Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 9 listopada 2017 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o transporcie drogowym

1.

Ustawa określa zasady podejmowania i wykonywania

1)

krajowego transportu drogowego;

2)

międzynarodowego transportu drogowego;

3)

niezarobkowego krajowego przewozu drogowego;

4)

niezarobkowego międzynarodowego przewozu drogowego.

2.

Ustawa określa również

1)

zasady działania Inspekcji Transportu Drogowego;

2)

odpowiedzialność za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego

a)

podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem,

b)

kierowców,

c)

osób zarządzających transportem,

d)

innych osób wykonujących czynności związane z przewozem drogowym;

3)

zasady i tryb wyznaczania dworców, w których jest udzielana pomoc osobom niepełnosprawnym

i osobom o ograniczonej sprawności ruchowej;

4)

zasady ochrony praw pasażerów.

1.

Do dnia 1 marca 2018 r. organy, o których mowa w art. 82i ust. 1 ustawy zmienianej

w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosownie do swoich kompetencji przekażą

do Krajowego Rejestru Elektronicznego Przedsiębiorców Transportu Drogowego dane niezbędne

do jego prowadzenia.

2.

Zadanie organów jednostek samorządu terytorialnego, o którym mowa w ust. 1, stanowi

zadanie własne tych jednostek.

Na zasadzie wzajemności, o ile umowy międzynarodowe ratyfikowane przez Rzeczpospolitą

Polską nie stanowią inaczej, przedsiębiorca zagraniczny uprawniony do wykonywania

transportu drogowego na podstawie prawa właściwego dla kraju jego siedziby może go

wykonywać na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na zasadach określonych w ustawie.

W stosunku do przedsiębiorcy, zarządzającego transportem lub osoby fizycznej, o której

mowa w art. 7c ustawy zmienianej w art. 1, którzy przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy

1)

popełnili przestępstwo określone w art. 5 ust. 2a ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą,

2)

dokonali poważnego naruszenia, o którym mowa w art. 6 ust. 1 lit. b rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009

z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania

zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE

(Dz. Urz. UE L 300 z 14.11.2009, str. 51-71),

3)

dokonali najpoważniejszego naruszenia określonego w załączniku IV do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października

2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika

drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE

- stosuje się przepisy dotychczasowe.

1.

Przepisów ustawy nie stosuje się do przewozu drogowego wykonywanego pojazdami samochodowymi

lub zespołami pojazdów

1)

przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą

- w niezarobkowym przewozie drogowym osób;

2)

o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony w transporcie drogowym

rzeczy oraz niezarobkowym przewozie drogowym rzeczy;

3)

zespołów ratownictwa medycznego oraz w ramach usług transportu sanitarnego.

1a.

Przepisy ustawy stosuje się do kontroli przez Inspekcję Transportu Drogowego

1)

przestrzegania przepisów ruchu drogowego przez kierujących pojazdami na zasadach określonych

w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1260 i 1926);

2)

prawidłowości uiszczenia opłaty elektronicznej, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1440, 1920, 1948 i 2255 oraz z 2017 r. poz. 191 i 1089).

2.

Do przewozów drogowych wykonywanych

1)

w ramach powszechnych usług pocztowych,

2)

w ramach usług polegających na przewozie odpadów komunalnych lub nieczystości ciekłych,

3)

przez podmioty niebędące przedsiębiorcami,

4)

w ramach usuwania skutków awarii lub wypadków pojazdami pomocy drogowej

- stosuje się odpowiednio przepisy ustawy dotyczące niezarobkowego przewozu drogowego.

Za przestępstwa, o których mowa w art. 5 ust. 2a ustawy zmienianej w art. 1, uznaje

się także przestępstwa wymienione w

1)

art. 585 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1578 i 1579), w brzmieniu obowiązującym do dnia 12 lipca 2011 r.;

2)

art. 107 ustawy z dnia 22 lipca 2006 r. o spółdzielni europejskiej

(Dz. U. z 2016 r. poz. 7), w brzmieniu obowiązującym do dnia 12 lipca 2011 r.;

3)

art. 522 i art. 523 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze

(Dz. U. z 2015 r. poz. 233, 978, 1166, 1259 i 1844), w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2015 r.

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

krajowy transport drogowy - podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w

zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju,

za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego

i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda

pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują

się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

międzynarodowy transport drogowy - podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej

w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi, za które uważa się również

zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, przy

czym jazda pojazdu między miejscem początkowym i docelowym odbywa się z przekroczeniem

granicy Rzeczypospolitej Polskiej;

3)

transport drogowy - krajowy transport drogowy lub międzynarodowy transport drogowy;

określenie to obejmuje również

a)

każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności

gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4,

b)

działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy;

4)

niezarobkowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne - każdy przejazd pojazdu

po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego

do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy,

wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności

gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki

a)

pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego

pracowników,

b)

przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi,

c)

w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy

lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane,

wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy

z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz

pracowników i ich rodzin,

d)

nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług

turystycznych;

5)

niezarobkowy krajowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne wykonywany na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej;

6)

niezarobkowy międzynarodowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne wykonywany

z przekroczeniem granicy Rzeczypospolitej Polskiej;

6a)

przewóz drogowy - transport drogowy lub niezarobkowy przewóz drogowy, a także inny

przewóz drogowy w rozumieniu przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r.

w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu

drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98,

jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85

(Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006, str. 1), zwanego dalej „rozporządzeniem (WE) nr 561/2006”;

7

przewóz regularny - publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu

i określonymi trasami, na zasadach określonych w ustawie i w ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1983);

7

międzynarodowy przewóz regularny - publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych

odstępach czasu i określonymi trasami, realizowany w całości lub w części poza terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej;

7a)

(uchylony)

8)

linia komunikacyjna - połączenie komunikacyjne na określonej drodze między przystankami

wskazanymi w rozkładzie jazdy, po której odbywają się regularne przewozy osób;

8a)

przystanek - miejsce przeznaczone do wsiadania lub wysiadania pasażerów na danej linii

komunikacyjnej, oznaczone w sposób określony w przepisach ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, z informacją o rozkładzie jazdy, z uwzględnieniem godzin odjazdów środków transportowych

przewoźnika drogowego uprawnionego do korzystania z tego miejsca;

9)

przewóz regularny specjalny - niepubliczny przewóz regularny określonej grupy osób,

z wyłączeniem innych osób;

10)

przewóz wahadłowy - wielokrotny przewóz zorganizowanych grup osób tam i z powrotem,

między tym samym miejscem początkowym a tym samym miejscem docelowym, przy spełnieniu

łącznie następujących warunków

a)

każda grupa osób przewiezionych do miejsca docelowego wraca do miejsca początkowego,

b)

miejsce początkowe i miejsce docelowe oznaczają odpowiednio miejsce rozpoczęcia usługi

przewozowej oraz miejsce zakończenia usługi przewozowej, z uwzględnieniem w każdym

przypadku okolicznych miejscowości leżących w promieniu 50 km;

11)

przewóz okazjonalny - przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu

regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego;

12)

przewóz kabotażowy - przewóz wykonywany pojazdem samochodowym zarejestrowanym za granicą

lub przez przedsiębiorcę zagranicznego między miejscami położonymi na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej;

13)

transport kombinowany - przewóz rzeczy, podczas którego samochód ciężarowy, przyczepa,

naczepa z jednostką ciągnącą lub bez jednostki ciągnącej, nadwozie wymienne lub kontener

20-stopowy lub większy korzysta z drogi w początkowym lub końcowym odcinku przewozu,

a na innym odcinku z usługi kolei, żeglugi śródlądowej lub transportu morskiego, przy

czym odcinek morski przekracza 100 km w linii prostej; odcinek przewozu początkowego

lub końcowego oznacza przewóz

a)

pomiędzy punktem, gdzie rzeczy są załadowane, i najbliższą odpowiednią kolejową stacją

załadunkową dla odcinka początkowego oraz pomiędzy najbliższą odpowiednią kolejową

stacją wyładunkową a punktem, gdzie rzeczy są wyładowane, dla końcowego odcinka lub

b)

wewnątrz promienia nieprzekraczającego 150 km w linii prostej ze śródlądowego lub

morskiego portu załadunku lub wyładunku;

14)

międzynarodowy transport kombinowany - transport kombinowany, podczas którego następuje

przekroczenie granicy Rzeczypospolitej Polskiej;

15)

przewoźnik drogowy - przedsiębiorca uprawniony do wykonywania działalności gospodarczej

w zakresie transportu drogowego;

16)

zagraniczny przewoźnik drogowy - zagraniczny przedsiębiorca uprawniony do wykonywania

działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego na podstawie przepisów obowiązujących

w państwie, w którym znajduje się jego siedziba;

17)

licencja - decyzja administracyjna wydana przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego

lub określony w ustawie organ samorządu terytorialnego, uprawniająca do podejmowania

i wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego;

18)

zezwolenie - decyzja administracyjna wydana przez ministra właściwego do spraw transportu,

Głównego Inspektora Transportu Drogowego lub określony w ustawie organ samorządu terytorialnego,

uprawniająca przewoźnika drogowego do wykonywania określonego rodzaju transportu drogowego;

19)

zezwolenie zagraniczne - dokument otrzymany na podstawie umowy międzynarodowej od

właściwego organu innego państwa lub organizacji międzynarodowej przez właściwy organ

Rzeczypospolitej Polskiej przekazywany przewoźnikowi drogowemu i upoważniający go

do wykonywania międzynarodowego transportu drogowego, jednokrotnie lub wielokrotnie,

do lub z terytorium państwa określonego w zezwoleniu lub tranzytem przez jego terytorium;

19a)

formularz jazdy - dokument wydawany na podstawie art. 12 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1073/2009 z dnia 21

października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług

autokarowych i autobusowych i zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006

(Dz. Urz. UE L 300 z 14.11.2009, str. 88, z późn. zm.) oraz na podstawie umowy w sprawie międzynarodowych okazjonalnych przewozów pasażerów

autokarami i autobusami (Umowa INTERBUS), sporządzonej w Brukseli dnia 11 grudnia 2000 r.

(Dz. U. z 2003 r. poz. 1076);

20)

certyfikat kompetencji zawodowych - dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji

i wiedzy niezbędnych do podjęcia i wykonywania działalności gospodarczej w zakresie

transportu drogowego;

21)

(uchylony)

21a)

baza eksploatacyjna - miejsce wyposażone w odpowiedni sprzęt techniczny i urządzenia

techniczne umożliwiające prowadzenie działalności transportowej w sposób zorganizowany

i ciągły, w skład której wchodzi co najmniej jeden z następujących elementów: miejsce

postojowe, miejsce załadunku, rozładunku lub łączenia ładunków, miejsce konserwacji

lub naprawy pojazdów;

22)

obowiązki lub warunki przewozu drogowego - obowiązki lub warunki wynikające z przepisów

ustawy oraz

a)

rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń

rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. L 370 z 31.12.1985, str.

21),

b)

(uchylona)

c)

(uchylona)

d)

(uchylona)

e)

(uchylona)

f)

(uchylona)

g)

rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. w sprawie ochrony zwierząt

podczas transportu i związanych z tym działań oraz zmieniające dyrektywy 64/432/EWG

i 93/119/WE oraz rozporządzenia (WE) nr 1255/97 (Dz. Urz. L 3 z 05.01.2005, str. 1-44),

h)

rozporządzenia (WE) nr 561/2006,

i)

rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca

2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. L 190 z 12.07.2006, str. 1-98),

j)

rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października

2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika

drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz. Urz. L 300 z 14.11.2009, str.

51-71),

k)

rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października

2009 r. dotyczącego wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych

(Dz. Urz. L 300 z 14.11.2009, str. 72-87),

l)

rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1073/2009 z dnia 21 października

2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych

i autobusowych i zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006,

m)

ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe,

n)

ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1289 i 2056),

o)

ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym,

p)

ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1840),

r)

ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców

(Dz. U. z 2012 r. poz. 1155, z 2013 r. poz. 567 oraz z 2016 r. poz. 2206),

s)

ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 891),

t)

ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia

(Dz. U. z 2017 r. poz. 149 i 60),

u)

ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów

(Dz. U. z 2015 r. poz. 1048 oraz z 2016 r. poz. 1948),

w)

ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1867, 1920 i 1954 oraz z 2017 r. poz. 60 i 730),

wa) ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami

(Dz. U. z 2017 r. poz. 978),

x)

ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1834, 1948 i 1954),

y)

wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych w zakresie przewozu drogowego;

23)

osoba niepełnosprawna i osoba o ograniczonej sprawności ruchowej - osobę niepełnosprawną

i osobę o ograniczonej sprawności ruchowej w rozumieniu art. 3 lit. j rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 181/2011 z dnia

16 lutego 2011 r. dotyczącego praw pasażerów w transporcie autobusowym i autokarowym

oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 2006/2004

(Dz. Urz. UE L 55 z 28.02.2011, str. 1).

Zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego wydane na podstawie ustawy,

o której mowa w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, zachowują ważność.

1.

Podjęcie i wykonywanie transportu drogowego, z zastrzeżeniem art. 5b ust. 1 i 2, wymaga

uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych

w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października

2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika

drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE, zwanym dalej „rozporządzeniem (WE) nr 1071/2009”.

2.

Zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego udziela się przedsiębiorcy,

jeżeli

1)

spełnia wymagania określone w rozporządzeniu (WE) nr 1071/2009;

2)

w stosunku do zatrudnionych przez przedsiębiorcę kierowców, a także innych osób niezatrudnionych

przez przedsiębiorcę, lecz wykonujących osobiście przewóz na jego rzecz, nie orzeczono

zakazu wykonywania zawodu kierowcy.

2a

Za przestępstwa w dziedzinach określonych w art. 6 ust. 1 lit. a rozporządzenia (WE)

nr 1071/2009 w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji uznaje się przestępstwa

umyślne określone w

1)

art. 173-175, art. 178-180, art. 189a, art. 218-221, art. 296-306 i art. 308 ustawy

z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1137, z późn. zm.;

2)

art. 586-589 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1577);

3)

art. 522 i art. 523 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe

(Dz. U. z 2016 r. poz. 2171, 2260 i 2261 oraz z 2017 r. poz. 791);

4)

art. 53-64 i art. 68 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii

(Dz. U. z 2017 r. poz. 783 i 1458);

5)

art. 399 i art. 400 ustawy z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1508).

3.

Zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego udziela się na czas nieoznaczony.

1.

Podjęcie i wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej

licencji wspólnotowej, na zasadach określonych w

1)

rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października

2009 r. dotyczącym wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych, zwanym dalej „rozporządzeniem (WE) nr 1072/2009”, lub

2)

rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1073/2009 z dnia 21 października

2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych

i autobusowych i zmieniającym rozporządzenie (WE) nr 561/2006, zwanym dalej „rozporządzeniem (WE) nr 1073/2009”.

2.

Licencji wspólnotowej udziela się przedsiębiorcy, jeżeli posiada zezwolenie na wykonywanie

zawodu przewoźnika drogowego.

1.

Podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób

1)

samochodem osobowym,

2)

pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej

niż 9 osób łącznie z kierowcą,

3)

taksówką

- wymaga uzyskania odpowiedniej licencji.

2.

Podjęcie i wykonywanie transportu drogowego w zakresie pośrednictwa przy przewozie

rzeczy wymaga uzyskania odpowiedniej licencji.

3.

Licencji, o której mowa w ust. 1 i 2, udziela się na czas oznaczony, nie krótszy niż

2 lata i nie dłuższy niż 50 lat, uwzględniając wniosek strony.

1.

Licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 i 2, udziela się przedsiębiorcy, jeżeli

1)

członkowie organu zarządzającego osoby prawnej, osoby zarządzające spółką jawną lub

komandytową, a w przypadku innego przedsiębiorcy - osoby prowadzące działalność gospodarczą

a)

nie zostały skazane prawomocnym wyrokiem za przestępstwa karne skarbowe lub przestępstwa

umyślne: przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, obrotowi gospodarczemu, wiarygodności

dokumentów, środowisku lub warunkom pracy i płacy albo inne mające związek z wykonywaniem

zawodu,

b)

nie wydano im prawomocnego orzeczenia zakazującego wykonywania działalności gospodarczej

w zakresie transportu drogowego;

2)

przynajmniej jedna z osób zarządzających przedsiębiorstwem lub osoba zarządzająca

w przedsiębiorstwie transportem drogowym legitymuje się certyfikatem kompetencji zawodowych;

3)

znajduje się on w sytuacji finansowej zapewniającej podjęcie i prowadzenie działalności

gospodarczej w zakresie transportu drogowego określonej dostępnymi środkami finansowymi

lub majątkiem w wysokości

a)

9000 euro - na pierwszy pojazd samochodowy przeznaczony do transportu drogowego,

b)

5000 euro - na każdy następny pojazd samochodowy przeznaczony do transportu drogowego;

4)

w stosunku do zatrudnionych przez niego kierowców, a także innych osób niezatrudnionych

przez tego przedsiębiorcę, lecz wykonujących osobiście przewóz na jego rzecz, nie

orzeczono zakazu wykonywania zawodu kierowcy;

5)

posiada on tytuł prawny do dysponowania pojazdem lub pojazdami samochodowymi spełniającymi

wymagania techniczne określone przepisami prawa o ruchu drogowym, którymi transport drogowy ma być wykonywany.

2.

Licencji, o której mowa w art. 5b ust. 2, udziela się przedsiębiorcy, jeżeli

1)

spełnia wymagania, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2;

2)

znajduje się w sytuacji finansowej zapewniającej podjęcie i prowadzenie działalności

gospodarczej w zakresie transportu drogowego określonej dostępnymi środkami finansowymi

lub majątkiem w wysokości 50 000 euro.

3.

Wymóg, o którym mowa w ust. 1 pkt 3 i ust. 2 pkt 2, potwierdza się

1)

rocznym sprawozdaniem finansowym;

2)

dokumentami potwierdzającymi

a)

dysponowanie środkami pieniężnymi w gotówce lub na rachunkach bankowych lub dostępnymi

aktywami,

b)

posiadanie akcji, udziałów lub innych zbywalnych papierów wartościowych,

c)

udzielenie gwarancji lub poręczeń bankowych,

d)

własność nieruchomości.

4.

Przy ocenie sytuacji finansowej, o której mowa w ust. 1 pkt 3 i ust. 2 pkt 2, stosuje

się kurs średni ogłaszany przez Narodowy Bank Polski, obowiązujący w ostatnim dniu

roku poprzedzającego rok, w którym ocena ta jest dokonywana.

Główny Inspektor Transportu Drogowego podejmie działania zmierzające do utworzenia

Krajowego Rejestru Elektronicznego Przedsiębiorców Transportu Drogowego.

1.

Licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką

udziela się przedsiębiorcy, jeżeli

1)

spełnia wymagania określone w art. 5c ust. 1 pkt 1 i 5;

2)

zatrudnieni przez niego kierowcy oraz sam przedsiębiorca osobiście wykonujący przewozy

a)

(uchylona)

b)

nie byli skazani za przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu oraz przeciwko wolności

seksualnej i obyczajności, a ponadto nie wydano im prawomocnego orzeczenia zakazującego

wykonywania zawodu kierowcy,

c)

posiadają zaświadczenie o ukończeniu szkolenia w zakresie transportu drogowego taksówką,

potwierdzonego zdanym egzaminem w przypadku, o którym mowa w ust. 3a,

d)

spełniają wymagania określone w art. 39a ust. 1 pkt 1-4.

2.

(uchylony)

2a.

(uchylony)

2b.

(uchylony)

3.

(uchylony)

3a.

Rada gminy liczącej powyżej 100 000 mieszkańców może wprowadzić, w drodze uchwały,

obowiązek ukończenia szkolenia zakończonego egzaminem przed komisją egzaminacyjną,

potwierdzającym znajomość topografii miejscowości oraz przepisów prawa miejscowego,

przez przedsiębiorcę osobiście wykonującego przewozy lub kierowcę przez niego zatrudnionego.

3b.

Za przeprowadzenie szkolenia i egzaminu, o których mowa w ust. 3a, pobiera się opłatę.

3c.

W przypadku, o którym mowa w ust. 3a, rada gminy określi, w drodze uchwały

1)

częstotliwość egzaminów, nie rzadziej jednak niż raz w roku;

2)

program szkolenia w wymiarze nieprzekraczającym 20 godzin;

3)

sposób powoływania komisji egzaminacyjnej, jej skład, tryb pracy oraz wysokość wynagrodzenia

za pracę w komisji;

4)

sposób egzaminowania oraz zakres wiedzy wymagany na egzaminie, na podstawie którego

komisja egzaminacyjna przygotowuje pytania egzaminacyjne;

5)

wzór zaświadczenia o ukończeniu szkolenia;

6)

wysokość opłat za szkolenie i egzamin, uwzględniając koszty szkolenia i egzaminowania

oraz to, że łączna wysokość tych opłat nie może przekroczyć 20% kwoty przeciętnego

miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzedzającym przeprowadzenie

szkolenia i egzaminu, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na

podstawie przepisów ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1383 i 1386).

4.

Licencja, o której mowa w ust. 1, udzielana jest na określony pojazd i obszar obejmujący

1)

gminę;

2)

gminy sąsiadujące - po uprzednim zawarciu przez nie porozumienia;

3)

miasto stołeczne Warszawę.

5.

Dopuszcza się wykonywanie przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar,

lecz bez prawa świadczenia usług przewozowych poza obszarem określonym w tej licencji,

z wyjątkiem przewozu wykonywanego w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia

przez klienta z innego obszaru.

6.

(uchylony)

7.

(uchylony)

1.

W latach 2016-2025 maksymalny limit wydatków budżetu państwa będący skutkiem finansowym

ustawy wynosi 55,89 mln zł, z tego

1)

2016 r. - 1,57 mln zł;

2)

2017 r. - 9,97 mln zł;

3)

2018 r. - 5,78 mln zł;

4)

2019 r. - 5,17 mln zł;

5)

2020 r. - 5,17 mln zł;

6)

2021 r. - 7,55 mln zł;

7)

2022 r. - 5,17 mln zł;

8)

2023 r. - 5,17 mln zł;

9)

2024 r. - 5,17 mln zł;

10)

2025 r. - 5,17 mln zł.

2.

W latach 2016-2025 maksymalny limit wydatków jednostek samorządu terytorialnego będący

skutkiem finansowym ustawy wynosi 0,38 mln zł, z tego

1)

2016 r. - 0 zł;

2)

2017 r. - 0,38 mln zł;

3)

2018 r. - 0 zł;

4)

2019 r. - 0 zł;

5)

2020 r. - 0 zł;

6)

2021 r. - 0 zł;

7)

2022 r. - 0 zł;

8)

2023 r. - 0 zł;

9)

2024 r. - 0 zł;

10)

2025 r. - 0 zł.

3.

W przypadku zagrożenia przekroczenia przyjętego na dany rok budżetowy maksymalnego

limitu wydatków, o którym mowa w ust. 1, zostaną zastosowane mechanizmy korygujące,

polegające na

1)

wykorzystaniu innych rozwiązań techniczno-organizacyjnych w zakresie funkcjonowania

Krajowego Rejestru Elektronicznego Przedsiębiorców Transportu Drogowego;

2)

racjonalizacji częstotliwości wykonywania zadań związanych z funkcjonowaniem Krajowego

Rejestru Elektronicznego Przedsiębiorców Transportu Drogowego.

4.

Organem właściwym do monitorowania wykorzystania limitu wydatków, o którym mowa w

ust. 1, oraz wdrożenia mechanizmów korygujących, o których mowa w ust. 3, jest minister

właściwy do spraw transportu.

1.

Udzielenie, odmowa udzielenia, zmiana oraz zawieszenie lub cofnięcie zezwolenia na

wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego następuje w drodze decyzji administracyjnej.

2.

Organem właściwym w sprawach udzielenia, odmowy udzielenia, zmiany oraz zawieszenia

lub cofnięcia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego jest

1)

starosta właściwy dla siedziby przedsiębiorcy, o której mowa w art. 5 lit. a rozporządzenia

(WE) nr 1071/2009;

2)

Główny Inspektor Transportu Drogowego, w przypadku ubiegania się o licencję wspólnotową,

jeżeli przedsiębiorca nie występował z wnioskiem o wydanie zezwolenia na wykonywanie

zawodu przewoźnika drogowego przez organ, o którym mowa w pkt 1.

3.

Udzielenie, odmowa udzielenia, zmiana lub cofnięcie licencji wspólnotowej oraz licencji,

o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2, następuje w drodze decyzji administracyjnej.

4.

Organem właściwym w sprawach udzielenia, odmowy udzielenia, zmiany lub cofnięcia

1)

licencji wspólnotowej jest Główny Inspektor Transportu Drogowego;

2)

licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem

osobowym, pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7

i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą lub licencji na wykonywanie transportu

drogowego w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy jest starosta właściwy dla

siedziby albo miejsca zamieszkania przedsiębiorcy;

3)

licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką

a)

na obszarze, o którym mowa w art. 6 ust. 4 pkt 1, jest wójt, burmistrz lub prezydent

miasta,

b)

na obszarze, o którym mowa w art. 6 ust. 4 pkt 2, jest wójt, burmistrz lub prezydent

miasta właściwy dla siedziby albo miejsca zamieszkania przedsiębiorcy,

c)

na obszarze, o którym mowa w art. 6 ust. 4 pkt 3, jest Prezydent miasta stołecznego

Warszawy.

1.

Zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego oraz licencji wspólnotowej

udziela się na wniosek przedsiębiorcy złożony w formie pisemnej, w postaci papierowej

lub w postaci elektronicznej za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu

ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących

zadania publiczne

(Dz. U. z 2017 r. poz. 570), po uiszczeniu opłat, o których mowa w art. 41 ust. 1 pkt 1 i 11.

2.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera

1)

oznaczenie przedsiębiorcy, jego adres i siedzibę albo miejsce zamieszkania;

2)

adres siedziby przedsiębiorcy, o której mowa w art. 5 lit. a rozporządzenia (WE) nr

1071/2009;

3)

informację o wpisie do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej

(CEIDG) albo numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym (KRS),

jeżeli są wymagane;

4)

numer identyfikacji podatkowej (NIP);

5)

określenie rodzaju transportu drogowego;

6)

określenie rodzaju i liczby pojazdów samochodowych, które przedsiębiorca będzie wykorzystywał

do wykonywania transportu drogowego;

7)

imię i nazwisko, adres zamieszkania oraz numer certyfikatu kompetencji zawodowych

osoby zarządzającej transportem, o której mowa w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE)

nr 1071/2009 albo osoby, o której mowa w art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009;

8)

określenie liczby wypisów z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego

lub z licencji wspólnotowej;

9)

w przypadku licencji wspólnotowej - określenie czasu, na który ma być ona udzielona.

3.

Do wniosku o udzielenie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego dołącza

się

1)

oświadczenie osoby zarządzającej transportem następującej treści: „Oświadczam, że

zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 będę pełnić rolę zarządzającego

transportem” oraz kopię certyfikatu kompetencji zawodowych tej osoby albo oświadczenie

osoby uprawnionej na podstawie umowy do wykonywania zadań zarządzającego transportem

w imieniu przedsiębiorcy, że spełnia warunki, o których mowa w art. 4 ust. 2 lit.

c rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, oraz kopię certyfikatu kompetencji zawodowych

tej osoby;

2)

dokumenty potwierdzające spełnienie warunków, o których mowa w art. 7 rozporządzenia

(WE) nr 1071/2009;

3)

oświadczenie przedsiębiorcy, że dysponuje bazą eksploatacyjną wraz ze wskazaniem adresu

bazy, jeżeli adres ten jest inny niż adres wskazany zgodnie z ust. 2 pkt 1;

4)

oświadczenie o zamiarze zatrudnienia kierowców spełniających warunki, o których mowa

w art. 5 ust. 2 pkt 2, lub oświadczenie o zamiarze współpracy z osobami niezatrudnionymi

przez przedsiębiorcę, lecz wykonującymi osobiście przewóz na jego rzecz, spełniającymi

warunki, o których mowa w art. 5 ust. 2 pkt 2;

5)

dowód uiszczenia opłaty za wydanie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego

i wypisów z tego zezwolenia;

6)

informację z Krajowego Rejestru Karnego dotyczącą osoby

a)

będącej członkiem organu zarządzającego osoby prawnej, osoby zarządzającej spółką

jawną lub komandytową,

b)

prowadzącej działalność gospodarczą - w przypadku innego przedsiębiorcy,

c)

zarządzającej transportem lub uprawnionej na podstawie umowy do wykonywania zadań

zarządzającego transportem w imieniu przedsiębiorcy

- o niekaralności za przestępstwa w dziedzinach określonych w art. 6 ust. 1 lit. a

rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, wymienione w art. 5 ust. 2a;

7

oświadczenie osób, o których mowa w pkt 6, o niekaralności za poważne naruszenie,

o którym mowa w art. 6 ust. 1 lit. b rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, w tym najpoważniejsze

naruszenie określone w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1071/2009

4.

Do wniosku o udzielenie licencji wspólnotowej dołącza się

1)

kopię zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego;

2)

zaświadczenie wystawione przez organ, który wydał zezwolenie na wykonywanie zawodu

przewoźnika drogowego, o liczbie pojazdów dla których został udokumentowany wymóg

zdolności finansowej, zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009;

3)

dowód uiszczenia opłaty za wydanie licencji wspólnotowej i wypisów z tej licencji.

5.

W przypadku gdy wniosek, o którym mowa w ust. 1, jest składany w postaci elektronicznej

załączniki, o których mowa w ust. 3 i 4, składa się również w postaci elektronicznej.

6

Oświadczenia, o których mowa w ust. 3 pkt 3, 4 i 7, składa się pod rygorem odpowiedzialności

karnej za składanie fałszywych zeznań. Składający oświadczenie jest obowiązany do

zawarcia w nim klauzuli następującej treści: „Jestem świadomy/a odpowiedzialności

karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu

o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań.

7.

Po uzyskaniu zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego przedsiębiorca

przedkłada do organu, o którym mowa w art. 7 ust. 2, wykaz pojazdów zawierający następujące

informacje

1)

markę, typ;

2)

rodzaj/przeznaczenie;

3)

numer rejestracyjny;

4)

numer VIN;

5)

wskazanie rodzaju tytułu prawnego do dysponowania pojazdem.

1.

Przedsiębiorca, który nie jest obowiązany na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1047, z późn. zm. do sporządzenia rocznego sprawozdania finansowego może udokumentować swoją zdolność

finansową, o której mowa w art. 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, w sposób

wskazany w art. 7 ust. 2 tego rozporządzenia.

2.

Audytorem upoważnionym do poświadczenia rocznych sprawozdań finansowych, o którym

mowa w art. 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, jest biegły rewident w rozumieniu

przepisów ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości.

3.

Odpowiednio upoważnioną osobą do poświadczenia rocznych sprawozdań finansowych, o

której mowa w art. 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, jest członek zarządu

spółki prawa handlowego lub innej osoby prawnej, wspólnik spółki jawnej, komplementariusz

spółki komandytowej lub komandytowo-akcyjnej, lub przedsiębiorca będący osobą fizyczną.

4.

Wymóg prowadzenia dokumentów księgowych w siedzibie, o którym mowa w art. 5 lit. a

rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, uznaje się za spełniony, jeżeli przedsiębiorca powierzył

prowadzenie ksiąg rachunkowych przedsiębiorcy, o którym mowa w art. 76a ust. 3 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości, lub przedsiębiorcy prowadzącemu działalność w tym zakresie z innego państwa członkowskiego

w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 4 marca 2010 r. o świadczeniu usług na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej

(Dz. U. z 2016 r. poz. 893 i 1948 oraz z 2017 r. poz. 60 i 1089).

Mikroprzedsiębiorca w rozumieniu ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1829, 1948, 1997 i 2255 oraz z 2017 r. poz. 460 i 819) może, bez wyznaczania zarządzającego transportem spełniającego warunki, o których

mowa w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, w drodze umowy wyznaczyć osobę

fizyczną uprawnioną do wykonywania zadań zarządzającego transportem w jego imieniu,

jeżeli osoba ta spełnia warunki, o których mowa w art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE)

nr 1071/2009.

1.

Organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2, wszczyna postępowanie administracyjne w zakresie

spełniania wymogu dobrej reputacji, jeżeli wobec

1)

członka organu zarządzającego osoby prawnej, osoby zarządzającej spółką jawną, komandytową

lub komandytowo-akcyjną, osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, zarządzającego

transportem lub osoby fizycznej, o której mowa w art. 7c, orzeczono prawomocny wyrok

skazujący za przestępstwo w dziedzinach określonych w art. 6 ust. 1 lit. a rozporządzenia

(WE) nr 1071/2009, wymienione w art. 5 ust. 2a;

2)

przedsiębiorcy, zarządzającego transportem lub osoby fizycznej, o której mowa w art.

7c

a)

wydano wykonalną decyzję administracyjną lub wykonalne decyzje administracyjne o nałożeniu

kary pieniężnej za poważne naruszenie określone w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 z dnia 18 marca 2016 r. uzupełniającego rozporządzenie

Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych

naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez

przewoźnika drogowego, oraz zmieniającego załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu

Europejskiego i Rady

(Dz. Urz. UE L 74 z 19.03.2016, str. 8), zwanym dalej „rozporządzeniem Komisji (UE) 2016/403”, jeżeli częstotliwość ich występowania,

zgodnie z załącznikiem II do tego rozporządzenia, wymaga oceny dobrej reputacji,

b)

orzeczono lub nałożono w drodze mandatu karnego lub mandatów karnych prawomocnie karę

za wykroczenie stanowiące poważne naruszenie określone w załączniku I do rozporządzenia

Komisji (UE) 2016/403, jeżeli częstotliwość ich występowania, zgodnie z załącznikiem

II do tego rozporządzenia, wymaga oceny dobrej reputacji,

c)

wydano wykonalną decyzję administracyjną o nałożeniu kary pieniężnej za najpoważniejsze

naruszenie określone w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, lub d) orzeczono

lub nałożono w drodze mandatu karnego prawomocnie karę za wykroczenie stanowiące najpoważniejsze

naruszenie określone w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1071/2009.

2.

Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w przypadku, o którym mowa w ust.

1 pkt 1, organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2, wydaje decyzję stwierdzającą utratę

dobrej reputacji.

3.

Po wszczęciu postępowania, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, organ, o którym mowa w art.

7 ust. 2, weryfikuje sposób i warunki wykonywania transportu drogowego.

4.

Przy dokonywaniu oceny dobrej reputacji, organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2, bierze

pod uwagę w szczególności

1)

czy liczba stwierdzonych naruszeń jest nieznaczna w stosunku do liczby kierowców zatrudnionych

przez przedsiębiorcę bądź będących w jego dyspozycji oraz skali prowadzonych operacji

transportowych;

2)

czy istnieje możliwość poprawy sytuacji w przedsiębiorstwie, w tym czy w przedsiębiorstwie

podjęto działania mające na celu wdrożenie prawidłowej dyscypliny pracy lub wdrożono

procedury zapobiegające powstawaniu naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego;

3)

interes społeczny kontynuacji działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę, w szczególności

jeżeli cofnięcie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego spowodowałoby

w znaczący sposób wzrost poziomu bezrobocia w miejscowości, gminie lub regionie;

4)

opinię polskiej organizacji o zasięgu ogólnokrajowym zrzeszającej przewoźników drogowych,

działającej od co najmniej 3 lat, której przedsiębiorca jest członkiem.

5.

Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego organ, o którym mowa w art. 7 ust.

2

1)

wydaje decyzję stwierdzającą utratę dobrej reputacji - w przypadku uznania, że utrata

dobrej reputacji będzie stanowiła proporcjonalną reakcję za popełnione naruszenia,

albo

2)

wydaje decyzję stwierdzającą, że dobra reputacja pozostaje nienaruszona - w przypadku

uznania, że utrata dobrej reputacji będzie stanowiła nieproporcjonalną reakcję za

popełnione naruszenia.

6.

W przypadku wydania decyzji, o której mowa w ust. 5 pkt 1

1)

wymóg dobrej reputacji nie jest spełniony;

2)

organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2, zawiesza zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika

drogowego

- do czasu zastosowania środka rehabilitacyjnego, o którym mowa w art. 7e.

7.

Wykonywanie transportu drogowego w przypadku, gdy przedsiębiorcy zawieszono zezwolenie

na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, jest równoznaczne z wykonywaniem przewozu

bez zezwolenia.

Przez środki rehabilitacyjne, o których mowa w art. 6 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr

1071/2009, należy rozumieć

1)

zatarcie skazania za przestępstwa określone w art. 5 ust. 2a;

2)

zatarcie skazania za wykroczenia stanowiące naruszenia określone w załączniku IV do

rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 lub załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403;

3)

upływ roku od dnia nałożenia grzywny w formie mandatu karnego za wykroczenia stanowiące

naruszenia określone w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 lub załączniku

I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403;

4)

nałożone sankcje administracyjne za naruszenia określone w załączniku IV do rozporządzenia

(WE) nr 1071/2009 lub załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 staną się

niebyłe, zgodnie z art. 94b.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 13, który wchodzi w życie z dniem 30 listopada 2017 r.;

2)

art. 6, który wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia.

1.

Licencji, o których mowa w art. 5b ust. 1 i 2, udziela się na wniosek przedsiębiorcy

złożony w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, po uiszczeniu

opłaty, o której mowa w art. 41 ust. 1 pkt 1.

2.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera

1)

oznaczenie przedsiębiorcy, jego adres i siedzibę albo miejsce zamieszkania;

2)

informację o wpisie do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej

(CEIDG) albo numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym (KRS),

jeżeli są wymagane;

3)

numer identyfikacji podatkowej (NIP);

4)

określenie rodzaju i zakresu transportu drogowego, a w zakresie transportu drogowego

taksówką - także obszaru wykonywania przewozu;

5)

określenie czasu, na który licencja ma być udzielona;

6)

określenie rodzaju i liczby pojazdów samochodowych, które przedsiębiorca będzie wykorzystywał

do wykonywania transportu drogowego - w przypadku wykonywania transportu drogowego

w zakresie, o którym mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 i 2;

7)

określenie liczby wypisów z licencji - w przypadku wykonywania transportu drogowego

w zakresie, o którym mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 i 2.

3.

Do wniosku o udzielenie licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2, dołącza się

1)

oświadczenie osoby zarządzającej transportem następującej treści: „Oświadczam, że

zgodnie z art. 5c ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym będę pełnić rolę osoby zarządzającej transportem drogowym w przedsiębiorstwie” oraz

kopię certyfikatu kompetencji zawodowych tej osoby;

2)

oświadczenie członków organu zarządzającego osoby prawnej, osoby zarządzającej spółką

jawną lub komandytową, a w przypadku innego przedsiębiorcy - osoby prowadzącej działalność

gospodarczą, że spełnia wymóg dobrej reputacji, o którym mowa w art. 5c ust. 1 pkt

1;

3)

dokumenty potwierdzające spełnienie warunków, o których mowa w art. 5c ust. 1 pkt

3 lub ust. 2 pkt 2;

4)

oświadczenie o zamiarze zatrudnienia kierowców spełniających warunki, o których mowa

w art. 5c ust. 1 pkt 4 lub w art. 6 ust. 1 pkt 2, albo oświadczenie o zamiarze współpracy

z osobami niezatrudnionymi przez przedsiębiorcę, lecz wykonującymi osobiście przewóz

na jego rzecz, spełniającymi warunki, o których mowa w art. 5c ust. 1 pkt 4;

5)

wykaz pojazdów zawierający następujące informacje

a)

markę, typ,

b)

rodzaj/przeznaczenie,

c)

numer rejestracyjny,

d)

numer VIN,

e)

wskazanie rodzaju tytułu prawnego do dysponowania pojazdem;

6)

dowód uiszczenia opłaty za wydanie licencji i wypisów z tej licencji.

4.

W przypadku gdy wniosek, o którym mowa w ust. 1, składa się w postaci elektronicznej

załączniki, o których mowa w ust. 3, składa się również w postaci elektronicznej.

5.

Przy składaniu wniosku, o którym mowa w ust. 1, nie dołącza się dokumentów, o których

mowa w ust. 3

1)

pkt 1 i 3 - gdy wniosek dotyczy licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego

w zakresie przewozu osób taksówką;

2)

pkt 4 i 5 - gdy wniosek dotyczy licencji na wykonywanie transportu drogowego w zakresie

pośrednictwa przy przewozie rzeczy.

6.

Oświadczenia, o których mowa w ust. 3 pkt 1, 2 i 4, składa się pod rygorem odpowiedzialności

karnej za składanie fałszywych zeznań. Składający oświadczenie jest obowiązany do

zawarcia w nim klauzuli następującej treści: „Jestem świadomy/a odpowiedzialności

karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu

o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań.

(uchylony)

(uchylony)

1.

W zezwoleniu na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego oraz w licencji określa się

w szczególności

1)

numer ewidencyjny zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji;

2)

organ, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji;

3)

datę udzielenia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji;

4)

podstawę prawną;

5)

przedsiębiorcę, jego adres i siedzibę albo miejsce zamieszkania;

6)

rodzaj i zakres transportu drogowego;

7)

oznaczenie obszaru przewozów - w przypadku licencji na wykonywanie krajowego transportu

drogowego w zakresie przewozu osób taksówką;

8)

termin ważności.

2

Organ udzielający zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, o którym

mowa w art. 7 ust. 2, wydaje wypis lub wypisy z tego zezwolenia w liczbie nie większej

niż liczba pojazdów samochodowych określonych we wniosku o udzielenie zezwolenia,

dla których został udokumentowany wymóg zdolności finansowej, zgodnie z art. 7 rozporządzenia

(WE) nr 1071/2009.

2a

W przypadku utraty uprawnień wynikających z licencji wspólnotowej organem właściwym

do wydania wypisu lub wypisów z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego

wydanego przez organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2 pkt 2, jest starosta właściwy

dla siedziby przedsiębiorcy, o której mowa w art. 5 lit. a rozporządzenia (WE) nr

1071/2009.

2b

W przypadku, o którym mowa w ust. 2a, organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2 pkt 2,

przekazuje akta sprawy w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o utracie uprawnień

stała się ostateczna.

3.

Organ udzielający licencji wspólnotowej, o którym mowa w art. 7 ust. 4 pkt 1, wydaje

wypis lub wypisy z tej licencji w liczbie nie większej niż liczba pojazdów samochodowych

określonych we wniosku o udzielenie licencji, dla których został udokumentowany wymóg

zdolności finansowej, zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009.

4.

Organ udzielający licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 i 2, wydaje wypis

lub wypisy z tej licencji w liczbie nie większej niż liczba pojazdów samochodowych

określonych we wniosku o udzielenie licencji, dla których zostało udokumentowane spełnienie

wymogu, o którym mowa w art. 5c ust. 1 pkt 3.

1.

Zabrania się przedsiębiorcy posiadania wypisów z zezwolenia na wykonywanie zawodu

przewoźnika drogowego i wypisów z licencji wspólnotowej w łącznej liczbie przekraczającej

liczbę pojazdów, dla których został udokumentowany wymóg zdolności finansowej, zgodnie

z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009.

2.

Przedsiębiorca jest obowiązany zwrócić ponadliczbowe wypisy do organu, który je wydał

w terminie 7 dni od dnia, w którym łączna liczba wypisów przekroczyła liczbę pojazdów,

dla których został udokumentowany wymóg zdolności finansowej, zgodnie z art. 7 rozporządzenia

(WE) nr 1071/2009.

1.

Rada gminy może ustalać ceny za przewozy taksówkami na terenie gminy. W mieście stołecznym

Warszawie uprawnienia te przysługują Radzie Warszawy.

2.

Rada gminy określa strefy cen (stawki taryfowe) obowiązujące przy przewozie osób i

ładunków taksówkami.

Ceny i stawki taryfowe, o których mowa w art. 11b, mają charakter cen i stawek taryfowych

maksymalnych.

1.

Zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego oraz licencja, o której mowa

w art. 5b ust. 1, uprawniają do wykonywania przewozu wyłącznie na obszarze Rzeczypospolitej

Polskiej.

2.

Licencja, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 i 2, nie uprawnia do wykonywania transportu

drogowego taksówką.

3.

Licencja wspólnotowa uprawnia do wykonywania międzynarodowego transportu drogowego

zgodnie z rodzajem przewozów w niej określonym. Licencja ta uprawnia również do wykonywania

krajowego transportu drogowego, zgodnie z rodzajem przewozów w niej określonym.

1.

Zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji nie można odstępować

osobom trzecim ani przenosić uprawnień z nich wynikających na osobę trzecią.

2.

Organ, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, licencji

wspólnotowej lub licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 lub 2 lub ust. 2,

przenosi, w drodze decyzji administracyjnej, uprawnienia z nich wynikające w razie

1)

śmierci osoby fizycznej posiadającej zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika

drogowego lub licencję i wstąpienia na jej miejsce spadkobiercy, w tym również osoby

fizycznej będącej wspólnikiem, w szczególności spółki jawnej lub komandytowej,

2)

połączenia, podziału lub przekształcenia, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych, albo sprzedaży przedsiębiorstwa, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe, przedsiębiorcy posiadającego zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego

lub licencję

- pod warunkiem spełnienia przez przedsiębiorcę przejmującego uprawnienia wynikające

z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego wymagań określonych w art.

5 ust. 2 lub pod warunkiem spełnienia przez przedsiębiorcę przejmującego uprawnienia

wynikające z licencji wymagań odpowiednio określonych w art. 5a lub art. 5c ust. 1

lub 2.

3.

Postępowanie, o którym mowa w ust. 2, wszczyna się na wniosek przedsiębiorcy przejmującego

uprawnienia.

1.

Przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać w formie pisemnej, w postaci papierowej

lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił

1)

zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji wspólnotowej,

zmiany danych, o których mowa w art. 7a,

2)

licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2, zmiany danych, o których mowa w art.

8

- nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania.

2.

Jeżeli zmiany, o których mowa w ust. 1, obejmują dane zawarte w zezwoleniu na wykonywanie

zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, przedsiębiorca jest obowiązany wystąpić

z wnioskiem o zmianę treści zezwolenia lub licencji.

3.

Jeżeli zmiany, o których mowa w ust. 1 pkt 1, polegają na zwiększeniu liczby pojazdów,

przedsiębiorca jest obowiązany udokumentować zdolność finansową dla każdego zgłoszonego

pojazdu samochodowego, zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, i może wystąpić

z wnioskiem o wydanie dodatkowych wypisów z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika

drogowego lub z licencji.

4.

Jeżeli zmiany, o których mowa w ust. 1 pkt 2, polegają na zwiększeniu liczby pojazdów,

przedsiębiorca jest obowiązany udokumentować sytuację finansową dla każdego zgłoszonego

pojazdu samochodowego, zgodnie z art. 5c ust. 1 pkt 3, i może wystąpić z wnioskiem

o wydanie dodatkowych wypisów z licencji.

1.

Przewoźnik drogowy może zawiesić, w całości albo w części wykonywanie transportu drogowego

na okres nie dłuższy niż 12 miesięcy.

2.

Przewoźnik drogowy zawieszający wykonywanie transportu drogowego jest obowiązany w

terminie 14 dni od dnia, w którym rozpoczęty został okres zawieszenia

1)

zawiadomić organ, który udzielił licencji o zawieszeniu wykonywania transportu drogowego;

w zawiadomieniu podaje się

a)

okres, na który zawieszono wykonywanie transportu drogowego,

b)

liczbę wypisów z licencji odpowiadającą liczbie pojazdów samochodowych, którymi zaprzestano

wykonywania przewozów drogowych - w przypadku częściowego zawieszenia wykonywania

transportu drogowego;

2)

zwrócić do organu, który udzielił licencji

a)

wszystkie wypisy z licencji - w przypadku zawieszenia wykonywania transportu drogowego

w całości,

b)

wypisy z licencji odpowiadające liczbie pojazdów samochodowych, którymi zaprzestano

wykonywania przewozów drogowych - w przypadku częściowego zawieszenia wykonywania

transportu drogowego,

c)

licencję - w przypadku zawieszenia wykonywania transportu drogowego taksówką.

3.

Organ, który udzielił licencji, wydaje z urzędu zwróconą licencję lub wypisy w terminie

7 dni przed upływem okresu, na jaki zostało zawieszone wykonywanie transportu drogowego.

4.

Jeżeli wykonywanie transportu drogowego zostało zawieszone na okres przekraczający

3 miesiące, organ który udzielił licencji dokonuje, w terminie 14 dni od dnia spełnienia

wymagań, o których mowa w ust. 2, zwrotu części opłaty wniesionej za wydanie licencji

i wypisów z licencji z zastrzeżeniem ust. 5, proporcjonalnie do

1)

okresu zawieszenia wykonywania transportu drogowego;

2)

liczby zawieszonych wypisów z licencji.

5.

(uchylony)

6.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy

tryb i warunki zwrotu części opłaty, uwzględniając zasadę proporcjonalnego zwrotu

opłaty, o której mowa w ust. 4.

1.

Licencję, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2, cofa się

1)

w przypadku gdy

a)

wydano prawomocne orzeczenie zakazujące przedsiębiorcy wykonywania działalności gospodarczej

objętej licencją,

b)

przedsiębiorca nie podjął działalności objętej licencją w ciągu 6 miesięcy od dnia

jej wydania, pomimo wezwania organu licencyjnego do jej podjęcia;

2)

jeżeli jej posiadacz

a)

nie spełnia wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu

drogowego,

b)

rażąco naruszył warunki określone w licencji lub inne warunki wykonywania działalności

objętej licencją określone przepisami prawa,

c)

odstąpił licencję lub wypis z licencji osobie trzeciej,

d)

zaprzestał wykonywania działalności gospodarczej objętej licencją, a w szczególności

nie wykonuje, na skutek okoliczności zależnych od niego, transportu drogowego co najmniej

przez 6 miesięcy,

e)

rażąco narusza przepisy dotyczące czasu pracy kierowców lub kwalifikacji kierowców;

3)

jeżeli posiadacz licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie

przewozu osób taksówką samowolnie zmienia wskazania urządzeń pomiarowo-kontrolnych,

zainstalowanych w pojeździe.

4)

(uchylony)

2.

Cofnięcie licencji w przypadkach określonych w ust. 1 pkt 2 lit. a, b, d oraz lit.

e poprzedza się pisemnym ostrzeżeniem przedsiębiorcy, że w przypadku ponownego stwierdzenia

naruszenia tych przepisów wszczyna się postępowanie w sprawie cofnięcia licencji.

Przepisu nie stosuje się, gdy posiadacz licencji przestał spełniać wymagania, o których

mowa w art. 5c ust. 1 pkt 1 lit. a.

2a.

Przepisu ust. 1 pkt 2 lit. d nie stosuje się, jeżeli przewoźnik zawiadomił organ,

który udzielił licencji, o zawieszeniu wykonywania transportu drogowego, w trybie

i na zasadach określonych w art. 14a.

3.

Licencja, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2, może być cofnięta, jeżeli jej posiadacz

1)

nie przedstawił, w wyznaczonym terminie, informacji i dokumentów, o których mowa w

art. 8 ust. 2 i 3, art. 14 ust. 2 i art. 83;

2)

rażąco lub wielokrotnie narusza przepisy w zakresie dopuszczalnej masy, nacisków osi

lub wymiaru pojazdu;

3)

zalega w regulowaniu, stwierdzonych decyzją ostateczną lub prawomocnym orzeczeniem,

zobowiązań

a)

celnych, podatkowych lub innych zobowiązań na rzecz Skarbu Państwa z tytułu prowadzonej

działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego,

b)

wobec kontrahenta;

4)

samowolnie

a)

zmienia wskazania urządzeń pomiarowo-kontrolnych lub tachografów cyfrowych zainstalowanych

w pojeździe, z zastrzeżeniem ust. 1 pkt 3,

b)

zmienia lub usuwa dane zapisane w tachografie cyfrowym lub na karcie kierowcy i karcie

przedsiębiorstwa.

4.

Przedsiębiorca jest obowiązany zwrócić dokumenty, o których mowa w art. 11, organowi,

który udzielił licencji, niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od

dnia, w którym decyzja o cofnięciu licencji stała się ostateczna.

5.

W przypadku cofnięcia licencji nie może być ona ponownie udzielona wcześniej niż po

upływie 3 lat od dnia, w którym decyzja o cofnięciu licencji stała się ostateczna.

1.

Wielokrotne popełnianie poważnego naruszenia, o którym mowa w art. 6 ust. 1 lit. b

rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, w państwie członkowskim Unii Europejskiej, może

prowadzić do wszczęcia procedury cofnięcia wypisów z licencji wspólnotowej oraz zawieszenia

wydawania dodatkowych wypisów z licencji wspólnotowej.

2.

Przy obliczaniu częstotliwości występowania wielokrotnych naruszeń bierze się pod

uwagę czas, wagę naruszenia oraz średnią liczbę kierowców wykonujących operacje transportowe

dla przedsiębiorcy, zgodnie ze wzorem obliczania zawartym w załączniku II do rozporządzenia

Komisji (UE) 2016/403.

3.

Trzy poważne naruszenia lub jedno bardzo poważne naruszenie, określone w załączniku

I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, w przeliczeniu na kierowcę na rok w danym

przedsiębiorstwie, powoduje wydanie przez organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2, przedsiębiorcy

mającemu siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ostrzeżenia o możliwości

wszczęcia procedury, o której mowa w ust. 1.

4.

W przypadku stwierdzenia drugiego bardzo poważnego naruszenia, zgodnie ze wzorem obliczania

zawartym w załączniku II do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, w ciągu roku od

dnia wystosowania ostrzeżenia, organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2, dokonuje, w drodze

decyzji administracyjnej

1)

cofnięcia na okres 3 miesięcy 20% wypisów z licencji wspólnotowej oraz zawieszenia

wydawania dodatkowych wypisów z licencji wspólnotowej na okres 6 miesięcy - w przypadku

posiadania przez przedsiębiorcę więcej niż 10 wypisów z licencji wspólnotowej;

2)

cofnięcia 1 wypisu z licencji wspólnotowej na okres 3 miesięcy oraz zawieszenia wydawania

dodatkowych wypisów z licencji wspólnotowej na okres 6 miesięcy - w przypadku posiadania

przez przedsiębiorcę od 2 do 10 wypisów z licencji wspólnotowej;

3)

zawieszenia wydawania dodatkowych wypisów z licencji wspólnotowej na okres 6 miesięcy

- w przypadku posiadania przez przedsiębiorcę 1 wypisu z licencji wspólnotowej.

5.

W przypadku stwierdzenia trzeciego bardzo poważnego naruszenia, zgodnie ze wzorem

obliczania zawartym w załączniku II do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, w ciągu

roku od dnia wystosowania ostrzeżenia, organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2, wszczyna

postępowanie administracyjne w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji, o którym

mowa w art. 7d.

6.

Ostrzeżenie, o którym mowa w ust. 3, uznaje się za niebyłe po upływie roku od dnia

stwierdzenia przez organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2, bardzo poważnego naruszenia,

na podstawie którego wystosowano to ostrzeżenie.

1.

Liczba wypisów z licencji wspólnotowej podlegająca cofnięciu w wyniku zastosowania

progów procentowych określonych w art. 15a ust. 4 podlega zaokrągleniu w dół.

2.

Przedsiębiorca zwraca cofnięte wypisy z licencji wspólnotowej do organu, który je

wydał, w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja o ich cofnięciu stała się ostateczna.

3.

Za zwrot cofniętych wypisów z licencji wspólnotowej nie pobiera się opłat.

4.

Liczbę posiadanych przez przedsiębiorcę wypisów z licencji wspólnotowej ustala się

według stanu na dzień wszczęcia wobec przedsiębiorcy postępowania administracyjnego.

1.

Zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego wygasa w razie

1)

zrzeczenia się go;

2)

śmierci posiadacza zezwolenia;

3)

likwidacji albo postanowienia o ogłoszeniu upadłości przedsiębiorcy, któremu zostało

udzielone, chyba że zachodzą okoliczności określone w art. 13 ust. 2;

4)

wydania wobec przedsiębiorcy prawomocnego orzeczenia zakazującego wykonywania działalności

gospodarczej w zakresie transportu drogowego lub orzeczenia zakazującego wykonywanie

zawodu przewoźnika drogowego.

2.

Licencja wygasa w razie

1)

upływu okresu, na który została udzielona;

2)

zrzeczenia się jej;

3)

śmierci posiadacza licencji;

4)

likwidacji albo postanowienia o ogłoszeniu upadłości przedsiębiorcy, któremu została

udzielona, chyba że zachodzą okoliczności określone w art. 13 ust. 2;

5)

wygaśnięcia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego - w przypadku licencji

wspólnotowej.

3.

Przepis art. 15 ust. 4 stosuje się odpowiednio.

4.

Przedsiębiorca nie może zrzec się zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego

lub licencji w przypadku wszczęcia postępowania o ich cofnięcie.

5.

W razie śmierci osoby fizycznej posiadającej zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika

drogowego lub licencję organ, który ich udzielił, na wniosek osoby, która złożyła

wniosek o stwierdzenie nabycia spadku, wyraża zgodę, w drodze decyzji administracyjnej,

na wykonywanie uprawnień wynikających z zezwolenia lub licencji przez okres nie dłuższy

niż 18 miesięcy od daty śmierci posiadacza zezwolenia lub licencji.

1.

W razie cofnięcia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji

albo ich wygaśnięcia przedsiębiorca ma obowiązek przechowywać i udostępniać osobom

uprawnionym do kontroli dokumenty i inne nośniki informacji wymagane przepisami, o

których mowa w art. 4 pkt 22, przez okres jednego roku, począwszy od dnia, w którym

przestał wykonywać transport drogowy.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do

1)

przedsiębiorcy, na którego zostały przeniesione uprawnienia wynikające z zezwolenia

na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji w trybie, o którym mowa w

art. 13 ust. 2;

2)

przedsiębiorcy albo osoby fizycznej, którzy posiadali zezwolenie na wykonywanie zawodu

przewoźnika drogowego lub licencję i zaprzestali wykonywania działalności gospodarczej

lub wykonywania przewozu drogowego.

1.

Organ, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, stwierdza,

w drodze decyzji administracyjnej, niezdolność zarządzającego transportem do kierowania

operacjami transportowymi, jeżeli

1)

zarządzający transportem utracił dobrą reputację, zgodnie z art. 6 rozporządzenia

(WE) nr 1071/2009;

2)

wobec zarządzającego transportem wydano prawomocne orzeczenie zakazujące kierowania

operacjami transportowymi.

2.

W przypadku stwierdzenia niezdolności zarządzającego transportem do kierowania operacjami

transportowymi, zarządzający jest obowiązany zwrócić, w terminie nie dłuższym niż

7 dni, certyfikat kompetencji zawodowych organowi, o którym mowa w ust. 1.

3.

Organ, o którym mowa w ust. 1, zawiadamia niezwłocznie jednostkę określoną w przepisach

wykonawczych wydanych na podstawie art. 39 ust. 1 pkt 1 o zatrzymaniu certyfikatu

kompetencji zawodowych.

4.

Zarządzającemu transportem uznanemu za niezdolnego do kierowania operacjami transportowymi

przywraca się na jego wniosek zdolność do kierowania operacjami transportowymi, w

drodze decyzji administracyjnej, po ustaniu przesłanek będących podstawą do stwierdzenia

niezdolności do kierowania operacjami transportowymi.

5.

W przypadku przywrócenia zarządzającemu transportem zdolności do kierowania operacjami

transportowymi, organ, o którym mowa w ust. 1, zwraca z urzędu certyfikat kompetencji

zawodowych zarządzającemu, zawiadamiając o tym jednostkę określoną w przepisach wykonawczych

wydanych na podstawie art. 39 ust. 1 pkt 1.

1.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, wzór zezwolenia

na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego oraz wypisu z tego zezwolenia, licencji

na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem

osobowym oraz wypisu z tej licencji, licencji na wykonywanie krajowego transportu

drogowego w zakresie przewozu osób pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie

do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą oraz wypisu z tej

licencji, licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu

osób taksówką oraz licencji na wykonywanie transportu drogowego w zakresie pośrednictwa

przy przewozie rzeczy, a także rodzaje zabezpieczeń licencji wspólnotowej, mając na

uwadze ujednolicenie wzorów dokumentów i ich zabezpieczenie przed fałszowaniem.

2.

(uchylony)

(uchylony)

Minister właściwy do spraw transportu może ogłosić, w drodze obwieszczenia, wykaz

państw, w stosunku do których jest wymagane posiadanie zezwolenia zagranicznego w

międzynarodowym transporcie drogowym.

1

Wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych wymaga zezwolenia

1)

w krajowym transporcie drogowym - wydanego, w zależności od zasięgu tych przewozów

odpowiednio przez

a)

wójta - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych na obszarze gminy,

b)

burmistrza albo prezydenta miasta - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych

w komunikacji miejskiej,

c)

burmistrza albo prezydenta miasta, któremu powierzono to zadanie na mocy porozumienia,

o którym mowa w art. 4 pkt 7a - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych w komunikacji miejskiej w granicach

określonych w art. 4 pkt 7a lit. a albo lit. b,

d)

burmistrza albo prezydenta miasta, będącego siedzibą związku międzygminnego, o którym

mowa w art. 4 pkt 7a - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych na obszarze gmin, które utworzyły

związek międzygminny,

d

prezydenta miasta na prawach powiatu, w uzgodnieniu z właściwym starostą ze względu

na planowany przebieg linii komunikacyjnej - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych

przebiegających na obszarze miasta i sąsiedniego powiatu,

e)

starostę, w uzgodnieniu z wójtami, burmistrzami lub prezydentami miast właściwymi

ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej - na wykonywanie przewozów na

liniach komunikacyjnych na obszarze powiatu, z wyłączeniem linii komunikacyjnych określonych

w lit. a-d

f)

marszałka województwa, w uzgodnieniu ze starostami właściwymi ze względu na planowany

przebieg linii komunikacyjnej - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych

wykraczających poza obszar co najmniej jednego powiatu, jednakże niewykraczających

poza obszar województwa,

g)

marszałka województwa właściwego dla siedziby albo miejsca zamieszkania przedsiębiorcy,

w uzgodnieniu z marszałkami województw właściwymi ze względu na planowany przebieg

linii komunikacyjnej - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych wykraczających

poza obszar co najmniej jednego województwa;

2)

w międzynarodowym transporcie drogowym

a)

wydanego przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego - dla linii komunikacyjnych

wykraczających poza obszar państw członkowskich Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej

lub państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron

umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym,

b)

wydanego przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego lub organ innego państwa członkowskiego

Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państw członkowskich Europejskiego

Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym

- dla linii komunikacyjnych niewykraczających poza obszar tych państw.

1

Wykonywanie

1)

przewozów regularnych specjalnych w krajowym transporcie drogowym - wymaga zezwolenia

wydanego, w zależności od zasięgu tych przewozów, odpowiednio przez

a)

wójta, burmistrza albo prezydenta miasta - na wykonywanie przewozów na obszarze gminy

(miasta),

b)

burmistrza albo prezydenta miasta, któremu powierzono realizację zadań w zakresie

przewozów - na wykonywanie przewozów na obszarze objętym porozumieniem,

c)

zarząd związku międzygminnego - na linii komunikacyjnej lub sieci komunikacyjnej na

obszarze gmin tworzących związek międzygminny,

d)

prezydenta miasta na prawach powiatu, w uzgodnieniu z właściwym starostą ze względu

na planowany zasięg przewozów - na wykonywanie przewozów na obszarze miasta i sąsiedniego

powiatu,

e)

starostę, w uzgodnieniu z wójtami, burmistrzami lub prezydentami miast właściwymi

ze względu na planowany zasięg przewozów - na wykonywanie przewozów na obszarze powiatu,

z wyłączeniem przewozów określonych w lit. a-d,

f)

marszałka województwa, w uzgodnieniu ze starostami właściwymi ze względu na planowany

zasięg przewozów - na wykonywanie przewozów wykraczających poza obszar jednego powiatu,

jednakże niewykraczających poza obszar województwa,

g)

marszałka województwa właściwego dla siedziby albo miejsca zamieszkania przedsiębiorcy,

w uzgodnieniu z marszałkami województw właściwymi ze względu na planowany zasięg przewozów

- na wykonywanie przewozów wykraczających poza obszar jednego województwa;

2)

przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych w międzynarodowym transporcie

drogowym - wymaga zezwolenia wydanego przez

a)

Głównego Inspektora Transportu Drogowego - dla linii komunikacyjnych wykraczających

poza obszar państw członkowskich Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub

państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy

o Europejskim Obszarze Gospodarczym,

b)

Głównego Inspektora Transportu Drogowego lub organ innego państwa członkowskiego Unii

Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państw członkowskich Europejskiego Porozumienia

o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym - dla linii

komunikacyjnych niewykraczających poza obszar tych państw.

1a

Nie wymaga uzyskania zezwolenia tymczasowe wykonywanie przewozów osób w przypadku

klęsk żywiołowych lub wystąpienia zakłóceń w przewozach wykonywanych przez podmioty

innych gałęzi niż transport drogowy.

1a

Nie wymaga uzyskania zezwolenia

1)

tymczasowe wykonywanie przewozów osób w przypadku klęsk żywiołowych lub wystąpienia

zakłóceń w przewozach wykonywanych przez podmioty innych gałęzi niż transport drogowy;

2)

wykonywanie przewozów regularnych specjalnych organizowanych przez jednostkę samorządu

terytorialnego w krajowym transporcie drogowym - o ile w środkach transportu znajduje

się dokument stwierdzający uprawnienie do ich wykonywania.

1b.

W przypadku zakłóceń, o których mowa w ust. 1a, przewoźnik drogowy i podmiot, w zastępstwie

którego przewozy są wykonywane, obowiązani są zawrzeć pisemne porozumienie określające

warunki i termin wykonywania tych przewozów oraz zgłosić ten fakt właściwemu organowi,

o którym mowa w ust. 1 pkt 1.

2.

Wykonywanie przewozów wahadłowych i okazjonalnych w międzynarodowym transporcie drogowym

wykraczających poza obszar państw członkowskich Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej

lub państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron

umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym wymaga zezwolenia wydanego przez Głównego

Inspektora Transportu Drogowego, z zastrzeżeniem ust. 3.

3.

Nie wymaga zezwolenia wykonywanie przewozu okazjonalnego, jeżeli

1)

tym samym pojazdem samochodowym na całej trasie przejazdu przewozi się tę samą grupę

osób i dowozi się ją do miejsca początkowego albo

2)

polega on na przewozie osób do miejsca docelowego, natomiast jazda powrotna jest jazdą

bez osób (podróżnych), albo

3)

polega on na jeździe bez osób do miejsca docelowego i odebraniu oraz przewiezieniu

do miejsca początkowego grupy osób, która przez tego samego przewoźnika drogowego

została przewieziona na zasadzie określonej w pkt 2.

4.

Organy, o których mowa w ust. 1 pkt 1, i Główny Inspektor Transportu Drogowego wydają

przedsiębiorcy wypis albo wypisy z zezwoleń w liczbie określonej we wniosku przedsiębiorcy.

4a.

Przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie

do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą.

4b.

Dopuszcza się przewóz okazjonalny

1)

pojazdami zabytkowymi,

2)

samochodami osobowymi

a)

prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego

przez niego kierowcę,

b)

na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa,

c)

po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu; zapłata

za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza

się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa

- niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną

własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy.

5.

Przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem

przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą

zabrania się

1)

umieszczania i używania w pojeździe taksometru;

2)

umieszczania w sposób widoczny i czytelny z zewnątrz pojazdu oznaczeń z nazwą, adresem,

telefonem, adresem strony internetowej przedsiębiorcy lub innych oznaczeń mających

na celu identyfikację przedsiębiorcy, a także reklam usług taksówkowych i przedsiębiorców

świadczących takie usługi;

3)

umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych.

Przewoźnik wykonujący regularne przewozy osób, poza uprawnieniami pasażerów do ulgowych

przejazdów określonymi w odrębnych przepisach, uwzględnia także uprawnienia pasażerów

do innych ulgowych przejazdów, jeżeli podmiot, który ustanawia te ulgi, ustali z przewoźnikiem,

w drodze umowy, warunki zwrotu kosztów stosowania tych ulg.

(uchylony)

1.

Przewozy regularne w krajowym transporcie drogowym wykonywane są według następujących

zasad

1)

do przewozu używane są wyłącznie autobusy odpowiadające wymaganym ze względu na rodzaj

przewozu warunkom technicznym;

2)

rozkład jazdy jest podawany do publicznej wiadomości przez ogłoszenia na wszystkich

wymienionych w rozkładzie jazdy przystankach lub dworcach;

3)

wsiadanie i wysiadanie pasażerów odbywa się tylko na przystankach określonych w rozkładzie

jazdy;

4)

należność za przejazd jest pobierana zgodnie z cennikiem opłat, a pasażer otrzymuje

potwierdzenie wniesienia opłaty w postaci biletu wydanego zgodnie z przepisami o kasach

rejestrujących;

5)

w kasach dworcowych oraz w autobusie znajduje się dostępny do wglądu pasażerów opracowany

przez przewoźnika lub grupę przewoźników regulamin określający warunki obsługi podróżnych,

odprawy oraz przewozu osób, bagażu i rzeczy;

6)

cennik opłat został podany do publicznej wiadomości przy kasach dworcowych oraz w

każdym autobusie wykonującym regularne przewozy osób, przy czym cennik opłat musi

także zawierać ceny biletów ulgowych

a)

określone na podstawie odrębnych ustaw, a w szczególności ustawy z dnia 20 czerwca 1992 r. o uprawnieniach do ulgowych przejazdów środkami publicznego

transportu zbiorowego

(Dz. U. z 2012 r. poz. 1138, z późn. zm.,

b)

wynikających z uprawnień pasażerów do innych ulgowych przejazdów, jeżeli podmiot,

który ustanowił te ulgi, ustalił z przewoźnikiem w drodze umowy warunki zwrotu kosztów

stosowania tych ulg;

7)

zgodnie z warunkami przewozu osób określonymi w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18.

2.

Podczas wykonywania przewozów regularnych zabrania się

1)

używania do przewozu

a)

innych pojazdów niż autobusy,

b)

autobusów nieodpowiadających wymaganym ze względu na rodzaj przewozu warunkom technicznym;

2)

korzystania z przystanków, na których nie została zamieszczona informacja o realizowanym

rozkładzie jazdy zawierająca także nazwę, adres siedziby przewoźnika i numer telefonu

przewoźnika lub niezgodnie z podanymi w tej informacji dniami i godzinami odjazdów;

3)

zabierania i wysadzania pasażerów poza przystankami określonymi w rozkładzie jazdy;

4)

pobierania należności za przejazd niezgodnie z cennikiem opłat podanym do publicznej

wiadomości pasażerów;

5)

naruszania warunków przewozu osób określonych w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18.

(uchylony)

1.

Wykonywanie przewozu kabotażowego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podmiot

1)

mający siedzibę w państwie innym niż państwo członkowskie Unii Europejskiej, Konfederacja

Szwajcarska lub państwo członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA)

- strona umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub

2)

wykorzystujący do przewozu pojazd zarejestrowany w państwie innym niż państwo członkowskie

Unii Europejskiej, Konfederacja Szwajcarska lub państwo członkowskie Europejskiego

Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strona umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym

- wymaga uzyskania zezwolenia na przewóz kabotażowy, które wydaje, w drodze decyzji

administracyjnej, Główny Inspektor Transportu Drogowego. Przepisy art. 22 ust. 1 stosuje

się odpowiednio.

2.

Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, wydaje się na wniosek przewoźnika drogowego złożony

w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, pod warunkiem

dołączenia do niego co najmniej dwóch pozytywnych opinii organizacji o zasięgu ogólnokrajowym

zrzeszających przewoźników drogowych.

3.

Główny Inspektor Transportu Drogowego, w drodze decyzji administracyjnej, wydaje zakaz

wykonywania przewozu kabotażowego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dla przewoźnika

niemającego tu siedziby, jeżeli przewoźnik podczas przewozu kabotażowego wielokrotnie

naruszył przepisy rozporządzenia (WE) nr 1073/2009 lub inne wspólnotowe albo krajowe

przepisy w zakresie transportu drogowego.

4.

Zakaz, o którym mowa w ust. 3, obowiązuje przez okres 2 lat od dnia uprawomocnienia

się decyzji o jego wydaniu.

1.

Minister właściwy do spraw transportu może, w drodze rozporządzenia, wprowadzić wymóg

posiadania zezwolenia na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego osób na

lub przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pojazdem samochodowym przeznaczonym

konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą przez zagranicznych

przewoźników z niektórych państw mając na uwadze zasadę wzajemności.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się również w przypadku przejazdu pojazdu samochodowego bez

osób podróżnych.

3.

Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, wydaje, w drodze decyzji administracyjnej, Główny

Inspektor Transportu Drogowego.

1.

W zezwoleniu określa się w szczególności

1)

warunki wykonywania przewozów;

2)

przebieg trasy przewozów, w tym miejscowości, w których znajdują się miejsca początkowe

i docelowe przewozów;

3)

miejscowości, w których znajdują się przystanki - przy przewozach regularnych osób.

1a.

Załącznikiem do zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązujący rozkład jazdy.

2.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, wzór zezwolenia,

o którym mowa w art. 19a, oraz wzór zezwolenia i wypisu z zezwolenia, o którym mowa

w art. 18, uwzględniając zakres niezbędnych danych dotyczących realizacji usług transportowych.

1.

Warunków określonych w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18, nie stosuje się w przypadku

wystąpienia niezależnych od przedsiębiorcy okoliczności uniemożliwiających wykonywanie

przewozów zgodnie z określonym w zezwoleniu przebiegiem trasy przewozów, w szczególności

awarii sieci, robót drogowych, lub blokad drogowych.

2.

W przypadku gdy okoliczności uniemożliwiające wykonywanie przewozów, o których mowa

w ust. 1, trwają dłużej niż 14 dni, organ właściwy w sprawach zezwoleń, na wniosek

przedsiębiorcy, wydaje decyzję w sprawie odstępstwa od warunków określonych w zezwoleniu.

3.

Decyzja, o której mowa w ust. 2, nie może być wydana na okres dłuższy niż okres ważności

zezwolenia.

4.

Przepisy art. 20 i 22 stosuje się odpowiednio.

1.

Zezwolenie, o którym mowa w art. 18, wydaje się, na wniosek przedsiębiorcy, na czas

nie dłuższy niż

1

5 lat - na wykonywanie przewozów regularnych lub przewozów regularnych specjalnych;

1

5 lat - na wykonywanie przewozów regularnych specjalnych lub międzynarodowych przewozów

regularnych;

2)

rok - na wykonywanie przewozów wahadłowych lub przewozów okazjonalnych.

2.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, dołącza się kopię zezwolenia na wykonywanie zawodu

przewoźnika drogowego lub licencji i dokumenty, o których mowa w art. 22.

3.

Po upływie okresu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, zezwolenie przedłuża się, na wniosek

przedsiębiorcy, na okres nieprzekraczający 5 lat, o ile nie zaistniały okoliczności,

o których mowa w art. 23 ust. 1 pkt 2 i art. 24 ust. 4.

1

Do wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie

drogowym dołącza się

1)

proponowany rozkład jazdy uwzględniający przystanki, godziny odjazdów środków transportowych,

długość linii komunikacyjnej, podaną w kilometrach, i odległości między przystankami,

kursy oraz liczbę pojazdów niezbędnych do wykonywania codziennych przewozów, zgodnie

z rozkładem jazdy;

2)

schemat połączeń komunikacyjnych z zaznaczoną linią komunikacyjną i przystankami;

3)

potwierdzenie uzgodnienia zasad korzystania z obiektów dworcowych i przystanków, dokonanego

z ich właścicielami lub zarządzającymi;

4)

zobowiązanie do zamieszczania informacji o godzinach odjazdów na tabliczkach przystankowych

na przystankach;

5)

cennik;

6)

wykaz pojazdów, z określeniem ich liczby oraz liczby miejsc, którymi wnioskodawca

zamierza wykonywać przewozy.

1.

(uchylony)

1a.

(uchylony)

2.

Do wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w międzynarodowym

transporcie drogowym, o którym mowa w art. 18 ust. 1 pkt 2 lit. a, dołącza się

1)

rozkład jazdy uzgodniony z zagranicznym przewoźnikiem drogowym przewidzianym do prowadzenia

przewozów regularnych na danej linii regularnej, uwzględniający przystanki, czas odjazdów

i przyjazdów, przejścia graniczne oraz długość linii regularnej podaną w kilometrach

i odległości między przystankami;

2)

kopię umowy z zagranicznym przewoźnikiem drogowym o wspólnym prowadzeniu linii regularnej;

3)

harmonogram czasu pracy i odpoczynku kierowców;

4)

schemat połączeń komunikacyjnych z zaznaczoną linią komunikacyjną i przystankami;

5)

cennik.

2a.

Do wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w międzynarodowym

transporcie drogowym, o którym mowa w art. 18 ust. 1 pkt 2 lit. b, dołącza się dokumenty

i informacje, o których mowa w art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1073/2009.

3.

Do wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozów wahadłowych i okazjonalnych

w międzynarodowym transporcie drogowym dołącza się

1)

przebieg trasy przewozu dla każdej grupy osób, uwzględniający miejsce początkowe i

docelowe przewozu, długość tej trasy podaną w kilometrach oraz przejścia graniczne;

2)

wykaz terminów przewozów;

3)

schemat połączeń komunikacyjnych z zaznaczoną trasą przewozu;

4)

kopię umowy między organizatorem przewozu a przewoźnikiem drogowym;

5)

harmonogram czasu pracy i odpoczynku kierowców.

4.

Do wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych specjalnych w

krajowym transporcie drogowym dołącza się

1)

informację określającą grupę osób, która będzie uprawniona do korzystania z przewozu;

2)

proponowany rozkład jazdy uwzględniający przystanki, godziny odjazdów i przyjazdów

środków transportowych, długość linii komunikacyjnej, podaną w kilometrach, i odległości

między przystankami oraz liczbę pojazdów niezbędnych do wykonywania codziennych przewozów,

zgodnie z rozkładem jazdy;

3)

schemat połączeń komunikacyjnych z zaznaczoną linią komunikacyjną i przystankami;

4

potwierdzenie uzgodnienia zasad korzystania z przystanków położonych w granicach administracyjnych

miast i obiektów dworcowych dokonane z ich właścicielami lub zarządzającymi.

4

potwierdzenie uzgodnienia zasad korzystania z obiektów dworcowych i przystanków zlokalizowanych

przy drogach publicznych z ich właścicielami lub zarządzającymi.

5.

Do wniosku w sprawach, o których mowa w ust. 2 i 3, dołącza się informację potwierdzającą

przekazanie marszałkom właściwych województw schematu połączeń komunikacyjnych z zaznaczoną

trasą przewozu.

6.

Do warunków i zasad korzystania z przystanków i obiektów dworcowych, o których mowa

w ust. 4 pkt 4, stosuje się odpowiednio przepisy działu II rozdziału 3 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym.

1.

Organy, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 1

1)

odmawiają udzielenia lub zmiany zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w

krajowym transporcie drogowym w przypadku, gdy wnioskodawca nie jest w stanie świadczyć

usług będących przedmiotem wniosku, korzystając z pojazdów pozostających w jego bezpośredniej

dyspozycji;

2)

mogą odmówić udzielenia lub zmiany zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych

w krajowym transporcie drogowym, w przypadku wystąpienia jednej z następujących okoliczności

a)

zostanie wykazane, że projektowana linia regularna stanowić będzie zagrożenie dla

już istniejących linii regularnych, z wyjątkiem sytuacji, kiedy linie te są obsługiwane

tylko przez jednego przewoźnika lub przez jedną grupę przewoźników,

b)

zostanie wykazane, że wydanie zezwolenia ujemnie wpłynie na rentowność porównywalnych

usług kolejowych na liniach bezpośrednio związanych z trasą usług drogowych,

c)

(uchylona)

d)

wnioskodawca nie przestrzega warunków określonych w posiadanym już zezwoleniu lub

wykonuje przewozy niezgodnie z posiadanym zezwoleniem.

2.

Organy, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 1, mogą odmówić udzielenia zezwolenia

lub zmiany zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych specjalnych w przypadku,

o którym mowa w ust. 1 pkt 1 oraz pkt 2 lit. a i d.

3.

Podjęcie decyzji w sprawie wydania nowego lub zmiany istniejącego zezwolenia na linie

komunikacyjne o długości do 100 km, w szczególności w zakresie zwiększenia pojemności

pojazdów, częstotliwości ich kursowania, zmiany godzin odjazdów z poszczególnych przystanków

powinno być poprzedzone analizą sytuacji rynkowej w zakresie regularnego przewozu

osób.

4.

(uchylony)

5.

Analizę, o której mowa w ust. 3, przeprowadza organ właściwy do spraw zezwoleń co

najmniej raz w roku, z uwzględnieniem

1)

istniejącej komunikacji, w tym rodzaju pojazdów, godzin ich odjazdów lub częstotliwości

kursów oraz ich dostosowanie do potrzeb społecznych;

2)

dotychczasowego wywiązywania się przewoźników posiadających zezwolenia z realizacji

przewozów i stosowanych taryf;

3)

przewidywanych zmian w natężeniu przewozu podróżnych;

4)

miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy lub planu zagospodarowania

przestrzennego województwa.

6.

(uchylony)

7.

Organy, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 1, mogą realizować zadania, o których

mowa w ust. 3, przez własne jednostki lub inne wyspecjalizowane podmioty.

8.

(uchylony)

Organy, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 1, mogą odmówić wydania zezwolenia lub

zmiany zezwolenia na wykonywanie przewozu regularnego specjalnego, w przypadku gdy

1)

wnioskodawca nie jest w stanie świadczyć usług będących przedmiotem wniosku, korzystając

z pojazdów pozostających w jego bezpośredniej dyspozycji;

2)

wnioskodawca nie przestrzega warunków określonych w posiadanym już zezwoleniu lub

wykonuje przewozy niezgodnie z posiadanym zezwoleniem.

1.

Przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać w formie pisemnej, w postaci papierowej

lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia, wszelkie zmiany

danych, o których mowa w art. 22, nie później niż 14 dni od dnia ich powstania.

2.

Jeżeli zmiany, o których mowa w ust. 1, obejmują dane zawarte w zezwoleniu, przedsiębiorca

jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę zezwolenia.

1.

Główny Inspektor Transportu Drogowego, w drodze decyzji administracyjnej

1)

odmawia udzielenia zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w międzynarodowym

transporcie drogowym, o którym mowa w art. 18 ust. 1 pkt 2 lit. a, gdy

a)

wnioskodawca nie jest w stanie świadczyć usług będących przedmiotem wniosku, korzystając

ze sprzętu pozostającego w jego bezpośredniej dyspozycji,

b)

projektowana linia regularna będzie stanowiła bezpośrednie zagrożenie dla istnienia

już zatwierdzonych linii regularnych, z wyjątkiem sytuacji, kiedy linie te są obsługiwane

tylko przez jednego przewoźnika lub przez jedną grupę przewoźników,

c)

zostanie wykazane, iż wydanie zezwolenia poważnie wpłynęłoby na rentowność porównywalnych

usług kolejowych na liniach bezpośrednio związanych z trasą usług drogowych,

d)

można wywnioskować, że usługi wymienione we wniosku są nastawione tylko na najbardziej

dochodowe spośród usług istniejących na danych trasach;

2)

może odmówić udzielenia zezwolenia na wykonywanie w międzynarodowym transporcie drogowym

przewozów, o którym mowa w art. 18 ust. 1 pkt 2 lit. a, zezwolenia na wykonywanie

przewozów wahadłowych lub zezwolenia na wykonywanie przewozów okazjonalnych, o których

mowa w art. 18 ust. 2, gdy przedsiębiorca

a)

nie przestrzega warunków określonych w posiadanym już zezwoleniu,

b)

nie wykonuje, na skutek okoliczności zależnych od niego, przewozów regularnych co

najmniej przez 3 miesiące,

c)

wykonuje przewozy bez wymaganego zezwolenia.

2.

Główny Inspektor Transportu Drogowego, w drodze decyzji administracyjnej, odmawia

udzielenia zezwolenia na wykonywanie przewozów w międzynarodowym transporcie drogowym,

o którym mowa w art. 18 ust. 1 pkt 2 lit. b, na zasadach określonych w rozporządzeniu

(WE) nr 1073/2009.

1.

Zezwolenie zmienia się na wniosek jego posiadacza, złożony w formie pisemnej, w postaci

papierowej lub w postaci elektronicznej, w razie zmiany

1)

oznaczenia przedsiębiorcy;

2)

siedziby i adresu przedsiębiorcy.

2.

Zezwolenie może być zmienione na wniosek jego posiadacza w razie zmiany

1)

przebiegu linii regularnej, rozkładu jazdy, zwiększenia pojemności pojazdów, częstotliwości

ich kursowania lub zmian godzin odjazdów z poszczególnych przystanków;

2)

zagranicznego przewoźnika drogowego, z którym zawarto umowę o wspólnym prowadzeniu

linii regularnej w międzynarodowym transporcie drogowym.

3.

Zezwolenie wygasa w razie

1)

zrzeczenia się zezwolenia, z zastrzeżeniem ust. 6;

2)

upływu terminu określonego w zezwoleniu;

3)

wystąpienia okoliczności, o których mowa w art. 16 ust. 1.

4.

Zezwolenie cofa się w razie

1)

cofnięcia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji;

2)

naruszenia lub zmiany warunków, na jakich zezwolenie zostało wydane oraz określonych

w zezwoleniu;

3)

niewykonywania przez przedsiębiorcę, na skutek okoliczności zależnych od niego, przewozów

regularnych co najmniej przez 3 miesiące;

4)

odstąpienia zezwolenia osobie trzeciej, przy czym nie jest odstąpieniem zezwolenia

powierzenie wykonania przewozu innemu przewoźnikowi, o którym mowa w art. 5 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe.

5.

W razie cofnięcia zezwolenia wniosek o ponowne wydanie zezwolenia nie może być rozpatrzony

wcześniej niż po upływie 3 lat od dnia, w którym decyzja o cofnięciu stała się ostateczna.

6.

Przedsiębiorca nie może zrzec się zezwolenia w przypadku wszczęcia postępowania o

cofnięcie zezwolenia.

6a.

Przepisy ust. 1-6 nie dotyczą zezwoleń, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 2 lit.

b.

7.

Główny Inspektor Transportu Drogowego, w drodze decyzji administracyjnej, przedłuża

wydane przez siebie zezwolenia, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 2 lit. b, zmienia

warunki ich wykonywania, stwierdza utratę ich ważności albo cofa je, na zasadach określonych

w rozporządzeniu (WE) nr 1073/2009.

1.

Główny Inspektor Transportu Drogowego wydaje przewoźnikowi drogowemu zezwolenie zagraniczne

na przewóz osób pod warunkiem posiadania przez niego licencji wspólnotowej uprawniającej

do wykonywania międzynarodowego autobusowego i autokarowego zarobkowego przewozu osób.

2.

Główny Inspektor Transportu Drogowego

1)

odmawia wydania zezwolenia zagranicznego w razie braku możliwości zapewnienia wystarczającej

liczby zezwoleń;

2)

odmawia wydania zezwolenia zagranicznego w przypadkach, o których mowa w art. 15 ust.

1;

3)

może odmówić wydania zezwolenia zagranicznego w przypadkach, o których mowa w art.

15 ust. 3.

3.

Wydanie i odmowa wydania w przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, zezwolenia zagranicznego

na przewóz osób są czynnościami niestanowiącymi decyzji administracyjnej w rozumieniu

przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.

4.

Główny Inspektor Transportu Drogowego

1)

odmawia wydania zezwolenia zagranicznego na przewóz osób, w drodze decyzji administracyjnej,

w przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 2;

2)

może odmówić wydania zezwolenia zagranicznego na przewóz osób, w drodze decyzji administracyjnej,

w przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 3.

5.

Skargi i wnioski związane z wydawaniem zezwoleń zagranicznych na przewóz osób, o których

mowa w ust. 2 pkt 1, rozpatruje minister właściwy do spraw transportu.

1.

Wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego osób na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej przez zagraniczny podmiot niemający siedziby w państwie członkowskim Unii

Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia

o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym wymaga

zezwolenia ministra właściwego do spraw transportu, o ile umowy międzynarodowe nie

stanowią inaczej.

2.

Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, może być udzielone na okres nieprzekraczający

danego roku kalendarzowego.

3.

Wysokość kontyngentu zezwoleń, o których mowa w ust. 1 i w art. 25 ust. 1, ustala,

w drodze porozumienia z odpowiednimi władzami innych państw, minister właściwy do

spraw transportu.

4.

Blankiety zezwoleń na wykonywanie przewozów wahadłowych lub zezwoleń na wykonywanie

przewozów okazjonalnych, których posiadanie jest wymagane od zagranicznego przewoźnika,

wytwarza i przekazuje za granicę, w imieniu ministra właściwego do spraw transportu,

Główny Inspektor Transportu Drogowego.

5.

Blankiety zezwoleń, o których mowa w art. 25 ust. 1, przyjmuje z zagranicy Główny

Inspektor Transportu Drogowego.

Minister właściwy do spraw transportu, w celu usprawnienia procedur wydawania zezwoleń

zagranicznych na przewóz osób, może upoważnić do ich wydawania, w drodze rozporządzenia,

polskie organizacje o zasięgu ogólnokrajowym zrzeszające międzynarodowych przewoźników

drogowych, uwzględniając właściwe zabezpieczenie dokumentów związanych z wydawaniem

tych zezwoleń uniemożliwiające dostęp do nich osób niepowołanych, wyposażenie pomieszczeń

w urządzenia gwarantujące bezpieczeństwo przechowywanych dokumentów, ubezpieczenie

od wszelkiego ryzyka oraz sposób rozliczania się w przypadku zaginięcia, zniszczenia

lub utraty tych dokumentów.

1.

Przy wykonywaniu przewozów wahadłowych i okazjonalnych w międzynarodowym transporcie

drogowym wymagany jest formularz jazdy zawierający w szczególności dane dotyczące

oznaczenia przedsiębiorcy, numeru rejestracyjnego pojazdu, rodzaju usługi, miejsca

początkowego i miejsca docelowego przewozu drogowego oraz listę imienną przewożonych

osób.

2.

(uchylony)

3.

Formularz jazdy wydają przewoźnikowi

1)

Główny Inspektor Transportu Drogowego;

2)

wojewódzki inspektor transportu drogowego.

4.

Wydanie formularza jazdy jest czynnością niestanowiącą decyzji administracyjnej w

rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.

(uchylony)

1.

Wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej przez zagraniczny podmiot niemający siedziby w państwie członkowskim Unii

Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia

o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym wymaga

zezwolenia ministra właściwego do spraw transportu, o ile umowy międzynarodowe nie

stanowią inaczej.

1a.

Do wykonywania międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej przez zagraniczny podmiot mający siedzibę w państwie członkowskim Unii Europejskiej,

Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o

Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym stosuje się

przepisy rozporządzenia (WE) nr 1072/2009, z tym że w przypadku wykonywania przewozu

do lub z państwa trzeciego zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, jest wymagane, jeżeli

umowy międzynarodowe tak stanowią.

2.

Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, może być udzielone na okres nieprzekraczający

danego roku kalendarzowego.

3.

Przepisy ust. 1-2 stosuje się również w przypadku przejazdu pojazdu samochodowego

bez ładunku.

1.

Zagraniczny podmiot wykonujący międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy jest obowiązany

wypełnić blankiet zezwolenia, o którym mowa w art. 28 ust. 1, najpóźniej przed wjazdem

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pojazdu samochodowego, którym przewóz ten

jest wykonywany.

2.

W przypadku niewypełnienia lub nieprawidłowego wypełnienia blankietu zezwolenia, o

którym mowa w art. 28 ust. 1, przejazd uznaje się za wykonywany bez zezwolenia.

3.

Kierujący pojazdem samochodowym wykonującym międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy

jest obowiązany posiadać w pojeździe i okazywać na żądanie uprawnionych osób blankiet

zezwolenia, o którym mowa w art. 28 ust. 1. W przypadku nieokazania podczas kontroli

tego dokumentu, międzynarodowy przewóz drogowy uznaje się za wykonywany bez zezwolenia.

1.

Wykonywanie przewozu kabotażowego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podmiot

1)

mający siedzibę w państwie innym niż państwo członkowskie Unii Europejskiej, Konfederacja

Szwajcarska lub państwo członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA)

- strona umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub

2)

wykorzystujący do przewozu pojazd zarejestrowany w państwie innym niż państwo członkowskie

Unii Europejskiej, Konfederacja Szwajcarska lub państwo członkowskie Europejskiego

Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strona umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym

- wymaga uzyskania zezwolenia na przewóz kabotażowy, które wydaje w drodze decyzji

administracyjnej Główny Inspektor Transportu Drogowego.

2.

Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, wydaje się na wniosek przewoźnika drogowego, pod

warunkiem dołączenia do niego co najmniej dwóch pozytywnych opinii organizacji o zasięgu

ogólnokrajowym zrzeszających przewoźników drogowych.

3.

Główny Inspektor Transportu Drogowego, w drodze decyzji administracyjnej, wydaje zakaz

wykonywania przewozu kabotażowego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dla przewoźnika

niemającego tu siedziby, jeżeli przewoźnik podczas przewozu kabotażowego wielokrotnie

naruszył przepisy rozporządzenia (WE) nr 1072/2009 lub inne wspólnotowe albo krajowe

przepisy w zakresie transportu drogowego.

4.

Zakaz, o którym mowa w ust. 3 obowiązuje przez okres 2 lat, od dnia uprawomocnienia

się decyzji o jego wydaniu.

1.

Przewóz kabotażowy bez zezwolenia, na podstawie umowy międzynarodowej, może być wykonywany

wyłącznie pojazdem samochodowym, z którego dokonano całkowitego albo częściowego rozładunku

rzeczy przywiezionych z zagranicy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Pojazd samochodowy, o którym mowa w ust. 1, może być wykorzystany do trzech przewozów

kabotażowych w okresie 7 dni, począwszy od dnia, w którym dokonano rozładunku rzeczy

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

3.

Kierujący pojazdem samochodowym, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany mieć przy

sobie i okazywać na żądanie uprawnionych osób, dokumenty potwierdzające spełnienie

warunków, o których mowa w ust. 1 i 2, a w szczególności dokumenty przewozowe oraz

faktury za wykonane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej usługi przewozowe.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia

1)

rodzaje zezwoleń, o których mowa w art. 28 ust. 1 i art. 29 ust. 1,

2)

szczegółowe warunki wykorzystania zezwoleń, o których mowa w art. 28 ust. 1 i art.

29 ust. 1,

3)

sposób wypełniania blankietów zezwoleń, o których mowa w art. 28 ust. 1 i art. 29

ust. 1,

4)

wzory zezwoleń, o których mowa w art. 28 ust. 1 i art. 29 ust. 1

- uwzględniając warunki wykorzystania zezwoleń określone w dwustronnych umowach międzynarodowych

o wykonywaniu przewozów drogowych oraz zakres niezbędnych danych umieszczonych w zezwoleniach.

1.

Wysokość kontyngentu zezwoleń, o których mowa w art. 28 ust. 1 i art. 30 ust. 1, ustala,

w drodze porozumienia z odpowiednimi władzami innych państw, minister właściwy do

spraw transportu.

2.

Blankiety zezwoleń, o których mowa w art. 28 ust. 1, wytwarza i przekazuje za granicę,

w imieniu ministra właściwego do spraw transportu, Główny Inspektor Transportu Drogowego.

3.

Blankiety zezwoleń, o których mowa w art. 30 ust. 1, przyjmuje z zagranicy Główny

Inspektor Transportu Drogowego.

1.

Główny Inspektor Transportu Drogowego wydaje przewoźnikowi drogowemu zezwolenie zagraniczne

na przewóz rzeczy pod warunkiem posiadania przez niego licencji wspólnotowej uprawniającej

do wykonywania międzynarodowego zarobkowego przewozu rzeczy.

2.

Przepis art. 25 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

3.

Wydanie i odmowa wydania w przypadku, o którym mowa w art. 25 w ust. 2 pkt 1, zezwolenia

zagranicznego na przewóz rzeczy są czynnościami niestanowiącymi decyzji administracyjnej

w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.

4.

Główny Inspektor Transportu Drogowego

1)

odmawia wydania zezwolenia zagranicznego na przewóz rzeczy, w drodze decyzji administracyjnej,

w przypadku, o którym mowa w art. 25 w ust. 2 pkt 2;

2)

może odmówić wydania zezwolenia zagranicznego na przewóz rzeczy, w drodze decyzji

administracyjnej, w przypadku, o którym mowa w art. 25 w ust. 2 pkt 3.

5.

Podziału zezwoleń zagranicznych między przewoźnikami drogowymi, o których mowa w ust.

1, dokonuje komisja społeczna powołana przez ministra właściwego do spraw transportu.

6.

Komisja, o której mowa w ust. 5, składa się z 7 osób.

7.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, tryb wyłaniania

składu oraz tryb działania komisji społecznej, o której mowa w ust. 5, mając na uwadze

usprawnienie sposobu podziału zezwoleń zagranicznych oraz zapewnienie w pracach komisji

przedstawicieli polskich organizacji o zasięgu ogólnokrajowym zrzeszających międzynarodowych

przewoźników drogowych.

8.

Skargi i wnioski związane z wydawaniem zezwoleń zagranicznych, o których mowa w ust.

3, rozpatruje minister właściwy do spraw transportu.

9.

Przepisy ustawy dotyczące zezwoleń zagranicznych stosuje się do ekopunktów wydawanych

zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2327/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 grudnia

2003 r. ustanawiającym w ramach stałej polityki transportowej system punktów tranzytowych

mający zastosowanie w 2004 r. do samochodów ciężarowych przejeżdżających przez Austrię

(Dz. Urz. WE L 345 z 31.12.2003, str. 30; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 7, t. 7, str. 706, z późn. zm.).

10.

W przypadku zezwoleń zagranicznych, których wykorzystanie jest uzależnione od spełnienia

przez pojazd odpowiednich wymogów bezpieczeństwa lub warunków dopuszczenia do ruchu,

odpowiedni certyfikat potwierdzający ich spełnienie wydają

1)

Główny Inspektor Transportu Drogowego;

2)

wojewódzki inspektor transportu drogowego.

1.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia

1)

rodzaje certyfikatów, o których mowa w art. 30 ust. 10, i terminy ich ważności;

2)

dokumenty, na podstawie których jest wydawany i wznawiany certyfikat;

3)

wzory certyfikatów.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw transportu uwzględni

w szczególności

1)

wymagania dyrektywy 96/96/WE w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich

dotyczących badań przydatności do ruchu drogowego pojazdów silnikowych i ich przyczep,

zmienionej dyrektywą 1999/52/WE, dla celów rezolucji CEMT/CM (2001)9/Final;

2)

zakres niezbędnych danych umieszczonych w certyfikatach.

Wykonywanie międzynarodowego transportu kombinowanego nie wymaga posiadania zezwolenia

zagranicznego ani zezwolenia polskiego przez przewoźnika zagranicznego, jeżeli w umowach

międzynarodowych, którymi Rzeczpospolita Polska jest związana, przewidziano wzajemne

zwolnienie w tym zakresie.

Minister właściwy do spraw transportu, w celu usprawnienia procedur wydawania zezwoleń

zagranicznych na przewóz rzeczy, może, w drodze rozporządzenia, upoważnić do ich wydawania

polskie organizacje o zasięgu ogólnokrajowym zrzeszające międzynarodowych przewoźników

drogowych, uwzględniając właściwe zabezpieczenie dokumentów związanych z wydawaniem

tych zezwoleń uniemożliwiające dostęp do nich osób niepowołanych, wyposażenie pomieszczeń

w urządzenia gwarantujące bezpieczeństwo przechowywanych dokumentów, ubezpieczenie

od wszelkiego ryzyka oraz sposób rozliczania się w przypadku zaginięcia, zniszczenia

lub utraty tych dokumentów.

Do kierowcy niebędącego obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej, zatrudnionego

przez przedsiębiorcę mającego siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wykonującego

międzynarodowy transport drogowy rzeczy, stosuje się przepisy Unii Europejskiej dotyczące

świadectwa kierowcy.

1

Główny Inspektor Transportu Drogowego, w drodze decyzji administracyjnej, wydaje,

odmawia wydania, zmienia, cofa świadectwo kierowcy lub zawiesza wydawanie świadectw

kierowców.

2.

Świadectwo kierowcy wydaje się na wniosek przedsiębiorcy, posiadającego licencję wspólnotową,

złożony w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej.

3.

Świadectwo kierowcy wraz z wypisem ze świadectwa kierowcy wydaje się przedsiębiorcy

na okres do 5 lat.

4.

Wniosek, o którym mowa w ust. 2, powinien zawierać

1)

oznaczenie przedsiębiorcy, jego siedzibę i adres;

2)

imię i nazwisko, datę i miejsce urodzenia oraz obywatelstwo kierowcy.

5.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 2, dołącza się

1)

kopię licencji wspólnotowej;

2)

zaświadczenie o zatrudnieniu kierowcy oraz spełnieniu przez kierowcę wymagań, o których

mowa w art. 39a;

3)

kserokopię dokumentu tożsamości;

4)

kserokopię prawa jazdy;

5)

kserokopię dokumentu potwierdzającego ubezpieczenie społeczne kierowcy.

5a.

W przypadku gdy wniosek, o którym mowa w ust. 2, jest składany w postaci elektronicznej,

załączniki, o których mowa w ust. 5, składa się również w postaci elektronicznej.

6.

W przypadku zmiany danych, o których mowa w ust. 4, oraz danych zawartych w dokumentach,

o których mowa w ust. 5, stosuje się odpowiednio przepis art. 14 ust. 1.

7.

Do wygaśnięcia świadectwa kierowcy stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące wygaśnięcia

licencji.

1.

Organem uprawnionym do przeprowadzania kontroli wydanych świadectw kierowcy jest Główny

Inspektor Transportu Drogowego.

2.

(uchylony)

3.

Do przeprowadzania kontroli, o której mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy

art. 85 i art. 90.

(utracił moc)

1.

Główny Inspektor Transportu Drogowego prowadzi rejestr wydanych świadectw kierowcy.

2.

(uchylony)

1.

Główny Inspektor Transportu Drogowego może w każdym czasie wezwać przedsiębiorcę posiadającego

świadectwo kierowcy do przedstawienia dokumentu potwierdzającego spełnianie wymagań,

o którym mowa w art. 32b ust. 5.

2.

W przypadku niewłaściwego wykorzystywania przez przedsiębiorcę świadectwa kierowcy

polegającego na

1)

niespełnianiu warunków stanowiących podstawę wydania świadectwa kierowcy lub

2)

podaniu nieprawidłowych informacji we wniosku o wydanie świadectwa kierowcy

- właściwy organ, o którym mowa w art. 32b, cofa świadectwo kierowcy i zawiesza wydawanie

nowych świadectw kierowcy przez okres roku.

3.

W przypadku bardzo poważnego naruszenia dotyczącego świadectwa kierowcy, określonego

w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, organ, o którym mowa w art.

32b, cofa, w drodze decyzji administracyjnej, 1 wypis z licencji wspólnotowej na okres

6 miesięcy i zawiesza wydawanie nowych świadectw kierowców przez okres roku.

1.

Przewozy drogowe na potrzeby własne mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia

potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako

działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej.

2.

Obowiązek uzyskania zaświadczenia, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy przewozów drogowych

wykonywanych

1)

w ramach powszechnych usług pocztowych;

2)

przez podmioty, niebędące przedsiębiorcami, o których mowa w art. 3 ust. 2 pkt 3,

z tym że w przypadku działalności wytwórczej w rolnictwie dotyczącej upraw rolnych

oraz chowu i hodowli zwierząt, ogrodnictwa, warzywnictwa, leśnictwa i rybactwa śródlądowego

obowiązek uzyskania zaświadczenia nie dotyczy rolnika w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników

(Dz. U. z 2016 r. poz. 277 i 2043 oraz z 2017 r. poz. 2, 38, 624 i 715);

3)

przez przedsiębiorców posiadających uprawnienia do wykonywania transportu drogowego.

3.

Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1, zawiera: oznaczenie przedsiębiorcy, jego siedzibę

(miejsce zamieszkania) i adres, numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze

Sądowym, o ile przedsiębiorca taki numer posiada, albo numer identyfikacji podatkowej

(NIP), rodzaj i zakres wykonywania przewozów drogowych na potrzeby własne oraz rodzaj

i liczbę pojazdów samochodowych.

4.

Zaświadczenie na krajowy niezarobkowy przewóz drogowy uprawnia do wykonywania przewozów

wyłącznie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

5.

Zaświadczenie na międzynarodowy niezarobkowy przewóz drogowy uprawnia do wykonywania

przewozów z przekroczeniem granicy Rzeczypospolitej Polskiej. Zaświadczenie to uprawnia

również do wykonywania niezarobkowego przewozu drogowego na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, zgodnie z rodzajem przewozów w nim określonych.

6.

Wniosek o wydanie zaświadczenia, o którym mowa w ust. 1, zawiera informacje i dokumenty

określone w art. 8 ust. 2 pkt 1−4 i 6 oraz ust. 3 pkt 4 i 5.

7.

Przepis art. 14 ust. 1 stosuje się odpowiednio.

8.

Zaświadczenie na krajowy niezarobkowy przewóz drogowy oraz wypis lub wypisy z zaświadczenia

wydaje właściwy dla siedziby przedsiębiorcy starosta na czas nieokreślony. Zaświadczenie

na międzynarodowy niezarobkowy przewóz drogowy oraz wypis lub wypisy z zaświadczenia

wydaje Główny Inspektor Transportu Drogowego na okres do 5 lat.

9.

W przypadku wykonywania międzynarodowego niezarobkowego przewozu drogowego niezgodnie

z wydanym zaświadczeniem Główny Inspektor Transportu Drogowego odmawia wydania nowego

zaświadczenia przez okres 3 lat od dnia upływu ważności posiadanego zaświadczenia.

9a.

W przypadku wykonywania krajowego niezarobkowego przewozu drogowego niezgodnie z wydanym

zaświadczeniem właściwy starosta, w drodze decyzji, stwierdza nieważność zaświadczenia.

Wydanie nowego zaświadczenia jest możliwe po upływie 3 lat od dnia stwierdzenia nieważności

poprzedniego zaświadczenia.

10.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, wzór zaświadczenia,

o którym mowa w ust. 1, oraz wypisu z tego zaświadczenia, mając na uwadze przepisy

Unii Europejskiej, o których mowa w art. 20 ust. 2.

11.

(uchylony)

W razie zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej lub wykonywania przewozu

drogowego, podmiot, o którym mowa w art. 33 ust. 1 lub ust. 2 pkt 1 i 2, ma obowiązek

przechowywać i udostępniać osobom uprawnionym do kontroli, dokumenty i inne nośniki

informacji wymagane przepisami, o których mowa w art. 4 pkt 22, przez okres jednego

roku począwszy od dnia, w którym przestał wykonywać przewóz drogowy.

1.

Wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego na potrzeby własne może wymagać uzyskania

odpowiedniego zezwolenia, jeżeli umowy międzynarodowe, którymi Rzeczpospolita Polska

jest związana, tak stanowią.

2.

Do wniosku o wydanie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, przedsiębiorca, z zastrzeżeniem

art. 33 ust. 2, obowiązany jest dołączyć zaświadczenie określone w art. 33 ust. 1.

3.

Przepis art. 25 oraz art. 30 ust. 1 stosuje się odpowiednio.

4.

Przy wykonywaniu międzynarodowego przewozu drogowego osób na potrzeby własne jest

wymagany formularz jazdy, o którym mowa w art. 27.

5.

Główny Inspektor Transportu Drogowego prowadzi rejestr podmiotów i pojazdów wykonujących

międzynarodowy przewóz drogowy na potrzeby własne.

6.

(uchylony)

7.

(uchylony)

1.

Na podstawie umów cywilnoprawnych mogą być używane, do celów służbowych, samochody

osobowe, motocykle i motorowery niebędące własnością pracodawcy.

2.

Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych określa, w drodze rozporządzenia, warunki ustalania oraz sposób

dokonywania zwrotu kosztów używania pojazdów, o których mowa w ust. 1, uwzględniając

rodzaj pojazdu mechanicznego, jego pojemność oraz limit kilometrów w zależności od

liczby mieszkańców w danej gminie lub mieście, właściwych ze względu na miejsce zatrudnienia

pracownika.

1.

Przedsiębiorca wykonujący transport drogowy może być zwolniony z obowiązku uzyskania

zezwolenia w przypadku wykonywania przez niego przewozów w ramach pomocy humanitarnej,

medycznej lub w przypadku klęski żywiołowej.

2.

Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1, następuje, w drodze decyzji administracyjnej,

wydanej przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego.

3.

Przedsiębiorca wykonujący transport drogowy jest zwolniony z obowiązku uzyskania zezwolenia,

jeżeli umowy międzynarodowe, którymi Rzeczpospolita Polska jest związana, tak stanowią.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, dokumenty

potwierdzające wykonywanie przez przedsiębiorcę przewozów, o których mowa w art. 35

ust. 1.

1.

Uzyskanie certyfikatu kompetencji zawodowych wymaga wykazania się wiedzą niezbędną

do wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego, określonym

w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, oraz złożenia, z wynikiem pozytywnym,

egzaminu pisemnego przed komisją egzaminacyjną działającą przy jednostce określonej

w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 39 ust. 1 pkt 1.

2.

Egzamin składa się z dwóch części

1)

pisemnego testu zawierającego zbiór pytań i odpowiedzi wielokrotnego wyboru;

2)

pisemnego zadania egzaminacyjnego.

3.

Maksymalna liczba punktów, jaką można uzyskać z każdej części egzaminu, stanowi 50%

ogólnej liczby możliwych do uzyskania punktów.

4.

Warunki i tryb przeprowadzenia egzaminu, o którym mowa w ust. 1, określa regulamin

opracowany przez jednostkę określoną w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie

art. 39 ust. 1 pkt 1 i zatwierdzony przez ministra właściwego do spraw transportu.

5

Katalog pytań i katalog zadań, a także pytania i zadania zawarte w indywidualnych

zestawach egzaminacyjnych nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu przepisów

ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1764 oraz z 2017 r. poz. 933).

1.

(uchylony)

2.

Minister właściwy do spraw transportu wyznacza jednostki, przy których działają komisje

egzaminacyjne.

3.

Jednostki, o których mowa w ust. 2, wydają certyfikaty kompetencji zawodowych i przekazują

informacje o ich wydaniu do centralnego rejestru tych certyfikatów prowadzonego przez

ministra właściwego do spraw transportu.

1.

Osoby legitymujące się dyplomem ukończenia studiów drugiego stopnia, jednolitych studiów

magisterskich lub świadectwem ukończenia studiów podyplomowych, których program obejmuje

cały zakres zagadnień, o których mowa w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 1071/2009,

zwolnione są z egzaminu pisemnego, o którym mowa w art. 37.

2.

Osoby legitymujące się dyplomem ukończenia studiów pierwszego stopnia, studiów drugiego

stopnia, jednolitych studiów magisterskich lub świadectwem ukończenia studiów podyplomowych,

których program obejmuje część zagadnień, o których mowa w załączniku I do rozporządzenia

(WE) nr 1071/2009, zwolnione są z części egzaminu pisemnego, o którym mowa w art.

37, w zakresie dziedzin objętych programem studiów.

3.

Zwolnienia, o których mowa w ust. 1 i 2, stanowią zwolnienia w rozumieniu art. 8 ust.

7 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009.

4.

Zwolnień, o których mowa w ust. 1 i 2, dokonuje jednostka określona w przepisach wykonawczych

wydanych na podstawie art. 39 ust. 1 pkt 1.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem przepisów

art. 21-32, art. 34 oraz art. 35 pkt 2, które wchodzą w życie z dniem 1 maja 2017 r.

1.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia

1)

jednostki, o których mowa w art. 38 ust. 2;

2)

wymagania kwalifikacyjne dotyczące członków komisji egzaminacyjnej i tryb ustalania

jej składu;

3)

rodzaje zabezpieczeń certyfikatu kompetencji zawodowych;

4)

tryb zwalniania z egzaminu pisemnego, o którym mowa w art. 37.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, uwzględnia się odpowiednio

1)

potrzebę zapewnienia należytych warunków organizacyjno-technicznych do przeprowadzenia

procesu certyfikacji kompetencji zawodowych w transporcie drogowym;

2)

konieczność zapewnienia właściwych kwalifikacji członków komisji egzaminacyjnej, a

także ich liczbę, która zapewni obiektywne przeprowadzenie egzaminu pisemnego;

3)

konieczność prawidłowego zabezpieczenia certyfikatów kompetencji zawodowych przed

fałszowaniem;

4)

potrzebę zapewnienia ujednoliconych procedur zwalniania z egzaminu pisemnego.

1.

Przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy może zatrudnić kierowcę,

jeżeli osoba ta

1)

ukończyła

a)

18 lat - w przypadku kierowcy prowadzącego pojazd samochodowy, dla którego wymagane

jest posiadanie prawa jazdy kategorii

-

C lub C+E, o ile uzyskał on odpowiednią kwalifikację wstępną,

-

C1 lub C1+E, o ile uzyskał on odpowiednią kwalifikację wstępną przyśpieszoną,

b)

21 lat - w przypadku kierowcy prowadzącego pojazd samochodowy, dla którego wymagane

jest posiadanie prawa jazdy kategorii

-

C lub C+E, o ile uzyskał on odpowiednią kwalifikację wstępną przyśpieszoną,

-

D lub D+E, o ile uzyskał on odpowiednią kwalifikację wstępną,

-

D1 lub D1+E, o ile przewóz wykonywany jest na liniach regularnych, których trasa nie

przekracza 50 km i o ile kierowca uzyskał odpowiednią kwalifikację wstępną przyśpieszoną,

c)

23 lata - w przypadku kierowcy prowadzącego pojazd samochodowy, dla którego wymagane

jest posiadanie prawa jazdy kategorii D lub D+E, o ile uzyskał on odpowiednią kwalifikację

wstępną przyśpieszoną;

2)

posiada odpowiednie uprawnienie do kierowania pojazdem samochodowym, określone w ustawie z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, z zastrzeżeniem ust. 1a;

3)

nie ma przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy;

4)

nie ma przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy;

5)

uzyskała kwalifikację wstępną lub kwalifikację wstępną przyśpieszoną, zwane dalej

„kwalifikacją”;

6)

ukończyła szkolenie okresowe.

1a.

Kierowca posiadający prawo jazdy kategorii D albo D+E do ukończenia 23. roku życia

może być zatrudniony wyłącznie przy wykonywaniu regularnych przewozów osób na liniach

komunikacyjnych na trasie nieprzekraczającej 50 km.

2.

(uchylony)

3.

Wymagań, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 5 i 6, nie stosuje się do kierowcy pojazdu

1)

do kierowania którego wymagane jest prawo jazdy kategorii A1, A, B1, B lub B+E;

2)

którego konstrukcja ogranicza prędkość do 45 km/h;

3)

wykorzystywanego przez siły zbrojne;

4)

obrony cywilnej, jednostek ochrony przeciwpożarowej lub jednostek odpowiedzialnych

za utrzymanie bezpieczeństwa lub porządku publicznego;

5)

poddawanego testom drogowym do celów rozwoju technicznego przez producentów, jednostki

badawczo-rozwojowe lub szkoły wyższe;

6)

odbywającego przejazd bez osób lub ładunku

a)

w celu dokonania jego naprawy lub konserwacji,

b)

z miejsca zakupu lub odbioru;

7)

używanego w sytuacjach zagrożenia lub przeznaczonego do akcji ratunkowych;

8)

wykorzystywanego do

a)

nauki jazdy osób ubiegających się o prawo jazdy,

b)

szkolenia osób posiadających prawo jazdy,

c)

przeprowadzania państwowego egzaminu osób ubiegających się o prawo jazdy;

9)

wykorzystywanego do użytku osobistego w przewozie drogowym osób lub rzeczy;

10)

wykorzystywanego do przewozu materiałów lub urządzeń niezbędnych kierowcy do jego

pracy, pod warunkiem że prowadzenie pojazdu nie jest jego podstawowym zajęciem.

1.

Do uzyskania kwalifikacji może przystąpić osoba

1)

która na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

a)

przebywa co najmniej 185 dni w roku ze względu na więzi osobiste lub zawodowe, albo

b)

studiuje od co najmniej sześciu miesięcy i przedstawi zaświadczenie potwierdzające

ten fakt, lub

2)

niebędąca obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej, mająca zamiar wykonywać

przewozy na rzecz podmiotu mającego siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

3)

która nie ma przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na

stanowisku kierowcy.

2.

Kierowca obowiązany jest uzyskać kwalifikację, odpowiednio do pojazdu samochodowego,

którym zamierza wykonywać przewóz drogowy, w zakresie bloków programowych określonych

odpowiednio do kategorii prawa jazdy

1)

C1, C1+E, C i C+E;

2)

D1, D1+E, D i D+E.

3.

Kwalifikacja obejmuje zajęcia teoretyczne i praktyczne oraz testy kwalifikacyjne.

1.

Zajęcia, o których mowa w art. 39b ust. 3, przeprowadzane są w formie

1)

zajęć szkolnych dla uczniów - w szkole, jeżeli w programie nauczania jest przewidziane

uzyskanie kwalifikacji kierowcy wykonującego przewóz drogowy, albo

2)

kursu kwalifikacyjnego - w ośrodku szkolenia.

2.

Zajęcia teoretyczne i praktyczne, o których mowa w art. 39b ust. 3, obejmują

1)

kształcenie zawodowe w zakresie racjonalnego kierowania pojazdem, z uwzględnieniem

przepisów bezpieczeństwa, w tym

a)

znajomość właściwości technicznych i zasad działania elementów bezpieczeństwa pojazdu,

b)

umiejętność optymalizacji zużycia paliwa,

c)

umiejętność zapewnienia bezpieczeństwa w związku z przewożonym towarem,

d)

umiejętność zapewnienia bezpieczeństwa pasażerom,

e)

umiejętność bezpiecznego mocowania ładunku;

2)

kształcenie zawodowe w zakresie umiejętności stosowania przepisów dotyczących wykonywania

transportu drogowego;

3)

kształcenie zawodowe w zakresie zagrożeń związanych z wykonywanym zawodem, w tym bezpieczeństwo

na drodze i bezpieczeństwo dla środowiska;

4)

kształcenie zawodowe w zakresie obsługi i logistyki, w tym kształtowanie wizerunku

firmy oraz znajomość rynku w przewozie drogowym i jego organizacji.

3.

Testy kwalifikacyjne, o których mowa w art. 39b ust. 3, przeprowadzane są

1

przez Okręgową Komisję Egzaminacyjną, po zakończeniu zajęć szkolnych dla uczniów,

o których mowa w ust. 1 pkt 1, w ramach zewnętrznego egzaminu potwierdzającego kwalifikacje

zawodowe albo egzaminu potwierdzającego kwalifikacje w zawodzie, albo

2)

w ośrodku szkolenia, po zakończeniu zajęć teoretycznych i praktycznych, przez trzyosobową

komisję egzaminacyjną, zwaną dalej „komisją”, powołaną przez wojewodę.

4.

W skład komisji mogą wchodzić osoby, które

1)

posiadają wykształcenie wyższe prawnicze, ekonomiczne lub techniczne z zakresu motoryzacji

lub transportu;

2)

nie były prawomocnie skazane za przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia korzyści

majątkowych lub przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów;

3)

spełniają szczegółowe wymagania określone w przepisach wydanych na podstawie art.

39i ust. 1 pkt 4.

5.

Co najmniej jedna z osób - członków komisji, dodatkowo

1)

jest obowiązana posiadać uprawnienia instruktora lub egzaminatora w zakresie kategorii

prawa jazdy odpowiedniej do kategorii realizowanego bloku programowego, o którym mowa

w art. 39b ust. 2, albo

2)

powinna być przedstawicielem organizacji o zasięgu ogólnopolskim zrzeszającej przedsiębiorców

wykonujących przewozy drogowe.

6.

Testy kwalifikacyjne, o których mowa w art. 39b ust. 3, przeprowadzane są na podstawie

pytań pochodzących z katalogu pytań testowych zatwierdzonego przez ministra właściwego

do spraw transportu.

7.

Katalog pytań testowych obejmuje zagadnienia, o których mowa w ust. 2.

8.

Za przeprowadzenie testu członkom komisji, przysługuje wynagrodzenie, którego koszt

ponosi ośrodek szkolenia.

9.

Ośrodek szkolenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, umożliwia przeprowadzanie przez komisję

testu kwalifikacyjnego, zapewniając odpowiednie warunki lokalowe.

Kierowca, który uzyskał kwalifikację w zakresie określonego bloku programowego, o

którym mowa w art. 39b ust. 2, i zamierza wykonywać przewozy innymi pojazdami samochodowymi

niż te, dla których wymagane jest prawo jazdy odpowiadające zakresowi uzyskanej kwalifikacji,

obowiązany jest odbyć odpowiednią kwalifikację uzupełniającą lub kwalifikację uzupełniającą

przyśpieszoną. Przepisy art. 39a ust. 1 i art. 39b

1.

Wojewoda lub upoważniony przez niego członek komisji albo dyrektor Okręgowej Komisji

Egzaminacyjnej, wydaje osobie, która uzyskała kwalifikację świadectwo kwalifikacji

zawodowej potwierdzające uzyskanie odpowiedniej kwalifikacji.

2

Wojewoda lub upoważniony przez niego członek komisji oraz dyrektor Okręgowej Komisji

Egzaminacyjnej, w terminie 21 dni od dnia przeprowadzenia testu kwalifikacyjnego,

przekazują do centralnej ewidencji kierowców następujące dane osób, którym wydano

świadectwo kwalifikacji zawodowej, o którym mowa w ust. 1

1)

imię i nazwisko;

2)

datę i miejsce urodzenia;

3)

numer ewidencyjny Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności (PESEL)

albo rodzaj, serię, numer oraz państwo wydania dokumentu potwierdzającego tożsamość

- w przypadku osoby nieposiadającej numeru PESEL;

4)

rodzaj i zakres kwalifikacji oraz numer i datę wydania świadectwa kwalifikacji zawodowej.

2

Wojewoda lub upoważniony przez niego członek komisji oraz dyrektor Okręgowej Komisji

Egzaminacyjnej, przekazują do centralnej ewidencji kierowców, w zakresie i na zasadach

określonych w art. 100ac ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, dane osób, którym wydano świadectwo kwalifikacji zawodowej, o którym mowa w ust.

1.

1.

Do szkolenia okresowego może przystąpić osoba

1)

która na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

a)

przebywa co najmniej 185 dni w roku ze względu na więzi osobiste lub zawodowe, albo

b)

studiuje od co najmniej sześciu miesięcy i przedstawi zaświadczenie potwierdzające

ten fakt;

2)

wykonująca przewóz drogowy na rzecz podmiotu mającego siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej.

2.

Kierowca obowiązany jest co pięć lat, począwszy od dnia uzyskania świadectwa kwalifikacji

zawodowej poświadczającego uzyskanie kwalifikacji, ukończyć szkolenie okresowe odpowiednio

do pojazdu, którym wykonuje przewóz drogowy.

3.

Kierowca może odbywać szkolenie okresowe w jednej z następujących form

1)

kursu okresowego;

2)

cyklu zajęć rozłożonych w okresie pięciu lat, obejmującego program kursu okresowego.

4.

Szkolenie okresowe jest prowadzone w ośrodku szkolenia w zakresie bloków programowych

określonych odpowiednio do kategorii prawa jazdy

1)

C1, C1+E, C i C+E;

2)

D1, D1+E, D i D+E.

5.

Kierowca, który zaprzestał wykonywania przewozu drogowego przez okres uniemożliwiający

spełnienie obowiązku, o którym mowa w ust. 2, przed ponownym przystąpieniem do wykonywania

przewozu obowiązany jest ukończyć szkolenie okresowe.

6.

Kierowca wykonujący przewóz drogowy różnymi pojazdami, dla których wymagane jest posiadanie

prawa jazdy co najmniej dwóch kategorii, o których mowa w ust. 4, może ukończyć szkolenie

okresowe z zakresu jednego bloku programowego.

1.

Kierownik ośrodka szkolenia wydaje osobie, która ukończyła wymagane zajęcia w ramach

szkolenia okresowego, świadectwo kwalifikacji zawodowej potwierdzające ukończenie

szkolenia okresowego.

2.

Kierownik ośrodka szkolenia jest obowiązany

1)

przedstawić wojewodzie właściwemu ze względu na miejsce prowadzenia ośrodka szkolenia,

najpóźniej w następnym dniu roboczym po dniu rozpoczęcia kursu, informację o terminie,

czasie i miejscu, w których będą prowadzone zajęcia, wraz z listą uczestników kursu

kwalifikacyjnego lub szkolenia okresowego;

2)

prowadzić dokumentację odpowiednio kursu kwalifikacyjnego oraz szkolenia okresowego;

3)

przekazywać wojewodzie, o którym mowa w pkt 1, w terminie 14 dni od dnia zakończenia

szkolenia okresowego i wydania świadectwa kwalifikacji zawodowej potwierdzającego

jego ukończenie, następujące dane osób, które ukończyły kurs

a)

imię i nazwisko,

b)

datę i miejsce urodzenia,

c)

numer PESEL, a w przypadku osoby nieposiadającej numeru PESEL - serię, numer i nazwę

dokumentu potwierdzającego tożsamość oraz nazwę państwa, które wydało ten dokument,

d)

adres zamieszkania,

e)

zakres ukończonego szkolenia,

f)

datę rozpoczęcia i zakończenia szkolenia,

g)

numer wydanego świadectwa kwalifikacji zawodowej lub numer zaświadczenia potwierdzającego

ukończenie jednego z modułów szkolenia, o którym mowa w art. 39d ust. 3 pkt 2.

3

Kierownik ośrodka szkolenia, w terminie 21 dni od dnia wydania świadectwa kwalifikacji

zawodowej, o którym mowa w ust. 1, przekazuje do centralnej ewidencji kierowców następujące

dane osób, którym wydał świadectwo

1)

imię i nazwisko;

2)

datę i miejsce urodzenia;

3)

numer ewidencyjny PESEL albo rodzaj, serię, numer oraz państwo wydania dokumentu potwierdzającego

tożsamość - w przypadku osoby nieposiadającej numeru PESEL;

4)

zakres, numer i datę wydania świadectwa kwalifikacji zawodowej potwierdzającego odbycie

szkolenia okresowego.

3

Kierownik ośrodka szkolenia, o którym mowa w ust. 1, przekazuje do centralnej ewidencji

kierowców, w zakresie i na zasadach określonych w art. 100ac ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, dane osób, którym wydał świadectwo.

4.

Wojewoda, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, może umożliwić przekazywanie informacji oraz

danych, o których mowa w ust. 2 pkt 1 i 3 oraz ust. 3, w postaci elektronicznej, opatrzonych

kwalifikowanym podpisem elektronicznym.

1.

Kierowca wykonujący przewóz drogowy obowiązany jest uzyskać wpis do polskiego krajowego

prawa jazdy, potwierdzający spełnienie wymagań, o których mowa w art. 39a ust. 1 pkt

3 i 4 oraz odpowiednio pkt 5 lub 6.

2.

Zasady dokonywania wpisu, o którym mowa w ust. 1, określa art. 15 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.

3.

Dla kierowcy niebędącego obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej, posiadającego

prawo jazdy wydane przez państwo trzecie, wykonującego lub zamierzającego wykonywać

przewóz drogowy rzeczy na rzecz przedsiębiorcy mającego siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, potwierdzeniem spełnienia wymagań, o których mowa w art. 39a ust. 1 pkt

5 i 6, jest świadectwo kierowcy.

4.

Kierowcy niebędącemu obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej, posiadającemu

prawo jazdy wydane przez państwo trzecie, wykonującemu lub zamierzającemu wykonywać

przewóz drogowy osób na rzecz przedsiębiorcy mającego siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, który uzyskał kwalifikację wstępną lub ukończył szkolenie okresowe i ubiega

się o wpis do prawa jazdy potwierdzający spełnienie wymagań, o których mowa w art.

39a ust. 1, właściwy ze względu na miejsce zamieszkania starosta, w trybie, o którym

mowa w art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, wymienia posiadane przez niego prawo jazdy zagraniczne na polskie prawo jazdy, dokonując

jednocześnie wpisu potwierdzającego te wymagania. Dodatkowym warunkiem wymiany prawa

jazdy jest złożenie przez przedsiębiorcę oświadczenia o zatrudnieniu lub nawiązaniu

współpracy z tym kierowcą, który będzie wykonywał lub wykonuje na jego rzecz przewozy

drogowe.

5.

(uchylony)

6.

(uchylony)

7.

(uchylony)

8.

W przypadku osoby nieposiadającej miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej i niewykonującej przewozów na rzecz podmiotu mającego siedzibę na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej wymagania, o których mowa w art. 39a ust. 1 pkt 5 i 6, uznaje

się za spełnione, gdy osoba ta posiada w prawie jazdy albo w karcie kwalifikacji kierowcy

aktualny wpis potwierdzający ukończenie kwalifikacji wstępnej lub szkolenia okresowego

w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub w

państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie

umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym.

9.

W przypadku osoby zamieszkałej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i wykonującej

przewozy na rzecz podmiotu mającego siedzibę za granicą wymagania, o których mowa

w art. 39a ust. 1 pkt 6, uznaje się za spełnione, gdy osoba ta posiada w prawie jazdy

albo w karcie kwalifikacji kierowcy aktualny wpis potwierdzający ukończenie szkolenia

okresowego w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej

lub w państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie

umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym.

1.

Działalność gospodarcza w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia stanowi działalność

regulowaną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej i wymaga uzyskania wpisu do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia.

2.

Warunki wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia

spełnia przedsiębiorca, który

1)

prowadzi działalność gospodarczą w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców,

zgodnie z art. 28 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, lub spełnia wymagania określone dla tej działalności;

2)

zapewnia prowadzenie szkolenia zgodnie z programem przez

a)

wykładowców posiadających wiedzę, umiejętności i wykształcenie niezbędne do zapewnienia

prawidłowego przebiegu szkolenia - w zakresie zajęć teoretycznych,

b)

osoby posiadające odpowiednie do prowadzonego szkolenia uprawnienia instruktora nauki

jazdy, o których mowa w przepisach ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - w zakresie zajęć praktycznych,

c)

osoby posiadające odpowiednie do prowadzonego szkolenia uprawnienia instruktora techniki

jazdy, o których mowa w przepisach ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - podczas zajęć z jazdy w warunkach specjalnych prowadzonych w oparciu o infrastrukturę,

o której mowa w ust. 2 pkt 3, i urządzenie, o którym mowa w ust. 11 pkt 2;

3)

posiada

a)

warunki lokalowe,

b)

wyposażenie dydaktyczne,

c)

miejsca przeznaczone do prowadzenia zajęć praktycznych,

d)

miejsca przeznaczone do jazdy w warunkach specjalnych,

e)

pojazdy samochodowe odpowiednie do zakresu prowadzonego szkolenia,

f)

szczegółowy program szkolenia wraz z planem jego wykonania oraz metodami nauczania;

4)

nie był, jako osoba fizyczna lub członek organu osoby prawnej, prawomocnie skazany

za przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowych lub przestępstwo

przeciwko wiarygodności dokumentów.

3.

Organem prowadzącym rejestr przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia jest wojewoda

właściwy ze względu na miejsce wykonywania działalności objętej wpisem.

4.

Wpis do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia dokonywany jest na

wniosek przedsiębiorcy zawierający następujące dane

1)

oznaczenie przedsiębiorcy, jego siedziby i adresu albo miejsca zamieszkania;

2)

numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym - o ile jest wymagany;

3)

numer identyfikacji podatkowej (NIP) przedsiębiorcy;

4)

wskazanie miejsca prowadzenia ośrodka szkolenia.

5.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 4, przedsiębiorca dołącza

1)

program szkolenia wraz z planem wykonania szkolenia oraz metodami nauczania;

2)

kopię dokumentów potwierdzających kwalifikację i wiedzę instruktorów techniki jazdy

oraz wykładowców;

3)

kopie dokumentów zawierających informacje o: warunkach lokalowych, wyposażeniu dydaktycznym

oraz miejscu przeznaczonym do prowadzenia zajęć praktycznych i posiadanych pojazdach

albo kopię umowy, o której mowa w ust. 11 pkt 1, lub dokumentów zawierających informację

o urządzeniu, o którym mowa w ust. 11 pkt 2, wraz z kopią certyfikatu;

4)

dokument potwierdzający spełnianie odpowiednich wymagań technicznych przez pojazdy,

o których mowa w ust. 2 pkt 3 lit. e, wydany przez rzeczoznawcę samochodowego, o którym

mowa w art. 79a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.

6.

Wraz z wnioskiem, o którym mowa w ust. 4, przedsiębiorca składa oświadczenie o następującej

treści

„

Oświadczam, że

1)

dane zawarte we wniosku o wpis do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia

są kompletne i zgodne z prawdą;

2)

znane mi są i spełniam warunki wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia

ośrodka szkolenia, określone w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.

”

.

7.

Oświadczenie, o którym mowa w ust. 6, powinno również zawierać

1)

oznaczenie przedsiębiorcy, jego siedziby i adresu albo miejsca zamieszkania;

2)

oznaczenie miejsca i datę złożenia oświadczenia;

3)

podpis osoby uprawnionej do reprezentowania przedsiębiorcy, z podaniem jej imienia

i nazwiska oraz pełnionej funkcji.

8.

W rejestrze przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia umieszcza się dane przedsiębiorcy,

o których mowa w ust. 4, z wyjątkiem adresu zamieszkania, jeżeli jest on inny niż

adres siedziby, oraz jego numer w tym rejestrze.

9.

Dokonując wpisu, wojewoda pobiera

1)

opłatę za wpis - stanowiącą dochód budżetu państwa;

2)

opłatę ewidencyjną, o której mowa w przepisach ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - na pokrycie kosztów działania centralnej ewidencji kierowców.

10.

Wojewoda przekazuje

1

do centralnej ewidencji kierowców informację o dokonaniu wpisu przedsiębiorcy do rejestru

przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia - w terminie 14 dni od dnia dokonania

wpisu;

1

do centralnej ewidencji kierowców dane o dokonaniu wpisu przedsiębiorcy do rejestru

przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia - na zasadach określonych w art. 100ac ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym;

2)

opłatę ewidencyjną do Funduszu - Centralna Ewidencja Pojazdów i Kierowców, o którym

mowa w przepisach ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - na zasadach i w terminach określonych w przepisach tej ustawy.

11.

Przedsiębiorca może nie spełniać wymagań, o których mowa w ust. 2 pkt 3 lit. d, jeśli

1)

zawarł umowę na przeprowadzanie zajęć z ośrodkiem doskonalenia techniki jazdy, o którym

mowa w przepisach ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, lub

2)

posiada urządzenie techniczne do symulowania jazdy w warunkach specjalnych, spełniające

wymagania określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 12, posiadające odpowiedni

certyfikat wydany przez jednostkę akredytowaną w polskim systemie akredytacji.

12.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, wymagania

techniczno-organizacyjne oraz zakres funkcjonalności realizowanej przez urządzenie,

o którym mowa w ust. 11 pkt 2, uwzględniając potrzebę zapewnienia wykorzystania podczas

szkolenia urządzeń spełniających jednolite wymagania.

1.

Nadzór nad ośrodkami szkolenia sprawuje wojewoda.

2.

W ramach sprawowanego nadzoru wojewoda

1)

przeprowadza kontrolę w zakresie

a)

spełniania przez ośrodek szkolenia wymagań, o których mowa w art. 39g ust. 2,

b)

zgodności prowadzonego szkolenia z obowiązującymi programami szkolenia,

c)

dokumentów wymaganych w związku z prowadzeniem szkolenia;

2)

w przypadku ustalenia naruszeń warunków wykonywania działalności wyznacza termin ich

usunięcia;

3)

wydaje decyzję o zakazie prowadzenia przez przedsiębiorcę ośrodka szkolenia oraz wykreśla

z urzędu przedsiębiorcę z rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia,

jeżeli przedsiębiorca

a)

złożył oświadczenie oraz inne dokumenty stanowiące załączniki do wniosku, o którym

mowa w art. 39g ust. 5, niezgodne ze stanem faktycznym,

b)

nie usunął naruszeń warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia

ośrodka szkolenia w wyznaczonym przez wojewodę terminie,

c)

rażąco naruszył warunki wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia

ośrodka szkolenia.

3.

Rażącym naruszeniem warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia

ośrodka szkolenia jest

1)

wielokrotne prowadzenie szkolenia

a)

w sposób niezgodny z wymaganymi szczegółowymi warunkami przeprowadzania zajęć, o których

mowa w art. 39i ust. 1 pkt 2,

b)

w sposób niezgodny z programem szkolenia,

c)

pojazdami niespełniającymi szczegółowych wymagań, o których mowa w art. 39i ust. 1

pkt 1;

2)

nieprzedstawienie informacji, o której mowa w art. 39e ust. 2 pkt 1;

3)

wydanie świadectwa kwalifikacji zawodowej niezgodnego ze stanem faktycznym;

4)

odmowa poddania się kontroli, o której mowa w ust. 2 pkt 1.

4

Informację o wykreśleniu przedsiębiorcy z rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek

szkolenia wojewoda przekazuje do centralnej ewidencji kierowców w terminie 14 dni

od dnia wydania decyzji o zakazie prowadzenia przez przedsiębiorcę ośrodka szkolenia.

4

Dane o wykreśleniu przedsiębiorcy z rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek

szkolenia wojewoda przekazuje do centralnej ewidencji kierowców na zasadach określonych

w art. 100ac ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.

1.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe wymagania w stosunku do przedsiębiorcy prowadzącego ośrodek szkolenia,

o którym mowa w art. 39g, w zakresie infrastruktury technicznej, warunków lokalowych,

wyposażenia dydaktycznego oraz pojazdów używanych w trakcie szkolenia;

2)

szczegółowe warunki prowadzenia szkolenia w ramach kwalifikacji wstępnej, kwalifikacji

wstępnej przyśpieszonej, kwalifikacji wstępnej uzupełniającej, kwalifikacji wstępnej

uzupełniającej przyśpieszonej, szkoleń okresowych oraz zajęć odbywanych w ramach szkolenia

okresowego, o których mowa w art. 39d ust. 3 pkt 2;

3)

szczegółowe warunki przeprowadzania testów kwalifikacyjnych;

4)

szczegółowe wymagania wobec członków komisji, sposób ich powoływania oraz wysokość

ich wynagrodzenia, które nie może być wyższe niż 400 zł za egzamin;

5)

wzór świadectwa kwalifikacji zawodowej;

6)

sposób postępowania z dokumentacją związaną z prowadzeniem przez ośrodki szkolenia

kwalifikacji wstępnej, kwalifikacji wstępnej przyśpieszonej, kwalifikacji wstępnej

uzupełniającej, kwalifikacji wstępnej uzupełniającej przyśpieszonej i szkolenia okresowego;

7)

(uchylony)

8)

wysokość opłaty za wpis przedsiębiorcy do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek

szkolenia.

2.

Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw transportu

uwzględnia odpowiednio

1)

przepisy Unii Europejskiej w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, a także potrzebę

zapewnienia należytych wymagań organizacyjno-technicznych przeprowadzania kursów i

zajęć;

2)

przepisy Unii Europejskiej w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, oraz konieczność

obiektywnego sprawdzenia przygotowania do uzyskania kwalifikacji wstępnej i kwalifikacji

wstępnej przyśpieszonej w zakresie transportu drogowego;

3)

konieczność zapewnienia ujednoliconych procedur przeprowadzania testów kwalifikacyjnych;

4)

konieczność zapewnienia odpowiedniego poziomu wykształcenia i okresu praktyki zawodowej

członków komisji w zakresie odpowiadającym wymaganej wiedzy dotyczącej wykonywania

przewozu drogowego, a także potrzebę zapewnienia pokrycia kosztów związanych z przeprowadzaniem

testów kwalifikacyjnych przez komisję;

5)

zakres danych niezbędnych do potwierdzenia spełnienia przez kierowcę wykonującego

przewóz drogowy wymagań ustawy, w szczególności w zakresie badań lekarskich i psychologicznych,

ukończonych szkoleń, posiadanych uprawnień do kierowania pojazdem samochodowym, organów

właściwych i podmiotów uprawnionych do wydawania świadectwa kwalifikacji zawodowej;

6)

zakres danych niezbędnych do prawidłowego prowadzenia kwalifikacji wstępnej, kwalifikacji

wstępnej przyśpieszonej, kwalifikacji wstępnej uzupełniającej, kwalifikacji wstępnej

uzupełniającej przyśpieszonej i szkolenia okresowego, dotyczących kandydatów na kierowców

i kierowców wykonujących przewóz drogowy, podmiotów uprawnionych do przeprowadzania

kursów i zajęć, organów właściwych w sprawach wpisu do rejestru, a także przepisy

Unii Europejskiej w zakresie dokumentów związanych z uzyskiwaniem kwalifikacji wstępnej

oraz szkoleń okresowych;

7)

potrzebę zapewnienia należytej ochrony dokumentacji związanej z prowadzeniem przez

ośrodki szkolenia kwalifikacji wstępnej, kwalifikacji wstępnej przyśpieszonej, kwalifikacji

wstępnej uzupełniającej, kwalifikacji wstępnej uzupełniającej przyśpieszonej i szkolenia

okresowego;

8)

(uchylony)

9)

wysokość rzeczywistych kosztów związanych z prowadzeniem rejestru przedsiębiorców

prowadzących ośrodki szkolenia oraz wysokość kosztów związanych z weryfikacją dokumentów.

1.

Kierowca wykonujący przewóz drogowy podlega badaniom lekarskim przeprowadzanym w celu

stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na

stanowisku kierowcy.

2.

Badania lekarskie, o których mowa w ust. 1, są wykonywane, z zastrzeżeniem ust. 3-6,

w zakresie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1666, 2138 i 2255 oraz z 2017 r. poz. 60 i 962), zwanej dalej „Kodeksem pracy”.

3.

Zakres badań lekarskich, o których mowa w ust. 1, obejmuje ponadto ustalenie istnienia

lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, zgodnie z rozdziałem 12 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.

4.

Badania lekarskie, o których mowa w ust. 1, są przeprowadzane

1)

do czasu ukończenia przez kierowcę 60 lat - co 5 lat;

2)

po ukończeniu przez kierowcę 60. roku życia - co 30 miesięcy.

5.

Pierwsze badanie lekarskie, o którym mowa w ust. 1, jest wykonywane przed dniem wydania

świadectwa kwalifikacji zawodowej potwierdzającego ukończenie kwalifikacji, a każde

następne dla kierowcy w wieku do 60 lat - w terminie właściwym do ukończenia szkolenia

okresowego, jednak nie później niż do dnia wydania świadectwa kwalifikacji zawodowej

potwierdzającego ukończenie szkolenia okresowego.

6.

Badania lekarskie, o których mowa w ust. 1, wykonują lekarze uprawnieni do wykonywania

badań profilaktycznych, o których mowa w przepisach Kodeksu pracy, posiadający dodatkowo uprawnienia do przeprowadzania badań lekarskich kandydatów

na kierowców i kierowców określone w odrębnych przepisach.

1.

Kierowca wykonujący przewóz drogowy podlega badaniom psychologicznym przeprowadzanym

w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania

pracy na stanowisku kierowcy.

2.

Badania psychologiczne, o których mowa w ust. 1, są wykonywane, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4, w zakresie i na zasadach określonych dla kierowców w rozdziale 13 ustawy

z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.

3.

Badania psychologiczne, o których mowa w ust. 1, są przeprowadzane

1)

do czasu ukończenia przez kierowcę 60 lat - co 5 lat;

2)

po ukończeniu przez kierowcę 60. roku życia - co 30 miesięcy.

4.

Pierwsze badanie psychologiczne, o którym mowa w ust. 1, jest wykonywane przed dniem

wydania świadectwa kwalifikacji zawodowej potwierdzającego ukończenie kwalifikacji,

a każde następne dla kierowcy w wieku do 60 lat - w terminie właściwym do ukończenia

szkolenia okresowego, jednak nie później niż do dnia wydania świadectwa kwalifikacji

zawodowej potwierdzającego ukończenie szkolenia okresowego.

1.

Przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy jest obowiązany do

1)

kierowania kierowców na

a)

szkolenia okresowe,

b)

badania lekarskie i psychologiczne;

2)

pokrywania kosztów badań lekarskich i psychologicznych;

3)

przechowywania przez cały okres zatrudnienia kierowcy kopii

a)

świadectw kwalifikacji zawodowej,

b)

orzeczeń lekarskich i psychologicznych;

4)

prowadzenia dokumentacji dotyczącej badań lekarskich i psychologicznych;

5)

przekazania kierowcy z chwilą rozwiązania stosunku pracy kopii orzeczeń i świadectw,

o których mowa w pkt 3.

2.

Przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy może pokryć koszty szkoleń

okresowych kierowcy.

3.

Spełnienie przez przedsiębiorcę lub przez inny podmiot wykonujący przewóz drogowy

obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b, uznaje się za równoznaczne ze spełnieniem

obowiązków pracodawcy w zakresie wykonywania wstępnych i okresowych badań lekarskich,

o których mowa w art. 229 § 1 i 2 Kodeksu pracy.

Wymagania, o których mowa w art. 39a-39l, stosuje się odpowiednio do przedsiębiorcy

lub innej osoby osobiście wykonującej przewóz drogowy.

1.

Ustanawia się odznakę „Wzorowy kierowca”.

2.

Odznaka, o której mowa w ust. 1, może być nadawana zawodowym kierowcom wyróżniającym

się szczególnymi osiągnięciami w pracy i wieloletnią bezwypadkową jazdą.

3.

Odznakę „Wzorowy kierowca” nadaje minister właściwy do spraw transportu.

4.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

warunki nadawania odznaki „Wzorowy kierowca”, tryb przedstawiania wniosków, wzór odznaki,

tryb jej wręczania i sposób noszenia, uwzględniając wymogi, jakie powinny spełniać

wnioski o nadanie odznaki oraz kryteria stosowane przy jej nadawaniu.

Przedsiębiorca podejmujący i wykonujący transport drogowy jest obowiązany do ponoszenia

opłat za

1)

czynności administracyjne określone w ustawie;

2)

przeprowadzenie egzaminu, o którym mowa w art. 37;

3)

wydanie certyfikatu kompetencji zawodowych, o którym mowa w art. 38 ust. 3.

1.

Opłaty za czynności administracyjne pobiera się z tytułu

1)

udzielenia licencji, zmiany licencji, przedłużenia ważności licencji, wydania wypisu

z licencji, wydania wtórnika licencji oraz przeniesienia uprawnień wynikających z

licencji;

2

wydania zezwolenia, zmiany zezwolenia, przedłużenia ważności zezwolenia, wydania wypisu

z zezwolenia, wydania wtórnika zezwolenia na wykonywanie przewozu regularnego, przewozu

regularnego specjalnego, przewozu wahadłowego lub przewozu okazjonalnego;

2

wydania zezwolenia, zmiany zezwolenia, przedłużenia ważności zezwolenia, wydania wypisu

z zezwolenia, wydania wtórnika zezwolenia na wykonywanie przewozu regularnego specjalnego,

przewozu wahadłowego, przewozu okazjonalnego lub międzynarodowego przewozu regularnego;

3)

wydania zezwolenia na przewóz kabotażowy;

4)

wydania zezwolenia zagranicznego;

5)

wydania zaświadczenia lub zmiany zaświadczenia, wydania wypisu z zaświadczenia o zgłoszeniu

działalności w zakresie przewozów na potrzeby własne;

6)

wydania zezwolenia na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego osób na lub

przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie

do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą;

7)

wydania świadectwa kierowcy lub jego zmiany oraz wydania wtórnika świadectwa kierowcy;

8)

wydania formularza jazdy;

9)

wydania certyfikatu, o którym mowa w art. 30 ust. 10, lub jego zmiany oraz wydania

wtórnika certyfikatu;

10)

wydania decyzji, o której mowa w art. 20a ust. 2;

11)

udzielenia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, zmiany zezwolenia

na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, wydanie wypisu z zezwolenia na wykonywanie

zawodu przewoźnika drogowego, wydania wtórnika zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika

drogowego oraz przeniesienia uprawnień wynikających z zezwolenia na wykonywanie zawodu

przewoźnika drogowego.

2.

Opłaty, o których mowa w ust. 1, pobierają organy dokonujące tych czynności.

3.

Opłaty, o których mowa w art. 40 pkt 2 i pkt 3, pobiera jednostka, o której mowa w

art. 38 ust. 2 i ust. 3.

4.

Minister właściwy do spraw transportu w celu usprawnienia procedur pobierania opłat

może, w drodze rozporządzenia, upoważnić, na określonych warunkach, do pobierania

opłat za niektóre czynności administracyjne w międzynarodowym transporcie drogowym,

o których mowa w ust. 1, polskie organizacje o zasięgu ogólnokrajowym zrzeszające

międzynarodowych przewoźników drogowych.

5.

(uchylony)

(utracił moc)

(uchylony)

1.

Od przedsiębiorców zagranicznych mogą być pobierane opłaty na zasadach wzajemności.

2.

Minister właściwy do spraw transportu może, w drodze rozporządzenia, wprowadzić dla

przedsiębiorców zagranicznych opłaty, o których mowa w ust. 1, określając ich wysokość,

tryb wnoszenia oraz jednostki właściwe do ich pobierania.

1.

Jednostki, o których mowa w art. 26, art. 32 oraz art. 43 ust. 2, otrzymują prowizję

od pobranych opłat, w wysokości nie mniejszej niż 7% i nie większej niż 10%.

1a.

(uchylony)

1b.

(uchylony)

2.

Minister właściwy do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, wysokość stawek prowizji oraz

sposób jej pobierania i rozliczania z jednostkami, o których mowa w ust. 1.

1.

Przedsiębiorca wykonujący transport drogowy może być zwolniony z opłat, o których

mowa w art. 43, w przypadku wykonywania przez niego przewozów w ramach pomocy humanitarnej,

medycznej lub w przypadku klęski żywiołowej.

2.

Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1, następuje, w drodze decyzji administracyjnej,

wydanej przez ministra właściwego do spraw transportu, na zgodny wniosek przedsiębiorcy

i właściwego organu państwowego lub organizacji humanitarnej.

(uchylony)

1.

Wpływy uzyskane z opłat, o których mowa w art. 41 ust. 1 pkt 7-9 i art. 43, oraz wpływy

z opłat z tytułu

1)

w międzynarodowym transporcie drogowym

a)

udzielenia licencji wspólnotowej, zmiany licencji wspólnotowej, przedłużenia ważności

licencji wspólnotowej, wydania wypisu z licencji wspólnotowej, wydania wtórnika licencji

wspólnotowej oraz przeniesienia uprawnień wynikających z licencji wspólnotowej,

b

wydania zezwolenia, zmiany zezwolenia, przedłużenia ważności zezwolenia, wydania wypisu

z zezwolenia, wydania wtórnika zezwolenia na wykonywanie przewozu regularnego, przewozu

regularnego specjalnego, przewozu wahadłowego lub przewozu okazjonalnego,

b

wydania zezwolenia, zmiany zezwolenia, przedłużenia ważności zezwolenia, wydania wypisu

z zezwolenia, wydania wtórnika zezwolenia na wykonywanie przewozu regularnego specjalnego,

przewozu wahadłowego lub przewozu okazjonalnego,

c)

wydania decyzji, o której mowa w art. 20a ust. 2,

d)

wydania zezwolenia na przewóz kabotażowy,

e)

wydania zezwolenia, o którym mowa w art. 19a ust. 1,

f)

wydania zaświadczenia, zmiany zaświadczenia, wydania wypisu z zaświadczenia o zgłoszeniu

działalności w zakresie międzynarodowego przewozu na potrzeby własne,

2)

wydania wielokrotnego zagranicznego zezwolenia wydanego przez Międzynarodowe Forum

Transportu (International Transport Forum),

3)

wydania zezwolenia na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego osób na lub

przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie

do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą

- są przekazywane w całości na wyodrębniony rachunek bankowy Generalnej Dyrekcji Dróg

Krajowych i Autostrad.

1a.

Wpływy uzyskane z opłat, za wydanie zezwoleń zagranicznych na wykonywanie międzynarodowego

transportu drogowego rzeczy lub osób, są przekazywane, z zastrzeżeniem ust. 1 pkt

2

1)

na wyodrębniony rachunek bankowy Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad -

50% wpływów;

2)

do budżetu państwa - 50% wpływów.

2.

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad sprawuje nadzór nad realizacją wpływów

z opłat, o których mowa w art. 41 ust. 1 pkt 7-9 i art. 43.

3.

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad przekazuje kwoty pobranych opłat, o

których mowa w ust. 1 i ust. 1a pkt 1, w terminie pierwszych dwóch dni roboczych po

zakończeniu tygodnia, w którym wpłynęły, na rachunek Krajowego Funduszu Drogowego,

z przeznaczeniem na budowę i utrzymanie dróg krajowych oraz na potrzeby gromadzenia

danych o drogach publicznych i sporządzania informacji o sieci dróg publicznych, jak

również na poprawę bezpieczeństwa ruchu drogowego i budowy autostrad.

3a.

(uchylony)

4.

Wpływy uzyskane z innych opłat niż wymienione w ust. 1, stanowią odpowiednio dochód

właściwej jednostki samorządu terytorialnego lub budżetu państwa.

1.

Minister właściwy do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia

1)

wysokość opłat za czynności administracyjne, o których mowa w art. 41 ust. 1, mając

na uwadze w szczególności rodzaj udzielanych uprawnień i okres, na jaki zostaną wydane;

2)

wysokość opłat za egzaminowanie oraz za wydanie certyfikatu kompetencji zawodowych.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, wysokość opłat zostanie określona

1)

w przypadku licencji, w zależności od

a)

okresu ważności licencji,

b)

liczby pojazdów samochodowych, na które wydaje się wypisy z licencji,

c)

zakresu transportu drogowego,

d)

rodzaju przewozów,

e)

rodzaju pojazdów - w międzynarodowym transporcie drogowym osób;

1a)

w przypadku zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, w zależności od

liczby pojazdów, na które wydaje się wypisy z zezwolenia;

2)

w przypadku zezwolenia, w zależności od

a)

okresu ważności zezwolenia,

b)

rodzaju zezwolenia;

3)

w przypadku zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia

przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności

gospodarczej, w zależności od

a)

zakresu przewozów,

b)

rodzajów przewozów;

4)

w przypadku certyfikatu kompetencji zawodowych, w zależności od

a)

zakresu i formy testu z wiedzy z uwzględnieniem kosztów jego przeprowadzenia,

b)

rodzaju certyfikatu kompetencji zawodowych z uwzględnieniem kosztów jego wydania;

5)

w przypadku świadectwa kierowcy, w zależności od okresu ważności.

3.

Wysokość opłaty z tytułu

1)

udzielenia licencji - nie może być wyższa niż równowartość 1 000 000 euro;

2)

udzielenia zezwolenia na transport drogowy osób - nie może być wyższa niż równowartość

800 euro;

3)

udzielenia zezwolenia na przewóz kabotażowy - nie może być wyższa niż równowartość

800 euro za przewóz jednorazowy;

4)

wydania zezwolenia zagranicznego - nie może być wyższa niż równowartość

a)

500 euro za wielokrotne zezwolenie roczne,

b)

15 euro za zezwolenie jednorazowe;

5)

wydania świadectwa kierowcy - nie może być wyższa niż równowartość 10 euro;

6)

wydania formularza jazdy - nie może być wyższa niż równowartość 30 euro;

7)

wydania certyfikatu, o którym mowa w art. 30 ust. 10 - nie może być wyższa niż równowartość

a)

70 euro dla pojazdu samochodowego nieposiadającego certyfikatu,

b)

50 euro dla pojazdu samochodowego w przypadku wznowienia certyfikatu,

c)

30 euro dla przyczepy lub naczepy nieposiadającej certyfikatu,

d)

15 euro dla przyczepy lub naczepy w przypadku wznowienia certyfikatu;

8)

wydania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, nie może być wyższa

niż równowartość 300 euro.

Zadania organów jednostek samorządu terytorialnego, o których mowa w art. 7 ust. 2

pkt 1 i ust. 4 pkt 2 i 3, art. 7d ust. 1 i ust. 4-6, art. 16b ust. 1 i 4, art. 18

ust. 1 pkt 1 i ust. 4, art. 33 ust. 8 i 9a, art. 47b ust. 2-4, art. 82b ust. 2 pkt

1 i 3, art. 82c ust. 3, art. 82e, art. 82f ust. 1, art. 82i ust. 1 oraz art. 95b ust.

2, są wykonywane jako zadania własne.

1.

Dworzec

1)

którego właścicielem lub współwłaścicielem w części większej niż połowa udziałów we

współwłasności jest jednostka samorządu terytorialnego oraz

2)

który jest zlokalizowany w mieście powyżej 50 000 mieszkańców, oraz z którego rocznie

odjeżdża powyżej 500 000 pasażerów

- podlega obowiązkowi dostosowania do udzielania pomocy osobom niepełnosprawnym i

osobom o ograniczonej sprawności ruchowej w zakresie określonym w załączniku I lit. a do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 181/2011 z dnia 16

lutego 2011 r. dotyczącego praw pasażerów w transporcie autobusowym i autokarowym

i zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 2006/2004

(Dz. Urz. UE L 55 z 28.02.2011, str. 1), zwanego dalej „rozporządzeniem nr 181/2011”.

2.

Jednostka, o której mowa w ust. 1 pkt 1, jest obowiązana corocznie do dnia 31 marca

przeprowadzić analizę dotyczącą spełniania przez dworzec, którego jest właścicielem

lub współwłaścicielem w części większej niż połowa udziałów we współwłasności, kryteriów

określonych w ust. 1 pkt 2. Wyniki analizy przekazuje się niezwłocznie wojewodzie.

3.

Jednostka, o której mowa w ust. 1 pkt 1, w terminie roku następującym po roku, w którym

dworzec, którego jest właścicielem lub współwłaścicielem w części większej niż połowa

udziałów we współwłasności, spełnił kryteria określone w ust. 1 pkt 2, jest obowiązana

dostosować dworzec do udzielania pomocy osobom niepełnosprawnym i osobom o ograniczonej

sprawności ruchowej w zakresie określonym w załączniku I lit. a do rozporządzenia

nr 181/2011, zwaną dalej „udzielaniem pomocy”.

4.

Jednostka, o której mowa w ust. 1 pkt 1, po dostosowaniu dworca do udzielania pomocy

jest obowiązana niezwłocznie wystąpić do ministra właściwego do spraw transportu,

za pośrednictwem wojewody, z wnioskiem o wyznaczenie tego dworca jako dworca, w którym

jest udzielana pomoc.

5.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 4, dołącza się dokumenty potwierdzające dostosowanie

dworca do udzielania pomocy.

1.

Właściciel dworca, który nie spełnia kryteriów określonych w art. 47b ust. 1 pkt 1

lub 2, w przypadku dostosowania tego dworca do udzielania pomocy może wystąpić do

ministra właściwego do spraw transportu, za pośrednictwem wojewody, z wnioskiem o

wyznaczenie tego dworca jako dworca, w którym jest udzielana pomoc. Przepis art. 47b

ust. 5 stosuje się.

2.

Na wniosek właściciela złożony do ministra właściwego do spraw transportu, za pośrednictwem

wojewody, dworzec wyznaczony zgodnie z ust. 1 do udzielania pomocy może zostać pozbawiony

statusu dworca wyznaczonego do jej udzielania.

1.

Minister właściwy do spraw transportu może zawrzeć z podmiotem zarządzającym dworcem

spełniającym kryteria określone w art. 47b ust. 1 pkt 2, niebędącym

1)

jednostką samorządu terytorialnego, o której mowa w art. 47b ust. 1 pkt 1 lub

2)

właścicielem dworca, o którym mowa w art. 47c ust. 1, który wystąpił z wnioskiem,

o którym mowa w tym przepisie

- porozumienie na podstawie którego podmiot zarządzający dworcem dostosuje ten dworzec

do udzielania pomocy w terminie określonym w tym porozumieniu.

2.

Po dostosowaniu dworca, o którym mowa w ust. 1, do udzielania pomocy minister właściwy

do spraw transportu wyznacza ten dworzec jako dworzec, w którym jest udzielana pomoc,

poprzez jego zamieszczenie w wykazie, o którym mowa w art. 47g.

Wprzypadku gdy dworzec wyznaczony do udzielania pomocy przestał spełniać kryteria

określone w art. 47b ust. 1 pkt 1 lub 2, utrzymuje on status dworca wyznaczonego do

jej udzielania, o ile jego właściciel lub współwłaściciel w części większej niż połowa

udziałów we współwłasności nie wystąpi do ministra właściwego do spraw transportu,

za pośrednictwem wojewody, z wnioskiem o pozbawienie tego dworca statusu dworca wyznaczonego

do udzielania pomocy. Do wniosku dołącza się dokumenty potwierdzające, że dworzec

przestał spełniać kryteria określone w art. 47b ust. 1 pkt 1 lub 2.

1.

Wojewoda i minister właściwy do spraw transportu są uprawnieni do kontroli dostosowania

dworców do udzielania pomocy.

2.

Wojewoda jest uprawniony do kontroli realizacji obowiązku, o którym mowa w art. 47b

ust. 2, uwzględniając zakres, sposób i terminowość jego wykonania.

3.

W ramach kontroli, o których mowa w ust. 1 i 2, osoba upoważniona do ich przeprowadzania

ma prawo żądania od kontrolowanego pisemnych lub ustnych wyjaśnień, okazania dokumentów

i innych nośników informacji oraz udostępniania danych mających związek z przedmiotem

kontroli.

Minister właściwy do spraw transportu prowadzi i aktualizuje „Wykaz dworców wyznaczonych

do udzielania pomocy osobom niepełnosprawnym i osobom o ograniczonej sprawności ruchowej”.

1.

Minister właściwy do spraw transportu po otrzymaniu wniosku, o którym mowa w art.

47b ust. 4 albo art. 47c ust. 1

1)

wyznacza dworzec do udzielania pomocy poprzez jego zamieszczenie w „Wykazie dworców

wyznaczonych do udzielania pomocy osobom niepełnosprawnym i osobom o ograniczonej

sprawności ruchowej” albo

2)

odmawia, w drodze decyzji administracyjnej, wyznaczenia dworca do udzielania pomocy

i wyznacza dodatkowy termin na jego dostosowanie do jej udzielania, w przypadku gdy

dworzec nie został dostosowany w zakresie określonym w załączniku I lit. a do rozporządzenia

nr 181/2011.

2.

Minister właściwy do spraw transportu po otrzymaniu wniosku, o którym mowa w

1)

art. 47c ust. 2, pozbawia dworzec statusu dworca wyznaczonego do udzielania pomocy

poprzez jego usunięcie z wykazu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1;

2)

art. 47e

a)

pozbawia dworzec statusu dworca wyznaczonego do udzielania pomocy poprzez jego usunięcie

z wykazu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, albo

b)

odmawia, w drodze decyzji administracyjnej, pozbawienia dworca statusu dworca wyznaczonego

do udzielania pomocy, w przypadku gdy ustali, że dworzec nadal spełnia kryteria określone

w art. 47b ust. 1.

3.

Minister właściwy do spraw transportu zamieszcza w Biuletynie Informacji Publicznej

na swojej stronie podmiotowej i na bieżąco aktualizuje „Wykaz dworców wyznaczonych

do udzielania pomocy osobom niepełnosprawnym i osobom o ograniczonej sprawności ruchowej”.

4.

Minister właściwy do spraw transportu przekazuje Komisji Europejskiej zgodnie z art.

12 rozporządzenia nr 181/2011 „Wykaz dworców wyznaczonych do udzielania pomocy osobom

niepełnosprawnym i osobom o ograniczonej sprawności ruchowej” i jego aktualizacje.

Tworzy się Inspekcję Transportu Drogowego, zwaną dalej „Inspekcją”, powołaną do kontroli

przestrzegania przepisów w zakresie przewozu drogowego wykonywanego pojazdami samochodowymi

oraz przepisów, o których mowa w art. 3 ust. 1a.

Przepisy ustawy nie naruszają przewidzianych w odrębnych ustawach obowiązków i uprawnień

organów publicznych w zakresie kontroli przestrzegania przepisów.

Do zadań Inspekcji należy

1)

kontrola

a)

przestrzegania obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w art. 4

pkt 22,

b)

(uchylona)

c)

przestrzegania przepisów ruchu drogowego w zakresie i na zasadach określonych w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym,

d)

(uchylona)

e)

przestrzegania szczegółowych zasad i warunków transportu zwierząt,

f)

(uchylona)

g)

wprowadzonych do obrotu ciśnieniowych urządzeń transportowych pod względem zgodności

z wymaganiami technicznymi, dokumentacją techniczną i prawidłowością ich oznakowania,

w zakresie określonym w ustawie z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych,

h)

rodzaju używanego paliwa,

i)

dokumentów związanych z wykonywaniem publicznego transportu zbiorowego,

j)

prawidłowości uiszczenia opłaty elektronicznej, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych,

k)

przestrzegania czasu pracy

-

przedsiębiorców osobiście wykonujących przewozy drogowe,

-

osób niezatrudnionych przez przedsiębiorcę, lecz osobiście wykonujących przewozy drogowe

na jego rzecz;

2)

prowadzenie postępowania administracyjnego, w tym wydawanie decyzji administracyjnych

na zasadach określonych w ustawie, a także podejmowanie innych czynności w niej przewidzianych,

w sprawach

a)

licencji wspólnotowej,

b)

zezwoleń w międzynarodowym transporcie drogowym i zezwoleń na przewóz kabotażowy,

c)

formularzy jazdy,

d)

zaświadczeń na międzynarodowy niezarobkowy przewóz drogowy,

e)

świadectw kierowcy,

f)

certyfikatów, o których mowa w art. 30 ust. 10,

g)

zezwoleń na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego w przypadkach, o których mowa

w art. 7 ust. 2 pkt 2,

h

dotyczących spełniania lub niespełniania wymogu dobrej reputacji, o których mowa w

art. 7d ust. 1-6, w przypadkach, o których mowa w art. 7 ust. 2 pkt 2;

3)

podejmowanie czynności dotyczących zezwoleń zagranicznych i zezwoleń ministra właściwego

do spraw transportu;

4

wykonywanie zadań wynikających z ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów

(Dz. U. poz. 708).

Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb kontroli,

o której mowa w art. 50 pkt 1 lit. h, uwzględniając sposób przeprowadzenia kontroli

i badania rodzaju używanego paliwa.

Konserwacja, naprawa i bieżące utrzymanie urządzeń technicznych do ważenia pojazdów

jest finansowane ze środków budżetu państwa ujmowanych w części, której dysponentem

jest minister właściwy do spraw transportu.

1.

Zadania Inspekcji Transportu Drogowego określone w niniejszym rozdziale wykonują następujące

organy

1)

Główny Inspektor Transportu Drogowego;

2)

wojewoda działający za pośrednictwem wojewódzkiego inspektora transportu drogowego,

zwanego dalej „wojewódzkim inspektorem”, jako kierownika wojewódzkiej inspekcji transportu

drogowego wchodzącej w skład wojewódzkiej administracji zespolonej.

2.

Organy wymienione w ust. 1 wykonują zadania Inspekcji Transportu Drogowego zgodnie

z kompetencjami określonymi w ustawie i przepisach odrębnych.

3.

Główny Inspektor Transportu Drogowego koordynuje, nadzoruje i kontroluje działalność

wojewódzkich inspektorów transportu drogowego oraz nadzoruje wykonanie w roku budżetowym

planów rzeczowo-finansowych w części dotyczącej wojewódzkich inspektoratów transportu

drogowego.

4.

Wojewódzki inspektor transportu drogowego kieruje działalnością wojewódzkiego inspektoratu

transportu drogowego.

5.

Czynności związane z realizacją zadań określonych w art. 50 pkt 1 w zakresie określonym

w art. 68-75 wykonują inspektorzy Inspekcji, zwani dalej „inspektorami”.

6.

W sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Inspekcji organem właściwym

jest

1)

Główny Inspektor Transportu Drogowego - w sprawach

a)

określonych w art. 50 pkt 2 i 3 niniejszej ustawy,

b)

związanych z kontrolą uiszczenia opłaty elektronicznej za przejazd po drogach krajowych,

na zasadach określonych w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych,

c)

związanych z kontrolą przestrzegania przepisów ruchu drogowego przez kierujących pojazdami

w zakresie, o którym mowa w art. 129g ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym;

2)

wojewódzki inspektor - w pozostałych sprawach.

7.

Główny Inspektor Transportu Drogowego może w sprawach, o których mowa w ust. 6 pkt

1 lit. a i b, upoważnić do działania w jego imieniu wojewódzkiego inspektora transportu

drogowego.

8.

Organem wyższego stopnia w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego w sprawach, o których mowa w ust. 6 pkt 2, jest Główny Inspektor Transportu Drogowego.

1.

Główny Inspektor Transportu Drogowego kieruje Inspekcją przy pomocy podległego mu

Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego oraz delegatur terenowych Głównego Inspektoratu

Transportu Drogowego, zwanych dalej „delegaturami”.

1a.

Główny Inspektor Transportu Drogowego może sprawę należącą do właściwości delegatury

przejąć lub przekazać do załatwienia innej delegaturze albo sprawę należącą do swojej

właściwości przekazać do załatwienia wskazanej delegaturze.

1b.

Delegaturami kierują naczelnicy delegatur. Decyzje i postanowienia w sprawach z zakresu

właściwości delegatur oraz w sprawach przekazanych do załatwienia przez Głównego Inspektora

Transportu Drogowego naczelnicy delegatur wydają w imieniu Głównego Inspektora Transportu

Drogowego.

1c.

Obsługę delegatury zapewnia wojewódzki inspektorat transportu drogowego na obszarze

działania, którego znajduje się siedziba delegatury.

2.

Prezes Rady Ministrów, w drodze zarządzenia, nadaje statut Głównemu Inspektoratowi

Transportu Drogowego, w którym określa organizację Głównego Inspektoratu Transportu

Drogowego i jego delegatur, w tym terytorialny zasięg działania delegatur oraz wojewódzkie

inspektoraty transportu drogowego będące ich siedzibami.

3.

Wojewódzki inspektor kieruje wojewódzką inspekcją przy pomocy wojewódzkiego inspektoratu

transportu drogowego.

4.

Minister właściwy do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

administracji publicznej, określi, w drodze rozporządzenia, zasady organizacji wojewódzkich

inspektoratów transportu drogowego, uwzględniając podział na komórki organizacyjne.

1.

Główny Inspektor jest centralnym organem administracji rządowej podległym ministrowi

właściwemu do spraw transportu.

2.

Główny Inspektor jest powoływany przez Prezesa Rady Ministrów, spośród osób wyłonionych

w drodze otwartego i konkurencyjnego naboru, na wniosek ministra właściwego do spraw

transportu. Prezes Rady Ministrów odwołuje Głównego Inspektora.

3.

Zastępcę Głównego Inspektora powołuje minister właściwy do spraw transportu, spośród

osób wyłonionych w drodze otwartego i konkurencyjnego naboru, na wniosek Głównego

Inspektora. Minister właściwy do spraw transportu odwołuje, na wniosek Głównego Inspektora,

jego zastępcę.

3a.

Stanowisko Głównego Inspektora może zajmować osoba, która

1)

posiada tytuł zawodowy magistra lub równorzędny;

2)

jest obywatelem polskim;

3)

korzysta z pełni praw publicznych;

4)

nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo

skarbowe;

5)

posiada kompetencje kierownicze;

6)

posiada co najmniej 6-letni staż pracy, w tym co najmniej 3-letni staż pracy na stanowisku

kierowniczym;

7)

posiada wykształcenie i wiedzę z zakresu spraw należących do właściwości Inspekcji

Transportu Drogowego.

3b.

Informację o naborze na stanowisko Głównego Inspektora ogłasza się przez umieszczenie

ogłoszenia w miejscu powszechnie dostępnym w siedzibie urzędu oraz w Biuletynie Informacji

Publicznej urzędu i Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.

Ogłoszenie powinno zawierać

1)

nazwę i adres urzędu;

2)

określenie stanowiska;

3)

wymagania związane ze stanowiskiem wynikające z przepisów prawa;

4)

zakres zadań wykonywanych na stanowisku;

5)

wskazanie wymaganych dokumentów;

6)

termin i miejsce składania dokumentów;

7)

informację o metodach i technikach naboru.

3c.

Termin, o którym mowa w ust. 3b pkt 6, nie może być krótszy niż 10 dni od dnia opublikowania

ogłoszenia w Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.

3d.

Nabór na stanowisko Głównego Inspektora przeprowadza zespół, powołany przez ministra

właściwego do spraw transportu, liczący co najmniej 3 osoby, których wiedza i doświadczenie

dają rękojmię wyłonienia najlepszych kandydatów. W toku naboru ocenia się doświadczenie

zawodowe kandydata, wiedzę niezbędną do wykonywania zadań na stanowisku, na które

jest przeprowadzany nabór, oraz kompetencje kierownicze.

3e.

Ocena wiedzy i kompetencji kierowniczych, o których mowa w ust. 3d, może być dokonana

na zlecenie zespołu przez osobę niebędącą członkiem zespołu, która posiada odpowiednie

kwalifikacje do dokonania tej oceny.

3f.

Członek zespołu oraz osoba, o której mowa w ust. 3e, mają obowiązek zachowania w tajemnicy

informacji dotyczących osób ubiegających się o stanowisko, uzyskanych w trakcie naboru.

3g.

W toku naboru zespół wyłania nie więcej niż 3 kandydatów, których przedstawia ministrowi

właściwemu do spraw transportu.

3h.

Z przeprowadzonego naboru zespół sporządza protokół zawierający

1)

nazwę i adres urzędu;

2)

określenie stanowiska, na które był prowadzony nabór, oraz liczbę kandydatów;

3)

imiona, nazwiska i adresy nie więcej niż 3 najlepszych kandydatów uszeregowanych według

poziomu spełniania przez nich wymagań określonych w ogłoszeniu o naborze;

4)

informację o zastosowanych metodach i technikach naboru;

5)

uzasadnienie dokonanego wyboru albo powody niewyłonienia kandydata;

6)

skład zespołu.

3i.

Wynik naboru ogłasza się niezwłocznie przez umieszczenie informacji w Biuletynie Informacji

Publicznej urzędu i Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.

Informacja o wyniku naboru zawiera

1)

nazwę i adres urzędu;

2)

określenie stanowiska, na które był prowadzony nabór;

3)

imiona, nazwiska wybranych kandydatów oraz ich miejsca zamieszkania w rozumieniu przepisów

Kodeksu cywilnego albo informację o niewyłonieniu kandydata.

3j.

Umieszczenie w Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów

ogłoszenia o naborze oraz o wyniku tego naboru jest bezpłatne.

3k.

Zespół przeprowadzający nabór na stanowisko, o którym mowa w ust. 3, powołuje Główny

Inspektor.

3l.

Do sposobu przeprowadzania naboru na stanowisko, o którym mowa w ust. 3, stosuje się

odpowiednio ust. 3a-3j.

4.

Wojewódzkiego inspektora powołuje i odwołuje wojewoda, za zgodą Głównego Inspektora.

5.

Zastępcę wojewódzkiego inspektora powołuje i odwołuje wojewoda, na wniosek wojewódzkiego

inspektora, w uzgodnieniu z Głównym Inspektorem Transportu Drogowego.

1.

Główny Inspektor sprawuje nadzór nad wojewódzkimi inspektorami oraz ma prawo kontroli

ich działalności, a także wydawania im wiążących poleceń w tym zakresie.

2.

Główny Inspektor Transportu Drogowego

1)

opracowuje kierunki działania Inspekcji w porozumieniu z organizacjami zrzeszającymi

przewoźników o zasięgu ogólnokrajowym i plany kontroli o znaczeniu ogólnokrajowym,

zatwierdzane przez ministra właściwego do spraw transportu;

2)

określa metody i formy wykonywania zadań przez Inspekcję, w zakresie nieobjętym innymi

przepisami wydanymi na podstawie ustawy;

3)

organizuje kursy specjalistyczne i szkolenia inspektorów;

4)

przygotowuje projekty aktów prawnych w zakresie kontroli przewozów drogowych;

5

opracowuje, we współpracy z Komendantem Głównym Policji, Komendantem Głównym Straży

Granicznej, Szefem Krajowej Administracji Skarbowej oraz Głównym Inspektorem Pracy,

jednolitą krajową strategię kontroli przepisów w zakresie czasu jazdy i czasu postoju,

obowiązkowych przerw i czasu odpoczynku kierowców;

6)

zapewnia uczestnictwo Inspekcji, co najmniej sześć razy w roku, w skoordynowanych

z właściwymi organami kontrolnymi innego państwa członkowskiego lub państw członkowskich

Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu

(EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, kontrolach drogowych kierowców

pojazdów objętych zakresem stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń

rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym

(Dz. Urz. WE L 370 z 31.12.1985, str. 8 oraz Dz. Urz. WE L 274 z 09.10.1998, str. 1) oraz rozporządzenia (WE) nr 561/2006; kontrole takie są wykonywane na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej i mogą być przeprowadzane wspólnie z polskimi organami kontrolnymi;

7)

realizuje, co najmniej raz w roku, wspólny z właściwymi organami odpowiedzialnymi

za kontakty wewnątrzwspólnotowe w zainteresowanych państwach członkowskich Unii Europejskiej,

państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony

umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, program szkolenia w zakresie najlepszych

praktyk kontrolnych oraz wymiany pracowników;

8)

udziela właściwym organom innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa

członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o

Europejskim Obszarze Gospodarczym, niezbędnej pomocy i wyjaśnień w sytuacji, kiedy

brak jest wystarczających danych do stwierdzenia w czasie kontroli drogowej przeprowadzanej

na terytorium tego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego

Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze

Gospodarczym, że kierowca pojazdu zarejestrowanego w Rzeczypospolitej Polskiej, naruszył

przepisy w zakresie czasu jazdy i czasu postoju, obowiązkowych przerw i czasu odpoczynku;

9)

zapewnia uczestnictwo swojego przedstawiciela w Komitecie wspierającym Komisję Europejską,

ustanowionym zgodnie z art. 18 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie

urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym;

10)

wymienia z właściwymi organami państw członkowskich Unii Europejskiej, państwa członkowskiego

Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze

Gospodarczym, przynajmniej raz na sześć miesięcy lub w indywidualnych przypadkach

na szczególne żądanie, informacje dostępne na podstawie art. 19 ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie

urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym i art. 22 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 561/2006;

11)

wykonuje zadania Inspekcji dotyczące kontroli i nadzoru nad przestrzeganiem przepisów

ruchu drogowego przez kierujących pojazdami w zakresie, o którym mowa w art. 129g ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym;

11a)

wykonuje zadania Inspekcji związane z kontrolą uiszczenia opłaty elektronicznej za

przejazd po drogach krajowych na zasadach określonych w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych;

12)

uzgadnia opracowane przez wojewodów projekty rocznych planów rzeczowo-finansowych

w części dotyczącej wojewódzkich inspektoratów transportu drogowego.

2a.

Zadania Głównego Inspektora Transportu Drogowego finansowane są z budżetu państwa

z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw transportu.

3.

Wojewódzki inspektor opracowuje kierunki działania wojewódzkiej inspekcji transportu

drogowego, zatwierdzane przez Głównego Inspektora.

4.

Główny Inspektor Transportu Drogowego raz na dwa lata przedkłada Radzie Ministrów,

za pośrednictwem ministra właściwego do spraw transportu, jednolitą krajową strategię

kontroli, w terminie do dnia 30 listopada.

(uchylony)

1.

Główny Inspektor Transportu Drogowego jest organem odpowiedzialnym za kontakty wewnątrzwspólnotowe

w zakresie kontroli przepisów dotyczących czasu jazdy i czasu postoju, obowiązkowych

przerw i czasu odpoczynku kierowców wykonujących przewozy drogowe.

2.

Główny Inspektor Transportu Drogowego, Komendant Główny Policji, Komendant Główny

Straży Granicznej, Szef Krajowej Administracji Skarbowej oraz Główny Inspektor Pracy

prowadzą rejestry danych statystycznych dotyczących kontroli czasu jazdy i czasu postoju,

obowiązkowych przerw i czasu odpoczynku kierowców wykonujących przewozy drogowe, według

następujących kategorii

1)

w przypadku kontroli drogowych

a)

kategoria drogi: krajowe, wojewódzkie, powiatowe lub gminne,

b)

państwo, w którym kontrolowany pojazd jest zarejestrowany,

c)

rodzaj tachografu: analogowy lub cyfrowy;

2)

w przypadku kontroli na terenie przedsiębiorstw

a)

kategoria przewozu drogowego: międzynarodowy lub krajowy, przewóz osób lub rzeczy,

przewóz na potrzeby własne lub transport drogowy,

b)

wielkość taboru przedsiębiorstwa,

c)

rodzaj tachografu: analogowy lub cyfrowy.

3

Komendant Główny Policji, Komendant Główny Straży Granicznej, Szef Krajowej Administracji

Skarbowej oraz Główny Inspektor Pracy przekazują Głównemu Inspektorowi Transportu

Drogowego w formie pisemnej, w postaci papierowej oraz w postaci elektronicznej, dane

statystyczne, o których mowa w ust. 2, w terminie do dnia 31 lipca roku następującego

po roku sprawozdawczym.

4.

Główny Inspektor Transportu Drogowego przekazuje Komisji Europejskiej zbiorcze dane

statystyczne uzyskane, zgodnie z ust. 3, w terminie do dnia 30 września po upływie

dwuletniego okresu objętego sprawozdaniem.

Główny Inspektor Transportu Drogowego wykonuje określone w ustawie zadania związane

z ochroną praw pasażerów korzystających z przewozu drogowego w ramach usług, o których

mowa w art. 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 181/2011.

1.

Inspektor wykonując zadania, o których mowa w art. 50, ma prawo do

1)

wstępu do pojazdu;

2)

kontroli dokumentów;

2a)

kontroli karty kierowcy i karty przedsiębiorstwa;

3)

kontroli zainstalowanych lub znajdujących się w pojeździe urządzeń pomiarowo-kontrolnych

lub tachografu cyfrowego;

3a)

kontroli używanego w pojeździe urządzenia, o którym mowa w art. 13i ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych;

4)

kontrolowania masy, nacisków osi i wymiarów pojazdu przy użyciu przyrządu pomiarowego;

5)

żądania od podmiotu wykonującego przewóz drogowy i jego pracowników pisemnych lub

ustnych wyjaśnień, okazania dokumentów i innych nośników informacji oraz udostępnienia

wszelkich danych mających związek z przedmiotem kontroli;

6)

wstępu na teren podmiotu wykonującego przewóz drogowy, w tym do pomieszczeń lub lokali,

gdzie prowadzi on działalność lub przechowuje dokumenty i inne nośniki informacji

wymagane przepisami, o których mowa w art. 4 pkt 22, w dniach i godzinach, w których

jest lub powinna być wykonywana ta działalność.

1a.

Inspektor przeprowadza czynności kontrolne, o których mowa w ust. 1 pkt 2, 5 i 6,

w obecności przedsiębiorcy albo osoby przez niego upoważnionej.

1b.

Kontroli dokumentów, o których mowa w art. 87, inspektor dokonuje w obecności kierującego

przemieszczającym się środkiem transportu.

1c.

Przepisy ust. 1 pkt 5 i 6 i ust. 1a stosuje się odpowiednio do

1)

podmiotów wykonujących czynności związane z przewozem drogowym, a w szczególności

do

a)

spedytora,

b)

nadawcy,

c)

odbiorcy,

d)

załadowcy,

e)

organizatora wycieczki,

f)

organizatora transportu,

g)

operatora publicznego transportu zbiorowego;

2)

podmiotów, o których mowa w art. 16a i art. 33a, w okresie roku od dnia zaprzestania

przez te podmioty wykonywania przewozu drogowego.

2.

Inspektor ma również prawo do używania i wykorzystywania

1)

środków przymusu bezpośredniego;

2)

broni palnej.

1.

Inspektor ma prawo do nakładania i pobierania kar pieniężnych oraz grzywien w drodze

mandatów karnych

1)

zgodnie z przepisami ustawy;

2)

za naruszenia przepisów o ruchu drogowym w zakresie określonym w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym;

3)

w zakresie określonym w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych;

4)

zgodnie z przepisami ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych;

5)

zgodnie z przepisami ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt;

6)

zgodnie z przepisami ustawy z dnia 11 maja 2001 r. - Prawo o miarach

(Dz. U. z 2016 r. poz. 884 i 1948 oraz z 2017 r. poz. 976);

7)

zgodnie z przepisami ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych.

2.

Inspektor ma prawo prowadzenia czynności wyjaśniających w sprawach o wykroczenia,

kierowania do sądu wniosków o ukaranie oraz udziału w rozprawach przed sądami powszechnymi

w charakterze oskarżyciela publicznego i wnoszenia odwołań od postanowień i orzeczeń

tych sądów w sprawach o wykroczenia z zakresu działania Inspekcji Transportu Drogowego.

3

Kary pieniężne oraz grzywny, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 2 i 4-7 oraz w art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie

monitorowania drogowego przewozu towarów, pobierane przez organy Inspekcji Transportu Drogowego, są przekazywane na wyodrębniony

rachunek bankowy Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego.

1.

W przypadkach, o których mowa w art. 11 pkt 1-4, 8, 10 i 12-14 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego

i broni palnej

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1120), inspektor może użyć środków przymusu bezpośredniego, o których mowa w art. 12 ust.

1 pkt 1, pkt 2 lit. a, pkt 7, pkt 12 lit. a i pkt 13 tej ustawy, lub wykorzystać te

środki.

2.

W przypadkach, o których mowa w art. 45 pkt 1 lit. a i pkt 2 oraz w art. 47 pkt 1, pkt 2 lit. a, pkt 3, 5 i 6 ustawy

z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej, inspektor może użyć broni palnej lub ją wykorzystać.

3.

Użycie i wykorzystanie środków przymusu bezpośredniego i broni palnej oraz dokumentowanie

tego użycia i wykorzystania odbywa się na zasadach określonych w ustawie z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej.

(uchylone)

1.

Inspektorzy wykonujący zadania określone w art. 50 ustawy mogą być wyposażeni w broń

palną.

2.

Pozwolenie na broń palną na okaziciela wydaje, na wniosek wojewódzkiego inspektora,

w trybie określonym w ustawie z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1839), właściwy miejscowo komendant wojewódzki Policji.

3.

Wojewódzki inspektor dokonuje zakupu broni palnej i amunicji według zasad określonych

w przepisach o broni i amunicji.

4.

Wojewódzki inspektor występuje z wnioskiem do właściwego miejscowo komendanta wojewódzkiego

Policji o dopuszczenie inspektora do posiadania broni palnej oraz amunicji na zasadach

określonych w przepisach o broni i amunicji.

5.

Inspektorzy, po zakończeniu pracy, są obowiązani do codziennego zdawania broni i amunicji

do podręcznego magazynku broni, znajdującego się w najbliższej jednostce Policji,

gdzie inspektor wykonywał swoje zadanie służbowe.

1

Inspekcja współdziała w szczególności z: Policją, Agencją Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

Agencją Wywiadu, Biurem Ochrony Rządu, Żandarmerią Wojskową, Strażą Graniczną, Służbą

Celno-Skarbową, Państwową Inspekcją Pracy, Inspekcją Handlową, Inspekcją Ochrony Środowiska,

Inspekcją Weterynaryjną i zarządcami dróg - w zakresie bezpieczeństwa i porządku ruchu

na drogach publicznych oraz zwalczania przestępstw i wykroczeń drogowych dokonywanych

w zakresie transportu drogowego lub w związku z tym transportem, z uwzględnieniem

właściwości i kompetencji tych organów oraz zadań Inspekcji.

2.

W celu realizacji zadań określonych w art. 50 Inspekcja współdziała z organami samorządu

terytorialnego, jak również z organizacjami zrzeszającymi przewoźników drogowych.

3.

W celu realizacji zadań określonych w art. 50, Inspekcja może, w drodze teletransmisji

danych, korzystać z bezpośredniego dostępu do danych zgromadzonych w Krajowym Rejestrze

Sądowym. Minister Sprawiedliwości oraz Główny Inspektor Transportu Drogowego określi,

w drodze porozumienia, szczegółowe warunki techniczne dostępu do tych danych.

4.

W celu wykonywania zadań w zakresie kontroli ruchu drogowego, o których mowa w art.

50 pkt 1, Inspekcja może prowadzić wyszukiwania informacji za pośrednictwem Krajowego

Punktu Kontaktowego, na zasadach określonych w art. 80k-80r ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.

1.

Kontroli, o której mowa

1)

w art. 50 pkt 1 lit. a-j i art. 87 podlegają

a)

kierujący pojazdami w zakresie i na zasadach określonych w

-

przepisach ustawy,

-

art. 129a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym,

-

ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych,

b)

przedsiębiorcy wykonujący przewóz drogowy,

c)

podmioty, o których mowa w art. 3 ust. 2,

2)

w art. 50 pkt 1 lit. k podlegają

a)

przedsiębiorcy osobiście wykonujący przewozy drogowe,

b)

osoby niezatrudnione przez przedsiębiorcę, lecz osobiście wykonujące przewozy drogowe

na jego rzecz,

3)

w art. 50 pkt 1 lit. j podlegają podmioty, o których mowa w art. 13k ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, w zakresie i na zasadach określonych w tej ustawie

- zwani dalej „kontrolowanymi”.

2.

Kontroli, o której mowa w ust. 1, nie podlegają pojazdy przewożące wartości pieniężne

w rozumieniu przepisów o ochronie osób i mienia.

1.

Inspektor wykonuje czynności kontrolne, z zastrzeżeniem ust. 1a, w umundurowaniu oraz

posługuje się legitymacją służbową i znakiem identyfikacyjnym.

1a.

Inspektor może wykonywać bez umundurowania czynności kontrolne podczas kontroli

1)

w przedsiębiorstwie;

2)

przewozów regularnych, o ile nie wymaga to zatrzymywania pojazdów na drodze poza przystankami;

3)

transportu drogowego taksówką, o ile nie wymaga to zatrzymywania pojazdów na drodze

poza postojem.

2.

Umundurowanie służbowe przysługuje Głównemu Inspektorowi, wojewódzkiemu inspektorowi,

ich zastępcom, inspektorom, a także na zasadach określonych przez Głównego Inspektora,

w drodze zarządzenia, pracownikom Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego.

3.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, dystynkcje

i wzór umundurowania, o którym mowa w ust. 2, normy umundurowania i sposób jego przydziału

oraz zasady i sposób noszenia umundurowania, jak również ustali kryteria przydziału

umundurowania, warunki jego używania, mając na uwadze okres używalności umundurowania.

3a.

Minister właściwy do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych, mając na względzie zakres zadań i sposób ich realizacji przez

osoby, o których mowa w ust. 2, określi, w drodze rozporządzenia

1)

wysokość i warunki przyznawania równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie;

2)

elementy umundurowania stanowiące podstawę do określenia wysokości równoważnika;

3)

tryb przyznawania, przypadki odmowy przyznania oraz terminy wypłacania równoważnika;

4)

wysokość, warunki przyznawania i terminy wypłaty ryczałtu pieniężnego za czyszczenie

chemiczne umundurowania.

4.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, wzór legitymacji

inspektora oraz szczegółowy sposób postępowania z nią związanego. Do legitymacji służbowej

podlegają wpisaniu następujące dane osobowe: imię, nazwisko, stanowisko. Rozporządzenie

ustali sposób wydawania legitymacji oraz przypadki, w których podlega ona wymianie

i zwrotowi, a także sposób jej używania i przechowywania.

5.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, wzór odznaki

identyfikacyjnej inspektora i oznakowania pojazdu służbowego oraz szczegółowy sposób

postępowania z nimi związany. Rozporządzenie to ustali w szczególności sposób używania

i przechowywania odznaki.

6.

Pracownicy, o których mowa w art. 76a ust. 1, w czasie wykonywania obowiązków służbowych

posługują się legitymacją służbową oraz odznaką identyfikacyjną. Do legitymacji służbowej

podlegają wpisaniu następujące dane: imię i nazwisko oraz stanowisko lub nazwa komórki

organizacyjnej Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego, w której zatrudniony jest

pracownik.

7.

Główny Inspektor określi, w drodze zarządzenia, wzór legitymacji i odznaki, o których

mowa w ust. 6, oraz sposób ich wydawania, przypadki, w których podlegają one wymianie

i zwrotowi, a także sposób ich używania i przechowywania.

1.

Czynności kontrolnych inspektor dokonuje po okazaniu legitymacji służbowej oraz doręczeniu

upoważnienia do przeprowadzenia kontroli.

1a.

Czynności kontrolnych przemieszczających się środków transportu inspektor dokonuje

po okazaniu kierującemu legitymacji służbowej.

1b.

Upoważnienie, o którym mowa w ust. 1, zawiera co najmniej

1)

wskazanie podstawy prawnej;

2)

oznaczenie organu kontroli;

3)

datę i miejsce wystawienia;

4)

imię i nazwisko inspektora upoważnionego do przeprowadzenia kontroli oraz numer jego

legitymacji służbowej;

5)

firmę przedsiębiorcy objętego kontrolą;

6)

określenie zakresu przedmiotowego kontroli;

7)

wskazanie daty rozpoczęcia i przewidywany termin zakończenia kontroli;

8)

podpis osoby udzielającej upoważnienia;

9)

pouczenie o prawach i obowiązkach kontrolowanego przedsiębiorcy.

2.

(uchylony)

3.

Inspektor ma obowiązek zapoznać kontrolowanego z jego prawami i obowiązkami wynikającymi

z ustawy.

4.

Inspektor wykonuje czynności kontrolne w obecności kontrolowanego albo osoby przez

niego upoważnionej, a w przypadku, o którym mowa w ust. 1a, w obecności kierującego.

Zatrzymanie pojazdu do kontroli może być dokonane tylko przez umundurowanego inspektora.

Kontrolowany jest obowiązany umożliwić inspektorowi dokonanie czynności kontrolnych,

a w szczególności

1)

udzielić ustnych lub pisemnych wyjaśnień, okazać dokumenty lub inne nośniki informacji

oraz udostępnić dane mające związek z przedmiotem kontroli;

2)

udostępnić pojazd, a w uzasadnionych przypadkach wynikających z przeprowadzonej kontroli

pojazdu na drodze, obiekt, siedzibę przedsiębiorcy oraz wszystkie pomieszczenia, w

których przedsiębiorca prowadzi działalność gospodarczą bądź też przechowuje mienie

przedsiębiorstwa;

3)

umożliwić sporządzenie kopii dokumentów wskazanych przez kontrolującego;

4)

umożliwić sporządzenie dokumentacji filmowej lub fotograficznej, jeżeli może ona stanowić

dowód lub przyczynić się do utrwalenia dowodu w sprawie będącej przedmiotem kontroli;

5)

umożliwić przekazanie, za potwierdzeniem odbioru, oryginału zapisu urządzenia samoczynnie

rejestrującego prędkość jazdy, czas jazdy i postoju lub karty kierowcy, oraz gromadzonych

przez kontrolowany podmiot wydruków z tachografu cyfrowego i karty kierowcy, których

kontrola będzie dokonywana w siedzibie organu kontroli.

1.

W toku kontroli inspektor może

1)

legitymować kierowców i inne osoby w celu ustalenia tożsamości, jeżeli jest to niezbędne

dla potrzeb kontroli;

2)

badać dokumenty i inne nośniki informacji objęte zakresem kontroli;

3)

dokonywać oględzin i zabezpieczać zebrane dowody; 3a) zatrzymać kartę kierowcy w przypadkach,

o których mowa w art. 14 ust. 4 lit. c rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń

rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym

(Dz. Urz. WE L 370 z 31.12.1985, str. 8 oraz Dz. Urz. WE L 274 z 09.10.1998, str. 1), lub kartę przedsiębiorstwa;

4)

przesłuchiwać świadków i zasięgać opinii biegłych;

5)

przesłuchiwać kontrolowanego w charakterze strony, jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych

lub z powodu ich braku pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla ustaleń kontroli.

1a.

W przypadku, gdy w trakcie kontroli drogowej zostaną stwierdzone naruszenia obowiązków

lub warunków przewozu drogowego, przesłuchanie świadka podczas wykonywania tej kontroli

może odbywać się bez udziału strony lub osoby przez nią wyznaczonej.

2.

W przypadku nieusprawiedliwionego niestawienia się kontrolowanego, świadka lub biegłego

na wezwanie inspektora stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

1.

Z przeprowadzonych czynności kontrolnych inspektor sporządza protokół kontroli.

2.

Protokół podpisują inspektor i kontrolowany. Odmowę podpisania protokołu przez kontrolowanego

kontrolujący odnotowuje w protokole kontroli i podaje jej przyczynę.

3.

Oryginał protokołu kontroli zatrzymuje kontrolujący, a kopię doręcza się kontrolowanemu

kierowcy, przedsiębiorcy lub podmiotowi wykonującemu przewóz drogowy.

4.

Do protokołu kontroli kontrolowany może wnieść zastrzeżenia.

Wyniki kontroli wykorzystywane są do formułowania wniosków o wszczęcie postępowania

1)

administracyjnego o cofnięcie uprawnień przewozowych przedsiębiorcy, określonych przepisami

ustawy;

2)

karnego lub karno-skarbowego;

3)

w sprawach o wykroczenia;

4)

przez organy Państwowej Inspekcji Pracy;

5)

przewidzianego w umowach międzynarodowych w stosunku do przedsiębiorców zagranicznych.

1.

Inspektorem może być osoba, która

1)

posiada obywatelstwo polskie;

2)

ma nienaganną opinię i nie była karana za przestępstwo umyślne;

3)

legitymuje się świadectwem dojrzałości po zdanym egzaminie maturalnym;

4)

posiada prawo jazdy co najmniej kategorii B;

5)

ukończyła 25 lat oraz posiada wymagany stan zdrowotny;

6)

złożyła z wynikiem pozytywnym egzamin kwalifikacyjny.

2.

Zatrudnienie pracownika Inspekcji na stanowisku inspektora poprzedzone jest praktyką

w ramach kursu specjalistycznego zakończonego egzaminem kwalifikacyjnym, z zastrzeżeniem

art. 76a ust. 3.

2a.

Zatrudnienie pracownika Inspekcji na stanowisku inspektora następuje w ramach służby

nadzoru nad ruchem drogowym, służby kontroli opłat drogowych albo służby kontroli

transportu drogowego.

2b.

Główny Inspektor Transportu Drogowego może powoływać inne niż wymienione w ust. 2a

rodzaje służb określając ich organizację, zakres działania oraz właściwość terytorialną.

2c.

Zatrudnienie w jednej ze służb, o których mowa w ust. 2a, nie wyklucza wykonywania

przez inspektora Inspekcji czynności kontrolnych przypisanych do zadań innych służb

Inspekcji.

3.

Inspektor podlega co najmniej raz w roku szkoleniu organizowanemu przez Głównego Inspektora

w celu podniesienia poziomu wiedzy fachowej.

4.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia

1)

programy ramowe kursów specjalistycznych dla poszczególnych rodzajów służb oraz kursów

uzupełniających, z uwzględnieniem wiedzy niezbędnej do wykonywania czynności inspektora

w ramach danego rodzaju służby, w tym minimalne liczby godzin zajęć na poszczególnych

kursach, a także kryteria oceny i sposoby przeprowadzania egzaminów kwalifikacyjnych

oraz wzór zaświadczenia o złożeniu egzaminu kwalifikacyjnego z wynikiem pozytywnym;

2)

warunki i tryb przeprowadzania badań lekarskich i psychologicznych w celu stwierdzenia

istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania czynności inspektora.

1.

Uprawnienia inspektorów Inspekcji określone w ustawie, w art. 129a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym oraz w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych przysługują również pracownikom Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego po spełnieniu

warunków, o których mowa w art. 76 ust. 1.

2.

W czasie wykonywania zadań, o których mowa w art. 50, do pracowników Głównego Inspektoratu

Transportu Drogowego, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy art. 55 ust. 1-1b

i ust. 2 pkt 1, art. 56, art. 57 ust. 1 i 3, art. 69 ust. 1-3a, art. 70-74, art. 89

ust. 1 i art. 93 ust. 1.

3.

Decyzję o skierowaniu pracownika Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego na egzamin

kwalifikacyjny, o którym mowa w art. 76 ust. 1 pkt 6, podejmuje Główny Inspektor Transportu

Drogowego. W takim przypadku skierowanie na egzamin kwalifikacyjny, o którym mowa

w art. 76 ust. 1 pkt 6, nie wymaga odbycia przez pracownika kursu specjalistycznego

oraz praktyki w ramach tego kursu.

1.

Do pracowników Inspekcji zatrudnionych na stanowiskach urzędniczych, w tym inspektorów,

stosuje się przepisy ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1889), z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Do pracowników Inspekcji zatrudnionych na stanowiskach inspektorów nie mają zastosowania

przepisy art. 4 ustawy, o której mowa w ust. 1.

3.

Do pracowników innych niż wymienieni w ust. 1 mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1511, 2074 i 2261).

Inspektorom wykonującym czynności kontrolne przysługuje miesięczny dodatek inspekcyjny

do wynagrodzenia w wysokości do 100% wynagrodzenia.

1.

Inspektorzy podczas i w związku z pełnieniem obowiązków służbowych korzystają z ochrony

przewidzianej w Kodeksie karnym dla funkcjonariuszy publicznych.

2.

Inspektorzy podczas i w związku z pełnieniem obowiązków służbowych mają prawo

1)

żądać niezbędnej pomocy od instytucji państwowych oraz organów administracji rządowej

i samorządu terytorialnego, które w zakresie swojego działania obowiązane są nieodpłatnie

udzielić żądanej pomocy w granicach obowiązujących przepisów prawa;

2)

zwracać się do przedsiębiorców, jednostek organizacyjnych i organizacji społecznych,

a w nagłych wypadkach również do każdej osoby, o udzielenie niezbędnej pomocy w granicach

obowiązujących przepisów prawa.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do pracowników Głównego Inspektoratu Transportu

Drogowego, o których mowa w art. 76a ust. 1.

1.

Tworzy się centralną ewidencję naruszeń stwierdzonych w wyniku przeprowadzanych kontroli,

zwaną dalej „ewidencją”.

2.

W ewidencji gromadzi się odpowiednio do rodzaju, przedmiotu i zakresu przeprowadzonej

kontroli w szczególności

1)

informacje i dane o kontroli oraz kontrolującym, w tym określające

a)

miejsce kontroli,

b)

kategorię drogi,

c)

datę i godzinę rozpoczęcia kontroli,

d)

skontrolowane dokumenty,

e)

imię, nazwisko, stanowisko i przydział służbowy kontrolującego,

f)

stwierdzone naruszenia i nałożone kary,

g)

uwagi i zalecenia pokontrolne,

h)

numer protokołu kontroli;

2)

informacje i dane o kontrolowanych, w tym określające

a)

firmę przedsiębiorcy lub nazwę podmiotu wykonującego przewóz lub organizatora transportu,

b)

siedzibę przedsiębiorcy lub adres podmiotu wykonującego przewóz lub organizatora transportu,

c)

numer identyfikacji podatkowej (NIP),

d)

numer REGON,

e)

tabor znajdujący się w prawnej dyspozycji kontrolowanego;

f)

rodzaj oraz zakres uprawnienia do wykonywania przewozów,

g)

numer uprawnienia i nazwę organu, który wydał uprawnienie,

h)

imię i nazwisko oraz datę urodzenia kierowcy lub zarządzającego transportem,

i)

obywatelstwo oraz adres kierowcy lub zarządzającego transportem,

j)

numer ewidencyjny PESEL kierowcy lub zarządzającego transportem;

3)

informacje i dane o pojeździe i przyczepie, w tym określające

a)

dane właściciela i użytkownika pojazdu,

b)

rodzaj pojazdu,

c)

markę, typ i numer rejestracyjny pojazdu,

d)

masę własną, dopuszczalną ładowność i dopuszczalną masę całkowitą pojazdu,

e)

liczbę miejsc;

4)

informacje i dane o ładunku, w tym określające

a)

dane załadowcy,

b)

miejsce pochodzenia i przeznaczenia ładunku,

c)

rodzaj przewozu.

2a.

(uchylony)

2b.

W ewidencji gromadzi się również informacje i dane o wszelkich poważnych naruszeniach

przepisów wspólnotowych w zakresie transportu drogowego, których dopuścili się przewoźnicy

mający siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub za które odpowiedzialni

są przewoźnicy mający siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, które to naruszenia

doprowadziły do nałożenia kary przez którekolwiek państwo członkowskie lub doprowadziły

do czasowego bądź trwałego cofnięcia licencji wspólnotowej lub jej kopii poświadczonej

za zgodność z oryginałem. Wpisy do ewidencji dotyczące tymczasowego lub trwałego cofnięcia

licencji wspólnotowej pozostają w ewidencji przez okres co najmniej dwóch lat od daty

upływu okresu cofnięcia w przypadku cofnięcia tymczasowego, lub od daty cofnięcia

w przypadku cofnięcia trwałego.

2c.

Do celów określonych w ust. 3c, art. 54 ust. 2 pkt 1, 8 i 10 oraz ust 4 i art. 54b

ust. 4 w ewidencji gromadzi się również informacje i dane o przeprowadzonych kontrolach,

w wyniku których nie stwierdzono naruszeń.

3.

Ewidencję prowadzi w systemie teleinformatycznym Główny Inspektor, który jest administratorem

danych i informacji zgromadzonych w ewidencji.

3a.

Główny Inspektor prowadzi ewidencję w sposób zapewniający ochronę zgromadzonych w

niej danych, w szczególności przed ich kradzieżą, zniszczeniem, uszkodzeniem, utratą,

nieuprawnionym zwielokrotnianiem, modyfikowaniem, przetwarzaniem lub usuwaniem, a

także w sposób zapewniający każdorazowe automatyczne odnotowywanie dostępu do ewidencji

oraz czynności związanych z wprowadzaniem, modyfikacją i usuwaniem danych.

3b.

Dostęp do ewidencji posiadają wyłącznie osoby upoważnione, w tym w szczególności pracownicy

Inspekcji Transportu Drogowego, w stopniu i zakresie wynikającym z wykonywanych przez

te osoby obowiązków służbowych związanych z realizacją ustawowych zadań Inspekcji.

3c.

Zgromadzone w ewidencji dane Główny Inspektor udostępnia na żądanie innych organów

administracji publicznej, jednostek samorządu terytorialnego, sądów i prokuratury

oraz instytucji organizacji międzynarodowych, w zakresie w jakim organy te i instytucje

są uprawnione do żądania danych na podstawie odrębnych przepisów.

4.

Główny Inspektor udostępnia zainteresowanym organom uprawnionym do wydawania licencji,

zezwoleń na wykonywanie przewozów regularnych specjalnych, zaświadczeń na wykonywanie

przewozów drogowych na potrzeby własne, zaświadczeń na wykonywanie publicznego transportu

zbiorowego lub potwierdzeń zgłoszenia przewozu, o których mowa w przepisach ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym, dane i informacje, o których mowa w ust. 2, dotyczące naruszeń dokonanych na obszarze

właściwości tych organów lub naruszeń dokonanych przez przewoźników, którym organy

te wydały dokumenty.

Dane i informacje przekazują do ewidencji

1)

wojewódzki inspektor;

2

Komendant Główny Straży Granicznej, Szef Krajowej Administracji Skarbowej, Główny

Inspektor Pracy, właściwy miejscowo komendant wojewódzki Policji, zarządcy dróg.

Administrator danych przetwarzający dane osobowe na potrzeby ewidencji jest zwolniony

z obowiązku informacyjnego określonego w art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 992).

Przepisy rozdziału stosuje się do pasażerów korzystających z przewozu drogowego w

ramach usług, o których mowa w art. 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 181/2011.

1.

W przypadku gdy pasażer został zawiadomiony przez przewoźnika drogowego o nieuwzględnieniu

wniesionej do niego skargi na podstawie art. 27 rozporządzenia nr 181/2011 albo nie

uzyskał odpowiedzi na taką skargę w terminie określonym w art. 27 tego rozporządzenia,

może wnieść skargę na przewoźnika drogowego w sprawie naruszenia przez niego przepisów

rozporządzenia nr 181/2011.

2.

Organem właściwym do rozpatrzenia skargi jest

1)

w przewozach regularnych w krajowym transporcie drogowym - organizator publicznego

transportu zbiorowego w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym;

2)

w przewozach regularnych w międzynarodowym transporcie drogowym - organ właściwy do

wydawania zezwoleń na wykonywanie regularnych przewozów osób w międzynarodowym transporcie

drogowym, o którym mowa w art. 18 ust. 1 pkt 2 lit. a;

3)

w przewozach regularnych w transporcie drogowym realizowanych w strefie transgranicznej

w rozumieniu ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym - organizator publicznego transportu zbiorowego w rozumieniu art. 7 ust. 1 tej ustawy.

3.

W przypadku gdy przewozy, o których mowa w ust. 2 pkt 1 i 3, są realizowane w formie

samorządowego zakładu budżetowego, organem właściwym do rozpatrzenia skargi jest wojewoda.

4.

Do skargi pasażer dołącza kopię skargi skierowanej do przewoźnika drogowego, kopię

odpowiedzi na tę skargę albo oświadczenie, że odpowiedź nie została udzielona w terminie

określonym w art. 27 rozporządzenia nr 181/2011, a ponadto

1)

kopię biletu lub potwierdzonej rezerwacji na daną trasę,

2)

inne dokumenty potwierdzające naruszenie przepisów rozporządzenia nr 181/2011

- o ile je posiada.

1.

Pasażer może wnieść skargę na niewłaściwe wykonywanie obowiązków wynikających z rozporządzenia

nr 181/2011 przez podmiot zarządzający dworcem, o którym mowa w art. 3 lit. o tego

rozporządzenia.

2.

Podmiotem zarządzającym dworcem, o którym mowa w art. 3 lit. o rozporządzenia nr 181/2011,

jest właściciel dworca, a w przypadku gdy właścicielem dworca jest spółka z udziałem

Skarbu Państwa - podmiot, któremu powierzono administrowanie dworcem.

3.

Organem właściwym do rozpatrzenia skargi, o której mowa w ust. 1, jest marszałek województwa

na obszarze którego jest zlokalizowany dworzec wyznaczony do udzielania pomocy, a

w przypadku gdy dworzec ten stanowi własność samorządu województwa - wojewoda.

4.

Do skargi pasażer dołącza

1)

kopię biletu lub potwierdzonej rezerwacji na daną trasę,

2)

dokumenty potwierdzające niewłaściwe wykonywanie obowiązków wynikających z przepisów

rozporządzenia nr 181/2011 przez podmiot zarządzający dworcem, o którym mowa w art.

3 lit. o tego rozporządzenia

- o ile je posiada.

1.

Skargi, o których mowa w art. 82b i art. 82c, składa się w formie pisemnej, w postaci

papierowej lub w postaci elektronicznej za pomocą środków komunikacji elektronicznej

w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących

zadania publiczne.

2.

W przypadku gdy skarga jest składana w postaci elektronicznej, załączniki, o których

mowa w art. 82b ust. 4 i art. 82c ust. 4, składa się również w postaci elektronicznej.

Wprzypadku wniesienia skargi na przewoźnika drogowego albo podmiot zarządzający dworcem,

o którym mowa w art. 3 lit. o rozporządzenia nr 181/2011, organ właściwy do jej rozpatrzenia,

określony odpowiednio w art. 82b ust. 2 i 3 oraz art. 82c ust. 3, w drodze decyzji

administracyjnej, stwierdza

1)

brak naruszenia przepisów rozporządzenia nr 181/2011 albo

2)

naruszenie przepisów rozporządzenia nr 181/2011, określając jego zakres.

1.

Organem właściwym do kontroli zgodności prowadzonej działalności z przepisami rozporządzenia

nr 181/2011 jest organ właściwy do rozpatrzenia skargi, o którym mowa odpowiednio

w art. 82b ust. 2 i 3 oraz art. 82c ust. 3.

2.

Do kontroli, o której mowa w ust. 1, przepisy art. 85 stosuje się.

1.

Tworzy się Krajowy Rejestr Elektroniczny Przedsiębiorców Transportu Drogowego, zwany

dalej „Rejestrem”.

2.

Rejestr prowadzony jest w systemie teleinformatycznym przez Głównego Inspektora Transportu

Drogowego.

3.

Główny Inspektor Transportu Drogowego jest administratorem danych osobowych zgromadzonych

w Rejestrze w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych.

4.

Rejestr zawiera ewidencje

1)

przedsiębiorców, którzy posiadają zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego;

2)

poważnych naruszeń, o których mowa w art. 6 ust. 1 lit. b rozporządzenia (WE) nr 1071/2009;

3)

osób, które zostały uznane za niezdolne do kierowania operacjami transportowymi przedsiębiorcy

do czasu przywrócenia dobrej reputacji, zgodnie z art. 6 ust. 3 rozporządzenia (WE)

nr 1071/2009.

1.

W ewidencji przedsiębiorców, którzy posiadają zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika

drogowego, gromadzi się dane określające

1)

firmę przedsiębiorcy oraz oznaczenie jego adresu i siedziby albo miejsca zamieszkania

przedsiębiorcy;

2)

numer identyfikacyjny REGON przedsiębiorcy oraz numer identyfikacji podatkowej (NIP),

o ile takie posiada;

3)

rodzaj posiadanego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego oraz numery

seryjne wypisów z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego;

4)

liczbę pojazdów objętych zezwoleniem na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego;

5)

numer seryjny licencji wspólnotowej oraz numery seryjne wypisów z licencji wspólnotowej;

6)

status zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego;

7)

początek ważności licencji wspólnotowej;

8)

koniec ważności licencji wspólnotowej;

9)

datę cofnięcia licencji wspólnotowej;

10)

datę zawieszenia licencji wspólnotowej;

11)

datę wygaśnięcia zawieszenia licencji wspólnotowej;

12)

powód zawieszenia lub cofnięcia licencji wspólnotowej;

13)

numery seryjne cofniętych wypisów z licencji wspólnotowej;

14)

datę cofnięcia wypisu z licencji wspólnotowej;

15)

datę wygaśnięcia cofnięcia wypisu z licencji wspólnotowej;

16)

imię i nazwisko przedstawiciela prawnego przedsiębiorcy oraz datę i miejsce jego urodzenia;

17)

imię i nazwisko osoby zarządzającej transportem oraz

a)

datę i miejsce urodzenia,

b)

adres zamieszkania,

c)

numer posiadanego certyfikatu kompetencji zawodowych,

d)

datę wydania certyfikatu kompetencji zawodowych,

e)

kraj wydania certyfikatu kompetencji zawodowych;

18)

imię i nazwisko osoby fizycznej, o której mowa w art. 7c, oraz

a)

datę i miejsce urodzenia,

b)

adres zamieszkania,

c)

numer posiadanego certyfikatu kompetencji zawodowych,

d)

datę wydania certyfikatu kompetencji zawodowych,

e)

kraj wydania certyfikatu kompetencji zawodowych.

2.

W ewidencji poważnych naruszeń gromadzi się dane określające

1)

firmę przedsiębiorcy oraz oznaczenie jego adresu i siedziby albo miejsca zamieszkania

przedsiębiorcy;

2)

imię i nazwisko osoby zarządzającej transportem oraz

a)

datę i miejsce urodzenia,

b)

adres zamieszkania,

c)

numer posiadanego certyfikatu kompetencji zawodowych,

d)

datę wydania certyfikatu kompetencji zawodowych,

e)

kraj wydania certyfikatu kompetencji zawodowych;

3)

imię i nazwisko osoby fizycznej, o której mowa w art. 7c, oraz

a)

datę i miejsce urodzenia,

b)

adres zamieszkania,

c)

numer posiadanego certyfikatu kompetencji zawodowych,

d)

datę wydania certyfikatu kompetencji zawodowych,

e)

kraj wydania certyfikatu kompetencji zawodowych;

4)

liczbę, kategorię i rodzaj poważnych naruszeń, o których mowa w art. 6 ust. 1 lit.

b rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, które doprowadziły do skazania lub nałożenia sankcji

w ciągu ostatnich dwóch lat;

5)

datę naruszenia;

6)

datę kontroli, w trakcie której stwierdzono naruszenie;

7)

państwo członkowskie, w którym stwierdzono naruszenie;

8)

przyczynę, dla której utrata dobrej reputacji stanowiłaby nieproporcjonalną reakcję

za poważne naruszenia, o których mowa w art. 6 ust. 1 lit. b rozporządzenia (WE) nr

1071/2009.

3.

W ewidencji osób, które zostały uznane za niezdolne do kierowania operacjami transportowymi

przedsiębiorcy, gromadzi się dane określające

1)

imię i nazwisko osoby uznanej za niezdolną do kierowania operacjami transportowymi

do czasu przywrócenia dobrej reputacji tej osoby oraz datę i miejsce jej urodzenia,

adres zamieszkania;

2)

numer certyfikatu kompetencji zawodowych;

3)

datę wydania certyfikatu kompetencji zawodowych;

4)

kraj wydania certyfikatu kompetencji zawodowych;

5)

przyczynę stwierdzenia niezdolności;

6)

zastosowane środki rehabilitacyjne;

7)

początek ważności stwierdzenia niezdolności;

8)

koniec ważności stwierdzenia niezdolności.

4.

W Rejestrze odnotowuje się zmiany danych gromadzonych w ewidencjach, o których mowa

w ust. 1-3.

5.

Główny Inspektor Transportu Drogowego wykonuje zadania punktu kontaktowego, o którym

mowa w art. 18 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009.

1.

Dane, o których mowa w art. 82h, przekazują do ewidencji dla danych określonych w

1)

art. 82h ust. 1 - odpowiednio do swoich kompetencji: organy, o których mowa w art.

7 ust. 2 i ust. 4 pkt 1, niezwłocznie po tym, jak decyzja w sprawie wydania, zmiany,

zawieszenia lub cofnięcia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub

licencji wspólnotowej stała się ostateczna;

2)

art. 82h ust. 2 - odpowiednio do swoich kompetencji: wojewódzcy inspektorzy transportu

drogowego, wojewódzcy komendanci Policji, Komendant Główny Straży Granicznej, dyrektorzy

izb celnych, Główny Inspektor Pracy oraz zarządcy dróg, gdy decyzja o nałożeniu kary

za naruszenie przepisów stała się wykonalna albo kiedy uprawomocnił się mandat karny

bądź orzeczenie o nałożeniu kary;

3)

art. 82h ust. 3 - odpowiednio do swoich kompetencji organ, o którym mowa w art. 16b

ust. 1, gdy decyzja o stwierdzeniu niezdolności zarządzającego do kierowania operacjami

transportowymi stała się ostateczna.

2.

Przekazywanie danych do Rejestru odbywa się za pośrednictwem elektronicznej skrzynki

podawczej Głównego Inspektora Transportu Drogowego lub środkami komunikacji elektronicznej

obsługiwanymi przez system teleinformatyczny Rejestru.

3.

W przypadku przekazywania danych za pośrednictwem elektronicznej skrzynki podawczej

Głównego Inspektora Transportu Drogowego przekazywane dane powinny być podpisane przy

użyciu kwalifikowanego podpisu elektronicznego lub podpisu potwierdzonego profilem

zaufanym ePUAP w rozumieniu art. 3 pkt 15 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów

realizujących zadania publiczne.

4.

Dane przekazywane są do Rejestru przy użyciu formularzy elektronicznych udostępnionych

na stronie internetowej Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego lub za pośrednictwem

elektronicznej platformy usług administracji publicznej w rozumieniu art. 3 pkt 13 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów

realizujących zadania publiczne, zwanej dalej „elektroniczną platformą usług administracji publicznej”.

5.

Główny Inspektor Transportu Drogowego określi wzory formularzy elektronicznych, o

których mowa w ust. 4.

1.

Dane, o których mowa w art. 82h ust. 1, z wyjątkiem pkt 17 lit. a i b oraz pkt 18

lit. a i b, są jawne i publicznie dostępne.

2.

Rejestr bezpłatnie udostępnia, w ogólnodostępnych sieciach teleinformatycznych, aktualne

informacje o podmiotach wpisanych do Rejestru w zakresie jawnych i publicznie dostępnych

danych, o których mowa w ust. 1.

3.

Dane, o których mowa w art. 82h ust. 2 i 3, są udostępniane na wniosek: starostom,

wojewódzkim inspektorom transportu drogowego, wojewódzkim komendantom Policji, Komendantowi

Głównemu Straży Granicznej, komendantom oddziałów Straży Granicznej, dyrektorom izb

celnych, Głównemu Inspektorowi Pracy, zarządcom dróg, sądom oraz Szefowi Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego w zakresie, w jakim jest to konieczne do wykonywania nałożonych na te

organy zadań określonych w ustawie. Dane udostępnia się niezwłocznie w terminie do

30 dni roboczych od dnia otrzymania wniosku.

4.

Dane zgromadzone w Rejestrze udostępnia się także na wniosek osoby, której one dotyczą.

5.

W przypadku, o którym mowa w ust. 3, udostępnianie danych z Rejestru odbywa się środkami

komunikacji elektronicznej obsługiwanymi przez system teleinformatyczny Rejestru.

6.

Wniosek, o którym mowa w ust. 3, składany za pośrednictwem elektronicznej skrzynki

podawczej Głównego Inspektora Transportu Drogowego powinien być podpisany przy użyciu

kwalifikowanego podpisu elektronicznego lub podpisu potwierdzonego profilem zaufanym

ePUAP w rozumieniu art. 3 pkt 15 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów

realizujących zadania publiczne.

7.

Główny Inspektor Transportu Drogowego określi wzór elektronicznego formularza wniosku,

o którym mowa w ust. 3, który udostępnia się na stronie internetowej Głównego Inspektoratu

Transportu Drogowego oraz za pośrednictwem elektronicznej platformy usług administracji

publicznej.

8.

Główny Inspektor Transportu Drogowego może zawierać z podmiotami, o których mowa w

ust. 3, porozumienie o udostępnianiu im danych zgromadzonych w Rejestrze w drodze

teletransmisji bez konieczności składania wniosku, jeżeli podmioty te spełniają łącznie

następujące warunki

1)

posiadają środki techniczne i organizacyjne umożliwiające odnotowanie w systemie teleinformatycznym

Rejestru, kto, kiedy, w jakim celu oraz jakie dane uzyskał;

2)

specyfika lub zakres wykonywanych przez nie zadań uzasadnia takie udostępnienie.

9.

W porozumieniu, o którym mowa w ust. 8, wskazane zostaną rozwiązania techniczne i

organizacyjne zapewniające bezpieczeństwo, w szczególności w zakresie poufności i

rozliczalności w odniesieniu do udostępnionych danych.

1.

Organ, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, licencji

lub zezwolenia, może nałożyć na przewoźnika drogowego obowiązek przedstawienia w oznaczonym

terminie informacji i dokumentów potwierdzających, że spełnia on wymagania ustawowe

i warunki określone w zezwoleniu na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, w licencji

lub zezwoleniu.

2.

Na żądanie ministra właściwego do spraw transportu lub organu właściwego w sprawach

zezwoleń na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, licencji lub zezwoleń przewoźnik

drogowy jest obowiązany przekazywać informacje związane z działalnością transportową

dotyczące stosowanych cen i taryf oraz liczby przewiezionych osób lub masy przewiezionych

rzeczy.

3.

Organy, o których mowa w art. 7 ust. 2 i ust. 4 pkt 2 i 3, art. 18 ust. 1 i 2 oraz

art. 33 ust. 8, są obowiązane przedstawiać ministrowi właściwemu do spraw transportu,

co najmniej dwa razy w roku, w terminach do dnia 15 stycznia oraz do dnia 15 lipca,

informacje dotyczące liczby i zakresu udzielonych zezwoleń na wykonywanie zawodu przewoźnika

drogowego, licencji, zezwoleń i wydanych zaświadczeń na przewozy drogowe na potrzeby

własne oraz liczby wypisów z tych dokumentów, a także liczby licencji w zakresie pośrednictwa

przy przewozie rzeczy.

4.

Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio do jednostki uprawnionej do egzaminowania w

zakresie wymaganym do uzyskania certyfikatu kompetencji zawodowych.

5.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, zakres danych

i informacji, o których mowa w ust. 1 i ust. 2, sposób i terminy ich przedstawiania,

mając na względzie konieczność monitorowania rynku przewozów drogowych.

1.

Organy udzielające zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, licencji,

zezwolenia lub wydające zaświadczenia o wykonywaniu przewozów na potrzeby własne są

uprawnione do kontroli przedsiębiorcy w zakresie spełniania wymogów będących podstawą

do wydania tych dokumentów.

2.

Kontrolę, o której mowa w ust. 1, przeprowadza się co najmniej raz na 5 lat.

3.

(uchylony)

4.

Organy udzielające licencji lub zezwolenia w zakresie krajowego transportu drogowego

osób są uprawnione na obszarze ich właściwości miejscowej i podczas wykonywania przewozu

do kontroli prawidłowości pobierania opłat za przewóz osób oraz przestrzegania przepisów

prawa miejscowego przez wykonujących na tym obszarze przewóz drogowy.

5.

W przypadku przeprowadzania kontroli, o której mowa w ust. 4, czynności, o których

mowa w art. 85 ust. 1, dokonuje się po zakończeniu kontroli. Przepisu art. 85 ust.

3 nie stosuje się.

1.

Kontrolę przedsiębiorcy przeprowadza się po okazaniu legitymacji służbowej oraz doręczeniu

upoważnienia do przeprowadzenia kontroli.

2.

Osoby upoważnione do przeprowadzenia kontroli mają prawo do

1)

żądania od przedsiębiorcy i jego pracowników pisemnych lub ustnych wyjaśnień, okazania

dokumentów i innych nośników informacji oraz udostępnienia wszelkich danych mających

związek z przedmiotem kontroli;

2)

wstępu na teren przedsiębiorcy, w tym do pomieszczeń, gdzie prowadzi on działalność

gospodarczą, w dniach i godzinach, w których jest lub powinna być wykonywana ta działalność,

oraz wstępu do pojazdów użytkowanych przez przedsiębiorcę.

3.

Czynności kontrolne przeprowadza się w obecności przedsiębiorcy lub osoby przez niego

wyznaczonej.

4.

Upoważnienie, o którym mowa w ust. 1, zawiera co najmniej

1)

wskazanie podstawy prawnej;

2)

oznaczenie organu kontroli;

3)

datę i miejsce wystawienia;

4)

imię i nazwisko inspektora upoważnionego do przeprowadzenia kontroli oraz numer jego

legitymacji służbowej;

5)

firmę przedsiębiorcy objętego kontrolą;

6)

określenie zakresu przedmiotowego kontroli;

7)

wskazanie daty rozpoczęcia i przewidywany termin zakończenia kontroli;

8)

podpis osoby udzielającej upoważnienia;

9)

pouczenie o prawach i obowiązkach kontrolowanego.

1.

Organ udzielający zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, licencji

lub zezwolenia może powierzyć, w drodze porozumienia, czynności kontrolne organowi

administracji publicznej.

2.

Nadzór nad wydawaniem

1)

zezwoleń na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego przez organ, o którym mowa w

art. 7 ust. 2 pkt 1,

2)

licencji i zezwoleń - w krajowym transporcie drogowym,

3)

zaświadczeń na krajowy niezarobkowy przewóz drogowy

- sprawuje wojewódzki inspektor transportu drogowego.

3.

Rada Ministrów, kierując się zasadą skuteczności nadzoru, o którym mowa w ust. 2,

określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i sposób prowadzenia czynności

związanych z nadzorem oraz stosowanych dokumentów, a także ich wzory.

1.

Podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem

ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu

kontroli, kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz

zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a ponadto

1)

wykonując transport drogowy - wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika

drogowego albo wypis z licencji;

2)

wykonując przewóz drogowy osób

a

przy wykonywaniu przewozów regularnych i regularnych specjalnych - odpowiednie zezwolenie

lub wypis z zezwolenia wraz z obowiązującym rozkładem jazdy,

a

przy wykonywaniu przewozu regularnego specjalnego i międzynarodowego przewozu regularnego

- odpowiednie zezwolenie lub wypis z zezwolenia wraz z aktualnym rozkładem jazdy i

formularz jazdy, jeżeli są one wymagane,

b)

przy wykonywaniu międzynarodowych przewozów wahadłowych lub okazjonalnych - odpowiednie

zezwolenie lub formularz jazdy,

c)

przy wykonywaniu międzynarodowych przewozów na potrzeby własne - formularz jazdy,

d)

oryginał albo poświadczoną za zgodność z oryginałem przez przedsiębiorcę kserokopię

decyzji, o której mowa w art. 20a ust. 2, jeżeli została wydana,

e)

przy wykonywaniu międzynarodowego przewozu drogowego, polegającego na okazjonalnym

przewozie osób autobusami zarejestrowanymi na terytorium państwa członkowskiego Unii

Europejskiej innym niż terytorium kraju, przez podatnika posiadającego siedzibę działalności

gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, z którego świadczy

te usługi, a w przypadku braku takiej siedziby działalności gospodarczej lub stałego

miejsca prowadzenia działalności gospodarczej posiadającego stałe miejsce zamieszkania

albo zwykłe miejsce pobytu na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej

innym niż terytorium kraju - potwierdzenie lub kopię potwierdzenia zarejestrowania

jako podatnika VAT czynnego albo wydruk potwierdzenia identyfikacji jako podatnika

VAT - przewozy okazjonalne,

f)

dokumenty wymagane w publicznym transporcie zbiorowym,

g)

przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych, o których mowa w art. 18 w ust. 4b w pkt

2, kopię umowy na realizowany przewóz;

3)

wykonując przewóz drogowy rzeczy - dokumenty związane z przewożonym ładunkiem, a także

a)

odpowiednie zezwolenie wymagane w międzynarodowym transporcie drogowym,

b)

(uchylona)

c)

świadectwo wymagane zgodnie z Umową o międzynarodowych przewozach szybko psujących się artykułów żywnościowych i

o specjalnych środkach transportu przeznaczonych do tych przewozów (ATP), sporządzonej

w Genewie dnia 1 września 1970 r.

(Dz. U. z 2015 r. poz. 667),

d)

zezwolenie na przejazd pojazdu, z ładunkiem lub bez ładunku, o masie, naciskach osi

lub wymiarach przekraczających wielkości określone w odrębnych przepisach,

e)

dokumenty wymagane przy przewozie zwierząt,

f)

dokumenty wymagane przy przewozie odpadów, w tym w odniesieniu do transportującego

odpady wydane przez właściwy organ potwierdzenie posiadania numeru rejestrowego, o

którym mowa w ustawie z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1987 i 1954 oraz z 2017 r. poz. 785, 2056, 1566 i 2056), o ile wpis do rejestru jest wymagany,

g)

certyfikat potwierdzający spełnienie przez pojazd odpowiednich wymogów bezpieczeństwa

lub warunków dopuszczenia do ruchu, jeżeli jest wymagany,

h)

dokumenty związane z transgranicznym przemieszczaniem organizmów genetycznie zmodyfikowanych;

4)

w międzynarodowym transporcie drogowym - świadectwo kierowcy, jeżeli jest wymagane;

5)

urządzenie, o którym mowa w art. 13i ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, jeżeli jest wymagane.

1a.

(uchylony)

1b.

Podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego przez zagranicznego przewoźnika

kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany ponadto mieć przy sobie i okazywać

na żądanie uprawnionego organu kontroli dowód uiszczenia opłaty, o której mowa w art.

43 ust. 1, jeżeli jest wymagana.

2.

Podczas przewozu drogowego wykonywanego na potrzeby własne kontrolowany jest obowiązany

mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli, oprócz odpowiednich

dokumentów wymaganych przy takim przewozie, określonych w ust. 1, wypis zaświadczenia,

o którym mowa w art. 33 ust. 10.

3.

Przedsiębiorca lub podmiot, o którym mowa w art. 3 ust. 2, wykonujący przewozy na

potrzeby własne, odpowiedzialni są za wyposażenie kierowcy wykonującego transport

drogowy lub przewóz na potrzeby własne w wymagane dokumenty.

4.

Podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca taksówki jest

obowiązany mieć przy sobie i okazać na żądanie licencję.

5.

Podmiot wykonujący przewozy drogowe lub przewóz, o którym mowa w art. 3 ust. 2, przechowuje

przez okres jednego roku, licząc od dnia otrzymania, przekazane mu przez organy kontrolne

dokumenty i protokoły z wyników kontroli przeprowadzonych na jego terenie lub podczas

kontroli drogowej w zakresie czasu jazdy i czasu postoju, obowiązkowych przerw i czasu

odpoczynku kierowców, wykonujących przewóz na jego rzecz.

Przepisy art. 87 nie naruszają, wynikających z odrębnych ustaw lub umów międzynarodowych,

praw i obowiązków kierowców i podmiotów wykonujących przewóz drogowy.

1.

Do kontroli dokumentów, o których mowa w art. 87, oraz warunków w nich określonych,

z zastrzeżeniem ust. 2, uprawnieni są

1)

funkcjonariusze Policji;

2)

inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego;

3

funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej;

4)

funkcjonariusze Straży Granicznej;

5)

upoważnieni pracownicy zarządców dróg publicznych - z wyłączeniem dokumentów, o których

mowa w art. 87 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. a i ust. 4;

6)

inspektorzy Państwowej Inspekcji Pracy - w odniesieniu do zapisów urządzenia rejestrującego

samoczynnie prędkość jazdy oraz czas jazdy i postoju;

7

upoważnieni pracownicy właściwego organu, o którym mowa w art. 18 ust. 1 - w odniesieniu

do przewozów regularnych i regularnych specjalnych;

7

upoważnieni pracownicy właściwego organu, o którym mowa w art. 18 ust. 1 - w odniesieniu

do przewozów regularnych specjalnych i międzynarodowych przewozów regularnych;

8)

strażnicy straży gminnych - w odniesieniu do publicznego transportu zbiorowego w zakresie

określonym ustawą z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym.

2.

Upoważnieni pracownicy, o których mowa w ust. 1 pkt 5 i 7, nie są uprawnieni do kontroli

zapisów urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju,

obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców.

3.

Kontrole drogowe wykonuje się w odpowiednim miejscu i czasie tak, aby utrudnić kierowcom

prowadzącym pojazdy omijanie punktów kontroli, oraz bez dyskryminacji ze względu na

1)

kraj rejestracji pojazdu;

2)

kraj zamieszkania kierowcy;

3)

kraj siedziby przedsiębiorstwa;

4)

początkowy i docelowy punkt podróży;

5)

rodzaj tachografu: analogowy lub cyfrowy.

4.

Uprawnione osoby do kontroli zapisów urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość

jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku zaopatrzeni

są w

1)

wykaz podstawowych elementów podlegających kontroli na drodze i na terenie podmiotu

wykonującego przewozy drogowe;

2)

standardowe wyposażenie.

5.

Minister właściwy do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

wewnętrznych i ministrem właściwym do spraw finansów publicznych określi, w drodze

rozporządzenia

1)

(uchylony)

2)

wzory dokumentów stosowane przez osoby uprawnione do tej kontroli,

3)

sposób przeprowadzania kontroli w zakresie przestrzegania przepisów dotyczących okresów

prowadzenia pojazdu, obowiązkowych przerw oraz czasu odpoczynku kierowcy, podczas

kontroli drogowych i kontroli w przedsiębiorstwie, a także wymagane standardowe wyposażenie

osób dokonujących tej kontroli i wykaz podstawowych elementów, które jej podlegają,

4)

rodzaj danych statystycznych gromadzonych w wyniku kontroli i rejestrowanych przez

organy kontrolne, a także tryb, sposób i wzory dokumentów do ich przekazywania do

Głównego Inspektora Transportu Drogowego,

5)

system oceny ryzyka podmiotów wykonujących przewóz drogowy w zakresie występowania

naruszeń dotyczących czasu prowadzenia pojazdu, obowiązkowych przerw i czasu odpoczynku

kierowców

- uwzględniając przepisy Unii Europejskiej, opracowania i wytyczne Komisji Europejskiej,

względną liczbę i wagę popełnianych naruszeń przepisów rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń

rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz rozporządzenia (WE) nr 561/2006 oraz potrzebę zapewnienia efektywności i skuteczności

kontroli przewozów drogowych.

1.

Inspektorzy Państwowej Inspekcji Pracy dokonują kontroli w zakresie przewozu drogowego

na warunkach i w trybie określonych w przepisach o Państwowej Inspekcji Pracy.

2.

Inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego dokonują kontroli na warunkach i w trybie

określonych w ustawie.

3

Funkcjonariusze Policji, Służby Celno-Skarbowej i Straży Granicznej oraz upoważnieni

pracownicy zarządców dróg dokonują kontroli na warunkach i w sposób określonych w

przepisach o kontroli ruchu drogowego.

4.

Upoważnieni pracownicy organu wydającego zezwolenia na przewozy regularne lub regularne

specjalne dokonują kontroli dokumentów na warunkach i w trybie określonych w ustawie.

1.

Jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono wykonywanie międzynarodowego

przewozu drogowego rzeczy bez wymaganego zezwolenia, o którym mowa w art. 28 ust.

1, organ uprawniony do kontroli

1)

zatrzymuje i unieważnia zezwolenie na wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego

rzeczy - w sytuacji, o której mowa w art. 28a ust. 2;

2)

kieruje lub usuwa pojazd samochodowy, na koszt podmiotu wykonującego przewóz, na najbliższy

parking strzeżony.

2.

W zakresie postępowania w związku z usuwaniem pojazdu samochodowego stosuje się odpowiednio

przepisy prawa o ruchu drogowym.

3.

Zwrot pojazdu samochodowego z parkingu następuje po przedstawieniu organowi, o którym

mowa w ust. 1, prawidłowo wypełnionego wymaganego zezwolenia na wykonywanie międzynarodowego

przewozu drogowego rzeczy, z zastrzeżeniem art. 95.

1.

Rozpoczęcie kontroli przez uprawnionych, o których mowa w art. 89a ust. 3 i 4, następuje

po okazaniu legitymacji służbowej, oraz doręczeniu upoważnienia do przeprowadzenia

kontroli, z wyłączeniem funkcjonariuszy Policji.

2.

Kontrolujący ma obowiązek zapoznać kontrolowanego z jego prawami i obowiązkami wynikającymi

z ustawy.

3.

Kontrolujący wykonuje czynności kontrolne w obecności kontrolowanego albo osoby przez

niego upoważnionej.

Do kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy, stosuje się przepisy rozdziału 5 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej.

W wyniku kontroli przeprowadzonej przez organ udzielający zezwolenia na wykonywanie

zawodu przewoźnika drogowego, licencji lub zezwolenia, stwierdzającej niespełnienie

przez przedsiębiorcę wymogów będących podstawą do wydania tych dokumentów, organ ten

1)

wzywa przedsiębiorcę do spełnienia tych wymogów w wyznaczonym terminie;

2)

zawiesza lub cofa zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, z zachowaniem

warunków, o których mowa w art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009;

3)

cofa licencję wspólnotową, z zachowaniem warunków, o których mowa w art. 7 rozporządzenia

(WE) nr 1072/2009 lub art. 21 rozporządzenia (WE) nr 1073/2009;

4)

cofa licencję, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2, lub zezwolenie, z zachowaniem warunków,

o których mowa w art. 15 i art. 24 ust. 4-6.

1.

Główny Inspektor Transportu Drogowego przekazuje do Komisji Europejskiej dane dotyczące

przeprowadzonych kontroli

1)

stanu technicznego pojazdów, co dwa lata, w terminie do 31 marca, po upływie okresu

objętego sprawozdaniem, zgodnie z formularzem, o którym mowa w ust. 3;

2)

w zakresie, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 561/2006, zgodnie z formularzem,

o którym mowa w art. 17 tego rozporządzenia, co dwa lata, w terminie do dnia 30 września

roku następującego po zakończeniu dwuletniego okresu sprawozdawczego;

2a

w zakresie, o którym mowa w art. 26 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, co dwa lata,

w terminie do dnia 30 września roku następującego po zakończeniu dwuletniego okresu

sprawozdawczego;

3)

przewozu drogowego towarów niebezpiecznych, corocznie, w terminie do dnia 31 marca

każdego roku, zgodnie z formularzem, o którym mowa w ust. 3.

2.

Komendant Główny Policji, Komendant Główny Straży Granicznej, Szef Krajowej Administracji

Skarbowej oraz wojewódzki inspektor transportu drogowego, a w zakresie, o którym mowa

w pkt 2, również Główny Inspektor Pracy, przekazują Głównemu Inspektorowi Transportu

Drogowego zbiorczą informację dotyczącą kontroli

1)

stanu technicznego pojazdów - co dwa lata, w terminie do dnia 31 stycznia po upływie

dwuletniego okresu objętego sprawozdaniem,

2)

przestrzegania przepisów dotyczących czasu jazdy i czasu postoju pojazdu, obowiązkowych

przerw oraz czasu odpoczynku kierowcy - co dwa lata, w terminie do dnia 31 lipca po

upływie dwuletniego okresu objętego sprawozdaniem

- na odpowiednich formularzach.

2a.

Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego przekazuje Głównemu Inspektorowi Transportu

Drogowego informacje, o których mowa w ust. 1 pkt 3, w tym informacje uzyskane od

innych organów kontrolnych na podstawie przepisów ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych.

3.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, wzory formularzy

do przekazywania danych, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 3, uwzględniając zakres danych

niezbędnych do przekazania Komisji Europejskiej na podstawie przepisów prawa wspólnotowego.

4.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, wzory formularzy

do przekazywania danych, o których mowa w ust. 2, uwzględniając zakres niezbędnych

danych.

W przypadku nieokazania podczas kontroli drogowej dokumentu, o którym mowa w art.

87 ust. 1 pkt 2 lit. e, osoby uprawnione do kontroli, o której mowa w art. 89 ust.

1, są obowiązane niezwłocznie powiadomić Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego Warszawa-Śródmieście,

wskazując podmiot wykonujący przewóz, termin przewozu, liczbę przewożonych osób oraz

informacje dotyczące trasy przewozu.

1.

Minister właściwy do spraw transportu kontroluje sposób egzaminowania i wydawania

certyfikatów kompetencji zawodowych oraz gospodarkę finansową jednostki certyfikującej.

2.

Jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono uchybienia, minister właściwy

do spraw transportu

1)

wzywa kontrolowaną jednostkę do niezwłocznego usunięcia uchybień lub

2)

pozbawia ją uprawnień, o których mowa w art. 38 ust. 3.

1.

Kierujący wykonujący przewóz drogowy z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu

drogowego, podlega karze grzywny w wysokości do 2000 złotych.

2.

Wykaz naruszeń, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości grzywien za poszczególne naruszenia

określa załącznik nr 1 do ustawy.

3.

Osoba zarządzająca przedsiębiorstwem lub osoba zarządzająca transportem w przedsiębiorstwie,

o której mowa w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009,

a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która

naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego albo dopuściła, chociażby nieumyślnie,

do powstania takich naruszeń, podlega karze grzywny w wysokości do 2000 złotych.

4.

Wykaz naruszeń, o których mowa w ust. 3, oraz wysokości grzywien za poszczególne naruszenia

określa załącznik nr 2 do ustawy.

5.

Orzekanie w sprawie nałożenia grzywny, o której mowa w ust. 1 i 3, następuje w trybie

określonym w Kodeksie postępowania w sprawach o wykroczenia.

6.

Przepisy ust. 1 i 3 stosuje się również w przypadku ujawnienia naruszenia obowiązków

lub warunków przewozu drogowego popełnionego za granicą, chyba że sprawca wykaże,

iż za naruszenie została już nałożona kara.

1.

Podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem

obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od

50 złotych do 10 000 złotych za każde naruszenie.

2.

Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli

drogowej nie może przekroczyć kwoty 10 000 złotych.

3.

Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie

wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć

1)

15 000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio do 10 w

okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli;

2)

20 000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio od 11 do

50 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli;

3)

25 000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio od 51 do

250 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli;

4)

30 000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie większej niż 250

w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli;

5)

40 000 złotych - dla podmiotu wykonującego inne czynności związane z przewozem drogowym.

4.

Za kierowców, o których mowa w ust. 3 pkt 1-3, uważa się również osoby niezatrudnione

przez podmiot wykonujący przewóz drogowy, wykonujące osobiście przewozy drogowe na

jego rzecz.

5.

Jeżeli czyn będący naruszeniem przepisów, o których mowa w ust. 1, wyczerpuje jednocześnie

znamiona wykroczenia, w stosunku do podmiotu będącego osobą fizyczną stosuje się wyłącznie

przepisy o odpowiedzialności administracyjnej.

6.

Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar

pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy.

7.

Przepisy ust. 1, ust. 3 pkt 5 i ust. 5 i 6 stosuje się do podmiotów wykonujących czynności

związane z przewozem drogowym, w szczególności do

1)

spedytora,

2)

nadawcy,

3)

odbiorcy,

4)

załadowcy,

5)

organizatora wycieczki,

6)

organizatora transportu,

7)

operatora publicznego transportu zbiorowego

- jeżeli okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują, że podmiot ten miał

wpływ lub godził się na powstanie naruszenia.

8.

Przepisy ust. 1 i ust. 3-6 stosuje się do podmiotów, o których mowa w art. 16a i art.

33a.

1.

Nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów,

wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił

1)

właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia

przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów

a)

rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r.

w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu

drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98,

jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85,

b)

rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń

rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym,

c)

Umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy

drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r.

(Dz. U. z 2014 r. poz. 409);

2)

prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii

zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a,

lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego.

2.

Za naruszenie przepisów, o których mowa w ust. 1, karze grzywny, na zasadach określonych

w art. 92, podlega kierowca lub inna osoba odpowiedzialna za powstanie tych naruszeń.

1.

Nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w

art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane

z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli

1)

okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności

związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło

wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub

2)

za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez

inny uprawniony organ, lub

3)

od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.

2.

Przepisy ust. 1 pkt 2 stosuje się odpowiednio w przypadku nałożenia kary przez uprawniony

zagraniczny organ.

1.

Karę pieniężną, o której mowa w art. 92a ust. 1, nakłada, w drodze decyzji administracyjnej,

właściwy ze względu na miejsce wykonywanej kontroli organ, którego pracownicy lub

funkcjonariusze stwierdzili naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego,

z zastrzeżeniem ust. 4-6.

2.

Decyzja ostateczna, o której mowa w ust. 1, staje się wykonalna po upływie 30 dni

od jej doręczenia, jeżeli strona nie wniosła skargi na decyzję do właściwego sądu

administracyjnego. W przypadku wniesienia skargi decyzja staje się wykonalna z chwilą

1)

odrzucenia skargi,

2)

cofnięcia skargi, lub

3)

wydania przez sąd prawomocnego orzeczenia o oddaleniu skargi.

3.

Organ, o którym mowa w ust. 1, wydaje decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie nałożenia

kary pieniężnej w przypadku stwierdzenia okoliczności, o których mowa w art. 92b ust.

1 lub art. 92c.

4.

Funkcjonariusz Policji, który ujawni naruszenie, za które niniejsza ustawa przewiduje

karę pieniężną, przekazuje dokumenty z przeprowadzonej kontroli właściwemu ze względu

na miejsce kontroli wojewódzkiemu inspektorowi transportu drogowego.

5.

W przypadku, o którym mowa w ust. 4, postępowanie administracyjne prowadzi i decyzję

administracyjną o nałożeniu kary pieniężnej wydaje wojewódzki inspektor transportu

drogowego.

6.

Przepisów ust. 4 i 5 nie stosuje się w przypadku ujawnienia przez funkcjonariusza

Policji naruszenia, za które niniejsza ustawa przewiduje karę pieniężną, popełnionego

przez zagranicznego przewoźnika drogowego.

7.

Do kar pieniężnych przewidzianych niniejszą ustawą nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

(Dz. U. z 2017 r. poz. 201, 648, 768, 935, 1428 i 1537).

1.

Kara pieniężna stanowi dochód budżetu państwa.

2.

Karę pieniężną uiszcza się na właściwy rachunek bankowy w terminie 14 dni od dnia,

w którym decyzja o jej nałożeniu stała się wykonalna. Koszty związane z jej przekazaniem

pokrywa zobowiązany podmiot.

3.

W przypadku, gdy podczas kontroli stwierdzone zostanie naruszenie obowiązków lub warunków

przewozu drogowego przez zagraniczny podmiot mający siedzibę w państwie, z którym

Rzeczpospolita Polska nie jest związana umową lub porozumieniem o współpracy we wzajemnym

dochodzeniu należności bądź możliwość egzekucji należności nie wynika wprost z przepisów

międzynarodowych oraz przepisów tego państwa, osoba przeprowadzająca kontrolę pobiera

kaucję w wysokości odpowiadającej przewidywanej karze pieniężnej.

4.

Kaucję pobiera się w formie

1)

gotówkowej, za pokwitowaniem na druku ścisłego zarachowania, lub

2

przelewu na wyodrębniony rachunek bankowy organu prowadzącego postępowanie administracyjne

w sprawie o nałożenie kary, a w przypadku poboru kaucji przez organy celne - na wyodrębniony

rachunek bankowy naczelnika urzędu skarbowego określonego w przepisach odrębnych,

przy czym koszty przelewów ponosi zobowiązany podmiot.

5.

W przypadku poboru kaucji przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego, możliwe

jest jej przekazanie w formie bezgotówkowej, za pomocą karty płatniczej. Koszty związane

z autoryzacją transakcji i przekazem środków na rachunek bankowy, o którym mowa w

ust. 4 pkt 2, ponosi bezzwrotnie zobowiązany podmiot.

6.

Kaucja przechowywana jest na nieoprocentowanym rachunku bankowym, o którym mowa w

ust. 4 pkt 2.

7.

Kaucję przekazuje się

1)

na rachunek bankowy, o którym mowa w ust. 2 - w terminie 7 dni od dnia, w którym decyzja

o nałożeniu kary stała się wykonalna;

2)

na rachunek bankowy podmiotu, który ją wpłacił - w terminie 7 dni od dnia doręczenia

decyzji o uchyleniu lub stwierdzeniu nieważności decyzji o nałożeniu kary pieniężnej

albo doręczenia orzeczenia sądu administracyjnego o uchyleniu lub stwierdzeniu nieważności

takiej decyzji.

8.

W przypadku, gdy wysokość nałożonej kary jest mniejsza od wysokości pobranej kaucji,

do powstałej różnicy stosuje się odpowiednio przepis ust. 7 pkt 2.

9.

Do kary pieniężnej nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

Nałożoną karę pieniężną uważa się za niebyłą po upływie 2 lat od dnia wykonania decyzji

administracyjnej o jej nałożeniu.

Nałożoną karę pieniężną za najpoważniejsze naruszenie określone w załączniku IV do

rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 lub poważne naruszenie określone w załączniku I do

rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 uważa się za niebyłą po upływie roku od dnia

wykonania decyzji administracyjnej o jej nałożeniu.

1.

W przypadku stwierdzenia naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego przez

podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem osoba

przeprowadzająca kontrolę na drodze zatrzymuje, za pokwitowaniem, dokumenty podlegające

kontroli i kieruje lub usuwa pojazd, na koszt podmiotu wykonującego przewóz drogowy,

na najbliższy parking strzeżony, jeżeli

1)

nie pobrano kaucji - w przypadku podmiotu, o którym mowa w art. 94 ust. 3,

2)

nie usunięto stwierdzonych nieprawidłowości, lub

3)

zakaz lub ograniczenie ruchu uniemożliwia dalszą jazdę.

2.

W zakresie postępowania w związku z usuwaniem pojazdu stosuje się odpowiednio przepisy

art. 130a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.

3.

Zwrot pojazdu z parkingu następuje, odpowiednio po

1)

przekazaniu kaucji przez podmiot wykonujący przewóz drogowy, na zasadach, o których

mowa w art. 94 ust. 4 i 5, lub

2)

usunięciu przyczyny umieszczenia pojazdu na parkingu.

4.

Jeżeli pojazd nie zostanie odebrany z parkingu w ciągu 30 dni od dnia nałożenia kary

pieniężnej, stosuje się odpowiednio przepisy działu II rozdziału 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1201 1475) dotyczące egzekucji należności pieniężnych z ruchomości.

5.

W przypadku, gdy podczas kontroli granicznej stwierdzone zostanie naruszenie obowiązków

lub warunków przewozu drogowego przez kierowcę bądź przez podmiot wykonujący przewóz

drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, osoba przeprowadzająca kontrolę

uprawniona jest do uniemożliwienia kontrolowanemu pojazdowi wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości.

1

Kto, będąc zobowiązany do zwrotu zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego,

licencji lub wypisów z tych dokumentów albo świadectwa kierowcy nie zwraca ich organowi,

który ich udzielił, w terminie 14 dni od dnia, w którym odpowiednio decyzja o cofnięciu

zezwolenia, licencji, o czasowym cofnięciu wypisów z licencji wspólnotowej lub o cofnięciu

świadectwa kierowcy stała się ostateczna

-

podlega karze pieniężnej w wysokości 1000 zł.

2.

Kto, będąc zobowiązany do zwrotu certyfikatu kompetencji zawodowych w transporcie

drogowym, nie zwraca tego dokumentu organowi, który wydał decyzję administracyjną

o niezdolności zarządzającego transportem do kierowania operacjami transportowymi,

w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna

-

podlega karze pieniężnej w wysokości 500 zł.

3.

Kary, o których mowa w ust. 1 i 2, nakłada w drodze decyzji administracyjnej organ

właściwy w sprawach udzielenia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego

lub licencji.

4.

Kary, o których mowa w ust. 1 i 2, stanowią dochód organu właściwego w sprawach udzielenia

zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji.

1.

W przypadku naruszenia przepisów art. 8-11, art. 13-17, art. 19-21 i art. 24-27 rozporządzenia

nr 181/2011 przewoźnik drogowy lub podmiot zarządzający dworcem, o którym mowa w art.

3 lit. o rozporządzenia nr 181/2011, podlegają karze pieniężnej w wysokości do 30

000 złotych.

2.

Karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada, w drodze decyzji administracyjnej,

organ właściwy do rozpatrzenia skargi, określony odpowiednio w art. 82b ust. 2 i 3

oraz art. 82c ust. 3.

3.

Ustalając wysokość kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, organ uwzględnia zakres

naruszenia, powtarzalność naruszeń oraz korzyści finansowe uzyskane z tytułu naruszenia.

4.

Kara pieniężna, o której mowa w ust. 1, nakładana przez

1)

organizatora publicznego transportu zbiorowego w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym - stanowi dochód właściwej jednostki samorządu terytorialnego;

2)

organ właściwy do wydawania zezwoleń na wykonywanie regularnych przewozów osób w międzynarodowym

transporcie drogowym, o którym mowa w art. 18 ust. 1 pkt 2 lit. a - stanowi dochód

budżetu państwa;

3)

marszałka województwa - stanowi dochód samorządu województwa;

4)

wojewodę - stanowi dochód budżetu państwa.

1.

Kary pieniężnej, o której mowa w art. 95b, nie nakłada się, jeżeli od dnia popełnienia

czynu upłynęło 2 lata.

2.

Wymierzonej kary pieniężnej, o której mowa w art. 95b, nie pobiera się po upływie

5 lat od dnia wydania ostatecznej decyzji o nałożeniu kary.

1.

W przypadku niewykonania obowiązku, o którym mowa w art. 47b ust. 2-4, na jednostkę,

o której mowa w art. 47b ust. 1 pkt 1, nakłada się karę pieniężną w wysokości do 100

000 złotych.

2.

Karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada, w drodze decyzji administracyjnej,

wojewoda.

3.

Ustalając wysokość kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, organ uwzględnia zakres

naruszenia, powtarzalność naruszeń oraz korzyści finansowe uzyskane z tytułu naruszenia.

4.

Jednostka, o której mowa w art. 47b ust. 1 pkt 1, może złożyć wniosek o zawieszenie

zapłaty kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1.

5.

Wojewoda może zawiesić, w drodze decyzji administracyjnej, zapłatę kary pieniężnej,

o której mowa w ust. 1, na okres konieczny do podjęcia działań naprawczych, nie dłuższy

niż 6 miesięcy, w przypadku przedstawienia przez jednostkę, o której mowa w art. 47b

ust. 1 pkt 1, udokumentowanego wniosku dotyczącego podjętych działań naprawczych zmierzających

do usunięcia przyczyny nałożenia tej kary.

6.

Wojewoda umarza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną, o której mowa

w ust. 1, w przypadku usunięcia w terminie określonym w decyzji o jej zawieszeniu

przyczyny nałożenia tej kary. W przypadku nieusunięcia przyczyny nałożenia kary pieniężnej

podlega ona ściągnięciu.

7.

Wpływy z kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, stanowią dochód budżetu państwa.

1.

Kary pieniężnej, o której mowa w art. 95d, nie nakłada się, jeżeli od dnia popełnienia

czynu upłynęło 5 lat.

2.

Wymierzonej kary pieniężnej, o której mowa w art. 95d, nie pobiera się po upływie

5 lat od dnia wydania ostatecznej decyzji o nałożeniu kary.

(uchylony)

(pominięty)

(pominięty)

(pominięty)

(pominięty)

(pominięty)

(pominięty)

(pominięty)

1.

Zezwolenia na wykonywanie transportu drogowego udzielone przed dniem wejścia w życie

ustawy zachowują moc.

2.

Do postępowań administracyjnych wszczętych, a niezakończonych decyzją ostateczną przed

dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się jej przepisy.

Świadectwo potwierdzające zdanie egzaminu z zakresu wykonywania krajowego zarobkowego

przewozu osób wydane na podstawie dotychczasowych przepisów o warunkach wykonywania

krajowego drogowego przewozu osób staje się z mocy prawa certyfikatem kompetencji

zawodowych w zakresie krajowego transportu drogowego osób.

(pominięty)

Z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej do przedsiębiorców

zagranicznych z państw członkowskich Unii Europejskiej oraz państw członkowskich Europejskiego

Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym,

nie stosuje się przepisów art. 18 ust. 2, art. 19 oraz art. 28 ust. 1.

(pominięty)

1.

Tracą moc

1)

ustawa z dnia 2 sierpnia 1997 r. o warunkach wykonywania międzynarodowego transportu

drogowego

(Dz. U. poz. 677, z 1999 r. poz. 310 oraz z 2000 r. poz. 1268);

2)

ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o warunkach wykonywania krajowego drogowego przewozu

osób

(Dz. U. poz. 942 i 1045, z 1998 r. poz. 668, z 1999 r. poz. 963 i 1043 oraz z 2000 r. poz. 136).

2.

(pominięty)

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r., z tym że rozdział 9 wchodzi w życie

z dniem 1 listopada 2001 r., z wyjątkiem art. 50, art. 68-75 i art. 80-82, które wchodzą

w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 marca 2017 r., z wyjątkiem

1)

art. 1, art. 4 pkt 1 i pkt 11 lit. c i d, lit. e w zakresie § 12 i 13 oraz lit. f,

art. 11, art. 13, art. 27, art. 38 pkt 39 lit. a tiret drugie, pkt 65 lit. a, pkt

68 lit. a w zakresie pkt 1, pkt 76 lit. b tiret drugie, art. 119, art. 148, art. 160

ust. 2 i 3, art. 162 ust. 1 pkt 1, art. 164, art. 165 ust. 1, 2 i 6, art. 178, art.

190 ust. 1, art. 201 ust. 1 i art. 259 ust. 1, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia;

2)

art. 150, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2017 r.;

2a)

art. 112 pkt 2-4, które wchodzą w życie z dniem 27 lutego 2017 r.;

3)

art. 4 pkt 12, art. 163 pkt 3, art. 168, art. 172 pkt 6 oraz art. 192 ust. 1-4, które

wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2018 r.;

4)

art. 149a, który wchodzi w życie z dniem 4 czerwca 2018 r.