatrudnienia w urzędach organów władzy publicznej lub w

państwowych jednostkach organizacyjnych w Rzeczypospolitej Polskiej i wykonywania

wymagających wiedzy prawniczej czynności bezpośrednio związanych z tworzeniem projektów

ustaw, rozporządzeń lub aktów prawa miejscowego w tych urzędach lub jednostkach;

9)

(uchylony)

10)

oryginał dowodu uiszczenia opłaty za egzamin notarialny;

11)

3 zdjęcia zgodnie z wymaganiami obowiązującymi przy wydawaniu dowodów osobistych.

§ 5.

Osoby, o których mowa w

1)

§ 3 - składają wniosek najpóźniej w terminie 21 dni,

2)

§ 4 - składają wniosek najpóźniej w terminie 45 dni

- przed dniem rozpoczęcia egzaminu notarialnego. Przepisy art. 71d § 4-9 stosuje się

odpowiednio.

§ 6.

Rady izb notarialnych, każdego roku, w terminie 7 dni od dnia zakończenia aplikacji,

przekazują terytorialnie właściwej komisji kwalifikacyjnej oraz Ministrowi Sprawiedliwości

listę osób, które odbyły aplikację notarialną.

§ 1.

Kandydat uiszcza opłatę za egzamin notarialny, która stanowi dochód budżetu państwa.

§ 1a.

W przypadku wydania postanowienia o pozostawieniu zgłoszenia bez rozpoznania, wydania

decyzji odmawiającej dopuszczenia do udziału w egzaminie notarialnym albo złożenia

nie później niż 14 dni przed terminem egzaminu notarialnego pisemnego oświadczenia

kandydata o odstąpieniu od udziału w egzaminie notarialnym, dwie trzecie uiszczonej

opłaty podlega zwrotowi na pisemny wniosek kandydata złożony przewodniczącemu komisji

w terminie 30 dni od dnia złożenia tego wniosku.

§ 2.

Minister Sprawiedliwości po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Notarialnej określa,

w drodze rozporządzenia, wysokość opłaty egzaminacyjnej - nie wyższą niż równowartość

minimalnego wynagrodzenia - uwzględniając konieczność prawidłowego i efektywnego przeprowadzenia

egzaminu notarialnego.

§ 1.

Pracownikowi przysługuje prawo do urlopu płatnego w wysokości 80% wynagrodzenia, w

wymiarze 30 dni kalendarzowych, na przygotowanie się do egzaminu notarialnego. Z uprawnienia

tego można skorzystać tylko raz.

§ 2.

Pracownikowi przysługuje zwolnienie od pracy z zachowaniem prawa do wynagrodzenia

w celu uczestniczenia w egzaminie wstępnym i notarialnym.

§ 1.

Pierwsza i druga część egzaminu notarialnego polegają na opracowaniu projektów aktów

notarialnych na podstawie opisanych przypadków.

§ 2.

Trzecia część egzaminu notarialnego polega na opracowaniu projektu odmowy dokonania

czynności notarialnej albo uzasadnienia jej dopuszczalności albo na opracowaniu projektu

czynności notarialnej innej niż akt notarialny.

§ 3.

Członkowie komisji dokonują oceny za poszczególne części egzaminu notarialnego z zastosowaniem

następującej skali ocen

1)

oceny pozytywne

a)

celująca (6),

b)

bardzo dobra (5),

c)

dobra (4),

d)

dostateczna (3);

2)

ocena negatywna - niedostateczna (2).

§ 4.

W trakcie egzaminu notarialnego zdający nie może posiadać urządzeń służących do przekazu

lub odbioru informacji.

§ 5.

W trakcie egzaminu notarialnego zdający może korzystać z tekstów aktów prawnych i

komentarzy oraz orzecznictwa.

§ 6.

Przepisy art. 71i § 1, 2 i 4-6 stosuje się odpowiednio.

§ 1.

(uchylony)

§ 2.

Oceny rozwiązania każdego z zadań z części egzaminu notarialnego dokonują niezależnie

od siebie dwaj członkowie komisji, biorąc pod uwagę w szczególności zachowanie wymogów

formalnych, zastosowanie właściwych przepisów prawa i umiejętność ich interpretacji,

poprawność zaproponowanego przez zdającego sposobu rozstrzygnięcia problemu.

§ 3.

Każdy z członków komisji sprawdzających pracę pisemną wystawia ocenę cząstkową i sporządza

pisemne uzasadnienie wystawionej oceny cząstkowej i przekazuje je niezwłocznie przewodniczącemu

komisji, który załącza wszystkie uzasadnienia ocen cząstkowych dotyczące prac zdającego

do protokołu z przebiegu egzaminu notarialnego.

§ 4.

Ostateczną ocenę z pracy pisemnej z każdego z zadań z części egzaminu notarialnego

stanowi średnia ocen cząstkowych przyznanych przez każdego członka komisji sprawdzającego

pracę pisemną, przy czym

1)

oceny pozytywne to

a)

celująca - jeżeli średnia arytmetyczna wystawionych ocen wynosi 6,00,

b)

bardzo dobra - jeżeli średnia arytmetyczna wystawionych ocen wynosi 5,00 lub 5,50,

c)

dobra - jeżeli średnia arytmetyczna wystawionych ocen wynosi 4,00 lub 4,50,

d)

dostateczna - jeżeli średnia arytmetyczna wystawionych ocen wynosi 3,00 lub 3,50;

2)

ocena negatywna - niedostateczna - jeżeli średnia arytmetyczna wystawionych ocen wynosi

2,00 lub 2,50.

§ 1.

Pozytywny wynik z egzaminu notarialnego otrzymuje zdający, który z każdej części egzaminu

notarialnego otrzymał ocenę pozytywną.

§ 2.

Komisja podejmuje uchwałę o wyniku egzaminu notarialnego większością głosów obecnych

członków. Komisja doręcza zdającemu uchwałę a jej odpis przesyła w terminie 7 dni

Ministrowi Sprawiedliwości, Prezesowi Krajowej Rady Notarialnej oraz dołącza do akt

osobowych zdającego.

§ 3.

Minister Sprawiedliwości publikuje w Biuletynie Informacji Publicznej imiona i nazwiska

osób, które uzyskały pozytywny wynik z egzaminu, oraz imiona ich rodziców.

§ 1.

Z przebiegu egzaminu notarialnego sporządza się niezwłocznie protokół, który podpisują

członkowie komisji uczestniczący w egzaminie notarialnym. Członkowie komisji mogą

zgłaszać uwagi do protokołu.

§ 2.

Dokumentację związaną z przeprowadzeniem egzaminu notarialnego, po jego zakończeniu,

przewodniczący komisji przekazuje właściwej radzie izby notarialnej, z czego sporządza

się protokół. Kopię protokołu z przebiegu egzaminu oraz kopię protokołu z przekazania

dokumentacji przewodniczący komisji przekazuje Ministrowi Sprawiedliwości w terminie

7 dni od dnia sporządzenia.

§ 1.

Od uchwały o wyniku egzaminu notarialnego zdającemu przysługuje odwołanie do komisji

egzaminacyjnej II stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości w terminie 14 dni od dnia

otrzymania uchwały, o której mowa w art. 74f § 2.

§ 2.

Minister Sprawiedliwości powołuje, w drodze zarządzenia, komisję egzaminacyjną II

stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości, zwaną dalej „komisją odwoławczą”, w składzie

9 członków.

§ 2a.

W przypadku, kiedy przemawiają za tym względy organizacyjne, a w szczególności duża

liczba odwołań od uchwał o wynikach egzaminu notarialnego, Minister Sprawiedliwości

może powołać więcej niż jedną komisję odwoławczą do rozpoznania odwołań od uchwał

o wynikach danego egzaminu notarialnego, wskazując ich właściwość terytorialną.

§ 3.

Do składu komisji odwoławczej kandydatów na członków wskazują

1)

Minister Sprawiedliwości - 5 członków, spośród których wyznacza przewodniczącego,

2)

Krajowa Rada Notarialna - 4 członków

- spośród osób, których wiedza i doświadczenie dają rękojmię rzetelnego rozpoznania

odwołań.

§ 4.

Przewodniczącemu i członkom komisji odwoławczej za udział w jej pracach przysługuje

wynagrodzenie.

§ 5.

Przepisy art. 71f § 7, § 11, art. 71g § 1, § 2 pkt 1, 2, 4, 5 i § 3 stosuje się odpowiednio.

§ 6.

W przypadku wygaśnięcia członkostwa w komisji odwoławczej lub odwołania członka z

komisji odwoławczej, Minister Sprawiedliwości niezwłocznie powołuje nowego członka

komisji odwoławczej. W przypadku członka, o którym mowa w § 3 pkt 2, Krajowa Rada

Notarialna w terminie określonym przez Ministra Sprawiedliwości wskazuje nowego kandydata

na członka komisji odwoławczej.

§ 7.

Członek komisji odwoławczej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie

z przyczyn wskazanych w art. 71h § 1. Przepis art. 71h § 2 stosuje się.

§ 8.

Członkowie komisji odwoławczej przed przystąpieniem do rozpatrywania sprawy składają

pisemne oświadczenia, iż nie pozostają z osobą, której dotyczy sprawa, w stosunku,

o którym mowa w art. 71h § 1.

§ 9.

Do zadań komisji odwoławczej należy rozpatrywanie odwołań od wyników egzaminu notarialnego.

§ 10.

Uchwały są podejmowane większością 2/3 głosów w obecności co najmniej połowy członków

komisji odwoławczej.

§ 11.

Od uchwały komisji odwoławczej służy skarga do sądu administracyjnego.

§ 12.

Do postępowania przed komisją odwoławczą stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

§ 13.

Obsługę administracyjno-biurową komisji odwoławczej zapewnia Minister Sprawiedliwości.

§ 14.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia

1)

tryb i termin zgłaszania kandydatów na członków komisji odwoławczej,

2)

termin powołania komisji odwoławczej,

3)

wysokość wynagrodzenia przewodniczącego i członków komisji odwoławczej, uwzględniając

zakres i nakład ich pracy oraz tryb jego wypłacania,

4)

tryb i sposób działania komisji odwoławczej,

5)

sposób zapewnienia obsługi administracyjno-biurowej komisji odwoławczej

- uwzględniając konieczność prawidłowego i terminowego rozpoznawania odwołań oraz

zapewnienia zachowania bezstronności pracy członków komisji odwoławczej.

W przypadku nieuzyskania pozytywnego wyniku z egzaminu notarialnego, zdający może

przystępować do kolejnych egzaminów notarialnych, z tym że egzamin ten zdaje w całości.

Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Notarialnej, określi,

w drodze rozporządzenia, organizację i przebieg aplikacji notarialnej, w tym

1)

zadania aplikanta notarialnego i sposób ich wykonywania,

2)

termin rozpoczęcia i zakończenia zajęć seminaryjnych oraz przerwy w ich odbywaniu,

a także tryb wyznaczenia dodatkowego terminu rozpoczęcia zajęć seminaryjnych,

3)

tryb i sposób organizacji zajęć seminaryjnych i praktycznych oraz ich rodzaj,

4)

sposób odbywania aplikacji w przypadku aplikanta notarialnego niebędącego zatrudnionym

przez notariusza lub radę izby notarialnej,

5)

okres niemożności pełnienia przez aplikanta notarialnego jego obowiązków wliczany

do okresu aplikacji oraz tryb postępowania w przypadku jego przekroczenia, a także

tryb i sposób usprawiedliwiania braku możliwości pełnienia obowiązków aplikanta notarialnego,

6)

tryb, formę i sposób przeprowadzenia kolokwium, o którym mowa w art. 71 § 12 oraz

skład i tryb powołania komisji przeprowadzającej kolokwium

- mając na względzie konieczność zapewnienia właściwego prowadzenia aplikacji, odpowiedniego

poziomu szkolenia aplikantów notarialnych, sprawdzenie praktycznego przygotowania

aplikanta notarialnego do samodzielnego wykonywania czynności notarialnych, o których

mowa w art. 79 pkt 2, 4, 7 i 8, oraz właściwego przygotowania do zawodu notariusza,

a także mając na uwadze ustawowy czas trwania aplikacji oraz biorąc pod uwagę możliwość

zaistnienia szczególnych sytuacji uniemożliwiających rozpoczęcie zajęć seminaryjnych

w wyznaczonym terminie.

§ 1.

Zastępcą notarialnym jest osoba, która uzyskała pozytywny wynik z egzaminu notarialnego

i złożyła ślubowanie.

§ 2.

Minister Sprawiedliwości niezwłocznie po ustaleniu wyniku egzaminu notarialnego wydaje

zaświadczenie o uzyskaniu statusu zastępcy notarialnego, które doręcza zastępcy notarialnemu

i prezesowi rady izby notarialnej, właściwej według miejsca zamieszkania zastępcy

notarialnego, a w wypadku osób, które nie mają miejsca zamieszkania na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, prezesowi rady izby notarialnej, o której mowa w art. 74a

§ 2 zdanie drugie.

§ 3.

Na podstawie zaświadczenia, o którym mowa w § 2, prezes rady właściwej izby notarialnej

odbiera ślubowanie, a następnie umieszcza zastępcę notarialnego w wykazie zastępców

notarialnych danej izby. Art. 15 § 1 stosuje się odpowiednio.

§ 4.

Rada skreśla zastępcę notarialnego z wykazu, o którym mowa w § 3

1)

na wniosek zastępcy notarialnego;

2)

z chwilą powołania zastępcy notarialnego na stanowisko notariusza;

3)

w wypadku orzeczenia wobec zastępcy notarialnego kary dyscyplinarnej, o której mowa

w art. 78 pkt 2 lit. d.

§ 4a.

Osoba skreślona z wykazu zastępców notarialnych z przyczyn, o których mowa w art.

76 § 4 pkt 1 i 3, może zostać powołana na notariusza, jeżeli spełnia wymagania określone

w art. 11 pkt 1-3 i 7, z uwzględnieniem art. 78 pkt 4.

§ 4b.

Po upływie 10 lat od skreślenia z wykazu zastępców notarialnych osoba, o której mowa

w § 4a, może ubiegać się o powołanie na notariusza po złożeniu egzaminu notarialnego.

Obowiązku złożenia egzaminu nie stosuje się do osób, o których mowa w art. 12 § 1.

§ 5.

Skreślenie z wykazu zastępców notarialnych skutkuje wygaśnięciem uprawnień zastępcy

notarialnego.

§ 6.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wzór zaświadczenia, o którym

mowa w § 2, mając na uwadze potrzebę zamieszczenia wszystkich danych koniecznych do

potwierdzenia uprawnień zastępcy notarialnego.

§ 1.

Zastępca notarialny może być zatrudniony w kancelarii notarialnej.

§ 2.

Notariusz może upoważnić zastępcę notarialnego zatrudnionego w swojej kancelarii do

wykonywania czynności notarialnych w wypadkach innych niż opisane w art. 21 i art.

22. Przepisy art. 22a § 2-4 stosuje się odpowiednio.

Aplikanci notarialni i zastępcy notarialni mają prawo uczestniczyć w walnych zgromadzeniach

notariuszy izby notarialnej; mogą oni zabierać głos w obradach, jednakże bez prawa

składania wniosków i brania udziału w głosowaniu.

Do aplikantów notarialnych i zastępców notarialnych stosuje się przepisy art. 18 i

art. 19 oraz przepisy o odpowiedzialności dyscyplinarnej notariuszy z następującymi

zmianami

1)

aplikant notarialny odpowiada dyscyplinarnie również za niewypełnianie ustawowych

obowiązków aplikanta notarialnego, o których mowa w art. 72c;

2)

karami dyscyplinarnymi są

a)

upomnienie,

b)

nagana,

c)

kara pieniężna do wysokości określonej w art. 51 § 1 pkt 3,

d)

skreślenie z wykazu zastępców notarialnych,

e)

skreślenie z listy aplikantów notarialnych;

3)

skazany na karę nagany nie może być powołany na notariusza w terminie roku od dnia

uprawomocnienia się orzeczenia, a skazany na karę pieniężną nie może być również w

tym okresie wyznaczony do zastępowania notariusza;

4)

osoba skreślona z wykazu zastępców notarialnych w związku z orzeczeniem kary dyscyplinarnej,

o której mowa w pkt 2 lit. d, może ubiegać się o powołanie na notariusza po upływie

10 lat od dnia uprawomocnienia się orzeczenia kary skreślenia z wykazu zastępców notarialnych;

5)

osoba skreślona z listy aplikantów notarialnych w związku z orzeczeniem kary dyscyplinarnej,

o której mowa w pkt 2 lit. e, może ubiegać się o ponowny wpis na listę aplikantów

po upływie 5 lat od dnia uprawomocnienia się orzeczenia kary skreślenia z listy aplikantów

notarialnych;

6)

po upływie 7 lat i 6 miesięcy od dnia uprawomocnienia się orzeczenia o skreśleniu

z listy aplikantów notarialnych oraz po upływie 15 lat od dnia uprawomocnienia się

orzeczenia o skreśleniu z wykazu zastępców notarialnych, Minister Sprawiedliwości

zarządza usunięcie odpisu orzeczenia z akt osobowych, jeżeli w tym okresie nie wydano

przeciwko ukaranemu innego orzeczenia o nałożeniu kary dyscyplinarnej.

§ 1.

Rada izby notarialnej skreśla aplikanta notarialnego z listy aplikantów notarialnych,

jeżeli aplikant notarialny

1)

zrezygnował z odbywania aplikacji notarialnej;

2)

został uznany za trwale niezdolnego do pełnienia obowiązków aplikanta notarialnego;

3)

został prawomocnie skazany za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe;

4)

został ubezwłasnowolniony częściowo bądź całkowicie;

5)

nie ukończył, bez usprawiedliwionej przyczyny, aplikacji notarialnej w terminie, o

którym mowa w art. 72 § 1.

§ 2.

Rada izby notarialnej może skreślić aplikanta notarialnego z listy aplikantów notarialnych,

jeżeli został prawomocnie skazany za nieumyślne przestępstwo lub nieumyślne przestępstwo

skarbowe.

§ 3.

Skreślenie aplikanta notarialnego z listy aplikantów notarialnych z przyczyn, o których

mowa w § 1 pkt 5 oraz § 2, następuje po uprzednim wysłuchaniu aplikanta notarialnego,

chyba że nie jest to możliwe.

§ 4.

Od uchwały rady izby notarialnej w sprawie skreślenia z listy aplikantów notarialnych,

służy odwołanie do Krajowej Rady Notarialnej w terminie 14 dni od daty doręczenia

uchwały.

§ 5.

Od uchwały Krajowej Rady Notarialnej w sprawie skreślenia z listy aplikantów notarialnych

służy skarga do sądu administracyjnego w terminie 30 dni od dnia doręczenia uchwały.

Notariusz dokonuje następujących czynności

1)

sporządza akty notarialne;

1a)

sporządza akty poświadczenia dziedziczenia;

1b)

podejmuje czynności dotyczące europejskiego poświadczenia spadkowego;

2)

sporządza poświadczenia;

3)

doręcza oświadczenia;

4)

spisuje protokoły;

5)

sporządza protesty weksli i czeków;

6)

przyjmuje na przechowanie pieniądze, papiery wartościowe, dokumenty, dane na informatycznym

nośniku danych, o którym mowa w przepisach o informatyzacji działalności podmiotów

realizujących zadania publiczne;

7)

sporządza wypisy, odpisy i wyciągi dokumentów;

8)

sporządza, na żądanie stron, projekty aktów, oświadczeń i innych dokumentów;

8a)

składa wnioski o wpis w księdze wieczystej wraz z dokumentami stanowiącymi podstawę

wpisu w księdze wieczystej;

9)

sporządza inne czynności wynikające z odrębnych przepisów.

§ 1.

Akty i dokumenty powinny być sporządzone przez notariusza w sposób zrozumiały i przejrzysty.

§ 2.

Przy dokonywaniu czynności notarialnych notariusz jest obowiązany czuwać nad należytym

zabezpieczeniem praw i słusznych interesów stron oraz innych osób, dla których czynność

ta może powodować skutki prawne.

§ 3.

Notariusz jest obowiązany udzielać stronom niezbędnych wyjaśnień dotyczących dokonywanej

czynności notarialnej.

§ 4.

Notariusz może sprostować protokołem niedokładności, błędy pisarskie, rachunkowe lub

inne oczywiste omyłki. Do protokołu nie stosuje się przepisów art. 5, art. 92 § 1

pkt 4-8 i art. 94 § 1.

Notariusz odmówi dokonania czynności notarialnej sprzecznej z prawem.

Odmowę dokonania czynności notarialnej notariusz stwierdza w protokole. Do protokołu

nie stosuje się przepisów art. 92 § 1 pkt 7 i 8 oraz art. 94 § 1.

Osobę, której odmówiono dokonania czynności notarialnej, poucza się o prawie i trybie

zaskarżenia odmowy. Osoba ta w terminie tygodnia od dnia odmowy dokonania czynności

notarialnej może żądać na piśmie sporządzenia i doręczenia uzasadnienia odmowy. Notariusz

sporządza uzasadnienie w terminie tygodnia od dnia otrzymania żądania.

§ 1.

Na odmowę dokonania czynności notarialnej osoba zainteresowana może wnieść, w terminie

tygodnia od dnia doręczenia uzasadnienia odmowy, a gdy nie zażądała w przepisanym

terminie doręczenia uzasadnienia odmowy - od dnia, w którym dowiedziała się o odmowie,

zażalenie do sądu okręgowego właściwego ze względu na siedzibę kancelarii notariusza

odmawiającego dokonania czynności notarialnej. Zażalenie wnosi się za pośrednictwem

tego notariusza.

§ 1a.

Notariusz, o którym mowa w § 1, jest obowiązany ustosunkować się do zażalenia w terminie

tygodnia i wraz z zażaleniem przedstawić swoje stanowisko sądowi oraz doręczyć je

osobie zainteresowanej, chyba że sporządził i doręczył już tej osobie uzasadnienie

odmowy.

§ 1b.

Sąd rozpoznaje zażalenie na rozprawie, stosując odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania cywilnego o postępowaniu nieprocesowym.

§ 2.

Notariusz może, jeżeli uzna zażalenie za słuszne, dokonać czynności notarialnej; w

tym przypadku nie nadaje zażaleniu dalszego biegu.

§ 1.

Notariuszowi nie wolno dokonywać czynności notarialnych, które dotyczą

1)

samego notariusza;

2)

jego małżonka;

3)

krewnych lub powinowatych notariusza w linii prostej bez ograniczenia stopnia, a w

linii bocznej krewnych i powinowatych do trzeciego stopnia włącznie;

4)

osób związanych z notariuszem z tytułu przysposobienia, opieki, kurateli lub będących

w bliskim z nim stosunku.

§ 2.

Zakaz przewidziany w § 1 stosuje się również wobec zastępcy notariusza.

§ 3.

Ograniczenia wymienione w § 1 i 2 trwają także po ustaniu małżeństwa, przysposobienia,

opieki lub kurateli.

§ 1.

Przy dokonywaniu czynności notarialnej notariusz jest obowiązany stwierdzić tożsamość

osób biorących udział w czynności.

§ 2.

Stwierdzenie powinno nastąpić na podstawie prawem przewidzianych dokumentów, a w braku

takich dokumentów - w sposób wyłączający wszelką wątpliwość co do określenia tożsamości

osoby biorącej udział w czynności notarialnej.

§ 3.

Sposób stwierdzenia tożsamości notariusz określi w sporządzonym dokumencie.

Notariuszowi nie wolno dokonywać czynności notarialnej, jeżeli poweźmie wątpliwość,

czy strona czynności notarialnej ma zdolność do czynności prawnych.

§ 1.

Jeżeli osoba biorąca udział w czynnościach

1)

nie zna języka polskiego i do czynności nie jest dołączony przekład na inny znany

tej osobie język, notariusz powinien przetłumaczyć akt lub inny dokument osobiście

albo przy pomocy tłumacza; przepis art. 2 § 3 stosuje się;

2)

jest głucha lub głuchoniema, notariusz jest obowiązany przekonać się, że treść czynności

jest jej dokładnie znana i zrozumiała, z tym że notariusz może przywołać do czynności

biegłego;

3)

jest niewidoma, głucha, niema lub głuchoniema, notariusz na życzenie takiej osoby

powinien przywołać do czynności wskazaną przez nią zaufaną osobę; o powyższym notariusz

powinien uprzedzić osoby zainteresowane;

4)

nie umie lub nie może pisać, powinna na dokumencie złożyć tuszowy odcisk palca; obok

tego odcisku zaś inna osoba wpisze imię i nazwisko osoby nieumiejącej lub niemogącej

pisać, umieszczając swój podpis;

5)

może złożyć podpis jedynie w alfabecie nieznanym notariuszowi, należy stwierdzić,

że jest to podpis tej osoby.

§ 2.

O zachowaniu warunków przewidzianych w § 1 pkt 2 i 3, a także o sposobie stwierdzenia

okoliczności, o których mowa w § 1, bądź o niemożności złożenia podpisu lub tuszowego

odcisku - notariusz czyni stosowną wzmiankę w treści sporządzonego dokumentu.

§ 3.

Nie może być świadkiem czynności notarialnej osoba będąca z zawierającymi czynność

lub z osobami, na których rzecz czynność jest dokonywana, w takim stosunku, który

nie pozwala notariuszowi w jej imieniu ani na jej rzecz dokonać czynności.

Podpisy na aktach notarialnych i poświadczonych dokumentach są składane w obecności

notariusza. Jeżeli podpis na poświadczonym dokumencie był złożony nie w obecności

notariusza, osoba, która podpisała, powinna uznać przed notariuszem złożony podpis

za własnoręczny. Okoliczność tę notariusz zaznacza w sporządzonym dokumencie.

§ 1.

Strony czynności notarialnej odpowiadają solidarnie za wynagrodzenie należne notariuszowi.

§ 2.

Notariusz wymienia na każdym sporządzonym dokumencie wysokość pobranego wynagrodzenia,

podatków i innych opłat, powołując podstawę prawną.

§ 1.

Dokumenty obejmujące dokonane czynności notarialne notariusz przekazuje na przechowanie

do archiwum ksiąg wieczystych właściwego sądu rejonowego po upływie 10 lat od ich

sporządzenia lub z chwilą zaprzestania prowadzenia działalności kancelarii.

§ 2.

Minister Sprawiedliwości, w drodze rozporządzenia, określi warunki przekazywania na

przechowanie dokumentów, o których mowa w § 1, oraz sposób prowadzenia ksiąg notarialnych,

czynienia wzmianek o wydaniu wypisów, odpisów, wyciągów i innych dokumentów.

Notariusz sporządza akt notarialny, jeżeli wymaga tego przepis prawa lub taka jest

wola stron.

§ 1.

Akt notarialny powinien zawierać

1)

dzień, miesiąc i rok sporządzenia aktu, a w razie potrzeby lub na żądanie strony -

godzinę i minutę rozpoczęcia i podpisania aktu;

2)

miejsce sporządzenia aktu;

3)

imię, nazwisko i siedzibę kancelarii notariusza, a jeżeli akt sporządziła osoba wyznaczona

do zastępstwa notariusza lub upoważniona do dokonywania czynności notarialnych - nadto

imię i nazwisko tej osoby;

4)

imiona, nazwiska, imiona rodziców i miejsce zamieszkania osób fizycznych, nazwę i

siedzibę osób prawnych lub innych podmiotów biorących udział w akcie, imiona, nazwiska

i miejsce zamieszkania osób działających w imieniu osób prawnych, ich przedstawicieli

lub pełnomocników, a także innych osób obecnych przy sporządzaniu aktu;

4a

jeżeli obejmuje nabycie nieruchomości przez cudzoziemca lub objęcie lub nabycie przez

niego udziałów, akcji lub ogółu praw i obowiązków w spółce handlowej z siedzibą na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w przypadku osoby fizycznej - informację o jej

obywatelstwie, a w przypadku podmiotu z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

- określenie lub oświadczenie, czy podmiot ten jest cudzoziemcem w rozumieniu art. 1 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 24 marca 1920 r. o nabywaniu nieruchomości przez

cudzoziemców, wraz z uzasadnieniem;

5)

oświadczenia stron, z powołaniem się w razie potrzeby na okazane przy akcie dokumenty;

6)

stwierdzenie, na żądanie stron, faktów i istotnych okoliczności, które zaszły przy

spisywaniu aktu;

7)

stwierdzenie, że akt został odczytany, przyjęty i podpisany;

8)

podpisy biorących udział w akcie oraz osób obecnych przy sporządzaniu aktu;

9)

podpis notariusza.

§ 2.

Jeżeli w akcie bierze udział osoba, która nie umie lub nie może pisać, notariusz stwierdza,

że osoba ta aktu nie podpisała, i podaje, z jakich powodów.

§ 3.

Jeżeli akt notarialny dotyczy czynności prawnej, akt ten powinien zawierać treści

istotne dla tej czynności. Ponadto akt notarialny powinien zawierać inne stwierdzenia,

których potrzeba umieszczenia w akcie wynika z niniejszej ustawy, z przepisów szczególnych

albo z woli stron.

§ 4.

Jeżeli akt notarialny zawiera przeniesienie, zmianę lub zrzeczenie się prawa ujawnionego

w księdze wieczystej albo ustanowienie prawa, które może być ujawnione w księdze wieczystej

bądź obejmuje czynność przenoszącą własność nieruchomości, chociażby dla tej nieruchomości

nie była prowadzona księga wieczysta, notariusz sporządzający akt notarialny, nie

później niż w dniu jego sporządzenia, składa wniosek o wpis w księdze wieczystej za

pośrednictwem systemu teleinformatycznego obsługującego postępowanie sądowe. Na żądanie

strony czynności notarialnej, wniosek zawiera żądanie dokonania w księdze wieczystej

także innego wpisu związanego z czynnością notarialną.

§ 4

Złożenie wniosku o wpis w księdze wieczystej przez notariusza za pośrednictwem systemu

teleinformatycznego obsługującego postępowanie sądowe uważa się za złożenie wniosku

przez stronę czynności notarialnej.

§ 5.

(uchylony)

§ 6.

Jeżeli akt notarialny w swej treści zawiera przeniesienie własności nieruchomości

dokonane przez osobę, na rzecz której zostało przekształcone prawo użytkowania wieczystego

w prawo własności nieruchomości na podstawie art. 1 ust. 1, 2 albo ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa

użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości

(Dz. U. z 2012 r. poz. 83 oraz z 2015 r. poz. 373 i 524), przed upływem 5 lat, licząc od dnia przekształcenia, notariusz, który sporządził

ten akt, jest obowiązany przesłać z urzędu jego wypis organowi, który wydał decyzję

o przekształceniu.

§ 7.

Jeżeli akt notarialny w swej treści zawiera przeniesienie własności nieruchomości

lub prawa, o którym mowa w art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 23 października 2014 r. o odwróconym kredycie hipotecznym

(Dz. U. z 2016 r. poz. 786), na których ustanowiono zabezpieczenie odwróconego kredytu hipotecznego ujawnione

w księdze wieczystej, notariusz, który sporządził ten akt, jest obowiązany przesłać

z urzędu jego wypis bankowi, którego prawo ujawniono w tej księdze wieczystej.

§ 8.

Jeżeli akt notarialny dotyczy umowy deweloperskiej, o której mowa w art. 3 pkt 5 ustawy z dnia 16 września 2011 r. o ochronie praw nabywcy lokalu mieszkalnego

lub domu jednorodzinnego

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1468), a deweloper jest właścicielem lub wieczystym użytkownikiem nieruchomości, notariusz

sporządzający akt notarialny składa wniosek o wpis w księdze wieczystej roszczenia

nabywcy, o którym mowa w art. 23 ust. 2 tej ustawy, za pośrednictwem systemu teleinformatycznego

obsługującego postępowanie sądowe.

§ 9.

Jeżeli akt notarialny dotyczy umowy deweloperskiej, o której mowa w art. 3 pkt 5 ustawy,

o której mowa w § 8, a deweloper nie jest właścicielem lub wieczystym użytkownikiem

nieruchomości, notariusz sporządzający akt notarialny składa wniosek o wpis w księdze

wieczystej roszczenia nabywcy, o którym mowa w art. 23 ust. 2 tej ustawy, za pośrednictwem

systemu teleinformatycznego obsługującego postępowanie sądowe, jeżeli deweloper przedłoży

zgodę właściciela lub wieczystego użytkownika nieruchomości na wpis. W przypadku braku

zgody notariusz poucza nabywcę o skutkach braku wpisu i o treści § 10.

§ 10.

Jeżeli przed przeniesieniem własności lub użytkowania wieczystego nieruchomości, na

której jest prowadzone albo planowane przedsięwzięcie deweloperskie, o którym mowa

w art. 3 pkt 6 ustawy, o której mowa w § 8, deweloper zawierał dotyczące tego przedsięwzięcia

deweloperskiego umowy deweloperskie, o których mowa w art. 3 pkt 5 tej ustawy, a roszczenia

nabywców nie zostały wpisane do księgi wieczystej wskutek braku zgody, o której mowa

w § 9, notariusz sporządzający akt notarialny przenoszący własność lub użytkowanie

wieczyste nieruchomości na dewelopera obejmuje wnioskiem, o którym mowa w § 4, także

żądanie wpisu w księdze wieczystej roszczeń nabywców lokali mieszkalnych lub domów

jednorodzinnych wynikających z umów deweloperskich, chyba że wynikające z nich zobowiązania

wygasły.

Jeżeli akt notarialny jest sporządzony na dwóch lub więcej arkuszach, to arkusze te

powinny być ponumerowane, parafowane i połączone.

§ 1.

Akt notarialny przed podpisaniem powinien być odczytany przez notariusza lub przez

inną osobę w jego obecności. Przy odczytaniu aktu notariusz powinien się przekonać,

że osoby biorące udział w czynności dokładnie rozumieją treść oraz znaczenie aktu,

a akt jest zgodny z ich wolą. Na żądanie powinny być odczytane również załączniki

do aktu.

§ 2.

Wszelkie wywabiania i wyskrobywania są niedopuszczalne; wolne miejsca powinny być

przekreślone, a poprawki należy omówić na końcu aktu przed złożeniem podpisu przez

osoby biorące udział w czynności lub przed złożeniem podpisu przez notariusza, jeżeli

poprawka dotyczy aktu niepodpisywanego przez strony. Zbędne wyrazy albo ich części

powinny być przekreślone w ten sposób, aby można je było odczytać, a przekreślenia

te należy na końcu aktu omówić przed złożeniem podpisów. Przekreślenia nieomówione

uważa się za niedokonane.

Oryginały aktów notarialnych nie mogą być wydawane poza miejsce ich przechowywania.

Notariusz sporządza akt poświadczenia dziedziczenia ustawowego lub testamentowego,

z wyłączeniem dziedziczenia na podstawie testamentów szczególnych.

§ 1.

Osobami zainteresowanymi w rozumieniu niniejszego rozdziału są osoby, które mogą wchodzić

w rachubę jako spadkobiercy ustawowi i testamentowi, a także osoby, na których rzecz

spadkodawca uczynił zapisy windykacyjne.

§ 2.

Odrzucenie spadku lub zapisu windykacyjnego oraz uznanie za niegodnego powoduje utratę

statusu osoby zainteresowanej.

Przed sporządzeniem aktu poświadczenia dziedziczenia notariusz spisuje protokół dziedziczenia

przy udziale wszystkich osób zainteresowanych, z uwzględnieniem art. 95ca.

§ 1.

Przystępując do spisania protokołu dziedziczenia notariusz poucza osoby biorące udział

w spisywaniu protokołu o obowiązku ujawnienia wszelkich okoliczności objętych treścią

protokołu oraz o odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywych oświadczeń.

§ 2.

W protokole dziedziczenia zamieszcza się w szczególności

1)

zgodne żądanie poświadczenia dziedziczenia złożone przez osoby biorące udział w spisywaniu

protokołu;

2)

oświadczenia o istnieniu lub nieistnieniu osób, które wyłączałyby znanych spadkobierców

od dziedziczenia lub dziedziczyłyby wraz z nimi;

3)

oświadczenia o znanych testamentach spadkodawcy lub braku takich testamentów;

4)

oświadczenia, że w odniesieniu do spadku nie zostało uprzednio wydane postanowienie

o stwierdzeniu nabycia spadku i nie toczy się postępowanie o stwierdzenie nabycia

spadku ani nie został sporządzony akt poświadczenia dziedziczenia;

5)

oświadczenia, czy w skład spadku wchodzi gospodarstwo rolne oraz który spośród spadkobierców

powołanych do spadku z ustawy odpowiada warunkom przewidzianym do dziedziczenia gospodarstwa

rolnego;

6)

oświadczenia o obywatelstwie i miejscu zwykłego pobytu spadkodawcy w chwili śmierci;

7)

oświadczenia, czy były składane oświadczenia o przyjęciu lub odrzuceniu spadku lub

zapisu windykacyjnego, czy zostało wydane orzeczenie dotyczące niegodności spadkobiercy

lub osoby, na której rzecz został uczyniony zapis windykacyjny, oraz czy były zawierane

umowy z przyszłym spadkodawcą w przedmiocie zrzeczenia się dziedziczenia po nim;

8)

wzmiankę o pouczeniu przez notariusza o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych

oświadczeń;

9

oświadczenie odbierane w toku czynności o tym, czy w skład spadku wchodzą własność

lub wieczyste użytkowanie nieruchomości położonych na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej lub udziały, akcje lub ogół praw i obowiązków w spółce handlowej będącej

właścicielem lub wieczystym użytkownikiem nieruchomości położonych na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, o ile nie zostało ono już złożone w toku wcześniejszych czynności - jeżeli

w kręgu osób zainteresowanych znajduje się cudzoziemiec w rozumieniu art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 24 marca 1920 r. o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców.

§ 3.

Jeżeli od dnia otwarcia spadku nie upłynęło sześć miesięcy, w protokole dziedziczenia

należy zamieścić oświadczenia spadkobierców o prostym przyjęciu spadku lub przyjęciu

spadku z dobrodziejstwem inwentarza albo o odrzuceniu spadku, chyba że oświadczenia

tej treści zostały już przez spadkobierców uprzednio złożone. W takim przypadku należy

zamieścić wzmiankę o dacie, miejscu i treści złożonych przez poszczególnych spadkobierców

oświadczeń. Przepisy te stosuje się także do oświadczeń osób, na których rzecz spadkodawca

uczynił zapisy windykacyjne.

§ 4.

Do protokołu dziedziczenia notariusz załącza

1)

odpis aktu zgonu spadkodawcy;

2)

odpisy aktów stanu cywilnego osób powołanych do spadku z ustawy;

2a)

projekt protokołu dziedziczenia oraz protokoły obejmujące oświadczenia o wyrażeniu

zgody na spisanie protokołu dziedziczenia zgodnie z jego projektem, o ile zostały

sporządzone lub spisane;

3)

inne dokumenty mogące mieć wpływ na ustalenie praw do spadku.

§ 1.

Na wniosek osoby zainteresowanej przy jej udziale notariusz sporządza projekt protokołu

dziedziczenia.

§ 2.

Do sporządzenia projektu protokołu dziedziczenia przepis art. 95c stosuje się odpowiednio.

§ 3.

Osoba zainteresowana może w oświadczeniu złożonym przed notariuszem, który sporządził

projekt protokołu dziedziczenia, albo przed innym notariuszem potwierdzić dane zamieszczone

w projekcie protokołu dziedziczenia i wyrazić zgodę na spisanie protokołu dziedziczenia

zgodnie z jego projektem.

§ 4.

Do spisania protokołu obejmującego oświadczenie, o którym mowa w § 3, przepis art.

95c § 1 stosuje się odpowiednio. Wypis projektu protokołu dziedziczenia stanowi załącznik

do protokołu obejmującego to oświadczenie.

§ 5.

Jeżeli wszystkie osoby zainteresowane złożą oświadczenie, o którym mowa w § 3, notariusz

spisuje protokół dziedziczenia przy udziale co najmniej jednej osoby zainteresowanej.

§ 6.

Osoby zainteresowane, które nie złożyły wcześniej oświadczenia, o którym mowa w §

3, mogą złożyć takie oświadczenie, uczestnicząc w spisaniu protokołu dziedziczenia.

W razie złożenia testamentu notariusz dokonuje jego otwarcia i ogłoszenia, chyba że

otwarcie i ogłoszenie testamentu już nastąpiło. Z otwarcia i ogłoszenia testamentu

sporządza się protokół.

§ 1.

Notariusz może zwracać się do organów administracji publicznej oraz organów wykonujących

zadania z zakresu administracji publicznej o udzielenie informacji lub wydanie dokumentów

stanowiących dowód faktu istotnego dla sporządzenia aktu poświadczenia dziedziczenia.

§ 2.

Notariusz może zwrócić się do Ministra Sprawiedliwości o udzielenie tekstu właściwego

prawa obcego. Celem ustalenia treści właściwego prawa obcego notariusz może zastosować

także inne odpowiednie środki.

§ 1.

Po spisaniu protokołu dziedziczenia notariusz sporządza akt poświadczenia dziedziczenia,

jeżeli nie ma wątpliwości co do istnienia jurysdykcji krajowej, treści właściwego

prawa obcego, osoby spadkobiercy wysokości udziałów w spadku, a w przypadku, gdy spadkodawca

uczynił zapis windykacyjny - także co do osoby, na której rzecz spadkodawca uczynił

zapis windykacyjny, i przedmiotu zapisu.

§ 2.

Notariusz odmawia sporządzenia aktu poświadczenia dziedziczenia, jeżeli

1)

w stosunku do spadku został już uprzednio sporządzony akt poświadczenia dziedziczenia

lub wydane postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku;

2)

w toku sporządzania protokołu dziedziczenia ujawnią się okoliczności wskazujące, że przy jego sporządzeniu

nie były obecne wszystkie osoby, które mogą wchodzić w rachubę jako spadkobiercy ustawowi lub testamentowi, lub też osoby, na których rzecz spadkodawca uczynił zapisy windykacyjne,

albo istnieją lub istniały testamenty, które nie zostały otwarte lub ogłoszone;

3)

(uchylony)

4)

w sprawie brak jurysdykcji krajowej.

§ 3.

Jeżeli spadek ma przypaść jako spadkobiercy ustawowemu gminie lub Skarbowi Państwa,

a przedstawione przez osobę zainteresowaną dowody nie są wystarczające do sporządzenia

aktu poświadczenia dziedziczenia, notariusz może sporządzić akt poświadczenia dziedziczenia

dopiero po wezwaniu spadkobierców przez ogłoszenie dokonane na koszt osoby zainteresowanej.

Przepisy art. 673 i art. 674 Kodeksu postępowania cywilnego stosuje się odpowiednio.

§ 1.

Akt poświadczenia dziedziczenia powinien zawierać

1)

dzień, miesiąc i rok oraz miejsce sporządzenia aktu;

2)

imię, nazwisko i siedzibę kancelarii notariusza, a jeżeli akt sporządziła osoba wyznaczona

do zastępstwa notariusza lub upoważniona do dokonywania czynności notarialnych - nadto

imię i nazwisko tej osoby;

3)

imię i nazwisko spadkodawcy, imiona jego rodziców oraz jego numer PESEL;

4)

datę i miejsce zgonu albo znalezienia zwłok spadkodawcy oraz jego miejsce zwykłego

pobytu w chwili śmierci;

5)

wskazanie spadkobierców, którym spadek przypadł - imiona, nazwiska i imiona rodziców

oraz datę i miejsce urodzenia osób fizycznych, a w przypadku osób prawnych - nazwę

i siedzibę;

6)

tytuł powołania do spadku i wysokość udziałów w spadku, a w razie dziedziczenia testamentowego

- określenie formy testamentu;

7)

wskazanie spadkobierców dziedziczących gospodarstwo rolne podlegające dziedziczeniu

z ustawy oraz ich udziały w nim;

7a)

wskazanie osób, na których rzecz spadkodawca uczynił zapisy windykacyjne, oraz przedmiotów

tych zapisów, chyba że osoby te nie chcą lub nie mogą być zapisobiercami albo zapisy

windykacyjne okazały się bezskuteczne;

8)

powołanie protokołu otwarcia i ogłoszenia testamentu;

9)

(uchylony)

10)

podpis notariusza;

11)

adnotację o dokonaniu rejestracji zgodnie z art. 95i.

§ 2.

Przepisy art. 93 i art. 94 stosuje się odpowiednio.

Na protokole dziedziczenia zamieszcza się adnotację o sporządzeniu aktu poświadczenia

dziedziczenia.

§ 1.

Notariusz niezwłocznie po sporządzeniu aktu poświadczenia dziedziczenia dokonuje jego

wpisu do Rejestru Spadkowego przez wprowadzenie za pośrednictwem systemu teleinformatycznego

danych wynikających z tego aktu, o których mowa w art. 95ha pkt 3−7. Notariusz opatruje

wpis kwalifikowanym podpisem elektronicznym.

§ 2.

Z chwilą dokonania wpisu w Rejestrze Spadkowym notariusz otrzymuje za pośrednictwem

systemu teleinformatycznego zawiadomienie o zarejestrowaniu oraz możliwości uzyskania

potwierdzenia zarejestrowania aktu poświadczenia dziedziczenia ze wskazaniem numeru

wpisu. W taki sam sposób notariusz uzyskuje zawiadomienie o niezarejestrowaniu aktu

poświadczenia dziedziczenia.

§ 3.

Adnotację o zarejestrowaniu umieszcza się na akcie poświadczenia dziedziczenia, wskazując

numer wpisu, a także dzień, miesiąc i rok oraz godzinę i minutę dokonanego wpisu.

§ 4.

Zarejestrowanie aktu poświadczenia dziedziczenia nie następuje, jeżeli akt poświadczenia

dziedziczenia albo prawomocne postanowienie w przedmiocie stwierdzenia nabycia spadku

dotyczące tego samego spadku zostały już wpisane do Rejestru Spadkowego.

Rejestr Spadkowy zawiera

1)

numer wpisu;

2)

datę oraz godzinę i minutę dokonania wpisu;

3)

datę oraz miejsce sporządzenia aktu poświadczenia dziedziczenia albo datę wydania

postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku, postanowienia uchylającego lub zmieniającego

postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku albo postanowienia uchylającego zarejestrowany

akt poświadczenia dziedziczenia oraz sygnaturę akt sprawy, albo datę oraz miejsce

wydania europejskiego poświadczenia spadkowego, jego sprostowania, zmiany, uchylenia

lub zawieszenia jego skutków, albo datę wydania postanowienia o wydaniu, sprostowaniu,

zmianie lub uchyleniu europejskiego poświadczenia spadkowego, albo o zawieszeniu jego

skutków lub postanowienia o zmianie albo uchyleniu tych postanowień oraz sygnaturę

akt sprawy;

4)

imię i nazwisko notariusza oraz siedzibę jego kancelarii, a jeżeli akt poświadczenia

dziedziczenia lub europejskie poświadczenie spadkowe sporządziła osoba zastępująca

notariusza - również imię i nazwisko tej osoby, a w przypadku postanowienia sądu -

oznaczenie sądu;

5)

imię i nazwisko spadkodawcy, imiona jego rodziców oraz numer Powszechnego Elektronicznego

Systemu Ewidencji Ludności (PESEL), o ile jest znany;

6)

imię i nazwisko spadkodawcy, imiona jego rodziców oraz datę i miejsce jego urodzenia

- jeżeli numer PESEL spadkodawcy nie jest znany lub spadkodawca go nie posiadał;

7)

datę i miejsce zgonu albo znalezienia zwłok spadkodawcy oraz jego miejsce zwykłego

pobytu w chwili śmierci.

§ 1.

Krajowa Rada Notarialna tworzy system teleinformatyczny w celu prowadzenia Rejestru

Spadkowego, zapewnia notariuszom i sądom dostęp do tego systemu w celu dokonywania

wpisów oraz ochronę danych zgromadzonych w Rejestrze Spadkowym przed nieuprawnionym

dostępem, przetwarzaniem oraz zmianą lub utratą. Dane weryfikowane za pomocą kwalifikowanego

certyfikatu podpisu elektronicznego zapewniają notariuszowi oraz prezesowi sądu lub

osobie przez niego wyznaczonej dostęp do Rejestru Spadkowego.

§ 2.

Krajowa Rada Notarialna udostępnia w systemie teleinformatycznym informacje o zarejestrowanych

aktach poświadczenia dziedziczenia, postanowieniach o stwierdzeniu nabycia spadku

oraz europejskich poświadczeniach spadkowych obejmujące dane, o których mowa w art.

95ha.

§ 3.

Za wpisy dokonywane w Rejestrze Spadkowym notariusz oraz sąd pobierają opłatę, którą

przekazują Krajowej Radzie Notarialnej.

§ 4.

W przypadku wpisów dokonywanych przez notariusza opłatę, o której mowa w § 3, notariusz

pobiera od stron czynności notarialnej podlegającej wpisowi do Rejestru Spadkowego.

Notariusz uzależnia dokonanie czynności od uprzedniego uiszczenia należnej opłaty.

§ 5.

W przypadku wpisów dokonywanych przez sąd opłatę, o której mowa w § 3, uiszcza wnioskodawca wraz z wniesieniem pisma wszczynającego postępowanie o wydanie

orzeczenia podlegającego wpisowi do Rejestru Spadkowego. Do pisma, wraz z którym nie

wniesiono opłaty, stosuje się odpowiednio przepis art. 130 ustawy z dnia 17 listopada

1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1822, z późn. zm.. Do opłaty stosuje się przepisy ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 623 oraz z 2017 r. poz. 85 i 1557) dotyczące wydatków, z wyłączeniem art. 83 tej ustawy.

§ 6.

Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Notarialnej, określi,

w drodze rozporządzenia, sposób uiszczania i wysokość opłat za wpisy dokonywane w

Rejestrze Spadkowym przez notariusza albo sąd, mając na względzie wysokość kosztów

administracyjnych prowadzenia Rejestru Spadkowego oraz jego niedochodowy charakter

i niezbędny rozwój.

Zarejestrowany akt poświadczenia dziedziczenia ma skutki prawomocnego postanowienia

o stwierdzeniu nabycia spadku.

§ 1.

O uchyleniu zarejestrowanego aktu poświadczenia dziedziczenia Krajowa Rada Notarialna

zawiadamia notariusza, który czyni o tym wzmiankę na akcie poświadczenia dziedziczenia.

§ 2.

Prezes Krajowej Rady Notarialnej niezwłocznie poleca wykreślenie z Rejestru Spadkowego

uchylonego postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku lub zarejestrowanego aktu poświadczenia

dziedziczenia albo poleca dokonanie odpowiedniej zmiany wpisu postanowienia o stwierdzeniu

nabycia spadku.

Jeżeli w akcie poświadczenia dziedziczenia nie wskazano spadkobierców dziedziczących

gospodarstwo rolne lub osób, na których rzecz spadkodawca uczynił zapisy windykacyjne,

notariusz sporządzi w tym przedmiocie akt uzupełniający, stosując odpowiednio przepisy

niniejszego rozdziału.

Oryginały aktów poświadczenia dziedziczenia nie mogą być wydawane poza miejsce ich

przechowywania.

§ 1.

Do zarejestrowanych aktów poświadczenia dziedziczenia stosuje się odpowiednio przepisy

rozdziału 9.

§ 2

Notariusz na żądanie sądu, prokuratora, dyrektora izby administracji skarbowej oraz

naczelnika urzędu skarbowego przesyła wypis zarejestrowanego aktu poświadczenia dziedziczenia.

§ 3.

Wypis zarejestrowanego aktu poświadczenia dziedziczenia może być wydany ponadto osobie,

która wykaże istnienie interesu prawnego. Art. 83 stosuje się odpowiednio.

Przepisów art. 95c § 2 pkt 5, art. 95f § 1 pkt 7 i art. 95l nie stosuje się do spadków

otwartych po dniu 13 lutego 2001 r.

Ilekroć w przepisach odrębnych jest mowa o postanowieniu o stwierdzeniu nabycia spadku,

należy rozumieć przez to również zarejestrowany akt poświadczenia dziedziczenia. Jeżeli

ustawa wyznacza początek lub koniec biegu terminu na dzień uprawomocnienia się postanowienia

sądu o stwierdzeniu nabycia spadku, należy rozumieć przez to również dzień zarejestrowania

aktu poświadczenia dziedziczenia.

W zakresie nieuregulowanym w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 650/2012 z dnia 4 lipca 2012 r.

w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń, przyjmowania

i wykonywania dokumentów urzędowych dotyczących dziedziczenia oraz w sprawie ustanowienia

europejskiego poświadczenia spadkowego

(Dz. Urz. UE L 201 z 27.07.2012, str. 107, z późn. zm.) do czynności dotyczących europejskiego poświadczenia spadkowego stosuje się odpowiednio

przepisy o sporządzaniu aktu poświadczenia dziedziczenia, chyba że przepisy niniejszego

rozdziału stanowią inaczej.

Przy czynnościach dotyczących europejskiego poświadczenia spadkowego stosuje się odpowiednio

przepisy art. 670, art. 672-674 i art. 676 Kodeksu postępowania cywilnego.

§ 1.

Przy czynnościach dotyczących europejskiego poświadczenia spadkowego połączonych z

wydatkami notariusz może odmówić dokonania czynności notarialnej, jeżeli strona nie

złoży zaliczki na ich pokrycie w wysokości i terminie określonych przez notariusza.

§ 2.

Jeżeli strona nie jest w stanie bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i

rodziny ponieść żądanej przez notariusza zaliczki, może wystąpić z wnioskiem do sądu

rejonowego właściwego ze względu na jej miejsce zamieszkania o zwolnienie w całości

lub części od ponoszenia tych wydatków. Przepis art. 6 stosuje się odpowiednio.

Notariusz stwierdza w protokole wydanie, sprostowanie, zmianę lub uchylenie europejskiego

poświadczenia spadkowego albo zawieszenie jego skutków, jak również odmowę dokonania

tych czynności. Do protokołu nie stosuje się przepisów art. 92 § 1 pkt 7 i 8 oraz

art. 94 § 1.

§ 1.

Notariusz z urzędu doręcza wypis protokołu obejmującego wydanie lub odmowę wydania

europejskiego poświadczenia spadkowego wraz z pouczeniem o przysługującym środku odwoławczym.

Uzasadnienie tych czynności notariusz sporządza w terminie tygodnia na żądanie osoby

biorącej udział w czynności notarialnej zgłoszone w terminie tygodnia od dnia doręczenia

wypisu protokołu albo gdy osoba biorąca udział w czynności notarialnej, która takiego żądania

nie zgłosiła, wniosła środek odwoławczy w ustawowym terminie.

§ 2.

Wnioskodawcy doręcza się wypis protokołu obejmującego wydanie europejskiego poświadczenia

spadkowego wraz z poświadczonym odpisem tego poświadczenia.

W razie stwierdzenia, że istnieje określona w rozporządzeniu, o którym mowa w art.

95q, podstawa do zmiany lub uchylenia europejskiego poświadczenia spadkowego, notariusz

może je zmienić lub uchylić także z urzędu.

Notariusz z urzędu doręcza wypis protokołu obejmującego sprostowanie, zmianę lub uchylenie

europejskiego poświadczenia spadkowego albo zawieszenie jego skutków, jak również

odmowę dokonania tych czynności, wraz z pouczeniem o przysługującym środku odwoławczym.

Przepis art. 95u § 1 zdanie drugie stosuje się odpowiednio. Wypis protokołu obejmującego

te czynności notariusz z urzędu doręcza także wszystkim osobom, którym wydano poświadczone

odpisy europejskiego poświadczenia spadkowego.

§ 1.

Na czynności notariusza w przedmiocie wydania, sprostowania, zmiany lub uchylenia

albo zawieszenia skutków europejskiego poświadczenia spadkowego przysługuje zażalenie.

Przepis art. 83 stosuje się odpowiednio.

§ 2.

Na postanowienie sądu drugiej instancji wydane w wyniku rozpoznania zażalenia skarga

kasacyjna nie przysługuje.

§ 3.

W postępowaniach dotyczących europejskiego poświadczenia spadkowego skarga o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie przysługuje.

§ 1.

Notariusz niezwłocznie po sporządzeniu europejskiego poświadczenia spadkowego dokonuje

jego wpisu do Rejestru Spadkowego przez wprowadzenie za pośrednictwem systemu teleinformatycznego

danych wynikających z tego poświadczenia, o których mowa w art. 95ha pkt 3-7. Notariusz

opatruje wpis kwalifikowanym podpisem elektronicznym.

§ 2.

Z chwilą dokonania wpisu w Rejestrze Spadkowym notariusz otrzymuje za pośrednictwem

systemu teleinformatycznego zawiadomienie o zarejestrowaniu oraz możliwości uzyskania

potwierdzenia zarejestrowania europejskiego poświadczenia spadkowego ze wskazaniem

numeru wpisu. W taki sam sposób notariusz uzyskuje zawiadomienie o niezarejestrowaniu

europejskiego poświadczenia spadkowego.

§ 3.

Adnotację o zarejestrowaniu umieszcza się na europejskim poświadczeniu spadkowym,

wskazując numer wpisu, a także dzień, miesiąc i rok oraz godzinę i minutę dokonanego

wpisu.

§ 4.

Przepisy § 1-3 stosuje się odpowiednio do sprostowania, zmiany lub uchylenia europejskiego

poświadczenia spadkowego albo zawieszenia jego skutków.

Notariusz poświadcza

1)

własnoręczność podpisu;

2)

zgodność odpisu, wyciągu lub kopii z okazanym dokumentem;

3)

datę okazania dokumentu;

4)

pozostawanie osoby przy życiu lub w określonym miejscu.

§ 1.

Każde poświadczenie powinno zawierać datę i oznaczenie miejsca jego sporządzenia,

na żądanie - również godzinę dokonania czynności, oznaczenie kancelarii, podpis notariusza

i jego pieczęć.

§ 2.

Elektroniczne poświadczenie zgodności odpisu, wyciągu lub kopii z okazanym dokumentem

notariusz opatruje kwalifikowanym podpisem elektronicznym.

Notariusz stwierdza zgodność odpisu, wyciągu lub kopii z okazanym dokumentem. Jeżeli

okazany dokument zawiera cechy szczególne (dopiski, poprawki, uszkodzenia), notariusz

stwierdza to w poświadczeniu.

§ 1.

Notariusz poświadcza na okazanym mu dokumencie datę, a na żądanie stron także godzinę

i minutę okazania tego dokumentu.

§ 2.

W poświadczeniu notariusz wymienia imię, nazwisko i miejsce zamieszkania osoby, która

dokument okazała.

§ 3

W poświadczeniu dokonanym na dokumencie obejmującym nabycie lub objęcie przez cudzoziemca

udziałów, akcji lub ogółu praw i obowiązków w spółce handlowej z siedzibą na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej notariusz wymienia imię, nazwisko, miejsce zamieszkania

osoby fizycznej i jej obywatelstwo, a w przypadku poświadczenia podpisów składanych

przez osoby reprezentujące podmiot z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

- ich oświadczenie co do posiadanego przez reprezentowany przez nich podmiot statusu

cudzoziemca w rozumieniu art. 1 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 24 marca 1920 r. o nabywaniu nieruchomości przez

cudzoziemców.

§ 4

Przy dokonywaniu czynności poświadczenia na dokumencie, o którym mowa w § 3, notariusz

sporządza kopię dokumentu.

Pozostawanie przy życiu lub w określonym miejscu danej osoby poświadcza notariusz

w razie stawiennictwa tej osoby w kancelarii notariusza albo w razie przekonania się

o tym fakcie przez notariusza poza kancelarią. Notariusz w poświadczeniu ustala tożsamość

tej osoby oraz określa dzień, godzinę i minutę stwierdzenia pozostawania osoby przy

życiu lub w określonym miejscu.

Minister Sprawiedliwości może, w drodze rozporządzenia, upoważnić organy samorządu

terytorialnego i banki mające swoją siedzibę w miejscowościach, w których nie ma kancelarii

notarialnej, do sporządzania niektórych poświadczeń dokonywanych przez notariusza.

§ 1.

Na żądanie strony notariusz doręcza na piśmie jej oświadczenie, mogące mieć skutki

prawne, wskazanej przez nią stronie przeciwnej.

§ 2.

Żądający doręczenia wnosi ustnie do protokołu, wręcza lub przesyła notariuszowi podpisaną

przez siebie treść oświadczenia.

§ 3.

Doręczenie oświadczenia następuje w miejscu wskazanym, przy odpowiednim zastosowaniu

przepisów Kodeksu postępowania cywilnego dotyczących doręczania pism procesowych.

§ 4.

Z dokonanej czynności notariusz spisuje protokół. Jeżeli strona przeciwna poda ustnie

do protokołu odpowiedź lub wręczy pisemną odpowiedź i oświadczy, że protokół podpisze,

notariusz zamieszcza odpowiedź w protokole.

§ 5.

Notariusz wydaje poświadczenie doręczenia oświadczenia, w którym zamieszcza odpowiedź,

jeżeli była udzielona w sposób określony w § 4.

§ 6.

Na wyraźne żądanie osoby, żądającej doręczenia oświadczenia, notariusz może również

dokonać doręczenia listem poleconym. W tym przypadku w protokole zamieszcza się treść

doręczonego oświadczenia i wzmiankę o przesłaniu go listem poleconym.

Doręczenia notariusz może dokonywać przez zatrudnionych w kancelarii pracowników.

§ 1.

Notariusz spisuje protokoły walnych zgromadzeń organizacji społecznych, stowarzyszeń,

spółdzielni, spółek i innych osób prawnych w przypadkach prawem przewidzianych.

§ 2.

Jeżeli statut osoby prawnej, o której mowa w § 1, lub przepis szczególny nie stanowią

inaczej, protokół podpisują przewodniczący zgromadzenia i notariusz.

§ 3.

Notariusz spisuje również protokoły, w tym protokoły dziedziczenia, w celu stwierdzenia

przebiegu pewnych czynności i zdarzeń wywołujących skutki prawne, a w szczególności

dotyczące stawiennictwa stron i złożonych przez nie oświadczeń, a także - na żądanie

strony stawającej - niestawiennictwa strony drugiej.

§ 4.

Protokoły spisuje się w formie aktu notarialnego.

Przy sporządzaniu protestów weksli i czeków notariusz stosuje przepisy prawa właściwe

dla tych czynności.

§ 1.

Notariusz przyjmuje na przechowanie wszelkiego rodzaju dokumenty, także w kopertach

zamkniętych.

§ 2.

Notariusz przyjmuje na przechowanie informatyczny nośnik danych, o którym mowa w art.

79 pkt 6, zabezpieczony w sposób uniemożliwiający zapoznanie się z jego treścią.

§ 3.

W przypadku złożenia na przechowanie w kopercie zamkniętej dokumentu lub informatycznego

nośnika danych, o którym mowa w art. 79 pkt 6, zabezpieczonego w sposób uniemożliwiający

zapoznanie się z jego treścią, koperta lub zabezpieczenie powinno być zaopatrzone

w podpis składającego.

§ 4.

Do informatycznego nośnika danych, o którym mowa w art. 79 pkt 6, stosuje się odpowiednio

przepisy wydane na podstawie art. 5 ust. 2c ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1506 i 1948 oraz z 2017 r. poz. 1086).

§ 1.

Z przyjęcia dokumentu na przechowanie notariusz spisuje protokół, w którym wymienia

datę przyjęcia, ustala tożsamość osoby składającej dokument oraz wskazuje, komu i

pod jakimi warunkami dokument bądź jego odpis ma być wydany. Dokument przyjęty na

przechowanie wydaje się osobie wymienionej w protokole lub jej następcy prawnemu.

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do informatycznego nośnika danych, o którym mowa

w art. 106.

§ 1.

Notariusz w związku z dokonywaną w jego kancelarii czynnością ma prawo przyjąć na

przechowanie, w celu wydania ich osobie wskazanej przy złożeniu lub jej następcy prawnemu,

papiery wartościowe albo pieniądze w walucie polskiej lub obcej. Dla udokumentowania

tych czynności notariusz prowadzi specjalne konto bankowe.

§ 2.

Z przyjęcia depozytu notariusz spisuje protokół, w którym wymienia datę przyjęcia,

ustala tożsamość osoby składającej, datę mającego nastąpić wydania oraz imię, nazwisko

i miejsce zamieszkania osoby odbierającej depozyt. Wydanie depozytu następuje za pokwitowaniem.

Wypis ma moc prawną oryginału.

Wypisy aktu notarialnego sprostowanego protokołem zgodnie z art. 80 § 4 wydaje się

z uwzględnieniem treści sprostowania.

§ 1.

Wypisy aktu notarialnego wydaje się stronom aktu lub osobom, dla których zastrzeżono

w akcie prawo otrzymania wypisu, a także ich następcom prawnym.

§ 2.

Za zgodą stron lub na podstawie prawomocnego postanowienia sądu wojewódzkiego wojewódzkiego

§ 3.

W nagłówku wypisu aktu zaznacza się, że wydany dokument jest wypisem. Wypis powinien

być dosłownym powtórzeniem oryginału, jednak poprawek i przekreśleń znajdujących się

w oryginale nie należy zamieszczać w wypisie. Na końcu wypisu zaznacza się, komu i

kiedy wypis wydano. Wypis podpisuje notariusz i opatruje pieczęcią. Wypis mający więcej

niż jeden arkusz powinien być ponumerowany, połączony, parafowany i spojony pieczęcią.

§ 1.

Informacje pisemne i inne dokumenty wydaje się osobom, na których żądanie zostały

dokonane czynności notarialne; jeżeli z treści stosunku prawnego to wynika, wydaje

się je stronie, której czynność notarialna dotyczy.

§ 2.

Notariusz w przypadkach prawem przewidzianych przesyła sądom i innym organom państwowym

informacje pisemne o sporządzonych dokumentach i wypisy tych dokumentów.

§ 3.

Informacji ustnych o dokonanych czynnościach notariusz może jedynie udzielić instytucjom

i osobom, które mają prawo otrzymać wypisy dokumentów stwierdzających te czynności.

§ 1.

Do wydawania wyciągów i odpisów stosuje się te same zasady, na jakich wydaje się wypisy.

§ 2.

Przepis art. 110 § 3 stosuje się odpowiednio do wyciągów i odpisów.

1.

Ilekroć przepisy odrębne uzależniają skutki prawne, w tym nabycia uprawnień do wykonywania

zawodu notariusza, radcy prawnego lub adwokata, a także objęcia stanowiska sędziego

lub prokuratora, od określonego stażu na stanowisku radcy w Prokuratorii Generalnej

do stażu tego zalicza się również okres zatrudnienia w Prokuratorii Generalnej Skarbu

Państwa na stanowisku radcy lub starszego radcy, wiceprezesa i Prezesa.

2.

Do okresu pracy na stanowisku radcy Prokuratorii Generalnej, od którego zależą uprawnienia

pracownicze, wlicza się okresy zatrudnienia w Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa

na stanowiskach Prezesa, wiceprezesa, starszego radcy lub radcy.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2017 r., z wyjątkiem art. 4 ust. 1 pkt 6

i ust. 4 pkt 3, art. 12-14, art. 18-20, art. 26, art. 27, art. 32 ust. 5 i 6 oraz

art. 35, które wchodzą w życie z dniem 1 lipca 2017 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 marca 2017 r., z wyjątkiem

1)

art. 1, art. 4 pkt 1 i pkt 11 lit. c i d, lit. e w zakresie § 12 i 13 oraz lit. f,

art. 11, art. 13, art. 27, art. 38 pkt 39 lit. a tiret drugie, pkt 65 lit. a, pkt

68 lit. a w zakresie pkt 1, pkt 76 lit. b tiret drugie, art. 119, art. 148, art. 160

ust. 2 i 3, art. 162 ust. 1 pkt 1, art. 164, art. 165 ust. 1, 2 i 6, art. 178, art.

190 ust. 1, art. 201 ust. 1 i art. 259 ust. 1, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia;

2)

art. 150, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2017 r.;

2a)

art. 112 pkt 2-4, które wchodzą w życie z dniem 27 lutego 2017 r.;

3)

art. 4 pkt 12, art. 163 pkt 3, art. 168, art. 172 pkt 6 oraz art. 192 ust. 1-4, które

wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2018 r.;

4)

art. 149a

a)

pkt 1, który wchodzi w życie z dniem 13 listopada 2017 r.,

b)

pkt 2, który wchodzi w życie z dniem 4 czerwca 2018 r.