Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 8 listopada 2017 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o Państwowym Ratownictwie Medycznym

W celu realizacji zadań państwa polegających na zapewnieniu pomocy każdej osobie znajdującej

się w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego tworzy się system Państwowe Ratownictwo

Medyczne, zwany dalej „systemem”.

1.

Ustawa określa zasady organizacji, funkcjonowania i finansowania systemu oraz zasady

zapewnienia edukacji w zakresie udzielania pierwszej pomocy.

2.

W ramach systemu działają

1)

organy administracji rządowej właściwe w zakresie wykonywania zadań systemu,

2)

jednostki systemu, o których mowa w art. 32 ust. 1

- zapewniające utrzymanie gotowości ludzi, zasobów i jednostek organizacyjnych.

3.

Z systemem współpracują jednostki, o których mowa w art. 15.

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

dysponent jednostki - podmiot leczniczy w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej,

w którego skład wchodzi jednostka systemu, o której mowa w art. 32 ust. 1;

2)

kwalifikowana pierwsza pomoc - czynności podejmowane wobec osoby w stanie nagłego

zagrożenia zdrowotnego przez ratownika, o którym mowa w art. 13 ust. 1;

3)

lekarz systemu - lekarz posiadający tytuł specjalisty w dziedzinie medycyny ratunkowej

albo lekarz, który ukończył co najmniej drugi rok specjalizacji w dziedzinie medycyny

ratunkowej, z zastrzeżeniem art. 57;

4)

medyczne czynności ratunkowe - świadczenia opieki zdrowotnej w rozumieniu przepisów

o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, udzielane

przez jednostkę systemu, o której mowa w art. 32 ust. 1 pkt 2, w warunkach pozaszpitalnych,

w celu ratowania osoby w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego;

5)

miejsce zdarzenia - miejsce, w którym nastąpiło zdarzenie powodujące stan nagłego

zagrożenia zdrowotnego, i obszar, na który rozciągają się jego skutki;

6)

pielęgniarka systemu - pielęgniarkę posiadającą tytuł specjalisty lub specjalizującą

się w dziedzinie pielęgniarstwa ratunkowego, anestezjologii i intensywnej opieki,

chirurgii, kardiologii, pediatrii, a także pielęgniarkę posiadającą ukończony kurs

kwalifikacyjny w dziedzinie pielęgniarstwa ratunkowego, anestezjologii i intensywnej

opieki, chirurgii, kardiologii, pediatrii oraz posiadającą co najmniej 3-letni staż

pracy w oddziałach tych specjalności, oddziałach pomocy doraźnej, izbach przyjęć lub

pogotowiu ratunkowym;

7)

pierwsza pomoc - zespół czynności podejmowanych w celu ratowania osoby w stanie nagłego

zagrożenia zdrowotnego wykonywanych przez osobę znajdującą się w miejscu zdarzenia,

w tym również z wykorzystaniem wyrobów medycznych i wyposażenia wyrobów medycznych,

w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 maja 2010 r. o wyrobach medycznych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 211), oraz produktów leczniczych wydawanych bez przepisu lekarza dopuszczonych do obrotu

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

8)

stan nagłego zagrożenia zdrowotnego - stan polegający na nagłym lub przewidywanym

w krótkim czasie pojawieniu się objawów pogarszania zdrowia, którego bezpośrednim

następstwem może być poważne uszkodzenie funkcji organizmu lub uszkodzenie ciała lub

utrata życia, wymagający podjęcia natychmiastowych medycznych czynności ratunkowych

i leczenia;

9)

szpitalny oddział ratunkowy - komórkę organizacyjną szpitala w rozumieniu przepisów

o działalności leczniczej, stanowiącą jednostkę systemu, o której mowa w art. 32 ust.

1 pkt 1, udzielającą świadczeń opieki zdrowotnej osobom w stanie nagłego zagrożenia

zdrowotnego, spełniającą wymagania określone w ustawie;

10)

zespół ratownictwa medycznego - jednostkę systemu, o której mowa w art. 32 ust. 1

pkt 2, podejmującą medyczne czynności ratunkowe w warunkach pozaszpitalnych, spełniającą

wymagania określone w ustawie;

11)

centrum urazowe - wydzieloną funkcjonalnie część szpitala, w rozumieniu przepisów

o działalności leczniczej, w którym działa szpitalny oddział ratunkowy, w której to

części specjalistyczne oddziały są powiązane ze sobą organizacyjnie oraz zakresem

zadań, w sposób pozwalający na szybkie diagnozowanie i leczenie pacjenta urazowego,

spełniającą wymagania określone w ustawie;

11a)

centrum urazowe dla dzieci - wydzieloną funkcjonalnie część szpitala, w rozumieniu

przepisów o działalności leczniczej, w którym działa szpitalny oddział ratunkowy,

w której to części specjalistyczne oddziały są powiązane ze sobą organizacyjnie oraz

zakresem zadań, w sposób pozwalający na szybkie diagnozowanie i leczenie pacjenta

urazowego dziecięcego, spełniającą wymagania określone w ustawie;

12)

pacjent urazowy - osobę w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego spowodowanego działaniem

czynnika zewnętrznego, którego następstwem są ciężkie, mnogie lub wielonarządowe obrażenia

ciała;

12a)

pacjent urazowy dziecięcy - osobę do ukończenia 18. roku życia w stanie nagłego zagrożenia

zdrowotnego spowodowanego działaniem czynnika zewnętrznego, którego następstwem są

ciężkie, mnogie lub wielonarządowe obrażenia ciała;

13)

obszar działania - obszar działania zespołu ratownictwa medycznego, określony w sposób

zapewniający realizację parametrów czasów dotarcia, o których mowa w art. 24, w ramach

którego zespół ten będzie dysponowany na miejsce zdarzenia w pierwszej kolejności;

14)

rejon operacyjny - rejon określony w wojewódzkim planie działania systemu, obejmujący

co najmniej jeden obszar działania;

15)

System Wspomagania Dowodzenia Państwowego Ratownictwa Medycznego - system teleinformatyczny

umożliwiający przyjęcie z centrum powiadamiania ratunkowego, o którym mowa w ustawie z dnia 22 listopada 2013 r. o systemie powiadamiania ratunkowego

(Dz. U. poz. 1635, z 2014 r. poz. 1877 i 1915 oraz z 2017 r. poz. 60), zgłoszeń alarmowych, dysponowanie zespołów ratownictwa medycznego, rejestrowanie

zdarzeń medycznych, prezentację miejsca geograficznego zdarzenia alarmowego oraz pozycjonowanie

zespołów ratownictwa medycznego.

Kto zauważy osobę lub osoby znajdujące się w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego

lub jest świadkiem zdarzenia powodującego taki stan, w miarę posiadanych możliwości

i umiejętności ma obowiązek niezwłocznego podjęcia działań zmierzających do skutecznego

powiadomienia o tym zdarzeniu podmiotów ustawowo powołanych do niesienia pomocy osobom

w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego.

1.

Osoba udzielająca pierwszej pomocy, kwalifikowanej pierwszej pomocy oraz podejmująca

medyczne czynności ratunkowe korzysta z ochrony przewidzianej w ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1137, z późn. zm. dla funkcjonariuszy publicznych.

2.

Osoba, o której mowa w ust. 1, może poświęcić dobra osobiste innej osoby, inne niż

życie lub zdrowie, a także dobra majątkowe w zakresie, w jakim jest to niezbędne dla

ratowania życia lub zdrowia osoby znajdującej się w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego.

1.

Osobie, która poniosła szkodę na mieniu powstałą w następstwie udzielania przez nią

pierwszej pomocy, przysługuje roszczenie o naprawienie tej szkody od Skarbu Państwa

reprezentowanego przez wojewodę właściwego ze względu na miejsce powstania szkody.

2.

Naprawienie szkody, o którym mowa w ust. 1, obejmuje szkodę rzeczywistą.

3.

Naprawienie szkody, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje, jeżeli szkoda powstała

wyłącznie z winy osoby, o której mowa w ust. 1, lub osoby trzeciej, za którą Skarb

Państwa nie ponosi odpowiedzialności.

4.

W zakresie nieuregulowanym w ust. 1-3 do naprawienia szkody, o którym mowa w ust.

1, stosuje się przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny

(Dz. U. z 2017 r. poz. 459, 933 i 1132).

(uchylony)

1

Podstawa programowa, o której mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe

(Dz. U. z 2017 r. poz. 59 i 949), uwzględnia edukację w zakresie udzielania pierwszej pomocy.

2.

Zajęcia edukacyjne w zakresie udzielania pierwszej pomocy są realizowane z udziałem

1)

lekarzy systemu,

2)

pielęgniarek systemu,

3)

ratowników medycznych

- którzy otrzymują wynagrodzenie według stawki godzinowej na podstawie umowy cywilnoprawnej.

3.

Wysokość stawki godzinowej dla lekarzy systemu, pielęgniarek systemu oraz ratowników

medycznych, biorących udział w zajęciach edukacyjnych w zakresie udzielania pierwszej

pomocy ustala dyrektor szkoły w ramach posiadanych środków finansowych, z tym że wysokość

tej stawki nie może być niższa niż wysokość stawki godzinowej dla nauczyciela posiadającego

stopień nauczyciela kontraktowego oraz tytuł zawodowy magistra z przygotowaniem pedagogicznym,

realizującego tygodniowy obowiązkowy wymiar godzin, określony w art. 42 ust. 3 lp. 3 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1189) ustalonej na podstawie przepisów, o których mowa w art. 30 ust. 5 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela.

4.

Zajęcia edukacyjne w zakresie udzielania pierwszej pomocy mogą być realizowane przez

nauczycieli posiadających odpowiednie przygotowanie.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

oświaty i wychowania, określi, w drodze rozporządzenia, zakres wiedzy i umiejętności

niezbędnych do prowadzenia zajęć edukacyjnych w zakresie udzielania pierwszej pomocy,

tryb ich nabywania oraz wzór zaświadczenia potwierdzającego posiadanie przygotowania

do prowadzenia zajęć w zakresie udzielania pierwszej pomocy, mając na celu zapewnienie

właściwej ich realizacji.

Ustanawia się dzień 13 października Dniem Ratownictwa Medycznego.

1.

Zawód ratownika medycznego może wykonywać osoba, która

1)

posiada pełną zdolność do czynności prawnych;

2)

posiada stan zdrowia pozwalający na wykonywanie tego zawodu;

3)

wykazuje znajomość języka polskiego w stopniu wystarczającym do wykonywania tego zawodu

i złożyła oświadczenie o następującej treści: „Oświadczam, że władam językiem polskim

w mowie i piśmie w zakresie niezbędnym do wykonywania zawodu ratownika medycznego”,

z zastrzeżeniem ust. 2;

4)

spełnia następujące wymagania

a)

rozpoczęła przed dniem 30 września 2012 r. studia wyższe na kierunku (specjalności)

ratownictwo medyczne i uzyskała tytuł zawodowy licencjata lub magistra na tym kierunku

(specjalności), lub

b)

rozpoczęła po dniu 30 września 2012 r. studia wyższe na kierunku studiów związanym

z kształceniem w zakresie ratownictwa medycznego, obejmujące co najmniej 2455 godzin

kształcenia i co najmniej 80 punktów ECTS, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 18d ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1842 z późn. zm.,zwanych dalej „punktami ECTS”, w zakresie ratownictwa medycznego i uzyskała tytuł

zawodowy licencjata, lub

c)

rozpoczęła po dniu 30 września 2016 r. studia wyższe na kierunku studiów związanym

z kształceniem w zakresie ratownictwa medycznego, obejmujące co najmniej 2455 godzin

kształcenia i co najmniej 80 punktów ECTS w zakresie ratownictwa medycznego i uzyskała

tytuł zawodowy licencjata oraz odbyła sześciomiesięczną praktykę w podmiotach określonych

w art. 10a ust. 9, zwaną dalej „praktyką”, oraz złożyła z wynikiem pozytywnym Państwowy

Egzamin z Ratownictwa Medycznego, zwany dalej „PERM”, lub

d)

rozpoczęła przed dniem 1 marca 2013 r. naukę w publicznej szkole policealnej lub niepublicznej

szkole policealnej o uprawnieniach szkoły publicznej i uzyskała dyplom potwierdzający

uzyskanie tytułu zawodowego ratownik medyczny albo dyplom potwierdzający kwalifikacje

zawodowe w zawodzie ratownik medyczny, lub

e)

posiada dyplom wydany w państwie innym niż państwo członkowskie Unii Europejskiej,

Konfederacja Szwajcarska lub państwo członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym

Handlu (EFTA) - strona umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, uznany w Rzeczypospolitej

Polskiej za równoważny z dyplomem uzyskiwanym w Rzeczypospolitej Polskiej, potwierdzającym

tytuł zawodowy ratownika medycznego i uzyskała prawo pobytu na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej zgodnie z odrębnymi przepisami, lub

f)

posiada kwalifikacje do wykonywania zawodu ratownika medycznego nabyte w państwie

członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim

Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze

Gospodarczym, uznane w Rzeczypospolitej Polskiej zgodnie z przepisami ustawy z dnia 22 grudnia 2015 r. o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych

w państwach członkowskich Unii Europejskiej

(Dz. U. z 2016 r. poz. 65).

2.

Wymóg złożenia oświadczenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, nie dotyczy osoby, która

ukończyła studia wyższe na kierunku (specjalności) ratownictwo medyczne lub studia

w zakresie ratownictwa medycznego, prowadzone w języku polskim lub publiczną szkołę

policealną lub niepubliczną szkołę policealną o uprawnieniach szkoły publicznej, kształcącą

w języku polskim.

1.

Do praktyki przystępuje osoba, która rozpoczęła po dniu 30 września 2016 r. studia

wyższe na kierunku studiów związanym z kształceniem w zakresie ratownictwa medycznego,

o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 4 lit. c, i złożyła ostatni wymagany planem studiów

egzamin.

2.

Praktyka rozpoczyna się nie później niż z dniem 1 października, i kończy się po 6

miesiącach, pod warunkiem zrealizowania pełnego programu praktyki w wymiarze 960 godzin

dydaktycznych, przy czym godzina dydaktyczna realizacji zajęć w ramach praktyki trwa

45 minut.

3.

Okres praktyki ulega przedłużeniu o czas nieobecności osoby odbywającej praktykę w

okresie pobierania świadczeń określonych w art. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia

społecznego w razie choroby i macierzyństwa

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1368) na wniosek osoby odbywającej praktykę.

4.

Okres praktyki może być skrócony na uzasadniony wniosek osoby odbywającej praktykę,

o okres nie dłuższy niż 1/2 okresu praktyki.

5.

Wniosek, o którym mowa w ust. 3 i 4, osoba odbywająca praktykę, składa do opiekuna,

o którym mowa w ust. 6. Opiekun przekazuje rozstrzygnięcie do kierownika, o którym

mowa w ust. 10.

6.

Osoba odbywająca praktykę wykonuje zadania zawodowe wynikające z ramowego programu

praktyki pod bezpośrednim nadzorem opiekuna.

7.

Opiekunem może być lekarz sytemu lub pielęgniarka systemu lub ratownik medyczny, wykonujący

zawód w podmiocie określonym w ust. 9, posiadający co najmniej 5-letni staż pracy

w zawodzie.

8.

Osoba odbywająca praktykę prowadzi dziennik praktyki, który zawiera

1)

oznaczenie kierownika, o którym mowa w ust. 10;

2)

imię i nazwisko osoby odbywającej praktykę;

3)

numer PESEL, a w przypadku braku numeru PESEL cechy dokumentu potwierdzającego tożsamość

nazwę i numer dokumentu oraz kraj wydania;

4)

datę rozpoczęcia praktyki;

5)

imię i nazwisko opiekuna;

6)

wykaz czynności praktycznych wykonywanych przez osobę odbywającą praktykę;

7)

wykaz zaliczonych umiejętności określonych w programie praktyki;

8)

rozstrzygnięcie w sprawie skrócenia praktyki oraz informację o jego przekazaniu do

kierownika, o którym mowa w ust. 10, jeżeli dotyczy;

9)

datę ukończenia praktyki.

9.

Praktyka odbywa się w podmiotach leczniczych, o których mowa w art. 89 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1638, 1948 i 2260), będących dysponentami jednostek systemu Państwowe Ratownictwo Medyczne.

10.

Osoby, o których mowa w ust. 1, odbywają praktykę na podstawie skierowania przez kierownika

jednostki organizacyjnej uczelni prowadzącej działalność dydaktyczną w dziedzinie

nauk medycznych, na której są prowadzone studia wyższe na kierunku studiów związanym

z kształceniem w zakresie ratownictwa medycznego, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt

4 lit. c, w ramach ustalonego przez niego harmonogramu i czasu jego odbywania w wymiarze

maksymalnym 40 godzin tygodniowo, zgodnie z ramowym programem praktyki.

11.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

ramowy program praktyki,

2)

sposób odbywania, skrócenia, dokumentowania i zaliczania praktyki,

3)

wzór dziennika praktyki

- uwzględniając zakres wiedzy niezbędnej do wykonywania zawodu oraz formę i sposób

prowadzenia dziennika.

1.

PERM organizuje i przeprowadza Centrum Egzaminów Medycznych, zwane dalej „CEM”. CEM

jest państwową jednostką budżetową podległą ministrowi właściwemu do spraw zdrowia.

2.

Do PERM może przystąpić osoba, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 4 lit. c, i która

uzyskała dyplom ukończenia studiów wyższych na kierunku studiów związanym z kształceniem

w zakresie ratownictwa medycznego.

3.

Konto w Systemie Monitorowania Kształcenia Pracowników Medycznych, o którym mowa w

art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie informacji w ochronie

zdrowia

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1845), zwanym dalej „SMK”, zakłada w celu dokonywania czynności w tym systemie osoba, o

której mowa w ust. 2.

4.

Warunkiem dokonywania przez osoby określone w ust. 3 czynności za pomocą SMK jest

potwierdzenie tożsamości osoby, która konto założyła, i weryfikacja uprawnień tej

osoby.

5.

Potwierdzenia, o którym mowa w ust. 4, dokonuje się na podstawie wniosku o nadanie

uprawnień

1)

podpisanego kwalifikowanym podpisem elektronicznym lub podpisem potwierdzonym profilem

zaufanym ePUAP lub

2)

potwierdzonego przez właściwą uczelnię lub wojewodę właściwego ze względu na miejsce

zamieszkania, a w przypadku gdy nie jest możliwe ustalenie właściwego wojewody, Wojewodę

Mazowieckiego, w zakresie tożsamości osoby, która konto założyła.

6.

Weryfikacji uprawnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje właściwa uczelnia lub wojewoda

właściwy ze względu na miejsce zamieszkania, a w przypadku, gdy nie jest możliwe ustalenie

właściwego wojewody, Wojewoda Mazowiecki.

7.

Osoba zamierzająca przystępować do PERM składa do dyrektora CEM, za pomocą SMK, zgłoszenie

do PERM do dnia

1)

28 lutego roku kalendarzowego, w którym przeprowadzany jest dany egzamin - w przypadku

egzaminów wyznaczonych w okresie od dnia 1 kwietnia do dnia 15 maja;

2)

31 sierpnia roku kalendarzowego, w którym przeprowadzany jest dany egzamin - w przypadku

egzaminów wyznaczonych w okresie od dnia 2 listopada do dnia 15 grudnia.

8.

Do terminów, o których mowa w ust. 7, nie stosuje się przepisów art. 58-60 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1257). W przypadku awarii SMK trwającej dłużej niż godzinę, uniemożliwiającej dokonanie

zgłoszenia w okresie tygodnia przed upływem terminów, o których mowa w ust. 7, termin

ten przedłuża się o czas trwania awarii od momentu jej usunięcia. Przedłużenie następuje

z urzędu przez operatora systemu.

9.

Zgłoszenie, o którym mowa w ust. 7, zawiera następujące dane

1)

imię (imiona) i nazwisko;

2)

datę urodzenia;

3)

miejsce urodzenia;

4)

numer PESEL, a w przypadku braku numeru PESEL cechy dokumentu potwierdzającego tożsamość

nazwę i numer dokumentu oraz kraj wydania;

5)

obywatelstwo (obywatelstwa);

6)

adres do korespondencji na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i adres poczty elektronicznej

oraz numer telefonu, jeżeli posiada;

7)

nazwę i adres ukończonej uczelni, numer i datę wydania dyplomu, o którym mowa w ust.

2.

10.

Zgłaszający się wnosi opłatę egzaminacyjną, która stanowi dochód budżetu państwa.

Opłata ta nie może być wyższa niż 10% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze

przedsiębiorstw bez wypłat nagród z zysku za ubiegły rok, ogłaszanego przez Prezesa

Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor

Polski”, w drodze obwieszczenia, do dnia 15 stycznia każdego roku.

11.

Opłatę egzaminacyjną, o której mowa w ust. 10, pobiera dyrektor CEM. Opłata jest wnoszona

na rachunek bankowy wskazany przez CEM, podany za pomocą SMK w trakcie składania zgłoszenia,

o którym mowa w ust. 7. Opłata powinna być uiszczona niezwłocznie po dokonaniu zgłoszenia,

nie później niż w terminie 5 dni od upływu terminu składania zgłoszeń, o którym mowa

w ust. 7.

12.

W przypadku niewniesienia opłaty, o której mowa w ust. 10, albo wniesienia jej w wysokości

niższej niż należna, dyrektor CEM wzywa zgłaszającego się do uzupełnienia braków formalnych,

za pomocą SMK lub za pomocą środków komunikacji elektronicznej pod adresem poczty

elektronicznej wskazanym przez zgłaszającego się w zgłoszeniu, o którym mowa w ust. 9 pkt 6. Przepisu art. 64 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania

administracyjnego nie stosuje się. W przypadku nieuzupełnienia braków formalnych w terminie 7 dni od

skierowania wezwania dotknięte nim zgłoszenie do PERM traktuje się jako niezłożone.

O konsekwencji tej dyrektor CEM informuje w wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych.

13.

Dyrektor CEM zawiadamia zgłaszającego się o miejscu i terminie PERM oraz nadanym numerze

kodowym. Zawiadomienie jest przekazywane za pomocą SMK lub środków komunikacji elektronicznej

pod adresem poczty elektronicznej wskazanym przez zgłaszającego się w zgłoszeniu,

o którym mowa w ust. 9 pkt 6, nie później niż w terminie 14 dni przed terminem danego

PERM.

1.

PERM składa się przed Komisją Egzaminacyjną.

2.

Członków Komisji Egzaminacyjnej powołuje i odwołuje dyrektor CEM. Kandydatów do Komisji

Egzaminacyjnej zgłaszają

1)

dyrektor CEM;

2)

konsultant krajowy w dziedzinie medycyny ratunkowej;

3)

rektorzy uczelni prowadzących kształcenie w zakresie ratownictwa medycznego;

4)

wojewodowie.

3.

Członkiem Komisji Egzaminacyjnej nie może być osoba skazana prawomocnym wyrokiem sądu

za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo

skarbowe.

4.

Przewodniczącym Komisji Egzaminacyjnej oraz przewodniczącym Zespołu Egzaminacyjnego

jest osoba wskazana przez dyrektora CEM.

5.

Dyrektor CEM odwołuje członka Komisji Egzaminacyjnej w przypadku

1)

złożenia rezygnacji;

2)

choroby uniemożliwiającej sprawowanie przez niego funkcji członka Komisji Egzaminacyjnej;

3)

niewykonywania lub nienależytego wykonywania obowiązków członka Komisji Egzaminacyjnej;

4)

skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego

lub umyślne przestępstwo skarbowe;

5)

złożenia niezgodnego z prawdą oświadczenia, o którym mowa w ust. 9.

6.

W celu przeprowadzenia PERM w ustalonych terminach i miejscach dyrektor CEM spośród

członków Komisji Egzaminacyjnej wyznacza Zespoły Egzaminacyjne.

7.

Członkiem Zespołu Egzaminacyjnego nie może być osoba, w stosunku do której zdająca

PERM przed tym Zespołem Egzaminacyjnym jest

1)

jego małżonkiem;

2)

osobą pozostającą z nim w stosunku

a)

pokrewieństwa albo powinowactwa do drugiego stopnia,

b)

przysposobienia;

3)

osobą pozostającą z nim we wspólnym pożyciu;

4)

osobą pozostającą wobec niego w stosunku zależności służbowej.

8.

Powody wyłączenia określone w ust. 7 pkt 1 i 2 lit. b trwają pomimo ustania małżeństwa

albo przysposobienia.

9.

Członkowie Zespołu Egzaminacyjnego przed rozpoczęciem PERM składają dyrektorowi CEM

pisemne oświadczenie, że nie pozostają z żadnym ze zgłaszających się do PERM w tym

Zespole Egzaminacyjnym w stosunku, o którym mowa w ust. 7, oraz nie zostali skazani

prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego

lub umyślne przestępstwo skarbowe.

10.

Oświadczenie, o którym mowa w ust. 9, składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej

jak za składanie fałszywych oświadczeń. Składający oświadczenie jest obowiązany do

zawarcia w nim klauzuli następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności karnej

za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności

karnej za składanie fałszywych oświadczeń.

11.

Członkom Zespołu Egzaminacyjnego przysługuje

1)

wynagrodzenie za udział w pracach tego Zespołu, w wysokości nie wyższej niż 500 złotych

dla przewodniczącego oraz nie wyższej niż 300 złotych dla członka;

2)

zwrot kosztów przejazdu w wysokości i na warunkach określonych w przepisach wydanych

na podstawie art. 77ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1666, 2138 i 2255 oraz z 2017 r. poz. 60 i 962) przysługujących pracownikom z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju;

3)

zwolnienie od pracy w dniu wykonywania czynności Zespołu Egzaminacyjnego, bez zachowania

prawa do wynagrodzenia w przypadku organizowania PERM w dniu roboczym.

12.

Szczegółowy tryb wypłaty wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 11 pkt 1, oraz zwrotu

kosztów, o których mowa w ust. 11 pkt 2, określa, w drodze zarządzenia, dyrektor CEM.

1.

CEM organizuje PERM przy współpracy z konsultantem krajowym w dziedzinie medycyny

ratunkowej.

2.

Pytania testowe obejmują problematykę z zakresu ratownictwa medycznego, określoną

w przepisach wydanych na podstawie art. 10g.

3.

PERM przeprowadza się w formie egzaminu testowego, składającego się z 100 pytań zawierających

pięć odpowiedzi, z których tylko jedna jest prawidłowa. Za każdą prawidłową odpowiedź

uzyskuje się 1 punkt. W przypadku braku odpowiedzi, zaznaczenia nieprawidłowej odpowiedzi

albo zaznaczenia więcej niż jednej odpowiedzi punkty nie są przyznawane.

4.

Test opracowuje i ustala CEM w porozumieniu z konsultantem krajowym w dziedzinie medycyny

ratunkowej.

5.

Testy i pytania testowe są opracowywane, przetwarzane, dystrybuowane i przechowywane

w sposób uniemożliwiający dostęp do nich przez osoby inne niż uczestniczące w ich

opracowywaniu, przetwarzaniu, dystrybuowaniu, przechowywaniu, przeprowadzające PERM

lub sprawujące nadzór nad ich prowadzeniem.

6.

Testy i pytania testowe nie podlegają udostępnianiu na zasadach określonych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1764 oraz z 2017 r. poz. 933). Dyrektor CEM może udostępnić po egzaminie testy i pytania testowe osobie zdającej

dany PERM. Udostępnienie oraz jego dokumentowanie następuje na zasadach określonych

w zarządzeniu dyrektora CEM.

7.

PERM przeprowadza się zgodnie z regulaminem porządkowym, ustalonym przez dyrektora

CEM i zatwierdzonym przez ministra właściwego do spraw zdrowia.

1.

Zgłaszający się do PERM przedstawia bezpośrednio przed egzaminem Zespołowi Egzaminacyjnemu,

o którym mowa w art. 10c ust. 6, dokument potwierdzający tożsamość. W przypadku braku

dokumentu potwierdzającego tożsamość zgłaszającego się, nie może on przystąpić do

egzaminu.

2.

Przebieg PERM może być dokumentowany za pomocą urządzeń rejestrujących obraz i dźwięk,

o czym zgłaszającego się do PERM informuje się w zawiadomieniu o egzaminie lub bezpośrednio

przed rozpoczęciem egzaminu.

3.

Test jest rozwiązywany przez osobę zdającą samodzielnie. Podczas zdawania PERM osoba

zdająca nie może korzystać z żadnych pomocy naukowych i dydaktycznych, a także nie

może korzystać z urządzeń służących do kopiowania oraz przekazywania i odbioru informacji.

W celu weryfikacji, czy osoba zdająca posiada urządzenia służące do kopiowania oraz

przekazywania i odbioru informacji możliwe jest użycie wykrywaczy takich urządzeń.

Naruszenie tego zakazu stanowi podstawę zdyskwalifikowania osoby zdającej egzamin,

co jest równoznaczne z uzyskaniem przez nią wyniku negatywnego.

4.

W przypadku stwierdzenia w trakcie trwania egzaminu, naruszenia zakazów, o których

mowa w ust. 3, lub rozwiązywania testu niesamodzielnie Przewodniczący Zespołu Egzaminacyjnego,

o którym mowa w art. 10c ust. 4, dokonuje dyskwalifikacji i odnotowuje dyskwalifikację

wraz ze wskazaniem jej przyczyny oraz godziną przerwania egzaminu testowego w protokole

egzaminacyjnym.

5.

W przypadku stwierdzenia po zakończeniu egzaminu na podstawie analizy obrazów zarejestrowanych

za pomocą urządzeń rejestrujących obraz i dźwięk, o których mowa w ust. 2, że zdający

naruszył zakazy, o których mowa w ust. 3, lub rozwiązał test niesamodzielnie, przewodniczący

Komisji Egzaminacyjnej, o którym mowa w art. 10c ust. 4, dokonuje dyskwalifikacji

zdającego. Fakt zdyskwalifikowania wraz ze wskazaniem przyczyny dyskwalifikacji odnotowuje

się w protokole egzaminacyjnym.

6.

O dyskwalifikacji, o której mowa w ust. 5, dyrektor CEM zawiadamia na piśmie osobę

zdyskwalifikowaną. Informację o dyskwalifikacji dyrektor CEM zamieszcza również w

SMK. Osoba zdyskwalifikowana może złożyć, w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia,

wniosek o weryfikację rozstrzygnięcia o dyskwalifikacji.

7.

Dyrektor CEM rozstrzyga wniosek o weryfikację rozstrzygnięcia o dyskwalifikacji w

terminie 14 dni. Rozstrzygnięcie dyrektora CEM jest ostateczne.

8.

W przypadku utrzymania w mocy przez dyrektora CEM rozstrzygnięcia o dyskwalifikacji,

osoba zdyskwalifikowana nie może przystąpić do PERM w kolejnym najbliższym terminie

egzaminu od dnia dyskwalifikacji.

1.

Zdający PERM w danym terminie może wnieść, w trakcie egzaminu albo bezpośrednio po

jego zakończeniu, przed opuszczeniem sali egzaminacyjnej, merytoryczne zastrzeżenia

do pytania testowego wykorzystanego podczas tego PERM. Zastrzeżenia składa się do

dyrektora CEM na formularzu, którego wzór opracowuje CEM.

2.

Zastrzeżenia, o których mowa w ust. 1, rozpatruje, w terminie nie dłuższym niż 3 dni

od dnia, w którym odbywał się PERM, komisja powołana przez dyrektora CEM spośród osób,

których wiedza, doświadczenie i autorytet dają rękojmię prawidłowego rozpatrzenia

wniesionych zastrzeżeń. W przypadku uznania zastrzeżenia, pytanie testowe objęte zastrzeżeniem

zostaje unieważnione. Rozstrzygnięcie to powoduje obniżenie maksymalnej możliwej do

uzyskania liczby punktów z testu. Za unieważnione pytanie nie przyznaje się punktów.

3.

Pozytywny wynik z PERM otrzymuje zdający, który uzyskał co najmniej 56% maksymalnej

liczby punktów z testu. Wynik egzaminu nie stanowi decyzji w rozumieniu ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

4.

Osoba, która nie przystąpiła do PERM w wyznaczonym terminie albo złożyła PERM z wynikiem

negatywnym, może przystąpić ponownie do egzaminu w innym terminie.

5.

Osobie, która złożyła PERM, dyrektor CEM wydaje świadectwo złożenia PERM w terminie

21 dni od dnia złożenia egzaminu. Podpis dyrektora CEM zamieszczony na świadectwie

może być odwzorowany mechanicznie. Wyniki egzaminu danej osoby są jej udostępniane

za pomocą SMK.

6.

Na wniosek tej osoby dyrektor CEM wydaje odpłatnie duplikat albo dokonuje korekty

świadectwa złożenia PERM. Opłata za te czynności wynosi 50 złotych. Opłaty nie wnosi

się, w przypadku gdy korekta wynika z błędu CEM.

7.

CEM ewidencjonuje wydane świadectwa, o których mowa w ust. 5.

8.

Wyniki PERM są udostępniane za pomocą SMK uczelniom wyższym, w zakresie studentów

i absolwentów ich wydziałów.

9.

W przypadku rażących uchybień dotyczących procedury przebiegu PERM lub nieprzewidzianych

sytuacji mających wpływ na przeprowadzenie PERM dyrektor CEM, po uzyskaniu zgody ministra

właściwego do spraw zdrowia, może wydać zarządzenie o unieważnieniu egzaminu dla poszczególnych

albo wszystkich zdających.

10.

W przypadku unieważnienia PERM, nie pobiera się opłaty egzaminacyjnej od osób zgłaszających

się do kolejnego PERM, które przystępowały do unieważnionego egzaminu.

11.

Dokumentacja dotycząca PERM, która nie jest gromadzona w SMK, jest przechowywana przez

właściwe podmioty zgodnie z przepisami art. 5 i art. 6 ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1506 i 1948 oraz z 2017 r. poz. 1086).

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

zakres problematyki uwzględnianej przy opracowywaniu pytań testowych PERM, uwzględniając

zakres wiedzy i umiejętności, które powinien posiadać ratownik medyczny,

2)

tryb powoływania członków Komisji Egzaminacyjnej, o której mowa w art. 10c ust. 2,

oraz wysokość wynagrodzenia dla przewodniczącego i członków Zespołów Egzaminacyjnych,

3)

wzór oświadczenia, o którym mowa w art. 10c ust. 9,

4)

sposób i szczegółowy tryb przeprowadzania PERM, w tym okres, w którym powinny być

wyznaczone ich terminy

- uwzględniając konieczność sprawnego i efektywnego przeprowadzenia PERM, zachowania

bezstronności pracy Komisji Egzaminacyjnej i Zespołów Egzaminacyjnych, nakład pracy

przewodniczącego i członków Komisji Egzaminacyjnej;

5)

wysokość opłaty, o której mowa w art. 10b ust. 10, oraz sposób jej uiszczania, uwzględniając

koszty przeprowadzenia PERM oraz wydania dokumentu potwierdzającego złożenie PERM,

6)

szczegółowy tryb unieważniania PERM,

7)

szczegółowy sposób ustalania wyników PERM

- uwzględniając konieczność sprawnego i efektywnego przeprowadzenia PERM;

8)

wzór świadectwa złożenia PERM,

9)

tryb wydawania przez dyrektora CEM duplikatu albo odpisu świadectwa złożenia PERM

oraz sposób uiszczania opłaty, o której mowa w art. 10f ust. 6,

10)

tryb dokonywania przez dyrektora CEM korekty świadectwa złożenia PERM oraz sposób

uiszczania opłaty, o której mowa w art. 10f ust. 6

- uwzględniając konieczność prawidłowego i sprawnego wydania dokumentu potwierdzającego

złożenie PERM.

1.

Jeżeli ratownik medyczny spełniający warunki, o których mowa w art. 10, nie wykonuje

zawodu w zakresie udzielenia świadczeń opieki zdrowotnej przez okres dłuższy niż 5

lat łącznie w okresie ostatnich 6 lat, a zamierza podjąć wykonywanie zawodu ratownika

medycznego przez udzielanie tych świadczeń, jest obowiązany do odbycia przeszkolenia.

2.

Przeszkolenie trwa przez okres 6 miesięcy i jest realizowane w pełnym wymiarze czasu

pracy przez udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, pod nadzorem innego ratownika

medycznego lub lekarza systemu lub pielęgniarki systemu posiadających co najmniej

5-letnie doświadczenie zawodowe.

1.

Wykonywanie zawodu ratownika medycznego polega na realizacji zadań zawodowych, w szczególności

na

1)

udzielaniu świadczeń zdrowotnych, w tym medycznych czynności ratunkowych udzielanych

samodzielnie lub pod nadzorem lekarza;

2)

zabezpieczeniu osób znajdujących się w miejscu zdarzenia oraz podejmowaniu działań

zapobiegających zwiększeniu liczby osób w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego;

3)

transportowaniu osób w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego;

4)

udzielaniu wsparcia psychicznego w sytuacji powodującej stan nagłego zagrożenia zdrowotnego;

5)

edukacji zdrowotnej i promocji zdrowia.

2.

Ratownik medyczny postępuje zgodnie ze wskazaniami aktualnej wiedzy medycznej oraz

z należytą starannością.

3.

Ratownik medyczny wykonuje zadania zawodowe, o których mowa w ust. 1 pkt 1

1)

w podmiotach leczniczych, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej;

2)

w ramach ratownictwa górskiego i narciarskiego, o którym mowa w art. 2 pkt 7 i 8 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie i ratownictwie

w górach i na zorganizowanych terenach narciarskich

(Dz. U. poz. 1241 oraz z 2013 r. poz. 7);

3)

w ramach ratownictwa wodnego, o którym mowa w art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie osób przebywających

na obszarach wodnych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 656 oraz z 2017 r. poz. 1566);

4)

w ramach ratownictwa górniczego, o którym mowa w art. 122-124 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1131, z późn. zm.;

5)

w ramach morskiej służby poszukiwania i ratownictwa, o której mowa w art. 116 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim

(Dz. U. z 2016 r. poz. 281 i 1948 oraz z 2017 r. poz. 32, 60, 785 i 1215);

6)

w jednostkach podległych Ministrowi Obrony Narodowej niebędących podmiotami leczniczymi;

6a)

w realizujących działania antyterrorystyczne jednostkach podległych ministrowi właściwemu

do spraw wewnętrznych niebędących podmiotami leczniczymi;

7)

w jednostkach ochrony przeciwpożarowej, o których mowa w art. 15 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej

(Dz. U. z 2017 r. poz. 736 i 1169), włączonych do krajowego systemu ratowniczo-gaśniczego, w zakresie ćwiczeń, szkoleń

oraz działań w strefie zagrożenia;

8)

na lotniskach w związku z zapewnieniem wymagań, o których mowa w przepisach wydanych

na podstawie art. 85 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze

(Dz. U. z 2017 r. poz. 959 i 1089);

9)

w ramach podmiotu leczniczego wykonując zadania z zakresu zabezpieczenia medycznego

imprezy masowej, o której mowa w art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1160);

10)

w ramach wykonywania transportu sanitarnego w rozumieniu art. 161ba ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej

finansowanych ze środków publicznych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1938);

11)

w izbach wytrzeźwień, wchodząc w skład zmiany, o której mowa w przepisach wydanych

na podstawie art. 42

(Dz. U. z 2016 r. poz. 487);

12)

na stanowisku dyspozytora medycznego.

4.

Za wykonywanie zawodu ratownika medycznego uważa się również

1)

nauczanie zawodu ratownika medycznego oraz wykonywanie pracy na rzecz doskonalenia

zawodowego ratowników medycznych i dyspozytorów medycznych;

2)

organizowanie i prowadzenie zajęć z zakresu pierwszej pomocy, kwalifikowanej pierwszej

pomocy oraz medycznych czynności ratunkowych;

3)

prowadzenie badań naukowych lub prac rozwojowych w zakresie ratownictwa medycznego;

4)

kierowanie i zarządzanie

a)

ratownikami medycznymi,

b)

dyspozytorami medycznymi;

5)

zatrudnienie lub pełnienie służby na stanowiskach administracyjnych, na których wykonuje

się czynności związane z przygotowywaniem, organizowaniem lub nadzorem nad udzielaniem

świadczeń zdrowotnych w zakresie ratownictwa medycznego.

5.

Ratownik medyczny ma prawo wglądu do dokumentacji medycznej oraz do uzyskania od lekarza,

felczera, pielęgniarki, położnej informacji o stanie zdrowia pacjenta, rozpoznaniu,

proponowanych metodach diagnostycznych, leczniczych, rehabilitacyjnych, zapobiegawczych

i dających się przewidzieć następstwach podejmowanych działań, w zakresie niezbędnym

do udzielanych przez siebie świadczeń zdrowotnych.

6.

Ratownik medyczny, w ramach udzielania świadczeń zdrowotnych innych niż medyczne czynności

ratunkowe, wykonuje zlecenia określone w dokumentacji medycznej.

7.

Ratownik medyczny dokumentuje świadczenia zdrowotne udzielane w ramach realizacji

zadań, o których mowa w ust. 3 pkt 2-10, w karcie indywidualnej ratownika medycznego.

Karta indywidualna ratownika medycznego zawiera dane, o których mowa w art. 25 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1318 i 1524).

8.

Do podmiotów, w których ratownik medyczny udziela świadczeń zdrowotnych, o których

mowa w ust. 3 pkt 2-10, stosuje się odpowiednio art. 23, art. 24 i art. 26-29 ustawy z dnia

6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta.

9.

Ratownik medyczny jest obowiązany

1)

informować pacjenta o jego prawach zgodnie z przepisami ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta;

2)

udzielić pacjentowi lub jego przedstawicielowi ustawowemu albo osobie wskazanej przez

pacjenta informacji o stanie zdrowia pacjenta, w zakresie związanym z podejmowaniem

medycznych czynności ratunkowych w podstawowym zespole ratownictwa medycznego;

3)

do zachowania tajemnicy zawodowej.

10.

Ratownik medyczny może, po dokonaniu oceny stanu pacjenta, nie podejmować lub odstąpić

od medycznych czynności ratunkowych albo udzielania świadczeń zdrowotnych, jeżeli

nie spowoduje to niebezpieczeństwa utraty życia, ciężkiego uszkodzenia ciała lub ciężkiego

rozstroju zdrowia. Ratownik medyczny uzasadnia i odnotowuje w dokumentacji medycznej

przyczyny niepodjęcia lub odstąpienia od medycznych czynności ratunkowych albo udzielania

świadczeń zdrowotnych.

11.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres

1)

medycznych czynności ratunkowych, które mogą być udzielane przez ratownika medycznego

samodzielnie lub pod nadzorem lekarza systemu,

2)

świadczeń zdrowotnych innych niż medyczne czynności ratunkowe, które mogą być udzielane

przez ratownika medycznego samodzielnie lub na zlecenie

- kierując się zakresem wiedzy i umiejętności nabytych w ramach kształcenia przed-

i podyplomowego.

12.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wzór karty indywidualnej

ratownika medycznego, kierując się zakresem wiedzy i umiejętności nabytych przez ratownika

medycznego oraz uwzględniając konieczność zapewnienia realizacji prawa dostępu do

tej karty oraz rzetelnego jej prowadzenia.

1.

Ratownik medyczny ma prawo i obowiązek stałego aktualizowania wiedzy i umiejętności

przez uczestnictwo w różnych rodzajach i formach doskonalenia zawodowego.

2.

Doskonalenie zawodowe w zawodzie ratownik medyczny może być realizowane przez

1)

kursy doskonalące;

2)

samokształcenie.

3.

Ratownik medyczny ma obowiązek przedstawienia wojewodzie właściwemu ze względu na

miejsce zamieszkania ratownika medycznego, do wglądu, karty doskonalenia zawodowego,

niezwłocznie po zakończeniu danego okresu edukacyjnego, w terminie nie dłuższym niż

30 dni od dnia zakończenia danego okresu edukacyjnego.

1.

Kurs doskonalący ma na celu pogłębienie i aktualizację wiedzy i umiejętności zawodowych,

w tym szkolenie praktyczne.

2.

Kurs doskonalący odbywa się na podstawie programu kursu doskonalącego, który zawiera

1)

założenia organizacyjno-programowe określające rodzaj i cel kształcenia, czas jego

trwania, sposób organizacji oraz sposób sprawdzania efektów kształcenia;

2)

plan nauczania;

3)

wykaz umiejętności wynikowych;

4)

treści nauczania;

5)

wskazówki metodyczne;

6)

standardy dotyczące kadry i bazy dydaktycznej.

3.

Program kursu doskonalącego aktualizuje, zgodnie z postępem wiedzy, zespół ekspertów,

o którym mowa w ust. 4. Program kursu doskonalącego redaguje Centrum Medyczne Kształcenia

Podyplomowego, zwanego dalej „CMKP”, i zatwierdza minister właściwy do spraw zdrowia.

4.

Dyrektor CMKP powołuje zespół ekspertów spośród osób legitymujących się doświadczeniem

zawodowym i dorobkiem naukowym w zakresie medycyny ratunkowej.

5.

CMKP redaguje i przedstawia do zatwierdzenia ministrowi właściwemu do spraw zdrowia

opracowany przez zespół ekspertów program kursu doskonalącego.

6.

Dyrektor CMKP podaje do publicznej wiadomości zatwierdzony program kursu doskonalącego

w formie publikacji oraz informacji na swojej stronie internetowej.

Prowadzenie kursów doskonalących przez przedsiębiorcę jest działalnością regulowaną

w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1829, 1948, 1997 i 2255 oraz z 2017 r. poz. 460 i 819).

1.

Kurs doskonalący mogą prowadzić podmioty, które

1)

realizują program kursu doskonalącego, o którym mowa w art. 12a;

2)

zapewniają kadrę dydaktyczną posiadającą kwalifikacje zgodne ze standardami, o których

mowa w art. 12a ust. 2 pkt 6;

3)

zapewniają bazę dydaktyczną zgodną ze standardami, o których mowa w art. 12a ust.

2 pkt 6, niezbędną do realizacji programu kursu, w tym do szkolenia praktycznego;

4)

posiadają wewnętrzny system oceny jakości kształcenia;

5)

prowadzą dokumentację związaną z organizacją i przebiegiem kształcenia, w szczególności

regulaminy organizacyjne kształcenia, protokoły postępowania kwalifikacyjnego oraz

przebiegu sprawdzianów lub innych form zaliczenia danego rodzaju kształcenia;

6)

prowadzą ewidencję wydanych zaświadczeń o ukończeniu danego rodzaju kształcenia, obejmującą

a)

dane osoby, która ukończyła kurs doskonalący

-

imię i nazwisko,

-

numer PESEL, a w przypadku braku numeru PESEL cechy dokumentu potwierdzającego tożsamość

nazwę i numer dokumentu oraz kraj wydania,

-

adres miejsca zamieszkania,

b)

rodzaj i nazwę kształcenia,

c)

nazwę (firmę) organizatora kształcenia,

d)

datę wydania i numer zaświadczenia.

2.

Podmiot uprawniony do prowadzenia kursu doskonalącego, przed jego rozpoczęciem, jest

obowiązany uzyskać wpis na listę podmiotów uprawnionych do prowadzenia kursu doskonalącego.

3.

Podmiot ubiegający się o uzyskanie wpisu na listę podmiotów uprawnionych do prowadzenia

kursu doskonalącego składa do wojewody właściwego ze względu na miejsce, w którym

ten podmiot będzie realizował kurs doskonalący, wniosek zgodny z wzorem, o którym

mowa w art. 12e pkt 4, do którego dołącza się

1)

dokumenty potwierdzające spełnienie wymagań, o których mowa w ust. 1 pkt 1-3;

2)

oświadczenie o zgodności danych zawartych we wniosku oraz znajomości i spełnianiu

warunków wykonywania działalności w zakresie doskonalenia zawodowego ratowników medycznych,

określonych w ustawie.

4.

Wniosek, o którym mowa w ust. 3, zawiera

1)

oznaczenie podmiotu ubiegającego się o uzyskanie wpisu na listę podmiotów uprawnionych

do prowadzenia kursu doskonalącego;

2)

liczbę i kwalifikacje kadry dydaktycznej;

3)

opis bazy dydaktycznej, w której podmiot zamierza prowadzić kurs doskonalący;

4)

plan realizacji programu kursu doskonalącego.

5.

Oświadczenie, o którym mowa w ust. 3 pkt 2, składa się pod rygorem odpowiedzialności

karnej jak za składanie fałszywych oświadczeń. Składający oświadczenie jest obowiązany

do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności

karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu

o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń.

6.

Wojewoda dokonuje weryfikacji formalnej wniosku, o którym mowa w ust. 3, oraz załączonych

dokumentów i przekazuje je do CMKP w terminie 14 dni od złożenia wszystkich dokumentów

określonych ustawą.

7.

W przypadku stwierdzenia we wniosku braków formalnych wojewoda wzywa do ich uzupełnienia,

pod rygorem pozostawienia sprawy bez rozpoznania, w terminie 14 dni od dnia otrzymania

wniosku.

8.

Dyrektor CMKP, w celu uzyskania opinii o spełnieniu przez podmiot warunków, o których

mowa w ust. 1, powołuje zespół ekspertów, w składzie

1)

przedstawiciel stowarzyszenia będącego zgodnie z postanowieniami jego statutu towarzystwem

naukowym o zasięgu krajowym, zrzeszającym ratowników medycznych, zgłoszony przez zarząd

tego stowarzyszenia;

2)

dwóch ekspertów w zakresie ratownictwa medycznego, zgłoszonych przez konsultanta krajowego

w dziedzinie medycyny ratunkowej.

9.

Zespół ekspertów, o którym mowa w ust. 8, opiniuje wnioski w miarę potrzeby, nie rzadziej

niż raz na kwartał i przekazuje swoją opinię dyrektorowi CMKP niezwłocznie po jej

sporządzeniu, nie później jednak niż w terminie 7 dni od dnia jej sporządzenia. Wnioski

mogą być opiniowane w trybie obiegowym, z użyciem dostępnych systemów teleinformatycznych

lub systemów łączności.

10.

Dyrektor CMKP dokonuje wpisu na listę podmiotów uprawnionych do prowadzenia kursu

doskonalącego oraz prowadzi listę kursów doskonalących. Listy te zamieszcza się na

stronie internetowej CMKP.

11.

Dyrektor CMKP skreśla z listy podmiotów uprawnionych do prowadzenia kursu doskonalącego.

Skreślenie następuje w drodze decyzji administracyjnej w przypadku

1)

złożenia oświadczenia, o którym mowa w ust. 3 pkt 2, niezgodnego ze stanem faktycznym;

2)

wydania prawomocnego orzeczenia zakazującego podmiotowi uprawnionemu do prowadzenia

kursu doskonalącego działalności objętej wpisem na listę podmiotów uprawnionych do

prowadzenia kursu doskonalącego;

3)

naruszenia warunków wymaganych do prowadzenia kursu doskonalącego;

4)

niezastosowania się do zaleceń pokontrolnych, będących wynikiem kontroli, o której

mowa w art. 31 ust. 1 pkt 4;

5)

złożenia przez podmiot uprawniony do prowadzenia kursu doskonalącego wniosku o wykreślenie

z listy podmiotów uprawnionych do prowadzenia kursu doskonalącego.

12.

Każda zmiana programu kursu doskonalącego oraz warunków realizacji programu powoduje

obowiązek ponownego uzyskania wpisu na listę podmiotów uprawnionych do prowadzenia

kursu doskonalącego.

13.

Lista podmiotów uprawnionych do prowadzenia kursu doskonalącego zawiera następujące

dane

1)

numer wpisu;

2)

nazwę (firmę);

3)

adres siedziby;

4)

adres do korespondencji;

5)

numer telefonu oraz adres poczty elektronicznej, jeżeli posiada.

14.

Lista kursów doskonalących zawiera następujące dane

1)

nazwę (firmę) podmiotu uprawnionego do prowadzenia kursu doskonalącego;

2)

adres siedziby podmiotu uprawnionego do prowadzenia kursu doskonalącego;

3)

adres do korespondencji;

4)

numer telefonu oraz adres poczty elektronicznej, jeżeli posiada;

5)

termin i miejsce prowadzenia kursu doskonalącego.

15.

Podmiot wpisany na listę podmiotów uprawnionych do prowadzenia kursu doskonalącego

jest obowiązany zgłaszać właściwemu wojewodzie termin i miejsce prowadzenia danego

kursu, w terminie co najmniej 60 dni przed jego rozpoczęciem. Dyrektor CMKP zamieszcza

informacje o terminie kursu doskonalącego na liście, o której mowa w ust. 14.

16.

Wojewoda niezwłocznie przesyła informacje, o których mowa w ust. 15 i art. 31 ust.

1 pkt 4, do CMKP.

1.

Przebieg doskonalenia zawodowego ratownika medycznego dokumentuje się w karcie doskonalenia

zawodowego.

2.

Kartę doskonalenia zawodowego na wniosek ratownika medycznego wydaje wojewoda właściwy

ze względu na miejsce zamieszkania ratownika medycznego, a w przypadku gdy nie jest

możliwe ustalenie właściwego wojewody - Wojewoda Mazowiecki.

3.

Wniosek o wydanie karty doskonalenia zawodowego zawiera

1)

imię i nazwisko;

2)

datę i miejsce urodzenia;

3)

numer PESEL, a w przypadku braku numeru PESEL cechy dokumentu potwierdzającego tożsamość

nazwę i numer dokumentu oraz kraj wydania;

4)

adres miejsca zamieszkania;

5)

adres do korespondencji;

6)

numer telefonu oraz adres poczty elektronicznej, jeżeli posiada;

7)

numer prawa wykonywania zawodu.

4.

Karta doskonalenia zawodowego zawiera

1)

imię i nazwisko;

2)

datę i miejsce urodzenia;

3)

numer PESEL, a w przypadku braku numeru PESEL cechy dokumentu potwierdzającego tożsamość

nazwę i numer dokumentu oraz kraj wydania;

4)

numer prawa wykonywania zawodu;

5)

nazwę i adres podmiotu, u którego ratownik medyczny wykonuje zawód;

6)

datę rozpoczęcia okresu edukacyjnego;

7)

informację o terminach i miejscach odbycia doskonalenia zawodowego;

8)

nazwę i adres podmiotu przeprowadzającego kurs doskonalący;

9)

informację o dopełnieniu obowiązku doskonalenia zawodowego.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

formy samokształcenia, o którym mowa w art. 12 ust. 2 pkt 2,

2)

sposób i tryb odbywania doskonalenia zawodowego przez ratowników medycznych,

3)

zakres doskonalenia zawodowego ratowników medycznych,

4)

wzór wniosku o wpis na listę podmiotów uprawnionych do prowadzenia kursu doskonalącego

oraz zaświadczenia o wpisie na tę listę,

5)

sposób potwierdzania, dokumentowania i zatwierdzania poszczególnych form doskonalenia

zawodowego,

6)

wzór karty doskonalenia zawodowego

- uwzględniając zapewnienie jednolitości odbywania doskonalenia zawodowego, szybkości

i jednolitości postępowania oraz przejrzystości wniosku, dokumentowania oraz zatwierdzania

form doskonalenia zawodowego i karty doskonalenia zawodowego.

Koszty doskonalenia zawodowego ponosi ratownik medyczny lub podmiot, u którego ratownik

medyczny wykonuje zawód, lub jednostka prowadząca szkolenie.

Podmiot, u którego ratownik medyczny wykonuje zawód, jest obowiązany ułatwić ratownikowi

medycznemu aktualizowanie wiedzy i umiejętności przez uczestnictwo w różnych rodzajach

i formach doskonalenia zawodowego.

Ratownik medyczny przedstawia podmiotowi, u którego wykonuje zawód, dokumenty poświadczające

realizację obowiązku określonego w art. 12 ust. 1.

1.

Ratownikiem może być osoba

1)

posiadająca pełną zdolność do czynności prawnych;

2)

zatrudniona lub pełniąca służbę w jednostkach współpracujących z systemem, o których

mowa w art. 15, lub będąca członkiem tych jednostek;

3)

posiadająca ważne zaświadczenie o ukończeniu kursu w zakresie kwalifikowanej pierwszej

pomocy, zwanego dalej „kursem”, i uzyskaniu tytułu ratownika;

4)

której stan zdrowia pozwala na udzielanie kwalifikowanej pierwszej pomocy.

2.

Podmiot prowadzący kurs, przed jego rozpoczęciem, jest obowiązany uzyskać zatwierdzenie

programu kursu.

3.

Program kursu zatwierdza wojewoda właściwy ze względu na siedzibę podmiotu prowadzącego

kurs.

4.

Wojewoda zatwierdza program kursu po

1)

stwierdzeniu jego zgodności z ramowym programem, o którym mowa w przepisach wydanych

na podstawie ust. 8 pkt 1;

2)

przeprowadzeniu weryfikacji kwalifikacji kadry dydaktycznej w zakresie ich zgodności

z przepisami wydanymi na podstawie ust. 8 pkt 2.

5.

Wojewoda odmawia zatwierdzenia albo cofa zatwierdzenie programu kursu, jeżeli program

nie spełnia wymagań określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 8 pkt 1 lub

podmiot prowadzący kurs nie zapewnia kadry dydaktycznej o kwalifikacjach określonych

w przepisach wydanych na podstawie ust. 8 pkt 2.

6.

Odmowa zatwierdzenia oraz cofnięcie zatwierdzenia programu kursu następuje w drodze

decyzji administracyjnej.

7.

Każda zmiana programu kursu obejmująca zakres merytoryczny powoduje obowiązek ponownego

uzyskania zatwierdzenia programu.

8.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

ramowy program kursu obejmujący założenia organizacyjno-programowe, plan nauczania

zawierający rozkład zajęć, wykaz umiejętności wynikowych i treści nauczania, uwzględniając

w szczególności zakres wiedzy i umiejętności niezbędnych do udzielania kwalifikowanej

pierwszej pomocy;

2)

kwalifikacje kadry dydaktycznej prowadzącej kurs, mając na celu zapewnienie odpowiedniego

jej poziomu;

3)

sposób przeprowadzania egzaminu kończącego kurs, skład, tryb powoływania i odwoływania

komisji egzaminacyjnej, okres ważności oraz wzór zaświadczenia o ukończeniu kursu

i uzyskaniu tytułu ratownika, mając na celu uwzględnienie obiektywnych kryteriów weryfikacji

wiedzy i umiejętności zdobytych podczas kursu.

Zakres czynności wykonywanych przez ratownika w ramach kwalifikowanej pierwszej pomocy

obejmuje

1)

resuscytację krążeniowo-oddechową, bezprzyrządową i przyrządową, z podaniem tlenu

oraz zastosowaniem według wskazań defibrylatora zautomatyzowanego;

2)

tamowanie krwotoków zewnętrznych i opatrywanie ran;

3)

unieruchamianie złamań i podejrzeń złamań kości oraz zwichnięć;

4)

ochronę przed wychłodzeniem lub przegrzaniem;

5)

prowadzenie wstępnego postępowania przeciwwstrząsowego poprzez właściwe ułożenie osób

w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego, ochronę termiczną osób w stanie nagłego zagrożenia

zdrowotnego;

6)

stosowanie tlenoterapii biernej;

7)

ewakuację z miejsca zdarzenia osób w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego;

8)

wsparcie psychiczne osób w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego;

9)

prowadzenie wstępnej segregacji medycznej w rozumieniu art. 43 ust. 2.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2017 r., z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 11 i 15, art. 5, art. 6 oraz art. 11, które wchodzą w życie z dniem następującym

po dniu ogłoszenia;

2)

art. 1 pkt 16 oraz art. 8, które wchodzą w życie z dniem 1 maja 2017 r.;

3)

art. 3 pkt 5 lit. a i c, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2018 r.

1.

Jednostkami współpracującymi z systemem są służby ustawowo powołane do niesienia pomocy

osobom w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego, w szczególności: jednostki organizacyjne

Państwowej Straży Pożarnej, jednostki ochrony przeciwpożarowej włączone do krajowego

systemu ratowniczo-gaśniczego, podmioty uprawnione do wykonywania ratownictwa górskiego

na podstawie przepisów ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie i ratownictwie w górach i na zorganizowanych

terenach narciarskich, podmioty uprawnione do wykonywania ratownictwa wodnego na podstawie przepisów ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach

wodnych, inne jednostki podległe lub nadzorowane przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych

i Ministra Obrony Narodowej.

2.

Jednostkami współpracującymi z systemem mogą być społeczne organizacje ratownicze,

które, w ramach swoich zadań ustawowych lub statutowych, są obowiązane do niesienia

pomocy osobom w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego, jeżeli zostaną wpisane do rejestru

jednostek współpracujących z systemem.

3.

Jednostki współpracujące z systemem udzielają kwalifikowanej pierwszej pomocy osobom

znajdującym się w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego.

1.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych oraz Minister Obrony Narodowej zapewniają

przeszkolenie pracowników podległych lub nadzorowanych przez nich służb, policjantów,

funkcjonariuszy, strażaków oraz żołnierzy w zakresie kwalifikowanej pierwszej pomocy,

i uzyskanie przez nich tytułu ratownika oraz aktualizację wiedzy w tym zakresie.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych oraz Minister Obrony Narodowej, w porozumieniu

z ministrem właściwym do spraw zdrowia, określą, w drodze rozporządzenia, sposób i

organizację przeprowadzenia szkoleń, o których mowa w ust. 1, mając na względzie potrzebę

przeszkolenia osób wymienionych w tym przepisie w zakresie kwalifikowanej pierwszej

pomocy w liczbie niezbędnej do sprawnego funkcjonowania służb podległych lub nadzorowanych

przez tych ministrów.

1.

Wojewoda prowadzi w postaci elektronicznej rejestr jednostek współpracujących z systemem,

zwany dalej „rejestrem”.

2.

Wojewoda, w drodze decyzji administracyjnej, wpisuje do rejestru jednostkę współpracującą

z systemem, o której mowa w art. 15 ust. 2, na jej wniosek, pod warunkiem, że jednostka

ta

1)

zapewnia gotowość operacyjną;

2)

dysponuje ratownikami posiadającymi ważne zaświadczenia o ukończeniu kursu i uzyskaniu

tytułu ratownika w liczbie niezbędnej do zapewnienia gotowości, o której mowa w pkt

1;

3)

dysponuje środkami łączności niezbędnymi do zapewnienia gotowości, o której mowa w

pkt 1.

3.

Rejestr obejmuje następujące dane

1)

nazwę, siedzibę i adres jednostki współpracującej z systemem;

2)

teren działania jednostki współpracującej z systemem;

3)

liczbę ratowników posiadających ważne zaświadczenia o ukończeniu kursu i uzyskaniu

tytułu ratownika;

4)

wykaz wyposażenia, jakim dysponuje jednostka współpracująca z systemem;

5)

maksymalny czas dotarcia ratowników tej jednostki na miejsce zdarzenia;

6)

numery telefonów kontaktowych.

4.

Jednostka współpracująca z systemem jest obowiązana niezwłocznie informować wojewodę

o wszelkich zmianach dotyczących danych, o których mowa w ust. 3.

5.

Wojewoda, w drodze decyzji administracyjnej, wykreśla z rejestru jednostkę współpracującą

z systemem, która przestała spełniać wymagania określone w ust. 2.

6.

Dane, o których mowa w ust. 3 i 5, wojewoda przekazuje, nie później niż do dnia 10

każdego miesiąca, do wojewódzkiego centrum zarządzania kryzysowego.

7.

Administratorem rejestru, o którym mowa w ust. 1, jest jednostka podległa ministrowi

właściwemu do spraw zdrowia, właściwa w zakresie systemów informacyjnych ochrony zdrowia.

Organami administracji rządowej właściwymi w zakresie wykonywania zadań systemu są

1)

minister właściwy do spraw zdrowia;

2)

wojewoda.

1.

Nadzór nad systemem na terenie kraju sprawuje minister właściwy do spraw zdrowia.

2.

Planowanie, organizowanie, koordynowanie systemu oraz nadzór nad systemem na terenie

województwa jest zadaniem wojewody.

W ramach nadzoru, o którym mowa w art. 19 ust. 1, minister właściwy do spraw zdrowia

1)

zatwierdza wojewódzki plan działania systemu i jego aktualizacje;

2)

może żądać od wojewody wszelkich informacji dotyczących funkcjonowania systemu na

terenie województwa;

3)

może przeprowadzać kontrolę dysponentów jednostek na zasadach określonych w przepisach

o działalności leczniczej.

1.

System działa na obszarze województwa na podstawie wojewódzkiego planu działania systemu,

zwanego dalej „planem”, sporządzanego przez wojewodę.

2.

Plan w razie potrzeb podlega aktualizacji.

3.

Plan obejmuje w szczególności

1)

charakterystykę potencjalnych zagrożeń życia lub zdrowia mogących wystąpić na obszarze

województwa, w tym analizę ryzyka wystąpienia katastrof naturalnych i awarii technicznych

w rozumieniu przepisów o stanie klęski żywiołowej;

2)

liczbę i rozmieszczenie na obszarze województwa jednostek systemu, o których mowa

w art. 32 ust. 1;

3)

obszary działania i rejony operacyjne;

4)

sposób koordynowania działań jednostek systemu, o których mowa w art. 32 ust. 1;

5)

kalkulację kosztów działalności zespołów ratownictwa medycznego;

6)

sposób współpracy z organami administracji publicznej i jednostkami systemu, o których

mowa w art. 32 ust. 1, z innych województw, zapewniający sprawne i skuteczne ratowanie

życia i zdrowia, bez względu na przebieg granic województw;

7)

sposób współpracy jednostek systemu, o których mowa w art. 32 ust. 1, z jednostkami

współpracującymi z systemem, o których mowa w art. 15;

8)

informacje o lokalizacji centrów powiadamiania ratunkowego w rozumieniu ustawy z dnia 22 listopada 2013 r. o systemie powiadamiania ratunkowego;

9)

opis struktury systemu powiadamiania o stanach nagłego zagrożenia zdrowotnego w celu

dokonania przez przedsiębiorców telekomunikacyjnych zestawienia koniecznych łączy

telekomunikacyjnych, zapewniających możliwość niezbędnych przekierowań połączeń z

centrum powiadamiania ratunkowego do właściwych jednostek organizacyjnych Policji,

Państwowej Straży Pożarnej i dysponenta zespołów ratownictwa medycznego;

10)

lokalizację, teren działania i liczbę stanowisk dyspozytorów medycznych, którą określa

się, przyjmując za kryterium, że jedno stanowisko przypada na każde 200 tys. mieszkańców,

jednak nie mniej niż 2 stanowiska dyspozytorów medycznych w lokalizacji.

3a.

W celu zapewnienia odpowiedniego poziomu obsługi zgłoszeń przez dyspozytorów medycznych

wojewoda co roku, jednak nie później niż do dnia 30 czerwca, dokonuje analizy liczby,

natężenia i czasu obsługi zgłoszeń.

3b.

W wyniku analizy, o której mowa w ust. 3a, możliwe jest dostosowanie lokalizacji,

terenu działania i liczby stanowisk dyspozytorów medycznych, o których mowa w ust.

3 pkt 10, do aktualnych potrzeb systemu.

3c

Elementy planu, o których mowa w ust. 3 pkt 2-4 i 7-9, uwzględniają postanowienia

umów międzynarodowych dotyczących współpracy transgranicznej w zakresie ratownictwa

medycznego.

4.

W planie umieszcza się ponadto

1)

odpowiednią do potrzeb liczbę szpitalnych oddziałów ratunkowych i ich rozmieszczenie,

kierując się kryterium zapewnienia odpowiedniego czasu dotarcia z miejsca zdarzenia

do szpitalnego oddziału ratunkowego oraz liczbą zdarzeń;

2)

wykaz jednostek organizacyjnych szpitali wyspecjalizowanych w zakresie udzielania

świadczeń zdrowotnych niezbędnych dla ratownictwa medycznego;

3)

informację o centrum urazowym oraz centrum urazowym dla dzieci wraz z informacją o

zakresie świadczeń opieki zdrowotnej, niezbędnych do realizacji jego zadań, jeżeli

centrum urazowe lub centrum urazowe dla dzieci znajduje się na obszarze danego województwa.

5.

Umieszczenie elementów planu

1)

o których mowa w ust. 4, wymaga uzgodnienia z dyrektorem właściwego wojewódzkiego

oddziału Narodowego Funduszu Zdrowia;

2)

dotyczących sposobu współpracy jednostek systemu, o których mowa w art. 32 ust. 1,

z jednostkami współpracującymi z systemem, o których mowa w art. 15 ust. 1, wymaga

uzgodnienia z właściwym

a)

Szefem Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego,

b)

Komendantem Wojskowego Obwodu Profilaktyczno-Leczniczego,

c)

komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej,

d)

komendantem wojewódzkim Policji,

e)

komendantem oddziału Straży Granicznej, którego zakres działania obejmuje strefę nadgraniczną.

6.

Projekt aktualizacji planu sporządza wojewoda i uzgadnia go z podmiotami, o których

mowa w ust. 5.

7.

Projekt aktualizacji planu uzgodniony z podmiotami, o których mowa w ust. 5, wojewoda

przekazuje do zaopiniowania właściwym powiatowym i wojewódzkim jednostkom samorządu

terytorialnego. Jednostki te przedstawiają opinię w terminie 14 dni od dnia otrzymania

projektu aktualizacji planu.

8.

Organy jednostek samorządu terytorialnego i inne podmioty są obowiązane dostarczyć,

na pisemne żądanie wojewody, wszelkich informacji niezbędnych do sporządzenia projektu

aktualizacji planu.

9.

Wojewoda przekazuje projekt aktualizacji planu ministrowi właściwemu do spraw zdrowia,

w celu zatwierdzenia.

10.

Minister właściwy do spraw zdrowia, w terminie 30 dni od dnia otrzymania projektu

aktualizacji planu

1)

może zgłosić zastrzeżenia do poszczególnych postanowień projektu aktualizacji planu;

2)

uzupełnia projekt aktualizacji planu o część dotyczącą lotniczych zespołów ratownictwa

medycznego.

11.

W przypadku, o którym mowa w ust. 10 pkt 1, minister właściwy do spraw zdrowia odmawia

zatwierdzenia projektu aktualizacji planu i zaleca wojewodzie dokonanie zmian, określając

termin wprowadzenia zmian nie dłuższy niż 7 dni.

12.

Wojewoda zmienia projekt aktualizacji planu zgodnie z zaleceniami ministra właściwego

do spraw zdrowia i przesyła go ministrowi w celu zatwierdzenia, chyba że w terminie

3 dni od dnia otrzymania tych zaleceń zgłosi do nich zastrzeżenia.

13.

W terminie 3 dni od dnia otrzymania zastrzeżeń minister właściwy do spraw zdrowia

rozpatruje je, w razie uwzględnienia - zatwierdza projekt aktualizacji planu albo

zaleca wojewodzie wprowadzenie zmian w terminie nie dłuższym niż 3 dni.

14.

W przypadku zalecenia wprowadzenia zmian, o których mowa w ust. 13, wojewoda zmienia

projekt aktualizacji planu zgodnie z zaleceniami ministra właściwego do spraw zdrowia.

15.

Plan zostaje zaktualizowany z chwilą zatwierdzenia projektu aktualizacji planu.

16.

Ujednolicony tekst planu, w wersji zaktualizowanej, zatwierdzonej przez ministra właściwego

do spraw zdrowia, wojewoda podaje do publicznej wiadomości, w szczególności przez

zamieszczenie w Biuletynie Informacji Publicznej.

17.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowy zakres danych objętych planem oraz poziom ich szczegółowości,

2)

ramowy wzór planu

- mając na względzie potrzebę zapewnienia sprawnego planowania i nadzoru nad systemem

oraz utrzymania przejrzystości i jednolitej konstrukcji planów tworzonych w poszczególnych

województwach;

3)

kryteria kalkulacji kosztów działalności zespołów ratownictwa medycznego, z uwzględnieniem

kosztów bezpośrednich i pośrednich, związanych z utrzymaniem zespołów.

Zatwierdzony plan jest podstawą do zawierania przez dyrektorów oddziałów wojewódzkich

Narodowego Funduszu Zdrowia umów na wykonywanie medycznych czynności ratunkowych,

z zastrzeżeniem art. 49 ust. 2.

1.

Wojewoda prowadzi ewidencję jednostek systemu, o których mowa w art. 32 ust. 1, na

obszarze województwa. Ewidencja jest prowadzona w systemie teleinformatycznym.

1a.

Ewidencja, o której mowa w ust. 1, zawiera

1)

kolejny numer wpisu do ewidencji;

2)

daty: wpisu i wykreślenia z ewidencji;

3)

numer REGON przedsiębiorstwa podmiotu leczniczego, w strukturze którego działa jednostka

systemu, o której mowa w art. 32 ust. 1;

4)

adres siedziby podmiotu leczniczego;

5)

adres szpitalnego oddziału ratunkowego lub adres miejsca stacjonowania zespołów ratownictwa

medycznego, w tym lotniczych zespołów ratownictwa medycznego, na terenie województwa;

6)

identyfikator terytorialny miejscowości lub dzielnicy lokalizacji jednostki systemu;

7)

całodobowy numer telefonu dysponenta jednostki;

8)

adres poczty elektronicznej podmiotu leczniczego, jeżeli posiada;

9)

datę rozpoczęcia, zmiany i zakończenia realizacji umów, o których mowa w art. 23 ust.

2 i 3;

10)

czas pozostawania w gotowości poszczególnych zespołów ratownictwa medycznego na terenie

województwa (okres w roku i liczba godzin na dobę).

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zawarciu umowy na wykonywanie medycznych czynności

ratunkowych z dysponentem lotniczych zespołów ratownictwa medycznego, przekazuje wojewodzie

następujące dane o tych zespołach

1)

liczbę zespołów na terenie województwa, na których medyczne czynności ratunkowe zawarto

umowę z dysponentem lotniczych zespołów ratownictwa medycznego;

2)

miejsce stacjonowania i zasięg działania poszczególnych lotniczych zespołów ratownictwa

medycznego na terenie województwa;

3)

czas pozostawania w gotowości.

3.

Dyrektor oddziału wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia, po zawarciu umów na wykonywanie

medycznych czynności ratunkowych oraz umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej

z dysponentami jednostek, przekazuje wojewodzie dane o jednostkach systemu, o których

mowa w art. 32 ust. 1, w zakresie określonym w przepisach o świadczeniach opieki zdrowotnej

finansowanych ze środków publicznych.

4.

Dane, o których mowa w ust. 2, są przekazywane wojewodzie w terminie 30 dni od dnia

zakończenia postępowania w sprawie zawarcia umów lub dokonania zmian tych umów.

5.

Administratorem systemu, o którym mowa w ust. 1 zdanie drugie, jest jednostka podległa

ministrowi właściwemu do spraw zdrowia, właściwa w zakresie systemów informacyjnych

ochrony zdrowia.

1.

Wojewoda prowadzi ewidencję centrów urazowych, centrów urazowych dla dzieci i jednostek

organizacyjnych szpitali wyspecjalizowanych w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych

niezbędnych dla ratownictwa medycznego. Ewidencja jest prowadzona w systemie teleinformatycznym.

2.

Ewidencja, o której mowa w ust. 1, zawiera następujące dane

1)

numer kolejny wpisu do ewidencji;

2)

daty wpisu i wykreślenia z ewidencji;

3)

nazwę podmiotu leczniczego;

4)

numer REGON przedsiębiorstwa podmiotu leczniczego, w strukturze którego działa centrum

urazowe lub jednostka organizacyjna szpitala wyspecjalizowana w zakresie udzielania

świadczeń zdrowotnych niezbędnych dla ratownictwa medycznego;

5)

adres siedziby podmiotu leczniczego;

6)

adres centrum urazowego, centrum urazowego dla dzieci lub jednostki organizacyjnej

szpitala wyspecjalizowanej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych niezbędnych

dla ratownictwa medycznego na terenie województwa;

7)

całodobowy numer telefonu podmiotu leczniczego;

8)

całodobowy adres poczty elektronicznej podmiotu leczniczego;

9)

identyfikator terytorialny miejscowości lub dzielnicy lokalizacji oddziałów szpitalnych

wchodzących w skład centrum urazowego;

10)

identyfikator terytorialny miejscowości lub dzielnicy lokalizacji jednostek organizacyjnych

szpitala wyspecjalizowanych w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych niezbędnych

dla ratownictwa medycznego;

11)

nazwę własną oddziału szpitalnego;

12)

specjalność zgodnie z VIII częścią kodu resortowego;

13)

datę rozpoczęcia, zmiany i zakończenia realizacji umów o udzielanie świadczeń opieki

zdrowotnej zawartych zgodnie z art. 47.

3.

Dyrektor oddziału wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia, w terminie 30 dni od

dnia zawarcia umowy na udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej przez jednostki, o których

mowa w ust. 1, przekazuje wojewodzie dane, o których mowa w ust. 2 pkt 12.

4.

Administratorem systemu teleinformatycznego ewidencji, o której mowa w ust. 1, jest

jednostka podległa ministrowi właściwemu do spraw zdrowia właściwa w zakresie systemów

informacyjnych w ochronie zdrowia.

Wojewoda przekazuje do systemu informacji w ochronie zdrowia, o którym mowa w ustawie z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie informacji w ochronie zdrowia dane, o których mowa w art. 17, art. 23 i art. 23a.

1.

Wojewoda podejmuje działania organizacyjne zmierzające do zapewnienia następujących

parametrów czasu dotarcia na miejsce zdarzenia dla zespołu ratownictwa medycznego

od chwili przyjęcia zgłoszenia przez dyspozytora medycznego

1)

mediana czasu dotarcia - w skali każdego miesiąca - jest nie większa niż 8 minut w

mieście powyżej 10 tysięcy mieszkańców i 15 minut poza miastem powyżej 10 tysięcy

mieszkańców;

2)

trzeci kwartyl czasu dotarcia - w skali każdego miesiąca - jest nie większy niż 12

minut w mieście powyżej 10 tysięcy mieszkańców i 20 minut poza miastem powyżej 10

tysięcy mieszkańców;

3)

maksymalny czas dotarcia nie może być dłuższy niż 15 minut w mieście powyżej 10 tysięcy

mieszkańców i 20 minut poza miastem powyżej 10 tysięcy mieszkańców.

2.

Przyjmuje się, że 0,5% przypadków o najdłuższych czasach dotarcia w skali każdego

miesiąca nie bierze się pod uwagę w naliczaniu parametrów określonych w ust. 1, z

zastrzeżeniem, że przypadki te nie podlegają kumulacji pomiędzy miesiącami.

1.

Minister właściwy do spraw administracji publicznej zapewnia utrzymanie oraz obsługę

techniczną Systemu Wspomagania Dowodzenia Państwowego Ratownictwa Medycznego, zwanego

dalej „SWD PRM”. Wojewoda zapewnia utrzymanie SWD PRM na terenie województwa.

2.

Funkcjonowanie SWD PRM jest finansowane z budżetu państwa, z części, której dysponentem

jest minister właściwy do spraw administracji publicznej, oraz z części, których dysponentami

są właściwi wojewodowie.

3.

Minister właściwy do spraw administracji publicznej może powierzyć, w drodze porozumienia,

ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych wykonywanie czynności związanych

z utrzymaniem oraz obsługą techniczną SWD PRM w zakresie zapewnienia utrzymania powierzchni

serwerowej. W takim przypadku realizacja zadania jest finansowana z budżetu państwa,

z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw finansów publicznych.

4.

SWD PRM przekazuje dane do systemu informacji w ochronie zdrowia, o którym mowa w

ustawie z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie informacji w ochronie zdrowia.

5.

Minister właściwy do spraw administracji publicznej, po zasięgnięciu opinii ministra

właściwego do spraw zdrowia, określi, w drodze rozporządzenia, parametry funkcjonalne

SWD PRM, sposób jego funkcjonowania w sytuacjach awaryjnych oraz sposób utrzymania,

mając na uwadze potrzebę zapewnienia optymalnego poziomu współpracy między systemem

teleinformatycznym systemu powiadamiania ratunkowego i SWD PRM.

1.

SWD PRM zapewnia bezpieczne przetwarzanie danych, w tym kontrolę dostępu użytkowników

do danych, oraz dokumentuje dokonywane przez nich zmiany, umożliwiając w szczególności

odtworzenie historii każdego zgłoszenia alarmowego.

2.

Dysponent zespołów ratownictwa medycznego przetwarza dane zarejestrowane w SWD PRM,

w tym nagrania rozmów telefonicznych, dane osobowe osoby zgłaszającej, dane innych

osób wskazanych w trakcie przyjmowania zgłoszenia, pozycje geograficzne, dane teleadresowe

lub opis zdarzenia, i udostępnia je na wniosek sądu, prokuratury, Policji lub Narodowego

Funduszu Zdrowia.

3.

Mechanizmy, w które jest wyposażony SWD PRM, zapewniają zachowanie ciągłości jego

funkcjonowania.

4.

SWD PRM zawiera rozwiązania techniczne przeznaczone do szkolenia dyspozytorów medycznych.

1.

Minister właściwy do spraw administracji publicznej jest administratorem danych w

rozumieniu ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 922) przetwarzanych w SWD PRM.

2.

Minister może upoważnić dysponentów zespołów ratownictwa medycznego do udzielania

i cofania, w jego imieniu, upoważnień do przetwarzania danych osobowych w SWD PRM

dla osób uczestniczących w przetwarzaniu tych danych.

3.

Dysponent zespołów ratownictwa medycznego, o którym mowa w ust. 2, tworzy i aktualizuje

ewidencję osób upoważnionych do przetwarzania danych osobowych w SWD PRM.

1.

SWD PRM uzyskuje za pośrednictwem centralnego punktu systemu powiadamiania ratunkowego,

o którym mowa w art. 78 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1907) informacje dotyczące lokalizacji zakończenia sieci, z którego zostało wykonane połączenie

do numeru alarmowego 112 albo innego numeru alarmowego, oraz dane dotyczące abonenta,

o których mowa w art. 78 ust. 2 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne.

2.

SWD PRM uzyskuje nieodpłatnie dostęp do danych przestrzennych i związanych z nimi

usług, udostępnianych za pośrednictwem systemu, o którym mowa w art. 40 ust. 3e ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1629 i 1948 oraz z 2017 r. poz. 60, 1509 i 1566).

(uchylony)

1.

Dysponent zespołów ratownictwa medycznego zatrudnia dyspozytora medycznego albo zawiera

z nim umowę cywilnoprawną na stanowisku dyspozytora medycznego w lokalizacji wskazanej

w planie.

1a.

(uchylony)

2.

Dyspozytorem medycznym może być osoba, która

1)

posiada pełną zdolność do czynności prawnych;

2)

posiada wykształcenie wymagane dla lekarza systemu, pielęgniarki systemu lub ratownika

medycznego;

3)

przez okres co najmniej 5 lat była zatrudniona przy udzielaniu świadczeń zdrowotnych

w pogotowiu ratunkowym, szpitalnym oddziale ratunkowym, oddziale anestezjologii i

intensywnej terapii lub w izbie przyjęć szpitala.

3.

Dyspozytor medyczny ma prawo i obowiązek, doskonalenia zawodowego w różnych rodzajach

i formach kształcenia, w szczególności

1)

kursu doskonalącego;

2)

samokształcenia.

3a.

Dyspozytor medyczny wykonuje swoje zadania z wykorzystaniem SWD PRM.

4.

Do doskonalenia zawodowego dyspozytorów medycznych przepisy art. 12-12h stosuje się

odpowiednio.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

formy samokształcenia, o którym mowa w ust. 3 pkt 2,

2)

sposób i tryb odbywania doskonalenia zawodowego przez dyspozytorów medycznych,

3)

zakres doskonalenia zawodowego dyspozytorów medycznych,

4)

wzór wniosku o wpis na listę podmiotów uprawnionych do prowadzenia kursu doskonalącego,

5)

sposób potwierdzania dokumentowania i zatwierdzania poszczególnych form doskonalenia

zawodowego dyspozytorów medycznych,

6)

wzór karty doskonalenia zawodowego dyspozytorów medycznych

- uwzględniając zapewnienie jednolitości odbywania doskonalenia zawodowego, szybkości

i jednolitości postępowania oraz przejrzystości wniosku, dokumentowania i zatwierdzania

form doskonalenia zawodowego i karty doskonalenia zawodowego.

1.

Do zadań dyspozytorów medycznych należy w szczególności

1)

przyjmowanie powiadomień o zdarzeniach, ustalanie priorytetów i niezwłoczne dysponowanie

zespołów ratownictwa medycznego na miejsce zdarzenia, zgodnie z przepisami wydanymi

na podstawie ust. 5;

2)

przekazywanie niezbędnych informacji osobom udzielającym pierwszej pomocy;

3)

przekazywanie osobie kierującej akcją prowadzenia medycznych czynności ratunkowych,

zwanej dalej „kierującym”, niezbędnych informacji ułatwiających prowadzenie medycznych

czynności ratunkowych na miejscu zdarzenia;

4)

zbieranie aktualnych informacji o dostępnych w rejonie operacyjnym jednostkach systemu,

o których mowa w art. 32 ust. 1, i ich gotowości oraz przekazywanie tych informacji

lekarzowi koordynatorowi ratownictwa medycznego;

5)

zbieranie i archiwizowanie bieżących informacji o zdarzeniach i prowadzonych medycznych

czynnościach ratunkowych;

6)

powiadamianie o zdarzeniu szpitalnych oddziałów ratunkowych lub, jeżeli wymaga tego

sytuacja na miejscu zdarzenia, centrów urazowych lub jednostek organizacyjnych szpitali

wyspecjalizowanych w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych niezbędnych dla ratownictwa

medycznego;

7)

powiadamianie o zdarzeniu jednostek współpracujących z systemem, o których mowa w

art. 15, jeżeli wymaga tego sytuacja na miejscu zdarzenia.

1a.

Wykonywanie zadań dyspozytora medycznego, o których mowa w ust. 1, stanowi udzielanie

świadczeń zdrowotnych w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej.

1b

Zadania dyspozytora medycznego uwzględniają postanowienia umów międzynarodowych dotyczących

współpracy transgranicznej w zakresie ratownictwa medycznego.

2.

W razie konieczności użycia jednostek systemu, o których mowa w art. 32 ust. 1, spoza

rejonu operacyjnego, dyspozytor medyczny powiadamia o tym fakcie lekarza koordynatora

ratownictwa medycznego.

3.

Lekarz koordynator ratownictwa medycznego w celu sprawnego podjęcia medycznych czynności

ratunkowych, ich przeprowadzenia i zapewnienia kierowania tymi czynnościami

1)

wyznacza dyspozytorów medycznych realizujących zadania określone w ust. 1 pkt 1-4,

6 i 7 dla całego rejonu, którego dotyczy sytuacja określona w ust. 2;

2)

koordynuje działania dysponentów jednostek.

4.

Dysponent jednostki ma obowiązek prowadzić dokumentację medycznych czynności ratunkowych

zgodnie z przepisami o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, ramowe procedury

przyjmowania wezwań przez dyspozytora medycznego i dysponowania zespołami ratownictwa

medycznego, mając na względzie potrzebę jak najszybszego ustalenia istotnych elementów

stanu faktycznego w trakcie przyjmowania zgłoszenia, a także zapewnienie wysłania

na miejsce zdarzenia najwłaściwszego w danym przypadku zespołu ratownictwa medycznego.

(uchylony)

1.

W centrum powiadamiania ratunkowego albo w wojewódzkim centrum zarządzania kryzysowego

działają lekarze koordynatorzy ratownictwa medycznego w liczbie niezbędnej do zapewnienia

całodobowej realizacji zadań, o których mowa w ust. 2.

1a.

Działalność lekarza koordynatora ratownictwa medycznego jest finansowana z budżetu

państwa, z części, której dysponentem jest wojewoda.

2.

Do zadań lekarza koordynatora ratownictwa medycznego należy w szczególności

1)

nadzór merytoryczny nad pracą dyspozytorów medycznych;

2)

koordynacja współpracy dyspozytorów medycznych w przypadku zdarzeń wymagających użycia

jednostek systemu, o których mowa w art. 32 ust. 1, spoza jednego rejonu operacyjnego;

3)

udzielanie dyspozytorom medycznym niezbędnych informacji i merytorycznej pomocy;

4)

udział w pracach wojewódzkiego zespołu zarządzania kryzysowego;

5)

pełnienie całodobowego dyżuru.

2a

Zadania lekarza koordynatora ratownictwa medycznego, o których mowa w ust. 2, uwzględniają

postanowienia umów międzynarodowych dotyczących współpracy transgranicznej w zakresie

ratownictwa medycznego.

3.

Z lekarzami koordynatorami ratownictwa medycznego wojewoda nawiązuje stosunek pracy

na podstawie powołania.

4.

Lekarzem koordynatorem ratownictwa medycznego może być lekarz, który spełnia warunki

określone dla lekarza systemu.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

wewnętrznych, kierując się koniecznością zapewnienia realizacji zadań, o których mowa

w ustawie, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres uprawnień i obowiązków

lekarza koordynatora ratownictwa medycznego.

1.

W przypadku wystąpienia katastrof naturalnych i awarii technicznych w rozumieniu ustawy z dnia 18 kwietnia 2002 r. o stanie klęski żywiołowej

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1897) lub gdy w ocenie lekarza koordynatora ratownictwa medycznego skutki zdarzenia mogą

spowodować stan nagłego zagrożenia zdrowotnego znacznej liczby osób, lekarz ten informuje

niezwłocznie wojewodę o potrzebie postawienia w stan podwyższonej gotowości wszystkich

lub niektórych podmiotów wykonujących działalność leczniczą, działających na obszarze

danego województwa.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, wojewoda może nałożyć, w drodze decyzji administracyjnej,

na podmioty wykonujące działalność leczniczą określone w ust. 1 obowiązek pozostawania

w stanie podwyższonej gotowości w celu przyjęcia osób znajdujących się w stanie nagłego

zagrożenia zdrowotnego.

3.

Decyzji, o której mowa w ust. 2, nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.

4.

Wojewoda może upoważnić lekarza koordynatora ratownictwa medycznego do wydawania decyzji,

o których mowa w ust. 2.

5.

Jeżeli świadczenia opieki zdrowotnej udzielane przez podmioty wykonujące działalność

leczniczą w ramach wykonania obowiązku, o którym mowa w ust. 2, nie są finansowane

przez Narodowy Fundusz Zdrowia na podstawie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej,

przepisy art. 19 ust. 2-6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej

finansowanych ze środków publicznych stosuje się odpowiednio.

1.

W ramach nadzoru, o którym mowa w art. 19 ust. 2, wojewoda jest uprawniony do przeprowadzania

kontroli

1)

jednostek współpracujących z systemem, o których mowa w art. 15 ust. 2, pod względem

spełniania przez nie wymagań określonych w art. 17 ust. 2;

2)

dysponentów jednostek działających na obszarze województwa w trybie i na zasadach

określonych w przepisach o działalności leczniczej;

3)

podmiotów prowadzących kursy, pod względem spełniania przez nie wymagań określonych

w art. 13 ust. 8 pkt 1 i 2;

4)

podmiotów prowadzących kursy doskonalące ratowników medycznych i kursy doskonalące

dyspozytorów medycznych pod względem spełnienia wymagań określonych w przepisach wydanych

odpowiednio na podstawie art. 12e i art. 26 ust. 5.

2.

Do przeprowadzania kontroli, o której mowa w ust. 1 pkt 1 i 3, stosuje się odpowiednio

przepisy o działalności leczniczej dotyczące nadzoru i kontroli.

1.

Jednostkami systemu są

1)

szpitalne oddziały ratunkowe,

2)

zespoły ratownictwa medycznego, w tym lotnicze zespoły ratownictwa medycznego

- zwane dalej „jednostkami systemu”, na których świadczenia zawarto umowy o udzielanie

świadczeń opieki zdrowotnej.

2.

Z systemem współpracują centra urazowe oraz jednostki organizacyjne szpitali wyspecjalizowane

w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych niezbędnych dla ratownictwa medycznego,

które zostały ujęte w planie.

Medyczne czynności ratunkowe są udzielane przez zespół ratownictwa medycznego w ramach

rodzaju działalności leczniczej zgodnego z rodzajem działalności wykonywanej przez

dysponenta jednostki, w którego skład wchodzi ten zespół ratownictwa medycznego.

1.

Szpitalny oddział ratunkowy, centrum urazowe, centrum urazowe dla dzieci oraz jednostka

organizacyjna szpitala wyspecjalizowana w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych

niezbędnych dla ratownictwa medycznego niezwłocznie udzielają niezbędnych świadczeń

opieki zdrowotnej pacjentowi urazowemu, pacjentowi urazowemu dziecięcemu albo osobie

w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego.

2.

W razie konieczności szpital, w którym znajduje się szpitalny oddział ratunkowy, centrum

urazowe, centrum urazowe dla dzieci lub jednostka organizacyjna szpitala wyspecjalizowana

w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych niezbędnych dla ratownictwa medycznego

zapewnia niezwłoczny transport sanitarny pacjenta urazowego, pacjenta urazowego dziecięcego

albo osoby w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego do najbliższego zakładu leczniczego

podmiotu leczniczego udzielającego świadczeń opieki zdrowotnej w odpowiednim zakresie.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe zadania szpitalnych oddziałów ratunkowych,

2)

szczegółowe wymagania dotyczące lokalizacji szpitalnych oddziałów ratunkowych w strukturze

szpitala oraz warunków technicznych,

3)

minimalne wyposażenie, organizację oraz minimalne zasoby kadrowe szpitalnych oddziałów

ratunkowych

- uwzględniając konieczność zapewnienia osobom w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego

odpowiednich świadczeń opieki zdrowotnej.

(uchylony)

1.

Zespoły ratownictwa medycznego dzielą się na

1)

zespoły specjalistyczne, w skład których wchodzą co najmniej trzy osoby uprawnione

do wykonywania medycznych czynności ratunkowych, w tym lekarz systemu oraz pielęgniarka

systemu lub ratownik medyczny;

2)

zespoły podstawowe, w skład których wchodzą co najmniej dwie osoby uprawnione do wykonywania

medycznych czynności ratunkowych, w tym pielęgniarka systemu lub ratownik medyczny.

2.

Zespół ratownictwa medycznego jest wyposażony w specjalistyczny środek transportu

sanitarnego, spełniający cechy techniczne i jakościowe określone w Polskich Normach

przenoszących europejskie normy zharmonizowane.

3.

W skład zespołów, o których mowa w ust. 1, wchodzi kierowca, w przypadku gdy żaden

z członków zespołów ratownictwa medycznego nie spełnia warunków, o których mowa w

art. 106 ust. 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami

(Dz. U. z 2017 r. poz. 978).

1.

Lotniczy zespół ratownictwa medycznego składa się co najmniej z trzech osób, w tym

co najmniej z: jednego pilota zawodowego, lekarza systemu oraz ratownika medycznego

lub pielęgniarki systemu.

2.

Lotniczy zespół ratownictwa medycznego jest wyposażony w specjalistyczny środek transportu

sanitarnego, spełniający cechy techniczne i jakościowe określone w Polskich Normach

przenoszących europejskie normy zharmonizowane oraz wymogi określone w ustawie z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze.

1.

Oznaczenia systemu używają jednostki systemu, o których mowa w art. 32 ust. 1, oraz

lekarz koordynator ratownictwa medycznego.

2.

(uchylony)

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

wzór graficzny systemu, będący jego oznaczeniem,

2)

sposób oznakowania

a)

jednostek systemu,

b)

lekarza koordynatora ratownictwa medycznego, kierującego, osób wykonujących medyczne

czynności ratunkowe oraz ratowników z jednostek współpracujących z systemem, o których

mowa w art. 15 ust. 2,

3)

wymagania w zakresie umundurowania członków zespołu ratownictwa medycznego

- uwzględniając zapewnienie możliwości rozpoznania rodzaju funkcji i zadań wykonywanych

w systemie przez oznaczone osoby i jednostki.

Z systemem współdziałają uczelnie medyczne, placówki kształcenia ustawicznego dorosłych,

stowarzyszenia lekarskie o zasięgu ogólnokrajowym prowadzące działalność w zakresie

medycyny ratunkowej - w zakresie edukacji i przygotowywania kadr systemu, opracowywania

zaleceń proceduralnych funkcjonowania systemu, inicjowania i realizacji zadań naukowo-badawczych

w zakresie medycyny ratunkowej, oceny jakości systemu oraz wytyczania kierunków jego

rozwoju.

W centrum urazowym świadczenia zdrowotne, o których mowa w art. 39c ust. 1, są udzielane

pacjentowi urazowemu przez zespół lekarzy posiadających tytuł specjalisty, zwany dalej

„zespołem urazowym”.

Centrum urazowe

1)

zabezpiecza, w zakresie świadczeń zdrowotnych, o których mowa w art. 39c ust. 1, populację

nie mniejszą niż 1 mln mieszkańców, zamieszkującą obszar pozwalający na dotarcie z

miejsca zdarzenia do centrum urazowego w ciągu 1,5 godziny;

2)

współpracuje z publiczną uczelnią, o której mowa w art. 94 ust. 3 pkt 6 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym;

3)

zapewnia działanie w swojej strukturze specjalistycznych oddziałów zabiegowych i pracowni

diagnostycznych

a)

oddziału anestezjologii i intensywnej terapii, zapewniającego gotowość co najmniej

dwóch stanowisk intensywnej terapii do udzielania świadczeń zdrowotnych pacjentowi

urazowemu,

b)

bloku operacyjnego, zapewniającego stałą gotowość co najmniej jednej sali operacyjnej

do udzielania świadczeń zdrowotnych pacjentowi urazowemu,

c)

pracowni endoskopii diagnostycznej i zabiegowej, czynnej całą dobę,

d)

oddziałów, w szczególności

-

chirurgii ogólnej lub obrażeń wielonarządowych,

-

ortopedii i traumatologii narządu ruchu,

-

neurochirurgii lub chirurgii ogólnej z profilem neurotraumatologii,

-

chirurgii naczyń lub chirurgii ogólnej z profilem chirurgii naczyń;

4)

zapewnia dostęp do pracowni diagnostyki laboratoryjnej i obrazowej, czynnej całą dobę;

5)

zapewnia dostępność do świadczeń zdrowotnych udzielanych przez lekarza posiadającego

tytuł specjalisty w dziedzinie kardiochirurgii lub torakochirurgii w czasie nie dłuższym

niż 30 minut od chwili stwierdzenia okoliczności uzasadniających udzielanie takich

świadczeń;

6)

dysponuje lądowiskiem lub lotniskiem dla śmigłowca ratunkowego, zlokalizowanym w takiej

odległości, aby możliwe było przyjęcie pacjenta urazowego, bez pośrednictwa specjalistycznych

środków transportu sanitarnego.

1.

Centrum urazowe przyjmuje, kompleksowo diagnozuje i wielospecjalistycznie leczy pacjenta

urazowego, zgodnie z aktualną wiedzą medyczną w zakresie leczenia ciężkich, mnogich

lub wielonarządowych obrażeń ciała.

2.

Centrum urazowe, po zakończeniu udzielania świadczeń zdrowotnych, o których mowa w

ust. 1, kieruje pacjenta urazowego do innego oddziału szpitala, w którym znajduje

się centrum urazowe lub do zakładu leczniczego innego podmiotu leczniczego w celu

kontynuowania leczenia lub rehabilitacji.

3.

Zespół urazowy zaleca wskazania co do dalszego leczenia lub rehabilitacji pacjenta

urazowego w oddziale szpitala lub w zakładzie leczniczym podmiotu leczniczego, o których

mowa w ust. 2, właściwych ze względu na jego stan zdrowia.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe wymagania organizacyjne centrum urazowego, w zakresie minimalnego wyposażenia

diagnostycznego oraz technicznego,

2)

minimalne zasoby kadrowe zespołu urazowego,

3)

kryteria kwalifikacji osoby w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego do leczenia w

centrum urazowym,

4)

sposób postępowania z pacjentem urazowym

- uwzględniając konieczność zapewnienia pacjentowi urazowemu odpowiednich świadczeń

opieki zdrowotnej.

W centrum urazowym dla dzieci świadczenia zdrowotne, o których mowa w art. 39g ust.

1, są udzielane pacjentowi urazowemu dziecięcemu przez zespół lekarzy posiadających

tytuł specjalisty, zwany dalej „zespołem urazowym dziecięcym”, określony w przepisach

wydanych na podstawie art. 39h.

Centrum urazowe dla dzieci

1)

zabezpiecza, w zakresie świadczeń zdrowotnych, o których mowa w art. 39g ust. 1, populację

nie mniejszą niż 1 mln mieszkańców, zamieszkującą obszar pozwalający na dotarcie z

miejsca zdarzenia do centrum urazowego dla dzieci w ciągu 1,5 godziny;

2)

współpracuje z publiczną uczelnią, o której mowa w art. 94 ust. 3 pkt 6 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym;

3)

zapewnia działanie w swojej strukturze specjalistycznych oddziałów zabiegowych

a)

oddziału anestezjologii i intensywnej terapii, zapewniającego gotowość co najmniej

dwóch stanowisk intensywnej terapii do udzielania świadczeń zdrowotnych pacjentowi

urazowemu dziecięcemu,

b)

bloku operacyjnego, zapewniającego stałą gotowość co najmniej jednej sali operacyjnej

do udzielania świadczeń zdrowotnych pacjentowi urazowemu dziecięcemu,

c)

oddziału chirurgii dziecięcej oraz oddziałów lub specjalistów neurochirurgii lub neurotraumatologii,

ortopedii i traumatologii narządu ruchu;

4)

zapewnia dostęp do pracowni diagnostyki laboratoryjnej i obrazowej, endoskopii diagnostycznej

i zabiegowej czynnej całą dobę;

5)

zapewnia dostępność do świadczeń zdrowotnych udzielanych przez lekarza posiadającego

specjalizację II stopnia lub tytuł specjalisty w dziedzinie kardiochirurgii lub chirurgii

klatki piersiowej w czasie nie dłuższym niż 30 minut od chwili stwierdzenia okoliczności

uzasadniających udzielanie takich świadczeń;

6)

zapewnia dostępność do świadczeń zdrowotnych udzielanych przez lekarza posiadającego

specjalizację II stopnia lub tytuł specjalisty w dziedzinie chirurgii szczękowo-twarzowej

w czasie nie dłuższym niż 12 godzin od chwili stwierdzenia okoliczności uzasadniających

udzielanie takich świadczeń;

7

dysponuje lądowiskiem lub lotniskiem dla śmigłowca ratunkowego, zlokalizowanym w takiej

odległości, aby możliwe było przyjęcie pacjenta urazowego dziecięcego, bez pośrednictwa

specjalistycznego środka transportu sanitarnego.

1.

Centrum urazowe dla dzieci przyjmuje, kompleksowo diagnozuje i wielospecjalistycznie

leczy pacjenta urazowego dziecięcego, zgodnie z aktualną wiedzą medyczną w zakresie

leczenia ciężkich, mnogich lub wielonarządowych obrażeń ciała.

2.

Centrum urazowe dla dzieci, po zakończeniu udzielania świadczeń zdrowotnych, o których

mowa w ust. 1, kieruje pacjenta urazowego dziecięcego do innego oddziału szpitala,

w którym znajduje się centrum urazowe dla dzieci, lub do zakładu leczniczego innego

podmiotu leczniczego w celu kontynuowania leczenia lub rehabilitacji.

3.

Zespół urazowy dziecięcy zaleca wskazania co do dalszego leczenia lub rehabilitacji

pacjenta urazowego dziecięcego w oddziale szpitala lub w zakładzie leczniczym podmiotu

leczniczego, o których mowa w ust. 2, właściwych ze względu na jego stan zdrowia.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe wymagania organizacyjne centrum urazowego dla dzieci, w zakresie minimalnego

wyposażenia diagnostycznego oraz technicznego,

2)

minimalne zasoby kadrowe zespołu urazowego dziecięcego,

3)

kryteria kwalifikacji osoby do ukończenia 18. roku życia będącej w stanie nagłego

zagrożenia zdrowotnego do leczenia w centrum urazowym dla dzieci,

4)

sposób postępowania z pacjentem urazowym dziecięcym

- uwzględniając konieczność zapewnienia pacjentowi urazowemu dziecięcemu odpowiednich

świadczeń opieki zdrowotnej.

1.

Akcja prowadzenia medycznych czynności ratunkowych rozpoczyna się w momencie przybycia

zespołu ratownictwa medycznego na miejsce zdarzenia.

2.

Zespół ratownictwa medycznego po przybyciu na miejsce zdarzenia niezwłocznie rozpoczyna

medyczne czynności ratunkowe.

1.

Akcją prowadzenia medycznych czynności ratunkowych kieruje wyznaczony przez dyspozytora

medycznego kierujący.

2.

Podczas prowadzenia medycznych czynności ratunkowych kierujący pozostaje w kontakcie

z dyspozytorem medycznym.

3.

Kierujący może zasięgnąć opinii lekarza wskazanego przez dyspozytora medycznego.

1.

Podczas zdarzeń, w których prowadzone są także działania w zakresie gaszenia pożarów,

ratownictwa chemicznego, ekologicznego lub technicznego, kierowanie jest prowadzone

przez kierującego działaniem ratowniczym w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, kierujący koordynuje medyczne czynności ratunkowe

i wspomaga kierującego działaniem ratowniczym.

3

Członkowie zespołów ratownictwa medycznego wskazanych do realizacji umów międzynarodowych

dotyczących współpracy transgranicznej w zakresie ratownictwa medycznego, zgodnie

z planem, o którym mowa w art. 21, są obowiązani do przestrzegania postanowień tych

umów.

4

Do członków zespołów ratownictwa medycznego udzielających świadczeń czasowo i okazjonalnie

wyłącznie w ramach umów międzynarodowych zawartych z państwem członkowskim Unii Europejskiej

w celu współpracy transgranicznej w zakresie ratownictwa medycznego nie stosuje się

przepisów art. 31-38 ustawy z dnia 22 grudnia 2015 r. o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych

nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej.

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej

oraz stowarzyszeń będących, zgodnie z postanowieniami ich statutów, towarzystwami

naukowo-lekarskimi albo towarzystwami naukowymi o zasięgu ogólnokrajowym, wpisanymi

do Krajowego Rejestru Sądowego, ogłasza, w drodze obwieszczenia, standardy postępowania

zespołu ratownictwa medycznego i kierującego, zgodnie z aktualną wiedzą medyczną w

zakresie medycyny ratunkowej.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia uwzględnia w obwieszczeniu, o którym mowa w ust.

1, konieczność ustalenia kolejności udzielania pomocy poszczególnym osobom w stanie

nagłego zagrożenia zdrowotnego (segregacji medycznej), ich transportu i udzielania

wsparcia psychicznego tym osobom.

1.

Zespół ratownictwa medycznego transportuje osobę w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego

do najbliższego, pod względem czasu dotarcia, szpitalnego oddziału ratunkowego lub

do szpitala wskazanego przez dyspozytora medycznego lub lekarza koordynatora ratownictwa

medycznego.

2.

Odmowa przyjęcia osoby w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego przez szpitalny oddział

ratunkowy lub szpital, o których mowa w ust. 1, skutkuje zastosowaniem kary umownej

określonej w umowie o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej lub niezwłocznym rozwiązaniem

tej umowy.

1.

W przypadku gdy u osoby w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego zostanie stwierdzony

stan, który zgodnie ze standardami postępowania, o których mowa w art. 43, wymaga

transportu z miejsca zdarzenia bezpośrednio do szpitala, w którym znajduje się centrum

urazowe lub centrum urazowe dla dzieci, albo do jednostki organizacyjnej szpitala

wyspecjalizowanej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych niezbędnych dla ratownictwa

medycznego, lub gdy tak zadecyduje kierownik zespołu ratownictwa medycznego, osobę

w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego transportuje się bezpośrednio do szpitala,

w którym znajduje się odpowiednie centrum albo jednostka organizacyjna szpitala wyspecjalizowana

w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych niezbędnych dla ratownictwa medycznego,

wskazanego przez dyspozytora medycznego lub lekarza koordynatora ratownictwa medycznego.

W przypadku transportu poza obszar działania dyspozytorni medycznej, transport koordynuje

lekarz koordynator ratownictwa medycznego.

2.

W przypadku odmowy przyjęcia pacjenta urazowego lub pacjenta urazowego dziecięcego

przez szpital, o którym mowa w ust. 1, albo osoby w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego

przez jednostkę, o której mowa w ust. 1, przepis art. 44 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

1

Zadania zespołów ratownictwa medycznego, z wyłączeniem lotniczych zespołów ratownictwa

medycznego, są finansowane z budżetu państwa z części, których dysponentami są poszczególni

wojewodowie.

1

Zadania zespołów ratownictwa medycznego, z wyłączeniem lotniczych zespołów ratownictwa

medycznego, w tym wynikające z umów międzynarodowych, są finansowane z budżetu państwa

z części, których dysponentami są poszczególni wojewodowie.

2.

W przypadku gdy dysponent jednostki zatrudnia dyspozytora medycznego albo zawiera

z nim umowę cywilnoprawną, koszt medycznych czynności ratunkowych wykonywanych przez

zespół ratownictwa medycznego uwzględnia koszty związane z funkcjonowaniem tego dyspozytora

medycznego.

3

Wojewodowie, do dnia 15 marca roku poprzedzającego rok budżetowy, przedstawiają ministrowi

właściwemu do spraw zdrowia założenia dotyczące finansowania zespołów ratownictwa

medycznego, a w przypadku realizowania przez zespoły ratownictwa medycznego w danym

województwie umów międzynarodowych dotyczących współpracy transgranicznej w zakresie

ratownictwa medycznego, z wyodrębnieniem środków na realizację tych umów.

4

Na podstawie założeń, o których mowa w ust. 3, minister właściwy do spraw zdrowia,

do dnia 6 maja roku poprzedzającego rok budżetowy, przedstawia ministrowi właściwemu

do spraw finansów publicznych propozycję wysokości środków na finansowanie zadań,

o których mowa w ust. 1, wraz z podziałem tych środków między poszczególne województwa.

5

W celu ustalenia propozycji wysokości środków na finansowanie zadań, o których mowa

w ust. 1, z uwzględnieniem podziału tych środków między poszczególne województwa,

minister właściwy do spraw zdrowia wydziela środki na realizację umów międzynarodowych,

a następnie kolejno oblicza

1)

dla każdego województwa - sumę

a)

iloczynu liczby zespołów podstawowych w tym województwie i wskaźnika kosztów całodobowego

utrzymania zespołu podstawowego stanowiącego 0,75 kosztów całodobowego utrzymania

zespołu specjalistycznego oraz

b)

liczby zespołów specjalistycznych

- zwaną dalej „unormowaną liczbą zespołów”;

2)

sumę unormowanej liczby zespołów łącznie dla wszystkich województw;

3)

dla każdego województwa - udział procentowy unormowanej liczby zespołów w sumie, o

której mowa w pkt 2.

6.

Liczby zespołów, o których mowa w ust. 5 pkt 1, ustala się na podstawie planów, uwzględniając

współczynniki stanowiące stosunek okresu funkcjonowania zespołu ratownictwa medycznego

w danym roku do całego roku.

7.

W terminie określonym w art. 120 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej

finansowanych ze środków publicznych, minister właściwy do spraw finansów publicznych przekazuje Prezesowi Narodowego

Funduszu Zdrowia informację o wysokości środków na finansowanie, o którym mowa w ust.

1, które będą ujęte w projekcie ustawy budżetowej.

8

Wysokość środków na finansowanie zespołów ratownictwa medycznego dla danego województwa

stanowi iloczyn środków ustalonych w ustawie budżetowej z przeznaczeniem na finansowanie

zadań zespołów ratownictwa medycznego i udziału procentowego, o którym mowa w ust.

5 pkt 3.

8

Wysokość środków na finansowanie zadań, o których mowa w ust. 1, dla danego województwa

stanowi sumę środków na realizację zadań zespołów ratownictwa medycznego wynikających

z umów międzynarodowych w tym województwie oraz iloczynu ogólnej kwoty środków planowanych

na zadania zespołów ratownictwa medycznego pomniejszonych o środki wydzielone zgodnie

z ust. 5 na realizację zadań wynikających z umów międzynarodowych i udziału procentowego,

o którym mowa w ust. 5 pkt 3.

1.

Świadczenia opieki zdrowotnej udzielane przez szpitalne oddziały ratunkowe oraz jednostki

organizacyjne szpitali wyspecjalizowane w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych

niezbędnych dla ratownictwa medycznego są finansowane na zasadach i w trybie określonych

w ustawie z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych, w ramach środków określonych w planie finansowym Narodowego Funduszu Zdrowia.

2.

Finansowanie świadczeń opieki zdrowotnej udzielanych pacjentowi urazowemu lub pacjentowi

urazowemu dziecięcemu odbywa się oddzielnie dla każdego zakresu tych świadczeń, na

zasadach i w trybie określonych w ustawie z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych, w ramach środków określonych w planie finansowym Narodowego Funduszu Zdrowia.

1.

Działalność lotniczych zespołów ratownictwa medycznego jest finansowana z budżetu

państwa z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw zdrowia.

2.

Do zadań lotniczego zespołu ratownictwa medycznego należy wykonywanie medycznych czynności

ratunkowych.

3.

Warunkiem finansowania, o którym mowa w ust. 1, jest zapewnienie ciągłej gotowości

lotniczego zespołu ratownictwa medycznego do wykonywania medycznych czynności ratunkowych

w zakresie określonym w umowie, o której mowa w ust. 5.

4.

Kalkulacja kosztów działalności lotniczych zespołów ratownictwa medycznego dokonywana

jest z uwzględnieniem kosztów bezpośrednich i pośrednich, a w szczególności

1)

kosztów osobowych;

2)

kosztów eksploatacyjnych;

3)

kosztów administracyjno-gospodarczych;

4)

odpisu amortyzacyjnego z wyłączeniem amortyzacji dokonywanej od aktywów trwałych,

na które podmiot otrzymał dotację budżetową.

5.

Finansowanie, o którym mowa w ust. 1, odbywa się na podstawie umowy zawartej między

ministrem właściwym do spraw zdrowia a dysponentem lotniczych zespołów ratownictwa

medycznego.

6.

W celu zawarcia umowy, o której mowa w ust. 5, przeprowadza się rokowania pomiędzy

ministrem właściwym do spraw zdrowia a dysponentem lotniczych zespołów ratownictwa

medycznego.

7.

Rokowania przeprowadza komisja powoływana przez ministra właściwego do spraw zdrowia.

8.

Rokowania dotyczą warunków wykonywania i finansowania medycznych czynności ratunkowych.

9.

Lotnicze zespoły ratownictwa medycznego mogą wykonywać zadania poszukiwawcze w ramach

lotniczego systemu poszukiwania i ratownictwa (ASAR).

10.

Zadania, o których mowa w ust. 9, są finansowane ze środków przeznaczonych na funkcjonowanie

systemu ASAR.

1.

Wojewoda powierza przeprowadzenie postępowania o zawarcie umów z dysponentami zespołów

ratownictwa medycznego na wykonywanie zadań zespołów ratownictwa medycznego, zawieranie,

rozliczanie i kontrolę wykonania tych umów dyrektorowi właściwego oddziału wojewódzkiego

Narodowego Funduszu Zdrowia.

2.

Dyrektor oddziału wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia zawiera umowy, o których

mowa w ust. 1, na rejony operacyjne, na podstawie planu oraz w ramach środków przewidzianych

w budżecie państwa, w części, której dysponentem jest wojewoda, ujętych w planie finansowym

Narodowego Funduszu Zdrowia.

3.

Środki na finansowanie umów, o których mowa w ust. 1, wojewoda przekazuje Narodowemu

Funduszowi Zdrowia w formie dotacji celowej w trybie i na zasadach określonych w przepisach

o finansach publicznych w celu zapewnienia finansowania zadań zespołów ratownictwa

medycznego na terenie właściwego oddziału wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia.

4.

Koszty medycznych czynności ratunkowych wykonanych w roku poprzednim mogą być pokrywane

ze środków finansowych przekazanych Narodowemu Funduszowi Zdrowia, w formie dotacji

celowej, w roku następnym.

5.

Do postępowania w sprawie zawarcia umów, o których mowa w ust. 1, ich zawierania,

rozliczania i kontroli stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych.

6.

Dyrektor właściwego oddziału wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia informuje wojewodę

o wszelkich nieprawidłowościach związanych z wykonywaniem umów, o których mowa w ust.

1, przez zespoły ratownictwa medycznego.

7.

Dyrektor właściwego oddziału wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia, działając

w porozumieniu z wojewodą, może rozwiązać umowę na wykonywanie medycznych czynności

ratunkowych w związku z niewywiązywaniem się lub nienależytym wywiązywaniem się zespołów

ratownictwa medycznego z obowiązków wynikających z zawartej umowy.

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia, inni właściwi ministrowie, podmiot tworzący podmiot

leczniczy, wojewodowie oraz jednostki samorządu terytorialnego mogą finansować lub

dofinansować nakłady na inwestycje związane z działalnością

1)

zespołów ratownictwa medycznego - w liczbie właściwej dla zapewnienia parametrów czasu

określonych w art. 24;

2)

szpitalnych oddziałów ratunkowych oraz centrów urazowych;

3)

stanowisk pracy dyspozytorów medycznych.

2.

Finansowanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, dokonywane jest także na podstawie

programów wieloletnich ustanawianych przez Radę Ministrów na zasadach określonych

w przepisach o finansach publicznych, dotyczących rozwoju ratownictwa medycznego,

w formie dotacji celowej z budżetu państwa na rzecz właściwego dysponenta jednostki.

(pominięte)

1.

W 2009 r. na podstawie założeń, o których mowa w art. 46 ust. 3, minister właściwy

do spraw zdrowia, do dnia 15 stycznia 2009 r., przedstawia ministrowi właściwemu do

spraw finansów publicznych wysokość środków na finansowanie zadań, o których mowa

w art. 46 ust. 1, wraz z podziałem tych środków pomiędzy poszczególne województwa.

2.

W celu ustalenia wysokości środków na finansowanie zespołów ratownictwa medycznego

pomiędzy poszczególne województwa należy kolejno obliczyć

1)

dla każdego województwa - sumę

a)

iloczynu liczby zespołów podstawowych w tym województwie i wskaźnika kosztów całodobowego

utrzymania zespołu podstawowego stanowiącego 0,75 kosztów całodobowego utrzymania

zespołu specjalistycznego oraz

b)

liczby zespołów specjalistycznych

- zwaną dalej „unormowaną liczbą zespołów”;

2)

sumę unormowanej liczby zespołów łącznie dla wszystkich województw;

3)

dla każdego województwa - udział procentowy unormowanej liczby zespołów w sumie, o

której mowa w pkt 2.

3.

Wysokość środków na finansowanie zespołów ratownictwa medycznego dla danego województwa

stanowi iloczyn środków ustalonych w ustawie budżetowej z przeznaczeniem na finansowanie

zadań zespołów ratownictwa medycznego i udziału procentowego, o którym mowa w ust.

2 pkt 3.

4.

Na rok 2009 liczby zespołów, o których mowa w ust. 2 pkt 1, ustala się na podstawie

planów, o których mowa w art. 21, uwzględniając współczynniki stanowiące stosunek

okresu funkcjonowania zespołu ratownictwa medycznego w danym roku do całego roku.

1.

Do dnia 31 grudnia 2020 r. lekarzem systemu może być lekarz posiadający

1)

specjalizację lub tytuł specjalisty albo który ukończył co najmniej drugi rok specjalizacji

w dziedzinie: anestezjologii i intensywnej terapii, chorób wewnętrznych, chirurgii

ogólnej, chirurgii dziecięcej, ortopedii i traumatologii narządu ruchu, ortopedii

i traumatologii lub pediatrii albo

2)

3000 godzin w wykonywaniu zawodu lekarza w szpitalnym oddziale ratunkowym, zespole

ratownictwa medycznego, lotniczym zespole ratownictwa medycznego lub izbie przyjęć

szpitala.

2.

Lekarz, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, jest obowiązany rozpocząć szkolenie specjalizacyjne

w dziedzinie medycyny ratunkowej do dnia 1 stycznia 2018 r.

3.

W przypadku niespełnienia wymogu, o którym mowa w ust. 2, lekarz przestaje być lekarzem

systemu, o którym mowa w ust. 1.

1.

Osoby, które przed dniem

1)

wejścia w życie ustawy uzyskały tytuł zawodowy

a)

„ratownik medyczny”,

b)

licencjata na kierunku (specjalności) ratownictwo medyczne,

2)

1 października 2008 r. rozpoczęły studia wyższe na kierunku innym niż ratownictwo

medyczne i uzyskały tytuł zawodowy licencjata w zakresie (specjalności) ratownictwa

medycznego

- stają się z dniem wejścia w życie ustawy ratownikami medycznymi w rozumieniu niniejszej

ustawy. Przepisy art. 12 stosuje się odpowiednio.

2.

Z dniem wejścia w życie ustawy ratownicy jednostek współpracujących z systemem, o

których mowa w art. 15, stają się ratownikami w rozumieniu niniejszej ustawy.

3.

Osoba zatrudniona na stanowisku dyspozytora medycznego w dniu wejścia w życie niniejszej

ustawy, niespełniająca wymagania określonego w art. 26 ust. 2 pkt 2 może pełnić tę

funkcję po tym dniu. Osoba ta ma obowiązek doskonalenia zawodowego w trybie określonym

w przepisach wydanych na podstawie art. 26 ust. 4.

(pominięty)

(pominięty)

(uchylony)

(pominięty)

(pominięty)

(pominięty)

(pominięty)

Tracą moc ustawy

1)

z dnia 25 lipca 2001 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym

(Dz. U. poz. 1207 z późn. zm.;

2)

z dnia 6 grudnia 2002 r. o świadczeniu usług ratownictwa medycznego

(Dz. U. poz. 2073, z 2003 r. poz. 920 oraz z 2004 r. poz. 2135).

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2007 r., z wyjątkiem

1)

art. 64, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia

2)

art. 18-22, 49 i 60, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia;

3)

art. 8, który wchodzi w życie z dniem 1 września 2009 r.;

4)

art. 52 pkt 2, który wchodzi w życie z dniem 2 stycznia 2008 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września 2017 r., z wyjątkiem

1)

art. 1, art. 116-219, art. 314, art. 326-336, art. 347, art. 348, art. 358 i art.

359, które wchodzą w życie po upływie 3 dni od dnia ogłoszenia;

2)

art. 4 pkt 9, 12, 14 lit. a, art. 15 pkt 26, pkt 29 lit. a w zakresie art. 22 ust.

1 pkt 3a, pkt 48, 49, pkt 54 w zakresie art. 36a ust. 14 i pkt 114 w zakresie art.

71d, art. 66 pkt 1, art. 80, art. 111 pkt 2, art. 113 pkt 2, art. 115, art. 220-223,

art. 225-313, art. 315-325, art. 349-357 i art. 360-368, które wchodzą w życie po

upływie 14 dni od dnia ogłoszenia;

3)

art. 15 pkt 118 lit. f i h oraz pkt 123 lit. m, które wchodzą w życie z dniem 1 lutego

2017 r.;

4)

art. 15 pkt 31, pkt 32 w zakresie art. 22ac ust. 1, art. 22ae ust. 2, art. 22ak ust.

1 i art. 85b ust. 2 i 5, pkt 33-43, pkt 44 w zakresie art. 22ar i art. 22at ust. 1

pkt 1, pkt 46, 47 i 120, art. 105 i art. 337-346, które wchodzą w życie z dniem 15

lutego 2017 r.;

5)

art. 4 pkt 5, 10 i 11, które wchodzą w życie z dniem 1 marca 2017 r.;

6)

art. 224, który wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 2017 r.;

7)

art. 66 pkt 3, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2022 r.