Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 8 listopada 2017 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o swobodzie działalności gospodarczej

Ustawa reguluje podejmowanie, wykonywanie i zakończenie działalności gospodarczej

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz zadania organów w tym zakresie.

Do projektów ustaw wniesionych do Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej oraz projektów rozporządzeń

skierowanych do uzgodnień, konsultacji publicznych lub opiniowania, przed dniem wejścia

w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.

Działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa,

usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność

zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły.

Do działalności gospodarczej: budowlanej, handlowej i usługowej, oraz działalności

zawodowej polegającej na świadczeniu usług stosuje się odpowiednio przepisy art. 5,

przepisy rozdziału 2 i 3 ustawy z dnia 4 marca 2010 r. o świadczeniu usług na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej

(Dz. U. z 2016 r. poz. 893 i 1948 oraz z 2017 r. poz. 60 i 1089).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Przepisów ustawy nie stosuje się do

1)

działalności wytwórczej w rolnictwie w zakresie upraw rolnych oraz chowu i hodowli

zwierząt, ogrodnictwa, warzywnictwa, leśnictwa i rybactwa śródlądowego;

2)

wynajmowania przez rolników pokoi, sprzedaży posiłków domowych i świadczenia w gospodarstwach

rolnych innych usług związanych z pobytem turystów;

3)

wyrobu wina przez producentów będących rolnikami wyrabiającymi mniej niż 100 hektolitrów

wina w ciągu roku gospodarczego, o których mowa w art. 17 ust. 3 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o wyrobie i rozlewie wyrobów winiarskich,

obrocie tymi wyrobami i organizacji rynku wina

(Dz. U. z 2016 r. poz. 859 oraz z 2017 r. poz. 624);

4)

działalności rolników w zakresie sprzedaży, o której mowa w art. 20 ust. 1c ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 2032, z późn. zm..

1.

Przedsiębiorcą w rozumieniu ustawy jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna

niebędąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną - wykonująca

we własnym imieniu działalność gospodarczą.

2.

Za przedsiębiorców uznaje się także wspólników spółki cywilnej w zakresie wykonywanej

przez nich działalności gospodarczej.

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

organ koncesyjny - organ administracji publicznej upoważniony na podstawie ustawy

do udzielania, odmowy udzielania, zmiany i cofania koncesji;

2)

osoba zagraniczna

a)

osobę fizyczną nieposiadającą obywatelstwa polskiego,

b)

osobę prawną z siedzibą za granicą,

c)

jednostkę organizacyjną niebędącą osobą prawną posiadającą zdolność prawną, z siedzibą

za granicą;

3)

przedsiębiorca zagraniczny - osobę zagraniczną wykonującą działalność gospodarczą

za granicą oraz obywatela polskiego wykonującego działalność gospodarczą za granicą;

4)

oddział - wyodrębnioną i samodzielną organizacyjnie część działalności gospodarczej,

wykonywaną przez przedsiębiorcę poza siedzibą przedsiębiorcy lub głównym miejscem

wykonywania działalności;

5)

działalność regulowana - działalność gospodarczą, której wykonywanie wymaga spełnienia

szczególnych warunków, określonych przepisami prawa;

6)

właściwy organ - właściwy w sprawach podejmowania, wykonywania lub zakończenia działalności

gospodarczej organ administracji publicznej, samorządu zawodowego oraz inny organ

władzy publicznej;

7)

nadrzędny interes publiczny - nadrzędny interes publiczny w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 4 marca 2010 r. o świadczeniu usług na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

Podejmowanie, wykonywanie i zakończenie działalności gospodarczej jest wolne dla każdego

na równych prawach, z zachowaniem warunków określonych przepisami prawa.

2.

Właściwy organ nie może żądać ani uzależniać swojej decyzji w sprawie podjęcia, wykonywania

i zakończenia działalności gospodarczej przez zainteresowaną osobę od spełnienia przez

nią dodatkowych warunków, w szczególności od przedłożenia dokumentów lub ujawnienia

danych, nieprzewidzianych przepisami prawa.

3.

Właściwy organ, z wyłączeniem sądu powszechnego, nie może żądać ani uzależnić swoich

rozstrzygnięć w sprawie podjęcia, wykonywania lub zakończenia działalności gospodarczej

od przedłożenia dokumentów w formie oryginału, poświadczonej kopii lub poświadczonego

tłumaczenia, chyba że obowiązek taki jest przewidziany przepisami ustaw szczególnych

z uwagi na nadrzędny interes publiczny lub wynika z bezpośrednio stosowanych przepisów

powszechnie obowiązującego prawa wspólnotowego albo ratyfikowanych umów międzynarodowych.

Państwo udziela przedsiębiorcom pomocy publicznej na zasadach i w formach określonych

w odrębnych przepisach, z poszanowaniem zasad równości i konkurencji.

1.

Organy administracji publicznej wspierają rozwój przedsiębiorczości, tworząc korzystne

warunki do podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej, w szczególności wspierają

mikroprzedsiębiorców oraz małych i średnich przedsiębiorców.

2.

Organy administracji publicznej, które wdrażają programy pomocowe w rozumieniu przepisów

o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, przekazują drogą elektroniczną

informacje o warunkach i formach pomocy udzielanej przedsiębiorcom do Polskiej Agencji

Rozwoju Przedsiębiorczości, która je gromadzi i udostępnia na stronie internetowej.

3.

Informacje, o których mowa w ust. 2, przekazywane są w terminie 30 dni od dnia ustanowienia

programu pomocowego, nie później niż na 14 dni przed wyznaczonym terminem składania

wniosków o udzielenie pomocy.

Wykonując swoje zadania, w szczególności w zakresie nadzoru i kontroli, właściwy organ

działa wyłącznie na podstawie i w granicach prawa, z poszanowaniem uzasadnionych interesów

przedsiębiorcy.

Właściwy organ, dokonując oceny spełnienia wymogów niezbędnych do podjęcia i wykonywania

działalności gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, uznaje wymogi,

jakie spełnił przedsiębiorca mający siedzibę na terytorium jednego z państw, o których

mowa w art. 13 ust. 1, aby na terytorium tego państwa mógł podjąć lub wykonywać działalność

gospodarczą, w szczególności uznaje certyfikaty, zaświadczenia lub inne dokumenty

wydane przez właściwy organ państwa, o których mowa w art. 13 ust. 1, które potwierdzają

spełnienie warunków podjęcia i wykonywania działalności gospodarczej.

Właściwy organ uznaje ubezpieczenia i gwarancje odpowiedzialności zawodowej wydane

w państwach, o których mowa w art. 13 ust. 1, w zakresie, w jakim spełniają warunki

określone w przepisach odrębnych ustaw.

1.

Przedsiębiorca może złożyć do właściwego organu administracji publicznej lub państwowej

jednostki organizacyjnej wniosek o wydanie pisemnej interpretacji co do zakresu i

sposobu zastosowania przepisów, z których wynika obowiązek świadczenia przez przedsiębiorcę

daniny publicznej oraz składek na ubezpieczenia społeczne lub zdrowotne, w jego indywidualnej

sprawie.

2.

Wniosek o wydanie interpretacji może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń

przyszłych.

3.

Przedsiębiorca we wniosku o wydanie interpretacji jest obowiązany przedstawić stan

faktyczny lub zdarzenie przyszłe oraz własne stanowisko w sprawie.

4.

Wniosek o wydanie interpretacji zawiera również

1)

firmę przedsiębiorcy;

2)

oznaczenie siedziby i adresu albo miejsca zamieszkania i adresu przedsiębiorcy;

3)

numer identyfikacji podatkowej (NIP);

4)

numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym, o ile przedsiębiorca

taki numer posiada;

5)

adres do korespondencji w przypadku, gdy jest on inny niż adres siedziby albo adres

zamieszkania przedsiębiorcy.

5.

Udzielenie interpretacji następuje w drodze decyzji, od której przysługuje odwołanie.

Interpretacja zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska w sprawie wraz z uzasadnieniem

prawnym oraz pouczeniem o prawie wniesienia środka zaskarżenia.

6.

Wniosek o wydanie interpretacji podlega opłacie w wysokości 40 zł, którą należy wpłacić

w terminie 7 dni od dnia złożenia wniosku. W razie nieuiszczenia opłaty w terminie

wniosek pozostawia się bez rozpatrzenia.

7.

W przypadku wystąpienia w jednym wniosku o wydanie interpretacji odrębnych stanów

faktycznych lub zdarzeń przyszłych pobiera się opłatę od każdego przedstawionego we

wniosku odrębnego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego.

8.

Opłata, o której mowa w ust. 6 i 7, stanowi odpowiednio dochód budżetu państwa, Narodowego

Funduszu Zdrowia albo jednostki samorządu terytorialnego.

9.

Opłatę od wniosku, o którym mowa w ust. 1, uiszcza się na rachunek organu administracji

publicznej lub państwowej jednostki organizacyjnej, właściwych do wydania interpretacji

albo, jeżeli istnieje taka możliwość, gotówką w kasie tego organu lub jednostki.

1.

Interpretację wydaje się bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 30

dni od dnia otrzymania przez organ administracji publicznej lub państwową jednostkę

organizacyjną kompletnego i opłaconego wniosku. W razie niewydania interpretacji w

terminie uznaje się, że w dniu następującym po dniu, w którym upłynął termin wydania

interpretacji, została wydana interpretacja stwierdzająca prawidłowość stanowiska

przedsiębiorcy przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji.

2.

Interpretacja nie jest wiążąca dla przedsiębiorcy, jednakże przedsiębiorca nie może

być obciążony jakimikolwiek daninami publicznymi, sankcjami administracyjnymi, finansowymi

lub karami w zakresie, w jakim zastosował się do uzyskanej interpretacji.

3.

Interpretacja jest wiążąca dla organów administracji publicznej lub państwowych jednostek

organizacyjnych właściwych dla przedsiębiorcy i może zostać zmieniona wyłącznie w

drodze wznowienia postępowania. Nie zmienia się interpretacji, w wyniku której nastąpiły

nieodwracalne skutki prawne.

4.

Zasady i tryb udzielania interpretacji przepisów prawa podatkowego reguluje ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

(Dz. U. z 2017 r. poz. 201, 648, 768, 935, 1428 i 1537).

5

Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio w przypadku zastosowania się przedsiębiorcy

do utrwalonej praktyki interpretacyjnej właściwego organu administracji publicznej

lub państwowej jednostki organizacyjnej.

6

Przez utrwaloną praktykę interpretacyjną, o której mowa w ust. 5, rozumie się wyjaśnienia

zakresu i sposobu zastosowania przepisów, z których wynika obowiązek świadczenia przez

przedsiębiorcę daniny publicznej oraz składek na ubezpieczenia społeczne lub zdrowotne,

dominujące w wydawanych w takich samych stanach faktycznych lub zdarzeniach przyszłych

oraz w takim samym stanie prawnym - w trakcie danego okresu rozliczeniowego oraz w

okresie 12 miesięcy przed rozpoczęciem okresu rozliczeniowego - interpretacjach.

1.

Organ administracji publicznej lub państwowa jednostka organizacyjna niezwłocznie

zamieszczają w Biuletynie Informacji Publicznej, na swoich stronach podmiotowych,

interpretacje, o których mowa w art. 10, po usunięciu danych identyfikujących wnioskodawcę

oraz inne podmioty wskazane w treści interpretacji.

2.

W przypadku uchylenia albo stwierdzenia nieważności interpretacji, o której mowa w

art. 10, organ administracji publicznej lub państwowa jednostka organizacyjna niezwłocznie

usuwają interpretację z Biuletynu Informacji Publicznej, z zamieszczeniem adnotacji

o przyczynie usunięcia.

3.

W przypadku zmiany interpretacji, o której mowa w art. 10, organ administracji publicznej

lub państwowa jednostka organizacyjna niezwłocznie zamieszczają w Biuletynie Informacji

Publicznej, na swoich stronach podmiotowych, zmienioną interpretację, z zamieszczeniem

adnotacji o przyczynie zmiany.

1.

Właściwy organ jest obowiązany do załatwiania spraw przedsiębiorców bez zbędnej zwłoki.

2.

Właściwy organ nie może odmówić przyjęcia pism i wniosków niekompletnych ani żądać

jakichkolwiek dokumentów, których konieczność przedstawienia lub złożenia nie wynika

wprost z przepisu prawa.

3.

Właściwy organ, przyjmując wniosek, niezwłocznie potwierdza jego przyjęcie.

4.

Potwierdzenie zawiera

1)

wskazanie daty wpływu oraz terminu rozpatrzenia wniosku;

2)

pouczenie o przysługujących przedsiębiorcy środkach odwoławczych;

3)

informację o uprawnieniach wynikających z ust. 9.

5.

W przypadku stwierdzenia konieczności uzupełnienia wniosku termin rozpatrzenia wniosku

biegnie od dnia wpływu uzupełnionego wniosku.

6.

Terminy i tryb uzupełniania pism i wniosków, o których mowa w ust. 2, oraz terminy

załatwiania spraw wynikających z tych pism i wniosków określają odrębne przepisy.

7.

Termin rozpatrzenia wniosku może zostać przedłużony dodatkowo tylko jeden raz. Przedłużenie

terminu rozpatrzenia wniosku nie może przekroczyć dwóch miesięcy.

8.

Właściwy organ ma obowiązek poinformować o przedłużeniu terminu przed upływem terminu

rozpatrzenia wniosku określonego w potwierdzeniu przyjęcia wniosku.

9.

Jeżeli organ nie rozpatrzy wniosku w terminie, uznaje się, że wydał rozstrzygnięcie

zgodnie z wnioskiem przedsiębiorcy, chyba że przepisy ustaw odrębnych ze względu na

nadrzędny interes publiczny stanowią inaczej.

Wykonując swe zadania, organy administracji publicznej współdziałają z organizacjami

pracodawców, organizacjami pracowników, organizacjami przedsiębiorców oraz samorządami

zawodowymi i gospodarczymi.

1.

Osoby zagraniczne z państw członkowskich Unii Europejskiej, z państw członkowskich

Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze

Gospodarczym oraz osoby zagraniczne z państw niebędących stronami umowy o Europejskim

Obszarze Gospodarczym, które mogą korzystać ze swobody przedsiębiorczości na podstawie

umów zawartych przez te państwa z Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, mogą

podejmować i wykonywać działalność gospodarczą na takich samych zasadach, jak obywatele

polscy.

1a.

(uchylony)

2.

Obywatele innych państw niż wymienione w ust. 1, którzy

1)

posiadają w Rzeczypospolitej Polskiej

a)

zezwolenie na pobyt stały,

b)

zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej,

c)

zezwolenie na pobyt czasowy udzielone w związku z okolicznością, o której mowa w art. 144 lub art. 159 ust. 1, z wyłączeniem okoliczności, o których mowa w ust. 1

pkt 1 lit. a-d, art. 186 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1990, 1948 i 2066 oraz z 2017 r. poz. 60, 858 i 1543),

d)

zezwolenie na pobyt czasowy udzielone przybywającemu na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej lub przebywającemu na tym terytorium w celu połączenia z rodziną członkowi

rodziny, w rozumieniu art. 159 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, osób, o których mowa w lit. a, b, e oraz f,

e)

status uchodźcy,

f)

ochronę uzupełniającą,

g)

zgodę na pobyt ze względów humanitarnych lub zgodę na pobyt tolerowany,

h)

zezwolenie na pobyt czasowy i pozostają w związku małżeńskim, zawartym z obywatelem

polskim zamieszkałym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

i)

zezwolenie na pobyt czasowy w celu wykonywania działalności gospodarczej, udzielone

ze względu na kontynuowanie prowadzonej już działalności gospodarczej na podstawie

wpisu do CEIDG,

2)

korzystają w Rzeczypospolitej Polskiej z ochrony czasowej,

3)

posiadają ważną Kartę Polaka,

4)

są członkami rodziny, w rozumieniu art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich

Unii Europejskiej i członków ich rodzin

(Dz. U. z 2017 r. poz. 900), dołączającymi do obywateli państw, o których mowa w ust. 1, lub przebywającymi z

nimi

- mogą podejmować i wykonywać działalność gospodarczą na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej na takich samych zasadach jak obywatele polscy.

2a.

Obywatele innych państw niż wymienione w ust. 1, którzy przebywają na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej na podstawie art. 108 ust. 1 pkt 2 lub art. 206 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o

cudzoziemcach lub na podstawie umieszczonego w dokumencie podróży odcisku stempla, który potwierdza

złożenie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii

Europejskiej, jeżeli bezpośrednio przed złożeniem wniosku o udzielenie zezwolenia

na pobyt czasowy, zezwolenia na pobyt stały lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego

Unii Europejskiej byli uprawnieni do podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej

na podstawie ust. 2 pkt 1 lit. c, d i h, mogą podejmować i wykonywać działalność gospodarczą

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na takich samych zasadach, jak obywatele polscy.

3.

Osoby zagraniczne inne niż wymienione w ust. 1-2a mają prawo do podejmowania i wykonywania

działalności gospodarczej wyłącznie w formie spółki: komandytowej, komandytowo-akcyjnej,

z ograniczoną odpowiedzialnością i akcyjnej, a także do przystępowania do takich spółek

oraz obejmowania bądź nabywania ich udziałów lub akcji, o ile umowy międzynarodowe

nie stanowią inaczej.

4.

Członek rodziny, w rozumieniu art. 159 ust. 3 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, osób zagranicznych, do których odnoszą się umowy międzynarodowe, o których mowa

w ust. 3, posiadający zezwolenie na pobyt czasowy, może podejmować i wykonywać działalność

gospodarczą na takich samych zasadach jak te osoby zagraniczne.

5.

Członek rodziny, w rozumieniu art. 159 ust. 3 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, posiadający zezwolenie na pobyt czasowy udzielone w związku z przybywaniem na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej lub przebywaniem na tym terytorium w celu połączenia z rodziną,

może podejmować i wykonywać działalność gospodarczą w takim samym zakresie jak cudzoziemcy,

którzy posiadają zezwolenie na pobyt czasowy i wykonują działalność gospodarczą na

podstawie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej dokonanego na zasadzie wzajemności.

Przedsiębiorca, będący osobą fizyczną wykonującą we własnym imieniu działalność gospodarczą,

może być przekształcony w spółkę kapitałową na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1577).

1.

Przedsiębiorca może podjąć działalność gospodarczą w dniu złożenia wniosku o wpis

do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej albo po uzyskaniu

wpisu do rejestru przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym.

2.

Wpisowi do ewidencji podlegają przedsiębiorcy będący osobami fizycznymi.

3.

Przedsiębiorca ma prawo we wniosku o wpis do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności

Gospodarczej określić późniejszy dzień podjęcia działalności gospodarczej niż dzień

złożenia wniosku.

4.

Spółka kapitałowa w organizacji może podjąć działalność gospodarczą przed uzyskaniem

wpisu do rejestru przedsiębiorców.

5.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się, w przypadku gdy ustawy uzależniają podejmowanie i

wykonywanie działalności gospodarczej od obowiązku uzyskania przez przedsiębiorcę

koncesji albo zezwolenia, o którym mowa w art. 75.

6.

W przypadku przedsiębiorców będących osobami fizycznymi, podejmujących działalność

gospodarczą wiążącą się z obowiązkiem uzyskania przez przedsiębiorcę wpisu w rejestrze

działalności regulowanej, stosuje się przepis art. 65 ust. 3.

7.

Zasady wpisu do rejestru przedsiębiorców określają odrębne przepisy.

1.

Przedsiębiorca niezatrudniający pracowników może zawiesić wykonywanie działalności

gospodarczej na okres od 30 dni do 24 miesięcy, z zastrzeżeniem ust. 1a.

1a.

Jeżeli okres zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej obejmuje wyłącznie

pełny miesiąc luty danego roku kalendarzowego, za minimalny okres zawieszenia wykonywania

działalności gospodarczej przyjmuje się liczbę dni miesiąca lutego przypadającą w

danym roku kalendarzowym.

1b.

Okres zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej może być oznaczony w dniach,

miesiącach albo miesiącach i dniach.

1c.

Do obliczania okresu zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej stosuje się

przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

1d

Przedsiębiorca niezatrudniający pracowników prowadzący działalność gospodarczą przez

okres co najmniej 6 miesięcy może zawiesić wykonywanie działalności gospodarczej na

okres do 3 lat w celu sprawowania osobistej opieki nad dzieckiem, nie dłużej jednak

niż do zakończenia roku kalendarzowego, w którym dziecko kończy 6. rok życia, a w

przypadku dziecka, które z powodu stanu zdrowia potwierdzonego orzeczeniem o niepełnosprawności

lub stopniu niepełnosprawności wymaga osobistej opieki osoby prowadzącej działalność

gospodarczą, na okres do 6 lat, nie dłużej jednak niż do ukończenia przez dziecko

18. roku życia.

1e.

Z uprawnienia, o którym mowa w ust. 1d, przedsiębiorca może korzystać jednorazowo

w całości lub w nie więcej niż 4 częściach.

2.

W przypadku wykonywania działalności gospodarczej w formie spółki cywilnej zawieszenie

wykonywania działalności gospodarczej jest skuteczne pod warunkiem jej zawieszenia

przez wszystkich wspólników.

2a.

Przedsiębiorca wykonujący działalność gospodarczą jako wspólnik w więcej niż jednej

spółce cywilnej może zawiesić wykonywanie działalności gospodarczej w jednej lub kilku

takich spółkach. Przepisy ust. 2 oraz ust. 3-7 stosuje się odpowiednio.

2b.

Przedsiębiorca wykonujący działalność gospodarczą w różnych formach prawnych może

zawiesić wykonywanie działalności gospodarczej w jednej z tych form. Przepisy ust.

3-7 stosuje się do zawieszonej formy działalności gospodarczej.

3.

W okresie zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej przedsiębiorca nie może

wykonywać działalności gospodarczej i osiągać bieżących przychodów z pozarolniczej

działalności gospodarczej.

4.

W okresie zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej przedsiębiorca

1)

ma prawo wykonywać wszelkie czynności niezbędne do zachowania lub zabezpieczenia źródła

przychodów;

2)

ma prawo przyjmować należności lub obowiązek regulować zobowiązania, powstałe przed

datą zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej;

3)

ma prawo zbywać własne środki trwałe i wyposażenie;

4)

ma prawo albo obowiązek uczestniczyć w postępowaniach sądowych, postępowaniach podatkowych

i administracyjnych związanych z działalnością gospodarczą wykonywaną przed zawieszeniem

wykonywania działalności gospodarczej;

5)

wykonuje wszelkie obowiązki nakazane przepisami prawa;

6)

ma prawo osiągać przychody finansowe, także z działalności prowadzonej przed zawieszeniem

wykonywania działalności gospodarczej;

7)

może zostać poddany kontroli na zasadach przewidzianych dla przedsiębiorców wykonujących

działalność gospodarczą.

5.

Zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej oraz wznowienie wykonywania działalności

gospodarczej następuje na wniosek przedsiębiorcy.

6.

Okres zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej rozpoczyna się od dnia wskazanego

we wniosku o wpis informacji o zawieszeniu wykonywania działalności gospodarczej,

nie wcześniej niż w dniu złożenia wniosku, i trwa do dnia złożenia wniosku o wpis

informacji o wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej lub do dnia wskazanego

w tym wniosku, który nie może być wcześniejszy niż dzień złożenia wniosku.

7.

W stosunku do zobowiązań o charakterze publicznoprawnym zawieszenie wykonywania działalności

gospodarczej wywiera skutki prawne od dnia, w którym rozpoczyna się zawieszenie wykonywania

działalności gospodarczej, do dnia poprzedzającego dzień wznowienia wykonywania działalności

gospodarczej.

8.

Zgłaszanie informacji o zawieszeniu wykonywania działalności gospodarczej oraz o wznowieniu

wykonywania działalności gospodarczej w przypadku przedsiębiorców podlegających obowiązkowi

wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego następuje na podstawie przepisów o Krajowym Rejestrze

Sądowym.

(uchylony)

1.

Przedsiębiorca wpisany do rejestru przedsiębiorców albo ewidencji jest obowiązany

umieszczać w oświadczeniach pisemnych, skierowanych w zakresie swojej działalności

do oznaczonych osób i organów, numer identyfikacji podatkowej (NIP) oraz posługiwać

się tym numerem w obrocie prawnym i gospodarczym.

2.

Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie uchybia obowiązkom określonym w przepisach

szczególnych.

3.

Identyfikacja przedsiębiorcy w poszczególnych urzędowych rejestrach następuje na podstawie

numeru identyfikacji podatkowej (NIP).

1.

Przedsiębiorca jest obowiązany posiadać tytuł prawny do nieruchomości, których adresy

określone w art. 25 ust. 1 pkt 5 podlegają wpisowi do Centralnej Ewidencji i Informacji

o Działalności Gospodarczej. Tytuł ten nie podlega dołączeniu do wniosku o wpis do

Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej i jest przedstawiany

organowi ewidencyjnemu na jego wezwanie w przypadku, o którym mowa w art. 35 ust.

1a.

2.

Przepis ust. 1 nie narusza obowiązków podmiotów podlegających przepisom ustawy z dnia 20 sierpnia

1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym

(Dz. U. z 2017 r. poz. 700, 1089 i 1133).

Przedsiębiorca wykonuje działalność gospodarczą na zasadach uczciwej konkurencji i

poszanowania dobrych obyczajów oraz słusznych interesów konsumentów.

Przedsiębiorca jest obowiązany spełniać określone przepisami prawa warunki wykonywania

działalności gospodarczej, w szczególności dotyczące ochrony przed zagrożeniem życia,

zdrowia ludzkiego i moralności publicznej, a także ochrony środowiska.

Jeżeli przepisy szczególne nakładają obowiązek posiadania odpowiednich uprawnień zawodowych

przy wykonywaniu określonego rodzaju działalności gospodarczej, przedsiębiorca jest

obowiązany zapewnić, aby czynności w ramach działalności gospodarczej były wykonywane

bezpośrednio przez osobę legitymującą się posiadaniem takich uprawnień zawodowych.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 60 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 10 pkt 11, który wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia, z mocą

od dnia 9 października 2016 r.;

2)

art. 1 pkt 4, art. 2, art. 3 pkt 2 lit. b, art. 5, art. 7 pkt 3, art. 9 pkt 4 lit.

a oraz art. 10 pkt 1-10, które wchodzą w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia;

3)

art. 1 pkt 17 w zakresie dodawanego art. 59it, art. 3 pkt 7 i art. 9 pkt 9, które

wchodzą w życie po upływie 20 miesięcy od dnia ogłoszenia;

4)

art. 1 pkt 26, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2018 r.

1.

Przedsiębiorca wprowadzający towar do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

jest obowiązany do zamieszczenia na towarze, jego opakowaniu, etykiecie, instrukcji

lub do dostarczenia w inny, zwyczajowo przyjęty sposób, pisemnych informacji w języku

polskim

1)

określających firmę producenta w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2003 r. o ogólnym bezpieczeństwie produktów

(Dz. U. z 2016 r. poz. 2047) i jego adres, a także państwo siedziby wytwórcy, jeżeli ma on siedzibę poza terytorium

państw członkowskich Unii Europejskiej i państw członkowskich Europejskiego Stowarzyszenia

Wolnego Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym;

2)

umożliwiających identyfikację towaru, chyba że przeznaczenie towaru jest oczywiste.

2.

Przepis ust. 1 nie dotyczy towarów, w stosunku do których przepisy odrębne szczegółowo

regulują obowiązki w zakresie oznakowania.

3.

Przepis ust. 1 nie dotyczy środków spożywczych w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr

178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego

ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa

Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. Urz.

UE L 31 z 01.02.2002, str. 1; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t.

6, str. 463 i nast., z późn. zm.).

4.

Przepis ust. 1 nie dotyczy wyrobów w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 maja 2010 r. o wyrobach medycznych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 211).

Jeżeli przedsiębiorca oferuje towary lub usługi w sprzedaży bezpośredniej lub sprzedaży

na odległość za pośrednictwem środków masowego przekazu, sieci teleinformatycznych

lub druków bezadresowych, jest on obowiązany do podania w ofercie co najmniej następujących

danych

1)

firmy przedsiębiorcy;

2)

numeru identyfikacji podatkowej (NIP);

3)

siedziby i adresu przedsiębiorcy.

1.

Dokonywanie lub przyjmowanie płatności związanych z wykonywaną działalnością gospodarczą

następuje za pośrednictwem rachunku płatniczego przedsiębiorcy, w każdym przypadku

gdy

1)

stroną transakcji, z której wynika płatność, jest inny przedsiębiorca oraz

2)

jednorazowa wartość transakcji, bez względu na liczbę wynikających z niej płatności,

przekracza równowartość 15 000 zł, przy czym transakcje w walutach obcych przelicza

się na złote według kursu średniego walut obcych ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski

z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień dokonania transakcji.

2.

(uchylony)

3.

(uchylony)

1.

Minister właściwy do spraw gospodarki prowadzi pojedynczy punkt kontaktowy przy użyciu

systemu teleinformatycznego i jest administratorem danych jego użytkowników w rozumieniu

przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 922).

2.

Do zadań pojedynczego punktu kontaktowego należy umożliwienie zainteresowanym

1)

załatwiania spraw związanych z

a)

podejmowaniem, wykonywaniem i zakończeniem działalności gospodarczej na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, z wyłączeniem procedur odwoławczych oraz kwestii dotyczących

inspekcji lokalu, kontroli sprzętu i fizycznego sprawdzenia możliwości wykonywania

działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę,

b)

uznawaniem kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej,

z wyłączeniem przeprowadzania stażu adaptacyjnego i testu umiejętności,

c)

świadczeniem usług transgranicznych w rozumieniu art. 5 pkt 10 ustawy z dnia 22 grudnia 2015 r. o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych

nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej

(Dz. U. z 2016 r. poz. 65) oraz świadczeniem usług w rozumieniu ustawy z dnia 4 marca 2010 r. o świadczeniu usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

d)

wydaniem europejskiej legitymacji zawodowej, o której mowa w przepisach rozdziału 6 ustawy z dnia 22 grudnia 2015 r. o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych

nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej;

2)

dostępu do informacji w sprawach, o których mowa w pkt 1.

3.

Punkt kontaktowy umożliwia złożenie drogą elektroniczną do właściwych organów wniosków,

w tym wniosków o wpis do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej,

oświadczeń lub notyfikacji niezbędnych do podjęcia, wykonywania lub zakończenia działalności

gospodarczej oraz uznania kwalifikacji zawodowych.

1.

Pojedynczy punkt kontaktowy umożliwia złożenie drogą elektroniczną do

1)

właściwych organów - wniosków, oświadczeń lub notyfikacji niezbędnych do podjęcia,

wykonywania lub zakończenia działalności gospodarczej;

2)

organów prowadzących postępowania w sprawach, o których mowa w art. 22a ust. 2 pkt

1 lit. b-d - wniosków i oświadczeń w tych sprawach.

2.

W celu umożliwienia załatwienia spraw, o których mowa w art. 22a ust. 2, dokumenty,

o których mowa w ust. 1, złożone w pojedynczym punkcie kontaktowym, są gromadzone

oraz niezwłocznie udostępniane albo przekazywane właściwym organom albo organom prowadzącym

postępowania w sprawach, o których mowa w art. 22a ust. 2 pkt 1 lit. b-d, za pomocą

środków komunikacji elektronicznej, na elektroniczną skrzynkę podawczą właściwych

organów lub systemów teleinformatycznych używanych do realizacji zadań publicznych

spełniających minimalne wymagania dla systemów teleinformatycznych oraz zapewniających

interoperacyjność systemów na zasadach określonych w Krajowych Ramach Interoperacyjności

w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących

zadania publiczne

(Dz. U. z 2017 r. poz. 570).

2a.

Jeżeli przepisy odrębne wymagają podpisania dokumentów, o których mowa w ust. 1, dokumenty

te są podpisywane kwalifikowanym podpisem elektronicznym albo podpisem potwierdzonym

profilem zaufanym ePUAP, albo wykorzystując sposób potwierdzania pochodzenia i integralności

danych udostępniony bezpłatnie przez pojedynczy punkt kontaktowy.

3.

Pojedynczy punkt kontaktowy umożliwia właściwym organom oraz organom prowadzącym postępowania

w sprawach, o których mowa w art. 22a ust. 2 pkt 1 lit. b-d, doręczenie lub utworzenie

i przesłanie osobie, która złożyła dokumenty, o których mowa w ust. 1, urzędowego

poświadczenia odbioru w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących

zadania publiczne.

4.

Dniem wszczęcia postępowania w sprawach, o których mowa w art. 22a ust. 2 pkt 1, jest

data urzędowego poświadczenia odbioru, o której mowa w art. 3 pkt 20 lit. b ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności

podmiotów realizujących zadania publiczne.

5.

Pojedynczy punkt kontaktowy umożliwia właściwym organom oraz organom prowadzącym postępowania

w sprawach, o których mowa w art. 22a ust. 2 pkt 1 lit. b-d, doręczanie pism w formie

dokumentu elektronicznego zgodnie z art. 46 § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego.

6.

Właściwy organ nie daje gwarancji uczciwości przedsiębiorcy i jego pracowników.

1.

Pojedynczy punkt kontaktowy zapewnia zainteresowanym dostęp do informacji dotyczących

1)

w zakresie spraw, o których mowa w art. 22a ust. 2 pkt 1 lit. a

a)

procedur i formalności wymaganych przy podejmowaniu, wykonywaniu lub zakończeniu działalności

gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

b)

ogólnych zasad świadczenia usług w państwach, o których mowa w art. 13 ust. 1, w szczególności

w zakresie ochrony konsumentów,

c)

danych kontaktowych właściwych organów wraz ze wskazaniem zakresu ich kompetencji,

d)

sposobów i warunków dostępu do rejestrów publicznych i publicznych baz danych dotyczących

działalności gospodarczej i przedsiębiorców,

e)

środków prawnych przysługujących w przypadku sporu między właściwym organem a przedsiębiorcą

lub konsumentem, między przedsiębiorcą a konsumentem oraz między przedsiębiorcami,

f)

opracowanych przez właściwe organy wyjaśnień w zakresie przepisów dotyczących podejmowania,

wykonywania i zakończenia działalności gospodarczej,

g)

danych kontaktowych stowarzyszeń i organizacji, które mogą udzielić praktycznej pomocy

przedsiębiorcom lub konsumentom,

h)

praw i obowiązków pracowników i pracodawców;

2)

w zakresie spraw, o których mowa w art. 22a ust. 2 pkt 1 lit. b-d

a)

wykazu zawodów regulowanych w Rzeczypospolitej Polskiej,

b)

danych kontaktowych organów prowadzących postępowania w tych sprawach dla poszczególnych

zawodów regulowanych i danych kontaktowych ośrodka wsparcia, o którym mowa w art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 22 grudnia 2015 r. o zasadach uznawania kwalifikacji

zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej,

c)

wykazu zawodów, dla których jest wydawana europejska legitymacja zawodowa, a także

informacji na temat zasad ubiegania się o jej wydanie, w tym opłat pobieranych w związku

z jej wydaniem,

d)

wykazu zawodów regulowanych i działalności regulowanych związanych ze zdrowiem lub

bezpieczeństwem publicznym, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 34 ust. 8 ustawy z dnia 22 grudnia 2015 r. o zasadach uznawania kwalifikacji

zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej,

e)

wykazu rodzajów kształcenia i szkolenia regulowanego oraz kursów o specjalnym programie,

f)

postępowania w sprawie uznania kwalifikacji zawodowych, w tym należnych opłat i wymaganych

dokumentów,

g)

świadczenia usług transgranicznych,

h)

wymogu znajomości języka polskiego niezbędnej do wykonywania zawodu regulowanego lub

działalności regulowanej,

i)

odwoływania się od rozstrzygnięć wydanych w tych sprawach.

2.

Właściwe organy oraz organy prowadzące postępowanie w sprawach, o których mowa w art.

22a ust. 2 pkt 1 lit. b-d, rozpatrują wnioski o udzielenie informacji, o których mowa

w ust. 1, w terminie 7 dni roboczych. W przypadku wniosków wymagających zasięgnięcia

informacji od innych organów, termin ten może być przedłużony do 14 dni roboczych.

Jeżeli wniosek jest nieprawidłowy, nieuzasadniony lub zawiera braki, właściwy organ

jest obowiązany niezwłocznie poinformować o tym wnioskodawcę.

3.

Właściwe organy oraz organy prowadzące postępowanie w sprawach, o których mowa w art.

22a ust. 2 pkt 1 lit. b-d, zapewniają - zgodnie ze swoją właściwością - kompletność,

aktualność, zgodność z obowiązującym prawem, zrozumiałość i przejrzystość informacji

udostępnianych za pośrednictwem pojedynczego punktu kontaktowego.

4.

Dane, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. g, pojedynczy punkt kontaktowy udostępnia

za zgodą stowarzyszeń i organizacji.

5.

Pojedynczy punkt kontaktowy może udostępniać informacje i materiały, o których mowa

w ust. 1, także w innych językach niż język polski.

W celu umożliwienia zainteresowanym uzyskania informacji o przepisach regulujących

świadczenie usług poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pojedynczy punkt kontaktowy

udostępnia informacje o adresach stron internetowych pojedynczych punktów kontaktowych

w innych państwach.

Ilekroć obowiązujące przepisy nadają uprawnienia lub nakładają obowiązki związane

z działalnością gospodarczą, uznawaniem kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach

członkowskich Unii Europejskiej, świadczeniem usług transgranicznych i ubieganiem

się o wydanie europejskiej legitymacji zawodowej, organy prowadzące postępowania w

tych sprawach są obowiązane zapewnić możliwość ich wykonania za pomocą środków komunikacji

elektronicznej.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki współpracy właściwych

organów oraz organów prowadzących postępowania w sprawach, o których mowa w art. 22a

ust. 2 pkt 1 lit. b-d, z pojedynczym punktem kontaktowym w zakresie niezbędnym do

realizacji jego zadań, uwzględniając konieczność zapewnienia właściwego przepływu

informacji i dokumentów między tymi organami a pojedynczym punktem kontaktowym.

Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy

zakres i warunki korzystania z pojedynczego punktu kontaktowego, w tym w szczególności

sposób potwierdzania pochodzenia i integralności danych udostępniony bezpłatnie przez

pojedynczy punkt kontaktowy, o którym mowa w art. 22b ust. 2a, z uwzględnieniem roli

punktu kontaktowego w realizacji procedur związanych z podejmowaniem, wykonywaniem

i zakończeniem działalności gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

uznawaniem kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej,

świadczeniem usług transgranicznych i ubieganiem się o wydanie europejskiej legitymacji

zawodowej oraz zasad przetwarzania i ochrony danych osobowych.

Minister właściwy do spraw gospodarki może, przy zapewnieniu niezbędnego finansowania

oraz właściwych warunków technicznych, powierzyć realizację niektórych zadań pojedynczego

punktu kontaktowego innym podmiotom.

1.

Tworzy się Centralną Ewidencję i Informację o Działalności Gospodarczej, zwaną dalej

„CEIDG”.

2.

CEIDG prowadzi w systemie teleinformatycznym minister właściwy do spraw gospodarki.

3.

Zadaniem CEIDG jest

1)

ewidencjonowanie przedsiębiorców będących osobami fizycznymi;

2)

udostępnianie informacji o przedsiębiorcach i innych podmiotach w zakresie wskazanym

w ustawie;

3)

umożliwienie wglądu do danych bezpłatnie udostępnianych przez Centralną Informację

Krajowego Rejestru Sądowego;

4)

umożliwienie ustalenia terminu i zakresu zmian wpisów w CEIDG oraz wprowadzającego

je organu.

1.

Przekazywanie danych oraz informacji do CEIDG oraz przekazywanie danych oraz informacji

z CEIDG odbywa się za pośrednictwem platformy usług administracji publicznej lub w

inny sposób, środkami komunikacji elektronicznej.

2.

Wnioski o wpis do CEIDG, informacje i inne dane przekazywane są do CEIDG za pośrednictwem

formularzy elektronicznych zamieszczonych na stronie internetowej CEIDG, w Biuletynie

Informacji Publicznej ministra właściwego do spraw gospodarki oraz na elektronicznej

platformie usług administracji publicznej.

2a.

Wnioski o wpis do CEIDG uwzględniają zakres danych podlegających wpisowi do CEIDG

i innych rejestrów urzędowych zgodnie z art. 25 ust. 5 pkt 1-3.

3.

Wzory wniosków, o których mowa w ust. 2, zamieszcza się na elektronicznej platformie

usług administracji publicznej.

1.

Wpisowi do CEIDG podlegają

1)

firma przedsiębiorcy oraz jego numer PESEL, o ile taki posiada;

1a)

data urodzenia przedsiębiorcy;

2)

numer identyfikacyjny REGON przedsiębiorcy, o ile taki posiada;

3

numer identyfikacji podatkowej (NIP) przedsiębiorcy, o ile taki numer został nadany

oraz informacje o jego unieważnieniu lub uchyleniu;

4)

informacja o obywatelstwie polskim przedsiębiorcy, o ile takie posiada, i innych obywatelstwach

przedsiębiorcy;

5

adres do doręczeń przedsiębiorcy oraz adresy, pod którymi jest wykonywana działalność

gospodarcza, w tym adres głównego miejsca wykonywania działalności i oddziału, jeżeli

został utworzony; dane te są zgodne z oznaczeniami kodowymi przyjętymi w krajowym

rejestrze urzędowym podziału terytorialnego kraju, o ile to w danym przypadku możliwe;

6)

dane kontaktowe przedsiębiorcy, w szczególności adres poczty elektronicznej, strony

internetowej, numer telefonu, o ile dane te zostały zgłoszone we wniosku o wpis do

CEIDG;

7)

data rozpoczęcia wykonywania działalności gospodarczej;

8)

określenie przedmiotów wykonywanej działalności gospodarczej, zgodnie z Polską Klasyfikacją

Działalności (PKD);

9)

informacje o istnieniu lub ustaniu małżeńskiej wspólności majątkowej;

10)

numer identyfikacji podatkowej (NIP) oraz numer identyfikacyjny REGON spółek cywilnych,

jeżeli przedsiębiorca zawarł umowy takich spółek;

11)

dane pełnomocnika upoważnionego do prowadzenia spraw przedsiębiorcy, wraz ze wskazaniem

zakresu spraw, które obejmuje dane pełnomocnictwo, o ile przedsiębiorca udzielił pełnomocnictwa

i zgłosił informację o jego udzieleniu we wniosku o wpis do CEIDG;

11a)

dane przedstawiciela ustawowego, o ile są wymagane;

12)

informacja o zawieszeniu i wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej;

13)

informacja o ograniczeniu lub utracie zdolności do czynności prawnych oraz ustanowieniu

kurateli lub opieki;

14

informacja o ogłoszeniu upadłości, ukończeniu tego postępowania oraz dane syndyka;

14a)

informacja o prawomocnym oddaleniu wniosku o ogłoszenie upadłości z tego powodu, że

majątek niewypłacalnego dłużnika nie wystarcza na zaspokojenie kosztów postępowania

lub wystarcza jedynie na zaspokojenie tych kosztów;

14b)

informacja o prawomocnym uchyleniu lub wygaśnięciu układu zawartego w postępowaniu

restrukturyzacyjnym lub upadłościowym;

15

informacja o otwarciu postępowania restrukturyzacyjnego, o ukończeniu postępowania

restrukturyzacyjnego albo o uprawomocnieniu się postanowienia o zatwierdzeniu układu

w postępowaniu o zatwierdzenie układu oraz dane nadzorcy lub zarządcy;

15a)

informacja o przekształceniu przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną wykonującą we

własnym imieniu działalność gospodarczą w jednoosobową spółkę kapitałową;

16)

informacja o zakazie prowadzenia działalności gospodarczej;

17)

informacja o zakazie wykonywania określonego zawodu, którego wykonywanie przez przedsiębiorcę

podlega wpisowi do CEIDG;

18)

informacja o zakazie prowadzenia działalności związanej z wychowaniem, leczeniem,

edukacją małoletnich lub z opieką nad nimi;

18a)

informacja o dacie trwałego zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej, o

ile informacja ta została zgłoszona we wniosku o wpis do CEIDG;

19)

informacja o wykreśleniu przedsiębiorcy z CEIDG.

2.

Dane, o których mowa w ust. 1 pkt 11 i 11a, obejmują, w przypadku pełnomocnika będącego

osobą fizyczną oraz przedstawiciela ustawowego, imię i nazwisko oraz odpowiednie dane

określone w ust. 1 pkt 1, 1a i 4-6, a także numer identyfikacji podatkowej (NIP),

o ile taki posiadają; w przypadku pełnomocnika będącego osobą prawną dane te obejmują

- firmę pełnomocnika, adres siedziby, numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym

Rejestrze Sądowym, o ile taki posiada, oraz odpowiednie dane określone w ust. 1 pkt

3 i 6.

3.

Wpis do CEIDG polega na wprowadzeniu do systemu teleinformatycznego danych podlegających

wpisowi. Wpis jest dokonany z chwilą zamieszczenia danych w CEIDG, nie później niż

następnego dnia roboczego po dniu wpływu do CEIDG wniosku, z zastrzeżeniem art. 27

ust. 1.

4.

Wpis do CEIDG jest dokonywany na wniosek, chyba że przepis szczególny przewiduje wpis

z urzędu. Wpisem do CEIDG jest również wykreślenie albo zmiana wpisu.

5.

Integralną częścią wniosku o wpis do CEIDG jest żądanie

1)

wpisu albo zmiany wpisu do krajowego rejestru urzędowego podmiotów gospodarki narodowej

(REGON);

2)

zgłoszenia identyfikacyjnego albo aktualizacyjnego, o którym mowa w przepisach o zasadach

ewidencji i identyfikacji podatników i płatników;

3)

zgłoszenia płatnika składek albo jego zmiany w rozumieniu przepisów o systemie ubezpieczeń

społecznych albo zgłoszenia oświadczenia o kontynuowaniu ubezpieczenia społecznego

rolników w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników;

4)

przyjęcia oświadczenia o wyborze przez przedsiębiorcę formy opodatkowania podatkiem

dochodowym od osób fizycznych albo wniosku o zastosowanie opodatkowania w formie karty

podatkowej albo rezygnacji z wybranej formy opodatkowania;

5)

przyjęcia zawiadomienia o wyborze sposobu wpłacania zaliczek na podatek dochodowy

od osób fizycznych albo zawiadomienia o rezygnacji z wybranego sposobu wpłacania zaliczek

na podatek dochodowy od osób fizycznych;

6)

przyjęcia zawiadomienia o wyborze opłacania ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych

co kwartał albo zawiadomienia o zaprzestaniu opłacania ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych

co kwartał;

7)

przyjęcia zawiadomienia o prowadzeniu podatkowej księgi przychodów i rozchodów albo

zawiadomienia o zamiarze prowadzenia ksiąg rachunkowych;

8)

przyjęcia zawiadomienia o zawarciu z biurem rachunkowym umowy o prowadzenie podatkowej

księgi przychodów i rozchodów albo umowy o prowadzenie ewidencji przychodów, a także

zawiadomienia o rozwiązaniu tych umów;

9)

przyjęcia, w przypadku przedsiębiorcy będącego płatnikiem składek, wyłącznie na własne

ubezpieczenia

a)

zgłoszenia do ubezpieczeń społecznych i do ubezpieczenia zdrowotnego albo do ubezpieczenia

zdrowotnego,

b)

zgłoszenia do ubezpieczenia zdrowotnego członków rodziny,

c)

zmiany danych wykazanych w zgłoszeniach, o których mowa w lit. a i b,

d)

zgłoszenia wyrejestrowania z ubezpieczeń określonych w lit. a i b.

5a.

Do wniosku o wpis do CEIDG przedsiębiorca może dołączyć zgłoszenie rejestracyjne lub

aktualizacyjne, o których mowa w przepisach o podatku od towarów i usług.

5b.

Zmiany danych wykazanych w zgłoszeniu do ubezpieczeń społecznych, o których mowa w

art. 36 ust. 14 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1778), dokonuje się wyłącznie w sposób wskazany w przepisach tej ustawy.

5c.

W przypadku określonym w ust. 5 pkt 9, przedsiębiorca wraz z wnioskiem o wpis do CEIDG przekazuje dane do sporządzenia

zgłoszeń lub zmiany danych wykazanych w zgłoszeniach, wymagane przepisami ustawy z

dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych lub ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1938), inne niż wynikające z ust. 1.

5d.

W przypadkach, o których mowa w ust. 5 pkt 4-8, zastosowanie mają terminy określone

w ustawie z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz w ustawie z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych

przychodów osiąganych przez osoby fizyczne

(Dz. U. z 2016 r. poz. 2180, 1961 i 2255).

6.

(uchylony)

7

Wraz z wnioskiem o wpis do CEIDG, z wyjątkiem wniosku o wykreślenie przedsiębiorcy,

składa się oświadczenie o

1)

braku orzeczonych - wobec osoby, której wpis dotyczy - zakazów, o których mowa w ust.

1 pkt 16-18,

2)

posiadaniu tytułu prawnego do nieruchomości, których adresy, określone w ust. 1 pkt

5, podlegają wpisowi do CEIDG

- pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.

1.

Jeżeli w CEIDG wpisano dane, o których mowa w art. 25 ust. 1 pkt 11, do wykazania

przed organem administracji publicznej upoważnienia do prowadzenia sprawy w imieniu

przedsiębiorcy nie stosuje się przepisu art. 33 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, organ administracji publicznej z urzędu potwierdza

w CEIDG upoważnienie pełnomocnika do prowadzenia sprawy w imieniu przedsiębiorcy.

3

Przepisu ust. 2 nie stosuje się w sprawach prowadzonych na podstawie ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej

(Dz. U. poz. 1947, z późn. zm..

1.

Wniosek o wpis do CEIDG składa się za pośrednictwem formularza elektronicznego dostępnego

na stronie internetowej CEIDG, w Biuletynie Informacji Publicznej ministra właściwego

do spraw gospodarki oraz za pośrednictwem elektronicznej platformy usług administracji

publicznej. System teleinformatyczny CEIDG przesyła na wskazany adres poczty elektronicznej

potwierdzenie złożenia wniosku.

2.

Wniosek o wpis do CEIDG może być również sporządzony na formularzu zgodnym z formularzem,

o którym mowa w ust. 1, a następnie

1)

złożony w wybranym urzędzie gminy albo

2)

wysłany listem poleconym na adres wybranego urzędu gminy.

3.

Jeżeli wniosek o wpis do CEIDG jest składany w sposób określony w ust. 2 pkt 1, organ

gminy potwierdza tożsamość składającego wniosek oraz, za pokwitowaniem, przyjęcie

wniosku.

4.

Organ gminy przekształca wniosek, o którym mowa w ust. 2, na formę dokumentu elektronicznego,

podpisuje go kwalifikowanym podpisem elektronicznym albo podpisem potwierdzonym profilem

zaufanym ePUAP, albo podpisuje w inny sposób akceptowany przez system CEIDG umożliwiający

jednoznaczną identyfikację osoby podpisującej przekształcony wniosek i przesyła go

do CEIDG nie później niż następnego dnia roboczego od dnia jego otrzymania.

4a.

W przypadku gdy czynności, o których mowa w ust. 4, wykonują upoważnieni pracownicy,

organ gminy jest obowiązany niezwłocznie przekazywać do CEIDG imiona i nazwiska tych

osób, a także niezwłocznie informować o cofnięciu upoważnień dla tych osób.

5.

Wniosek w formie dokumentu elektronicznego i papierowego oraz dokumentacja z nim związana

podlegają archiwizacji przez okres 10 lat od dokonania wpisu. Archiwizacji dokonują,

odpowiednio, organ gminy i minister właściwy do spraw gospodarki. Do wniosku i dokumentacji

nie stosuje się przepisów o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach.

6.

Przyjmowanie, przesyłanie i niszczenie przez gminy wniosków o wpis do CEIDG jest zadaniem

zleconym z zakresu administracji rządowej.

7.

Osoby, o których mowa w art. 13 ust. 2, 2a, 4 i 5, wraz z wnioskiem o wpis do CEIDG

składanym w sposób określony w ust. 2, przedstawiają oryginał dokumentu potwierdzającego

aktualny status, o którym mowa w tych przepisach, albo jego uwierzytelnioną kopię.

W przypadku wniosku o wpis do CEIDG składanego przez te osoby w sposób określony w

ust. 1, dokument ten dołączają w postaci elektronicznej opatrzonej podpisem elektronicznym

albo potwierdzonym profilem zaufanym e-PUAP.

Minister właściwy do spraw gospodarki może żądać od organu gminy udostępnienia dokumentów

związanych z wnioskami o wpis do CEIDG złożonymi w sposób określony w art. 26 ust.

2.

1.

Wpis do CEIDG jest dokonywany, jeżeli wniosek jest poprawny.

2.

Wniosek niepoprawny to wniosek

1)

niezawierający danych, o których mowa w art. 25 ust. 1, lub

1a)

zawierający dane, o których mowa w art. 25 ust. 1, niezgodne z przepisami prawa, lub

2)

(uchylony)

3)

dotyczący działalności nieobjętej przepisami ustawy, lub

4)

złożony przez osobę, wobec której prawomocnie orzeczono zakaz prowadzenia działalności

gospodarczej, lub

5)

dotyczący osoby już wpisanej do CEIDG, lub

5a)

wraz z którym nie złożono oświadczenia, o którym mowa w art. 25 ust. 7, lub

6)

niepodpisany, lub

7)

złożony przez osobę nieuprawnioną.

3.

Jeżeli wniosek określony w art. 26 ust. 1 jest niepoprawny, system teleinformatyczny

CEIDG informuje niezwłocznie składającego o niepoprawności tego wniosku.

4.

Jeżeli wniosek złożony w sposób określony w art. 26 ust. 2 jest niepoprawny, organ

gminy niezwłocznie wzywa do skorygowania lub uzupełnienia wniosku, wskazując uchybienia,

w terminie 7 dni roboczych, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Przepis

art. 33a stosuje się odpowiednio.

5.

CEIDG korzysta z informacji zawartych w rejestrach publicznych dostępnych w formie

elektronicznej w zakresie danych objętych wnioskiem o wpis do CEIDG w szczególności

w celu weryfikacji danych wpisanych do CEIDG.

6.

W przypadku gdy przedsiębiorca nie posiada numeru PESEL, okazuje upoważnionemu pracownikowi

urzędu gminy paszport albo inny dokument potwierdzający jego tożsamość i obywatelstwo.

7.

Wniosek o wpis do CEIDG składany w sposób określony w art. 26 ust. 1 podpisywany jest

kwalifikowanym podpisem elektronicznym albo podpisem potwierdzonym profilem zaufanym

ePUAP, albo podpisywany w inny sposób akceptowany przez system CEIDG umożliwiający

jednoznaczną identyfikację osoby składającej wniosek.

8.

Wniosek o wpis do CEIDG składany w sposób określony w art. 26 ust. 2 pkt 1 opatrzony

jest własnoręcznym podpisem osoby uprawnionej.

9.

Wniosek o wpis do CEIDG składany w sposób określony w art. 26 ust. 2 pkt 2 opatrzony

jest własnoręcznym podpisem osoby uprawnionej, którego własnoręczność poświadczona

jest przez notariusza.

CEIDG przesyła odpowiednie dane zawarte we wniosku o wpis do CEIDG, o których mowa

w art. 25 ust. 5, za pośrednictwem elektronicznej platformy usług administracji publicznej

lub innych środków komunikacji elektronicznej, niezwłocznie, nie później niż w dniu

roboczym następującym po dokonaniu wpisu, do właściwego naczelnika urzędu skarbowego

wskazanego przez przedsiębiorcę, a po uzyskaniu informacji o nadanym numerze identyfikacji

podatkowej (NIP) do

1)

Głównego Urzędu Statystycznego,

2)

Zakładu Ubezpieczeń Społecznych albo Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego

- wraz z informacją o dokonaniu wpisu do CEIDG i nadanym numerze identyfikacji podatkowej

(NIP).

Wnioski o wpis do CEIDG są wolne od opłat.

1.

W przypadku dokonania wpisu do CEIDG, osoba fizyczna może złożyć wniosek o wpis do

CEIDG wraz z informacją o niepodjęciu działalności gospodarczej najpóźniej do końca

upływu dnia poprzedzającego wskazaną datę rozpoczęcia wykonywania działalności gospodarczej.

2.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy art. 26-29, z

wyłączeniem przepisów art. 27 ust. 2 pkt 1-5a.

3.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera dane wymienione w art. 25 ust. 1 pkt 1-3

oraz adres do doręczeń.

4.

W przypadku złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1, wpis do CEIDG nie jest udostępniany.

1.

Przedsiębiorca jest obowiązany złożyć wniosek o

1)

zmianę wpisu - w terminie 7 dni od dnia zmiany danych, o których mowa w art. 25 ust.

1, powstałej po dniu dokonania wpisu do CEIDG;

2)

jego wykreślenie z CEIDG - w terminie 7 dni od dnia trwałego zaprzestania wykonywania

działalności gospodarczej.

2.

Do wniosku w sprawie zmiany wpisu albo wykreślenia przedsiębiorcy stosuje się odpowiednio

przepisy art. 26-29, z wyłączeniem przepisów art. 27 ust. 2 pkt 4 i 5.

3.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do wspólników spółki cywilnej w przypadku wpisania

do rejestru przedsiębiorców spółki handlowej powstałej z przekształcenia spółki cywilnej,

w zakresie działalności wpisanej do rejestru przedsiębiorców.

1.

Wpisowi z urzędu do CEIDG podlegają dane i informacje, o których mowa w art. 25 ust.

1 pkt 1 - w zakresie numeru PESEL, pkt 2, 3, 10 i 13-18, oraz zmiany tych danych i

informacji.

2.

CEIDG przekazuje drogą elektroniczną niezwłocznie, nie później niż następnego dnia

roboczego, informacje wpisane do CEIDG, o których mowa w art. 25 ust. 1 pkt 1 - w

zakresie numeru PESEL, pkt 2, 3, 10 i 13-18, oraz zmiany tych danych i informacji

oraz informacje, o których mowa w art. 36a ust. 1 pkt 1, do Centralnego Rejestru Podmiotów

- Krajowej Ewidencji Podatników, Głównego Urzędu Statystycznego, Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych, Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego oraz do organów, o których

mowa w art. 37 ust. 5.

3.

Informacje, o których mowa w art. 25 ust. 1 pkt 13-15, sąd zgłasza niezwłocznie do

CEIDG za pośrednictwem formularza dostępnego na stronie internetowej CEIDG, nie później

niż w terminie 7 dni roboczych od dnia

1)

uprawomocnienia się postanowienia o ograniczeniu lub utracie zdolności do czynności

prawnych przedsiębiorcy;

2)

uprawomocnienia się postanowienia o ustanowieniu kurateli lub opieki;

3)

uprawomocnienia się postanowienia o oddaleniu wniosku o ogłoszenie upadłości z tego

powodu, że majątek niewypłacalnego dłużnika nie wystarcza na zaspokojenie kosztów

postępowania lub wystarcza jedynie na zaspokojenie tych kosztów;

4)

uprawomocnienia się postanowienia o zatwierdzeniu układu w postępowaniu o zatwierdzenie

układu;

5)

uprawomocnienia się postanowienia o uchyleniu układu lub postanowienia skutkującego

wygaśnięciem układu;

6)

wydania postanowienia o

a)

ogłoszeniu upadłości,

b)

otwarciu postępowania restrukturyzacyjnego;

7)

uprawomocnienia się postanowienia o zakończeniu lub umorzeniu postępowania restrukturyzacyjnego

lub upadłościowego.

4.

Informację, o której mowa w art. 25 ust. 1 pkt 15a, Centralna Informacja Krajowego

Rejestru Sądowego zgłasza niezwłocznie do CEIDG za pośrednictwem formularza dostępnego

na stronie internetowej CEIDG, nie później niż w terminie 7 dni roboczych od dnia

dokonania wpisu do rejestru przedsiębiorców jednoosobowej spółki kapitałowej powstałej

wskutek przekształcenia przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną.

5.

Informacje, o których mowa w art. 25 ust. 1 pkt 16-18, sąd upadłościowy, Krajowy Rejestr

Karny albo właściwy organ zgłasza niezwłocznie do CEIDG za pośrednictwem formularza

dostępnego na stronie internetowej CEIDG, po uzyskaniu informacji o uprawomocnieniu

się orzeczenia o zakazie

1)

prowadzenia działalności gospodarczej;

2)

wykonywania określonego zawodu;

3)

prowadzenia działalności związanej z wychowaniem, leczeniem, edukacją małoletnich

lub z opieką nad nimi.

6.

Krajowy Rejestr Karny zgłasza niezwłocznie do CEIDG za pośrednictwem formularza dostępnego

na stronie internetowej CEIDG uzyskane informacje o wykonaniu albo darowaniu środka

karnego, o którym mowa w art. 25 ust. 1 pkt 16-18, zgłoszonego do CEIDG, a także informacje

o usunięciu z Krajowego Rejestru Karnego danych wynikających z orzeczenia zawierającego

środek karny, o którym mowa w art. 25 ust. 1 pkt 16-18, zgłoszony do CEIDG.

7.

Sąd upadłościowy zgłasza niezwłocznie do CEIDG za pośrednictwem formularza dostępnego

na stronie internetowej CEIDG informację o wstrzymaniu wykonania, uchyleniu lub zmianie

orzeczenia o zakazie prowadzenia działalności gospodarczej.

8.

Formularz, o którym mowa w ust. 5-7, zawiera pola do wpisania informacji wynikających

z orzeczeń, o których mowa w ust. 5-7, w zakresie obejmującym co najmniej następujące

dane

1)

datę uprawomocnienia orzeczenia o zakazach, o których mowa w ust. 5;

2)

okres, na jaki orzeczono zakazy, o których mowa w ust. 5;

3)

informację o wydaniu orzeczenia o zmianie terminu zakazów, o których mowa w ust. 5;

4)

informację o wstrzymaniu wykonalności orzeczenia o zakazach, o których mowa w ust.

5;

5)

informację o uchyleniu zakazów, o których mowa w ust. 5.

1.

Organy administracji publicznej i państwowe jednostki organizacyjne w terminie trzech

miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy zamieszczą w Biuletynie Informacji

Publicznej na swoich stronach podmiotowych interpretacje, o których mowa w art. 10

ustawy zmienianej w art. 15, wydane w okresie 12 miesięcy przed dniem wejścia w życie

niniejszej ustawy, po usunięciu danych identyfikujących wnioskodawcę oraz inne podmioty

wskazane w treści interpretacji.

2.

Do interpretacji zamieszczonych zgodnie z ust. 1 stosuje się przepis art. 10b ustawy

zmienianej w art. 15.

1.

Przedsiębiorca zawieszający albo wznawiający wykonywanie działalności gospodarczej

składa wniosek o zmianę wpisu. Przepisy art. 26-30 stosuje się odpowiednio, z wyłączeniem

przepisu art. 29a.

2.

Wniosek o zmianę wpisu w przedmiocie zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej

zawiera dane wymienione w art. 25 ust. 1 pkt 1-3 oraz oświadczenie o niezatrudnianiu

pracowników.

Kontrolę przedsiębiorcy, wszczętą na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art.

15, prowadzi się według przepisów obowiązujących w dniu jej wszczęcia. Czynności kontrolne

dokonane przed dniem wejścia w życie ustawy zachowują ważność.

Domniemywa się, że dane wpisane do CEIDG są prawdziwe. Osoba fizyczna wpisana do CEIDG

ponosi odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną zgłoszeniem do CEIDG nieprawdziwych danych,

jeżeli podlegały obowiązkowi wpisu na jej wniosek, a także niezgłoszeniem danych podlegających

obowiązkowi wpisu do CEIDG w ustawowym terminie albo brakiem zgłoszenia zmian danych

objętych wpisem, chyba że szkoda nastąpiła wskutek siły wyższej albo wyłącznie z winy

poszkodowanego lub osoby trzeciej, za którą osoba wpisana do CEIDG nie ponosi odpowiedzialności.

1.

Minister właściwy do spraw gospodarki doręcza pisma, przedsiębiorcy wpisanemu do CEIDG,

wyłącznie na adres do doręczeń podany we wpisie do CEIDG.

2.

Jeżeli przedsiębiorca, o którym mowa w ust. 1, nie dokona zmiany wpisu do CEIDG w

przypadku zmiany adresu do doręczeń, doręczenie pisma pod dotychczasowym adresem ma

skutek prawny.

3

Wezwanie, o którym mowa w art. 35 ust. 1a, obejmujące swoją treścią żądanie dokonania

zmiany wpisu do CEIDG w zakresie adresu do doręczeń, doręcza się na adresy, pod którymi

jest wykonywana działalność gospodarcza, jeżeli są inne niż adres do doręczeń.

1.

Dane zawarte w CEIDG nie mogą być z niej usunięte, chyba że przepisy prawa stanowią

inaczej. Wykreślenie przedsiębiorcy z CEIDG nie oznacza usunięcia danych z wpisu do

CEIDG.

2.

Przedsiębiorca podlega wykreśleniu z CEIDG z urzędu, w drodze decyzji administracyjnej

ministra właściwego do spraw gospodarki, w przypadku

1)

(uchylony)

1a)

(uchylony)

2)

stwierdzenia trwałego zaprzestania wykonywania przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej;

3)

(uchylony)

3a)

niezłożenia wniosku o wpis informacji o wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej

od dnia następującego po dniu, do którego przedsiębiorca zawiesił wykonywanie działalności

gospodarczej na podstawie art. 14a ust. 1d;

4)

utraty przez przedsiębiorcę uprawnień do wykonywania działalności gospodarczej przysługujących

na podstawie art. 13 ust. 1 albo ust. 2;

5)

gdy wpis został dokonany z naruszeniem prawa.

3.

Organy administracji rządowej, które posiadają informacje o utracie uprawnień, o których

mowa w ust. 2 pkt 4, są obowiązane do przekazywania ich ministrowi właściwemu do spraw

gospodarki za pośrednictwem formularza dostępnego na stronie internetowej CEIDG, niezwłocznie,

nie później niż w terminie 3 dni roboczych od otrzymania informacji.

4.

Minister właściwy do spraw gospodarki na potrzeby prowadzonego postępowania korzysta

z danych zawartych w rejestrze PESEL.

5.

CEIDG wykreśla przedsiębiorcę niezwłocznie, nie później niż w terminie 7 dni

1)

w przypadku niezłożenia wniosku o wpis do CEIDG informacji o wznowieniu wykonywania

działalności gospodarczej przed upływem 24 miesięcy od dnia zawieszenia wykonywania

działalności gospodarczej;

2)

gdy w CEIDG została zgłoszona informacja o prawomocnym orzeczeniu zakazu prowadzenia

działalności gospodarczej, z wyłączeniem orzeczenia zakazu prowadzenia określonej

działalności gospodarczej;

3)

po wprowadzeniu do systemu teleinformatycznego informacji o zgonie przedsiębiorcy.

6.

Do czynności, o których mowa w ust. 5, nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.

7.

Informacje, o których mowa w art. 25 ust. 1 pkt 16-18, usuwa się z CEIDG po otrzymaniu

informacji, o których mowa w art. 31 ust. 6 i 7, a także po upływie okresu, na jaki

orzeczono zakaz prowadzenia działalności gospodarczej zgłoszony do CEIDG przez sąd

upadłościowy na podstawie art. 31 ust. 5 pkt 1.

8.

CEIDG przekazuje drogą elektroniczną niezwłocznie, nie później niż następnego dnia

roboczego od dnia wykreślenia przedsiębiorcy z CEIDG, informacje o dokonaniu wykreślenia,

o którym mowa w ust. 5, do Centralnego Rejestru Podmiotów - Krajowej Ewidencji Podatników,

Głównego Urzędu Statystycznego, Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Kasy Rolniczego Ubezpieczenia

Społecznego oraz do organów, o których mowa w art. 37 ust. 5.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2017 r., z wyjątkiem

1)

art. 14 oraz art. 15 pkt 4 lit. a tiret trzecie i czwarte, które wchodzą w życie z

dniem 1 kwietnia 2017 r.;

2)

art. 13 pkt 2 i pkt 3 lit. b oraz art. 17, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia

2019 r.;

3)

art. 19 i art. 20, które wchodzą w życie z dniem 1 marca 2017 r.

1.

W przypadku, gdy wpis zawiera dane niezgodne z rzeczywistym stanem rzeczy, minister

właściwy do spraw gospodarki wzywa przedsiębiorcę do dokonania odpowiedniej zmiany

wpisu w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania.

1a.

W przypadku powzięcia przez ministra właściwego do spraw gospodarki informacji o braku

tytułu prawnego do nieruchomości wskazanej we wpisie do CEIDG, której adres określono

zgodnie z art. 25 ust. 1 pkt 5, minister właściwy do spraw gospodarki wzywa przedsiębiorcę

do przedstawienia tytułu prawnego do nieruchomości, o którym mowa w art. 16a ust.

1, lub dokonania odpowiedniej zmiany wpisu w tym zakresie, w terminie 7 dni od dnia

doręczenia wezwania.

2.

Jeżeli, mimo wezwania, o którym mowa w ust. 1, przedsiębiorca nie dokona odpowiedniej

zmiany swojego wpisu, minister właściwy do spraw gospodarki może wykreślić, w drodze

decyzji administracyjnej, przedsiębiorcę z CEIDG.

2a.

Jeżeli mimo wezwania, o którym mowa w ust. 1a, przedsiębiorca nie przedstawi tytułu

prawnego do nieruchomości, o którym mowa w art. 16a ust. 1, lub nie dokona zmiany

swojego wpisu w zakresie adresu, o którym mowa w art. 25 ust. 1 pkt 5, minister właściwy

do spraw gospodarki wykreśla, w drodze decyzji administracyjnej, przedsiębiorcę z

CEIDG.

2b

Na wniosek osoby, której dane adresowe zostały dopisane do CEIDG bez posiadania przez

przedsiębiorcę tytułu prawnego do nieruchomości, której adres dotyczy, po dokonaniu

wykreślenia, o którym mowa w ust. 2a, lub po dokonaniu zmiany, o której mowa w ust.

1a, dane te nie są publikowane w CEIDG.

2c

Na wniosek osoby, która posiadała tytuł prawny do nieruchomości w okresie, w którym

dane adresowe tej nieruchomości wpisane były do CEIDG, a następnie zostały zmienione

przez osobę uprawnioną w innym trybie, niż wynikający z ust. 1a, dane te mogą nie

być publikowane w CEIDG.

2d

Rozstrzygnięcie w sprawie wniosku, o którym mowa w ust. 2c, minister właściwy do spraw

gospodarki podejmuje w drodze decyzji administracyjnej.

3.

Minister właściwy do spraw gospodarki z urzędu, w formie postanowienia, sprostuje

wpis zawierający oczywiste błędy, niezgodności z treścią wniosku przedsiębiorcy lub

stanem faktycznym wynikającym z innych rejestrów publicznych.

4.

Podmiot publiczny prowadzący rejestr publiczny może poinformować CEIDG o danych i

informacjach zawartych w CEIDG niezgodnych z informacjami wynikającymi z jego rejestru

publicznego.

5.

W przypadku gdy wpis do CEIDG jest niezgodny z treścią złożonego wniosku o wpis do

CEIDG, przekształconego przez organ gminy w trybie art. 26 ust. 4, organ gminy niezwłocznie

ponownie przekształca ten wniosek z wyjątkiem danych dopisanych z urzędu.

Minister właściwy do spraw gospodarki jest obowiązany do przekazania drogą elektroniczną,

niezwłocznie, nie później niż następnego dnia roboczego, informacji o wykreśleniu

przedsiębiorcy z CEIDG oraz o sprostowaniu wpisu w CEIDG przedsiębiorcy, którego wpis

dotyczy, właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego, do Głównego Urzędu Statystycznego,

Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego oraz do

organów, o których mowa w art. 37 ust. 5.

1.

Jeżeli wpis do CEIDG przedsiębiorcy wykreślonego z tej ewidencji zawiera oczywiste

błędy, niezgodności z treścią wniosku przedsiębiorcy lub stanem faktycznym wynikającym

z innych rejestrów publicznych, zmian tego wpisu mogą dokonywać

1)

minister właściwy do spraw gospodarki, w przypadku wykreślenia tego wpisu na podstawie

art. 34 ust. 2 i 5 oraz art. 35 ust. 2 i 2a;

2)

organ, który z urzędu wpisuje informacje, o których mowa w art. 31 ust. 1, w odniesieniu

do wpisanych przez niego danych.

2.

Jeżeli wpis przedsiębiorcy wykreślonego z CEIDG zawiera niezgodności z treścią wniosku

o wpis do CEIDG przekształconego przez organ gminy w trybie art. 26 ust. 4, organ

gminy ponownie przekształca ten wniosek.

1.

CEIDG udostępnia zawarte w niej dane i informacje określone

1

w art. 25 ust. 1, z wyjątkiem numeru PESEL, daty urodzenia oraz danych kontaktowych,

o których mowa w art. 25 ust. 1 pkt 6, w przypadku gdy, podając je, osoba uprawniona

sprzeciwiła się ich udostępnianiu w CEIDG;

2)

w ust. 2.

2.

CEIDG udostępnia następujące informacje o przedsiębiorcach i innych podmiotach

1)

o uzyskaniu, cofnięciu, utracie i wygaśnięciu uprawnień wynikających z koncesji;

2)

o uzyskaniu, cofnięciu, utracie i wygaśnięciu uprawnień wynikających z zezwolenia

lub licencji;

3)

o wpisie do rejestru działalności regulowanej, zakazie wykonywania działalności określonej

we wpisie oraz o wykreśleniu z rejestru.

3.

W celu weryfikacji informacji, o których mowa w ust. 2, CEIDG korzysta z danych udostępnianych

przez Centralną Informację Krajowego Rejestru Sądowego na podstawie art. 4 ust. 4a ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym. CEIDG umożliwia wgląd do tych danych.

4.

Dane i informacje, o których mowa w art. 25 ust. 1, z wyjątkiem danych wymienionych

w ust. 1 pkt 1, CEIDG udostępnia niezwłocznie, nie później niż w terminie 3 dni roboczych

od dnia dokonania do niej wpisu.

5.

Informacje, o których mowa w ust. 2, są przekazywane do CEIDG przez odpowiednie organy

koncesyjne, organy prowadzące rejestry działalności regulowanej oraz organy właściwe

do spraw zezwoleń i licencji, niezwłocznie, nie później niż następnego dnia roboczego

po uzyskaniu informacji o prawomocnym rozstrzygnięciu sprawy, której dotyczą, wraz

z podaniem daty uprawomocnienia i znaku sprawy. Jeżeli sprawa była rozstrzygana w

drodze decyzji, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności, organy te przekazują

informacje niezwłocznie, nie później niż w dniu roboczym następującym po dniu nadania

rygoru natychmiastowej wykonalności. CEIDG udostępnia te informacje niezwłocznie,

nie później niż następnego dnia roboczego po dniu ich otrzymania. Przepisy art. 26

ust. 4 i 4a stosuje się odpowiednio.

6.

(uchylony)

7.

Domniemywa się, że dane i informacje, o których mowa w ust. 2, udostępniane przez

CEIDG, są prawdziwe. W przypadku stwierdzenia niezgodności tych danych lub informacji

ze stanem faktycznym każdy ma obowiązek niezwłocznie poinformować o tym właściwy organ,

o którym mowa w ust. 5.

8.

Przekazywanie do CEIDG danych i informacji przez organy samorządu terytorialnego i

gospodarczego, o których mowa w ust. 5, należy do zadań z zakresu administracji rządowej.

1.

Dane i informacje udostępniane przez CEIDG są jawne. Każdy ma prawo dostępu do danych

i informacji udostępnianych przez CEIDG.

2.

Dane i informacje, o których mowa w art. 37 ust. 1 i 2, są udostępniane na stronie

internetowej CEIDG.

2a.

System teleinformatyczny CEIDG umożliwia

1)

udostępnianie danych i informacji;

2)

potwierdzanie danych osobowych przedsiębiorcy wpisanego do CEIDG, po uprzednim zawarciu

z ministrem właściwym do spraw gospodarki umowy określającej co najmniej zakres potwierdzanych

danych i warunki techniczne ich potwierdzania.

3.

(uchylony)

4.

Zaświadczenia o wpisie w CEIDG dotyczące przedsiębiorców będących osobami fizycznymi

w zakresie jawnych danych, o których mowa w art. 25 ust. 1, mają formę dokumentu elektronicznego

albo wydruku ze strony internetowej CEIDG.

4a.

Zaświadczenia o wpisie do CEIDG dotyczące przedsiębiorców będących osobami fizycznymi

w zakresie danych, o których mowa w art. 25 ust. 1, mają formę dokumentu elektronicznego

albo wydruku ze strony internetowej CEIDG i mogą je uzyskać jedynie przedsiębiorcy,

których te dane dotyczą, lub osoby uprawnione.

4b.

Przedsiębiorca może zwrócić się do ministra właściwego do spraw gospodarki o potwierdzenie

wydruku, o którym mowa w ust. 4 lub 4a, celem poświadczenia przez apostille.

4c.

Potwierdzenie, o którym mowa w ust. 4b, nie podlega opłacie skarbowej.

4d.

Do zaświadczeń o wpisie do CEIDG nie stosuje się przepisów działu VII Kodeksu postępowania administracyjnego.

5.

Organy administracji publicznej nie mogą domagać się od przedsiębiorców okazywania,

przekazywania lub załączania do wniosków zaświadczeń o wpisie w CEIDG.

6.

(uchylony)

1.

Dane CEIDG mogą być nieodpłatnie udostępniane, w sposób inny niż określony w art.

38 ust. 2, po uprzednim ustaleniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki warunków

udostępniania tych danych.

2.

(uchylony)

3

W zakresie nieuregulowanym w ust. 1 do ponownego wykorzystywania danych CEIDG stosuje

się przepisy ustawy z dnia 25 lutego 2016 r. o ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego

(Dz. U. poz. 352 oraz z 2017 r. poz. 60).

1.

CEIDG udostępnia zawarte w niej dane i informacje określone w art. 25 ust. 1 i 2 oraz

art. 37 ust. 2 organom państwowym w celu realizacji ich ustawowych zadań.

2.

Organom państwowym, w celu realizacji ich ustawowych zadań, dane CEIDG są udostępniane

nieodpłatnie, w sposób inny niż określony w art. 38 ust. 2, po uprzednim ustaleniu

z ministrem właściwym do spraw gospodarki warunków udostępniania tych danych.

3.

Organy państwowe, którym udostępniono dane CEIDG w trybie ust. 1 i 2, nie mogą przekazywać

tych danych, ani ich fragmentów, innym podmiotom.

4.

W zakresie nieuregulowanym w ust. 1-3 do ponownego wykorzystywania danych CEIDG stosuje

się przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

Do jawnych danych i informacji udostępnianych przez CEIDG nie stosuje się przepisów

ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych, z wyjątkiem przepisów art. 14-19a i art. 21-22a oraz rozdziału 5 tej ustawy.

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

1.

Uzyskania koncesji wymaga wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie

1)

poszukiwania, rozpoznawania złóż węglowodorów oraz kopalin stałych objętych własnością

górniczą, poszukiwania lub rozpoznawania kompleksu podziemnego składowania dwutlenku

węgla, wydobywania kopalin ze złóż, podziemnego bezzbiornikowego magazynowania substancji,

podziemnego składowania odpadów oraz podziemnego składowania dwutlenku węgla;

2)

wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią i amunicją oraz wyrobami i technologią

o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym;

3)

wytwarzania, przetwarzania, magazynowania lub przeładunku, przesyłania, dystrybucji

i obrotu paliwami i energią;

3a)

przesyłania dwutlenku węgla w celu jego podziemnego składowania;

4)

ochrony osób i mienia;

5)

rozpowszechniania programów radiowych i telewizyjnych, z wyłączeniem programów rozpowszechnianych

wyłącznie w systemie teleinformatycznym, które nie są rozprowadzane naziemnie, satelitarnie

lub w sieciach kablowych;

6)

przewozów lotniczych;

7)

prowadzenia kasyna gry.

2.

Szczegółowy zakres i warunki wykonywania działalności gospodarczej podlegającej koncesjonowaniu

określają przepisy odrębnych ustaw.

3.

Wprowadzenie innych koncesji w dziedzinach działalności gospodarczej mających szczególne

znaczenie ze względu na bezpieczeństwo państwa lub obywateli albo inny ważny interes

publiczny jest dopuszczalne tylko w przypadku, gdy działalność ta nie może być wykonywana

jako wolna lub po uzyskaniu wpisu do rejestru działalności regulowanej albo zezwolenia

oraz wymaga zmiany niniejszej ustawy.

1.

Jeżeli przepisy odrębnych ustaw nie stanowią inaczej, udzielenie, odmowa udzielenia,

zmiana i cofnięcie koncesji lub ograniczenie jej zakresu należy do ministra właściwego

ze względu na przedmiot działalności gospodarczej wymagającej uzyskania koncesji.

2.

Udzielenie, odmowa udzielenia, zmiana i cofnięcie koncesji lub ograniczenie jej zakresu

w stosunku do wniosku następuje w drodze decyzji.

3.

(uchylony)

1.

Organ koncesyjny może określić w koncesji, w granicach przepisów odrębnych ustaw,

szczególne warunki wykonywania działalności gospodarczej objętej koncesją.

2.

Organ koncesyjny jest obowiązany przekazać każdemu zainteresowanemu przedsiębiorcy

szczegółową informację o warunkach, o których mowa w ust. 1, niezwłocznie po wszczęciu

postępowania w sprawie udzielenia koncesji.

1.

Wniosek o udzielenie lub o zmianę koncesji zawiera

1)

firmę przedsiębiorcy, oznaczenie jego siedziby i adresu albo miejsca zamieszkania

i adresu oraz adresu głównego miejsca wykonywania działalności gospodarczej;

2)

numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym, o ile przedsiębiorca

taki numer posiada, oraz numer identyfikacji podatkowej (NIP);

3)

określenie rodzaju i zakresu wykonywania działalności gospodarczej, na którą ma być

udzielona koncesja.

2.

We wniosku, o którym mowa w ust. 1, należy podać także informacje oraz dołączyć dokumenty

określone w przepisach regulujących działalność gospodarczą wymagającą uzyskania koncesji.

Przed podjęciem decyzji w sprawie udzielenia koncesji lub jej zmiany organ koncesyjny

może

1)

wezwać wnioskodawcę do uzupełnienia, w wyznaczonym terminie, brakującej dokumentacji

poświadczającej, że spełnia on warunki określone przepisami prawa, wymagane do wykonywania

określonej działalności gospodarczej, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia;

2)

dokonać sprawdzenia faktów podanych we wniosku o udzielenie koncesji w celu stwierdzenia,

czy przedsiębiorca spełnia warunki wykonywania działalności gospodarczej objętej koncesją

oraz czy daje rękojmię prawidłowego wykonywania działalności objętej koncesją.

1.

W przypadku gdy organ koncesyjny przewiduje udzielenie ograniczonej liczby koncesji,

fakt ten ogłasza w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”.

2.

Ogłoszenie, o którym mowa w ust. 1, zawiera

1)

określenie przedmiotu i zakresu działalności gospodarczej, na którą ma być udzielona

koncesja;

2)

liczbę koncesji;

3)

szczególne warunki wykonywania działalności gospodarczej, na którą ma być udzielona

koncesja, o ile organ koncesyjny, w granicach przepisów odrębnych ustaw, przewiduje

ich określenie;

4)

termin i miejsce składania wniosków o udzielenie koncesji;

5)

wymagane dokumenty i informacje dodatkowe;

6)

czas, na jaki może być udzielona koncesja.

3.

Przepisu art. 60 nie stosuje się.

1.

Jeżeli liczba przedsiębiorców, spełniających warunki do udzielenia koncesji i dających

rękojmię prawidłowego wykonywania działalności objętej koncesją, jest większa niż

liczba koncesji przewidzianych do udzielenia, organ koncesyjny zarządza przetarg,

którego przedmiotem jest udzielenie koncesji.

2.

W postępowaniu o udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programów radiowych i telewizyjnych

organ koncesyjny zarządza przetarg, o którym mowa w ust. 1, jeżeli w wyniku dokonania

oceny wniosków w trybie art. 36 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1414) liczba przedsiębiorców pozostaje większa niż liczba koncesji.

1.

Organ koncesyjny ogłasza w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor

Polski” o konieczności przeprowadzenia przetargu wśród przedsiębiorców, o których

mowa w art. 52 ust. 1.

2.

W ogłoszeniu organ koncesyjny określa również

1)

minimalną opłatę, za którą może być udzielona koncesja - nie niższą niż opłata skarbowa

albo inna opłata o charakterze publicznoprawnym, przewidziana w odrębnych przepisach

za udzielenie koncesji;

2)

miejsce i termin składania ofert;

3)

szczegółowe warunki, jakie powinna spełniać oferta;

4)

wysokość, formę i termin wniesienia wadium;

5)

termin rozstrzygnięcia przetargu.

3.

Przetarg przeprowadza właściwy organ koncesyjny.

4.

Ofertę sporządzoną w języku polskim składa się w terminie, miejscu i formie określonych

stosownie do ust. 1 i 2, w zapieczętowanych kopertach.

5.

Oferta zawiera

1)

firmę przedsiębiorcy, oznaczenie jego siedziby i adresu albo miejsca zamieszkania

i adresu oraz adresu głównego miejsca wykonywania działalności gospodarczej;

2)

deklarowaną wysokość opłaty za udzielenie koncesji.

6.

Oferty złożone nie podlegają wycofaniu.

1.

Organ koncesyjny dokonuje wyboru ofert w liczbie zgodnej z liczbą koncesji, o której

mowa w art. 51 ust. 2 pkt 2, kierując się wysokością zadeklarowanych opłat za udzielenie

koncesji.

2.

W przypadku gdy kilku przedsiębiorców zadeklarowało opłatę w takiej samej wysokości,

organ koncesyjny wzywa tych przedsiębiorców do ponownego zadeklarowania wysokości

opłaty i wybiera ofertę przedsiębiorcy, który zadeklarował wyższą opłatę.

3.

Organ koncesyjny przekazuje przedsiębiorcom, którzy złożyli oferty, pisemną informację

o wyniku przetargu, niezwłocznie po jego rozstrzygnięciu, oraz

1)

zwraca wadium przedsiębiorcom, których oferty nie zostały wybrane;

2)

zalicza wadium na poczet opłaty przedsiębiorcom, których oferty zostały wybrane.

4.

Organ koncesyjny udziela koncesji przedsiębiorcom, których oferty zostały wybrane.

1.

Przedsiębiorca przekazujący podczas postępowania o udzielenie koncesji informacje

stanowiące tajemnice przedsiębiorstwa w rozumieniu przepisów o zwalczaniu nieuczciwej

konkurencji może zgłosić wniosek, aby informacjom tym była nadana klauzula poufności.

2.

Informacjom nadaje się klauzulę poufności, pod warunkiem, że przedsiębiorca

1)

przekazując informacje, uzasadni swoje żądanie;

2)

z przekazanych informacji sporządzi streszczenie, które może zostać udostępnione innym

uczestnikom postępowania.

3.

Informacje, którym nadano klauzulę poufności, nie mogą być udostępniane innym uczestnikom

postępowania bez zgody przedsiębiorcy przekazującego informacje.

1.

Organ koncesyjny może odmówić udzielenia koncesji lub ograniczyć jej zakres w stosunku

do wniosku o udzielenie koncesji albo odmówić zmiany koncesji

1)

gdy przedsiębiorca nie spełnia warunków wykonywania działalności gospodarczej objętej

koncesją określonych w ustawie lub warunków podanych do wiadomości przedsiębiorcom

w trybie art. 48 ust. 2 lub art. 51 ust. 1;

2)

ze względu na zagrożenie obronności lub bezpieczeństwa państwa lub obywateli;

3)

jeżeli w wyniku przeprowadzonego przetargu, o którym mowa w art. 52, udzielono koncesji

innemu przedsiębiorcy lub przedsiębiorcom;

3a)

w przypadku gdy wydano decyzję o stwierdzeniu niedopuszczalności wykonywania praw

z udziałów albo akcji przedsiębiorcy, na podstawie przepisów ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o kontroli niektórych inwestycji

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1857), jeżeli jest to w interesie publicznym;

4)

w przypadkach określonych w odrębnych przepisach.

2.

Organ koncesyjny może czasowo wstrzymać udzielanie koncesji, ze względu na przyczyny

wymienione w ust. 1 pkt 2, ogłaszając o tym w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej

Polskiej „Monitor Polski”.

1.

Organ koncesyjny jest uprawniony do kontroli działalności gospodarczej w zakresie

1)

zgodności wykonywanej działalności z udzieloną koncesją;

2)

przestrzegania warunków wykonywania działalności gospodarczej;

3)

obronności lub bezpieczeństwa państwa, ochrony bezpieczeństwa lub dóbr osobistych

obywateli.

2.

Osoby upoważnione przez organ koncesyjny do dokonywania kontroli są uprawnione w szczególności

do

1)

wstępu na teren nieruchomości, obiektu, lokalu lub ich części, gdzie jest wykonywana

działalność gospodarcza objęta koncesją, w dniach i w godzinach, w których ta działalność

jest wykonywana lub powinna być wykonywana;

2)

żądania ustnych lub pisemnych wyjaśnień, okazania dokumentów lub innych nośników informacji

oraz udostępnienia danych mających związek z przedmiotem kontroli.

3.

Organ koncesyjny może wezwać przedsiębiorcę do usunięcia stwierdzonych uchybień w

wyznaczonym terminie.

1.

Organ koncesyjny cofa koncesję, w przypadku gdy

1)

wydano prawomocne orzeczenie zakazujące przedsiębiorcy wykonywania działalności gospodarczej

objętej koncesją;

2)

przedsiębiorca nie podjął w wyznaczonym terminie działalności objętej koncesją, mimo

wezwania organu koncesyjnego, lub trwale zaprzestał wykonywania działalności gospodarczej

objętej koncesją.

2.

Organ koncesyjny cofa koncesję albo zmienia jej zakres, w przypadku gdy przedsiębiorca

1)

rażąco narusza warunki określone w koncesji lub inne warunki wykonywania koncesjonowanej

działalności gospodarczej, określone przepisami prawa;

2)

w wyznaczonym terminie nie usunął stanu faktycznego lub prawnego niezgodnego z warunkami

określonymi w koncesji lub z przepisami regulującymi działalność gospodarczą objętą

koncesją.

3.

Organ koncesyjny może cofnąć koncesję albo zmienić jej zakres ze względu na zagrożenie

obronności lub bezpieczeństwa państwa lub bezpieczeństwa obywateli, a także jeżeli

wydano decyzję o stwierdzeniu niedopuszczalności wykonywania praw z udziałów albo

akcji przedsiębiorcy, na podstawie przepisów ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o kontroli niektórych inwestycji albo też w razie ogłoszenia upadłości przedsiębiorcy.

Przedsiębiorca jest obowiązany zgłaszać organowi koncesyjnemu wszelkie zmiany danych,

o których mowa w art. 49, w terminie 14 dni od dnia ich powstania.

1.

Przedsiębiorca, który zamierza podjąć działalność gospodarczą wymagającą uzyskania

koncesji, może ubiegać się o przyrzeczenie wydania koncesji, zwane dalej „promesą”.

W promesie uzależnia się udzielenie koncesji od spełnienia warunków wykonywania działalności

gospodarczej wymagającej uzyskania koncesji.

2.

W postępowaniu o udzielenie promesy stosuje się przepisy dotyczące udzielenia koncesji,

z wyłączeniem art. 52-54.

3.

W promesie ustala się okres jej ważności, z tym że nie może on być krótszy niż 6 miesięcy.

4.

W okresie ważności promesy nie można odmówić udzielenia koncesji na wykonywanie działalności

gospodarczej określonej w promesie, chyba że

1)

uległy zmianie dane zawarte we wniosku o udzielenie promesy;

2)

wnioskodawca nie spełnił wszystkich warunków określonych w promesie;

3)

wystąpiły okoliczności, o których mowa w art. 56 ust. 1 pkt 1 i 2.

Przedsiębiorca, któremu cofnięto koncesję z przyczyn, o których mowa w art. 58 ust.

1 pkt 1 i ust. 2, może wystąpić z wnioskiem o ponowne udzielenie koncesji w takim

samym zakresie nie wcześniej niż po upływie 3 lat od dnia wydania decyzji o cofnięciu

koncesji.

1.

Za udzielenie koncesji lub jej zmianę oraz za udzielenie promesy pobiera się opłatę

skarbową, chyba że przepisy odrębnych ustaw stanowią inaczej, z zastrzeżeniem ust.

2.

2.

Jeżeli koncesji udzielono w trybie przetargu, za udzielenie koncesji pobiera się opłatę

w wysokości, o której mowa w art. 54 ust. 1 lub ust. 2.

3.

Opłatę, o której mowa w art. 54 ust. 1 lub ust. 2, wnosi się na rachunek organu koncesyjnego,

chyba że przepisy odrębnych ustaw stanowią inaczej.

W sprawach nieuregulowanych w przepisach art. 47-61 stosuje się przepisy odrębnych

ustaw regulujących działalność podlegającą koncesjonowaniu.

1.

Jeżeli przepis odrębnej ustawy stanowi, że dany rodzaj działalności jest działalnością

regulowaną w rozumieniu niniejszej ustawy, przedsiębiorca może wykonywać tę działalność,

jeżeli spełnia szczególne warunki określone przepisami tej odrębnej ustawy i po uzyskaniu

wpisu w rejestrze działalności regulowanej, z zastrzeżeniem art. 75.

2.

Wpis do rejestru działalności regulowanej podlega opłacie skarbowej, chyba że przepisy

odrębne stanowią inaczej.

1.

Organ prowadzący, na podstawie przepisów regulujących daną działalność gospodarczą,

rejestr działalności regulowanej dokonuje wpisu na wniosek przedsiębiorcy, po złożeniu

przez przedsiębiorcę oświadczenia o spełnieniu warunków wymaganych do wykonywania

tej działalności.

2.

Oświadczenie składa się do organu prowadzącego rejestr działalności regulowanej.

3.

Przedsiębiorca podlegający wpisowi do ewidencji może złożyć wniosek wraz z oświadczeniem

również w urzędzie gminy, wskazując organ prowadzący rejestr działalności regulowanej.

4.

Treść oświadczenia, sposób prowadzenia rejestru oraz dane podlegające wpisowi do rejestru

określają przepisy ustaw regulujących daną działalność.

5.

Organ prowadzący rejestr działalności regulowanej wydaje z urzędu zaświadczenie o

dokonaniu wpisu do rejestru.

1.

Rejestr działalności regulowanej jest jawny. Każdy ma prawo dostępu do zawartych w

nim danych za pośrednictwem organu, który prowadzi rejestr.

2.

Dla przedsiębiorcy wpisanego do rejestru prowadzi się akta rejestrowe, obejmujące

w szczególności dokumenty stanowiące podstawę wpisu oraz decyzje dotyczące wykreślenia

wpisu.

3.

Wpis do rejestru może być wykreślony wyłącznie w przypadkach przewidzianych przez

ustawę.

4.

Organ prowadzący rejestr sprostuje z urzędu wpis do rejestru zawierający oczywiste

błędy lub niezgodności ze stanem faktycznym.

5.

Przedsiębiorca jest obowiązany zgłosić zmianę danych wpisanych do rejestru w terminie

14 dni od dnia zajścia zdarzenia, które spowodowało zmianę tych danych.

1.

Organ prowadzący rejestr działalności regulowanej jest obowiązany dokonać wpisu przedsiębiorcy

do tego rejestru w terminie 7 dni od dnia wpływu do tego organu wniosku o wpis wraz

z oświadczeniem o spełnieniu warunków wymaganych do wykonywania działalności gospodarczej,

dla której rejestr jest prowadzony.

2.

Jeżeli organ prowadzący rejestr działalności regulowanej nie dokona wpisu w terminie,

o którym mowa w ust. 1, a od dnia wpływu wniosku do tego organu upłynęło 14 dni, przedsiębiorca

może rozpocząć działalność. Nie dotyczy to przypadku, gdy organ wezwał przedsiębiorcę

do uzupełnienia wniosku o wpis nie później niż przed upływem 7 dni od dnia jego otrzymania.

W takiej sytuacji termin, o którym mowa w zdaniu pierwszym, biegnie odpowiednio od

dnia wpływu uzupełnienia wniosku o wpis.

Organ prowadzący rejestr działalności regulowanej, w drodze decyzji, odmawia wpisu

przedsiębiorcy do rejestru, w przypadku gdy

1)

wydano prawomocne orzeczenie zakazujące przedsiębiorcy wykonywania działalności gospodarczej

objętej wpisem;

2)

przedsiębiorcę wykreślono z rejestru tej działalności regulowanej z przyczyn, o których

mowa w art. 71 ust. 1, w okresie 3 lat poprzedzających złożenie wniosku.

Przedsiębiorca jest obowiązany przechowywać wszystkie dokumenty niezbędne do wykazania

spełniania warunków wymaganych do wykonywania działalności regulowanej.

Spełnianie przez przedsiębiorcę warunków wymaganych do wykonywania działalności regulowanej

podlega kontroli, w szczególności przez organ prowadzący rejestr danej działalności.

Przepis art. 57 stosuje się odpowiednio.

1.

Organ prowadzący rejestr działalności regulowanej wydaje decyzję o zakazie wykonywania

przez przedsiębiorcę działalności objętej wpisem, gdy

1)

przedsiębiorca złożył oświadczenie, o którym mowa w art. 65, niezgodne ze stanem faktycznym;

2)

przedsiębiorca nie usunął naruszeń warunków wymaganych do wykonywania działalności

regulowanej w wyznaczonym przez organ terminie;

3)

stwierdzi rażące naruszenie warunków wymaganych do wykonywania działalności regulowanej

przez przedsiębiorcę.

2.

Decyzja, o której mowa w ust. 1, podlega natychmiastowemu wykonaniu.

3.

W przypadku wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, organ z urzędu wykreśla wpis

przedsiębiorcy w rejestrze działalności regulowanej.

4.

Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio w przypadku gdy przedsiębiorca wykonuje działalność

gospodarczą objętą wpisem także na podstawie wpisów do innych rejestrów działalności

regulowanej w tym samym zakresie działalności gospodarczej.

1.

Przedsiębiorca, którego wykreślono z rejestru działalności regulowanej, może uzyskać

ponowny wpis do rejestru w tym samym zakresie działalności gospodarczej nie wcześniej

niż po upływie 3 lat od dnia wydania decyzji, o której mowa w art. 71 ust. 1.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się do przedsiębiorcy, który wykonywał działalność gospodarczą

bez wpisu do rejestru działalności regulowanej. Nie dotyczy to sytuacji określonej

w art. 67 ust. 2.

Organ prowadzący rejestr działalności regulowanej wykreśla wpis przedsiębiorcy w rejestrze

na jego wniosek, a także po uzyskaniu informacji o zgonie przedsiębiorcy lub po uzyskaniu

informacji z CEIDG albo z Krajowego Rejestru Sądowego o wykreśleniu przedsiębiorcy.

W sprawach nieuregulowanych w art. 64-73 stosuje się przepisy ustaw określających

wykonywanie działalności gospodarczej na podstawie wpisu do rejestru działalności

regulowanej.

1.

Uzyskania zezwolenia wymaga wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie określonym

w przepisach

1)

ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu

alkoholizmowi

(Dz. U. z 2016 r. poz. 487);

2)

ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 471, z późn. zm.;

3)

ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1010);

4)

ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1289 i 2056);

5)

ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii

(Dz. U. z 2017 r. poz. 783 i 1458);

6)

(uchylony)

7)

ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1768);

7a)

ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów

finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1639 oraz z 2017 r. poz. 452, 724, 791 i 1089);

8)

ustawy z dnia 28 sierpnia 1997 r. o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 870 i 1321);

9)

ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1876);

9a)

ustawy z dnia 5 listopada 2009 r. o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1910, z późn. zm.;

10)

(uchylony)

11)

ustawy z dnia 26 października 2000 r. o giełdach towarowych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1127 i 1089);

12)

ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach

(Dz. U. z 2010 r. poz. 1243, z późn. zm.

13)

ustawy z dnia 11 maja 2001 r. - Prawo o miarach

(Dz. U. z 2016 r. poz. 884 i 1948 oraz z 2017 r. poz. 976);

14)

ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu

ścieków

(Dz. U. z 2017 r. poz. 328 i 1566);

15)

ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. o mikroorganizmach i organizmach genetycznie zmodyfikowanych

(Dz. U. z 2015 r. poz. 806 oraz z 2016 r. poz. 2003), w zakresie prowadzenia zakładu inżynierii genetycznej;

16)

(uchylony)

17)

ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne

(Dz. U. z 2016 r. poz. 2142 i 2003 oraz z 2017 r. poz. 1015 i 1200);

18)

ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1907, 1935 i 1948 oraz z 2017 r. poz. 708 i 1214);

19)

ustawy z dnia 19 grudnia 2014 r. o rybołówstwie morskim

(Dz. U. z 2015 r. poz. 222, z 2016 r. poz. 1948 oraz z 2017 r. poz. 60 i 1273);

20)

ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze

(Dz. U. z 2017 r. poz. 959 i 1089);

21)

(uchylony)

22)

ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1170, 1089 i 1926);

23)

ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o pośrednictwie ubezpieczeniowym

(Dz. U. z 2016 r. poz. 2077 oraz z 2017 r. poz. 60);

24)

(uchylony)

25)

ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym

(Dz. U. z 2017 r. poz. 43, 60 i 937);

26)

ustawy z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych i zarządzaniu alternatywnymi

funduszami inwestycyjnymi

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1896, z późn. zm.;

27)

(uchylony)

28)

(uchylony)

29)

(uchylony)

30)

ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2003);

31

ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. o ostateczności rozrachunku w systemach płatności

i systemach rozrachunku papierów wartościowych oraz zasadach nadzoru nad tymi systemami

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1224 i 1997 oraz z 2017 r. poz. 791) w zakresie prowadzenia systemu rozrachunku papierów wartościowych;

32

ustawy z dnia 23 marca 2017 r. o kredycie hipotecznym oraz o nadzorze nad pośrednikami

kredytu hipotecznego i agentami

(Dz. U. poz. 819).

2.

Uzyskania zezwolenia albo dokonania zgłoszenia wymaga wykonywanie działalności związanej

z narażeniem na działanie promieniowania jonizującego, określonej w ustawie z dnia 29 listopada 2000 r. - Prawo atomowe

(Dz. U. z 2017 r. poz. 576 i 935).

2a.

Uzyskania zezwolenia wymaga prowadzenie warsztatu w zakresie określonym w przepisach

ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 891).

3.

Uzyskania licencji wymaga wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie określonym

w przepisach

1)

ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym;

2)

ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1727, z późn. zm..

4

Uzyskania zgody wymaga prowadzenie

1)

systemu płatności w zakresie określonym w przepisach ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. o ostateczności rozrachunku w systemach płatności

i systemach rozrachunku papierów wartościowych oraz zasadach nadzoru nad tymi systemami;

2)

schematu płatniczego w zakresie określonym w przepisach ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych.

5.

Organy zezwalające, udzielające licencji i udzielające zgody oraz wszelkie warunki

wykonywania działalności objętej zezwoleniami, licencjami oraz zgodami, a także zasady

i tryb wydawania decyzji w sprawie zezwoleń, licencji i zgód określają przepisy ustaw,

o których mowa w ust. 1-4.

1.

Koncesja, zezwolenie, zgoda, licencja albo wpis do rejestru działalności regulowanej

uprawniają do wykonywania działalności gospodarczej na terenie całego kraju i przez

czas nieokreślony.

2.

Wprowadzenie wyjątku od zasady określonej w ust. 1 jest dopuszczalne tylko w przepisach

ustaw odrębnych wyłącznie ze względu na nadrzędny interes publiczny.

Jeżeli przepisy regulujące daną działalność gospodarczą stanowią, że wydawanie, odmowa

wydania, zmiana zakresu i cofanie koncesji i zezwoleń, a także prowadzenie rejestrów

działalności regulowanej należy do zadań organów jednostek samorządu terytorialnego,

to zadania te są wykonywane jako zadania zlecone z zakresu administracji rządowej.

1.

Kontrola działalności gospodarczej przedsiębiorców przeprowadzana jest na zasadach

określonych w niniejszej ustawie, chyba że zasady i tryb kontroli wynikają z bezpośrednio

stosowanych przepisów powszechnie obowiązującego prawa wspólnotowego albo z ratyfikowanych

umów międzynarodowych.

1a

Przepisów niniejszego rozdziału nie stosuje się do

1)

kontroli przedsiębiorcy w zakresie przestrzegania warunków bezpieczeństwa jądrowego

i ochrony radiologicznej;

2)

kontroli celno-skarbowej prowadzonej w trybie odpowiednio określonym w dziale V rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej.

2.

W zakresie nieuregulowanym w niniejszym rozdziale stosuje się przepisy ustaw szczególnych.

3.

Zakres przedmiotowy kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy oraz organy

upoważnione do jej przeprowadzenia określają odrębne ustawy.

4.

Przedsiębiorcy, który poniósł szkodę na skutek przeprowadzenia czynności kontrolnych

z naruszeniem przepisów prawa w zakresie kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy,

przysługuje odszkodowanie.

5.

Dochodzenie roszczenia, o którym mowa w ust. 4, następuje na zasadach i w trybie określonych

w odrębnych przepisach.

6.

Dowody przeprowadzone w toku kontroli przez organ kontroli z naruszeniem przepisów

prawa w zakresie kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy, jeżeli miały istotny

wpływ na wyniki kontroli, nie mogą stanowić dowodu w żadnym postępowaniu administracyjnym,

podatkowym, karnym lub karno-skarbowym dotyczącym kontrolowanego przedsiębiorcy.

1.

W razie powzięcia wiadomości o wykonywaniu działalności gospodarczej niezgodnie z

przepisami ustawy, a także w razie stwierdzenia: zagrożenia życia lub zdrowia, niebezpieczeństwa

powstania szkód majątkowych w znacznych rozmiarach lub naruszenia środowiska w wyniku

wykonywania tej działalności, wójt, burmistrz lub prezydent miasta niezwłocznie zawiadamia

właściwe organy administracji publicznej.

2.

Zawiadomione organy niezwłocznie powiadamiają wójta, burmistrza lub prezydenta miasta

o podjętych czynnościach.

3.

W przypadku braku możliwości zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1, wójt, burmistrz

lub prezydent miasta może nakazać, w drodze decyzji, wstrzymanie wykonywania działalności

gospodarczej na czas niezbędny, nie dłuższy niż 3 dni.

4.

Decyzji nakazującej wstrzymanie wykonywania działalności gospodarczej w razie stwierdzenia

zagrożenia życia lub zdrowia, niebezpieczeństwa powstania szkód majątkowych w znacznych

rozmiarach lub naruszenia środowiska w wyniku wykonywania tej działalności nadaje

się rygor natychmiastowej wykonalności.

1.

Kontrole planuje się i przeprowadza po uprzednim dokonaniu analizy prawdopodobieństwa

naruszenia prawa w ramach wykonywania działalności gospodarczej. Analiza obejmuje

identyfikację obszarów podmiotowych i przedmiotowych, w których ryzyko naruszenia

przepisów jest największe. Sposób przeprowadzenia analizy określa organ kontroli lub

organ nadrzędny.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do kontroli

1)

w przypadku gdy organ kontroli poweźmie uzasadnione podejrzenie

a)

zagrożenia życia lub zdrowia,

b)

popełnienia przestępstwa lub wykroczenia,

c)

popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego,

d)

innego naruszenia prawnego zakazu lub niedopełnienia prawnego obowiązku

- w wyniku wykonywania tej działalności;

2)

działalności przedsiębiorców w zakresie objętym nadzorem, o którym mowa w art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym

(Dz. U. z 2017 r. poz. 196, 724, 791, 819 i 1089);

3)

w przypadku gdy jest ona niezbędna do przeprowadzenia postępowania w celu sprawdzenia

wykonania zaleceń pokontrolnych organu lub wykonania decyzji nakazujących usunięcie

naruszeń prawa, w związku z przeprowadzoną kontrolą.

3.

Organ kontroli zamieszcza w Biuletynie Informacji Publicznej na swojej stronie podmiotowej

ogólny schemat tych procedur kontroli, które wynikają z przepisów powszechnie obowiązującego

prawa.

1.

Organy kontroli zawiadamiają przedsiębiorcę o zamiarze wszczęcia kontroli.

2.

Zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli nie dokonuje się, w przypadku gdy

1)

kontrola ma zostać przeprowadzona na podstawie bezpośrednio stosowanych przepisów

powszechnie obowiązującego prawa wspólnotowego albo na podstawie ratyfikowanej umowy

międzynarodowej;

2)

przeprowadzenie kontroli jest niezbędne dla przeciwdziałania popełnieniu przestępstwa

lub wykroczenia, przeciwdziałania popełnieniu przestępstwa skarbowego lub wykroczenia

skarbowego lub zabezpieczenia dowodów jego popełnienia;

3)

kontrola jest przeprowadzana na podstawie przepisów ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i kontrolowania jakości

paliw

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1928 i 1948 oraz z 2017 r. poz. 624);

4)

kontrola jest prowadzona w toku postępowania prowadzonego na podstawie przepisów ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów

(Dz. U. z 2017 r. poz. 229, 1089 i 1132);

4a)

przeprowadzenie kontroli jest niezbędne dla przeciwdziałania naruszeniu zakazów, o

których mowa w art. 44b ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii;

4b)

kontrola jest prowadzona na podstawie art. 23c lub art. 23r ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne

(Dz. U. z 2017 r. poz. 220, 791, 1089, 1387 i 1566);

4c)

kontrola jest przeprowadzana na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1688 oraz z 2017 r. poz. 1566 i 1567) w zakresie poziomów pól elektromagnetycznych emitowanych z instalacji radiokomunikacyjnej,

radionawigacyjnej lub radiolokacyjnej;

5)

przeprowadzenie kontroli jest uzasadnione bezpośrednim zagrożeniem życia, zdrowia

lub środowiska naturalnego;

6)

przedsiębiorca nie ma adresu zamieszkania lub adresu siedziby lub doręczanie pism

na podane adresy było bezskuteczne lub utrudnione.

3.

Zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli nie dokonuje się także w przypadkach określonych

w art. 282c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

4.

Kontrolę wszczyna się nie wcześniej niż po upływie 7 dni i nie później niż przed upływem

30 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli. Jeżeli kontrola

nie zostanie wszczęta w terminie 30 dni od dnia doręczenia zawiadomienia, wszczęcie

kontroli wymaga ponownego zawiadomienia.

5.

Na wniosek przedsiębiorcy kontrola może być wszczęta przed upływem 7 dni od dnia doręczenia

zawiadomienia.

5a

Czynności kontrolne związane z pobieraniem próbek i dokonywaniem oględzin, w tym pojazdów,

lub dokonywaniem pomiarów, mogą być przeprowadzane przed upływem terminu 7 dni, o

którym mowa w ust. 4.

5b

Czynności związane z pobieraniem próbek i dokonywaniem oględzin nie mogą przekraczać

jednego dnia roboczego, natomiast czynności związane z dokonywaniem pomiarów nie mogą

przekraczać kolejnych 24 godzin liczonych od chwili rozpoczęcia tych czynności.

5c

Oględziny nie mogą dotyczyć treści dokumentów.

5d

Z czynności związanych z pobieraniem próbek lub dokonywaniem oględzin, w tym pojazdów,

lub dokonywaniem pomiarów sporządza się protokół.

5e

W przypadku podejmowania czynności kontrolnych, o których mowa w ust. 5a, zawiadomienie

o zamiarze wszczęcia kontroli może być doręczone kontrolowanemu albo osobie przez

niego upoważnionej, a w razie nieobecności kontrolowanego lub osoby przez niego upoważnionej,

zawiadomienie może być doręczone zarządzającemu w imieniu kontrolowanego zakładem

lub inną wyodrębnioną częścią przedsiębiorstwa lub kierownikowi wyodrębnionej komórki

organizacyjnej przedsiębiorstwa. Przepisy art. 79a ust. 1 i 9 stosuje się odpowiednio.

6.

Zawiadomienie o zamiarze wszczęcia kontroli zawiera

1)

oznaczenie organu;

2)

datę i miejsce wystawienia;

3)

oznaczenie przedsiębiorcy;

4)

wskazanie zakresu przedmiotowego kontroli;

5)

podpis osoby upoważnionej do zawiadomienia.

7.

Uzasadnienie przyczyny braku zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli umieszcza

się w książce kontroli i protokole kontroli.

1.

Czynności kontrolne mogą być wykonywane przez pracowników organów kontroli po okazaniu

przedsiębiorcy albo osobie przez niego upoważnionej legitymacji służbowej upoważniającej

do wykonywania takich czynności oraz po doręczeniu upoważnienia do przeprowadzenia

kontroli, chyba że przepisy szczególne przewidują możliwość podjęcia kontroli po okazaniu

legitymacji. W takim przypadku upoważnienie doręcza się przedsiębiorcy albo osobie

przez niego upoważnionej w terminie określonym w tych przepisach, lecz nie później

niż w terminie 3 dni roboczych od dnia wszczęcia kontroli.

2.

Podjęcie czynności kontrolnych po okazaniu legitymacji służbowej, na podstawie przepisów

szczególnych, może dotyczyć jedynie przypadków, gdy czynności kontrolne są niezbędne

dla przeciwdziałania popełnieniu przestępstwa lub wykroczenia, przeciwdziałania popełnieniu

przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego lub zabezpieczenia dowodów jego

popełnienia, a także gdy przeprowadzenie kontroli jest uzasadnione bezpośrednim zagrożeniem

życia, zdrowia lub środowiska naturalnego.

3.

Czynności kontrolne mogą być wykonywane przez osoby niebędące pracownikami organu

kontroli, jeżeli przepisy odrębnych ustaw tak stanowią.

4.

Do pracowników organu kontroli oraz osób, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepisy

ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1257) dotyczące wyłączenia pracownika, chyba że przepisy odrębnych ustaw stanowią inaczej.

5.

Zmiana osób upoważnionych do wykonania kontroli, zakresu przedmiotowego kontroli oraz

miejsca wykonywania czynności kontrolnych wymaga każdorazowo wydania odrębnego upoważnienia.

Zmiany te nie mogą prowadzić do wydłużenia przewidywanego wcześniej terminu zakończenia

kontroli.

6.

Upoważnienie, o którym mowa w ust. 1, zawiera co najmniej

1)

wskazanie podstawy prawnej;

2)

oznaczenie organu kontroli;

3)

datę i miejsce wystawienia;

4)

imię i nazwisko pracownika organu kontroli uprawnionego do wykonania kontroli oraz

numer jego legitymacji służbowej;

5)

oznaczenie przedsiębiorcy objętego kontrolą;

6)

określenie zakresu przedmiotowego kontroli;

7)

wskazanie daty rozpoczęcia i przewidywanego terminu zakończenia kontroli;

8)

podpis osoby udzielającej upoważnienia z podaniem zajmowanego stanowiska lub funkcji;

9)

pouczenie o prawach i obowiązkach kontrolowanego przedsiębiorcy.

7.

Dokument, który nie spełnia wymagań, o których mowa w ust. 6, nie stanowi podstawy

do przeprowadzenia kontroli.

8.

Zakres kontroli nie może wykraczać poza zakres wskazany w upoważnieniu.

9.

W razie nieobecności kontrolowanego przedsiębiorcy lub osoby przez niego upoważnionej,

czynności kontrolne mogą być wszczęte po okazaniu legitymacji służbowej pracownikowi

kontrolowanego, który może być uznany za osobę, o której mowa w art. 97 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny

(Dz. U. z 2017 r. poz. 459, 933 i 1132), lub w obecności przywołanego świadka, którym powinien być funkcjonariusz publiczny,

niebędący jednak pracownikiem organu przeprowadzającego kontrolę.

W przypadku wszczęcia czynności kontrolnych po okazaniu legitymacji służbowej, przed

podjęciem pierwszej czynności kontrolnej, osoba podejmująca kontrolę ma obowiązek

poinformować kontrolowanego przedsiębiorcę lub osobę, wobec której podjęto czynności

kontrolne, o jego prawach i obowiązkach w trakcie kontroli.

1.

Czynności kontrolnych dokonuje się w obecności kontrolowanego lub osoby przez niego

upoważnionej.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się, w przypadkach gdy

1)

ratyfikowane umowy międzynarodowe stanowią inaczej;

2)

przeprowadzenie kontroli jest niezbędne dla przeciwdziałania popełnieniu przestępstwa

lub wykroczenia, przeciwdziałania popełnieniu przestępstwa skarbowego lub wykroczenia

skarbowego lub zabezpieczenia dowodów jego popełnienia;

3)

kontrola jest prowadzona w toku postępowania prowadzonego na podstawie przepisów ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów;

4)

przeprowadzenie kontroli jest uzasadnione bezpośrednim zagrożeniem życia, zdrowia

lub środowiska naturalnego.

3.

Kontrolowany jest obowiązany do pisemnego wskazania osoby upoważnionej do reprezentowania

go w trakcie kontroli, w szczególności w czasie jego nieobecności.

4.

Do czasu trwania kontroli, o którym mowa w art. 83 ust. 1, nie wlicza się czasu nieobecności

kontrolowanego przedsiębiorcy lub osoby przez niego upoważnionej, jeżeli stanowi to

przeszkodę w przeprowadzeniu czynności kontrolnych.

5.

W razie nieobecności kontrolowanego lub osoby przez niego upoważnionej albo niewykonania

przez kontrolowanego obowiązku, o którym mowa w ust. 3, czynności kontrolne mogą być

wykonywane w obecności innego pracownika kontrolowanego, który może być uznany za

osobę, o której mowa w art. 97 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny, lub w obecności przywołanego świadka, którym powinien być funkcjonariusz publiczny,

niebędący jednak pracownikiem organu przeprowadzającego kontrolę.

1.

Kontrolę przeprowadza się w siedzibie kontrolowanego, miejscu wykonywania działalności

gospodarczej lub, za zgodą lub na wniosek kontrolowanego, w innym miejscu przechowywania

dokumentacji, w tym ksiąg podatkowych, w godzinach pracy lub w czasie faktycznego

wykonywania działalności gospodarczej przez kontrolowanego.

2.

Kontrola lub poszczególne czynności kontrolne, za zgodą kontrolowanego, mogą być przeprowadzane

również w siedzibie organu kontroli, jeżeli może to usprawnić prowadzenie kontroli.

Czynności kontrolne powinny być przeprowadzane w sposób sprawny i możliwie niezakłócający

funkcjonowania kontrolowanego przedsiębiorcy. W przypadku gdy przedsiębiorca wskaże

na piśmie, że przeprowadzane czynności zakłócają w sposób istotny działalność gospodarczą

przedsiębiorcy, konieczność podjęcia takich czynności powinna być uzasadniona w protokole

kontroli.

1.

Przedsiębiorca jest obowiązany prowadzić i przechowywać w swojej siedzibie książkę

kontroli oraz upoważnienia i protokoły kontroli. Książka kontroli może mieć formę

zbioru dokumentów. Książka kontroli służy przedsiębiorcy do dokumentowania liczby

i czasu trwania kontroli jego działalności.

1a.

Książka kontroli może być prowadzona także w formie elektronicznej. Przedsiębiorca,

który prowadzi książkę kontroli w formie elektronicznej, dokonuje wpisów oraz aktualizacji

danych zawartych w książce kontroli. Domniemywa się, że dane zawarte w książce kontroli

prowadzonej w formie elektronicznej znajdują potwierdzenie w dokumentach przechowywanych

przez przedsiębiorcę.

2.

Książka kontroli zawiera wpisy dokonywane przez organ kontroli. Wpisy obejmują

1)

oznaczenie organu kontroli;

2)

oznaczenie upoważnienia do kontroli;

3)

zakres przedmiotowy przeprowadzonej kontroli;

4)

daty podjęcia i zakończenia kontroli;

5)

zalecenia pokontrolne oraz określenie zastosowanych środków pokontrolnych;

6)

uzasadnienie braku zawiadomienia przedsiębiorcy o zamiarze wszczęcia kontroli;

7)

uzasadnienie wszczęcia kontroli, o której mowa w art. 79a ust. 2;

8)

uzasadnienie zastosowanych wyjątków, o których mowa w art. 79, 80, 82 i 83;

9)

uzasadnienie przedłużenia czasu trwania kontroli, o którym mowa w art. 83 ust. 3 i

3a;

10)

uzasadnienie czasu trwania przerwy, o której mowa w art. 83a ust. 3.

3.

Przedsiębiorca jest obowiązany dokonywać w książce kontroli wpisu informującego o

wykonaniu zaleceń pokontrolnych bądź wpisu o ich uchyleniu przez organ kontroli lub

jego organ nadrzędny albo sąd administracyjny.

1

W przypadku wszczęcia kontroli przedsiębiorca jest obowiązany niezwłocznie okazać

kontrolującemu książkę kontroli, o której mowa w art. 81 ust. 1, prowadzoną w postaci

1)

papierowej - przez udostępnienie jej oryginału albo kopii odpowiednich jej fragmentów,

albo

2)

elektronicznej - przez zapewnienie dostępu przy użyciu urządzenia pozwalającego na

zapoznanie się z jej treścią i dokonanie wpisu albo wykonanie wydruków z systemu informatycznego,

w którym prowadzona jest książka kontroli, poświadczonych przez przedsiębiorcę za

zgodność z wpisem w książce kontroli.

2.

Przedsiębiorca jest zwolniony z okazania książki kontroli, jeżeli jej okazanie jest

niemożliwe ze względu na udostępnienie jej innemu organowi kontroli. W takim przypadku

przedsiębiorca okazuje książkę kontroli w siedzibie organu kontroli w terminie 3 dni

roboczych od dnia zwrotu tej książki przez organ kontroli.

1.

Nie można równocześnie podejmować i prowadzić więcej niż jednej kontroli działalności

przedsiębiorcy. Nie dotyczy to sytuacji, gdy

1)

ratyfikowane umowy międzynarodowe stanowią inaczej;

2)

przeprowadzenie kontroli jest niezbędne dla przeciwdziałania popełnieniu przestępstwa

lub wykroczenia, przeciwdziałania popełnieniu przestępstwa skarbowego lub wykroczenia

skarbowego lub zabezpieczenia dowodów jego popełnienia;

2a

przedsiębiorca wyraził zgodę na równoczesne podjęcie i prowadzenie więcej niż jednej

kontroli;

3)

kontrola jest prowadzona w toku postępowania prowadzonego na podstawie przepisów ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów;

3a)

kontrola jest prowadzona na podstawie art. 23c lub art. 23r ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne;

4)

przeprowadzenie kontroli jest uzasadnione bezpośrednim zagrożeniem życia, zdrowia

lub środowiska naturalnego;

5)

kontrola dotyczy zasadności dokonania zwrotu podatku od towarów i usług przed dokonaniem

tego zwrotu;

6)

przeprowadzenie kontroli jest realizacją obowiązków wynikających z przepisów prawa

wspólnotowego o ochronie konkurencji lub przepisów prawa wspólnotowego w zakresie

ochrony interesów finansowych Wspólnoty Europejskiej;

7)

kontrola dotyczy zasadności dokonania zwrotu podatku od towarów i usług na podstawie

przepisów o zwrocie osobom fizycznym niektórych wydatków związanych z budownictwem

mieszkaniowym;

8)

kontrola dotyczy zasadności dokonania zwrotu podatku od towarów i usług na podstawie

przepisów o zwrocie osobom fizycznym niektórych wydatków poniesionych w związku z

budową pierwszego własnego mieszkania;

9)

prowadzona kontrola jest kontrolą amerykańskich rachunków raportowanych uregulowaną

w ustawie z dnia 9 października 2015 r. o wykonywaniu Umowy między Rządem Rzeczypospolitej

Polskiej a Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki w sprawie poprawy wypełniania międzynarodowych

obowiązków podatkowych oraz wdrożenia ustawodawstwa FATCA

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1858).

1a.

Jeżeli przedsiębiorca wykonuje działalność gospodarczą w więcej niż jednym zakładzie

lub innej wyodrębnionej części swojego przedsiębiorstwa, zasada określona w ust. 1

zdanie pierwsze odnosi się do zakładu lub części przedsiębiorstwa, z zastrzeżeniem

ust. 1b.

1b.

W zakładzie lub części przedsiębiorstwa, w której przeprowadzana jest kontrola, dopuszczalne

jest równoczesne przeprowadzenie czynności kontrolnych niezbędnych do zakończenia

innej kontroli u tego przedsiębiorcy.

1c.

Przepisu ust. 1a nie stosuje się do kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy,

o którym mowa w art. 104 i 105.

2.

Jeżeli działalność gospodarcza przedsiębiorcy jest już objęta kontrolą innego organu,

organ kontroli odstąpi od podjęcia czynności kontrolnych oraz może ustalić z przedsiębiorcą

inny termin przeprowadzenia kontroli.

1.

Czas trwania wszystkich kontroli organu kontroli u przedsiębiorcy w jednym roku kalendarzowym

nie może przekraczać

1)

w odniesieniu do mikroprzedsiębiorców - 12 dni roboczych;

2)

w odniesieniu do małych przedsiębiorców - 18 dni roboczych;

3)

w odniesieniu do średnich przedsiębiorców - 24 dni roboczych;

4)

w odniesieniu do pozostałych przedsiębiorców - 48 dni roboczych.

2.

Ograniczeń czasu kontroli nie stosuje się, w przypadkach gdy

1)

ratyfikowane umowy międzynarodowe stanowią inaczej;

2)

przeprowadzenie kontroli jest niezbędne dla przeciwdziałania popełnieniu przestępstwa

lub wykroczenia, przeciwdziałania popełnieniu przestępstwa skarbowego lub wykroczenia

skarbowego lub zabezpieczenia dowodów jego popełnienia;

3)

kontrola jest prowadzona w toku postępowania prowadzonego na podstawie przepisów ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów;

3a)

kontrola jest prowadzona na podstawie art. 23c lub art. 23r ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne;

4)

przeprowadzenie kontroli jest uzasadnione bezpośrednim zagrożeniem życia, zdrowia

lub środowiska naturalnego;

5)

kontrola dotyczy zasadności dokonania zwrotu podatku od towarów i usług przed dokonaniem

tego zwrotu;

6)

przeprowadzenie kontroli jest realizacją obowiązków wynikających z przepisów prawa

wspólnotowego o ochronie konkurencji lub przepisów prawa wspólnotowego w zakresie

ochrony interesów finansowych Wspólnoty Europejskiej;

7)

kontrola dotyczy podmiotów, którym na mocy odrębnych przepisów właściwy organ wydał

decyzję o uznaniu prawidłowości wyboru i stosowania metody ustalania ceny transakcyjnej

między podmiotami powiązanymi - w zakresie związanym z wykonaniem tej decyzji;

8)

kontrola dotyczy zasadności dokonania zwrotu podatku od towarów i usług na podstawie

przepisów o zwrocie osobom fizycznym niektórych wydatków związanych z budownictwem

mieszkaniowym;

9)

kontrola dotyczy zasadności dokonania zwrotu podatku od towarów i usług na podstawie

przepisów o zwrocie osobom fizycznym niektórych wydatków poniesionych w związku z

budową pierwszego własnego mieszkania;

10)

kontrola jest kontrolą amerykańskich rachunków raportowanych uregulowaną w ustawie z dnia 9 października 2015 r. o wykonywaniu Umowy między Rządem Rzeczypospolitej

Polskiej a Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki w sprawie poprawy wypełniania międzynarodowych

obowiązków podatkowych oraz wdrożenia ustawodawstwa FATCA.

3.

Przedłużenie czasu trwania kontroli jest możliwe jedynie z przyczyn niezależnych od

organu kontroli i wymaga uzasadnienia na piśmie. Uzasadnienie doręcza się przedsiębiorcy

i wpisuje do książki kontroli przed podjęciem dalszych czynności kontrolnych. Przedłużenie

czasu trwania kontroli nie może naruszać terminów, o których mowa w ust. 1.

3a.

Przedłużenie czasu trwania kontroli możliwe jest także, jeżeli w toku kontroli zostanie

ujawnione zaniżenie zobowiązania podatkowego lub zawyżenie straty w wysokości przekraczającej

równowartość 10% kwoty zadeklarowanego zobowiązania podatkowego lub straty, albo w

przypadku ujawnienia faktu niezłożenia deklaracji pomimo takiego obowiązku.

3b.

Organ kontroli zawiadamia kontrolowanego o ujawnionych okolicznościach, o których

mowa w ust. 3a, jednocześnie wskazując zgromadzony w tym zakresie materiał dowodowy.

Uzasadnienie przedłużenia czasu trwania kontroli umieszcza się w książce kontroli

i protokole kontroli.

3c.

Czas trwania kontroli, o której mowa w ust. 3a, nie może spowodować przekroczenia

odpowiednio dwukrotności czasu określonego w ust. 1.

4.

Jeżeli wyniki kontroli wykazały rażące naruszenie przepisów prawa przez przedsiębiorcę,

można przeprowadzić powtórną kontrolę w tym samym zakresie przedmiotowym w danym roku

kalendarzowym, a czas jej trwania nie może przekraczać 7 dni. Czasu trwania powtórnej

kontroli nie wlicza się do czasu, o którym mowa w ust. 1.

1.

Organ kontroli może, po pisemnym zawiadomieniu przedsiębiorcy, przerwać kontrolę na

czas niezbędny do przeprowadzenia badań próbki produktu lub próbki kontrolnej, jeżeli

jedyną czynnością kontrolną po otrzymaniu wyniku badania próbki będzie sporządzenie

protokołu kontroli. Czasu przerwy nie wlicza się do czasu, o którym mowa w art. 83

ust. 1, o ile podczas przerwy przedsiębiorca miał możliwość wykonywania działalności

gospodarczej oraz miał nieograniczony dostęp do prowadzonej przez siebie dokumentacji

i posiadanych rzeczy, z wyjątkiem zabezpieczonej w celu kontroli próbki.

2.

W przypadku określonym w ust. 1, doręczenie przedsiębiorcy protokołu kontroli nie

wymaga ponownego wszczęcia kontroli, a dnia, w którym doręczono przedsiębiorcy protokół

kontroli, nie wlicza się do czasu trwania kontroli. Dopuszcza się doręczenie protokołu

kontroli w trakcie trwania kontroli innego organu.

3.

Uzasadnienie czasu trwania przerwy organ kontroli obowiązany jest wpisać do książki

kontroli przedsiębiorcy.

4.

Przerwa, o której mowa w ust. 1, nie stanowi przeszkody do przeprowadzenia w czasie

jej trwania kontroli przez inny organ kontroli.

1.

Organ kontroli nie przeprowadza kontroli, w przypadku gdy ma ona dotyczyć przedmiotu

kontroli objętego uprzednio zakończoną kontrolą przeprowadzoną przez ten sam organ.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się w przypadku, gdy

1)

kontrola ma dotyczyć okresu nieobjętego uprzednio zakończoną kontrolą;

2)

ponowna kontrola ma na celu przeciwdziałanie zagrożeniu życia lub zdrowia;

3)

ponowna kontrola jest niezbędna do przeprowadzenia postępowania w sprawie stwierdzenia

nieważności, stwierdzenia wygaśnięcia, uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej lub

wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną;

4)

ponowna kontrola jest niezbędna do przeprowadzenia postępowania w związku z uchyleniem

lub stwierdzeniem nieważności decyzji przez sąd administracyjny;

5)

ponowna kontrola jest niezbędna do przeprowadzenia postępowania w celu sprawdzenia

wykonania zaleceń pokontrolnych organu lub wykonania decyzji lub postanowień nakazujących

usunięcie naruszeń prawa, w związku z przeprowadzoną kontrolą;

6)

ponowna kontrola jest niezbędna do przeprowadzenia postępowania związanego ze złożeniem

korekty rozliczenia objętego uprzednio zakończoną kontrolą;

7)

organ kontroli poweźmie uzasadnione podejrzenie, że uprzednio zakończona kontrola

została przeprowadzona z naruszeniem prawa mającym wpływ na wynik kontroli lub dowody,

na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się

fałszywe lub protokół kontroli został sporządzony w wyniku przestępstwa;

8)

po sporządzeniu protokołu kontroli z poprzedniej kontroli wyszły na jaw istotne dla

sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody nieznane organowi kontroli w chwili

przeprowadzenia kontroli, w tym wskazujące na wystąpienie nadużycia prawa, o którym

mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1221);

9)

przedsiębiorca prowadzi działalność w zakresie objętym nadzorem, o którym mowa w art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym.

Przepisów art. 82 i art. 83 nie stosuje się wobec działalności przedsiębiorców w zakresie

objętym

1)

nadzorem, o którym mowa w art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym;

2)

nadzorem sanitarnym na podstawie ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1261) i ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia

(Dz. U. z 2017 r. poz. 149 i 60), w zakresie dotyczącym bezpieczeństwa żywności.

Przepisów art. 79, 79a, 80, 80a, art. 81 ust. 2, art. 81a, 82 i 83 nie stosuje się

wobec działalności gospodarczej przedsiębiorców w zakresie objętym

1

kontrolą, o której mowa w art. 55 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej;

2)

nadzorem weterynaryjnym, na podstawie ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1840), ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne, ustawy z dnia 27 sierpnia 2003 r. o weterynaryjnej kontroli granicznej

(Dz. U. z 2017 r. poz. 970), ustawy z dnia 10 grudnia 2003 r. o kontroli weterynaryjnej w handlu

(Dz. U. z 2015 r. poz. 519), ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1077, 1948 i 1961), ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób

zakaźnych zwierząt

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1855), ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego

(Dz. U. z 2017 r. poz. 242 i 471), ustawy z dnia 22 lipca 2006 r. o paszach

(Dz. U. z 2017 r. poz. 453) oraz ustawy z dnia 15 stycznia 2015 r. o ochronie zwierząt wykorzystywanych do celów naukowych

lub edukacyjnych

(Dz. U. poz. 266 oraz z 2017 r. poz. 60);

3)

(uchylony)

4

kontrolą związaną z obejmowaniem towarów procedurą celną i powrotnym wywozem dokonywaną

w urzędzie celno-skarbowym albo miejscu wyznaczonym lub uznanym przez organ celny,

na podstawie przepisów celnych, albo graniczną kontrolą fitosanitarną dokonywaną na

podstawie przepisów ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o ochronie roślin

(Dz. U. z 2016 r. poz. 2041 i 2246);

5

kontrolą przemieszczających się środków transportu, osób z nich korzystających oraz

towarów nimi przewożonych, na podstawie ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej, ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze, ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym oraz ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o ochronie roślin;

6)

zakupem produktów lub usług sprawdzającym rzetelność usługi, na podstawie ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1063 i 2056);

7)

sprzedażą dokonywaną poza punktem stałej lokalizacji (sprzedaż obwoźna i obnośna na

targowiskach w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1785)).

1.

Przepisów art. 79, art. 80a, art. 82 i art. 83 nie stosuje się w odniesieniu do kontroli

1)

działalności leczniczej, prowadzonej przez organ prowadzący rejestr, wojewodę i podmiot

tworzący w zakresie zadań określonych w przepisach o działalności leczniczej;

2)

przedsiębiorcy prowadzącego działalność w zakresie poszukiwania, rozpoznawania lub

wydobywania kopalin objętych własnością górniczą lub podmiotu wykonującego w zakresie

swojej działalności zawodowej powierzone mu przez tego przedsiębiorcę czynności w

ruchu zakładu górniczego albo zakładu wykonującego roboty geologiczne, prowadzonej

przez organy Inspekcji Ochrony Środowiska lub organy nadzoru górniczego.

2.

Do kontroli działalności leczniczej prowadzonej przez ministra właściwego do spraw

zdrowia nie stosuje się przepisów art. 79, art. 79a, art. 80a, art. 82 i art. 83.

Przepisów art. 82 i art. 83 nie stosuje się w odniesieniu do kontroli świadczeniodawców

dokonywanej przez podmiot zobowiązany do finansowania świadczeń opieki zdrowotnej

ze środków publicznych na podstawie ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych.

Przepisów art. 79, art. 80a, art. 82 i art. 83 nie stosuje się w odniesieniu do kontroli

działalności w zakresie zbierania i przetwarzania zużytego sprzętu oraz recyklingu

i innych niż recykling procesów odzysku odpadów powstałych ze zużytego sprzętu dokonywanej

przez Inspekcję Ochrony Środowiska, marszałka województwa oraz starostę w związku

z kontrolą przestrzegania przepisów dotyczących gospodarowania zużytym sprzętem.

1.

Przepisów art. 79, art. 82 ust. 1 i art. 83 ust. 1 nie stosuje się do kontroli wszczętej

w toku postępowania prowadzonego w wyniku złożenia wniosku przez przedsiębiorcę we

własnej sprawie, na podstawie przepisów odrębnych ustaw, bezpośrednio stosowanych

przepisów powszechnie obowiązującego prawa unijnego oraz kontroli prowadzonej na podstawie

ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki

spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1460 i 1475).

2.

Ilekroć w przepisach ustaw odrębnych oraz bezpośrednio stosowanych przepisach powszechnie

obowiązującego prawa wspólnotowego używa się pojęć: zawiadomienie, wezwanie, zgłoszenie,

których celem jest wszczęcie kontroli działalności gospodarczej przez właściwy organ

kontroli, przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio.

Przepisów art. 82 i art. 83 nie stosuje się do próby technicznej, o której mowa w

art. 29d ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o zapasach ropy naftowej, produktów naftowych

i gazu ziemnego oraz zasadach postępowania w sytuacjach zagrożenia bezpieczeństwa

paliwowego państwa i zakłóceń na rynku naftowym

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1210 i 1387).

1.

Przedsiębiorca może wnieść sprzeciw wobec podjęcia i wykonywania przez organy kontroli

czynności z naruszeniem przepisów art. 79-79b, art. 80 ust. 1 i 2, art. 82 ust. 1

oraz art. 83 ust. 1 i 2, z zastrzeżeniem art. 84d.

2.

Sprzeciw przedsiębiorca wnosi na piśmie do organu podejmującego i wykonującego kontrolę.

O wniesieniu sprzeciwu przedsiębiorca zawiadamia na piśmie kontrolującego.

3.

Sprzeciw wnosi się w terminie 3 dni roboczych od dnia wszczęcia kontroli przez organ

kontroli. Przedsiębiorca musi uzasadnić wniesienie sprzeciwu.

4.

W przypadku gdy naruszenie przepisu art. 83 ust. 1 wystąpiło w trakcie prowadzonej

kontroli, bieg terminu, o którym mowa w ust. 3, rozpoczyna się w dniu, w którym nastąpiło

przekroczenie limitu czasu trwania kontroli.

5.

Wniesienie sprzeciwu powoduje wstrzymanie czynności kontrolnych przez organ kontroli,

którego sprzeciw dotyczy, z chwilą doręczenia kontrolującemu zawiadomienia o wniesieniu

sprzeciwu do czasu rozpatrzenia sprzeciwu, a w przypadku wniesienia zażalenia do czasu

jego rozpatrzenia.

6.

Wniesienie sprzeciwu powoduje wstrzymanie biegu czasu trwania kontroli od dnia wniesienia

sprzeciwu do dnia doręczenia przedsiębiorcy postanowienia, o którym mowa w ust. 9,

albo do dnia, o którym mowa w ust. 12, z zastrzeżeniem ust. 7.

7.

W przypadku wniesienia przez przedsiębiorcę zażalenia, o którym mowa w ust. 10, wstrzymanie

biegu czasu trwania kontroli następuje do dnia doręczenia przedsiębiorcy postanowienia,

o którym mowa w ust. 10, albo do dnia, o którym mowa w ust. 13.

8.

W przypadku wniesienia sprzeciwu organ kontroli może, w drodze postanowienia, dokonać

zabezpieczenia dowodów mających związek z przedmiotem i zakresem kontroli, na czas

rozpatrzenia sprzeciwu. Zabezpieczeniu podlegają dokumenty, informacje, próbki wyrobów

oraz inne nośniki informacji, jeżeli stanowią lub mogą stanowić dowód w toku kontroli.

9.

Organ kontroli w terminie 3 dni roboczych od dnia otrzymania sprzeciwu, rozpatruje

sprzeciw oraz wydaje postanowienie o

1)

odstąpieniu od czynności kontrolnych;

2)

kontynuowaniu czynności kontrolnych.

10.

Na postanowienie, o którym mowa w ust. 9, przedsiębiorcy przysługuje zażalenie w terminie

3 dni od dnia otrzymania postanowienia. Rozstrzygnięcie zażalenia następuje w drodze

postanowienia, nie później niż w terminie 7 dni od dnia jego wniesienia.

11.

W przypadku wydania postanowienia, o którym mowa w ust. 9 pkt 2, organ kontroli może

kontynuować czynności kontrolne od dnia, w którym postanowienie doręczono przedsiębiorcy,

a w przypadku wniesienia zażalenia, od dnia doręczenia przedsiębiorcy postanowienia,

o którym mowa w ust. 10.

12.

Nierozpatrzenie sprzeciwu w terminie, o którym mowa w ust. 9, jest równoznaczne w

skutkach z wydaniem przez organ właściwy postanowienia, o którym mowa w ust. 9 pkt

1.

13.

Nierozpatrzenie zażalenia w terminie, o którym mowa w ust. 10, jest równoznaczne w

skutkach z wydaniem przez organ właściwy postanowienia uznającego słuszność wniesionego

zażalenia.

14.

Postanowienie, o którym mowa w ust. 8, wygasa z mocy ustawy w dniu następującym po

dniu doręczenia przedsiębiorcy postanowienia, o którym mowa w ust. 9, a w przypadku,

o którym mowa w ust. 12, w dniu następującym po dniu upływu terminu do rozpatrzenia

sprzeciwu, z zastrzeżeniem ust. 15.

15.

W przypadku wniesienia przez przedsiębiorcę zażalenia postanowienie, o którym mowa

w ust. 8, wygasa w dniu następującym po dniu doręczenia przedsiębiorcy postanowienia,

o którym mowa w ust. 10, a w przypadku, o którym mowa w ust. 13, w dniu następującym

po dniu upływu terminu do rozpatrzenia zażalenia.

15a

W razie przewlekłości czynności kontrolnych, po wydaniu postanowienia w przedmiocie

zażalenia, o którym mowa w ust. 10, przedsiębiorca może wnieść do sądu administracyjnego

skargę na przewlekłe prowadzenie kontroli. Wniesienie skargi nie wstrzymuje czynności

kontrolnych.

15b

Do skargi, o której mowa w ust. 15a, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 i 1370) dotyczące skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania.

16.

Do postępowań, o których mowa w ust. 9 i 10, w zakresie nieuregulowanym stosuje się

przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

Wniesienie sprzeciwu nie jest dopuszczalne, gdy organ przeprowadza kontrolę, powołując

się na przepisy art. 79 ust. 2 pkt 2, art. 80 ust. 2 pkt 2, art. 82 ust. 1 pkt 2,

art. 83 ust. 2 pkt 2 i art. 84a.

1.

Dla wykonywania działalności gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

przedsiębiorcy zagraniczni mogą, na zasadzie wzajemności, o ile ratyfikowane umowy

międzynarodowe nie stanowią inaczej, tworzyć oddziały z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, zwane dalej „oddziałami”.

2.

Do tworzenia oddziałów przez przedsiębiorców zagranicznych z państw członkowskich

Unii Europejskiej, państw Europejskiego Obszaru Gospodarczego nienależących do Unii

Europejskiej oraz państw niebędących stronami umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym,

którzy mogą korzystać ze swobody przedsiębiorczości na podstawie umów zawartych przez

te państwa ze Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, przepis art. 13

ust. 1 stosuje się odpowiednio.

Przedsiębiorca zagraniczny tworzący oddział może wykonywać działalność gospodarczą

wyłącznie w zakresie przedmiotu działalności przedsiębiorcy zagranicznego.

Przedsiębiorca zagraniczny tworzący oddział jest obowiązany ustanowić osobę upoważnioną

w oddziale do reprezentowania przedsiębiorcy zagranicznego.

Przedsiębiorca zagraniczny może rozpocząć działalność w ramach oddziału po uzyskaniu

wpisu oddziału do rejestru przedsiębiorców. Zasady wpisu do rejestru przedsiębiorców

określają przepisy odrębnej ustawy.

Niezależnie od obowiązków określonych w przepisach o Krajowym Rejestrze Sądowym przedsiębiorca

zagraniczny jest obowiązany

1)

podać imię i nazwisko oraz adres na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej osoby upoważnionej

w oddziale do reprezentowania przedsiębiorcy zagranicznego;

2)

dołączyć poświadczony notarialnie wzór podpisu osoby, o której mowa w pkt 1;

3)

jeżeli działa na podstawie aktu założycielskiego, umowy lub statutu - złożyć ich odpisy

do akt rejestrowych oddziału wraz z uwierzytelnionym tłumaczeniem na język polski;

w przypadku gdy przedsiębiorca zagraniczny utworzył na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej więcej niż jeden oddział, złożenie tych dokumentów może nastąpić w aktach

jednego z oddziałów, z tym że w aktach rejestrowych pozostałych oddziałów należy wskazać

ten oddział, w którego aktach złożono wskazane dokumenty, wraz z oznaczeniem sądu,

w którym znajdują się akta, i numeru oddziału w rejestrze;

4)

jeżeli istnieje lub wykonuje działalność na podstawie wpisu do rejestru - złożyć do

akt rejestrowych oddziału odpis z tego rejestru wraz z uwierzytelnionym tłumaczeniem

na język polski; w przypadku gdy przedsiębiorca zagraniczny utworzył na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej więcej niż jeden oddział, złożenie tych dokumentów może

nastąpić w aktach jednego z oddziałów, z tym że w aktach rejestrowych pozostałych

oddziałów należy wskazać ten oddział, w którego aktach złożono wskazane dokumenty,

wraz z oznaczeniem sądu, w którym znajdują się akta, i numeru oddziału w rejestrze.

Przedsiębiorca zagraniczny, który utworzył oddział, jest obowiązany

1)

używać do oznaczenia oddziału oryginalnej nazwy przedsiębiorcy zagranicznego wraz

z przetłumaczoną na język polski nazwą formy prawnej przedsiębiorcy oraz dodaniem

wyrazów „oddział w Polsce”;

2)

prowadzić dla oddziału oddzielną rachunkowość w języku polskim zgodnie z przepisami

o rachunkowości;

3)

zgłaszać ministrowi właściwemu do spraw gospodarki wszelkie zmiany stanu faktycznego

i prawnego w zakresie okoliczności, o których mowa w art. 91 ust. 1 pkt 2, w terminie

14 dni od dnia ich wystąpienia.

1.

Minister właściwy do spraw gospodarki wydaje decyzję o zakazie wykonywania działalności

gospodarczej przez przedsiębiorcę zagranicznego w ramach oddziału, w przypadku gdy

1)

oddział rażąco narusza prawo polskie lub nie wykonuje obowiązku, o którym mowa w art.

90 pkt 3;

2)

nastąpiło otwarcie likwidacji przedsiębiorcy zagranicznego, który utworzył oddział,

lub przedsiębiorca ten utracił prawo wykonywania działalności gospodarczej;

3)

działalność przedsiębiorcy zagranicznego zagraża bezpieczeństwu lub obronności państwa,

bezpieczeństwu informacji niejawnych o klauzuli tajności „poufne” lub wyższej lub

innemu ważnemu interesowi publicznemu.

2.

W przypadku wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw gospodarki

zawiadamia osobę, o której mowa w art. 89 pkt 1, o obowiązku wszczęcia postępowania

likwidacyjnego oddziału w oznaczonym terminie, nie krótszym niż 30 dni. Odpis decyzji,

o której mowa w ust. 1, minister przesyła do właściwego sądu rejestrowego.

Do likwidacji oddziału będącej następstwem

1)

decyzji o zakazie wykonywania działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę zagranicznego

w ramach oddziału, wydanej przez ministra właściwego do spraw gospodarki,

2)

decyzji przedsiębiorcy zagranicznego o likwidacji oddziału

- stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu spółek handlowych o likwidacji spółki z ograniczoną odpowiedzialnością.

Przedsiębiorcy zagraniczni mogą tworzyć przedstawicielstwa z siedzibą na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, zwane dalej „przedstawicielstwami”.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 82 pkt 6 i 7, które wchodzą w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia;

2)

art. 4 pkt 28, art. 10 ust. 1 pkt 5, art. 31 ust. 1, art. 32 i art. 91, które wchodzą

w życie z dniem 1 lipca 2018 r.

Zakres działania przedstawicielstwa może obejmować wyłącznie prowadzenie działalności

w zakresie reklamy i promocji przedsiębiorcy zagranicznego.

1.

Przedstawicielstwo mogą utworzyć również osoby zagraniczne, powołane aktem właściwego

organu kraju ich siedziby, do promocji gospodarki tego kraju, z tym że zakres działania

takiego przedstawicielstwa może obejmować wyłącznie promocję i reklamę gospodarki

tego kraju.

2.

Do przedstawicielstwa, o którym mowa w ust. 1, przepisy niniejszego rozdziału stosuje

się odpowiednio.

1.

Utworzenie przedstawicielstwa wymaga wpisu do rejestru przedstawicielstw przedsiębiorców

zagranicznych, zwanego dalej „rejestrem przedstawicielstw”, prowadzonego przez ministra

właściwego do spraw gospodarki.

1a.

Utworzenie przedstawicielstwa przez bank zagraniczny lub instytucję kredytową w rozumieniu

ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe nie wymaga wpisu do rejestru przedstawicielstw.

2.

Wpisu do rejestru przedstawicielstw dokonuje się na podstawie złożonego wniosku i

zgodnie z jego treścią.

1.

Wniosek, o którym mowa w art. 96 ust. 2, sporządzony w języku polskim, zawiera

1)

nazwę, siedzibę i formę prawną przedsiębiorcy zagranicznego;

2)

przedmiot działalności gospodarczej przedsiębiorcy zagranicznego;

3)

imię, nazwisko oraz adres pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej osoby upoważnionej

w przedstawicielstwie do reprezentowania przedsiębiorcy zagranicznego;

4)

adres siedziby głównej przedstawicielstwa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

w której są przechowywane oryginały dokumentów związanych z działalnością przedstawicielstwa.

2.

Do wniosku należy dołączyć

1)

urzędowy odpis dokumentu potwierdzającego rejestrację przedsiębiorcy zagranicznego,

na podstawie którego przedsiębiorca wykonuje działalność gospodarczą;

2)

uwierzytelnioną urzędowo kopię dokumentu określającego adres siedziby przedsiębiorcy

zagranicznego, zasady reprezentacji przedsiębiorcy zagranicznego oraz wskazanie osób

uprawnionych do jego reprezentacji, jeżeli dokument, o którym mowa w pkt 1, nie zawiera

niezbędnych informacji w tym zakresie;

3)

uwierzytelnioną kopię dokumentu uprawniającego przedsiębiorcę zagranicznego do wykorzystywania

lokalu lub nieruchomości na potrzeby siedziby głównej przedstawicielstwa.

2a.

Jeżeli wniosek zawiera braki formalne, minister właściwy do spraw gospodarki wzywa

wnioskodawcę do jego uzupełnienia w terminie nie krótszym niż 7 dni. Wyznaczony termin

na uzupełnienie wniosku, na umotywowany wniosek wnioskodawcy złożony przed upływem

tego terminu, może zostać przedłużony. Nieusunięcie braków formalnych w wyznaczonym

terminie skutkuje pozostawieniem wniosku bez rozpoznania.

3.

Dokumenty, o których mowa w ust. 2, sporządzone w języku obcym, należy przedstawić

wraz z tłumaczeniem na język polski, sporządzonym i poświadczonym przez tłumacza przysięgłego

albo sprawdzonym i poświadczonym przez tłumacza przysięgłego, wykonującego zawód tłumacza

przysięgłego na warunkach określonych w ustawie z dnia 25 listopada 2004 r. o zawodzie tłumacza przysięgłego

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1505), lub przez tłumacza przysięgłego mającego siedzibę na terytorium jednego z państw,

o których mowa w art. 13 ust. 1.

4.

Dołączony do wniosku o wpis do rejestru przedstawicielstw dokument, o którym mowa

w ust. 2 pkt 1, powinien być poświadczony przez apostille, jeżeli przedsiębiorca zagraniczny

działa na terytorium państwa będącego stroną Konwencji znoszącej wymóg legalizacji

zagranicznych dokumentów urzędowych, sporządzonej w Hadze dnia 5 października 1961 r.

(Dz. U. z 2005 r. poz. 938), albo przez legalizację, jeżeli przedsiębiorca zagraniczny działa na terytorium państwa

niebędącego stroną tej konwencji.

5.

Poświadczenie przez apostille albo legalizację nie jest wymagane, jeżeli umowa międzynarodowa,

którą jest związana Rzeczpospolita Polska, zniosła lub uprościła legalizację lub zwolniła

z legalizacji dokumenty w sprawach objętych zakresem tych umów.

1.

O dokonaniu wpisu przedstawicielstwa do rejestru przedstawicielstw wydaje się z urzędu

zaświadczenie. Zaświadczenie zawiera dane, o których mowa w art. 97 ust. 1, oraz numer

wpisu do rejestru przedstawicielstw i datę wpisu.

2.

Rejestr przedstawicielstw jest jawny.

1.

Minister właściwy do spraw gospodarki odmawia, w drodze decyzji, wpisu do rejestru

przedstawicielstw, jeżeli

1)

utworzenie przedstawicielstwa zagrażałoby bezpieczeństwu lub obronności państwa lub

bezpieczeństwu informacji niejawnych o klauzuli tajności „poufne” lub wyższej lub

innemu ważnemu interesowi publicznemu;

2)

wniosek, o którym mowa w art. 96 ust. 2, dotyczy działalności wykraczającej poza zakres

określony w art. 94 i art. 95 ust. 1.

2.

Odmowa wpisu z przyczyn, o których mowa w ust. 1 pkt 1, nie wymaga uzasadnienia faktycznego.

Przedsiębiorca zagraniczny, który utworzył przedstawicielstwo, jest obowiązany

1)

używać do oznaczenia przedstawicielstwa oryginalnej nazwy przedsiębiorcy zagranicznego

wraz z przetłumaczoną na język polski nazwą formy prawnej przedsiębiorcy oraz dodaniem

wyrazów „przedstawicielstwo w Polsce”;

2)

prowadzić dla przedstawicielstwa oddzielną rachunkowość w języku polskim zgodnie z

przepisami o rachunkowości;

3)

zgłaszać ministrowi właściwemu do spraw gospodarki wszelkie zmiany stanu faktycznego

i prawnego w zakresie danych, o których mowa w art. 97, oraz o rozpoczęciu likwidacji

przedsiębiorcy zagranicznego i jej ukończeniu, a także o utracie przez przedsiębiorcę

zagranicznego prawa wykonywania działalności gospodarczej lub rozporządzania swoim

majątkiem, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia tych zdarzeń; do zgłoszenia zmian

stosuje się odpowiednio przepisy art. 97.

1.

Minister właściwy do spraw gospodarki wydaje decyzję o zakazie wykonywania działalności

przez przedsiębiorcę zagranicznego w ramach przedstawicielstwa, w przypadku gdy

1)

rażąco narusza prawo polskie lub nie wykonuje obowiązku, o którym mowa w art. 100

pkt 3;

2)

nastąpiło otwarcie likwidacji przedsiębiorcy zagranicznego, który utworzył przedstawicielstwo,

lub przedsiębiorca ten utracił prawo wykonywania działalności gospodarczej;

3)

działalność przedsiębiorcy zagranicznego zagraża bezpieczeństwu lub obronności państwa,

bezpieczeństwu informacji niejawnych o klauzuli tajności „poufne” lub wyższej lub

innemu ważnemu interesowi publicznemu.

2.

Do likwidacji przedstawicielstwa stosuje się odpowiednio przepis art. 91 ust. 2 oraz

przepisy Kodeksu spółek handlowych o likwidacji spółki z ograniczoną odpowiedzialnością.

1.

O zakończeniu likwidacji przedstawicielstwa przedsiębiorca zagraniczny jest obowiązany

zawiadomić ministra właściwego do spraw gospodarki w terminie 14 dni, licząc od dnia

zakończenia likwidacji.

2.

Po zakończeniu likwidacji przedstawicielstwa minister właściwy do spraw gospodarki,

w drodze decyzji, wykreśla przedstawicielstwo z rejestru przedstawicielstw.

Do przedstawicielstw utworzonych przez bank zagraniczny lub instytucję kredytową,

w rozumieniu ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe, przepisów art. 100 pkt 3, art. 101 ust. 1 i art. 102 nie stosuje się.

Państwo stwarza, z poszanowaniem zasad równości i konkurencji, korzystne warunki dla

funkcjonowania i rozwoju mikroprzedsiębiorców, małych i średnich przedsiębiorców,

w szczególności przez

1)

inicjowanie zmian stanu prawnego sprzyjających rozwojowi mikroprzedsiębiorców, małych

i średnich przedsiębiorców, w tym dotyczących dostępu do środków finansowych pochodzących

z kredytów i pożyczek oraz poręczeń kredytowych;

1a

dokonywanie oceny przewidywanego wpływu projektu ustawy lub rozporządzenia na działalność

mikroprzedsiębiorców, małych i średnich przedsiębiorców, stanowiącej odrębną część

uzasadnienia projektu ustawy lub rozporządzenia, z wyłączeniem tych projektów ustaw

i rozporządzeń, które nie dotyczą majątkowych praw i obowiązków przedsiębiorców lub

praw i obowiązków przedsiębiorców wobec organów administracji publicznej;

2)

wspieranie instytucji umożliwiających finansowanie działalności gospodarczej na dogodnych

warunkach w ramach realizowanych programów rządowych;

3)

wyrównywanie warunków wykonywania działalności gospodarczej ze względu na obciążenia

publicznoprawne;

4)

ułatwianie dostępu do informacji, szkoleń oraz doradztwa;

5)

wspieranie instytucji i organizacji działających na rzecz przedsiębiorców;

6)

promowanie współpracy mikroprzedsiębiorców, małych i średnich przedsiębiorców z innymi

przedsiębiorcami polskimi i zagranicznymi.

Za mikroprzedsiębiorcę uważa się przedsiębiorcę, który w co najmniej jednym z dwóch

ostatnich lat obrotowych

1)

zatrudniał średniorocznie mniej niż 10 pracowników oraz

2)

osiągnął roczny obrót netto ze sprzedaży towarów, wyrobów i usług oraz operacji finansowych

nieprzekraczający równowartości w złotych 2 milionów euro, lub sumy aktywów jego bilansu

sporządzonego na koniec jednego z tych lat nie przekroczyły równowartości w złotych

2 milionów euro.

Za małego przedsiębiorcę uważa się przedsiębiorcę, który w co najmniej jednym z dwóch

ostatnich lat obrotowych

1)

zatrudniał średniorocznie mniej niż 50 pracowników oraz

2)

osiągnął roczny obrót netto ze sprzedaży towarów, wyrobów i usług oraz operacji finansowych

nieprzekraczający równowartości w złotych 10 milionów euro, lub sumy aktywów jego

bilansu sporządzonego na koniec jednego z tych lat nie przekroczyły równowartości

w złotych 10 milionów euro.

Za średniego przedsiębiorcę uważa się przedsiębiorcę, który w co najmniej jednym z

dwóch ostatnich lat obrotowych

1)

zatrudniał średniorocznie mniej niż 250 pracowników oraz

2)

osiągnął roczny obrót netto ze sprzedaży towarów, wyrobów i usług oraz operacji finansowych

nieprzekraczający równowartości w złotych 50 milionów euro, lub sumy aktywów jego

bilansu sporządzonego na koniec jednego z tych lat nie przekroczyły równowartości

w złotych 43 milionów euro.

Wyrażone w euro wielkości, o których mowa w art. 104-106, przelicza się na złote według

średniego kursu ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski w ostatnim dniu roku obrotowego

wybranego do określenia statusu przedsiębiorcy.

(uchylony)

1.

Średnioroczne zatrudnienie określa się w przeliczeniu na pełne etaty.

2.

Przy obliczaniu średniorocznego zatrudnienia nie uwzględnia się pracowników przebywających

na urlopach macierzyńskich, urlopach na warunkach urlopu macierzyńskiego, urlopach

ojcowskich, urlopach rodzicielskich i urlopach wychowawczych, a także zatrudnionych

w celu przygotowania zawodowego.

3.

W przypadku przedsiębiorcy działającego krócej niż rok, jego przewidywany obrót netto

ze sprzedaży towarów, wyrobów i usług oraz operacji finansowych, a także średnioroczne

zatrudnienie oszacowuje się na podstawie danych za ostatni okres, udokumentowany przez

przedsiębiorcę.

4.

(uchylony)

1.

Przedsiębiorca wnioskujący o udzielenie pomocy publicznej składa oświadczenie przed

organem udzielającym pomocy, że spełnia przesłanki określone w załączniku I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznającego niektóre

rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu

(ogólnego rozporządzenia w sprawie wyłączeń blokowych)

(Dz. Urz. UE L 214 z 09.08.2008, str. 3).

2.

Oświadczenie ma formę pisemną, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 nie uchybiają uprawnieniom organu udzielającego pomocy do kontroli

stanu faktycznego u przedsiębiorcy.

4.

Wyrażone w euro wielkości, o których mowa w załączniku I do rozporządzenia określonego

w ust. 1, przelicza się na złote według średniego kursu ogłaszanego przez Narodowy

Bank Polski w ostatnim dniu roku obrotowego wybranego do określenia statusu przedsiębiorcy.

Ustawa wchodzi w życie w terminie i na zasadach określonych w ustawie - Przepisy wprowadzające

ustawę o swobodzie działalności gospodarczej

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 marca 2017 r., z wyjątkiem

1)

art. 1, art. 4 pkt 1 i pkt 11 lit. c i d, lit. e w zakresie § 12 i 13 oraz lit. f,

art. 11, art. 13, art. 27, art. 38 pkt 39 lit. a tiret drugie, pkt 65 lit. a, pkt

68 lit. a w zakresie pkt 1, pkt 76 lit. b tiret drugie, art. 119, art. 148, art. 160

ust. 2 i 3, art. 162 ust. 1 pkt 1, art. 164, art. 165 ust. 1, 2 i 6, art. 178, art.

190 ust. 1, art. 201 ust. 1 i art. 259 ust. 1, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia;

2)

art. 150, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2017 r.;

2a)

art. 112 pkt 2-4, które wchodzą w życie z dniem 27 lutego 2017 r.;

3)

art. 4 pkt 12, art. 163 pkt 3, art. 168, art. 172 pkt 6 oraz art. 192 ust. 1-4, które

wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2018 r.;

4)

art. 149a, który wchodzi w życie z dniem 4 czerwca 2018 r.