Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 9 listopada 2017 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o pracownikach urzędów państwowych

1.

Ustawa określa obowiązki i prawa urzędników państwowych oraz innych pracowników zatrudnionych

w

1)

Kancelarii Sejmu;

2)

Kancelarii Senatu;

3)

Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej;

3a)

(uchylony)

3b)

Sądzie Najwyższym;

4)

(uchylony)

5)

(uchylony)

6

Biurze Trybunału Konstytucyjnego;

6

Kancelarii Trybunału Konstytucyjnego;

7)

Biurze Rzecznika Praw Obywatelskich;

7a)

Biurze Rzecznika Praw Dziecka;

8)

Biurze Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji;

8a

Urzędzie Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej w sprawach nieuregulowanych

w odrębnych przepisach;

9)

Krajowym Biurze Wyborczym;

9a)

(uchylony)

10)

(uchylony)

11)

(uchylony)

12)

regionalnych izbach obrachunkowych;

13)

Biurze Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych;

14)

Instytucie Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu.

2.

Ustawa określa obowiązki i prawa osób zatrudnionych w

1)

Kancelarii Prezesa Rady Ministrów,

2)

urzędach ministrów i przewodniczących komitetów wchodzących w skład Rady Ministrów

oraz urzędach centralnych organów administracji rządowej,

3)

urzędach wojewódzkich oraz innych urzędach stanowiących aparat pomocniczy terenowych

organów administracji rządowej podległych ministrom lub centralnym organom administracji

rządowej,

4)

(uchylony)

4a)

Rządowym Centrum Legislacji,

5)

komendach, inspektoratach i innych jednostkach organizacyjnych stanowiących aparat

pomocniczy kierowników zespolonych służb, inspekcji i straży wojewódzkich oraz kierowników

powiatowych służb, inspekcji i straży,

5a)

Centralnym Biurze Śledczym Policji,

6)

(uchylony)

7)

(uchylony)

8)

Biurze Nasiennictwa Leśnego

wobec których nie mają zastosowania przepisy ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1889).

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia

1)

określa stanowiska, na których w urzędach wymienionych w art. 1 zatrudniani pracownicy

są urzędnikami państwowymi w rozumieniu ustawy;

2)

może rozciągnąć w całości lub w części przepisy ustawy na pracowników innych urzędów

państwowych niż określone w art. 1.

Urzędnikiem państwowym może być osoba, która

1)

jest obywatelem polskim;

2)

ukończyła osiemnaście lat życia i ma pełną zdolność do czynności prawnych oraz korzysta

z pełni praw publicznych;

3)

jest nieskazitelnego charakteru;

4)

ma odpowiednie wykształcenie i odbyła aplikację administracyjną;

5)

posiada stan zdrowia pozwalający na zatrudnienie na określonym stanowisku.

Na stanowisko urzędnika państwowego zatrudnionego w urzędach wymienionych w art. 1

ust. 1 może zostać przeniesiony w drodze porozumienia pracodawców członek korpusu

służby cywilnej w rozumieniu ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej.

1.

Jeżeli w urzędzie wskaźnik zatrudnienia osób niepełnosprawnych, w rozumieniu przepisów

o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, w

miesiącu poprzedzającym miesiąc, w którym następuje zatrudnienie, jest niższy niż

6%, pierwszeństwo w zatrudnieniu przysługuje osobie niepełnosprawnej, o ile spełnia

wymagania na dane stanowisko.

2.

Szczegółowy sposób realizowania zasady, o której mowa w ust. 1, określa kierownik

urzędu.

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

1.

Aplikacja administracyjna ma na celu teoretyczne i praktyczne przygotowanie pracownika

podejmującego po raz pierwszy pracę w urzędzie państwowym do należytego wykonywania

obowiązków urzędnika państwowego.

2.

Aplikacja administracyjna trwa dwanaście miesięcy i kończy się oceną kwalifikacyjną.

Kierownik urzędu może zaliczyć na poczet aplikacji uprzednie zatrudnienie aplikanta

i skrócić mu okres aplikacji do sześciu miesięcy.

3.

Aplikant, który otrzymał pozytywną ocenę kwalifikacyjną, powinien być zatrudniony

na stanowisku, do którego został przygotowany w toku aplikacji.

4.

Aplikant, który otrzymał negatywną ocenę kwalifikacyjną, może być zatrudniony na stanowisku,

do którego objęcia nie jest wymagana aplikacja administracyjna.

5.

Ponownej ocenie kwalifikacyjnej poddaje się aplikanta po rocznej pracy na stanowisku,

o którym mowa w ust. 4.

6.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa zasady i tryb odbywania aplikacji,

wykaz stanowisk objętych aplikacją, a także zasady i wypadki dopuszczające zaliczenie

aplikacji oraz zwolnienie od jej odbywania.

1.

Kierownik urzędu może skierować urzędnika mającego wykształcenie prawnicze do odbycia

aplikacji legislacyjnej. Wzajemne prawa i obowiązki urzędu i urzędnika, związane ze

skierowaniem na aplikację legislacyjną, określa umowa zawarta między kierownikiem

urzędu a urzędnikiem.

2.

Aplikacja legislacyjna kończy się egzaminem.

3.

Szczegółowe zasady i tryb organizowania i odbywania aplikacji określają odrębne przepisy.

(uchylony)

Małżonkowie oraz osoby pozostające ze sobą w stosunku pokrewieństwa do drugiego stopnia

włącznie lub powinowactwa pierwszego stopnia nie mogą być zatrudnieni w tym samym

urzędzie, jeżeli powstałby między tymi osobami stosunek służbowej podległości.

1.

Jeżeli wymagają tego potrzeby urzędu, urzędnikowi państwowemu można zlecić, na okres

do trzech miesięcy w roku kalendarzowym, wykonywanie innej pracy niż określona w akcie

mianowania lub w umowie o pracę, zgodnej z jego kwalifikacjami. W okresie tym przysługuje

mu wynagrodzenie stosowne do wykonywanej pracy, lecz nie niższe od dotychczasowego.

1a.

W razie reorganizacji urzędu urzędnika państwowego mianowanego można przenieść na

inne stanowisko służbowe, odpowiadające kwalifikacjom pracownika, jeżeli ze względu

na likwidację stanowiska zajmowanego przez urzędnika nie jest możliwe dalsze jego

zatrudnienie na tym stanowisku. Po przeniesieniu przysługuje wynagrodzenie stosowne

do wykonywanej pracy, lecz przez okres sześciu miesięcy nie niższe od dotychczasowego.

1b.

Jeżeli jest to konieczne ze względu na szczególne potrzeby urzędu, urzędnika państwowego

mianowanego można przenieść na inne stanowisko, odpowiadające kwalifikacjom urzędnika

i równorzędne pod względem wynagrodzenia.

2.

Urzędnika państwowego można, na jego wniosek lub za jego zgodą, przenieść do pracy

w innym urzędzie w tej samej lub innej miejscowości. Przeniesienia dokonuje kierownik

urzędu, w którym urzędnik ten ma być zatrudniony, w porozumieniu z kierownikiem urzędu

dotychczas zatrudniającego urzędnika.

3.

W uzasadnionych wypadkach urzędnik państwowy mianowany może być przeniesiony, na okres

do sześciu miesięcy, do innego urzędu w tej samej lub innej miejscowości, do pracy

zgodnej z posiadanymi kwalifikacjami. W okresie przeniesienia przysługuje mu wynagrodzenie

stosowne do wykonywanej pracy, lecz nie niższe od dotychczasowego. Przeniesienie takie

dopuszczalne jest tylko raz na dwa lata.

4.

Niedopuszczalne jest czasowe przeniesienie, bez zgody zainteresowanego, do urzędu

mającego siedzibę w innej miejscowości kobiety w ciąży lub urzędnika państwowego sprawującego

opiekę nad dzieckiem w wieku do czternastu lat, a także w wypadkach, gdy stoją temu

na przeszkodzie ważne względy osobiste lub rodzinne urzędnika.

5.

W razie trwałej utraty zdolności do pracy na zajmowanym stanowisku, stwierdzonej orzeczeniem

komisji lekarskiej do spraw inwalidztwa i zatrudnienia

1.

Urzędnik państwowy zostaje z mocy prawa zawieszony w pełnieniu obowiązków służbowych

w razie tymczasowego aresztowania do czasu wygaśnięcia stosunku pracy, chyba że wcześniej

rozwiązano z nim stosunek pracy bez wypowiedzenia z jego winy lub upłynął już okres

wypowiedzenia przed tymczasowym aresztowaniem urzędnika.

2.

Wynagrodzenie w okresie tymczasowego aresztowania urzędnika państwowego ulega ograniczeniu

do połowy. Jeżeli zapadł wyrok uniewinniający lub postępowanie karne zostało umorzone,

urzędnikowi państwowemu wypłaca się pozostałą część wynagrodzenia, chyba że postępowanie

karne umorzono warunkowo lub na podstawie amnestii, a zainteresowany w przepisanym

trybie nie domagał się rehabilitacji.

1.

Kierownik urzędu może zawiesić w pełnieniu obowiązków służbowych urzędnika państwowego

mianowanego, jeżeli zostało wszczęte przeciwko niemu postępowanie dyscyplinarne.

2.

Zawieszenie, o którym mowa w ust. 1, nie może trwać dłużej niż trzy miesiące.

3.

W okresie zawieszenia, o którym mowa w ust. 1, urzędnik państwowy mianowany zachowuje

prawo do wynagrodzenia i innych świadczeń przysługujących na podstawie stosunku pracy.

1.

Rozwiązanie stosunku pracy z urzędnikiem państwowym mianowanym może nastąpić w drodze

wypowiedzenia w razie

1)

otrzymania ujemnej oceny kwalifikacyjnej, potwierdzonej ponowną ujemną oceną, która

nie może być dokonana wcześniej niż po upływie trzech miesięcy;

2)

likwidacji urzędu lub jego reorganizacji, jeżeli nie jest możliwe przeniesienie urzędnika

państwowego mianowanego na inne stanowisko w tym samym urzędzie;

3)

niezawinionej utraty uprawnień wymaganych do wykonywania pracy na zajmowanym stanowisku;

4)

trwałej utraty zdolności fizycznej lub psychicznej do pracy na zajmowanym stanowisku,

stwierdzonej orzeczeniem komisji lekarskiej do spraw inwalidztwa i zatrudnienia

5)

(uchylony)

2.

Okres wypowiedzenia stosunku pracy wynosi trzy miesiące i kończy się ostatniego dnia

miesiąca.

3.

W wypadkach określonych w ust. 1 pkt 3 urząd powinien zaproponować urzędnikowi państwowemu

mianowanemu podjęcie pracy na innym stanowisku odpowiadającym posiadanym kwalifikacjom,

jeżeli takim stanowiskiem dysponuje.

4.

Do rozwiązania stosunku pracy w wypadkach określonych w ust. 1 pkt 1-3 stosuje się

przepis art. 38 Kodeksu pracy.

1.

W razie rozwiązania stosunku pracy z urzędnikiem państwowym mianowanym, z przyczyn

określonych w art. 13 ust. 1 pkt 2, w okresie między ustaniem zatrudnienia w likwidowanym

lub reorganizowanym urzędzie a podjęciem pracy lub działalności gospodarczej, urzędnikowi

temu przysługuje świadczenie pieniężne ze środków budżetu państwa, przez okres nie

dłuższy niż sześć miesięcy, obliczane jak ekwiwalent pieniężny za urlop wypoczynkowy.

Świadczenie to nie przysługuje urzędnikowi państwowemu, który nabył prawo do emerytury.

2.

W razie gdy w okresie, o którym mowa w ust. 1, były urzędnik pobiera zasiłek wychowawczy,

chorobowy albo macierzyński, wysokość świadczenia pieniężnego ulega odpowiedniemu

obniżeniu.

3.

Okres pobierania świadczenia pieniężnego, o którym mowa w ust. 1, wlicza się do okresów

pracy wymaganych do nabycia lub zachowania uprawnień pracowniczych oraz do okresów

zatrudnienia w rozumieniu przepisów ozaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin

1.

Stosunek pracy z urzędnikiem państwowym mianowanym ulega z mocy prawa rozwiązaniu

z jego winy bez wypowiedzenia, w razie

1)

prawomocnego skazania na karę pozbawienia praw publicznych albo prawa wykonywania

zawodu;

2)

prawomocnego ukarania karą dyscyplinarną wydalenia z pracy w urzędzie;

3)

zawinionej utraty uprawnień koniecznych do wykonywania pracy na zajmowanym stanowisku.

2.

Stosunek pracy z urzędnikiem państwowym mianowanym ulega z mocy prawa rozwiązaniu

bez wypowiedzenia również w razie utraty obywatelstwa polskiego.

3.

Rozwiązanie stosunku pracy bez wypowiedzenia z urzędnikiem państwowym mianowanym może

nastąpić także w razie jego nieobecności w pracy z powodu choroby trwającej dłużej

niż rok lub odosobnienia ze względu na chorobę zakaźną, a także w razie usprawiedliwionej

nieobecności w pracy z innych przyczyn - po upływie okresów przewidzianych w art. 53 Kodeksu pracy.

3a.

W razie niezdolności do pracy z powodu choroby, o której mowa w ust. 3, urzędnik państwowy

mianowany zachowuje prawo do świadczeń pieniężnych przez okres przewidziany w przepisach

o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa.

4.

Stosunek pracy z urzędnikiem państwowym mianowanym wygasa w wypadkach określonych

w Kodeksie pracy oraz przepisach szczególnych.

Stosunek pracy z urzędnikiem państwowym mianowanym ulega rozwiązaniu w drodze porozumienia

stron lub z zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia dokonanego przez tego

urzędnika.

W okresie wypowiedzenia urzędnik państwowy mianowany może być zwolniony z pełnienia

obowiązków, z zachowaniem prawa do wynagrodzenia.

Postanowienia niniejszego rozdziału nie naruszają przepisów dotyczących szczególnej

ochrony pracowników w zakresie wypowiedzenia i rozwiązania stosunku pracy.

1.

Urzędnik państwowy jest obowiązany chronić interesy państwa oraz prawa i słuszne interesy

obywateli.

2.

Urzędnik państwowy obowiązany jest w szczególności

1)

przestrzegać Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i innych przepisów prawa;

2)

strzec autorytetu Rzeczypospolitej Polskiej oraz dążyć do pogłębiania zaufania obywateli

do organów państwa;

3)

racjonalnie gospodarować środkami publicznymi;

4)

rzetelnie i bezstronnie, sprawnie i terminowo wykonywać powierzone zadania;

5)

dochowywać tajemnicy związanej z wykonywaniem obowiązków;

6)

rozwijać własną wiedzę zawodową;

7)

godnie zachowywać się w pracy oraz poza nią.

3.

Kierownik urzędu jest obowiązany zapewnić urzędnikowi państwowemu właściwe warunki

do wykonywania obowiązków określonych w ustawie.

4.

Urzędnik państwowy jest obowiązany złożyć oświadczenie o swoim stanie majątkowym przy

nawiązaniu stosunku pracy oraz na żądanie kierownika urzędu.

1.

Urzędnik państwowy jest obowiązany sumiennie wypełniać polecenia służbowe przełożonych.

2.

Jeżeli polecenie służbowe w przekonaniu urzędnika państwowego jest niezgodne z prawem,

godzi w interes społeczny lub zawiera znamiona pomyłki, urzędnik ten powinien przedstawić

swoje zastrzeżenia przełożonemu; w razie pisemnego potwierdzenia polecenia powinien

je wykonać, zawiadamiając jednocześnie o zastrzeżeniach kierownika urzędu, a gdy polecenie

wydał kierownik urzędu - organ nadrzędny nad urzędem. Zawiadomienia należy dokonać

niezwłocznie. O ile w toku dalszego postępowania okaże się, że zastrzeżenia urzędnika

były uzasadnione, przełożony, który wydał polecenie, ponosi z tego tytułu odpowiedzialność.

3.

Urzędnikowi państwowemu nie wolno wykonywać poleceń, których wykonanie stanowiłoby

przestępstwo lub groziłoby niepowetowanymi stratami.

1.

Urzędnik państwowy nie może podejmować dodatkowego zatrudnienia bez uzyskania uprzedniej

zgody kierownika urzędu, w którym jest zatrudniony.

2.

Urzędnik państwowy nie może wykonywać zajęć, które pozostawałyby w sprzeczności z

jego obowiązkami albo mogłyby wywołać podejrzenie o stronniczość lub interesowność.

3.

Urzędnikowi państwowemu nie wolno uczestniczyć w strajkach lub akcjach zakłócających

normalne funkcjonowanie urzędu albo w działalności sprzecznej z obowiązkami urzędnika

państwowego.

1.

Urzędnik państwowy mianowany podlega okresowym ocenom kwalifikacyjnym. Oceny dokonuje

kierownik urzędu, w którym urzędnik jest zatrudniony, biorąc pod uwagę opinię bezpośredniego

przełożonego i zakładowej organizacji związkowej. Dla dokonania tej czynności kierownik

urzędu może powołać komisję.

2.

O treści oceny kwalifikacyjnej kierownik urzędu zawiadamia urzędnika.

3.

Od oceny kwalifikacyjnej urzędnik państwowy może, w terminie siedmiu dni, odwołać

się do kierownika jednostki nadrzędnej nad urzędem. Urzędnik zatrudniony w ministerstwie

może odwołać się do ministra.

4.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa szczegółowe zasady i tryb postępowania

przy dokonywaniu ocen urzędników państwowych mianowanych oraz tryb postępowania odwoławczego

w tych sprawach.

1.

Urzędnikowi państwowemu przysługuje wynagrodzenie zależne od zajmowanego stanowiska,

posiadanych kwalifikacji zawodowych, jakości oraz stażu pracy.

2.

Urzędnik państwowy, który wykazuje inicjatywę w pracy i sumiennie wykonuje swoje obowiązki,

powinien być awansowany do wyższej grupy wynagrodzenia lub na wyższe stanowisko.

3.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa zasady wynagradzania i awansowania

oraz wymagane kwalifikacje w zakresie wykształcenia i praktyki zawodowej urzędników

państwowych, z zastrzeżeniem ust. 3a.

3a.

Prezes Rady Ministrów określa, w drodze rozporządzenia, zasady wynagradzania i awansowania

oraz wymagania kwalifikacyjne w zakresie wykształcenia i praktyki zawodowej pracowników

Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.

4.

Zasady corocznego podwyższania przeciętnego wynagrodzenia urzędników państwowych określają

przepisy o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej. Do urzędników

państwowych, w tym do Prezesa i wiceprezesów jednostki, o której mowa w art. 1 ust. 2 pkt 4a, przepisów ustawy z dnia 3 marca 2000 r. o wynagradzaniu osób

kierujących niektórymi podmiotami prawnymi

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1222) nie stosuje się.

1.

Urzędnikowi państwowemu przysługuje dodatek za wieloletnią pracę w urzędach państwowych,

w wysokości wynoszącej po pięciu latach pracy 5% miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego.

Dodatek ten wzrasta o 1% za każdy dalszy rok pracy aż do osiągnięcia 20% miesięcznego

wynagrodzenia zasadniczego.

2.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa szczegółowe zasady przyznawania i

wypłacania dodatku określonego w ust. 1, a także wypadki i warunki, w jakich do okresu

pracy w urzędach państwowych wlicza się okres zatrudnienia w innych zakładach pracy.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 1-3, art. 12 oraz art. 16-22, które wchodzą w życie z dniem następującym po dniu

ogłoszenia;

2)

art. 4, art. 5 i art. 8, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2018 r.

1.

Urzędnikom państwowym przysługują nagrody jubileuszowe w wysokości

1)

po 20 latach pracy - 75% wynagrodzenia miesięcznego;

2)

po 25 latach pracy - 100% wynagrodzenia miesięcznego;

3)

po 30 latach pracy - 150% wynagrodzenia miesięcznego;

4)

po 35 latach pracy - 200% wynagrodzenia miesięcznego;

5)

po 40 latach pracy - 300% wynagrodzenia miesięcznego;

6)

po 45 latach pracy - 400% wynagrodzenia miesięcznego.

2.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa zasady ustalania okresów pracy i

innych okresów uprawniających do nagrody jubileuszowej, a także zasady jej obliczania

i wypłacania.

1.

W urzędach państwowych tworzy się zakładowy fundusz nagród wynoszący 8,5% funduszu

płac. Wysokość i zasady przyznawania indywidualnych nagród z tego funduszu określają

odrębne przepisy.

2.

Rada Ministrów może, w drodze rozporządzenia, utworzyć dodatkowy fundusz nagród dla

urzędników państwowych, z przeznaczeniem na nagrody za szczególne osiągnięcia w pracy

zawodowej, w wysokości 3% planowanych wynagrodzeń osobowych pozostających w dyspozycji

kierowników urzędów.

(uchylony)

(uchylony)

1.

Urzędnikowi państwowemu delegowanemu służbowo do zajęć poza siedzibą urzędu, w którym

jest zatrudniony, przysługują zwrot kosztów podróży, zakwaterowania oraz diety na

zasadach stosowanych przy podróżach służbowych na obszarze kraju.

2.

Urzędnikowi państwowemu przenoszonemu do pracy w innej miejscowości przysługują zwrot

kosztów przeniesienia, diety, zwrot kosztów podróży oraz inne świadczenia.

2a.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wysokość i warunki wypłacania świadczeń

urzędnikom państwowym przeniesionym do pracy w innej miejscowości, w szczególności

diet za czas przejazdu i za pierwszą dobę pobytu w nowym miejscu zamieszkania, zwrotu

poniesionych kosztów podróży, przewozu urządzenia domowego, zakwaterowania oraz dodatku

za rozłąkę, z uwzględnieniem okresu, na jaki urzędnik został przeniesiony, jak również

jego stanu rodzinnego, biorąc pod uwagę, że za członków rodziny uważa się małżonka,

dzieci oraz inne osoby prowadzące z nim wspólne gospodarstwo domowe, jeżeli przesiedlają

się wraz z urzędnikiem.

3.

(uchylony)

1.

Urzędnikowi państwowemu przysługują świadczenia emerytalne i rentowe na zasadach określonych

w przepisach opowszechnym zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin

2.

W razie rozwiązania z urzędnikiem państwowym stosunku pracy z powodu likwidacji urzędu

albo jego reorganizacji uniemożliwiającej dalsze zatrudnienie pracownika, urzędnikowi

państwowemu przysługuje emerytura, jeżeli mężczyzna ukończył sześćdziesiąt lat, a

kobieta - pięćdziesiąt pięć lat i ma wymagany okres zatrudnienia.

3.

W razie rozwiązania z urzędnikiem państwowym mianowanym stosunku pracy z przyczyn

określonych

1)

w art. 13 ust. 1 pkt 3, o ile urząd nie dysponuje stanowiskiem, o którym mowa w art.

13 ust. 3,

2)

w art. 13 ust. 1 pkt 4, z wyłączeniem wypadku, gdy pracownik odmówi zatrudnienia na

stanowisku, o którym mowa w tym przepisie

urzędnikowi temu przysługuje pełna emerytura, jeżeli mężczyzna ukończył sześćdziesiąt

lat, a kobieta - pięćdziesiąt pięć lat i ma wymagany okres zatrudnienia.

4.

Przepisy ust. 1-3 stosuje się do osób urodzonych przed dniem 1 stycznia 1949 r.

1.

Urzędnikowi państwowemu przechodzącemu na emeryturę lub rentę inwalidzką

1)

po dziesięciu latach pracy w urzędach - w wysokości dwumiesięcznego wynagrodzenia;

2)

po piętnastu latach pracy w urzędach - w wysokości trzymiesięcznego wynagrodzenia;

3)

po dwudziestu latach pracy w urzędach - w wysokości sześciomiesięcznego wynagrodzenia.

2.

Do okresu pracy w urzędach wlicza się okres zatrudnienia w innych zakładach pracy

na zasadach określonych w przepisach, o których mowa w art. 22 ust. 2.

3.

Wynagrodzenie, o którym mowa w ust. 1, oblicza się jak ekwiwalent pieniężny za urlop

wypoczynkowy.

1.

Czas pracy urzędników państwowych nie może przekraczać 8 godzin na dobę i średnio

40 godzin tygodniowo w przyjętym okresie rozliczeniowym nie dłuższym niż 8 tygodni.

1a.

W wypadkach uzasadnionych rodzajem pracy i jej organizacją mogą być stosowane rozkłady

czasu pracy, w których jest dopuszczalne przedłużenie czasu pracy do 12 godzin na

dobę. W tych rozkładach czas pracy nie może jednak przekraczać średnio 40 godzin na

tydzień, w przyjętym okresie rozliczeniowym nie dłuższym niż 12 tygodni.

2.

Jeżeli wymagają tego potrzeby urzędu, urzędnik państwowy może być zatrudniony poza

normalnymi godzinami pracy, a w wyjątkowych wypadkach także w nocy oraz w niedziele

i święta.

3.

Przepisów ust. 1a i 2 nie stosuje się do kobiet w ciąży oraz - bez ich zgody - do

osób sprawujących pieczę nad osobami wymagającymi stałej opieki lub opiekujących się

dziećmi w wieku do lat ośmiu.

1.

Rozkład czasu pracy w tygodniu oraz jego wymiar w poszczególnych dniach tygodnia ustala

kierownik urzędu zgodnie z zasadami określonymi, w drodze rozporządzenia, przez Prezesa

Rady Ministrów.

1a.

Dni tygodnia niebędących dniami pracy w urzędzie nie wlicza się do urlopu wypoczynkowego.

2.

Urzędnikowi państwowemu za pracę wykonywaną na polecenie przełożonego poza normalnymi

godzinami pracy przysługuje według jego wyboru wynagrodzenie lub wolny czas, z tym

że wolny czas może być udzielony w okresie bezpośrednio poprzedzającym urlop wypoczynkowy

lub po jego zakończeniu.

3.

Urzędnikom państwowym zatrudnionym w urzędach naczelnych i centralnych organów administracji

państwowej na stanowiskach kierowniczych i samodzielnych przysługuje wolny czas za

pracę poza normalnymi godzinami pracy wykonywaną w porze nocnej oraz w niedzielę lub

święto.

Do urzędników państwowych zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy nie stosuje

się przepisów art. 7 i 27 ust. 2.

1.

Urzędnikom państwowym, którzy wzorowo wykonują obowiązki, przejawiają inicjatywę w

pracy i doskonalą sposób jej wykonywania, mogą być przyznawane nagrody i wyróżnienia

określone w Kodeksie pracy.

2.

Za osiągnięcia w pracy zawodowej urzędnikowi państwowemu może być nadana odznaka honorowa

„Zasłużony Pracownik Państwowy”.

3.

Odznakę honorową „Zasłużony Pracownik Państwowy” nadaje Prezes Rady Ministrów.

4.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa szczegółowe zasady nadawania odznaki

honorowej „Zasłużony Pracownik Państwowy”, tryb przedstawiania wniosków o nadanie

odznaki, wzór odznaki oraz tryb jej wręczania i sposób noszenia.

(uchylony)

Urzędnik państwowy, wyróżniony w myśl art. 31 ust. 2, może być awansowany do wyższej

grupy wynagrodzenia poza przewidzianymi terminami przeszeregowania lub na wyższe stanowisko.

1.

Urzędnicy państwowi mianowani ponoszą odpowiedzialność porządkową lub dyscyplinarną

za naruszenie obowiązków pracownika.

2.

Karę porządkową za przewinienie mniejszej wagi stanowi upomnienie.

3.

Karami dyscyplinarnymi są

1)

nagana;

2)

nagana z ostrzeżeniem;

3)

nagana z pozbawieniem możliwości awansowania przez okres do dwóch lat do wyższej grupy

wynagrodzenia lub na wyższe stanowisko;

4)

przeniesienie na niższe stanowisko;

5)

wydalenie z pracy w urzędzie.

Upomnienia udziela kierownik urzędu. Urzędnik państwowy może, w ciągu trzech dni od

zawiadomienia go o ukaraniu, odwołać się do kierownika jednostki nadrzędnej. Odwołanie

nie przysługuje, jeżeli karę wymierzył minister.

1.

W sprawach dyscyplinarnych orzekają komisje dyscyplinarne I i II instancji powoływane

przez kierowników urzędów, przy których działają.

2.

Członków komisji dyscyplinarnych, w tym przewodniczącego i zastępców przewodniczącego,

powołuje na okres czterech lat kierownik urzędu, przy którym komisja działa, po zasięgnięciu

opinii zakładowej organizacji związkowej. Członkiem komisji dyscyplinarnej może być

urzędnik mianowany, zatrudniony w urzędzie co najmniej pięć lat, dający rękojmię należytego

pełnienia tej funkcji.

3.

Komisja dyscyplinarna orzeka w składach trzyosobowych.

4.

Komisje dyscyplinarne I instancji powołuje się we wszystkich urzędach państwowych,

z tym że wojewoda może powołać komisję dyscyplinarną I instancji dla urzędników zatrudnionych

w urzędach kilku rejonowych organów rządowej administracji ogólnej organom rządowej administracji specjalnej stopnia wojewódzkiego

5.

Komisje dyscyplinarne II instancji (odwoławcze) powołuje się przy

1)

Marszałku Sejmu - dla urzędników Kancelarii Sejmu, Krajowego Biura Wyborczego, Biura

Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych oraz Instytutu Pamięci Narodowej -

Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu;

2)

Marszałku Senatu - dla urzędników Kancelarii Senatu;

3)

Prezydencie Rzeczypospolitej Polskiej - dla urzędników Kancelarii Prezydenta;

4)

Prezesie Rady Ministrów - dla urzędników Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, urzędów

podległych Prezesowi Rady Ministrów oraz ministerstw i urzędów centralnych organów

administracji rządowej;

5)

właściwym ministrze - dla urzędników urzędów podległych naczelnym i centralnym organom

administracji państwowej;

6)

ministrze właściwym do spraw administracji publicznej - dla urzędników urzędów wojewódzkich

i regionalnych izb obrachunkowych;

7)

Przewodniczącym Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji - dla urzędników Biura Krajowej

Rady Radiofonii i Telewizji, z uwzględnieniem ust. 5

7a)

Pierwszym Prezesie Sądu Najwyższego - dla urzędników Sądu Najwyższego;

8

Prezesie Trybunału Konstytucyjnego - dla urzędników Biura Trybunału Konstytucyjnego,

z uwzględnieniem ust. 5

8

Prezesie Trybunału Konstytucyjnego - dla urzędników Kancelarii Trybunału Konstytucyjnego,

z uwzględnieniem ust. 5

9)

Rzeczniku Praw Obywatelskich - dla urzędników Biura Rzecznika Praw Obywatelskich;

9a)

(uchylony)

9b)

Rzeczniku Praw Dziecka - dla urzędników Biura Rzecznika Praw Dziecka;

10)

(uchylony)

11)

wojewodzie - dla urzędników urzędów rejonowych organów rządowej administracji ogólnej

5

Komisja dyscyplinarna II instancji (odwoławcza) dla urzędników wymienionych w ust.

5 pkt 7 może być powołana przy Prezydencie Rzeczypospolitej Polskiej, na wniosek Przewodniczącego

Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, a dla urzędników wymienionych w ust. 5 pkt 8

- przy Marszałku Sejmu, na wniosek Prezesa Trybunału Konstytucyjnego.

6.

Członkowie komisji dyscyplinarnych są w zakresie orzekania niezawiśli i podlegają

tylko ustawom.

7.

Prezes Rady Ministrów określa, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady i tryb

postępowania wyjaśniającego i dyscyplinarnego, zasady i tryb powoływania i odwoływania

komisji dyscyplinarnych oraz rzeczników dyscyplinarnych, uwzględniając w szczególności

przebieg postępowania wyjaśniającego i dyscyplinarnego, a także zapewnienie należytego

działania komisji i rzeczników dyscyplinarnych.

1.

Rzecznika dyscyplinarnego urzędu, na okres kadencji komisji dyscyplinarnej, powołuje

kierownik urzędu spośród podległych mu urzędników państwowych mianowanych.

2.

Rzecznik dyscyplinarny wszczyna postępowanie wyjaśniające na polecenie kierownika

urzędu. O wszczęciu tego postępowania rzecznik dyscyplinarny zawiadamia urzędnika,

którego ono dotyczy.

3.

Decyzja o przekazaniu komisji dyscyplinarnej I instancji wniosku o wszczęciu postępowania

dyscyplinarnego należy do kierownika urzędu.

Do zadań rzecznika dyscyplinarnego należy w szczególności

1)

prowadzenie postępowania wyjaśniającego;

2)

składanie wniosków o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego, jeżeli wyniki postępowania

wyjaśniającego to uzasadniają;

3)

udział w rozprawach w charakterze strony;

4)

wnoszenie odwołań od orzeczeń komisji dyscyplinarnej I instancji;

5)

udział w postępowaniu odwoławczym.

1.

Komisja dyscyplinarna I instancji wszczyna postępowanie dyscyplinarne z dniem zgłoszenia

wniosku rzecznika dyscyplinarnego o wszczęcie postępowania.

2.

Obwiniony ma prawo korzystania z pomocy wybranego przez siebie obrońcy, z zastrzeżeniem

przepisów o ochronie tajemnicy ustawowo chronionej.

3.

W wypadku gdy rzecznik dyscyplinarny wniósł o orzeczenie kary wydalenia z pracy w

urzędzie, a obwiniony nie ma obrońcy z wyboru, przewodniczący składu orzekającego

wyznacza obrońcę spośród urzędników państwowych.

4.

Komisja dyscyplinarna I instancji wydaje orzeczenie po przeprowadzeniu rozprawy, w

toku której wysłuchuje rzecznika dyscyplinarnego i obwinionego oraz jego obrońcy,

jeżeli został ustanowiony, a także po rozpatrzeniu innych dowodów mających znaczenie

w sprawie.

5.

Nieusprawiedliwione niestawiennictwo obwinionego lub jego obrońcy na rozprawie nie

wstrzymuje rozpoznania sprawy.

6.

Rozprawa jest jawna dla urzędników państwowych mianowanych. W uzasadnionych wypadkach

skład orzekający może wyłączyć jawność rozprawy, jednakże ogłoszenie orzeczenia jest

jawne.

1.

Orzeczenie powinno być ogłoszone bezpośrednio po naradzie.

2.

W wyjątkowych wypadkach można odroczyć ogłoszenie orzeczenia na czas nie dłuższy niż

3 dni. O terminie ogłoszenia orzeczenia przewodniczący składu orzekającego zawiadamia

strony bezpośrednio po zakończeniu narady.

3.

Po ogłoszeniu orzeczenia przewodniczący składu orzekającego podaje ustnie zasadnicze

motywy rozstrzygnięcia.

4.

Orzeczenie wraz z uzasadnieniem doręcza się stronom z urzędu, nie później niż w ciągu

7 dni od dnia jego ogłoszenia.

1.

Od orzeczenia komisji dyscyplinarnej I instancji strony mają prawo wniesienia odwołania.

W odwołaniu można zaskarżyć całość orzeczenia lub jego część.

2.

Odwołanie wnosi się do komisji dyscyplinarnej II instancji za pośrednictwem komisji

dyscyplinarnej I instancji, która wydała zaskarżone orzeczenie, w terminie 14 dni

od dnia doręczenia orzeczenia wraz z uzasadnieniem.

1.

Przed upływem terminu do wniesienia odwołania orzeczenie nie ulega wykonaniu.

2.

Wniesienie odwołania w terminie wstrzymuje wykonanie orzeczenia.

1.

W postępowaniu przed komisją dyscyplinarną II instancji stosuje się odpowiednio przepisy

o postępowaniu przed komisją dyscyplinarną I instancji.

2.

Od orzeczeń komisji dyscyplinarnej II instancji stronom służy odwołanie do właściwego

ze względu na miejsce zamieszkania obwinionego sądu apelacyjnego - sądu pracy i ubezpieczeń

społecznych. Do rozpoznania odwołania stosuje się przepisy Kodeksu postępowania cywilnego o apelacji. Od orzeczenia sądu apelacyjnego kasacja nie przysługuje.

1.

Odpis prawomocnego orzeczenia komisji dyscyplinarnej dołącza się do akt osobowych

urzędnika państwowego mianowanego.

2.

Prawomocne orzeczenie o ukaraniu podlega niezwłocznemu wykonaniu.

1.

Postępowanie dyscyplinarne nie może być wszczęte po upływie miesiąca od dnia uzyskania

wiadomości o popełnieniu czynu uzasadniającego odpowiedzialność dyscyplinarną ani

po upływie roku od dnia popełnienia takiego czynu. Jeżeli z powodu nieobecności w

pracy urzędnik nie ma możliwości złożenia wyjaśnień, bieg miesięcznego terminu nie

rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu do dnia stawienia się urzędnika do

pracy. Jeżeli jednak czyn zawiera znamiona przestępstwa, przedawnienie dyscyplinarne

nie następuje wcześniej niż przedawnienie karne.

2.

Karę dyscyplinarną, z wyjątkiem kary wydalenia z pracy w urzędzie, uważa się za niebyłą

i wzmiankę o niej wykreśla się z akt komisji dyscyplinarnej i urzędu po upływie dwóch

lat od uprawomocnienia się orzeczenia. Komisja dyscyplinarna, biorąc pod uwagę osiągnięcia

w pracy i zachowanie się pracownika, może na wniosek pracownika lub jego przełożonego

uznać karę za niebyłą i zarządzić jej wykreślenie w terminie wcześniejszym.

3.

Po upływie pięciu lat od uprawomocnienia się orzeczenia komisji dyscyplinarnej ukarany

może wystąpić o uznanie za niebyłą kary wydalenia z pracy w urzędzie.

W postępowaniu przed komisjami dyscyplinarnymi I i II instancji w sprawach nieuregulowanych

w niniejszym rozdziale stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego.

1.

Od decyzji w sprawach wypowiedzenia lub rozwiązania stosunku pracy z urzędnikiem państwowym

mianowanym, przeniesienia albo zlecenia mu wykonywania innej pracy, przeniesienia

na niższe lub inne stanowisko bądź zawieszenia w pełnieniu obowiązków urzędnik ten

może, w terminie siedmiu dni, wnieść odwołanie do kierownika organu nadrzędnego nad

urzędem, w którym jest zatrudniony. Od decyzji wydanej przez ministra odwołanie nie

przysługuje.

2.

(uchylony)

Spory o roszczenia ze stosunku pracy urzędników państwowych rozpatrywane są w trybie

określonym w Kodeksie pracy.

Przewidziane w ustawie oraz w odrębnych przepisach zadania dla kierownika urzędu wykonuje

w urzędach administracji rządowej, z wyłączeniem urzędów rejonowych urzędów terenowych administracji specjalnej

1.

Przepisy ustawy, z zastrzeżeniem przepisów ust. 2 i 3, stosuje się do pracowników

zatrudnionych w jednostkach wojskowych.

1a.

Przepisy ustawy stosuje się do pracowników zatrudnionych w Komendzie Głównej Żandarmerii

Wojskowej i innych jednostkach organizacyjnych Żandarmerii Wojskowej.

2.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, jednostki wojskowe oraz

stanowiska, na których stosunek pracy z pracownikami określonymi w ust. 1 nawiązuje

się w drodze mianowania lub umowy o pracę, a także dostosuje organizację komisji dyscyplinarnych

do struktury organizacyjnej jednostek wojskowych.

3.

Uprawnienia wynikające z ust. 2 przysługują ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych

w odniesieniu do pracowników zatrudnionych wpodległych mu jednostkach wojskowych.

4.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, może określać w sposób szczególny niektóre

obowiązki i prawa pracowników, o których mowa w ust. 1, uwzględniając charakter i

warunki pracy w jednostkach wojskowych.

Przepisy ustawy stosuje się do pracowników administracyjnych, pomocniczych, technicznych

i obsługi sądów, prokuratury, ze zmianami wynikającymi z przepisów szczególnych.

1.

Przepisów ustawy dotyczących nawiązywania i rozwiązywania stosunku pracy nie stosuje

się do osób powoływanych do pełnienia funkcji organów administracji państwowej oraz

na inne stanowiska kierownicze w administracji państwowej, w trybie określonym w przepisach

szczególnych.

2.

Osobie odwołanej z funkcji lub stanowiska, określonych w ust. 1, która przed powołaniem

na tę funkcję lub stanowisko była urzędnikiem państwowym mianowanym, przysługuje prawo

do mianowania na stanowisko równorzędne z zajmowanym przed powołaniem, jeżeli osoba

ta spełnia wymogi, o których mowa w art. 3 pkt 4.

1.

Urzędnikom państwowym zatrudnionym w Kancelarii Sejmu, Kancelarii Senatu, Kancelarii

Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej oraz w Biurze Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji

nie wolno publicznie manifestować swoich przekonań politycznych.

2.

Zakaz, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy pracowników zatrudnionych na podstawie

art. 47art. 2 ustawy z dnia 31 lipca 1981 r. o wynagrodzeniu osób zajmujących kierownicze

stanowiska państwowe

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1998).

Przepisy art. 21-31 i 33 stosuje się również do pracowników urzędów państwowych niebędących

urzędnikami.

Do urzędników administracji celnej przepisy niniejszej ustawy stosuje się ze zmianami

i uzupełnieniami, które określa, w drodze rozporządzenia, Rada Ministrów w zakresie,

jaki jest konieczny ze względu na szczególny charakter pracy tych pracowników.

1.

Zatrudnienie

1)

pracownika w gabinecie politycznym Prezesa Rady Ministrów, wiceprezesa Rady Ministrów,

ministra oraz innego członka Rady Ministrów,

2)

doradców lub pełniących funkcje doradców osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe

inne niż wymienione w pkt 1

- następuje na podstawie umowy o pracę zawartej na czas pełnienia funkcji przez osobę

zajmującą kierownicze stanowisko państwowe. Do umów o pracę zawartych z tymi osobami

nie stosuje się art. 25Kodeksu pracy. Wcześniejsze rozwiązanie umowy o pracę może być dokonane za wypowiedzeniem.

2.

Przepisu art. 42

3.

Rada Ministrów określa, w drodze rozporządzenia, zasady wynagradzania oraz inne świadczenia,

w tym odprawy z tytułu rozwiązania lub wygaśnięcia stosunku pracy, przysługujące z

tytułu zatrudnienia określonego w ust. 1.

1.

Przepisy określone w art. 2 pkt 1, art. 7 ust. 6, art. 7

1)

(uchylony)

2)

(uchylony)

3)

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej - w odniesieniu do pracowników Kancelarii Prezydenta

i Biura Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji.

1a.

Przepisów art. 2 pkt 1, art. 7 ust. 6 i art. 30 ust. 1 nie stosuje się w odniesieniu

do pracowników urzędów wymienionych w art. 1 ust. 1 pkt 1, 2, 3b, 6-7a, 9 i 13. Kierownicy

tych urzędów są uprawnieni do określania

1)

stanowisk, na których zatrudnieni pracownicy są urzędnikami państwowymi;

2)

wykazu stanowisk objętych aplikacją administracyjną oraz zasad i trybu odbywania tej

aplikacji;

3)

rozkładu czasu pracy w tygodniu i jego wymiaru w poszczególnych dniach tygodnia.

1b.

W ramach posiadanych środków na wynagrodzenia określonych w ustawie budżetowej kierownicy

urzędów, o których mowa w ust. 1a, ustalają regulamin wynagradzania w urzędzie. Regulamin

ten w odniesieniu do Kancelarii Sejmu zatwierdza Marszałek Sejmu, a w odniesieniu

do Kancelarii Senatu - Marszałek Senatu. Przepisów art. 21 ust. 3, art. 22 ust. 2,

art. 23 ust. 2 i art. 47

1c.

Dodatkowy fundusz nagród dla urzędników państwowych za szczególne osiągnięcia w pracy

zawodowej utworzony na podstawie art. 24 ust. 2 w urzędach, o których mowa w ust.

1a, pozostaje w dyspozycji kierowników tych urzędów i może być przez nich podwyższany

w ramach posiadanych środków na wynagrodzenia.

2.

Uprawnienie wynikające z art. 31 ust. 3 przysługuje odpowiednio organowi wymienionemu

w ust. 1 oraz Marszałkowi Sejmu w odniesieniu do pracowników Kancelarii Sejmu, Krajowego

Biura Wyborczego i Biura Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych, a także

Marszałkowi Senatu w odniesieniu do pracowników Kancelarii Senatu oraz kierownikom

urzędów wymienionym w art. 1 ust. 1 pkt 3b i 6-7a w odniesieniu do pracowników tych

urzędów.

3.

Przewidziane w ustawie uprawnienia ministrów przysługują odpowiednio kierownikom urzędów

wymienionych w ust. 1 oraz w art. 1 ust. 1 pkt 1, 2, 3b, 6-7a, 9 i 13.

4.

(uchylony)

(pominięty)

(wygasł)

(pominięty)

Do czasu wydania przepisów wykonawczych przewidzianych w ustawie stosuje się przepisy

dotychczasowe ze zmianami wynikającymi z ustawy.

Przepisy odnoszące się do ministrów i wojewodów stosuje się odpowiednio do kierowników

urzędów centralnych oraz Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.

1.

Urzędnikom państwowym zatrudnionym na stanowisku kuratora oświaty lub zatrudnionym

w urzędach organów administracji państwowej na stanowiskach wymagających kwalifikacji

pedagogicznych przysługują uprawnienia określone w art. 30, 31, 32 ust. 3, art. 33, 36, 46, 50-52, 57-60, 86 i 88-90 ustawy z dnia 26

stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela, a okres zatrudnienia na tych stanowiskach wlicza się do okresu zatrudnienia, od

którego zależą uprawnienia nauczyciela określone w tej ustawie.

2.

(uchylony)

3.

Rada Ministrów może określać kategorie urzędników państwowych, którzy korzystać będą

z uprawnień szczególnych w zakresie płac i innych świadczeń przewidzianych w przepisach

obowiązujących w dniu wejścia w życie ustawy.

Tracą moc dotychczasowe przepisy dotyczące praw i obowiązków pracowników urzędów państwowych,

wydane na podstawie art. 298 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy

(Dz. U. poz. 141 oraz z 1975 r. poz. 91).

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1983 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2017 r., z wyjątkiem art. 4 ust. 1 pkt 6

i ust. 4 pkt 3, art. 12-14, art. 18-20, art. 26, art. 27, art. 32 ust. 5 i 6 oraz

art. 35, które wchodzą w życie z dniem 1 lipca 2017 r.