Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 26 stycznia 2017 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów

1.

Ustawa określa warunki rozwoju i ochrony konkurencji oraz zasady podejmowanej w interesie

publicznym ochrony interesów przedsiębiorców i konsumentów.

2

Ustawa reguluje zasady i tryb przeciwdziałania praktykom ograniczającym konkurencję,

praktykom naruszającym zbiorowe interesy konsumentów oraz stosowaniu niedozwolonych

postanowień wzorców umów, a także przeciwdziałania antykonkurencyjnym koncentracjom

przedsiębiorców i ich związków, jeżeli te praktyki, stosowanie niedozwolonych postanowień

lub koncentracje wywołują lub mogą wywoływać skutki na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej.

3.

Ustawa określa także organy właściwe w sprawach ochrony konkurencji i konsumentów.

1.

Ustawa nie narusza praw przysługujących na podstawie przepisów dotyczących ochrony

własności intelektualnej i przemysłowej, w szczególności przepisów o ochronie wynalazków,

wzorów użytkowych i przemysłowych, topografii układów scalonych, znaków towarowych,

oznaczeń geograficznych, praw autorskich i praw pokrewnych.

2.

Ustawę stosuje się do zawieranych między przedsiębiorcami

1)

umów, w szczególności licencji, a także innych niż umowy praktyk wykonywania praw,

o których mowa w ust. 1;

2)

umów dotyczących nieujawnionych do wiadomości publicznej

a)

informacji technicznych lub technologicznych,

b)

zasad organizacji i zarządzania

- co do których podjęto działania zmierzające do zapobieżenia ich ujawnieniu, jeżeli

skutkiem tych umów jest nieuzasadnione ograniczenie swobody działalności gospodarczej

stron lub istotne ograniczenie konkurencji na rynku.

Przepisów ustawy nie stosuje się do ograniczeń konkurencji dopuszczonych na podstawie

odrębnych ustaw.

Ilekroć w ustawie jest mowa o

1)

przedsiębiorcy - rozumie się przez to przedsiębiorcę w rozumieniu przepisów o swobodzie

działalności gospodarczej, a także

a)

osobę fizyczną, osobę prawną, a także jednostkę organizacyjną niemającą osobowości

prawnej, której ustawa przyznaje zdolność prawną, organizującą lub świadczącą usługi

o charakterze użyteczności publicznej, które nie są działalnością gospodarczą w rozumieniu

przepisów o swobodzie działalności gospodarczej,

b)

osobę fizyczną wykonującą zawód we własnym imieniu i na własny rachunek lub prowadzącą

działalność w ramach wykonywania takiego zawodu,

c)

osobę fizyczną, która posiada kontrolę, w rozumieniu pkt 4, nad co najmniej jednym

przedsiębiorcą, choćby nie prowadziła działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów

o swobodzie działalności gospodarczej, jeżeli podejmuje dalsze działania podlegające

kontroli koncentracji, o której mowa w art. 13,

d)

związek przedsiębiorców w rozumieniu pkt 2, z wyłączeniem przepisów dotyczących koncentracji;

2)

związkach przedsiębiorców - rozumie się przez to izby, zrzeszenia i inne organizacje

zrzeszające przedsiębiorców, o których mowa w pkt 1, jak również związki tych organizacji;

3)

przedsiębiorcy dominującym - rozumie się przez to przedsiębiorcę, który posiada kontrolę,

w rozumieniu pkt 4, nad innym przedsiębiorcą;

3a)

osobie zarządzającej - rozumie się przez to kierującego przedsiębiorstwem, w szczególności

osobę pełniącą funkcję kierowniczą lub wchodzącą w skład organu zarządzającego przedsiębiorcy;

4)

przejęciu kontroli - rozumie się przez to wszelkie formy bezpośredniego lub pośredniego

uzyskania przez przedsiębiorcę uprawnień, które osobno albo łącznie, przy uwzględnieniu

wszystkich okoliczności prawnych lub faktycznych, umożliwiają wywieranie decydującego

wpływu na innego przedsiębiorcę lub przedsiębiorców; uprawnienia takie tworzą w szczególności

a)

dysponowanie bezpośrednio lub pośrednio większością głosów na zgromadzeniu wspólników

albo na walnym zgromadzeniu, także jako zastawnik albo użytkownik, bądź w zarządzie

innego przedsiębiorcy (przedsiębiorcy zależnego), także na podstawie porozumień z

innymi osobami,

b)

uprawnienie do powoływania lub odwoływania większości członków zarządu lub rady nadzorczej

innego przedsiębiorcy (przedsiębiorcy zależnego), także na podstawie porozumień z

innymi osobami,

c)

członkowie jego zarządu lub rady nadzorczej stanowią więcej niż połowę członków zarządu

innego przedsiębiorcy (przedsiębiorcy zależnego),

d)

dysponowanie bezpośrednio lub pośrednio większością głosów w spółce osobowej zależnej

albo na walnym zgromadzeniu spółdzielni zależnej, także na podstawie porozumień z

innymi osobami,

e)

prawo do całego albo do części mienia innego przedsiębiorcy (przedsiębiorcy zależnego),

f)

umowa przewidująca zarządzanie innym przedsiębiorcą (przedsiębiorcą zależnym) lub

przekazywanie zysku przez takiego przedsiębiorcę;

5)

porozumieniach - rozumie się przez to

a)

umowy zawierane między przedsiębiorcami, między związkami przedsiębiorców oraz między

przedsiębiorcami i ich związkami albo niektóre postanowienia tych umów,

b)

uzgodnienia dokonane w jakiejkolwiek formie przez dwóch lub więcej przedsiębiorców

lub ich związki,

c)

uchwały lub inne akty związków przedsiębiorców lub ich organów statutowych;

6)

(uchylony)

7)

towarach - rozumie się przez to rzeczy, jak również energię, papiery wartościowe i

inne prawa majątkowe, usługi, a także roboty budowlane;

8)

cenach - rozumie się przez to ceny, jak również opłaty o charakterze cen, marże handlowe,

prowizje i narzuty do cen;

9)

rynku właściwym - rozumie się przez to rynek towarów, które ze względu na ich przeznaczenie,

cenę oraz właściwości, w tym jakość, są uznawane przez ich nabywców za substytuty

oraz są oferowane na obszarze, na którym, ze względu na ich rodzaj i właściwości,

istnienie barier dostępu do rynku, preferencje konsumentów, znaczące różnice cen i

koszty transportu, panują zbliżone warunki konkurencji;

10)

pozycji dominującej - rozumie się przez to pozycję przedsiębiorcy, która umożliwia

mu zapobieganie skutecznej konkurencji na rynku właściwym przez stworzenie mu możliwości

działania w znacznym zakresie niezależnie od konkurentów, kontrahentów oraz konsumentów;

domniemywa się, że przedsiębiorca ma pozycję dominującą, jeżeli jego udział w rynku

właściwym przekracza 40%;

11)

konkurentach - rozumie się przez to przedsiębiorców, którzy wprowadzają lub mogą wprowadzać

albo nabywają lub mogą nabywać, w tym samym czasie, towary na rynku właściwym;

12)

konsumencie - rozumie się przez to konsumenta w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny

(Dz. U. z 2016 r. poz. 380, 585, 1579 i 2255);

13)

organizacjach konsumenckich - rozumie się przez to niezależne od przedsiębiorców i

ich związków organizacje społeczne, do których zadań statutowych należy ochrona interesów

konsumentów; organizacje konsumenckie mogą prowadzić działalność gospodarczą na zasadach

ogólnych, o ile dochód z działalności służy wyłącznie realizacji celów statutowych;

14)

grupie kapitałowej - rozumie się przez to wszystkich przedsiębiorców, którzy są kontrolowani

w sposób bezpośredni lub pośredni przez jednego przedsiębiorcę, w tym również tego

przedsiębiorcę;

15)

(uchylony)

16)

przeciętnym wynagrodzeniu - rozumie się przez to przeciętne miesięczne wynagrodzenie

w sektorze przedsiębiorstw za ostatni miesiąc kwartału poprzedzającego dzień wydania

decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, ogłaszane przez Prezesa

Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów;

16a)

roku obrotowym - rozumie się przez to rok obrotowy w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1047 i 2255 oraz z 2017 r. poz. 61);

17)

tajemnicy przedsiębiorstwa - rozumie się przez to tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu

art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji

(Dz. U. z 2003 r. poz. 1503, z późn. zm.;

18)

Prezesie Urzędu - rozumie się przez to Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów;

19)

(uchylony)

20)

aaarozporządzeniu nr 1/2003/WE - rozumie się przez to aaarozporządzenie Rady nr 1/2003/WE

z aaadnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych

w art. 81 i 82 Traktatu WE (Dz. Urz. UE L 1 z 04.01.2003, str. 1; Dz. Urz. UE Polskie

wydanie specjalne, rozdz. 08, t. 02, str. 205);

21)

rozporządzeniu nr 139/2004/WE - rozumie się przez to rozporządzenie Rady nr 139/2004/WE z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli koncentracji

przedsiębiorców

(Dz. Urz. UE L 024 z 29.01.2004, str. 1; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 08, t. 03, str. 40);

22)

rozporządzeniu nr 2006/2004/WE - rozumie się przez to rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2006/2004/WE z dnia 27 października

2004 r. w sprawie współpracy między organami krajowymi odpowiedzialnymi za egzekwowanie

przepisów prawa w zakresie ochrony konsumentów („Rozporządzenie w sprawie współpracy w dziedzinie ochrony konsumentów”) (Dz. Urz.

UE L 364 z 09.12.2004).

Przeliczenie wartości euro oraz innych walut obcych na złote oraz wartości złotego

na euro jest dokonywane według kursu średniego walut obcych ogłoszonego przez Narodowy

Bank Polski w ostatnim dniu roku kalendarzowego poprzedzającego rok zgłoszenia zamiaru

koncentracji lub nałożenia kary.

1.

Zakazane są porozumienia, których celem lub skutkiem jest wyeliminowanie, ograniczenie

lub naruszenie w inny sposób konkurencji na rynku właściwym, polegające w szczególności

na

1)

ustalaniu, bezpośrednio lub pośrednio, cen i innych warunków zakupu lub sprzedaży

towarów;

2)

ograniczaniu lub kontrolowaniu produkcji lub zbytu oraz postępu technicznego lub inwestycji;

3)

podziale rynków zbytu lub zakupu;

4)

stosowaniu w podobnych umowach z osobami trzecimi uciążliwych lub niejednolitych warunków

umów, stwarzających tym osobom zróżnicowane warunki konkurencji;

5)

uzależnianiu zawarcia umowy od przyjęcia lub spełnienia przez drugą stronę innego

świadczenia, niemającego rzeczowego ani zwyczajowego związku z przedmiotem umowy;

6)

ograniczaniu dostępu do rynku lub eliminowaniu z rynku przedsiębiorców nieobjętych

porozumieniem;

7)

uzgadnianiu przez przedsiębiorców przystępujących do przetargu lub przez tych przedsiębiorców

i przedsiębiorcę będącego organizatorem przetargu warunków składanych ofert, w szczególności

zakresu prac lub ceny.

2.

Porozumienia, o których mowa w ust. 1, są w całości lub w odpowiedniej części nieważne,

z zastrzeżeniem art. 7 i 8.

W przypadku stwierdzenia naruszenia przez przedsiębiorcę zakazów określonych w art.

6 ust. 1 pkt 1-6 ustawy lub w art. 101 ust. 1 lit. a-e Traktatu o funkcjonowaniu Unii

Europejskiej, zwanego dalej „TFUE”, odpowiedzialności podlega również osoba zarządzająca,

która w ramach sprawowania swojej funkcji w czasie trwania stwierdzonego naruszenia

tych zakazów umyślnie dopuściła przez swoje działanie lub zaniechanie do naruszenia

przez tego przedsiębiorcę wymienionych zakazów.

Do spraw, w których postępowanie przed Prezesem Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów

wszczęto przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Zakazu, o którym mowa w art. 6 ust. 1, nie stosuje się do porozumień zawieranych między

1)

konkurentami - jeżeli ich łączny udział w rynku właściwym, którego dotyczy porozumienie,

nie przekracza 5%;

2)

przedsiębiorcami, którzy nie są konkurentami - jeżeli udział żadnego z nich w rynku

właściwym, którego dotyczy porozumienie, nie przekracza 10%.

2.

Zakazu, o którym mowa w art. 6 ust. 1, nie stosuje się również, w przypadku gdy udziały

w rynku właściwym określone w ust. 1 nie zostały przekroczone o więcej niż dwa punkty

procentowe w okresie dwóch kolejnych lat kalendarzowych w czasie trwania porozumienia.

3.

Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się do przypadków określonych w art. 6 ust. 1 pkt

1-3 i 7.

„2. Przepisu art. 138b ustawy zmienianej w art. 3 nie stosuje się do spraw, w których

została wydana decyzja, o której mowa w dziale IIIa w rozdziale 2 ustawy zmienianej

w art. 1.

1.

Zakazu, o którym mowa w art. 6 ust. 1, nie stosuje się do porozumień, które jednocześnie

1)

przyczyniają się do polepszenia produkcji, dystrybucji towarów lub do postępu technicznego

lub gospodarczego;

2)

zapewniają nabywcy lub użytkownikowi odpowiednią część wynikających z porozumień korzyści;

3)

nie nakładają na zainteresowanych przedsiębiorców ograniczeń, które nie są niezbędne

do osiągnięcia tych celów;

4)

nie stwarzają tym przedsiębiorcom możliwości wyeliminowania konkurencji na rynku właściwym

w zakresie znacznej części określonych towarów.

2.

Ciężar udowodnienia okoliczności, o których mowa w ust. 1, spoczywa na przedsiębiorcy.

3.

Rada Ministrów może, w drodze rozporządzenia, wyłączyć określone rodzaje porozumień

spełniające przesłanki, o których mowa w ust. 1, spod zakazu, o którym mowa w art.

6 ust. 1, biorąc pod uwagę korzyści, jakie mogą przynieść określone rodzaje porozumień.

W rozporządzeniu Rada Ministrów określi

1)

warunki, jakie muszą być spełnione, aby porozumienie mogło być uznane za wyłączone

spod zakazu;

2)

klauzule, których występowanie w porozumieniu stanowi naruszenie art. 6;

3)

okres obowiązywania wyłączenia

oraz może określić klauzule, których występowania w porozumieniu nie uznaje się za

naruszenie art. 6.

W odniesieniu do postanowień wzorców umów, które zostały wpisane do rejestru postanowień

wzorców umów uznanych za niedozwolone, o którym mowa w art. 479

1.

Zakazane jest nadużywanie pozycji dominującej na rynku właściwym przez jednego lub

kilku przedsiębiorców.

2.

Nadużywanie pozycji dominującej polega w szczególności na

1)

bezpośrednim lub pośrednim narzucaniu nieuczciwych cen, w tym cen nadmiernie wygórowanych

albo rażąco niskich, odległych terminów płatności lub innych warunków zakupu albo

sprzedaży towarów;

2)

ograniczeniu produkcji, zbytu lub postępu technicznego ze szkodą dla kontrahentów

lub konsumentów;

3)

stosowaniu w podobnych umowach z osobami trzecimi uciążliwych lub niejednolitych warunków

umów, stwarzających tym osobom zróżnicowane warunki konkurencji;

4)

uzależnianiu zawarcia umowy od przyjęcia lub spełnienia przez drugą stronę innego

świadczenia, niemającego rzeczowego ani zwyczajowego związku z przedmiotem umowy;

5)

przeciwdziałaniu ukształtowaniu się warunków niezbędnych do powstania bądź rozwoju

konkurencji;

6)

narzucaniu przez przedsiębiorcę uciążliwych warunków umów, przynoszących mu nieuzasadnione

korzyści;

7)

podziale rynku według kryteriów terytorialnych, asortymentowych lub podmiotowych.

3.

Czynności prawne będące przejawem nadużywania pozycji dominującej są w całości lub

w odpowiedniej części nieważne.

Do praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów zaniechanych przed dniem wejścia

w życie niniejszej ustawy stosuje się przepis art. 105 ustawy zmienianej w art. 1,

w brzmieniu dotychczasowym.

1.

Prezes Urzędu wydaje decyzję o uznaniu praktyki za ograniczającą konkurencję, jeżeli

stwierdzi naruszenie zakazów określonych w art. 6 lub w art. 9 ustawy lub w art. 101

lub w art. 102 TFUE.

2.

W decyzji, o której mowa w ust. 1, Prezes Urzędu nakazuje zaniechanie stosowania praktyki

naruszającej zakazy, o których mowa w art. 6 lub w art. 9 ustawy lub w art. 101 lub

w art. 102 TFUE, jeżeli do czasu wydania decyzji praktyka ta nie została zaprzestana.

3.

Ciężar udowodnienia, że praktyka naruszająca zakazy, o których mowa w art. 6 lub w

art. 9 ustawy lub w art. 101 lub w art. 102 TFUE, została zaprzestana, spoczywa na

przedsiębiorcy.

4.

Prezes Urzędu może w decyzji, o której mowa w ust. 1, nakazać, w celu zaniechania

stosowania praktyki lub usunięcia jej skutków, zastosowanie środków polegających w

szczególności na

1)

udzieleniu licencji praw własności intelektualnej na niedyskryminacyjnych warunkach;

2)

umożliwieniu dostępu do określonej infrastruktury na niedyskryminacyjnych warunkach;

3)

zmianie umowy;

4)

zapewnieniu innym podmiotom dostawy określonych produktów lub świadczenia określonych

usług na niedyskryminacyjnych warunkach.

5.

W przypadku gdy środki, o których mowa w ust. 4, mogłyby okazać się nieskuteczne albo

skuteczne, lecz bardziej uciążliwe dla przedsiębiorcy, Prezes Urzędu może w decyzji,

o której mowa w ust. 1, nakazać zastosowanie środka polegającego na powierzeniu wykonywania

określonej działalności gospodarczej, w tym wykonywania tej działalności na różnych

szczeblach obrotu, poszczególnym podmiotom w ramach grupy kapitałowej lub odrębnym

jednostkom organizacyjnym w ramach struktury przedsiębiorcy.

6.

Środki, o których mowa w ust. 4 i 5, powinny być proporcjonalne do wagi i rodzaju

naruszenia i konieczne do jego zakończenia lub usunięcia jego skutków.

7.

Przed wydaniem decyzji nakazującej zastosowanie środków, o których mowa w ust. 4 i

5, Prezes Urzędu informuje przedsiębiorcę o zamiarze zastosowania określonych środków.

Przedsiębiorca może przedstawić stanowisko do planowanych środków w terminie 14 dni

od dnia doręczenia informacji.

8.

W decyzji, o której mowa w ust. 1, Prezes Urzędu może określić termin realizacji środków,

o których mowa w ust. 4 i 5, uwzględniając wagę i rodzaj naruszenia oraz zastosowany

środek.

9.

W przypadku nakazania zastosowania środków, o których mowa w ust. 4 i 5, Prezes Urzędu

w decyzji, o której mowa w ust. 1, nakłada na przedsiębiorcę obowiązek składania w

wyznaczonym terminie informacji o stopniu realizacji tych środków.

„2. W przypadku postanowień wzorców umów, których stosowania zaniechano przed dniem

wejścia w życie niniejszej ustawy i nie upłynął termin, o którym mowa w art. 479

(uchylony)

Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art.

2 pkt 2 w zakresie uchylanego art. 479

1.

Jeżeli w toku postępowania antymonopolowego zostanie uprawdopodobnione - na podstawie

okoliczności sprawy, informacji zawartych w zawiadomieniu lub będących podstawą wszczęcia

postępowania - że zostały naruszone zakazy, o których mowa w art. 6 lub art. 9 ustawy

lub w art. 101 lub art. 102 TFUE, a przedsiębiorca, któremu jest zarzucane naruszenie

tych zakazów, zobowiąże się do podjęcia lub zaniechania określonych działań w celu

zakończenia naruszenia lub usunięcia jego skutków, Prezes Urzędu może, w drodze decyzji,

zobowiązać przedsiębiorcę do wykonania tych zobowiązań. W przypadku gdy przedsiębiorca

zaprzestał naruszania zakazów, o których mowa w art. 6 lub art. 9 ustawy lub w art.

101 lub art. 102 TFUE, i zobowiąże się do usunięcia skutków tego naruszenia, zdanie

pierwsze stosuje się odpowiednio.

2.

W decyzji, o której mowa w ust. 1, Prezes Urzędu może określić termin wykonania zobowiązań.

3.

W decyzji, o której mowa w ust. 1, Prezes Urzędu nakłada na przedsiębiorcę obowiązek

składania w wyznaczonym terminie informacji o stopniu realizacji zobowiązań.

4.

W przypadku wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, nie stosuje się przepisów art.

10, art. 106 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 106a, z zastrzeżeniem ust. 7.

5.

Prezes Urzędu może, z urzędu, uchylić decyzję, o której mowa w ust. 1, w przypadku

gdy

1)

została ona wydana w oparciu o nieprawdziwe, niekompletne lub wprowadzające w błąd

informacje lub dokumenty;

2)

przedsiębiorca nie wykonuje zobowiązań lub obowiązków, o których mowa w ust. 1-3.

6.

Prezes Urzędu może, za zgodą przedsiębiorcy, z urzędu, uchylić decyzję, o której mowa

w ust. 1, w przypadku gdy nastąpiła zmiana okoliczności mających istotny wpływ na

wydanie decyzji.

7.

W przypadku uchylenia decyzji Prezes Urzędu orzeka co do istoty sprawy.

Prezes Urzędu może stwierdzić, że osoba zarządzająca, o której mowa w art. 6a, umyślnie

dopuściła przez swoje działanie lub zaniechanie do naruszenia przez przedsiębiorcę

zakazów, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-6 ustawy lub w art. 101 ust. 1 lit.

a-e TFUE, wyłącznie w decyzji, o której mowa w art. 10 ust. 1, w przypadku gdy w decyzji

tej zostaje nałożona na przedsiębiorcę kara pieniężna, o której mowa w art. 106 ust.

1 pkt 1 lub 2.

1.

Zamiar koncentracji podlega zgłoszeniu Prezesowi Urzędu, jeżeli

1)

łączny światowy obrót przedsiębiorców uczestniczących w koncentracji w roku obrotowym

poprzedzającym rok zgłoszenia przekracza równowartość 1 000 000 000 euro lub

2)

łączny obrót na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przedsiębiorców uczestniczących

w koncentracji w roku obrotowym poprzedzającym rok zgłoszenia przekracza równowartość

50 000 000 euro.

2.

Obowiązek wynikający z ust. 1 dotyczy zamiaru

1)

połączenia dwóch lub więcej samodzielnych przedsiębiorców;

2)

przejęcia - przez nabycie lub objęcie akcji, innych papierów wartościowych, udziałów

lub w jakikolwiek inny sposób - bezpośredniej lub pośredniej kontroli nad jednym lub

więcej przedsiębiorcami przez jednego lub więcej przedsiębiorców;

3)

utworzenia przez przedsiębiorców wspólnego przedsiębiorcy;

4)

nabycia przez przedsiębiorcę części mienia innego przedsiębiorcy (całości lub części

przedsiębiorstwa), jeżeli obrót realizowany przez to mienie w którymkolwiek z dwóch

lat obrotowych poprzedzających zgłoszenie przekroczył na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej równowartość 10 000 000 euro.

Nie podlega zgłoszeniu zamiar koncentracji

1)

jeżeli obrót przedsiębiorcy, nad którym ma nastąpić przejęcie kontroli, zgodnie z

art. 13 ust. 2 pkt 2, nie przekroczył na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w żadnym

z dwóch lat obrotowych poprzedzających zgłoszenie równowartości 10 000 000 euro;

1a)

jeżeli obrót żadnego z przedsiębiorców, o których mowa w art. 13 ust. 2 pkt 1 lub

3, nie przekroczył na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w żadnym z dwóch lat obrotowych

poprzedzających zgłoszenie równowartości 10 000 000 euro;

1b)

polegającej na przejęciu kontroli nad przedsiębiorcą lub przedsiębiorcami należącymi

do jednej grupy kapitałowej oraz jednocześnie nabyciu części mienia przedsiębiorcy

lub przedsiębiorców należących do tej grupy kapitałowej - jeżeli obrót przedsiębiorcy

lub przedsiębiorców, nad którymi ma nastąpić przejęcie kontroli, i obrót realizowany

przez nabywane części mienia nie przekroczył łącznie na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej w żadnym z dwóch lat obrotowych poprzedzających zgłoszenie równowartości

10 000 000 euro;

2)

polegającej na czasowym nabyciu lub objęciu przez instytucję finansową akcji albo

udziałów w celu ich odsprzedaży, jeżeli przedmiotem działalności gospodarczej tej

instytucji jest prowadzone na własny lub cudzy rachunek inwestowanie w akcje albo

udziały innych przedsiębiorców, pod warunkiem, że odsprzedaż ta nastąpi przed upływem

roku od dnia nabycia lub objęcia, oraz że

a)

instytucja ta nie wykonuje praw z tych akcji albo udziałów, z wyjątkiem prawa do dywidendy,

lub

b)

wykonuje te prawa wyłącznie w celu przygotowania odsprzedaży całości lub części przedsiębiorstwa,

jego majątku lub tych akcji albo udziałów;

3)

polegającej na czasowym nabyciu lub objęciu przez przedsiębiorcę akcji lub udziałów

w celu zabezpieczenia wierzytelności, pod warunkiem że nie będzie on wykonywał praw

z tych akcji lub udziałów, z wyłączeniem prawa do ich sprzedaży;

4)

następującej w toku postępowania upadłościowego, z wyłączeniem przypadków, gdy zamierzający

przejąć kontrolę lub nabywający część mienia jest konkurentem albo należy do grupy

kapitałowej, do której należą konkurenci przedsiębiorcy przejmowanego lub którego

część mienia jest nabywana;

5)

przedsiębiorców należących do tej samej grupy kapitałowej.

Dokonanie koncentracji przez przedsiębiorcę zależnego uważa się za jej dokonanie przez

przedsiębiorcę dominującego.

1.

Obrót, o którym mowa w art. 13 ust. 1, obejmuje obrót zarówno przedsiębiorców bezpośrednio

uczestniczących w koncentracji, jak i pozostałych przedsiębiorców należących do grup

kapitałowych, do których należą przedsiębiorcy bezpośrednio uczestniczący w koncentracji.

2.

W przypadkach, o których mowa w art. 13 ust. 2 pkt 2 i 4, obrót, o którym mowa w art.

13 ust. 1, obejmuje obrót przedsiębiorców przejmujących kontrolę lub nabywających

część mienia i pozostałych przedsiębiorców należących do grup kapitałowych, do których

należą ci przedsiębiorcy oraz obrót realizowany przez nabywaną część mienia lub przedsiębiorców,

nad którymi jest przejmowana kontrola i ich przedsiębiorców zależnych.

3.

Obrót, o którym mowa w art. 13 ust. 1, obejmuje również część obrotu przedsiębiorców

1)

nad którymi przedsiębiorcy bezpośrednio uczestniczący w koncentracji lub przedsiębiorcy

należący do grup kapitałowych, do których należą przedsiębiorcy bezpośrednio uczestniczący

w koncentracji, sprawują kontrolę wspólnie z innym przedsiębiorcą lub przedsiębiorcami

- proporcjonalnie do liczby przedsiębiorców sprawujących kontrolę. Przepis ust. 1

stosuje się odpowiednio;

2)

którzy sprawują wspólnie kontrolę nad grupą kapitałową, do której należy przedsiębiorca

bezpośrednio uczestniczący w koncentracji - proporcjonalnie do liczby przedsiębiorców

sprawujących kontrolę. Przepisy pkt 1 oraz ust. 1 stosuje się odpowiednio.

4.

Obrót, o którym mowa w art. 14 pkt 1, obejmuje obrót zarówno przedsiębiorcy, nad którym

ma zostać przejęta kontrola, jak i jego przedsiębiorców zależnych. Jeżeli przedsiębiorca,

nad którym ma zostać przejęta kontrola lub jego przedsiębiorcy zależni sprawują kontrolę

nad przedsiębiorcą wspólnie z innym przedsiębiorcą lub przedsiębiorcami, przepis ust.

3 pkt 1 stosuje się odpowiednio.

5.

Jeżeli jednocześnie lub w okresie nie dłuższym niż 2 lata

1)

następuje przejęcie kontroli nad co najmniej dwoma przedsiębiorcami należącymi do

tej samej grupy kapitałowej - obrót, o którym mowa w art. 14 pkt 1, obejmuje łącznie

obrót wszystkich tych przedsiębiorców, jak i ich przedsiębiorców zależnych;

2)

przedsiębiorca nabywa części mienia należące do innego przedsiębiorcy lub przedsiębiorców

należących do tej samej grupy kapitałowej - obrót, o którym mowa w art. 13 ust. 2

pkt 4, obejmuje łączny obrót zrealizowany przez wszystkie te części mienia;

3)

następuje przejęcie kontroli nad przedsiębiorcą lub przedsiębiorcami należącymi do

jednej grupy kapitałowej oraz nabycie części mienia przedsiębiorcy lub przedsiębiorców

należących do tej grupy kapitałowej - obrót, o którym mowa w art. 14 pkt 1b, obejmuje

łącznie obrót wszystkich przedsiębiorców, nad którymi jest przejmowana kontrola i

ich przedsiębiorców zależnych oraz obrót realizowany przez wszystkie nabywane części

mienia.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób obliczania obrotu przedsiębiorców

na potrzeby ustalenia obowiązku zgłoszenia zamiaru koncentracji Prezesowi Urzędu,

uwzględniając specyfikę prowadzonej przez przedsiębiorców działalności, a także zasady

rachunkowości odnoszące się do poszczególnych kategorii przedsiębiorców, w tym do

banków, ubezpieczycieli i funduszy inwestycyjnych.

Prezes Urzędu, w drodze decyzji, wydaje zgodę na dokonanie koncentracji, w wyniku

której konkurencja na rynku nie zostanie istotnie ograniczona, w szczególności przez

powstanie lub umocnienie pozycji dominującej na rynku.

1.

Prezes Urzędu, w drodze decyzji, wydaje zgodę na dokonanie koncentracji, gdy - po

spełnieniu przez przedsiębiorców zamierzających dokonać koncentracji warunków określonych

w ust. 2 - konkurencja na rynku nie zostanie istotnie ograniczona, w szczególności

przez powstanie lub umocnienie pozycji dominującej na rynku.

2.

Prezes Urzędu może na przedsiębiorcę lub przedsiębiorców zamierzających dokonać koncentracji

nałożyć obowiązek lub przyjąć ich zobowiązanie, w szczególności do

1)

zbycia całości lub części majątku jednego lub kilku przedsiębiorców,

2)

wyzbycia się kontroli nad określonym przedsiębiorcą lub przedsiębiorcami, w szczególności

przez zbycie określonego pakietu akcji lub udziałów, lub odwołania z funkcji członka

organu zarządzającego lub nadzorczego jednego lub kilku przedsiębiorców,

3)

udzielenia licencji praw wyłącznych konkurentowi

- określając w decyzji, o której mowa w ust. 1, termin spełnienia warunków.

3.

W decyzji, o której mowa w ust. 1, Prezes Urzędu nakłada na przedsiębiorcę lub przedsiębiorców

obowiązek składania, w wyznaczonym terminie, informacji o realizacji tych warunków.

4.

Prezes Urzędu, na wniosek przedsiębiorcy, na którego nałożono obowiązek spełnienia

warunków określonych w ust. 2, wydaje postanowienie o nieudostępnianiu, do dnia spełnienia

tych warunków, jednak nie później niż do upływu terminu do ich spełnienia, decyzji,

o której mowa w ust. 1, w zakresie dotyczącym terminu spełnienia tych warunków. Na

postanowienie Prezesa Urzędu nie przysługuje zażalenie.

5.

W przypadku, o którym mowa w ust. 4, Prezes Urzędu nie publikuje i nie podaje w inny

sposób do publicznej wiadomości decyzji w zakresie określonym w ust. 4. W zakresie

tym decyzja nie podlega również udostępnieniu w trybie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1764).

6.

Wydanie postanowienia, o którym mowa w ust. 4, nie wyłącza obowiązków informacyjnych

przedsiębiorcy określonych w odrębnych przepisach.

1.

Prezes Urzędu zakazuje, w drodze decyzji, dokonania koncentracji, w wyniku której

konkurencja na rynku zostanie istotnie ograniczona, w szczególności przez powstanie

lub umocnienie pozycji dominującej na rynku.

2.

Prezes Urzędu wydaje, w drodze decyzji, zgodę na dokonanie koncentracji, w wyniku

której konkurencja na rynku zostanie istotnie ograniczona, w szczególności przez powstanie

lub umocnienie pozycji dominującej na rynku, w przypadku gdy odstąpienie od zakazu

koncentracji jest uzasadnione, a w szczególności

1)

przyczyni się ona do rozwoju ekonomicznego lub postępu technicznego;

2)

może ona wywrzeć pozytywny wpływ na gospodarkę narodową.

1.

Prezes Urzędu może uchylić decyzje, o których mowa w art. 18, art. 19 ust. 1 i w art.

20 ust. 2, jeżeli zostały one oparte na nierzetelnych informacjach, za które są odpowiedzialni

przedsiębiorcy uczestniczący w koncentracji, lub jeżeli przedsiębiorcy nie spełniają

warunków, o których mowa w art. 19 ust. 2 i 3. W przypadku uchylenia decyzji Prezes

Urzędu orzeka co do istoty sprawy.

2.

Jeżeli w przypadkach, o których mowa w ust. 1, koncentracja została już dokonana,

a przywrócenie konkurencji na rynku nie jest możliwe w inny sposób, Prezes Urzędu

może, w drodze decyzji, określając termin jej wykonania na warunkach określonych w

decyzji, nakazać w szczególności

1)

podział połączonego przedsiębiorcy na warunkach określonych w decyzji;

2)

zbycie całości lub części majątku przedsiębiorcy;

3)

zbycie udziałów lub akcji zapewniających kontrolę nad przedsiębiorcą lub przedsiębiorcami

lub rozwiązanie spółki, nad którą przedsiębiorcy sprawują wspólną kontrolę.

3.

Decyzja, o której mowa w ust. 2, nie może być wydana po upływie 5 lat od dnia dokonania

koncentracji.

4.

Przepisy ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio w przypadku niezgłoszenia Prezesowi Urzędu

zamiaru koncentracji, o którym mowa w art. 13 ust. 1, oraz w przypadku niewykonania

decyzji o zakazie koncentracji.

1.

Decyzje, o których mowa w art. 18 i art. 19 ust. 1 lub art. 20 ust. 2, wygasają, jeżeli

w terminie 2 lat od dnia ich wydania koncentracja nie została dokonana.

2.

Prezes Urzędu może, na wniosek przedsiębiorcy uczestniczącego w koncentracji złożony

nie później niż 30 dni przed upływem terminu, o którym mowa w ust. 1, przedłużyć,

w drodze postanowienia, ten termin o rok, jeżeli przedsiębiorca wykaże, że nie nastąpiła

zmiana okoliczności, w wyniku której koncentracja może spowodować istotne ograniczenie

konkurencji na rynku.

3.

Przed wydaniem postanowienia o przedłużeniu terminu, o którym mowa w ust. 1, Prezes

Urzędu może przeprowadzić postępowanie wyjaśniające.

4.

W przypadku wydania postanowienia o odmowie przedłużenia terminu, o którym mowa w

ust. 1, dokonanie koncentracji po upływie tego terminu wymaga zgłoszenia zamiaru koncentracji

Prezesowi Urzędu i uzyskania zgody na jej dokonanie na zasadach i w trybie określonych

w ustawie.

Prezes Urzędu na wniosek instytucji finansowej może przedłużyć, w drodze decyzji,

termin, o którym mowa w art. 14 pkt 2, jeżeli instytucja ta udowodni, że odsprzedaż

akcji albo udziałów nie była w praktyce możliwa lub uzasadniona ekonomicznie przed

upływem roku od dnia ich nabycia.

Zakazane jest stosowanie we wzorcach umów zawieranych z konsumentami niedozwolonych

postanowień umownych, o których mowa w art. 385.

1.

Prezes Urzędu wydaje decyzję o uznaniu postanowienia wzorca umowy za niedozwolone

i zakazującą jego wykorzystywania, jeżeli stwierdzi naruszenie zakazu określonego

w art. 23a. W decyzji Prezes Urzędu przytacza treść postanowienia wzorca umowy uznanego

za niedozwolone.

2.

W decyzji, o której mowa w ust. 1, Prezes Urzędu może określić środki usunięcia trwających

skutków naruszenia zakazu, o którym mowa w art. 23a, w szczególności zobowiązać przedsiębiorcę

do

1)

poinformowania konsumentów, będących stronami umów zawartych na podstawie wzorca,

o którym mowa w ust. 1, o uznaniu za niedozwolone postanowienia tego wzorca - w sposób

określony w decyzji;

2)

złożenia jednokrotnego lub wielokrotnego oświadczenia o treści i w formie określonej

w decyzji.

3.

W decyzji, o której mowa w ust. 1, Prezes Urzędu może nakazać publikację decyzji w

całości lub w części, z zaznaczeniem, czy decyzja ta jest prawomocna, w określonej

w niej formie, na koszt przedsiębiorcy.

4.

Środki, o których mowa w ust. 2, powinny być proporcjonalne do wagi i rodzaju naruszenia

oraz konieczne do usunięcia jego skutków.

1.

Jeżeli przedsiębiorca przed wydaniem decyzji, o której mowa w art. 23b ust. 1, zobowiąże

się do podjęcia lub zaniechania określonych działań zmierzających do zakończenia naruszenia

zakazu, o którym mowa w art. 23a, lub usunięcia skutków tego naruszenia, Prezes Urzędu

może, wydając decyzję, o której mowa w art. 23b ust. 1, zobowiązać przedsiębiorcę

do wykonania tych zobowiązań.

2.

W decyzji, o której mowa w ust. 1, Prezes Urzędu może określić termin wykonania zobowiązań.

3.

W decyzji, o której mowa w ust. 1, Prezes Urzędu nakłada na przedsiębiorcę obowiązek

składania w wyznaczonym terminie informacji o stopniu realizacji zobowiązań.

4.

W przypadku wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, przepisów art. 23b ust. 2 pkt

1 i art. 106 ust. 1 pkt 3a nie stosuje się.

5.

Prezes Urzędu może, z urzędu, uchylić decyzję, o której mowa w ust. 1, w części dotyczącej

zobowiązań i nałożyć karę, o której mowa w art. 106 ust. 1 pkt 3a, w przypadku gdy

1)

decyzja ta została wydana w oparciu o nieprawdziwe, niekompletne lub wprowadzające

w błąd informacje lub dokumenty;

2)

przedsiębiorca nie wykonuje zobowiązań lub obowiązków, o których mowa w ust. 1-3.

6.

W przypadku, o którym mowa w ust. 5, Prezes Urzędu może określić środki usunięcia

trwających skutków naruszenia zakazu, o których mowa w art. 23b ust. 2. Przepis art.

23b ust. 3 stosuje się.

7.

Prezes Urzędu może, za zgodą przedsiębiorcy, z urzędu uchylić decyzję, o której mowa

w ust. 1, w części dotyczącej zobowiązań, w przypadku gdy nastąpiła zmiana okoliczności

mających istotny wpływ na wydanie tej decyzji. Przepisy ust. 6 stosuje się odpowiednio.

Prawomocna decyzja o uznaniu postanowienia wzorca umowy za niedozwolone ma skutek

wobec przedsiębiorcy, co do którego stwierdzono stosowanie niedozwolonego postanowienia

umownego oraz wobec wszystkich konsumentów, którzy zawarli z nim umowę na podstawie

wzorca wskazanego w decyzji.

1.

Zakazane jest stosowanie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów.

2.

Przez praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów rozumie się godzące w nie

sprzeczne z prawem lub dobrymi obyczajami zachowanie przedsiębiorcy, w szczególności

1)

(uchylony)

2)

naruszanie obowiązku udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji;

3)

nieuczciwe praktyki rynkowe lub czyny nieuczciwej konkurencji;

4

proponowanie konsumentom nabycia usług finansowych, które nie odpowiadają potrzebom

tych konsumentów ustalonym z uwzględnieniem dostępnych przedsiębiorcy informacji w

zakresie cech tych konsumentów lub proponowanie nabycia tych usług w sposób nieadekwatny

do ich charakteru.

3.

Nie jest zbiorowym interesem konsumentów suma indywidualnych interesów konsumentów.

Ochrona zbiorowych interesów konsumentów przewidziana w ustawie nie wyłącza ochrony

wynikającej z innych ustaw, w szczególności z przepisów o przeciwdziałaniu nieuczciwym

praktykom rynkowym i przepisów o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji.

1.

Prezes Urzędu wydaje decyzję o uznaniu praktyki za naruszającą zbiorowe interesy konsumentów

i nakazującą zaniechanie jej stosowania, jeżeli stwierdzi naruszenie zakazu określonego

w art. 24.

2

W decyzji, o której mowa w ust. 1, Prezes Urzędu może określić środki usunięcia trwających

skutków naruszenia zbiorowych interesów konsumentów w celu zapewnienia wykonania nakazu,

w szczególności zobowiązać przedsiębiorcę do złożenia jednokrotnego lub wielokrotnego

oświadczenia o treści i w formie określonej w decyzji.

3

W decyzji, o której mowa w ust. 1, Prezes Urzędu może nakazać publikację decyzji w

całości lub w części, z zaznaczeniem, czy decyzja ta jest prawomocna, w określonej

w niej formie, na koszt przedsiębiorcy.

4

Środki, o których mowa w ust. 2, powinny być proporcjonalne do wagi i rodzaju naruszenia

oraz konieczne do usunięcia jego skutków.

1.

Nie wydaje się decyzji, o której mowa w art. 26, jeżeli przedsiębiorca zaprzestał

stosowania praktyki, o której mowa w art. 24.

2.

W przypadku określonym w ust. 1 Prezes Urzędu wydaje decyzję o uznaniu praktyki za

naruszającą zbiorowe interesy konsumentów i stwierdzającą zaniechanie jej stosowania.

3.

Ciężar udowodnienia okoliczności, o których mowa w ust. 1, spoczywa na przedsiębiorcy.

4

Przepisy art. 26 ust. 2-4 stosuje się odpowiednio.

1.

Jeżeli w toku postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów

zostanie uprawdopodobnione - na podstawie okoliczności sprawy, informacji zawartych

w zawiadomieniu, o którym mowa w art. 100 ust. 1, lub będących podstawą wszczęcia

postępowania - że został naruszony zakaz, o którym mowa w art. 24, a przedsiębiorca,

któremu jest zarzucane naruszenie tego zakazu, zobowiąże się do podjęcia lub zaniechania

określonych działań zmierzających do zakończenia naruszenia lub usunięcia jego skutków,

Prezes Urzędu może, w drodze decyzji, zobowiązać przedsiębiorcę do wykonania tych

zobowiązań. W przypadku gdy przedsiębiorca zaprzestał naruszania zakazu, o którym

mowa w art. 24, i zobowiąże się do usunięcia skutków tego naruszenia, zdanie pierwsze

stosuje się odpowiednio.

2

W decyzji, o której mowa w ust. 1, Prezes Urzędu może określić termin wykonania zobowiązań

lub zobowiązać przedsiębiorcę do złożenia jednokrotnego lub wielokrotnego oświadczenia

o treści i w formie określonej w decyzji lub do publikacji decyzji w całości lub w

części na koszt przedsiębiorcy, z zaznaczeniem, czy decyzja ta jest prawomocna.

3.

W decyzji, o której mowa w ust. 1, Prezes Urzędu nakłada na przedsiębiorcę obowiązek

składania w wyznaczonym terminie informacji o stopniu realizacji zobowiązań.

4.

W przypadku wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, art. 26 i 27 oraz art. 106 ust.

1 pkt 4 nie stosuje się, z zastrzeżeniem ust. 7.

5.

Prezes Urzędu może, z urzędu, uchylić decyzję, o której mowa w ust. 1, w przypadku

gdy

1)

została ona wydana w oparciu o nieprawdziwe, niekompletne lub wprowadzające w błąd

informacje lub dokumenty;

2)

przedsiębiorca nie wykonuje zobowiązań lub obowiązków, o których mowa w ust. 1-3.

6.

Prezes Urzędu może, za zgodą przedsiębiorcy, z urzędu uchylić decyzję, o której mowa

w ust. 1, w przypadku gdy nastąpiła zmiana okoliczności, mających istotny wpływ na

wydanie decyzji.

7.

W przypadku uchylenia decyzji Prezes Urzędu orzeka co do istoty sprawy.

1.

Prezes Urzędu jest centralnym organem administracji rządowej właściwym w sprawach

ochrony konkurencji i konsumentów. Prezes Rady Ministrów sprawuje nadzór nad działalnością

Prezesa Urzędu.

2.

Prezes Urzędu jest

1)

organem wykonującym zadania nałożone na władze państw członkowskich Unii Europejskiej

na podstawie art. 104 i art. 105 TFUE. W szczególności Prezes Urzędu jest właściwym

organem ochrony konkurencji w rozumieniu art. 35 rozporządzenia nr 1/2003/WE;

2)

jednolitym urzędem łącznikowym w rozumieniu przepisów rozporządzenia nr 2006/2004/WE

oraz, w zakresie swoich ustawowych kompetencji, jest właściwym organem, o którym mowa

w art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 2006/2004/WE.

3.

Prezes Rady Ministrów powołuje Prezesa Urzędu spośród osób wyłonionych w drodze otwartego

i konkurencyjnego naboru.

3a.

Stanowisko Prezesa Urzędu może zajmować osoba, która

1)

posiada tytuł zawodowy magistra lub równorzędny;

2)

jest obywatelem polskim;

3)

korzysta z pełni praw publicznych;

4)

nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo

skarbowe;

5)

posiada kompetencje kierownicze;

6)

posiada co najmniej 6-letni staż pracy, w tym co najmniej 3-letni staż pracy na stanowisku

kierowniczym;

7)

posiada wykształcenie i wiedzę z zakresu spraw należących do właściwości Prezesa Urzędu.

3b.

Informację o naborze na stanowisko Prezesa Urzędu ogłasza się przez umieszczenie ogłoszenia

w miejscu powszechnie dostępnym w siedzibie Urzędu oraz w Biuletynie Informacji Publicznej

Urzędu i Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. Ogłoszenie

powinno zawierać

1)

nazwę i adres Urzędu;

2)

określenie stanowiska;

3)

wymagania związane ze stanowiskiem wynikające z przepisów prawa;

4)

zakres zadań wykonywanych na stanowisku;

5)

wskazanie wymaganych dokumentów;

6)

termin i miejsce składania dokumentów;

7)

informację o metodach i technikach naboru.

3c.

Termin, o którym mowa w ust. 3b pkt 6, nie może być krótszy niż 10 dni od dnia opublikowania

ogłoszenia w Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.

3d.

Nabór na stanowisko Prezesa Urzędu przeprowadza zespół, powołany przez Szefa Kancelarii

Prezesa Rady Ministrów z upoważnienia Prezesa Rady Ministrów, liczący co najmniej

3 osoby, których wiedza i doświadczenie dają rękojmię wyłonienia najlepszych kandydatów.

W toku naboru ocenia się doświadczenie zawodowe kandydata, wiedzę niezbędną do wykonywania

zadań na stanowisku, na które jest przeprowadzany nabór, oraz kompetencje kierownicze.

3e.

Ocena wiedzy i kompetencji kierowniczych, o których mowa w ust. 3d, może być dokonana

na zlecenie zespołu przez osobę niebędącą członkiem zespołu, która posiada odpowiednie

kwalifikacje do dokonania tej oceny.

3f.

Członek zespołu oraz osoba, o której mowa w ust. 3e, mają obowiązek zachowania w tajemnicy

informacji dotyczących osób ubiegających się o stanowisko, uzyskanych w trakcie naboru.

3g.

W toku naboru zespół wyłania nie więcej niż 3 kandydatów, których przedstawia Szefowi

Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.

3h.

Z przeprowadzonego naboru zespół sporządza protokół zawierający

1)

nazwę i adres Urzędu;

2)

określenie stanowiska, na które był prowadzony nabór, oraz liczbę kandydatów;

3)

imiona, nazwiska i adresy nie więcej niż 3 najlepszych kandydatów uszeregowanych według

poziomu spełniania przez nich wymagań określonych w ogłoszeniu o naborze;

4)

informację o zastosowanych metodach i technikach naboru;

5)

uzasadnienie dokonanego wyboru albo powody niewyłonienia kandydata;

6)

skład zespołu.

3i.

Wynik naboru ogłasza się niezwłocznie przez umieszczenie informacji w Biuletynie Informacji

Publicznej Urzędu i Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.

Informacja o wyniku naboru zawiera

1)

nazwę i adres Urzędu;

2)

określenie stanowiska, na które był prowadzony nabór;

3)

imiona, nazwiska wybranych kandydatów oraz ich miejsca zamieszkania w rozumieniu przepisów

Kodeksu cywilnego albo informację o niewyłonieniu kandydata.

3j.

Umieszczenie w Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów

ogłoszenia o naborze oraz o wyniku tego naboru jest bezpłatne.

4.

Prezes Rady Ministrów odwołuje Prezesa Urzędu. Prezes Urzędu pełni obowiązki do dnia

powołania jego następcy.

5.

(uchylony)

6.

Prezes Urzędu wykonuje swoje zadania przy pomocy Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów,

zwanego dalej „Urzędem”.

7.

(uchylony)

8.

(uchylony)

1.

Prezes Rady Ministrów powołuje wiceprezesów Urzędu spośród osób wyłonionych w drodze

otwartego i konkurencyjnego naboru. Prezes Rady Ministrów odwołuje wiceprezesów Urzędu

na wniosek Prezesa Urzędu.

2.

Zespół przeprowadzający nabór na stanowiska, o których mowa w ust. 1, powołuje Prezes

Urzędu.

3.

Do sposobu przeprowadzania naboru na stanowiska, o których mowa w ust. 1, stosuje

się odpowiednio przepisy art. 29 ust. 3a-3j.

Do zakresu działania Prezesa Urzędu należy

1)

sprawowanie kontroli przestrzegania przez przedsiębiorców przepisów ustawy;

2

wydawanie decyzji w sprawach praktyk ograniczających konkurencję, w sprawach koncentracji

przedsiębiorców, w sprawach o uznanie postanowień wzorca umowy za niedozwolone oraz

w sprawach praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, a także innych decyzji

przewidzianych w ustawie;

3)

prowadzenie badań stanu koncentracji gospodarki oraz zachowań rynkowych przedsiębiorców;

4)

przygotowywanie projektów rządowych programów rozwoju konkurencji oraz projektów rządowej

polityki konsumenckiej;

5)

współpraca z krajowymi i międzynarodowymi organami i organizacjami, do których zakresu

działania należy ochrona konkurencji i konsumentów;

6)

wykonywanie zadań i kompetencji organu ochrony konkurencji państwa członkowskiego

Unii Europejskiej, określonych w rozporządzeniu nr 1/2003/WE oraz w rozporządzeniu

nr 139/2004/WE;

7)

wykonywanie zadań i kompetencji właściwego organu oraz jednolitego urzędu łącznikowego

państwa członkowskiego Unii Europejskiej, określonych w rozporządzeniu nr 2006/2004/WE;

7a

wykonywanie zadań określonych w ustawie z dnia 23 września 2016 r. o pozasądowym rozwiązywaniu sporów konsumenckich

(Dz. U. poz. 1823);

8)

opracowywanie i przedkładanie Radzie Ministrów projektów aktów prawnych dotyczących

ochrony konkurencji i konsumentów;

9)

przedkładanie Radzie Ministrów okresowych sprawozdań z realizacji rządowych programów

rozwoju konkurencji i polityki konsumenckiej;

10)

współpraca z organami samorządu terytorialnego, w zakresie wynikającym z rządowej

polityki konsumenckiej;

11)

(uchylony)

12)

opracowywanie i wydawanie publikacji oraz programów edukacyjnych popularyzujących

wiedzę o ochronie konkurencji i konsumentów;

13

występowanie do przedsiębiorców w sprawach z zakresu ochrony konkurencji i konsumentów;

14)

realizacja zobowiązań międzynarodowych Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie współpracy

i wymiany informacji w sprawach ochrony konkurencji i konsumentów oraz pomocy publicznej;

15)

gromadzenie i upowszechnianie orzecznictwa w sprawach z zakresu ochrony konkurencji

i konsumentów, w szczególności przez zamieszczanie decyzji Prezesa Urzędu na stronie

internetowej Urzędu;

16)

współpraca z Szefem Krajowego Centrum Informacji Kryminalnych w zakresie niezbędnym

do realizacji jego zadań ustawowych;

16a

współpraca z Agencją do spraw Współpracy Organów Regulacji Energetyki, z organem właściwym

do spraw regulacji gospodarki paliwami i energią oraz organem właściwym w sprawach

nadzoru nad rynkiem finansowym, w zakresie niezbędnym do wykonywania obowiązków wynikających

z rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1227/2011 z dnia 25 października

2011 r. w sprawie integralności i przejrzystości hurtowego rynku energii

(Dz. Urz. UE L 326 z 08.12.2011, str. 1);

17)

wykonywanie innych zadań określonych w ustawie lub ustawach odrębnych.

Prezes Urzędu może wydać i ogłosić wyjaśnienia i interpretacje mające istotne znaczenie

dla stosowania przepisów w sprawach objętych zakresem działania Prezesa Urzędu. Wyjaśnienia

i interpretacje są publikowane w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu.

Prezes Urzędu publikuje na stronie internetowej Urzędu w całości treść decyzji wydawanych

na podstawie przepisów ustawy, z zastrzeżeniem, że publikacja uzasadnienia nie obejmuje

tajemnicy przedsiębiorstwa, jak również innych informacji podlegających ochronie na

podstawie odrębnych przepisów. Publikacja opatrzona jest informacją, czy decyzja jest

prawomocna.

Prezes Urzędu może nieodpłatnie publikować w publicznej radiofonii i telewizji, w

formie i czasie uzgodnionymi z właściwą jednostką publicznej radiofonii i telewizji

1)

komunikaty dotyczące zachowań lub zjawisk mogących stanowić istotne zagrożenie dla

interesów konsumentów;

2)

informacje, co do których zostało wydane postanowienie, o którym mowa w art. 73a ust.

2.

Prezes Urzędu, jeżeli uzna że przemawia za tym interes publiczny, przedstawia sądowi

istotny dla sprawy pogląd w sprawach dotyczących ochrony konkurencji i konsumentów.

(uchylony)

1.

Przy Prezesie Urzędu działa punkt kontaktowy do spraw pozasądowego rozwiązywania sporów

konsumenckich oraz internetowego systemu rozwiązywania sporów konsumenckich, zwany

dalej „punktem kontaktowym”.

2.

Do zadań punktu kontaktowego należy

1)

udzielanie pomocy konsumentom w sprawach dotyczących pozasądowego rozwiązywania sporów

konsumenckich, w szczególności w sprawach sporów wynikających z transgranicznych umów

zawieranych z konsumentami;

2)

realizowanie zadań określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 524/2013 z dnia 21 maja 2013 r.

w sprawie internetowego systemu rozstrzygania sporów konsumenckich oraz zmiany rozporządzenia

(WE) nr 2006/2004 i dyrektywy 2009/22/WE (rozporządzenie w sprawie ODR w sporach konsumenckich)

(Dz. Urz. UE L 165 z 18.06.2013, str. 1);

3)

zapewnienie łącza internetowego do platformy ODR, o której mowa w rozporządzeniu wymienionym

w pkt 2.

3.

Tryb pracy punktu kontaktowego określa regulamin ustalony przez Prezesa Urzędu.

1.

W skład Urzędu wchodzi Centrala w Warszawie, delegatury Urzędu w Bydgoszczy, w Gdańsku,

w Katowicach, w Krakowie, w Lublinie, w Łodzi, w Poznaniu, w Warszawie i we Wrocławiu

oraz laboratoria nadzorowane przez Prezesa Urzędu.

2.

Delegaturami Urzędu kierują dyrektorzy delegatur.

3.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, właściwość miejscową i rzeczową

delegatur Urzędu w sprawach z zakresu działania Prezesa Urzędu, uwzględniając charakter

i liczbę spraw występujących na danym terenie.

4.

Delegatury Urzędu oprócz spraw należących do ich właściwości mogą załatwiać inne sprawy

przekazane im przez Prezesa Urzędu.

5.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach Prezes Urzędu może sprawę należącą do właściwości

delegatury przejąć lub przekazać do załatwienia innej delegaturze Urzędu albo sprawę

należącą do swojej właściwości przekazać do załatwienia wskazanej delegaturze.

6.

Decyzje i postanowienia w sprawach z zakresu właściwości delegatur oraz w sprawach

przekazanych do załatwienia przez Prezesa Urzędu na podstawie ust. 5 dyrektorzy delegatur

wydają w imieniu Prezesa Urzędu.

Organizację Urzędu określa statut nadany, w drodze zarządzenia, przez Prezesa Rady

Ministrów.

1.

(uchylony)

2.

(uchylony)

3.

Prezes Urzędu może zlecić Inspekcji Handlowej przeprowadzenie kontroli lub realizację

innych zadań należących do zakresu jego działania.

4.

(uchylony)

(uchylony)

Zadania w dziedzinie ochrony interesów konsumentów w zakresie określonym ustawą oraz

odrębnymi przepisami wykonują również: samorząd terytorialny, a także organizacje

konsumenckie i inne instytucje, do których statutowych lub ustawowych zadań należy

ochrona interesów konsumentów.

Zadaniem samorządu terytorialnego w zakresie ochrony praw konsumentów jest prowadzenie

edukacji konsumenckiej.

1.

Zadania samorządu powiatowego w zakresie ochrony praw konsumentów wykonuje powiatowy

(miejski) rzecznik konsumentów, zwany dalej „rzecznikiem konsumentów”.

2.

Powiaty mogą, w drodze porozumienia, utworzyć jedno wspólne stanowisko rzecznika konsumentów.

1.

Z rzecznikiem konsumentów stosunek pracy nawiązuje starosta lub w miastach na prawach

powiatu prezydent miasta.

2.

Rzecznikiem konsumentów może być osoba posiadająca wyższe wykształcenie, w szczególności

prawnicze lub ekonomiczne, i co najmniej pięcioletnią praktykę zawodową.

3.

Rzecznik konsumentów jest bezpośrednio podporządkowany staroście (prezydentowi miasta).

4.

Rzecznika konsumentów wyodrębnia się organizacyjnie w strukturze starostwa powiatowego

(urzędu miasta), a w powiatach powyżej 100 tys. mieszkańców i w miastach na prawach

powiatu rzecznik konsumentów może wykonywać swoje zadania przy pomocy wyodrębnionego

biura.

5.

W pozostałym zakresie dotyczącym statusu prawnego rzecznika konsumentów stosuje się

przepisy ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 902 oraz z 2017 r. poz. 60).

(uchylony)

1.

Do zadań rzecznika konsumentów należy

1)

zapewnienie bezpłatnego poradnictwa konsumenckiego i informacji prawnej w zakresie

ochrony interesów konsumentów;

2)

składanie wniosków w sprawie stanowienia i zmiany przepisów prawa miejscowego w zakresie

ochrony interesów konsumentów;

3)

występowanie do przedsiębiorców w sprawach ochrony praw i interesów konsumentów;

4)

współdziałanie z właściwymi miejscowo delegaturami Urzędu, organami Inspekcji Handlowej

oraz organizacjami konsumenckimi;

5)

wykonywanie innych zadań określonych w ustawie lub w przepisach odrębnych.

2.

Rzecznik konsumentów może w szczególności wytaczać powództwa na rzecz konsumentów

oraz wstępować, za ich zgodą, do toczącego się postępowania w sprawach o ochronę interesów

konsumentów.

3.

Rzecznik konsumentów w sprawach o wykroczenia na szkodę konsumentów jest oskarżycielem

publicznym w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1713 i 1948).

4.

Przedsiębiorca, do którego zwrócił się rzecznik konsumentów, działając na podstawie

ust. 1 pkt 3, jest obowiązany udzielić rzecznikowi wyjaśnień i informacji będących

przedmiotem wystąpienia oraz ustosunkować się do uwag i opinii rzecznika.

5.

Do rzecznika konsumentów stosuje się odpowiednio przepis art. 63 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego.

1.

Rzecznik konsumentów, w terminie do dnia 31 marca każdego roku, przedkłada staroście

(prezydentowi miasta) do zatwierdzenia roczne sprawozdanie ze swojej działalności

w roku poprzednim oraz przekazuje je właściwej miejscowo delegaturze Urzędu.

2.

(uchylony)

3.

Rzecznik konsumentów jest obowiązany przekazywać na bieżąco delegaturom Urzędu wnioski

i sygnalizować problemy dotyczące ochrony konsumentów, które wymagają podjęcia działań

przez organy administracji rządowej.

1.

Przy Prezesie Urzędu działa Krajowa Rada Rzeczników Konsumentów, zwana dalej „Radą”.

2.

Rada jest stałym organem opiniodawczo-doradczym Prezesa Urzędu w zakresie spraw związanych

z ochroną praw konsumentów na szczeblu samorządu powiatowego.

3.

Do zadań Rady należy w szczególności

1)

przedstawianie propozycji dotyczących kierunków zmian legislacyjnych w przepisach

dotyczących ochrony praw konsumentów;

2)

wyrażanie opinii w przedmiocie projektów aktów prawnych lub kierunków rządowej polityki

konsumenckiej;

3)

wyrażanie opinii w innych sprawach z zakresu ochrony konsumentów przedłożonych Radzie

przez Prezesa Urzędu;

4)

przekazywanie informacji dotyczących ochrony konsumentów, w zakresie wskazanym przez

Prezesa Urzędu.

4.

W skład Rady wchodzi dziewięciu rzeczników konsumentów, po jednym z obszaru właściwości

miejscowej delegatur Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów.

5.

Członków Rady powołuje i odwołuje Prezes Urzędu. Powołanie następuje na wniosek dyrektorów

delegatur, o których mowa w ust. 4, za pisemną zgodą rekomendowanych rzeczników konsumentów.

W przypadku zaprzestania pełnienia funkcji rzecznika konsumentów, członkostwo w Radzie

wygasa.

6.

Obsługę administracyjną Rady zapewnia Urząd.

7.

Urząd zwraca członkom Rady koszty przejazdów na posiedzenia Rady, na zasadach określonych

w przepisach w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej

lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze

kraju.

8.

Tryb pracy Rady określa regulamin ustalony przez Prezesa Urzędu.

1.

Organizacje konsumenckie reprezentują interesy konsumentów wobec organów administracji

rządowej i samorządowej i mogą uczestniczyć w realizacji rządowej polityki konsumenckiej.

2.

Organizacje, o których mowa w ust. 1, mają w szczególności prawo do

1)

wyrażania opinii o projektach aktów prawnych i innych dokumentów dotyczących praw

i interesów konsumentów;

2)

opracowywania i upowszechniania konsumenckich programów edukacyjnych;

3)

wykonywania testów produktów i usług oraz publikowania ich wyników;

4)

wydawania czasopism, opracowań badawczych, broszur i ulotek;

5)

prowadzenia nieodpłatnego poradnictwa konsumenckiego oraz udzielania nieodpłatnej

pomocy konsumentom w dochodzeniu ich roszczeń, chyba że statut organizacji stanowi,

że działalność ta jest wykonywana odpłatnie;

6)

udziału w pracach normalizacyjnych;

7)

realizowania zadań państwowych w dziedzinie ochrony konsumentów, zlecanych przez organy

administracji rządowej i samorządowej;

8)

ubiegania się o dotacje ze środków publicznych na realizację zadań, o których mowa

w pkt 7.

3.

Organy administracji rządowej i samorządowej są obowiązane do zasięgania opinii organizacji

konsumenckich w sprawach dotyczących kierunków działania na rzecz ochrony interesów

konsumentów.

Wysokość rocznych dotacji celowych, w rozumieniu przepisów o finansach publicznych,

przekazywanych z budżetu państwa na realizację zadań, o których mowa w art. 45 ust.

2 pkt 7, jest ustalana w ustawie budżetowej w części budżetu państwa, której dysponentem

jest Prezes Urzędu.

1.

Postępowanie przed Prezesem Urzędu jest prowadzone jako postępowanie wyjaśniające,

postępowanie antymonopolowe, postępowanie w sprawie o uznanie postanowień wzorca umowy

za niedozwolone lub postępowanie w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy

konsumentów.

2.

Postępowanie wyjaśniające może poprzedzać wszczęcie postępowania antymonopolowego,

postępowania w sprawie o uznanie postanowień wzorca umowy za niedozwolone lub postępowania

w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów.

1.

Prezes Urzędu może wszcząć z urzędu, w drodze postanowienia, postępowanie wyjaśniające,

jeżeli okoliczności wskazują na możliwość naruszenia przepisów ustawy, w sprawach

dotyczących określonej gałęzi gospodarki, w sprawach dotyczących ochrony interesów

konsumentów oraz w innych przypadkach, gdy ustawa tak stanowi.

2.

Postępowanie wyjaśniające może mieć na celu w szczególności

1)

wstępne ustalenie, czy nastąpiło naruszenie przepisów ustawy uzasadniające wszczęcie

postępowania antymonopolowego, w tym, czy sprawa ma charakter antymonopolowy;

1a

wstępne ustalenie, czy nastąpiło naruszenie uzasadniające wszczęcie postępowania w

sprawie o uznanie postanowień wzorca umowy za niedozwolone;

2)

wstępne ustalenie, czy nastąpiło naruszenie uzasadniające wszczęcie postępowania w

sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów;

3)

badanie rynku, w tym określenie jego struktury i stopnia koncentracji;

4)

wstępne ustalenie istnienia obowiązku zgłoszenia zamiaru koncentracji;

5)

ustalenie, czy miało miejsce naruszenie chronionych prawem interesów konsumentów uzasadniające

podjęcie działań określonych w odrębnych ustawach.

3.

Zakończenie postępowania wyjaśniającego następuje w drodze postanowienia.

4.

Postępowanie wyjaśniające nie powinno trwać dłużej niż 4 miesiące, a w sprawach szczególnie

skomplikowanych - nie dłużej niż 5 miesięcy od dnia jego wszczęcia.

5.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, przepisu ust. 4 oraz art. 35 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks

postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996, 1579 i 2138) nie stosuje się.

1

Postępowanie antymonopolowe w sprawach praktyk ograniczających konkurencję, postępowanie

w sprawach praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, postępowanie w sprawach

o uznanie postanowień wzorca umowy za niedozwolone oraz w sprawach nakładania kar

pieniężnych wszczyna się z urzędu.

2.

Postępowanie antymonopolowe w sprawach koncentracji wszczyna się na wniosek lub z

urzędu.

1.

Prezes Urzędu, bez wszczynania postępowania, może wystąpić do przedsiębiorcy w sprawach

z zakresu ochrony konkurencji i konsumentów.

2.

Przedsiębiorca, do którego Prezes Urzędu skierował wystąpienie, może w terminie określonym

przez Prezesa Urzędu przekazać stanowisko w sprawie, której dotyczy wystąpienie.

3.

Termin, o którym mowa w ust. 2, nie może być krótszy niż 14 dni, licząc od dnia otrzymania

przez przedsiębiorcę wystąpienia.

1.

Przedsiębiorcy są obowiązani do przekazywania wszelkich koniecznych informacji i dokumentów

na żądanie Prezesa Urzędu.

2.

Żądanie, o którym mowa w ust. 1, powinno zawierać

1)

wskazanie zakresu informacji;

2)

wskazanie celu żądania;

3)

wskazanie terminu udzielenia informacji;

4)

pouczenie o sankcjach za nieudzielenie informacji lub za udzielenie informacji nieprawdziwych

lub wprowadzających w błąd.

3.

Każdy ma prawo składania na piśmie - z własnej inicjatywy lub na prośbę Prezesa Urzędu

- wyjaśnień dotyczących istotnych okoliczności sprawy.

1.

Dowodem z dokumentu w postępowaniu przed Prezesem Urzędu może być tylko oryginał dokumentu

lub jego kopia poświadczona przez organ administracji publicznej, notariusza, adwokata,

radcę prawnego, doradcę podatkowego, rzecznika patentowego lub upoważnionego pracownika

przedsiębiorcy.

2.

Dowodem w postępowaniu przed Prezesem Urzędu jest dokument sporządzony w języku polskim,

z zastrzeżeniem ust. 3.

3.

Jeżeli dokument został sporządzony w języku obcym, należy przedłożyć także poświadczone

przez tłumacza przysięgłego tłumaczenie na język polski tego dokumentu albo jego części

mającej stanowić dowód w sprawie.

1.

Strona, powołująca się na dowód ze świadków, jest obowiązana wskazać fakty, które

mają być potwierdzone zeznaniami poszczególnych świadków, oraz podać dane umożliwiające

prawidłowe wezwanie świadka.

2.

Prezes Urzędu, wzywając świadka, podaje w wezwaniu imię, nazwisko i miejsce zamieszkania

wezwanego, miejsce i czas składania wyjaśnień, określa strony i przedmiot sprawy oraz

wskazuje przepisy o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań.

1.

Zeznanie świadka, po spisaniu do protokołu, będzie mu odczytane i, stosownie do okoliczności,

na podstawie jego uwag uzupełnione lub sprostowane.

2.

Protokół przesłuchania świadka podpisuje świadek i prowadzący przesłuchanie pracownik

Urzędu.

1.

W sprawach wymagających wiadomości specjalnych Prezes Urzędu, po wysłuchaniu wniosków

stron co do liczby biegłych i ich wyboru, może wezwać jednego lub kilku biegłych w

celu zasięgnięcia ich opinii.

2.

Biegłym, w rozumieniu ust. 1, może być również osoba prawna wyspecjalizowana w danej

dziedzinie.

Strona może żądać wyłączenia biegłego z przyczyn, z jakich można żądać wyłączenia

pracownika Urzędu, do ukończenia czynności biegłego. Strona składająca wniosek o wyłączenie

biegłego po rozpoczęciu przez niego czynności jest obowiązana uprawdopodobnić, że

przyczyna uzasadniająca wyłączenie powstała później lub że wcześniej nie była jej

znana.

Prezes Urzędu może zarządzić okazanie biegłemu akt sprawy i przedmiotu oględzin. Przepisy

art. 71 ust. 1 stosuje się odpowiednio.

1.

Opinia biegłego powinna zawierać uzasadnienie.

2.

Biegli mogą złożyć opinię łączną.

1.

Prezes Urzędu przyznaje biegłym wynagrodzenie według przepisów o kosztach prowadzenia

dowodu z opinii biegłego w postępowaniu sądowym, z zastrzeżeniem ust. 3.

2.

Prezes Urzędu może nałożyć na stronę, która złożyła wniosek o przeprowadzenie dowodu

z opinii biegłego, obowiązek wpłacenia zaliczki na poczet wydatków biegłego.

3.

Jeżeli nie wydano decyzji stwierdzającej stosowanie praktyki ograniczającej konkurencję

albo naruszającej zbiorowe interesy konsumentów, koszty wynagrodzenia biegłego ponosi

Skarb Państwa.

1.

Prezes Urzędu może zwrócić się o wydanie opinii do jednostki naukowej w rozumieniu

przepisów o zasadach finansowania nauki.

2.

W opinii jednostka wskazuje osobę albo osoby, które przeprowadziły badania i wydały

opinię.

3.

Przepisy art. 54-58 stosuje się odpowiednio.

1.

Prezes Urzędu może w toku postępowania przeprowadzić rozprawę.

2.

Rozprawa, o której mowa w ust. 1, jest jawna, z zastrzeżeniem ust. 4.

3.

Prezes Urzędu może wezwać na rozprawę i przesłuchać strony, świadków oraz zasięgnąć

opinii biegłych.

4.

Rozprawa, o której mowa w ust. 1, jest niejawna, jeżeli są podczas niej rozpatrywane

informacje stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa, jak również inne tajemnice podlegające

ochronie na podstawie odrębnych przepisów. Przepisy art. 153 i 154 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego stosuje się odpowiednio.

Prezes Urzędu może zwrócić się o przesłuchanie świadków lub o zasięgnięcie opinii

biegłych do właściwego miejscowo sądu rejonowego, jeżeli przemawia za tym charakter

dowodu albo wzgląd na poważne niedogodności lub znaczną wysokość kosztów przeprowadzenia

dowodu. Prezes Urzędu, zwracając się do sądu o przeprowadzenie dowodu, wydaje postanowienie,

w którym określa

1)

sąd, który ma przeprowadzić dowód;

2)

środek dowodowy;

3)

fakty podlegające stwierdzeniu.

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

1.

Prezes Urzędu, na wniosek lub z urzędu, może, w drodze postanowienia, w niezbędnym

zakresie ograniczyć prawo wglądu do materiału dowodowego załączonego do akt sprawy,

jeżeli udostępnienie tego materiału groziłoby ujawnieniem tajemnicy przedsiębiorstwa,

jak również innych tajemnic podlegających ochronie na podstawie odrębnych przepisów.

2.

Ograniczenie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy również materiałów włączonych do postępowania

na podstawie art. 73 ust. 5.

3.

Na postanowienie wydane na podstawie ust. 1 przysługuje zażalenie.

4.

Wniosek o ograniczenie prawa wglądu do materiału dowodowego składa się wraz z uzasadnieniem

oraz wersją dokumentu niezawierającą informacji objętych ograniczeniem, o którym mowa

w ust. 1, ze stosowną adnotacją.

4a.

Jeżeli wniosek nie spełnia wymagań określonych w ust. 4, Prezes Urzędu wzywa wnioskodawcę

do jego uzupełnienia w wyznaczonym terminie. W przypadku nieprzedłożenia w wyznaczonym

terminie wersji dokumentu, o której mowa w ust. 4, wniosek pozostawia się bez rozpoznania.

5

Stronom oraz podmiotom zainteresowanym udostępnia się materiał dowodowy niezawierający

informacji objętych ograniczeniem, o którym mowa w ust. 1, ze stosowną adnotacją.

1.

Wszelkie informacje i dowody uzyskane przez Prezesa Urzędu w związku z zastosowaniem

art. 89a i art. 113a-113k, w tym informacje o wystąpieniu przedsiębiorcy lub osoby

zarządzającej o odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej lub jej obniżenie oraz

informacje uzyskane w procedurze dobrowolnego poddania się karze pieniężnej, nie podlegają

udostępnieniu, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3.

2.

Prezes Urzędu udostępnia stronom informacje i dowody, o których mowa w ust. 1, przed

wydaniem decyzji.

3.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się, w przypadku gdy przedsiębiorca lub osoba zarządzająca

występujący o odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej lub jej obniżenie lub przedsiębiorca

lub osoba zarządzająca przystępujący do procedury w sprawie dobrowolnego poddania

się karze pieniężnej wyrażą pisemną zgodę na udostępnienie informacji i dowodów, o

których mowa w ust. 1.

4.

Dokumenty zawierające informacje i dowody mające charakter oświadczenia przedsiębiorcy

lub osoby zarządzającej występujących o odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej

lub jej obniżenie oraz przedsiębiorcy lub osoby zarządzającej przystępujących do procedury

dobrowolnego poddania się karze pieniężnej mogą być kopiowane przez stronę wyłącznie,

gdy przedsiębiorca lub osoba zarządzająca wyrażą na to pisemną zgodę.

5.

Z informacji i dowodów, o których mowa w ust. 4, mogą być sporządzane odręczne notatki

o ile strona je sporządzająca zobowiąże się do wykorzystania uzyskanych w ten sposób

informacji wyłącznie na potrzeby postępowania toczącego się przed Prezesem Urzędu

lub postępowania przed sądem prowadzonego w wyniku wniesienia środka odwoławczego

w sprawie.

6.

Informacje i dowody, o których mowa w ust. 1, nie podlegają udostępnieniu w trybie

przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

1.

Pracownicy Urzędu są obowiązani do ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa, jak również

innych informacji, podlegających ochronie na podstawie odrębnych przepisów, o których

powzięli wiadomość w toku postępowania.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do informacji powszechnie dostępnych, informacji o

wszczęciu postępowania oraz informacji o wydaniu decyzji kończących postępowanie i

ich ustaleniach.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się również do pracowników Inspekcji Handlowej oraz innych

osób biorących udział w kontroli, o których mowa w art. 105a ust. 2.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 2 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 55 i art. 57, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia;

2)

art. 70, który wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia.

Organy administracji publicznej są obowiązane do udostępniania Prezesowi Urzędu znajdujących

się w ich posiadaniu akt oraz informacji istotnych dla postępowania toczącego się

przed Prezesem Urzędu.

1.

Informacje uzyskane w toku postępowania nie mogą być wykorzystane w innych postępowaniach

prowadzonych na podstawie odrębnych przepisów, z zastrzeżeniem ust. 2-4.

2.

Przepis ust. 1 nie dotyczy

1)

postępowania karnego prowadzonego w trybie publicznoskargowym lub postępowania karno-skarbowego;

2)

innych postępowań prowadzonych przez Prezesa Urzędu;

3)

wymiany informacji z Komisją Europejską i organami ochrony konkurencji państw członkowskich

Unii Europejskiej na podstawie rozporządzenia nr 1/2003/WE;

4)

wymiany informacji z Komisją Europejską i właściwymi organami państw członkowskich

Unii Europejskiej na podstawie rozporządzenia nr 2006/2004/WE;

5)

przekazywania właściwym organom informacji, które mogą wskazywać na naruszenie odrębnych

przepisów.

3.

Prezes Urzędu udostępnia organom regulacyjnym w dziedzinie rynku usług telekomunikacyjnych

i pocztowych oraz gospodarki paliwami i energią, zwanym dalej „organami regulacyjnymi”,

informacje, w tym wyniki badań i analiz rynkowych, niezbędne w postępowaniach prowadzonych

przez te organy, z wyjątkiem informacji

1)

co do których obowiązek zachowania poufności wynika z zobowiązań międzynarodowych,

w szczególności informacji uzyskanych w toku postępowań wszczętych na podstawie art.

101 lub art. 102 TFUE;

2)

uzyskanych w związku z zastosowaniem art. 89a i art. 113a-113k.

4.

Organy regulacyjne są obowiązane do ochrony informacji uzyskanych na podstawie ust.

3, w szczególności informacje te nie mogą być wykorzystane w postępowaniach innych

niż prowadzone przez organy regulacyjne. Przepisy art. 69 i 71 stosuje się odpowiednio.

5.

Informacje uzyskane w toku postępowania od organu ochrony konkurencji państwa członkowskiego

Unii Europejskiej mogą być wykorzystane w toku tego postępowania na warunkach, na

jakich zostały przekazane przez ten organ, włączając w to niewykorzystanie informacji

do nałożenia sankcji na określone osoby.

6.

Prezes Urzędu zawiadamia strony o zaliczeniu w poczet dowodów informacji uzyskanych

w trakcie innego prowadzonego przez niego postępowania.

1.

Jeżeli z informacji zgromadzonych w toku postępowania w sprawie praktyk naruszających

zbiorowe interesy konsumentów wynika, że istnieje szczególnie uzasadnione podejrzenie,

że przedsiębiorca dopuszcza się praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów,

która może spowodować znaczne straty lub niekorzystne skutki dla szerokiego kręgu

konsumentów, Prezes Urzędu podaje do publicznej wiadomości, w tym na stronie internetowej

Urzędu, zgromadzone w toku postępowania informacje o tym zachowaniu i jego prawdopodobnych

skutkach.

2.

Rozstrzygnięcie w przedmiocie podania do publicznej wiadomości informacji, o których

mowa w ust. 1, następuje w drodze postanowienia. Na postanowienie to stronie służy

zażalenie.

Prezes Urzędu, wydając decyzję kończącą postępowanie, uwzględnia tylko zarzuty, do

których strony mogły się ustosunkować.

1.

Prezes Urzędu umarza postępowanie, w drodze postanowienia, w przypadku

1)

wycofania zgłoszenia zamiaru koncentracji przedsiębiorców;

2)

nienałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 106 ust. 2, art. 107 i 108;

3)

przejęcia sprawy przez Komisję Europejską na podstawie przepisów prawa wspólnotowego.

2.

Prezes Urzędu może, w drodze postanowienia, umorzyć postępowanie w przypadku rozstrzygnięcia

sprawy przez właściwy organ ochrony konkurencji państwa członkowskiego Unii Europejskiej.

Nie wszczyna się, z zastrzeżeniem art. 93, art. 99f i art. 105, postępowania, jeżeli

upłynęło 5 lat od końca roku, w którym

1)

dopuszczono się naruszenia przepisów ustawy;

2)

uprawomocniła się decyzja o nałożeniu kary pieniężnej.

1.

Jeżeli w wyniku postępowania Prezes Urzędu stwierdził naruszenie przepisów ustawy,

przedsiębiorca, który dopuścił się tego naruszenia oraz osoba zarządzająca, o której

mowa w art. 6a, są obowiązani ponieść koszty postępowania.

2.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach Prezes Urzędu może nałożyć na stronę obowiązek

zwrotu tylko części kosztów albo nie obciążać jej kosztami.

Prezes Urzędu może, niezależnie od wyniku sprawy, nałożyć na stronę obowiązek zwrotu

kosztów wywołanych jej niesumiennym lub oczywiście niewłaściwym postępowaniem, a w

szczególności kosztów powstałych wskutek uchylenia się od wyjaśnień lub złożenia wyjaśnień

niezgodnych z prawdą, zatajenia lub opóźnionego powołania dowodów.

Koszty niezbędnych opinii biegłych i jednostek naukowych w rozumieniu przepisów o

zasadach finansowania nauki w sprawach dotyczących koncentracji ponoszą przedsiębiorcy

uczestniczący w koncentracji.

Prezes Urzędu rozstrzyga o kosztach, w drodze postanowienia, które może być zamieszczone

w decyzji kończącej postępowanie.

1.

Od decyzji Prezesa Urzędu przysługuje odwołanie do Sądu Okręgowego w Warszawie - sądu

ochrony konkurencji i konsumentów, zwanego dalej „sądem ochrony konkurencji i konsumentów”,

w terminie miesiąca od dnia jej doręczenia.

2.

W przypadku wniesienia odwołania od decyzji Prezes Urzędu przekazuje je wraz z aktami

sprawy do sądu ochrony konkurencji i konsumentów niezwłocznie, nie później niż w terminie

3 miesięcy od dnia wniesienia odwołania.

3.

Jeżeli Prezes Urzędu uzna odwołanie za słuszne, może - nie przekazując akt sądowi

- uchylić albo zmienić swoją decyzję w całości lub w części, o czym bezzwłocznie powiadamia

stronę, przesyłając jej nową decyzję, od której stronie przysługuje odwołanie. Uchylając

albo zmieniając decyzję, Prezes Urzędu stwierdza jednocześnie, czy decyzja ta została

wydana bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa.

3a.

W przypadku wniesienia odwołania od decyzji, uwzględniającej ostateczne stanowisko

strony o dobrowolnym poddaniu się karze pieniężnej, Prezes Urzędu, nie przekazując

akt sądowi, w razie

1)

uznania odwołania za słuszne

a)

uchyla swoją decyzję zgodnie z zasadami określonymi w ust. 3 albo

b)

zmienia swoją decyzję w całości lub w części zgodnie z zasadami określonymi w ust.

3, zmieniając ją również w zakresie kary pieniężnej; karę pieniężną nakłada się w

wysokości, w jakiej zostałaby ona nałożona, gdyby strona nie poddała się dobrowolnie

karze pieniężnej;

2)

nieuznania odwołania za słuszne - zmienia swoją decyzję w zakresie kary pieniężnej,

ustalając ją w wysokości, w jakiej zostałaby nałożona, gdyby strona nie poddała się

dobrowolnie karze pieniężnej, o czym niezwłocznie powiadamia stronę, przesyłając jej

nową decyzję, od której przysługuje odwołanie.

4.

Przed przekazaniem odwołania do sądu ochrony konkurencji i konsumentów lub uchyleniem

albo zmianą decyzji na podstawie ust. 3 lub 3a, Prezes Urzędu może również, w uzasadnionych

przypadkach, przeprowadzić dodatkowe czynności, zmierzające do wyjaśnienia zarzutów

podniesionych w odwołaniu.

5.

Do postanowień Prezesa Urzędu, na które przysługuje zażalenie, przepisy ust. 1-3 i

4 stosuje się odpowiednio, z tym że zażalenie wnosi się w terminie tygodnia od dnia

doręczenia postanowienia.

1.

Od decyzji Prezesa Urzędu stronie nie przysługują środki prawne wzruszenia decyzji

przewidziane w Kodeksie postępowania administracyjnego, dotyczące wznowienia postępowania, uchylenia, zmiany lub stwierdzenia nieważności

decyzji.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do postanowień Prezesa Urzędu.

W sprawach nieuregulowanych w ustawie do postępowania przed Prezesem Urzędu stosuje

się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, z zastrzeżeniem art. 84.

W sprawach dotyczących dowodów w postępowaniu przed Prezesem Urzędu w zakresie nieuregulowanym

w niniejszym rozdziale stosuje się odpowiednio art. 227-315 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego.

Przepisy niniejszego działu stosuje się odpowiednio w sprawach nakładania kar pieniężnych

za naruszenie przepisów ustawy.

1.

Każdy może zgłosić Prezesowi Urzędu na piśmie zawiadomienie dotyczące podejrzenia

stosowania praktyk ograniczających konkurencję wraz z uzasadnieniem.

2.

Zawiadomienie, o którym mowa w ust. 1, może zawierać w szczególności

1)

wskazanie przedsiębiorcy, któremu jest zarzucane stosowanie praktyki ograniczającej

konkurencję;

2)

opis stanu faktycznego będącego podstawą zawiadomienia;

3)

wskazanie przepisu ustawy lub TFUE, którego naruszenie zarzuca zgłaszający zawiadomienie;

4)

uprawdopodobnienie naruszenia przepisów ustawy lub TFUE;

5)

dane identyfikujące zgłaszającego zawiadomienie.

3.

Do zawiadomienia dołącza się wszelkie dokumenty, które mogą stanowić dowód naruszenia

przepisów ustawy.

4.

Prezes Urzędu przekazuje zgłaszającemu zawiadomienie, w terminie określonym w art. 35-37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, informację na piśmie o sposobie rozpatrzenia zawiadomienia wraz z uzasadnieniem.

1.

Prezes Urzędu, zgodnie z art. 11 ust. 6 rozporządzenia nr 1/2003/WE, nie wszczyna

postępowania antymonopolowego, w przypadku gdy

1)

Komisja Europejska prowadzi postępowanie w tej samej sprawie;

2)

sprawa została rozstrzygnięta przez Komisję Europejską.

2.

Prezes Urzędu, zgodnie z art. 13 rozporządzenia nr 1/2003/WE, może nie wszcząć postępowania

antymonopolowego, w przypadku gdy

1)

właściwy organ ochrony konkurencji innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej

prowadzi postępowanie w tej samej sprawie;

2)

sprawa została rozstrzygnięta przez właściwy organ ochrony konkurencji innego państwa

członkowskiego Unii Europejskiej.

3.

Jeżeli w przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, Prezes Urzędu wszczął postępowanie

antymonopolowe w sprawie, może, w drodze postanowienia, zawiesić postępowanie do czasu

wydania rozstrzygnięcia przez właściwy organ ochrony konkurencji innego państwa członkowskiego

Unii Europejskiej.

1.

Stroną postępowania jest każdy, wobec kogo zostało wszczęte postępowanie w sprawie

praktyk ograniczających konkurencję.

2.

Prezes Urzędu wydaje postanowienie o wszczęciu postępowania antymonopolowego i zawiadamia

o tym strony.

3.

W sprawach porozumień ograniczających konkurencję, o których mowa w art. 6 ust. 1

pkt 1-6 ustawy lub w art. 101 ust. 1 lit. a-e TFUE, Prezes Urzędu wszczyna jedno postępowanie

antymonopolowe w sprawie

1)

naruszenia przez przedsiębiorcę zakazu określonego w tych przepisach;

2)

dopuszczenia przez osobę zarządzającą do naruszenia przez przedsiębiorcę tego zakazu.

4.

Przepis ust. 3 stosuje się również, w przypadku gdy Prezes Urzędu powziął wiadomość

o okolicznościach wskazujących na dopuszczenie przez osobę zarządzającą do naruszenia

przez przedsiębiorcę zakazów określonych w art. 6 ust. 1 pkt 1-6 ustawy lub w art.

101 ust. 1 lit. a-e TFUE po wszczęciu postępowania antymonopolowego w sprawie naruszenia

tych zakazów przez przedsiębiorcę.

1.

Jeżeli w toku postępowania antymonopolowego zostanie uprawdopodobnione, że dalsze

stosowanie zarzucanej praktyki może spowodować poważne i trudne do usunięcia zagrożenia

dla konkurencji, Prezes Urzędu przed zakończeniem postępowania antymonopolowego może,

w drodze decyzji, zobowiązać przedsiębiorcę, któremu jest zarzucane stosowanie praktyki,

do zaniechania określonych działań w celu zapobieżenia tym zagrożeniom. Wniesienie

odwołania nie wstrzymuje wykonania decyzji. Przed wydaniem decyzji stronie nie przysługuje

prawo do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań,

o którym mowa w art. 10 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

2.

W decyzji, o której mowa w ust. 1, Prezes Urzędu określa czas jej obowiązywania. Decyzja

ta obowiązuje nie dłużej niż do czasu wydania decyzji kończącej postępowanie w sprawie.

3.

Prezes Urzędu może przedłużyć, w drodze decyzji, czas obowiązywania decyzji, o której

mowa w ust. 1. Przepis ust. 2 zdanie drugie stosuje się odpowiednio.

4

W decyzji, o której mowa w ust. 1, nie nakłada się kar, o których mowa w art. 106

ust. 1 pkt 1 i 2.

5

W przypadku wniesienia odwołania od decyzji, o której mowa w ust. 1, Prezes Urzędu

przekazuje je wraz z aktami sprawy do sądu w terminie 10 dni od dnia otrzymania odwołania.

6

Sąd ochrony konkurencji i konsumentów rozpoznaje odwołanie w terminie 2 miesięcy od

dnia przekazania odwołania przez Prezesa Urzędu.

1.

Przed zakończeniem postępowania antymonopolowego Prezes Urzędu może wystąpić, z urzędu

lub na wniosek strony, do wszystkich stron z propozycją przystąpienia do procedury

dobrowolnego poddania się karze pieniężnej, jeżeli uzna, że zastosowanie tej procedury

przyczyni się do przyspieszenia postępowania.

2.

W przypadku wystąpienia przez stronę z wnioskiem, o którym mowa w ust. 1, Prezes Urzędu

w terminie 14 dni informuje tę stronę o rozpoczęciu bądź odmowie rozpoczęcia procedury

dobrowolnego poddania się karze pieniężnej.

3.

W przypadku zastosowania procedury, o której mowa w ust. 1, wysokość kary pieniężnej,

jaka może zostać nałożona na stronę, której ostateczne stanowisko, o którym mowa w

ust. 7, zostało uwzględnione w treści decyzji, zostaje obniżona o 10% w stosunku do

kary pieniężnej, jaka zostałaby nałożona na podstawie art. 106 ust. 1 pkt 1 lub 2

lub art. 106a ust. 1, gdyby strona nie poddała się dobrowolnie karze.

4.

Strona przedstawia stanowisko do propozycji Prezesa Urzędu, o której mowa w ust. 1,

w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia.

5.

W przypadku zgody na przystąpienie do procedury dobrowolnego poddania się karze pieniężnej

Prezes Urzędu informuje stronę, która tę zgodę wyraziła, o wstępnych ustaleniach postępowania

antymonopolowego jej dotyczących oraz o przewidywanej treści decyzji, w tym o wysokości

kary pieniężnej obniżonej zgodnie z ust. 3, jaka zostanie na stronę nałożona na podstawie

art. 106 ust. 1 pkt 1 lub 2 lub art. 106a ust. 1, a także o skutkach wniesienia odwołania

wynikających z art. 81 ust. 3a. Przepis ust. 4 stosuje się odpowiednio.

6.

Prezes Urzędu po zapoznaniu się ze stanowiskiem strony ponownie przekazuje jej informacje

w zakresie, o którym mowa w ust. 5, biorąc pod uwagę informacje i dowody przez nią

przedstawione. Przepis ust. 4 stosuje się odpowiednio.

7.

Po zapoznaniu się ze stanowiskiem strony do informacji, o których mowa w ust. 6, Prezes

Urzędu wzywa ją do zajęcia w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż 14 dni, ostatecznego

stanowiska w sprawie dobrowolnego poddania się karze pieniężnej.

8.

Ostateczne stanowisko, o którym mowa w ust. 7, zawiera oświadczenie strony o dobrowolnym

poddaniu się karze pieniężnej oraz potwierdzenie

1)

wysokości kary pieniężnej zaakceptowanej przez stronę;

2)

o poinformowaniu strony o zarzucanych jej naruszeniach i umożliwieniu zajęcia stanowiska,

a także pouczeniu o skutkach wniesienia odwołania wynikających z art. 81 ust. 3a.

9.

Prezes Urzędu uwzględnia ostateczne stanowisko, o którym mowa w ust. 7, w treści decyzji,

o której mowa w art. 10, z zastrzeżeniem ust. 10 i 11.

10.

Prezes Urzędu może odstąpić od stosowania procedury w sprawie dobrowolnego poddania

się karze pieniężnej na każdym etapie, jeśli uzna, że jej stosowanie nie przyczynia

się do przyspieszenia postępowania, o czym informuje niezwłocznie stronę uczestniczącą

w tej procedurze.

11.

Strona może odstąpić od uczestnictwa w procedurze dobrowolnego poddania się karze

pieniężnej na każdym etapie, informując o tym Prezesa Urzędu.

12.

Wszelkie informacje i dowody uzyskane przez Prezesa Urzędu w związku z zastosowaniem

procedury dobrowolnego poddania się karze pieniężnej, mające charakter oświadczenia

strony uczestniczącej w tej procedurze, nie mogą być wykorzystane jako dowód w prowadzonym

postępowaniu, w innych postępowaniach prowadzonych przez Prezesa Urzędu oraz w postępowaniach

prowadzonych na podstawie odrębnych przepisów - w przypadkach, o których mowa w ust.

10 lub 11.

Prezes Urzędu może nadać rygor natychmiastowej wykonalności decyzji w całości lub

w części, jeżeli wymaga tego ochrona konkurencji lub ważny interes konsumentów.

1.

Jeżeli istnieją uzasadnione podstawy do przypuszczenia, że w lokalu mieszkalnym lub

w jakimkolwiek innym pomieszczeniu, nieruchomości lub środku transportu są przechowywane

przedmioty, akta, księgi, dokumenty i informatyczne nośniki danych w rozumieniu przepisów

o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, mogące mieć

wpływ na ustalenie stanu faktycznego istotnego dla prowadzonego postępowania, sąd

ochrony konkurencji i konsumentów może, na wniosek Prezesa Urzędu, udzielić zgody

na przeprowadzenie przeszukania, w tym na dokonanie zajęcia przedmiotów mogących stanowić

dowód w sprawie, przez funkcjonariuszy Policji. Przepisy art. 105n ust. 3 i 4 stosuje

się odpowiednio.

2.

W przeszukaniu, o którym mowa w ust. 1, bierze również udział upoważniony pracownik

Urzędu lub inne osoby, o których mowa w art. 105a ust. 2.

3.

Policja, na polecenie sądu ochrony konkurencji i konsumentów, przeprowadza czynności,

o których mowa w ust. 1.

4.

W zakresie nieuregulowanym w ustawie do przeszukania, o którym mowa w ust. 1, przepisy

ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1749, 1948, 2138 i 2261) mające zastosowanie do przeszukania stosuje się odpowiednio.

Postępowanie antymonopolowe w sprawach praktyk ograniczających konkurencję powinno

być zakończone nie później niż w terminie 5 miesięcy od dnia jego wszczęcia. Przepisy

art. 35-38 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio.

1.

Nie wszczyna się postępowania w sprawie praktyk ograniczających konkurencję, jeżeli

od końca roku, w którym zaprzestano ich stosowania, upłynęło 5 lat.

2.

Nie wszczyna się postępowania w sprawie praktyk ograniczających konkurencję wobec

osoby zarządzającej, jeżeli od końca roku, w którym zaprzestała zachowania określonego

w art. 6a, upłynęło 5 lat.

1.

Stroną postępowania jest każdy, kto zgłasza, zgodnie z ust. 2, zamiar koncentracji.

2.

Zgłoszenia zamiaru koncentracji dokonują

1)

wspólnie łączący się przedsiębiorcy - w przypadku, o którym mowa w art. 13 ust. 2

pkt 1;

2)

przedsiębiorca przejmujący kontrolę - w przypadku, o którym mowa w art. 13 ust. 2

pkt 2;

3)

wspólnie wszyscy przedsiębiorcy biorący udział w utworzeniu wspólnego przedsiębiorcy

- w przypadku, o którym mowa w art. 13 ust. 2 pkt 3;

4)

przedsiębiorca nabywający część mienia innego przedsiębiorcy - w przypadku, o którym

mowa w art. 13 ust. 2 pkt 4.

3.

W przypadku gdy koncentracji dokonuje przedsiębiorca dominujący za pośrednictwem co

najmniej dwóch przedsiębiorców zależnych, zgłoszenia zamiaru tej koncentracji dokonuje

przedsiębiorca dominujący.

4.

Od wniosków o wszczęcie postępowania antymonopolowego w sprawach koncentracji przedsiębiorcy

uiszczają opłaty. Jeżeli wraz ze złożonym wnioskiem nie zostanie uiszczona opłata,

Prezes Urzędu wzywa wnioskodawcę do uiszczenia opłaty w terminie 7 dni, z pouczeniem,

że nieuiszczenie opłaty spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia.

4a.

Opłaty, o których mowa w ust. 4, nie podlegają zwrotowi w przypadku zwrotu wniosku

o wszczęcie postępowania antymonopolowego w sprawach koncentracji lub umorzenia postępowania.

5.

Opłaty, o których mowa w ust. 4, stanowią dochód budżetu państwa.

6.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe warunki, jakim powinno odpowiadać zgłoszenie zamiaru koncentracji, w tym

wykaz informacji i dokumentów, które powinno ono zawierać, uwzględniając specyfikę

działalności prowadzonej przez różne rodzaje przedsiębiorców, w szczególności przez

instytucje finansowe;

2)

wysokość opłat, o których mowa w ust. 4, oraz tryb ich uiszczania, mając na uwadze,

aby nie stanowiły one bariery dla przedsiębiorców w zakresie dokonywania koncentracji.

1.

Prezes Urzędu

1)

zwraca zgłoszenie zamiaru koncentracji przedsiębiorców, jeżeli zamiar koncentracji

nie podlega zgłoszeniu;

2)

może zwrócić, w terminie 14 dni, zgłoszenie zamiaru koncentracji przedsiębiorców,

jeżeli nie spełnia ono warunków, jakim powinno odpowiadać;

3)

może wezwać zgłaszającego zamiar koncentracji do usunięcia wskazanych braków w zgłoszeniu

lub uzupełnienia w nim niezbędnych informacji w wyznaczonym terminie;

4)

może zwrócić zgłoszenie zamiaru koncentracji przedsiębiorców, jeżeli pomimo wezwania

na podstawie pkt 3 zgłaszający zamiar koncentracji nie usuwa wskazanych braków lub

nie uzupełnia informacji w wyznaczonym terminie.

2.

(uchylony)

1.

Postępowanie antymonopolowe w sprawach koncentracji powinno być zakończone w terminie

miesiąca od dnia jego wszczęcia.

2.

Do terminu określonego w ust. 1 nie wlicza się okresów oczekiwania na

1)

dokonanie zgłoszenia przez pozostałych uczestników koncentracji;

2)

usunięcie braków lub uzupełnienie informacji, o których mowa w art. 95 ust. 1 pkt

3;

3)

uiszczenie opłaty, o której mowa w art. 94 ust. 4.

1.

W sprawach

1)

szczególnie skomplikowanych,

2)

co do których z informacji zawartych w zgłoszeniu zamiaru koncentracji lub innych

informacji, w tym uzyskanych przez Prezesa Urzędu w toku prowadzonych postępowań,

wynika, że istnieje uzasadnione prawdopodobieństwo istotnego ograniczenia konkurencji

na rynku w wyniku dokonania koncentracji lub

3)

wymagających przeprowadzenia badania rynku

- termin zakończenia postępowania ulega przedłużeniu o 4 miesiące.

2.

W przypadkach określonych w ust. 1 Prezes Urzędu przedłuża termin zakończenia postępowania

w drodze postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie. Postanowienie wymaga uzasadnienia.

3.

W sprawach, w których istnieje uzasadnione prawdopodobieństwo istotnego ograniczenia

konkurencji na rynku w wyniku dokonania koncentracji, Prezes Urzędu przedstawia przedsiębiorcy

lub przedsiębiorcom uczestniczącym w koncentracji zastrzeżenia wobec tej koncentracji.

Przedstawienie zastrzeżeń wymaga uzasadnienia.

4.

Przedsiębiorca może ustosunkować się do zastrzeżeń w terminie 14 dni od dnia ich doręczenia.

Prezes Urzędu, na uzasadniony wniosek przedsiębiorcy, przedłuża ten termin o nie więcej

niż 14 dni.

5.

Prezes Urzędu może przedstawić przedsiębiorcy lub przedsiębiorcom uczestniczącym w

koncentracji warunki, o których mowa w art. 19 ust. 2. Przepis ust. 4 stosuje się

odpowiednio.

6.

Przedsiębiorca uczestniczący w koncentracji może przedstawić warunki, o których mowa

w art. 19 ust. 2, i zobowiązać się do ich spełnienia. Warunki te mogą zostać przedstawione

również w stanowisku przedsiębiorcy dotyczącym warunków zaproponowanych przez Prezesa

Urzędu.

7.

Brak stanowiska przedsiębiorcy, jego negatywne stanowisko co do warunków przedstawionych

przez Prezesa Urzędu lub niezaakceptowanie przez Prezesa Urzędu warunków przedstawionych

przez przedsiębiorcę powodują wydanie decyzji, o której mowa w art. 20 ust. 1.

8.

Do terminu określonego w ust. 1 nie wlicza się okresów oczekiwania na

1)

usunięcie braków lub uzupełnienie informacji, o których mowa w art. 95 ust. 1 pkt

3;

2)

ustosunkowanie się do przedstawionych przez Prezesa Urzędu zastrzeżeń, o których mowa

w ust. 3, lub warunków, o których mowa w art. 19 ust. 2.

9.

W przypadku przedstawienia przez przedsiębiorcę warunków, o których mowa w art. 19

ust. 2, termin określony w ust. 1 ulega przedłużeniu o 14 dni.

1.

Przedsiębiorcy, których zamiar koncentracji podlega zgłoszeniu, są obowiązani do wstrzymania

się od dokonania koncentracji do czasu wydania przez Prezesa Urzędu decyzji lub upływu

terminu, w jakim decyzja powinna zostać wydana.

2.

Czynność prawna, na podstawie której ma nastąpić koncentracja, może być dokonana pod

warunkiem wydania przez Prezesa Urzędu, w drodze decyzji, zgody na dokonanie koncentracji

lub upływu terminów, o których mowa w art. 96 lub w art. 96a.

Nie stanowi naruszenia obowiązku, o którym mowa w art. 97 ust. 1, realizacja publicznej

oferty kupna lub zamiany akcji, zgłoszonej Prezesowi Urzędu na podstawie art. 13 ust.

1, jeżeli nabywca nie korzysta z prawa głosu wynikającego z nabytych akcji lub czyni

to wyłącznie w celu utrzymania pełnej wartości swej inwestycji kapitałowej lub dla

zapobieżenia poważnej szkodzie, jaka może powstać u przedsiębiorców uczestniczących

w koncentracji.

W przypadku niewykonania decyzji, o której mowa w art. 21 ust. 1 lub 4, Prezes Urzędu

może, w drodze decyzji, dokonać podziału przedsiębiorcy. Do podziału spółki stosuje

się odpowiednio przepisy art. 528-550 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1578, 1579, 2255 i 2260). Prezesowi Urzędu przysługują kompetencje organów spółek uczestniczących w podziale.

Prezes Urzędu może ponadto wystąpić do sądu o stwierdzenie nieważności umowy lub podjęcie

innych środków prawnych zmierzających do przywrócenia stanu poprzedniego.

1.

Konsument, rzecznik konsumentów, Rzecznik Ubezpieczonych, organizacja konsumencka

lub zagraniczna organizacja wpisana na listę organizacji uprawnionych w państwach

Unii Europejskiej do wszczęcia postępowania o uznanie postanowień wzorca umowy za

niedozwolone, opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, jeżeli cel jej

działania uzasadnia wystąpienie przez nią z takim zawiadomieniem dotyczącym wzorców

umów stosowanych w Rzeczypospolitej Polskiej, zagrażających interesom konsumentów

w państwie członkowskim, w którym organizacja ta ma swoją siedzibę, mogą zgłosić Prezesowi

Urzędu na piśmie zawiadomienie dotyczące podejrzenia naruszenia zakazu, o którym mowa

w art. 23a.

2.

Zawiadomienie, o którym mowa w ust. 1, zawiera

1)

wskazanie przedsiębiorcy, któremu zarzucane jest stosowanie niedozwolonych postanowień

wzorca umowy;

2)

opis stanu faktycznego będącego podstawą zawiadomienia;

3)

wskazanie postanowienia wzorca umowy naruszającego zakaz, o którym mowa w art. 23a;

4)

uprawdopodobnienie naruszenia zakazu określonego w art. 23a;

5)

dane identyfikujące zgłaszającego zawiadomienie.

3.

Przepisy art. 86 ust. 3 i 4 stosuje się.

1.

Stroną postępowania jest każdy, wobec kogo zostało wszczęte postępowanie w sprawie

o uznanie postanowień wzorca umowy za niedozwolone.

2.

Prezes Urzędu wydaje postanowienie o wszczęciu postępowania w sprawie o uznanie postanowień

wzorca umowy za niedozwolone i zawiadamia o tym strony.

1.

Prezes Urzędu może dopuścić do udziału w postępowaniu w charakterze podmiotu zainteresowanego

podmiot uprawniony do złożenia zawiadomienia, jeżeli uzna, że udział takiego podmiotu

w postępowaniu może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy.

2.

Dopuszczenie do udziału w postępowaniu w charakterze podmiotu zainteresowanego następuje

na wniosek podmiotu uprawnionego do złożenia zawiadomienia.

3.

Dopuszczenie lub odmowa dopuszczenia do udziału w postępowaniu w charakterze podmiotu

zainteresowanego następuje w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie.

4.

Prezes Urzędu zawiadamia stronę o dopuszczeniu do udziału w postępowaniu podmiotu

zainteresowanego.

5.

Podmiot zainteresowany ma prawo składania dokumentów i wyjaśnień co do okoliczności

sprawy.

6.

Podmiot zainteresowany ma prawo wglądu do akt sprawy.

7.

Prezes Urzędu informuje podmiot zainteresowany o sposobie załatwienia sprawy. Podmiotowi

temu nie przysługuje prawo do wniesienia odwołania od decyzji.

Prezes Urzędu może nadać decyzji w całości lub w części rygor natychmiastowej wykonalności,

jeżeli wymaga tego ważny interes konsumentów.

Postępowanie w sprawie o uznanie postanowień wzorca umowy za niedozwolone powinno

być zakończone w terminie 4 miesięcy, a w sprawie szczególnie skomplikowanej - nie

później niż w terminie 5 miesięcy od dnia jego wszczęcia. Przepisy art. 35-38 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio.

Nie wszczyna się postępowania w sprawie o uznanie postanowień wzorca umowy za niedozwolone,

jeżeli od końca roku, w którym zaprzestano ich stosowania, upłynęły 3 lata.

1.

Każdy może zgłosić Prezesowi Urzędu na piśmie zawiadomienie dotyczące podejrzenia

stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów.

2.

Zawiadomienie, o którym mowa w ust. 1, może także zgłosić zagraniczna organizacja

wpisana na listę organizacji uprawnionych w państwach członkowskich Unii Europejskiej

do złożenia wniosku o wszczęcie postępowania, opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Wspólnot

Europejskich, jeżeli cel jej działania uzasadnia zgłoszenie przez nią zawiadomienia

dotyczącego naruszenia wynikającego z niezgodnych z prawem zaniechań lub działań podjętych

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zagrażających zbiorowym interesom konsumentów

w państwie członkowskim, w którym organizacja ta ma swoją siedzibę.

3.

Przepisy art. 86 ust. 2-4 stosuje się odpowiednio.

1.

Stroną postępowania jest każdy, wobec kogo zostało wszczęte postępowanie w sprawie

praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów.

2.

Prezes Urzędu wydaje postanowienie o wszczęciu postępowania w sprawie praktyk naruszających

zbiorowe interesy konsumentów i zawiadamia o tym strony.

1.

Jeżeli w toku postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów

zostanie uprawdopodobnione, że dalsze stosowanie zarzucanej praktyki może spowodować

poważne i trudne do usunięcia zagrożenia dla zbiorowych interesów konsumentów, Prezes

Urzędu przed zakończeniem postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy

konsumentów może, w drodze decyzji, zobowiązać przedsiębiorcę, któremu jest zarzucane

stosowanie praktyki, do zaniechania określonych działań w celu zapobieżenia tym zagrożeniom.

Wniesienie odwołania nie wstrzymuje wykonania decyzji. Przed wydaniem decyzji stronie

nie przysługuje prawo do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz

zgłoszonych żądań, o którym mowa w art. 10 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

2.

W decyzji, o której mowa w ust. 1, Prezes Urzędu określa czas jej obowiązywania. Decyzja

ta obowiązuje nie dłużej niż do czasu wydania decyzji kończącej postępowanie w sprawie.

3.

Prezes Urzędu może przedłużyć, w drodze decyzji, czas obowiązywania decyzji, o której

mowa w ust. 1. Przepis ust. 2 zdanie drugie stosuje się odpowiednio.

4.

W decyzji, o której mowa w ust. 1, nie nakłada się kary, o której mowa w art. 106

ust. 1 pkt 4.

5.

Przepisy art. 89 ust. 5 i 6 stosuje się odpowiednio.

(uchylony)

Prezes Urzędu może nadać decyzji w całości lub w części rygor natychmiastowej wykonalności,

jeżeli wymaga tego ważny interes konsumentów.

Postępowanie w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów powinno

być zakończone w terminie 4 miesięcy, a w sprawie szczególnie skomplikowanej - nie

później niż w terminie 5 miesięcy od dnia jego wszczęcia. Przepisy art. 35-38 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio.

Nie wszczyna się postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów,

jeżeli od końca roku, w którym zaprzestano ich stosowania, upłynęły 3 lata.

1.

W toku postępowania przed Prezesem Urzędu może być przeprowadzona przez upoważnionego

pracownika Urzędu lub Inspekcji Handlowej, zwanego dalej „kontrolującym”, kontrola

u każdego przedsiębiorcy, zwanego dalej „kontrolowanym”, w zakresie objętym tym postępowaniem.

2.

Prezes Urzędu może upoważnić do udziału w kontroli

1)

pracownika organu ochrony konkurencji państwa członkowskiego Unii Europejskiej w przypadku,

o którym mowa w art. 22 rozporządzenia nr 1/2003/WE;

2)

pracownika organu wnioskującego w rozumieniu art. 3 pkt f rozporządzenia nr 2006/2004/WE

w przypadku, o którym mowa w art. 6 ust. 3 tego rozporządzenia;

3)

osoby posiadające wiadomości specjalne, jeżeli do przeprowadzenia kontroli niezbędne

są tego rodzaju wiadomości.

3.

W sprawach z zakresu właściwości delegatur oraz w sprawach przekazanych do załatwienia

delegaturom przez Prezesa Urzędu, na podstawie art. 33 ust. 4 i 5, pracownicy delegatur

przeprowadzają kontrolę na podstawie upoważnienia dyrektora delegatury wydanego w

imieniu Prezesa Urzędu.

4.

Upoważnienie do przeprowadzenia kontroli lub do udziału w kontroli zawiera

1)

oznaczenie organu kontroli;

2)

wskazanie podstawy prawnej;

3)

datę i miejsce wystawienia;

4)

imię, nazwisko i stanowisko kontrolującego oraz numer jego legitymacji służbowej,

a w przypadku upoważnienia do udziału w kontroli osób, o których mowa w ust. 2 - imiona

i nazwiska tych osób oraz numer paszportu lub innego dokumentu potwierdzającego tożsamość;

5)

oznaczenie kontrolowanego;

6)

określenie zakresu przedmiotowego kontroli, w tym okresu objętego kontrolą;

7)

określenie daty rozpoczęcia kontroli i przewidywanej daty jej zakończenia;

8)

podpis osoby udzielającej upoważnienia, z podaniem zajmowanego stanowiska lub funkcji;

9)

pouczenie o prawach i obowiązkach kontrolowanego.

5.

Upoważnienie do przeprowadzenia kontroli, o której mowa w ust. 1, wydają odpowiednio

Prezes Urzędu oraz, na jego wniosek, wojewódzcy inspektorzy Inspekcji Handlowej.

6.

Kontrolujący doręcza kontrolowanemu lub osobie przez niego upoważnionej upoważnienie

do przeprowadzenia kontroli oraz okazuje legitymację służbową, a osoby upoważnione

do udziału w kontroli, o których mowa w ust. 2, dowód osobisty, paszport lub inny

dokument potwierdzający tożsamość.

7.

W razie nieobecności kontrolowanego lub osoby przez niego upoważnionej, upoważnienie

do przeprowadzenia kontroli oraz legitymacja służbowa, dowód osobisty, paszport lub

inny dokument potwierdzający tożsamość mogą być okazane innemu pracownikowi kontrolowanego,

który może być uznany za osobę, o której mowa w art. 97 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny lub przywołanemu świadkowi, którym powinien być funkcjonariusz publiczny, niebędący

jednak pracownikiem organu przeprowadzającego kontrolę. W takim przypadku upoważnienie

doręcza się niezwłocznie kontrolowanemu, nie później jednak niż trzeciego dnia od

wszczęcia kontroli.

1.

W celu uzyskania informacji mogących stanowić dowód w sprawie kontrolujący ma prawo

1)

wstępu na grunt oraz do budynków, lokali lub innych pomieszczeń oraz środków transportu

kontrolowanego;

2)

żądania udostępnienia związanych z przedmiotem kontroli akt, ksiąg, wszelkiego rodzaju

pism, dokumentów oraz ich odpisów i wyciągów, korespondencji przesyłanej pocztą elektroniczną,

informatycznych nośników danych w rozumieniu przepisów o informatyzacji działalności

podmiotów realizujących zadania publiczne, innych urządzeń zawierających dane informatyczne

lub systemów informatycznych, w tym także zapewnienia dostępu do systemów informatycznych

będących własnością innego podmiotu zawierających dane kontrolowanego związane z przedmiotem

kontroli, w zakresie, w jakim kontrolowany ma do nich dostęp;

3)

sporządzania z materiałów i korespondencji, o których mowa w pkt 2, notatek;

4)

żądania sporządzenia przez kontrolowanego kopii lub wydruków materiałów, korespondencji,

o których mowa w pkt 2, oraz informacji zgromadzonych na nośnikach, w urządzeniach

lub w systemach, o których mowa w tym przepisie;

5)

żądania od osób, o których mowa w art. 105d ust. 1, ustnych wyjaśnień dotyczących

przedmiotu kontroli;

6)

żądania od osób, o których mowa w art. 105d ust. 1, udostępnienia i wydania innych

przedmiotów mogących stanowić dowód w sprawie.

2.

Osobie upoważnionej do udziału w kontroli, na podstawie art. 105a ust. 2, przysługują

uprawnienia kontrolującego w zakresie wstępu na grunt oraz do budynków, lokali lub

innych pomieszczeń oraz środków transportu kontrolowanego oraz dostępu do materiałów

i korespondencji oraz informacji zgromadzonych na nośnikach, w urządzeniach lub w

systemach, o których mowa w ust. 1 pkt 2, a także do sporządzania z nich notatek,

oraz uprawnienie do udziału wraz z kontrolującym w przeszukaniu, o którym mowa w art.

91 i w art. 105n.

3.

W toku kontroli kontrolujący może korzystać z pomocy funkcjonariuszy innych organów

kontroli państwowej lub Policji. Organy kontroli państwowej lub Policja wykonują czynności

na polecenie kontrolującego.

4.

W uzasadnionych przypadkach przebieg kontroli lub poszczególne czynności w jej toku,

po uprzednim poinformowaniu kontrolowanego, mogą być utrwalane przy pomocy urządzeń

rejestrujących obraz lub dźwięk. Informatyczne nośniki danych w rozumieniu przepisów

o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, na których

zarejestrowano przebieg kontroli lub poszczególne czynności w jej toku, stanowią załącznik

do protokołu kontroli.

(uchylony)

1.

Kontrolowany, osoba przez niego upoważniona, posiadacz lokalu mieszkalnego, pomieszczenia,

nieruchomości lub środka transportu, o których mowa w art. 91 ust. 1, są obowiązani

do

1)

udzielenia żądanych informacji;

2)

umożliwienia wstępu na grunt oraz do budynków, lokali lub innych pomieszczeń oraz

środków transportu;

3)

udostępnienia i wydania materiałów, o których mowa w art. 105b ust. 1 pkt 2, lub innych

przedmiotów mogących stanowić dowód w sprawie;

4)

umożliwienia dostępu do informatycznych nośników danych, urządzeń lub systemów informatycznych,

o których mowa w art. 105b ust. 1 pkt 2, w zakresie informacji zgromadzonych na tych

nośnikach, w urządzeniach lub w systemach, w tym do korespondencji przesyłanej pocztą

elektroniczną.

2.

Osoby, o których mowa w ust. 1, mogą odmówić udzielenia informacji lub współdziałania

w toku kontroli tylko wtedy, gdy naraziłoby to je lub ich małżonka, wstępnych, zstępnych,

rodzeństwo oraz powinowatych w tej samej linii lub stopniu, jak również osoby pozostające

w stosunku przysposobienia, opieki lub kurateli, a także osobę pozostającą we wspólnym

pożyciu, na odpowiedzialność karną. Prawo odmowy udzielenia informacji lub współdziałania

w toku kontroli trwa po ustaniu małżeństwa lub rozwiązaniu stosunku przysposobienia,

opieki lub kurateli.

1.

Kontrolowany zapewnia kontrolującemu oraz osobom upoważnionym do udziału w kontroli

warunki i środki niezbędne do sprawnego przeprowadzenia kontroli, a w szczególności

1)

sporządza we własnym zakresie kopie lub wydruki materiałów i korespondencji, o których

mowa w art. 105b ust. 1 pkt 2, oraz informacji zgromadzonych na nośnikach, w urządzeniach

lub w systemach, o których mowa w tym przepisie;

2)

zapewnia w miarę możliwości samodzielne zamknięte pomieszczenie, jeżeli jest to niezbędne

do przeprowadzenia kontroli;

3)

zapewnia wydzielone miejsce do przechowywania dokumentów i zabezpieczonych przedmiotów;

4)

udostępnia środki łączności, którymi dysponuje, w zakresie niezbędnym do wykonywania

czynności kontrolnych.

2.

Kontrolowany dokonuje potwierdzenia za zgodność z oryginałem sporządzonych kopii dokumentów

i wydruków. W przypadku odmowy potwierdzenia za zgodność z oryginałem potwierdza je

kontrolujący, o czym czyni wzmiankę w protokole kontroli.

1.

Kontrolujący lub osoby upoważnione do udziału w kontroli ustalają stan faktyczny na

podstawie dowodów zebranych w toku kontroli, a w szczególności dokumentów, przedmiotów,

oględzin oraz ustnych lub pisemnych wyjaśnień i oświadczeń oraz innych nośników informacji.

2.

Dowody, o których mowa w ust. 1, mogą zostać zabezpieczone przez

1)

pozostawienie ich w wydzielonym lub oddzielnym, zamkniętym i opieczętowanym pomieszczeniu

u kontrolowanego;

2)

złożenie, za pokwitowaniem udzielonym kontrolowanemu, na przechowanie w pomieszczeniu

Urzędu lub wojewódzkiego inspektoratu Inspekcji Handlowej.

1.

Prezes Urzędu w toku kontroli, o której mowa w art. 105a ust. 1, może wydać postanowienie

o zajęciu akt, ksiąg, wszelkiego rodzaju pism, dokumentów, korespondencji lub informatycznych

nośników danych, urządzeń, o których mowa w art. 105b ust. 1 pkt 2, oraz innych przedmiotów

mogących stanowić dowód w sprawie, na czas niezbędny do przeprowadzenia kontroli,

jednakże nie dłuższy niż 7 dni.

2.

Osobę posiadającą przedmioty, o których mowa w ust. 1, kontrolujący wzywa do wydania

ich dobrowolnie, a w razie odmowy można przeprowadzić ich odebranie w trybie przepisów

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

3.

Na postanowienie o zajęciu przedmiotów zażalenie przysługuje osobom, których prawa

zostały naruszone. Wniesienie zażalenia nie wstrzymuje wykonania postanowienia.

4.

Do zabezpieczenia na miejscu kontroli, w celu wykonywania czynności w toku kontroli,

akt, ksiąg, innych wszelkiego rodzaju pism, dokumentów, korespondencji, informatycznych

nośników informacji, urządzeń, o których mowa w art. 105b ust. 1 pkt 2, oraz innych

przedmiotów mogących stanowić dowód w sprawie, jak również pomieszczeń kontrolowanego,

w których znajdują się te dokumenty lub przedmioty, przepisów ust. 1-3 nie stosuje

się.

1.

Przedmioty podlegające zajęciu, o którym mowa w art. 105g ust. 1, należy po dokonaniu

oględzin i sporządzeniu protokołu zajęcia zabrać albo oddać na przechowanie osobie

godnej zaufania z zaznaczeniem obowiązku ich przedstawienia na żądanie organu prowadzącego

postępowanie.

2.

Protokół zajęcia zawiera: oznaczenie sprawy, z którą zajęcie ma związek, podanie dokładnej

godziny rozpoczęcia i zakończenia czynności, dokładną listę zajętych przedmiotów i,

w miarę potrzeby, ich opis oraz wskazanie postanowienia Prezesa Urzędu o zajęciu.

Protokół podpisują dokonujący zajęcia i przedstawiciel kontrolowanego.

3.

Dokonujący zajęcia jest obowiązany do natychmiastowego wręczenia osobom zainteresowanym

pokwitowania stwierdzającego, jakie przedmioty i przez kogo zostały zajęte, oraz do

niezwłocznego powiadomienia przedsiębiorcy, którego przedmioty zostały zajęte, o dokonanym

zajęciu.

4.

Zajęte przedmioty należy zwrócić niezwłocznie po stwierdzeniu, że są zbędne dla prowadzonego

postępowania, albo po uchyleniu przez sąd ochrony konkurencji i konsumentów postanowienia

o zajęciu przedmiotów, jednak nie później niż po upływie terminu, o którym mowa w

art. 105g ust. 1.

1.

Bez wszczynania odrębnego postępowania Prezes Urzędu może przeprowadzić kontrolę lub

dokonać przeszukania na podstawie art. 105n lub wystąpić z wnioskiem o wyrażenie zgody

na przeprowadzenie przeszukania na podstawie art. 91 na wniosek Komisji Europejskiej

lub organu ochrony konkurencji innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej w przypadku,

o którym mowa w art. 22 rozporządzenia nr 1/2003/WE oraz w art. 12 rozporządzenia

nr 139/2004/WE.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, Prezes Urzędu może upoważnić do udziału w kontroli

lub przeszukaniu

1)

pracownika Urzędu;

2)

pracownika Komisji Europejskiej lub organu ochrony konkurencji państwa członkowskiego

Unii Europejskiej;

3)

osoby posiadające wiadomości specjalne, jeżeli do przeprowadzenia kontroli niezbędne

są tego rodzaju wiadomości.

3.

W przypadku gdy przedsiębiorca lub osoba uprawniona do jego reprezentowania albo posiadacz

lokalu mieszkalnego, pomieszczenia, nieruchomości lub środka transportu, o których

mowa w art. 91 ust. 1, sprzeciwiają się przeprowadzeniu przez Komisję Europejską kontroli

w toku postępowania prowadzonego na podstawie przepisów rozporządzenia nr 1/2003/WE

lub rozporządzenia nr 139/2004/WE, osobom upoważnionym przez Prezesa Urzędu do udziału

w tej kontroli, o których mowa w ust. 2 pkt 1 i 3, przysługują w toku kontroli uprawnienia,

o których mowa w art. 105b, art. 105f-105h, art. 105n i art. 105o. Przepisy art. 91

stosuje się.

1.

W celu uzyskania informacji mogących stanowić dowód w sprawie praktyk naruszających

zbiorowe interesy konsumentów kontrolujący ma prawo podjęcia czynności zmierzających

do zakupu towaru.

2.

Okazanie kontrolowanemu albo osobie przez niego upoważnionej legitymacji służbowej

upoważniającej do wykonywania czynności kontrolnych oraz doręczenie upoważnienia do

przeprowadzenia kontroli i zgody sądu, o której mowa w ust. 4, następuje niezwłocznie

po zakończeniu czynności, o których mowa w ust. 1.

3.

Przebieg czynności, o których mowa w ust. 1, może być utrwalany za pomocą urządzeń

rejestrujących obraz lub dźwięk bez informowania kontrolowanego. Informatyczne nośniki

danych w rozumieniu przepisów o informatyzacji działalności podmiotów realizujących

zadania publiczne, na których zarejestrowano przebieg kontroli lub poszczególne czynności

w jej toku, stanowią załącznik do protokołu kontroli. Poinformowanie kontrolowanego

o utrwalaniu przebiegu czynności, o których mowa w ust. 1, następuje niezwłocznie

po dokonaniu czynności, o których mowa w zdaniu 1.

4.

Podjęcie czynności, o których mowa w ust. 1 i 3, wymaga zgody sądu ochrony konkurencji

i konsumentów, udzielonej na wniosek Prezesa Urzędu.

5.

Sąd ochrony konkurencji i konsumentów wydaje w ciągu 48 godzin postanowienie w sprawie,

o której mowa w ust. 4. Na postanowienie to nie przysługuje zażalenie.

1.

Przebieg przeprowadzonej kontroli kontrolujący przedstawia w protokole kontroli.

2.

Protokół kontroli powinien zawierać w szczególności

1)

wskazanie nazwy albo imienia i nazwiska oraz adresu kontrolowanego;

2)

datę rozpoczęcia i zakończenia kontroli;

3)

imię, nazwisko i stanowisko służbowe kontrolującego;

4)

określenie przedmiotu i zakresu kontroli;

5)

opis stanu faktycznego ustalonego w trakcie kontroli;

6)

opis załączników;

7)

informację o pouczeniu kontrolowanego o prawie zgłaszania zastrzeżeń do protokołu

oraz o prawie odmowy podpisania protokołu.

3.

Materiał dowodowy zgromadzony w toku kontroli stanowi załącznik do protokołu kontroli.

1.

Protokół kontroli podpisują kontrolujący i kontrolowany.

2.

Przed podpisaniem protokołu kontrolowany może, w terminie 7 dni od przedstawienia

mu go do podpisu, złożyć na piśmie zastrzeżenia do tego protokołu.

3.

W razie zgłoszenia zastrzeżeń, o których mowa w ust. 2, kontrolujący dokonuje ich

analizy i, w razie potrzeby, podejmuje dodatkowe czynności kontrolne, a w przypadku

stwierdzenia zasadności zastrzeżeń zmienia lub uzupełnia odpowiednią część protokołu

w formie aneksu do protokołu.

4.

W razie nieuwzględnienia zastrzeżeń w całości lub w części kontrolujący informuje

o tym kontrolowanego na piśmie.

5.

O odmowie podpisania protokołu kontrolujący czyni wzmiankę w protokole.

6.

Protokół sporządza się w dwóch egzemplarzach, z których jeden pozostawia się kontrolowanemu,

z wyłączeniem materiału dowodowego pozostającego w posiadaniu kontrolowanego.

Do kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy, stosuje się przepisy rozdziału 5 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1829, 1948, 1997 i 2255).

1.

Podmiot, o którym mowa w art. 105b ust. 1 pkt 2, którego prawa zostały naruszone w

toku kontroli, może wnieść zażalenie do sądu ochrony konkurencji i konsumentów na

czynności kontrolne wykraczające poza zakres przedmiotowy kontroli lub inne czynności

kontrolne podjęte z naruszeniem przepisów, w terminie 7 dni od dnia dokonania tych

czynności.

2.

Wniesienie zażalenia nie wstrzymuje kontroli.

3.

Zażalenie wnosi się do sądu ochrony konkurencji i konsumentów za pośrednictwem Prezesa

Urzędu, który przekazuje je wraz z odpowiedzią do sądu w terminie 7 dni od dnia wniesienia

zażalenia.

4.

Sąd ochrony konkurencji i konsumentów rozpoznaje zażalenie w terminie 7 dni od dnia

jego przekazania przez Prezesa Urzędu. Postanowienie sąd uzasadnia z urzędu. Na postanowienie

sądu przysługuje zażalenie do sądu drugiej instancji.

5.

W przypadku uwzględnienia zażalenia przez sąd ochrony konkurencji i konsumentów dowody

uzyskane w wyniku zaskarżonej czynności kontrolnej nie mogą być wykorzystane w prowadzonym

postępowaniu, w innych postępowaniach prowadzonych przez Prezesa Urzędu oraz w postępowaniach

prowadzonych na podstawie odrębnych przepisów.

1.

W sprawach praktyk ograniczających konkurencję, w toku postępowania wyjaśniającego

i postępowania antymonopolowego, w celu znalezienia i uzyskania informacji z akt,

ksiąg, pism, wszelkiego rodzaju dokumentów lub informatycznych nośników danych, urządzeń

oraz systemów informatycznych oraz innych przedmiotów mogących stanowić dowód w sprawie,

Prezes Urzędu może przeprowadzić u przedsiębiorcy przeszukanie pomieszczeń i rzeczy,

jeżeli istnieją uzasadnione podstawy do przypuszczenia, że wymienione informacje lub

przedmioty tam się znajdują.

2.

Przeprowadzenie przeszukania wymaga zgody sądu ochrony konkurencji i konsumentów,

udzielonej na wniosek Prezesa Urzędu.

3.

Prezes Urzędu może wystąpić z wnioskiem o zgodę na przeprowadzenie przeszukania w

toku postępowania wyjaśniającego wyłącznie, gdy zachodzi uzasadnione podejrzenie poważnego

naruszenia przepisów ustawy, w szczególności gdy mogłoby dojść do zatarcia dowodów.

4.

Sąd ochrony konkurencji i konsumentów wydaje w ciągu 48 godzin postanowienie w sprawie,

o której mowa w ust. 2. Na postanowienie sądu ochrony konkurencji i konsumentów nie

przysługuje zażalenie.

W celu uzyskania informacji mogących stanowić dowód w sprawie przeszukujący ma prawo

sporządzania z materiałów i korespondencji, o których mowa w art. 105b ust. 1 pkt

2, oraz z informacji zgromadzonych na nośnikach, w urządzeniach lub w systemach, o

których mowa w tym przepisie, notatek, przez co należy rozumieć również sporządzenie

kopii lub wydruków.

Przeszukiwany oraz osoby, których prawa zostały naruszone w toku przeszukania, mogą

wnieść zażalenie do sądu ochrony konkurencji i konsumentów na czynności przeszukania

wykraczające poza zakres przedmiotowy przeszukania lub inne czynności przeszukania

podjęte z naruszeniem przepisów, w terminie 7 dni od dnia dokonania tych czynności.

Przepisy art. 105m ust. 2-5 stosuje się odpowiednio.

Do przeszukania, o którym mowa w art. 105n, stosuje się odpowiednio przepisy

1)

art. 105a ust. 2-7, art. 105b, art. 105d-105h, art. 105j i art. 105k;

2)

art. 80a ust. 1 i art. 80b zdanie pierwsze ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie

działalności gospodarczej - w zakresie nieuregulowanym w niniejszym rozdziale;

3)

art. 180, art. 224 § 1, art. 225 i art. 226 oraz art. 236a ustawy z dnia 6 czerwca

1997 r. - Kodeks postępowania karnego; sądem właściwym na potrzeby stosowania tych przepisów jest sąd ochrony konkurencji

i konsumentów.

1.

Prezes Urzędu może nałożyć na przedsiębiorcę, w drodze decyzji, karę pieniężną w wysokości

nie większej niż 10% obrotu osiągniętego w roku obrotowym poprzedzającym rok nałożenia

kary, jeżeli przedsiębiorca ten, choćby nieumyślnie

1)

dopuścił się naruszenia zakazu określonego w art. 6, w zakresie niewyłączonym na podstawie

art. 7 i art. 8, lub naruszenia zakazu określonego w art. 9;

2)

dopuścił się naruszenia art. 101 lub art. 102 TFUE;

3)

dokonał koncentracji bez uzyskania zgody Prezesa Urzędu;

3a

dopuścił się naruszenia zakazu określonego w art. 23a;

4)

dopuścił się naruszenia zakazu określonego w art. 24.

2.

Prezes Urzędu może również nałożyć na przedsiębiorcę, w drodze decyzji, karę pieniężną

w wysokości stanowiącej równowartość do 50 000 000 euro, jeżeli przedsiębiorca ten

choćby nieumyślnie

1)

we wniosku, o którym mowa w art. 23, lub w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 94 ust.

2, podał nieprawdziwe dane;

2

nie udzielił informacji żądanych przez Prezesa Urzędu na podstawie art. 10 ust. 9,

art. 12 ust. 3, art. 19 ust. 3, art. 23c ust. 3, art. 28 ust. 3 lub art. 50 bądź udzielił

nieprawdziwych lub wprowadzających w błąd informacji;

3)

uniemożliwia lub utrudnia rozpoczęcie lub przeprowadzenie kontroli na podstawie art.

105a lub art. 105i, w tym nie wykonuje obowiązków określonych w art. 105d ust. 1 lub

w art. 105e ust. 1;

4)

uniemożliwia lub utrudnia rozpoczęcie lub przeprowadzenie przeszukania na podstawie

art. 91 lub art. 105n, w tym nie wykonuje obowiązków określonych w art. 105d ust.

1 lub w art. 105e ust. 1.

3.

Obrót, o którym mowa w ust. 1, oblicza się jako sumę

1)

przychodów wykazanych w rachunku zysków i strat - w przypadku przedsiębiorcy sporządzającego

taki rachunek na podstawie przepisów o rachunkowości;

2)

przychodów wykazanych w rocznym sprawozdaniu finansowym równoważnym do rachunku zysków

i strat sporządzanym na podstawie przepisów o rachunkowości lub w innym dokumencie

podsumowującym przychody w roku obrotowym, w tym w sprawozdaniu z wykonania budżetu

- w przypadku przedsiębiorcy, który nie sporządza rachunku zysków i strat na podstawie

przepisów o rachunkowości;

3)

udokumentowanych przychodów uzyskanych w roku obrotowym w szczególności ze sprzedaży

produktów, towarów lub materiałów, przychodów finansowych oraz przychodów z działalności

realizowanej na podstawie statutu lub innego dokumentu określającego zakres działalności

przedsiębiorcy, a także wartości uzyskanych przez przedsiębiorcę dotacji przedmiotowych

- w przypadku braku dokumentów, o których mowa w pkt 1 i 2;

4)

dochodów własnych pomniejszonych o wpływy z podatków - w przypadku gmin, powiatów

i województw.

4.

W przypadku gdy przedsiębiorca powstał w wyniku połączenia lub przekształcenia innych

przedsiębiorców, obliczając wysokość jego obrotu, o którym mowa w ust. 1, Prezes Urzędu

uwzględnia obrót osiągnięty przez tych przedsiębiorców w roku obrotowym poprzedzającym

rok nałożenia kary.

5.

W przypadku gdy przedsiębiorca w roku obrotowym poprzedzającym rok nałożenia kary

nie osiągnął obrotu lub osiągnął obrót w wysokości nieprzekraczającej równowartości

100 000 euro, Prezes Urzędu nakładając karę pieniężną na podstawie ust. 1 uwzględnia

średni obrót osiągnięty przez przedsiębiorcę w trzech kolejnych latach obrotowych

poprzedzających rok nałożenia kary.

6.

W przypadku gdy przedsiębiorca nie osiągnął obrotu w okresie trzyletnim, o którym

mowa w ust. 5, lub gdy obrót przedsiębiorcy obliczony na podstawie tego przepisu nie

przekracza równowartości 100 000 euro, Prezes Urzędu może nałożyć na przedsiębiorcę,

w drodze decyzji, karę pieniężną w wysokości nieprzekraczającej równowartości 10 000

euro.

7.

W przypadku gdy przedsiębiorca nie dysponuje przed wydaniem decyzji danymi finansowymi

niezbędnymi do ustalenia obrotu za rok obrotowy poprzedzający rok nałożenia kary,

Prezes Urzędu, nakładając karę pieniężną na podstawie ust. 1, uwzględnia

1)

obrót osiągnięty przez przedsiębiorcę w roku obrotowym poprzedzającym ten rok;

2)

w przypadku, o którym mowa w ust. 5 - średni obrót osiągnięty przez przedsiębiorcę

w trzech kolejnych latach obrotowych poprzedzających ten rok. Przepis ust. 6 stosuje

się odpowiednio.

1.

Prezes Urzędu może nałożyć na osobę zarządzającą, o której mowa w art. 6a, karę pieniężną

w wysokości do 2 000 000 zł, jeżeli osoba ta umyślnie dopuściła do naruszenia przez

przedsiębiorcę zakazów określonych w art. 6 ust. 1 pkt 1-6 ustawy lub w art. 101 ust.

1 lit. a-e TFUE.

2.

Nałożenie na osobę zarządzającą kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, może nastąpić

wyłącznie w decyzji, nakładającej na przedsiębiorcę karę pieniężną, o której mowa

w art. 106 ust. 1 pkt 1 lub 2.

3.

Kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, nie nakłada się, jeżeli na osobę zarządzającą

będącą przedsiębiorcą została nałożona kara pieniężna na podstawie art. 106 ust. 1

pkt 1 lub 2 za to samo naruszenie zakazów określonych w art. 6 ust. 1 pkt 1-6 ustawy

lub w art. 101 ust. 1 lit. a-e TFUE.

Prezes Urzędu może nałożyć na przedsiębiorców, w drodze decyzji, karę pieniężną w

wysokości stanowiącej równowartość do 10 000 euro za każdy dzień opóźnienia w wykonaniu

decyzji wydanych na podstawie art. 10, art. 12 ust. 1, art. 19 ust. 1, art. 20 ust.

1, art. 21 ust. 2 i 4, art. 23b, art. 23c ust. 1, art. 26, art. 27 ust. 2, art. 28

ust. 1, art. 89 ust. 1 i 3 oraz art. 101a ust. 1 i 3, postanowień wydanych na podstawie

art. 105g ust. 1 lub wyroków sądowych w sprawach z zakresu praktyk ograniczających

konkurencję, praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, niedozwolonych postanowień

wzorców umów oraz koncentracji. Karę pieniężną nakłada się, licząc od daty wskazanej

w decyzji.

1.

Prezes Urzędu może, w drodze decyzji, nałożyć na osobę pełniącą funkcję kierowniczą

lub wchodzącą w skład organu zarządzającego przedsiębiorcy karę pieniężną w wysokości

do pięćdziesięciokrotności przeciętnego wynagrodzenia, jeżeli osoba ta umyślnie albo

nieumyślnie

1)

nie wykonała decyzji, postanowień lub wyroków, o których mowa w art. 107;

2)

nie zgłosiła zamiaru koncentracji, o którym mowa w art. 13.

2.

Prezes Urzędu może, w drodze decyzji, nałożyć na osobę pełniącą funkcję kierowniczą

lub wchodzącą w skład organu zarządzającego przedsiębiorcy karę pieniężną w wysokości,

o której mowa w ust. 1, jeżeli osoba ta

1)

uniemożliwia lub utrudnia rozpoczęcie lub przeprowadzenie kontroli na podstawie art.

105a lub art. 105i;

2)

uniemożliwia lub utrudnia rozpoczęcie lub przeprowadzenie przeszukania na podstawie

art. 91 lub art. 105n.

3.

Prezes Urzędu może, w drodze decyzji, nałożyć karę pieniężną w wysokości, o której

mowa w ust. 1, na

1)

osobę upoważnioną przez kontrolowanego lub przeszukiwanego, o której mowa w art. 105a

ust. 6, posiadacza lokalu mieszkalnego, pomieszczenia, nieruchomości lub środka transportu,

o których mowa w art. 91 ust. 1, za

a)

udzielenie w toku kontroli lub przeszukania nieprawdziwych lub wprowadzających w błąd

informacji żądanych przez Prezesa Urzędu,

b)

uniemożliwianie lub utrudnianie rozpoczęcia lub przeprowadzenia kontroli na podstawie

art. 105a lub art. 105i, w tym niewykonywanie obowiązków, o których mowa w art. 105d

ust. 1 lub w art. 105e ust. 1,

c)

uniemożliwianie lub utrudnianie rozpoczęcia lub przeprowadzenia przeszukania na podstawie

art. 91 lub art. 105n, w tym niewykonywanie obowiązków, o których mowa w art. 105d

ust. 1 lub w art. 105e ust. 1;

2)

osobę, o której mowa w art. 105a ust. 7, będącą pracownikiem kontrolowanego, za uniemożliwianie

lub utrudnianie okazania dokumentów wymienionych w tym przepisie.

4.

W przypadku gdy osoba upoważniona przez kontrolowanego lub przeszukiwanego, o której

mowa w art. 105a ust. 6, lub osoba, o której mowa w art. 105a ust. 7, będąca pracownikiem

kontrolowanego, pełnią funkcję kierowniczą lub wchodzą w skład organu zarządzającego

przedsiębiorcy, podstawę nałożenia kary pieniężnej przez Prezesa Urzędu stanowi ust.

3.

5.

Prezes Urzędu może, w drodze decyzji, nałożyć karę pieniężną w wysokości do 20 000

zł na każdego, kto skopiował dokumenty, o których mowa w art. 70 ust. 4, bez pisemnej

zgody przedsiębiorcy lub osoby zarządzającej wymienionych w tym przepisie lub wykorzystał

informacje uzyskane dzięki dostępowi do tych dokumentów w innym celu, niż na potrzeby

prowadzonego postępowania lub postępowania przed sądem prowadzonego w wyniku wniesienia

środka odwoławczego w tej sprawie, z wyjątkiem wykorzystania tych informacji na potrzeby

postępowania karnego lub karno-skarbowego.

6.

Prezes Urzędu może, w drodze decyzji, nałożyć karę pieniężną w wysokości do 5000 zł

na

1)

świadka za nieuzasadnioną odmowę zeznań lub nieusprawiedliwione niestawiennictwo na

wezwanie Prezesa Urzędu;

2)

biegłego za nieuzasadnioną odmowę złożenia opinii, nieusprawiedliwione opóźnienie

złożenia opinii lub za nieusprawiedliwione niestawiennictwo na wezwanie Prezesa Urzędu.

(uchylony)

(uchylony)

1.

Prezes Urzędu, ustalając wysokość nakładanej kary pieniężnej, uwzględnia w szczególności

okoliczności naruszenia przepisów ustawy oraz uprzednie naruszenie przepisów ustawy,

a także, w przypadku kary pieniężnej, o której mowa w

1)

art. 106 ust. 1 i w art. 108 ust. 1 pkt 2 - okres, stopień oraz skutki rynkowe naruszenia

przepisów ustawy, przy czym stopień naruszenia Prezes Urzędu ocenia biorąc pod uwagę

okoliczności dotyczące natury naruszenia, działalności przedsiębiorcy, która stanowiła

przedmiot naruszenia oraz - w przypadkach, o których mowa w art. 106 ust. 1 pkt 1-3

i w art. 108 ust. 1 pkt 2 - specyfiki rynku, na którym doszło do naruszenia;

2)

art. 106a - stopień wpływu zachowania osoby zarządzającej na naruszenie, którego dokonał

przedsiębiorca, przychody uzyskane przez osobę zarządzającą u danego przedsiębiorcy,

z uwzględnieniem okresu trwania naruszenia oraz okres i skutki rynkowe naruszenia;

3)

art. 106 ust. 2 oraz w art. 108 ust. 2 i 3 - wpływ naruszenia na przebieg i termin

zakończenia postępowania;

4)

art. 107 oraz w art. 108 ust. 1 pkt 1 - skutki rynkowe niewykonania decyzji, postanowień

lub wyroków, o których mowa w art. 107.

2.

Ustalając wysokość kar pieniężnych zgodnie z ust. 1 Prezes Urzędu bierze pod uwagę

okoliczności łagodzące lub obciążające, które wystąpiły w sprawie.

3.

Okolicznościami łagodzącymi, o których mowa w ust. 2, są w szczególności

1)

w przypadku naruszenia zakazu praktyk ograniczających konkurencję

a)

dobrowolne usunięcie skutków naruszenia,

b)

zaniechanie stosowania zakazanej praktyki przed wszczęciem postępowania lub niezwłocznie

po jego wszczęciu,

c)

podjęcie z własnej inicjatywy działań w celu zaprzestania naruszenia lub usunięcia

jego skutków,

d)

współpraca z Prezesem Urzędu w toku postępowania, w szczególności przyczynienie się

do szybkiego i sprawnego przeprowadzenia postępowania,

e)

bierna rola przedsiębiorcy w naruszeniu zakazu porozumień ograniczających konkurencję,

w tym unikanie przez niego wprowadzenia w życie postanowień porozumienia ograniczającego

konkurencję,

f)

działanie pod przymusem - w przypadku naruszenia zakazu porozumień ograniczających

konkurencję;

2

w przypadku naruszenia zakazu praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów

lub stosowania niedozwolonych postanowień wzorców umów - okoliczności, o których mowa

w pkt 1 lit. a-d;

3)

w przypadku dopuszczenia przez osobę zarządzającą do naruszenia przez przedsiębiorcę

zakazów, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-6 ustawy lub w art. 101 ust. 1 lit.

a-e TFUE

a)

działanie pod przymusem,

b)

przyczynienie się do dobrowolnego usunięcia przez przedsiębiorcę skutków naruszenia,

c)

przyczynienie się do zaniechania przez przedsiębiorcę z własnej inicjatywy stosowania

niedozwolonej praktyki przed wszczęciem postępowania lub niezwłocznie po jego wszczęciu,

d)

okoliczności, o których mowa w pkt 1 lit. c i d;

4)

w przypadku niezgłoszenia zamiaru koncentracji, o którym mowa w art. 13 - poinformowanie

Prezesa Urzędu o dokonaniu koncentracji oraz okoliczności, o których mowa w pkt 1

lit. d.

4.

Okolicznościami obciążającymi, o których mowa w ust. 2, są

1)

w przypadku naruszenia zakazu praktyk ograniczających konkurencję

a)

rola lidera lub inicjatora porozumienia ograniczającego konkurencję lub nakłanianie

innych przedsiębiorców do uczestnictwa w porozumieniu - w przypadku naruszenia zakazu

porozumień ograniczających konkurencję,

b)

przymuszanie, wywieranie presji lub stosowanie środków odwetowych w stosunku do innych

przedsiębiorców lub osób w celu wprowadzenia w życie lub kontynuowania naruszenia,

c)

dokonanie uprzednio podobnego naruszenia,

d)

umyślność naruszenia;

2)

w przypadku naruszenia zakazu praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów

lub stosowania niedozwolonych postanowień wzorców umów

a)

znaczny zasięg terytorialny naruszenia lub jego skutków,

b)

znaczne korzyści uzyskane przez przedsiębiorcę w związku z dokonanym naruszeniem,

c)

okoliczności, o których mowa w pkt 1 lit. c i d;

3)

w przypadku dopuszczenia przez osobę zarządzającą do naruszenia przez przedsiębiorcę

zakazów, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-6 ustawy lub w art. 101 ust. 1 lit.

a-e TFUE

a)

rola organizatora, inicjatora porozumienia ograniczającego konkurencję lub nakłanianie

innych przedsiębiorców lub osób do uczestnictwa w porozumieniu,

b)

znaczne korzyści uzyskane przez osobę zarządzającą w związku z dokonanym naruszeniem,

c)

okoliczności, o których mowa w pkt 1 lit. b i c;

4)

w przypadku niezgłoszenia zamiaru koncentracji, o którym mowa w art. 13 - okoliczności,

o których mowa w pkt 1 lit. c i d.

1.

(uchylony)

2.

Środki finansowe pochodzące z kar pieniężnych, o których mowa w art. 106-108, stanowią

dochód budżetu państwa.

3.

Karę pieniężną uiszcza się w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się decyzji Prezesa

Urzędu.

4.

W razie upływu terminu, o którym mowa w ust. 3, kara pieniężna podlega ściągnięciu

w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

5.

W przypadku nieterminowego uiszczenia kary pieniężnej odsetek nie pobiera się.

6.

W przypadku uchylenia bądź zmiany prawomocnej decyzji, których następstwem jest uchylenie

kary pieniężnej bądź obniżenie jej wysokości, uiszczona kara podlega zwrotowi w części

albo w całości w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania do zwrotu tej kary wraz

z odpisem orzeczenia sądu i, w uzasadnionym przypadku, stwierdzeniem jego prawomocności.

Przy zwrocie kary odsetek nie nalicza się.

1.

Prezes Urzędu może na wniosek przedsiębiorcy, osoby zarządzającej lub innych osób,

o których mowa w art. 108, odroczyć uiszczenie kary pieniężnej albo rozłożyć ją na

raty ze względu na ważny interes wnioskodawcy.

2.

Do wniosku dołącza się uzasadnienie wskazujące ważny interes wnioskodawcy.

3.

W przypadku odroczenia uiszczenia kary pieniężnej albo rozłożenia jej na raty, Prezes

Urzędu nalicza od nieuiszczonej kwoty odsetki w stosunku rocznym, których wysokość

wynosi 50% stawki odsetek za zwłokę, ogłaszanej na podstawie art. 56 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

(Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm., od dnia następującego po dniu złożenia wniosku.

4.

W przypadku rozłożenia na raty kary pieniężnej, odsetki, o których mowa w ust. 3,

są naliczane odrębnie od każdej raty.

5.

Odsetki są naliczane za okres do dnia upływu odroczonego terminu płatności kary pieniężnej

albo terminu zapłaty poszczególnych rat.

6.

Prezes Urzędu może uchylić odroczenie uiszczenia kary pieniężnej albo rozłożenie jej

na raty, jeżeli ujawniły się nowe lub uprzednio nieznane okoliczności istotne dla

rozstrzygnięcia lub jeżeli rata nie została uiszczona w terminie.

7.

Rozstrzygnięcie Prezesa Urzędu w przedmiocie odroczenia uiszczenia kary pieniężnej

albo rozłożenia jej na raty następuje w drodze postanowienia, na które nie przysługuje

zażalenie.

1.

Przedsiębiorca, który zawarł porozumienie, o którym mowa w art. 6 ust. 1 ustawy lub

w art. 101 TFUE, może złożyć do Prezesa Urzędu wniosek o odstąpienie od wymierzenia

kary pieniężnej lub jej obniżenie, zwany dalej „wnioskiem”.

2.

Wniosek zawiera opis porozumienia wskazujący w szczególności

1)

przedsiębiorców, którzy zawarli porozumienie;

2)

produkty lub usługi, których dotyczy porozumienie;

3)

terytorium objęte porozumieniem;

4)

cel porozumienia;

5)

okoliczności zawarcia porozumienia;

6)

okoliczności i sposób funkcjonowania porozumienia;

7)

czas trwania porozumienia;

8)

rolę poszczególnych przedsiębiorców uczestniczących w porozumieniu;

9)

imiona, nazwiska i stanowiska służbowe osób pełniących w porozumieniu znaczącą rolę

wraz z jej opisem;

10)

czy wniosek został złożony również do organów ochrony konkurencji państw członkowskich

Unii Europejskiej lub do Komisji Europejskiej.

3.

Przedsiębiorca, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany nie ujawniać zamiaru złożenia

wniosku.

4.

Prezes Urzędu potwierdza datę i godzinę złożenia wniosku.

5.

Wnioskodawca jest obowiązany współpracować z Prezesem Urzędu w pełnym zakresie od

złożenia wniosku, w szczególności

1)

z własnej inicjatywy i na żądanie Prezesa Urzędu dostarczać niezwłocznie wszelkie

dowody lub informacje dotyczące porozumienia, którymi dysponuje albo którymi może

dysponować, mające istotne znaczenie dla sprawy;

2)

nie utrudniać złożenia wyjaśnień przez osoby zatrudnione przez przedsiębiorcę oraz

osoby pełniące funkcję kierowniczą lub wchodzące w skład organu zarządzającego przedsiębiorcy;

3)

nie niszczyć, nie fałszować, nie zatajać dowodów lub informacji związanych ze sprawą;

4)

nie ujawniać faktu złożenia wniosku bez zgody Prezesa Urzędu.

6.

Wnioskodawca, który nie zaprzestał uczestnictwa w porozumieniu przed złożeniem wniosku,

jest obowiązany zaprzestać tego uczestnictwa niezwłocznie po złożeniu wniosku.

Prezes Urzędu odstępuje od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 106 ust.

1 pkt 1 lub 2, na przedsiębiorcę, który zawarł porozumienie, o którym mowa w art.

6 ust. 1 ustawy lub w art. 101 TFUE, w przypadku gdy przedsiębiorca ten łącznie

1)

jako pierwszy z uczestników porozumienia złożył wniosek zgodny z wymogami, określonymi

w art. 113a ust. 2 oraz spełnił warunki określone w art. 113a ust. 3, 5 i 6;

2)

przedstawił

a)

dowód wystarczający do wszczęcia postępowania antymonopolowego lub informacje umożliwiające

Prezesowi Urzędu uzyskanie takiego dowodu, albo

b)

jeżeli wniosek został złożony po wszczęciu postępowania antymonopolowego - dowód,

który w istotny sposób przyczyni się do wydania decyzji, o której mowa w art. 10,

lub na żądanie Prezesa Urzędu przedstawił informacje umożliwiające uzyskanie takiego

dowodu

- o ile Prezes Urzędu nie posiadał w tym czasie tych informacji lub dowodów;

3)

nie nakłaniał innych przedsiębiorców do uczestnictwa w porozumieniu.

1.

W przypadku gdy przedsiębiorca, który zawarł porozumienie, o którym mowa w art. 6

ust. 1 ustawy lub w art. 101 TFUE, nie spełnia łącznie warunków, o których mowa w

art. 113b, Prezes Urzędu obniża karę pieniężną nakładaną na tego przedsiębiorcę, jeżeli

przedsiębiorca ten łącznie

1)

złożył wniosek zgodny z wymogami określonymi w art. 113a ust. 2;

2)

spełnił warunki określone w art. 113a ust. 3, 5 i 6;

3)

przedstawił dowód mający istotne znaczenie dla rozpatrywanej sprawy, którego Prezes

Urzędu nie posiadał.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, Prezes Urzędu nakłada karę pieniężną obniżoną

o

1)

30-50% w stosunku do wysokości kary, jaka zostałaby nałożona na przedsiębiorcę, gdyby

nie złożył wniosku - na przedsiębiorcę, który jako pierwszy spełnił warunki, o których

mowa w ust. 1;

2)

20-30% w stosunku do wysokości kary, jaka zostałaby nałożona na przedsiębiorcę, gdyby

nie złożył wniosku - na przedsiębiorcę, który jako drugi spełnił warunki, o których

mowa w ust. 1;

3)

maksymalnie 20% w stosunku do wysokości kary, jaka zostałaby nałożona na przedsiębiorcę,

gdyby nie złożył wniosku - na pozostałych przedsiębiorców, którzy spełnili warunki,

o których mowa w ust. 1.

1.

W przypadku gdy przedsiębiorca, o którym mowa w art. 113c ust. 1, przed wydaniem decyzji

w sprawie, w której złożył wniosek, jako pierwszy z uczestników innego porozumienia,

w sprawie którego nie zostało wszczęte postępowanie antymonopolowe lub wyjaśniające,

złożył również wniosek dotyczący tego innego porozumienia i przedstawił Prezesowi

Urzędu dowód lub informacje, o których mowa w art. 113b pkt 2 lit. a, Prezes Urzędu

w sprawie, w której został złożony

1)

pierwszy wniosek - obniża wysokość kary pieniężnej nakładanej na tego przedsiębiorcę,

o której mowa w art. 113c ust. 2, o 30%;

2)

wniosek dotyczący innego porozumienia - odstępuje od nałożenia na tego przedsiębiorcę

kary pieniężnej, o której mowa w art. 106 ust. 1 pkt 1 lub 2, jeżeli spełnił on łącznie

warunki, o których mowa w art. 113b.

2.

W przypadku złożenia wniosku, o którym mowa w art. 113e, dotyczącego innego porozumienia,

o którym mowa w ust. 1 pkt 2, Prezes Urzędu obniża wysokość kary pieniężnej nakładanej

na przedsiębiorcę w sprawie, w której został złożony pierwszy wniosek, o którym mowa

w ust. 1 pkt 1, jeżeli brakujące informacje lub dowody zostały uzupełnione w terminie,

o którym mowa w art. 113e ust. 2.

1.

W przypadku gdy przedsiębiorca nie dysponuje informacjami w zakresie określonym w

art. 113a ust. 2 lub dowodami lub informacjami, o których mowa w art. 113b pkt 2 lub

w art. 113c ust. 1 pkt 3, może złożyć do Prezesa Urzędu wniosek w formie skróconej

zawierający opis porozumienia, który wskazuje co najmniej informacje, o których mowa

w art. 113a ust. 2 pkt 1-4, 7 i 9.

2.

Prezes Urzędu niezwłocznie po złożeniu wniosku przez przedsiębiorcę określa zakres

informacji lub dowodów, jakie należy przedstawić oraz termin ich przedstawienia.

3.

W przypadku przedstawienia informacji lub dowodów w terminie, o którym mowa w ust.

2, wniosek uznaje się za złożony w dacie złożenia wniosku w formie skróconej.

4.

Nieprzedstawienie informacji i dowodów w wyznaczonym terminie powoduje nieuwzględnienie

wniosku.

1.

W przypadku złożenia przez przedsiębiorcę do Komisji Europejskiej wniosku o zwolnienie

z grzywien, o których mowa w art. 23 ust. 2 lit. a rozporządzenia nr 1/2003/WE, za

udział w zakazanym porozumieniu obejmującym terytorium więcej niż trzech państw członkowskich

Unii Europejskiej, przedsiębiorca może również złożyć do Prezesa Urzędu wniosek w

formie uproszczonej.

2.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera wskazanie

1)

przedsiębiorców, którzy zawarli porozumienie;

2)

produktów lub usług, których dotyczy porozumienie;

3)

terytorium objętego porozumieniem;

4)

celu porozumienia;

5)

czasu trwania porozumienia;

6)

państw członkowskich Unii Europejskiej, w których znajdują się dowody na istnienie

porozumienia.

3.

Wniosek w formie uproszczonej zawiera również informację o wnioskach złożonych, lub

które przedsiębiorca zamierza złożyć w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej

lub do Komisji Europejskiej.

4.

W przypadku wszczęcia postępowania dotyczącego porozumienia, o którym mowa we wniosku

w formie uproszczonej, Prezes Urzędu wzywa przedsiębiorcę do przedstawienia w wyznaczonym

terminie informacji, o których mowa w art. 113a ust. 2, oraz dowodów lub informacji,

o których mowa w art. 113b pkt 2 lub w art. 113c ust. 1 pkt 3.

5.

W przypadku przedstawienia informacji i dowodów w terminie, o którym mowa w ust. 4,

wniosek uznaje się za złożony w dacie złożenia wniosku w formie uproszczonej.

W przypadku nieuwzględnienia wniosku przez Prezesa Urzędu albo jego wycofania przez

przedsiębiorcę wniosek zwraca się przedsiębiorcy w terminie 7 dni.

Przepisy art. 113a-e i art. 113g stosuje się odpowiednio do osób zarządzających, o

których mowa w art. 6a, z uwzględnieniem art. 113i oraz art. 113j.

Osoba zarządzająca przedstawia we wniosku informacje w nim wymagane w zakresie, w

jakim dysponuje nimi ze względu na pełnioną u przedsiębiorcy funkcję i swoją rolę

w porozumieniu.

1.

Wniosek przedsiębiorcy zgodny z wymogami określonymi w art. 113a ust. 2, wraz z którym

przedstawiono dowody lub informacje, o których mowa w art. 113b pkt 2 lub w art. 113c

ust. 1 pkt 3, obejmuje również osoby zarządzające tego przedsiębiorcy, o których mowa

w art. 6a.

2.

Jeżeli osoba zarządzająca współpracuje z Prezesem Urzędu od powzięcia wiadomości o

złożeniu wniosku w sposób określony w art. 113a ust. 5, Prezes Urzędu obniża karę

pieniężną nakładaną na tę osobę na tych samych zasadach, na jakich kara zostaje obniżona

w stosunku do przedsiębiorcy.

3.

Prezes Urzędu odstępuje od nałożenia kary pieniężnej albo obniża karę pieniężną nakładaną

na osobę zarządzającą spełniającą warunki, o których mowa w ust. 2, pomimo nieodstąpienia

od nałożenia kary pieniężnej na przedsiębiorcę, który złożył wniosek albo nieobniżenia

kary pieniężnej nakładanej na tego przedsiębiorcę z powodu niespełnienia przez niego

warunków określonych w art. 113a ust. 3, 5 i 6 lub w art. 113b pkt 3.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy sposób i tryb postępowania

z wnioskiem złożonym przez przedsiębiorcę lub osobę zarządzającą mając na uwadze kategorię

podmiotu składającego wniosek i konieczność zapewnienia rzetelnej oceny spełnienia

warunków, o których mowa w art. 113b i w art. 113c ust. 1, oraz właściwego zakwalifikowania

wniosku.

1.

Kto, wbrew przepisowi art. 42 ust. 4, narusza obowiązek udzielenia rzecznikowi konsumentów

wyjaśnień i informacji będących przedmiotem wystąpienia rzecznika lub obowiązek ustosunkowania

się do uwag i opinii rzecznika, podlega karze grzywny, nie mniejszej niż 2000 zł.

2.

Orzekanie w sprawach o czyny określone w ust. 1 następuje w trybie przepisów ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia.

(pominięte)

Przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej, o którym mowa w art. 111, uwzględnia się również okoliczność naruszenia przepisów ustawy z dnia 15

grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów

(Dz. U. z 2005 r. poz. 2080 oraz z 2006 r. poz. 1119, 1217 i 1834).

1.

Do postępowań wszczętych na podstawie ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów i niezakończonych do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy

dotychczasowe.

2.

Postępowania antymonopolowe w sprawach koncentracji, wszczęte na podstawie ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów, umarza się w przypadku, gdy zamiar koncentracji nie podlega obowiązkowi zgłoszenia

na podstawie przepisów niniejszej ustawy.

3.

Wnioski o wszczęcie postępowań w sprawach praktyk ograniczających konkurencję oraz

w sprawach praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, złożone na podstawie

ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów, na podstawie których nie zostało wszczęte postępowanie antymonopolowe w sprawach

praktyk ograniczających konkurencję lub postępowanie w sprawach praktyk naruszających

zbiorowe interesy konsumentów, traktuje się jako zawiadomienia dotyczące podejrzenia

stosowania tych praktyk, w rozumieniu przepisów niniejszej ustawy.

Do czasu powołania Prezesa Urzędu w trybie określonym w art. 29 funkcję tę pełni Prezes

Urzędu powołany w trybie przepisów dotychczasowych.

Członkowie Krajowej Rady Rzeczników Konsumenckich utworzonej na podstawie przepisów

ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów zachowują członkostwo w Radzie po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, na zasadach

w niej określonych.

1.

Rzecznicy konsumentów powołani na podstawie przepisów dotychczasowych pełnią funkcje

do czasu ich odwołania w trybie art. 40 niniejszej ustawy.

2.

Dotychczasowe warunki pracy i płacy rzecznika konsumentów zachowują moc do czasu określenia

przez starostę nowych warunków pracy i płacy rzecznika konsumentów.

1.

Z dniem wejścia w życie ustawy Urząd wstępuje we wszystkie prawa i obowiązki Urzędu

Ochrony Konkurencji i Konsumentów utworzonego na podstawie dotychczasowych przepisów.

2.

Z dniem wejścia w życie ustawy mienie Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów utworzonego

na podstawie dotychczasowych przepisów staje się, z mocy prawa, mieniem Urzędu.

3.

Przejście praw i mienia Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów utworzonego na podstawie

dotychczasowych przepisów na Urząd następuje nieodpłatnie oraz jest wolne od podatków

i opłat.

4.

Z dniem wejścia w życie ustawy pracownicy Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów

utworzonego na podstawie dotychczasowych przepisów stają się, z mocy prawa, pracownikami

Urzędu.

1.

Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 16, art. 28 ust. 3, art. 57 ust. 6, art. 77 ust. 6, art. 94 ust. 5, art. 103a

ust. 5 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów zachowują moc do czasu wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie

art. 17, art. 33 ust. 3, art. 63 ust. 5, art. 94 ust. 6, art. 109 ust. 5 niniejszej

ustawy, nie dłużej jednak niż przez okres 12 miesięcy od dnia jej wejścia w życie,

z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 7 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów zachowują moc do czasu ich wygaśnięcia.

Traci moc ustawa z dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów

(Dz. U. z 2005 r. poz. 2080 oraz z 2006 r. poz. 1119, 1217 i 1834).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia