Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 30 października 2017 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o żegludze śródlądowej

1.

Ustawa reguluje sprawy związane z uprawianiem żeglugi na wodach śródlądowych uznanych

za żeglowne na podstawie przepisów Prawa wodnego, zwanych dalej „śródlądowymi drogami

wodnymi”.

2.

Ustawa określa

1)

organy administracji żeglugi śródlądowej i ich kompetencje;

2)

warunki uprawiania żeglugi;

3)

zasady prowadzenia rejestru administracyjnego i wykonywania pomiaru statków;

4)

wymagania bezpieczeństwa żeglugi;

5)

zasady klasyfikacji i utrzymania śródlądowych dróg wodnych;

5a)

zasady prowadzenia zharmonizowanego systemu usług informacji rzecznej;

5b

zasady prowadzenia bazy danych statków;

6)

zasady wykonywania pilotażu;

7)

postępowanie w razie wypadku żeglugowego;

8)

przepisy karne.

3.

Przepisy ustawy stosuje się także do statków służących do przewozów międzybrzegowych,

zarobkowego przewozu osób lub ładunków, uprawiania sportu lub rekreacji, zarobkowego

połowu ryb, wykonywania robót technicznych lub eksploatacji złóż kruszywa na innych

wodach śródlądowych niż określone w ust. 1.

1.

Informacje, o których mowa w art. 9 ust. 2 pkt 12 ustawy, o której mowa w art. 1,

które dyrektorzy urzędów żeglugi śródlądowej uzyskali do dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy, zostaną przekazane do elektronicznego rejestru informacji o statku prowadzonego

przez Komisję Europejską w terminie 30 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

2.

Informacje, o których mowa w art. 11a ust. 2 ustawy, o której mowa w art. 1, które

dyrektorzy urzędów żeglugi śródlądowej uzyskali do dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy, zostaną przekazane do bazy danych statków w terminie jednego roku od dnia

wejścia w życie niniejszej ustawy.

1.

W sprawach wyposażenia statków żeglugi śródlądowej i kwalifikacji ich załóg przepisy

ustawy stosuje się także na wodach morskich, z uwzględnieniem odrębnych przepisów.

2.

Granice między wodami śródlądowymi a wodami morskimi określają przepisy Prawa wodnego.

1.

W latach 2015-2024 maksymalny limit wydatków budżetu państwa będący skutkiem finansowym

niniejszej ustawy wynosi 1,056 mln zł, z tym że w

1)

2015 r. - 0,0950 mln zł;

2)

2016 r. - 0,0971 mln zł;

3)

2017 r. - 0,0992 mln zł;

4)

2018 r. - 0,1017 mln zł;

5)

2019 r. - 0,1041 mln zł;

6)

2020 r. - 0,1066 mln zł;

7)

2021 r. - 0,1092 mln zł;

8)

2022 r. - 0,1118 mln zł;

9)

2023 r. - 0,1143 mln zł;

10)

2024 r. - 0,1170 mln zł.

2.

W przypadku zagrożenia przekroczenia przyjętego na dany rok budżetowy maksymalnego

limitu wydatków, o którym mowa w ust. 1, zostaną zastosowane mechanizmy korygujące,

polegające na obniżeniu kosztów funkcjonowania bazy danych statków przy jednoczesnym

zapewnieniu nieprzerwanego dostępu uprawnionych organów do informacji gromadzonych

w bazie danych statków.

3.

Organem właściwym do monitorowania wykorzystania limitu wydatków, o którym mowa w

ust. 1, oraz wdrożenia mechanizmów korygujących, o których mowa w ust. 2, jest Dyrektor

Urzędu Żeglugi Śródlądowej w Szczecinie.

1.

W sprawach nieuregulowanych w niniejszej ustawie stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego dotyczące umowy przewozu oraz przepisy Prawa przewozowego.

2.

Ustawa nie narusza przepisów Prawa ochrony środowiska oraz przepisów Prawa wodnego.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Przepisów ustawy, z wyjątkiem przepisów dotyczących bezpieczeństwa ruchu, sygnalizacji

i łączności oraz oznakowania dróg wodnych, nie stosuje się do statków Sił Zbrojnych

Rzeczypospolitej Polskiej, Policji, Straży Granicznej i Państwowej Straży Pożarnej

oraz statków morskich przebywających na śródlądowych drogach wodnych.

1.

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

statek - urządzenie pływające o napędzie mechanicznym lub bez napędu mechanicznego,

w tym również prom, wodolot i poduszkowiec, przeznaczone lub używane na śródlądowych

drogach wodnych do

a)

przewozu osób lub rzeczy,

b)

pchania lub holowania,

c)

inspekcji, nadzoru nad bezpieczeństwem ruchu żeglugowego lub szkolenia,

d)

ratowania życia lub mienia,

e)

połowu ryb,

f)

wykonywania prac technicznych, utrzymania szlaków żeglugowych lub eksploatacji złóż

kruszyw,

g)

uprawiania sportu lub rekreacji,

h)

celów mieszkalnych, biurowych, gastronomicznych, hotelowych lub warsztatowych, a także

jako przystanie pływające, doki lub zakłady kąpielowe;

2)

armator - właściciela statku lub osobę, która uzyskała od właściciela tytuł prawny

do władania statkiem we własnym imieniu;

3)

port lub przystań - akwen i grunt oraz związaną z nimi infrastrukturę, znajdującą

się w granicach portu lub przystani;

4)

port macierzysty - port, który armator wskazał jako miejsce stałego postoju statku;

5)

szlak żeglowny - pas wody przeznaczony do żeglugi;

6)

głębokość tranzytowa - najmniejszą głębokość szlaku żeglownego określonego odcinka

drogi wodnej;

7)

wypadek żeglugowy - zdarzenie związane z ruchem lub postojem statku, w wyniku którego

nastąpiło uszkodzenie ciała powodujące rozstrój zdrowia lub śmierć człowieka, uszkodzenie

mienia znacznej wartości albo poważną awarię w rozumieniu przepisów Prawa ochrony

środowiska;

8)

państwo członkowskie - państwo członkowskie Unii Europejskiej, państwo członkowskie

Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronę umowy o Europejskim Obszarze

Gospodarczym lub Konfederację Szwajcarską;

9)

państwo trzecie - państwo niebędące państwem członkowskim;

10)

dokument bezpieczeństwa statku - wspólnotowe świadectwo zdolności żeglugowej, wspólnotowe

tymczasowe świadectwo zdolności żeglugowej, świadectwo zdolności żeglugowej albo uproszczone

świadectwo zdolności żeglugowej;

11)

dokument dopuszczający statek do żeglugi - dokument bezpieczeństwa statku albo inny

dokument wydany przez właściwy organ państwa członkowskiego albo państwa trzeciego,

potwierdzający dopuszczenie statku do żeglugi po wodach śródlądowych tego państwa;

12)

usługi informacji rzecznej (RIS) - zharmonizowane usługi informacyjne wspierające

zarządzanie ruchem i transportem w żegludze śródlądowej;

13)

użytkownik RIS - podmiot korzystający z usług informacji rzecznej (RIS).

2.

Statkiem o napędzie mechanicznym jest statek posiadający mechaniczne urządzenia napędowe,

niezależnie od sposobu ich zamocowania.

3.

Statkiem polskim jest statek, który stanowi własność

1)

Skarbu Państwa;

2)

osoby prawnej mającej siedzibę w Rzeczypospolitej Polskiej;

3)

obywatela polskiego zamieszkałego w Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

Organami administracji żeglugi śródlądowej są

1

minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej - jako naczelny organ administracji

żeglugi śródlądowej;

2)

dyrektorzy urzędów żeglugi śródlądowej - jako terenowe organy administracji żeglugi

śródlądowej.

1a

Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej sprawuje nadzór nad działalnością dyrektorów

urzędów żeglugi śródlądowej w zakresie uregulowanym w niniejszej ustawie.

2

Dyrektorzy urzędów żeglugi śródlądowej podlegają ministrowi właściwemu do spraw żeglugi

śródlądowej.

3

Obsługę finansowo-księgową urzędów żeglugi śródlądowej sprawuje główny księgowy urzędu

obsługującego ministra właściwego do spraw żeglugi śródlądowej.

Dyrektora urzędu żeglugi śródlądowej powołuje i odwołuje minister właściwy do spraw

żeglugi śródlądowej spośród kandydatów posiadających wiedzę, kwalifikacje zawodowe

i doświadczenie w zakresie żeglugi śródlądowej i funkcjonowania administracji rządowej.

Ustawa wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia.

1.

Dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej wykonuje swoje zadania przy pomocy urzędu żeglugi

śródlądowej.

2

Urzędy żeglugi śródlądowej tworzy i znosi, w drodze rozporządzenia, minister właściwy

do spraw żeglugi śródlądowej w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw administracji

publicznej, kierując się kryteriami ekonomicznymi i intensywnością ruchu żeglugowego.

3

Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze rozporządzenia, terytorialny

zakres działania dyrektorów urzędów żeglugi śródlądowej i siedziby urzędów, uwzględniając

kryteria, o których mowa w ust. 2.

4

Organizację urzędu żeglugi śródlądowej określi statut nadany, w drodze zarządzenia,

przez ministra właściwego do spraw żeglugi śródlądowej.

1.

Do właściwości dyrektorów urzędów żeglugi śródlądowej należą sprawy z zakresu administracji

rządowej związane z uprawianiem żeglugi na śródlądowych drogach wodnych w zakresie

unormowanym niniejszą ustawą.

2.

Do właściwości dyrektorów urzędów żeglugi śródlądowej należy

1)

nadzór nad bezpieczeństwem żeglugi śródlądowej;

2)

przeprowadzanie inspekcji statków;

3)

weryfikacja ustalonej głębokości tranzytowej na szlaku żeglownym;

4)

kontrola przestrzegania przepisów dotyczących żeglugi na śródlądowych drogach wodnych,

w portach, przystaniach i zimowiskach;

5)

kontrola stanu oznakowania szlaku żeglownego, śluz, pochylni, mostów, urządzeń nad

wodami i wejść do portów;

6)

przeprowadzanie postępowania w sprawach wypadków żeglugowych;

7)

kontrola dokumentów przewozowych i zgodności przewożonego przez statek ładunku z tymi

dokumentami;

8)

kontrola obcych statków w zakresie zgodności wykonywanych przewozów z postanowieniami

umów międzynarodowych oraz pozwoleń na te przewozy;

9)

współdziałanie z innymi organami w zakresie bezpieczeństwa żeglugi, ochrony środowiska,

ochrony portów lub przystani, w tym wykonywania zadań obronnych i zadań o charakterze

niemilitarnym, w szczególności zapobiegania aktom terroru i likwidacji ich skutków;

10)

kontrola dokumentów armatorów dotyczących Funduszu Żeglugi Śródlądowej i Funduszu

Rezerwowego;

11)

wykonywanie zadań organu krajowego, o którym mowa w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1177/2010 z dnia 24 listopada

2010 r. o prawach pasażerów podróżujących drogą morską i drogą wodną śródlądową oraz

zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 2006/2004

(Dz. Urz. UE L 334 z 17.12.2010, str. 1, z późn. zm.), zwanym dalej „rozporządzeniem nr 1177/2010”, w zakresie usług przewozu drogą wodną

śródlądową, z tym że rozpatrywanie skarg, o których mowa w art. 25 ust. 3 tego rozporządzenia,

należy do właściwości dyrektora urzędu żeglugi śródlądowej określonego w przepisach

wydanych na podstawie art. 9 ust. 2f;

12

przekazywanie, w formie elektronicznej, do elektronicznego rejestru informacji o statku

prowadzonego przez Komisję Europejską informacji o każdym nadanym europejskim numerze

identyfikacyjnym statku oraz danych do identyfikacji statku określonych w dodatku IV załącznika II do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2006/87/WE z

dnia 12 grudnia 2006 r. ustanawiającej wymagania techniczne dla statków żeglugi śródlądowej

i uchylającej dyrektywę Rady 82/714/EWG

(Dz. Urz. UE L 389 z 30.12.2006, str. 1, z późn. zm.) - niezwłocznie po uzyskaniu tych informacji.

2a.

Do właściwości dyrektorów urzędów żeglugi śródlądowej, określonych w przepisach wydanych

na podstawie ust. 2b, należy także przeprowadzanie

1)

pomiaru statku;

2)

inspekcji technicznej statku.

2b

Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze rozporządzenia, dyrektorów

urzędów żeglugi śródlądowej właściwych do przeprowadzania pomiaru statku i inspekcji

technicznej statku, kierując się kryteriami ekonomicznymi i intensywnością ruchu żeglugowego.

2c.

Dyrektorzy urzędów żeglugi śródlądowej, o których mowa w ust. 2a, działają jako organ

inspekcyjny.

2d

Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze rozporządzenia, dyrektora

urzędu żeglugi śródlądowej właściwego miejscowo do zarządzania usługami informacji

rzecznej (RIS), kierując się koniecznością zapewnienia realizacji zadań w zakresie

przekazywania informacji objętych tymi usługami, a także koniecznością zapewnienia

infrastruktury niezbędnej do wykonywania tych zadań, w celu poprawy bezpieczeństwa

i efektywności ruchu statków.

2e.

Do właściwości dyrektora urzędu żeglugi śródlądowej, którego właściwość została określona

w przepisach wydanych na podstawie ust. 2d, należy także zarządzanie usługami informacji

rzecznej (RIS).

2f

Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze rozporządzenia, dyrektora

urzędu żeglugi śródlądowej właściwego do rozpatrywania skarg, o których mowa w art.

25 ust. 3 rozporządzenia nr 1177/2010, biorąc pod uwagę natężenie ruchu pasażerskiego

występującego w żegludze śródlądowej.

2g

Dyrektor Urzędu Żeglugi Śródlądowej w Szczecinie prowadzi bazę informacji o statkach,

członkach załóg statków oraz o stanie śródlądowych dróg wodnych, zwaną dalej „bazą

danych statków”. Baza danych statków jest prowadzona w systemie teleinformatycznym.

3.

Szczegółowy zakres działania dyrektora urzędu żeglugi śródlądowej określa statut,

o którym mowa w art. 8 ust. 4.

1.

W przypadku gdy pasażer nie jest zadowolony ze sposobu rozpatrzenia przez przewoźnika

lub operatora terminalu, w rozumieniu rozporządzenia nr 1177/2010, skargi, o której

mowa w art. 24 tego rozporządzenia, lub nie uzyska on odpowiedzi na taką skargę, może

wnieść skargę do dyrektora urzędu żeglugi śródlądowej określonego w przepisach wydanych

na podstawie art. 9 ust. 2f.

2.

Do skargi wniesionej do dyrektora urzędu żeglugi śródlądowej pasażer dołącza

1)

kopię skargi skierowanej do przewoźnika lub operatora terminalu, w rozumieniu rozporządzenia

nr 1177/2010;

2)

kopię odpowiedzi na skargę, o której mowa w pkt 1, albo oświadczenie, że odpowiedź

nie została udzielona w terminie określonym w art. 24 ust. 2 rozporządzenia nr 1177/2010;

3)

kopię biletu lub potwierdzonej rezerwacji na daną trasę.

3.

Do rozpatrywania skarg pasażerów przez dyrektora urzędu żeglugi śródlądowej stosuje

się przepisy działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego.

4.

W przypadku stwierdzenia naruszenia prawa przez przewoźnika lub operatora terminalu,

w rozumieniu rozporządzenia nr 1177/2010, dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej określa,

w drodze decyzji administracyjnej, zakres stwierdzonych nieprawidłowości oraz wyznacza

termin ich usunięcia.

1.

Zadania, o których mowa w art. 9 ust. 2 pkt 2-8, 10 i 11, wykonują uprawnieni do przeprowadzenia

inspekcji pracownicy urzędów żeglugi śródlądowej, zwani dalej „inspektorami”.

2.

Inspektor ma prawo wejścia i przebywania na statku, na budowli wodnej służącej żegludze,

w porcie, przystani i zimowisku, a także podpływania i cumowania statku inspekcyjnego

do tych obiektów.

3.

Inspekcję przeprowadza się w miarę możliwości bez uszczerbku dla eksploatacji statku.

4

Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze rozporządzenia, kategorie

pracowników uprawnionych do wykonywania zadań inspekcyjnych, mając na względzie w

szczególności charakter tych zadań.

5.

W czasie wykonywania zadań służbowych inspektor ma prawo do

1)

kontrolowania, czy statek jest uprawniony do działalności, jaką uprawia, i czy żegluga

wykonywana jest zgodnie z przepisami prawa i umowami międzynarodowymi;

2)

kontroli dokumentów dotyczących statku i załogi oraz przewozowych;

3)

żądania wyjaśnień i podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do przeprowadzenia

kontroli na pokładzie, w ładowniach i innych pomieszczeniach statku;

4)

dokonywania wpisów dotyczących przeprowadzonej kontroli w dzienniku pokładowym statku;

5)

nakładania grzywien w drodze mandatu karnego za wykroczenia w żegludze śródlądowej.

6.

Kierownik statku lub inna osoba odpowiedzialna za statek są obowiązani stosować się

do doraźnych zaleceń w zakresie bezpieczeństwa żeglugi wydanych przez inspektora.

1.

Zadania organu inspekcyjnego, o którym mowa w art. 9 ust. 2a, wykonuje powoływana

i odwoływana przez ten organ techniczna komisja inspekcyjna, zwana dalej „komisją

inspekcyjną”.

2

W skład komisji inspekcyjnej wchodzą przewodniczący i eksperci. Jako ekspertów należy

powołać w szczególności: pracownika urzędu żeglugi śródlądowej, specjalistę do spraw

budowy statków oraz ich siłowni w zakresie żeglugi śródlądowej i specjalistę do spraw

nautyki posiadającego patent żeglarski kapitana żeglugi śródlądowej uprawniający do

kierowania statkiem, który podlega inspekcji.

1.

W przypadku stwierdzenia w wyniku inspekcji, że dokument dopuszczający statek do żeglugi

jest nieważny lub że statek nie spełnia wymagań określonych w tym dokumencie, jednakże

taka nieważność albo niezgodność nie stanowi zagrożenia bezpieczeństwa żeglugi, inspektor

wzywa armatora do niezwłocznego usunięcia stwierdzonych naruszeń.

2.

W przypadku stwierdzenia w wyniku inspekcji

1)

braku dokumentu dopuszczającego statek do żeglugi,

2)

zaniedbania zagrażającego bezpieczeństwu żeglugi, statku lub przebywających na nim

osób albo zagrażającego zanieczyszczeniem środowiska, a także stwierdzenia uchybienia

sanitarnego,

3)

że statek stanowi zagrożenie bezpieczeństwa żeglugi

- inspektor, na podstawie udzielonego upoważnienia, może, w drodze decyzji administracyjnej,

zatrzymać lub skierować statek do najbliższego postoju oraz zatrzymać dokument dopuszczający

statek do żeglugi i dokument kwalifikacyjny kierownika statku do czasu usunięcia stwierdzonych

naruszeń.

3.

O każdym przypadku naruszeń, o których mowa w ust. 1 i 2, o zatrzymaniu statku oraz

o wydanej decyzji powiadamia się na piśmie, wraz z uzasadnieniem, administrację państwa,

w którym został wystawiony dokument dopuszczający statek do żeglugi, w terminie 7

dni od dnia stwierdzenia naruszenia.

1.

W bazie danych statków gromadzi się przekazane przez dyrektorów urzędów żeglugi śródlądowej

informacje, o których mowa w art. 9 ust. 2 pkt 12, oraz informacje uzyskane z elektronicznego

rejestru informacji o statku prowadzonego przez Komisję Europejską.

2.

W bazie danych statków gromadzi się także informacje przekazane przez dyrektorów urzędów

żeglugi śródlądowej, uzyskane w ramach wykonywanych przez nich zadań, w tym dotyczące

1)

wydawania dokumentów statków oraz przeprowadzania inspekcji tych statków;

2)

danych osobowych, pozyskiwanych w związku z ubieganiem się o uzyskanie dokumentów

kwalifikacyjnych, zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 37;

3)

wypadków żeglugowych na śródlądowych drogach wodnych;

4)

aktualnego stanu i parametrów śródlądowych dróg wodnych.

3.

Organy administracji żeglugi śródlądowej mają dostęp do informacji gromadzonych w

bazie danych statków, za pośrednictwem systemu teleinformatycznego.

4.

Dyrektorzy urzędów żeglugi śródlądowej mogą przekazać informacje gromadzone w bazie

danych statków organom państwa trzeciego lub organizacji międzynarodowej po otrzymaniu

od nich pisemnego zobowiązania zawierającego deklarację o

1)

nieprzekazywaniu bez pisemnej zgody dyrektora urzędu żeglugi śródlądowej otrzymanych

informacji organom innych państw trzecich lub innej organizacji międzynarodowej;

2)

zapewnieniu poufności tych informacji i ich wykorzystywaniu jedynie w celu wykonywania

zadań administracyjnych w zakresie bezpieczeństwa i ułatwień w żegludze oraz przy

dokonywaniu inspekcji i wydawaniu dokumentów statków.

1.

Pracownicy urzędów żeglugi śródlądowej określonych kategorii w czasie wykonywania

obowiązków służbowych noszą umundurowanie.

2

Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze rozporządzenia, kategorie

pracowników obowiązanych do noszenia umundurowania, warunki przydziału i wzory tego

umundurowania, mając na uwadze wykonywane przez pracowników obowiązki służbowe.

1.

Statki inspekcyjne urzędów żeglugi śródlądowej podnoszą flagę państwową z godłem Rzeczypospolitej

Polskiej, określoną w odrębnych przepisach.

2.

W czasie wykonywania zadań statki inspekcyjne urzędów żeglugi śródlądowej podnoszą

także flagę służbową.

3

Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze zarządzenia, wzór

flagi służbowej i sposób oznakowania statków inspekcyjnych.

1.

Dyrektorzy urzędów żeglugi śródlądowej wydają przepisy prawa miejscowego określające

na obszarze ich działania szczegółowe warunki bezpieczeństwa ruchu i postoju statków

wynikające z charakteru i właściwości dróg wodnych. Przepisy te wydawane są w uzgodnieniu

z administracją drogi wodnej.

2.

Przepisy prawa miejscowego są wydawane w drodze zarządzenia, które podlega ogłoszeniu

w wojewódzkim dzienniku urzędowym właściwym ze względu na terytorialny zakres obowiązywania

tego zarządzenia.

1.

Żeglugę na polskich śródlądowych drogach wodnych może uprawiać

1)

statek polski;

2)

statek innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego w zakresie i na warunkach

określonych w

a)

ustawie,

b)

umowach międzynarodowych zawartych przez Rzeczpospolitą Polską albo Unię Europejską

z państwem przynależności statku;

3)

statek państwa trzeciego w zakresie i na warunkach określonych w umowach międzynarodowych

zawartych przez Rzeczpospolitą Polską z państwem przynależności statku.

2.

W przypadku braku umowy międzynarodowej, statek, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 lit.

b i pkt 3, może uprawiać żeglugę na polskich śródlądowych drogach wodnych po uzyskaniu

pozwolenia

1

ministra właściwego do spraw żeglugi śródlądowej - w przypadku prowadzenia regularnej

żeglugi między polskimi portami lub między portem polskim a portem państwa trzeciego;

2)

dyrektora urzędu żeglugi śródlądowej właściwego terytorialnie dla miejsca przekroczenia

granicy Rzeczypospolitej Polskiej - w pozostałych przypadkach.

3.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się do statku używanego wyłącznie do uprawiania sportu

lub rekreacji, bez względu na jego przynależność państwową.

3a.

(uchylony)

4.

Pozwolenie wydaje się na podstawie wyników inspekcji statku dokonanej przez organ,

o którym mowa w ust. 2 pkt 2, potwierdzającej, że wymiary statku odpowiadają warunkom

drogi wodnej, a jego stan techniczny i wyposażenie są zgodne z polskimi przepisami.

5.

Pozwolenie może być wydane na jedną podróż lub na czas określony, nie dłuższy jednak

niż termin ważności dokumentu dopuszczającego statek do żeglugi. Wydane pozwolenie

może zastrzegać obowiązek korzystania z usług pilota, jeżeli kierownik statku nie

posiada polskiego dokumentu kwalifikacyjnego lub dokumentu uznanego na podstawie art.

35 ust. 5.

6.

Organ wydający pozwolenie odmawia, w drodze decyzji administracyjnej, wydania pozwolenia,

jeżeli wymiary statku nie odpowiadają warunkom drogi wodnej lub gdy statek nie odpowiada

wymaganiom co do wyposażenia, bezpieczeństwa żeglugi lub warunkom ochrony środowiska

określonym w art. 27.

7.

Za wydanie pozwolenia pobiera się opłatę w wysokości określonej w załączniku do ustawy.

8

Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze rozporządzenia, wzory

i tryb wydawania pozwoleń, w zależności od tego, czy pozwolenia dotyczą regularnej

żeglugi między polskimi portami lub między portem polskim a portem innego państwa

czy innych przypadków uprawiania żeglugi, z uwzględnieniem zakresu inspekcji, rodzaju,

przeznaczenia, stanu technicznego i wyposażenia statku.

1

W przypadku wprowadzenia ograniczeń w przewozie rzeczy w żegludze śródlądowej na podstawie

art. 9a ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe

(Dz. U. z 2015 r. poz. 915 oraz z 2016 r. poz. 1954 i 2260) minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej może, w drodze rozporządzenia, ustanowić

na czas określony ograniczenia w wydawaniu pozwoleń na przewóz lub w korzystaniu z

wydanych pozwoleń.

2.

Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, powinno określać rodzaje pozwoleń podlegających

ograniczeniu oraz zakres ograniczeń pod względem drogi wodnej, portów lub określonego

ładunku oraz sposobu korzystania z pozwoleń w zależności od ograniczeń wprowadzonych

na podstawie art. 9a ustawy - Prawo przewozowe.

3.

Przepisy art. 9 ust. 2 pkt 7 i 8 oraz art. 10 ust. 5, odnoszące się do kontroli dokumentów

przewozowych, zgodności przewożonego ładunku z tymi dokumentami, kontroli obcych statków

w zakresie zgodności wykonywanych przewozów z postanowieniami umów międzynarodowych

oraz pozwoleń na te przewozy, jak również wykonywania zadań służbowych przez inspektorów,

stosuje się odpowiednio do kontroli przestrzegania ograniczeń wprowadzonych w przewozie

rzeczy w żegludze śródlądowej, o których mowa w ust. 1 i 2.

4.

Organami właściwymi do administrowania ograniczeniami w przewozie rzeczy w żegludze

śródlądowej są dyrektorzy urzędów żeglugi śródlądowej.

1.

Kierownik statku uprawiającego żeglugę na polskich śródlądowych drogach wodnych jest

obowiązany do składania informacji ewidencyjnych, zwanych dalej „informacjami”.

2.

Informacje składa się na formularzu ewidencyjnym po zakończeniu każdej podróży.

3.

Obowiązek składania informacji nie dotyczy kierowników

1)

statków towarowych o nośności nieprzekraczającej 50 t;

2)

statków pasażerskich;

3)

promów;

4)

statków wykorzystywanych do celów niehandlowych;

5)

statków towarowych wykorzystywanych wyłącznie do magazynowania towarów;

6)

statków używanych do połowu ryb;

7)

statków służących do eksploatacji złóż kruszywa i jednostek ich obsługujących.

4

Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze rozporządzenia, wzór

formularza ewidencyjnego, miejsce jego składania oraz szczegółowy sposób postępowania

ze złożonymi formularzami. W formularzu tym określa się masę przewożonego ładunku,

rodzaj ładunków oraz miejsce ich załadowania i wyładowania, odległość drogi wodnej

przebytej przez statek, rodzaj statku i państwo jego rejestracji.

1.

Działalność przewoźnika w transporcie krajowym lub międzynarodowym w zakresie zarobkowego

przewozu ładunków statkami żeglugi śródlądowej może podejmować przedsiębiorca, który

odpowiada wymogowi zdolności zawodowej potwierdzonemu odpowiednim zaświadczeniem albo

zatrudnia co najmniej jedną osobę mającą takie zaświadczenie.

2.

Wymóg zdolności zawodowej polega na posiadaniu podstawowej wiedzy z dziedziny prawa cywilnego, handlowego, finansowego, pracy, podatkowego, ubezpieczeń oraz znajomości procedur

celnych i granicznych, a także znajomości wymagań bezpieczeństwa żeglugi, standardów

technicznych statków i technicznych aspektów działalności przewoźnika, standardów

zachowania w warunkach środowiska wodnego oraz umów międzynarodowych regulujących

ceny i warunki transportu.

3.

Wymóg zdolności zawodowej nie dotyczy przedsiębiorcy wykonującego przewóz ładunków

1)

na potrzeby własne;

2)

statkami o ładowności nieprzekraczającej 200 t;

3)

promami;

4)

na wodach śródlądowych innych niż określone w art. 1 ust. 1.

4.

Uznaje się, że zdolność zawodową ma osoba, która spełnia co najmniej jeden z następujących

warunków

1)

ukończyła szkołę wyższą o specjalizacji transportowej;

2)

ukończyła szkołę średnią o kierunku żegluga śródlądowa;

3)

posiada kwalifikacje zawodowe uprawniające do zajmowania stanowiska kierownika statku

o ładowności przekraczającej 200 t;

4)

odbyła kurs, którego program uwzględnia tematykę wymienioną w ust. 2;

5)

przez 2 lata prowadziła działalność przewozową w żegludze śródlądowej albo była zatrudniona

u przedsiębiorcy przy prowadzeniu działalności transportowej.

5.

Zaświadczenie o spełnieniu wymogu zdolności zawodowej wydaje, na pisemny wniosek zainteresowanej

osoby, dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej. Do wniosku należy dołączyć dokumenty potwierdzające

spełnienie co najmniej jednego z warunków określonych w ust. 4.

5a.

Zdolność zawodową traci osoba, która została pozbawiona kwalifikacji zawodowych, o

których mowa w ust. 4 pkt 3.

5b.

Zaświadczenie o utracie zdolności zawodowej wydaje, na wniosek osoby zainteresowanej,

dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej.

6.

Za wydanie zaświadczenia, o którym mowa w ust. 5 i 5b, pobiera się opłatę w wysokości

określonej w załączniku do ustawy.

7

Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze rozporządzenia, wzór

zaświadczenia, o którym mowa w ust. 5, w zależności od tego, czy zaświadczenie dotyczy

transportu krajowego, czy międzynarodowego.

8.

Uznaje się zaświadczenia o spełnieniu wymogu zdolności zawodowej wydane zgodnie z

obowiązującymi w państwach członkowskich przepisami w sprawie dostępu do wykonywania

zawodu przewoźnika towarów w żegludze śródlądowej w transporcie krajowym i międzynarodowym

oraz wzajemnego uznawania dyplomów, zaświadczeń i innych dowodów kwalifikacji formalnych.

9

Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej, mając na względzie przepis ust. 8,

określi, w drodze rozporządzenia, wykaz państw, w których wydane zaświadczenia o spełnieniu

wymogu zdolności zawodowej będą uznawane przez organy administracji żeglugi śródlądowej.

W przypadku gdy przedsiębiorca przestał spełniać wymogi, o których mowa w art. 17

ust. 1, może on prowadzić działalność do dnia spełnienia wymogu zdolności zawodowej,

określonego przez dyrektora urzędu żeglugi śródlądowej.

1.

Statek polski podlega obowiązkowi wpisu do rejestru administracyjnego polskich statków

żeglugi śródlądowej, zwanego dalej „rejestrem”, z zastrzeżeniem ust. 2-5.

2.

Statek polski, używany wyłącznie do uprawiania sportu lub rekreacji, z wyjątkiem jednostek

napędzanych wyłącznie siłą ludzkich mięśni, o długości kadłuba powyżej 12 m lub o

napędzie mechanicznym o mocy silników większej niż 15 kW podlega obowiązkowi wpisu

do rejestru statków używanych wyłącznie do celów sportowych lub rekreacyjnych. Statki

zwolnione z obowiązku wpisu do rejestru mogą być do niego wpisane na wniosek właściciela.

3.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do statku używanego do połowu ryb bez napędu mechanicznego

o iloczynie długości i szerokości nieprzekraczającym 20 m

4.

Do rejestru, o którym mowa w ust. 1, może być czasowo wpisany statek niebędący statkiem

polskim, jeżeli osoby wymienione w art. 5 ust. 3 pkt 2 i 3 przedstawią dokument stwierdzający

prawo dysponowania statkiem oraz pisemną zgodę właściwych organów państwa stałej rejestracji

statku na czasowy wpis do polskiego rejestru.

5.

Do rejestru, o którym mowa w ust. 1 i 2, może być wpisany statek stanowiący własność

osoby fizycznej mającej obywatelstwo innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego

lub osoby prawnej mającej siedzibę w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim,

po przedstawieniu dokumentu stwierdzającego prawo własności do statku oraz innych

dokumentów, o których mowa w ust. 4.

6.

(uchylony)

1.

Rejestr prowadzi dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej właściwy dla portu macierzystego

statku, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Rejestr statków używanych wyłącznie do uprawiania sportu lub rekreacji prowadzi właściwy

polski związek sportowy, o którym mowa w ustawie z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1463 i 1600).

3.

Wpis do rejestru następuje na podstawie pisemnego wniosku. Do złożenia wniosku o wpis

statku do rejestru jest obowiązany armator niezwłocznie po wybudowaniu lub nabyciu

statku w kraju albo po przybyciu statku do kraju w przypadku nabycia go za granicą.

1.

Rejestry, o których mowa w art. 18 ust. 1 i 2, są jawne. Osoby zainteresowane mogą

żądać poświadczonych wyciągów i odpisów z rejestrów.

2.

Za wyciągi lub odpisy, o których mowa w ust. 1, pobiera się opłaty w wysokości określonej

w załączniku do ustawy.

1.

Rejestr składa się z ksiąg rejestrowych, w których wpisuje się

1)

numer rejestracyjny statku i datę wpisu;

2)

nazwę statku lub inny znak rozpoznawczy;

3)

nazwę portu macierzystego statku;

4)

rodzaj i przeznaczenie statku;

5)

rok, miejsce budowy, nazwę stoczni i numer budowy oraz określenie materiału głównego,

z którego jest statek zbudowany;

6)

rodzaj i liczbę głównych maszyn napędowych, łączną ich moc w kW, a także liczbę i

rodzaj pędników;

7)

wymiary statku;

8)

oznaczenie i adres armatora statku wraz z numerem identyfikacyjnym REGON nadanym podmiotowi

przez urząd statystyczny oraz oznaczeniami kodowymi adresu przyjętymi w krajowym rejestrze

urzędowym podziału terytorialnego kraju „TERYT”. W wypadku braku numeru indentyfikacyjnego

REGON wpisuje się numer PESEL.

2.

Każda zmiana danych, o których mowa w ust. 1, podlega wpisaniu do rejestru. Obowiązek

zgłoszenia zmiany danych spoczywa na armatorze w terminie 14 dni od zaistnienia zmiany.

3.

Do zgłoszenia statku do rejestru należy dołączyć dowód wykreślenia z rejestru, jeżeli

statek był uprzednio wpisany do rejestru w innym organie rejestrowym polskim lub zagranicznym.

4.

Po wpisaniu statku do rejestru dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej wydaje armatorowi

dokument rejestracyjny stanowiący dowód polskiej przynależności statku, z zastrzeżeniem

ust. 4a.

4a.

Po wpisaniu statku do rejestru statków używanych wyłącznie do uprawiania sportu lub

rekreacji właściwy polski związek sportowy wydaje dokument rejestracyjny stanowiący

dowód polskiej przynależności statku.

4b.

(uchylony)

4c.

(uchylony)

5.

Odmowa wpisania statku do rejestru następuje w drodze decyzji administracyjnej.

1.

Statek wpisany do rejestru oznacza się nazwą lub znakiem armatora, nazwą portu macierzystego

i grupą liter rozpoznawczych kraju, w którym znajduje się port macierzysty statku.

2.

Kierownik statku, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany prowadzić dzienniki i posiadać

dokumenty wynikające z przepisów ustawy oraz wymagane umowami międzynarodowymi, a

także dowód opłacenia składki do Funduszu Żeglugi Śródlądowej.

3

Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowy sposób oznaczania statków, uwzględniając ich wielkość, rodzaj i przeznaczenie

oraz czytelność uwidocznionych oznaczeń;

2)

rodzaje, wzory i sposób prowadzenia dzienników oraz innych dokumentów statku, mając

na uwadze rodzaj ładunku i uprawianej przez statek żeglugi oraz postanowienia umów

międzynarodowych.

Statek wykreśla się z rejestru

1)

na wniosek armatora;

2)

z urzędu, jeżeli utracił cechy urządzenia pływającego;

3)

w razie zmiany przynależności państwowej lub zmiany portu macierzystego powodującej

zmianę organu rejestrowego.

1.

Za wpis do rejestru i zmianę wpisu w rejestrze pobiera się opłaty w wysokościach określonych

w załączniku do ustawy.

2.

Za wpis do rejestru statków używanych wyłącznie do uprawiania sportu lub rekreacji

i zmianę tego wpisu pobiera się opłaty w wysokościach określonych w załączniku do

ustawy.

Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze rozporządzenia, wzory

ksiąg rejestrowych, mając na uwadze dane, o których mowa w art. 20 ust. 1 i w dokumencie

rejestracyjnym, oraz szczegółowy tryb postępowania związanego z wpisem do rejestru

i zmianami wpisu w rejestrze, uwzględniając wielkość i przeznaczenie statku.

Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw kultury fizycznej określi, w drodze rozporządzenia, tryb rejestracji statków

używanych wyłącznie do uprawiania sportu lub rekreacji, wzory ksiąg rejestrowych i

dokumentów rejestracyjnych, mając na uwadze potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa żeglugi.

Do statków wpisanych do rejestru stosuje się przepisy Kodeksu morskiego o zastawie na statku.

1.

Statek żeglugi śródlądowej przeznaczony do przewozu ładunków, statek pasażerski, holownik,

pchacz i lodołamacz oraz inny statek nieprzeznaczony do przewozu ładunków o długości

większej niż 20 m podlegają obowiązkowi pomiarowemu.

2.

Pomiar statku przeznaczonego do przewozu ładunków polega na ustaleniu jego nośności

oraz wymiarów, natomiast pomiar innych statków polega na ustaleniu ich wyporności

i wymiarów.

3.

Pomiar statku przeprowadza, na wniosek armatora, organ inspekcyjny, wydając zaświadczenie

z pomiaru statku.

4.

Na podstawie zaświadczenia z pomiaru statku dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej wydaje

świadectwo pomiarowe na okres nie dłuższy niż 15 lat.

5.

Statek inny niż wymieniony w ust. 1 może być zaopatrzony w świadectwo pomiarowe na

wniosek armatora.

6.

Za świadectwo pomiarowe i czynności pomiaru statku pobiera się opłaty. Wysokość opłaty

za świadectwo pomiarowe określa załącznik do ustawy.

7

Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze rozporządzenia

1)

wzory

a)

wniosku o przeprowadzenie pomiaru statku,

b)

zaświadczenia z pomiaru statku,

c)

świadectw pomiarowych;

2)

sposób i zakres wykonywania czynności pomiaru statku;

3)

wysokość i sposób uiszczania opłat za poszczególne czynności pomiaru statku, przy

czym wysokość opłaty za daną czynność nie może przekroczyć 1000 zł.

8.

Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 7, należy uwzględnić odpowiednio

1)

konieczność zapewnienia sprawności procedur administracyjnych oraz ujednolicenia treści

stosowanych dokumentów;

2)

rodzaj, wielkość i przeznaczenie statku;

3)

koszty osobowe i rzeczowe związane z wykonaniem czynności pomiaru statku, w zależności

od rodzaju czynności, miejsca wykonania czynności albo czasu niezbędnego na ich wykonanie.

1.

Organ inspekcyjny może powierzyć wykonanie określonych czynności pomiaru statku upoważnionym

w tym celu podmiotom. W takim przypadku opłata za wykonanie tych czynności stanowi

przychód wykonującego je podmiotu.

2.

Podmiot, o którym mowa w ust. 1, przekazuje wyniki z wykonanych czynności pomiaru

statku organowi inspekcyjnemu, który na ich podstawie wydaje zaświadczenie z pomiaru

statku.

3

Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze rozporządzenia, kryteria,

jakie powinny spełniać podmioty upoważnione do wykonywania czynności pomiaru statku,

oraz sposób ich upoważniania do wykonywania tych czynności, uwzględniając konieczność

zapewnienia odpowiedniego poziomu merytorycznego i technicznego przy wykonywaniu powierzonych

czynności.

4

Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej ogłosi, w drodze obwieszczenia, wykaz

podmiotów upoważnionych do wykonywania czynności pomiaru statku.

Statek może być używany w żegludze śródlądowej, jeżeli odpowiada wymaganiom bezpieczeństwa

w zakresie

1)

budowy, jego stałych urządzeń i wyposażenia;

2)

właściwości manewrowych;

3)

ochrony wód, powietrza lub ochrony przed hałasem;

4)

warunków sanitarnych oraz bezpieczeństwa i higieny pracy;

5)

składu i kwalifikacji załogi.

1.

Statek może być dopuszczony do żeglugi po uzyskaniu jednego z następujących dokumentów

bezpieczeństwa statku

1)

wspólnotowego świadectwa zdolności żeglugowej,

2)

wspólnotowego tymczasowego świadectwa zdolności żeglugowej,

3)

świadectwa zdolności żeglugowej,

4)

uproszczonego świadectwa zdolności żeglugowej

- stwierdzających, że statek odpowiada wymaganiom bezpieczeństwa określonym w art.

27 pkt 1-4.

2.

W dokumencie bezpieczeństwa statku określa się także skład załogi niezbędny do zapewnienia

bezpiecznej żeglugi.

3.

Dokument bezpieczeństwa statku wydaje oraz przedłuża termin jego ważności dyrektor

urzędu żeglugi śródlądowej na wniosek armatora.

4.

Uznaje się

1)

wspólnotowe świadectwo zdolności żeglugowej wydane przez właściwy organ innego niż

Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego;

2)

inny dokument dopuszczający statek do żeglugi wydany przez

a)

właściwy organ innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego zgodnie z obowiązującymi

w państwach członkowskich przepisami o wzajemnym uznawaniu świadectw zdolności żeglugowej

w żegludze śródlądowej,

b)

właściwy organ państwa trzeciego zgodnie z obowiązującymi w państwach członkowskich

przepisami o wzajemnym uznawaniu świadectw zdolności żeglugowej w żegludze śródlądowej,

z zastrzeżeniem ust. 5;

3)

świadectwo wydane zgodnie z art. 22 Konwencji z dnia 17 października 1868 r. o żegludze

na Renie, w brzmieniu nadanym zrewidowaną Konwencją z dnia 20 listopada 1963 r. o

żegludze na Renie, zwanej dalej „Konwencją o żegludze na Renie”.

5.

W przypadku, o którym mowa w ust. 4 pkt 2 lit. b, dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej

wydaje, po przeprowadzeniu inspekcji statku, pozwolenie, o którym mowa w art. 15 ust.

2 pkt 2.

1.

Wspólnotowe świadectwo zdolności żeglugowej uprawnia do żeglugi po polskich śródlądowych

drogach wodnych lub śródlądowych drogach wodnych innych niż Rzeczpospolita Polska

państw członkowskich, w danym rejonie pływania.

2.

W przypadku wprowadzenia przez inne niż Rzeczpospolita Polska państwo członkowskie

dodatkowych lub ograniczonych wymagań technicznych na określonych drogach wodnych

tego państwa, w celu dopuszczenia do żeglugi na tych drogach, należy uzyskać dodatkowy

wpis do wspólnotowego świadectwa zdolności żeglugowej we właściwym organie tego państwa.

3

Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze rozporządzenia, wykaz

śródlądowych dróg wodnych państw członkowskich z podziałem na rejony pływania, do

których stosuje się wymagania techniczne dla statków objętych obowiązkiem posiadania

wspólnotowego świadectwa zdolności żeglugowej, mając na względzie zapewnienie harmonizacji

warunków wydawania wspólnotowego świadectwa zdolności żeglugowej.

4.

W celu dokonania zmian we wspólnotowym świadectwie zdolności żeglugowej w zakresie

uprawnień do żeglugi w danym rejonie pływania, statek poddaje się inspekcji technicznej,

o której mowa w art. 34b ust. 1, dla ustalenia czy spełnia on wymagania techniczne

dla tego rejonu pływania.

Wspólnotowe świadectwo zdolności żeglugowej wydaje się dla

1)

statków o długości nie mniejszej niż 20 m,

2)

statków, których iloczyn długości, szerokości i zanurzenia jest nie mniejszy niż 100

m

3)

holowników i pchaczy przeznaczonych odpowiednio do holowania lub pchania statków,

o których mowa w pkt 1 i 2, lub przemieszczania takich statków w zestawach sprzężonych,

4)

statków przeznaczonych do przewozu ponad 12 pasażerów,

5)

statków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. f

- uprawiających żeglugę po drogach wodnych, o których mowa w art. 29.

Wymogu uzyskania wspólnotowego świadectwa zdolności żeglugowej nie stosuje się do

1)

promów;

2)

statków używanych wyłącznie do uprawiania sportu lub rekreacji.

1.

Do wniosku o wydanie wspólnotowego świadectwa zdolności żeglugowej należy załączyć

1)

zaświadczenie potwierdzające pozytywny wynik z przeprowadzonej inspekcji technicznej

lub dokument wydany przez instytucję klasyfikacyjną uznaną przez Komisję Europejską;

2)

świadectwo pomiarowe, jeżeli statek podlega obowiązkowi pomiarowemu;

3)

decyzję Transportowego Dozoru Technicznego dopuszczającą do eksploatacji kotły parowe

lub zbiorniki ciśnieniowe przeznaczone do procesów technologicznych, jeżeli statek

jest wyposażony w takie kotły lub zbiorniki;

4)

w przypadku statku nowo zbudowanego, przebudowanego lub wpisanego do rejestru po raz

pierwszy, dodatkowo

a)

orzeczenie Państwowej Inspekcji Pracy o dopuszczeniu statku do eksploatacji pod względem

bezpieczeństwa i higieny pracy,

b)

opinię państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego o dopuszczeniu statku do eksploatacji

pod względem wymagań sanitarnych.

2.

Podstawę do wydania wspólnotowego świadectwa zdolności żeglugowej stanowią kopie dokumentów

wymienionych w ust. 1 lub wyciągi z tych dokumentów.

3.

Dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej odmawia, w drodze decyzji administracyjnej, wydania

wspólnotowego świadectwa zdolności żeglugowej, w przypadku gdy nie zostały spełnione

warunki określone w ust. 1.

4.

We wspólnotowym świadectwie zdolności żeglugowej dokonuje się zmian na wniosek armatora.

5.

Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio w sprawie o przedłużenie terminu ważności

wspólnotowego świadectwa zdolności żeglugowej.

1.

Wspólnotowe świadectwo zdolności żeglugowej wydaje się na czas oznaczony w zależności

od rodzaju statku, nie dłuższy jednak niż

1)

5 lat - w przypadku statku pasażerskiego;

2)

10 lat - w przypadku statku innego niż określony w pkt 1.

2.

Dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej, biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia bezpieczeństwa

żeglugi, może przedłużyć termin ważności wspólnotowego świadectwa zdolności żeglugowej

bez przeprowadzenia inspekcji technicznej statku na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy,

jeżeli statek jest przebudowywany lub znajduje się w miejscu, w którym nie ma możliwości

przeprowadzenia inspekcji technicznej. Przedłużenie terminu ważności wspólnotowego

świadectwa zdolności żeglugowej odnotowuje się w tym świadectwie.

3.

W przypadku gdy wspólnotowe świadectwo zdolności żeglugowej zostało utracone lub uległo

zniszczeniu, dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej, który wydał to świadectwo, wydaje

jego duplikat, na wniosek armatora.

1.

Dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej prowadzi rejestr wydanych wspólnotowych świadectw

zdolności żeglugowej.

2

Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze rozporządzenia

1)

tryb wydawania, przedłużania, cofania i dokonywania zmian wspólnotowego świadectwa

zdolności żeglugowej,

2)

wzór wniosku o wydanie, przedłużenie lub dokonanie zmian we wspólnotowym świadectwie

zdolności żeglugowej,

3)

wzór wspólnotowego świadectwa zdolności żeglugowej,

4)

wzór rejestru wydanych wspólnotowych świadectw zdolności żeglugowej

- kierując się względami bezpieczeństwa żeglugi, wymaganiami międzynarodowymi oraz

koniecznością ujednolicenia treści stosowanych dokumentów.

(uchylony)

1.

W celu wydania wspólnotowego świadectwa zdolności żeglugowej statek, o którym mowa

w art. 30, podlega inspekcji technicznej, przeprowadzanej na wniosek armatora.

2.

Inspekcję techniczną przeprowadza się dla ustalenia, czy statek spełnia wymagania

techniczne w zakresie budowy statków, ich stałych urządzeń, wyposażenia, właściwości

manewrowych, ochrony wód, powietrza lub ochrony przed hałasem.

3

Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze rozporządzenia, wymagania

techniczne, o których mowa w ust. 2, mając na względzie rejony pływania oraz rodzaj

i przeznaczenie statków, a także konieczność zapewnienia ich bezpieczeństwa, ochrony

środowiska oraz bezpieczeństwa osób przebywających na statkach.

4.

Dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej właściwy dla drogi wodnej może, w drodze decyzji

administracyjnej, udzielić odstępstwa od niektórych wymagań technicznych w zakresie

wyposażenia statku, dla statków uprawiających żeglugę na ograniczonych obszarach geograficznych

lub obszarach portowych, biorąc pod uwagę charakter drogi wodnej, rodzaj i przeznaczenie

statku, jeżeli nie spowoduje to zagrożenia bezpieczeństwa żeglugi.

5.

Organ inspekcyjny może odstąpić od przeprowadzenia w całości lub w części inspekcji

technicznej, jeżeli z dokumentu wydanego przez instytucję klasyfikacyjną uznaną przez

Komisję Europejską wynika, że statek spełnia całkowicie lub częściowo wymagania techniczne,

o których mowa w ust. 2.

6

Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej ogłosi, w drodze obwieszczenia, wykaz

instytucji klasyfikacyjnych uznanych przez Komisję Europejską.

1.

Organ inspekcyjny wykonuje, w ramach inspekcji technicznej, czynności inspekcyjne

obejmujące w szczególności badania techniczne statku oraz jego wyposażenia.

2.

Po przeprowadzeniu inspekcji technicznej wydaje się zaświadczenie z przeprowadzenia

inspekcji technicznej.

3.

Za czynności inspekcyjne pobiera się opłaty.

4

Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze rozporządzenia

1)

wzory

a)

wniosku o przeprowadzenie inspekcji technicznej,

b)

zaświadczenia z przeprowadzenia inspekcji technicznej;

2)

sposób i zakres przeprowadzania inspekcji technicznych;

3)

wysokość i sposób uiszczania opłat za poszczególne czynności inspekcyjne, przy czym

wysokość opłaty za daną czynność nie może przekroczyć 2000 zł.

5.

Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 4, należy uwzględnić odpowiednio

1)

konieczność zapewnienia sprawności procedur administracyjnych oraz ujednolicenia treści

stosowanych dokumentów;

2)

rodzaj, wielkość i przeznaczenie statku oraz rejony pływania;

3)

koszty osobowe i rzeczowe związane z przeprowadzeniem czynności inspekcyjnych, w zależności

od rodzaju czynności, miejsca wykonywania czynności albo czasu niezbędnego na ich

wykonanie.

1.

Organ inspekcyjny może powierzyć wykonanie określonych czynności inspekcyjnych upoważnionym

w tym celu podmiotom. W takim przypadku opłata za wykonanie tych czynności stanowi

przychód wykonującego je podmiotu.

2.

Podmiot, o którym mowa w ust. 1, przekazuje wyniki z wykonanych czynności inspekcyjnych

organowi inspekcyjnemu, który na ich podstawie wydaje zaświadczenia z przeprowadzenia

inspekcji technicznej.

3

Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze rozporządzenia, kryteria,

jakie powinny spełniać podmioty upoważnione do wykonywania czynności inspekcyjnych,

oraz sposób ich upoważniania do wykonywania tych czynności, uwzględniając konieczność

zapewnienia odpowiedniego poziomu merytorycznego i technicznego przy wykonywaniu powierzonych

czynności.

4

Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej ogłosi, w drodze obwieszczenia, wykaz

podmiotów upoważnionych do wykonywania czynności inspekcyjnych.

1.

Armator jest obowiązany

1)

przedstawić statek do inspekcji technicznej

a)

wstępnej - przed wprowadzeniem statku do eksploatacji,

b)

okresowej - przed upływem terminów określonych w dokumencie bezpieczeństwa statku;

2)

na żądanie organu inspekcyjnego, przedstawić niezwłocznie statek do inspekcji technicznej,

przedłożyć wszystkie dokumenty dotyczące jego bezpieczeństwa oraz udzielić wszelkich

informacji o stanie bezpieczeństwa statku;

3)

na żądanie organu inspekcyjnego, dokonać czynności niezbędnych do umożliwienia przeprowadzenia

inspekcji technicznej.

2.

Koszty czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 3, wlicza się w koszty eksploatacji

statku.

3.

Inspekcję techniczną przeprowadza się, w miarę możliwości, bez uszczerbku dla eksploatacji

statku.

1.

W przypadku stwierdzenia lub podejrzenia, że statek został uszkodzony lub nastąpiła

zmiana w jego kadłubie, urządzeniach lub wyposażeniu, jeżeli uszkodzenie lub zmiana

mogą wpłynąć na stan bezpieczeństwa statku, dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej wzywa

armatora do przedstawienia statku do inspekcji technicznej doraźnej.

2.

Organ inspekcyjny, na podstawie pozytywnych wyników inspekcji technicznej doraźnej,

potwierdza zdolność żeglugową statku.

1.

W przypadku znaczących zmian lub napraw, które mają wpływ na bezpieczeństwo statku,

w szczególności na stabilność konstrukcji, żeglowność, zdolność wykonywania manewrów,

rodzaj i przeznaczenie statku, przed odbyciem następnego rejsu statek jest ponownie

poddawany inspekcji technicznej.

2.

Dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej, na podstawie pozytywnego wyniku inspekcji technicznej,

wydaje nowe lub zmienia dotychczasowe wspólnotowe świadectwo zdolności żeglugowej,

określając parametry techniczne statku.

3.

Dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej jest obowiązany poinformować organ państwa członkowskiego,

w którym wydano dotychczasowe wspólnotowe świadectwo zdolności żeglugowej, o wydaniu

nowego świadectwa lub o dokonanych zmianach w dotychczasowym świadectwie, w terminie

miesiąca od dnia wydania nowego świadectwa lub dokonania zmian w dotychczasowym świadectwie.

1.

W przypadku zaistnienia okoliczności uniemożliwiających wydanie wspólnotowego świadectwa

zdolności żeglugowej dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej może wydać wspólnotowe tymczasowe

świadectwo zdolności żeglugowej dla statków, o których mowa w art. 30, jeżeli w wyniku

inspekcji zostanie stwierdzone, że statek posiada zdolność żeglugową.

2.

Wspólnotowe tymczasowe świadectwo zdolności żeglugowej wydaje się na czas oznaczony

w zależności od rodzaju i przeznaczenia statku, nie dłuższy jednak niż 6 miesięcy.

3

Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze rozporządzenia, wzór,

warunki oraz sposób wydawania wspólnotowego tymczasowego świadectwa zdolności żeglugowej,

mając na względzie konieczność zapewnienia ciągłości ruchu żeglugowego oraz ujednolicenia

treści stosowanych dokumentów.

1.

Świadectwo zdolności żeglugowej wydaje się dla statku przeznaczonego do przewozu ładunków

o nośności nie mniejszej niż 15 t, używanego do przewozu ponad 12 pasażerów, oraz

holowników lub pchaczy - innych niż określone w art. 30.

2.

Dla statku innego niż wymieniony w ust. 1 i art. 30 wydaje się uproszczone świadectwo

zdolności żeglugowej.

3.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się do statku używanego wyłącznie do uprawiania sportu

lub rekreacji bez napędu mechanicznego lub o napędzie mechanicznym o mocy silników

mniejszej niż 75 kW.

1.

W celu wydania świadectwa zdolności żeglugowej albo uproszczonego świadectwa zdolności

żeglugowej statek podlega, na wniosek armatora, przeglądowi technicznemu przeprowadzanemu

przez upoważniony w tym celu podmiot.

2.

Przeglądowi technicznemu nie podlega statek używany wyłącznie do uprawiania sportu

lub rekreacji bez napędu mechanicznego lub o napędzie mechanicznym o mocy silników

mniejszej niż 75 kW.

3.

Podmiot przeprowadzający przegląd techniczny statku wydaje dokument z przeglądu technicznego,

w którym stwierdza, czy statek spełnia wymagania bezpieczeństwa w zakresie budowy

statku, jego stałych urządzeń, wyposażenia, właściwości manewrowych, ochrony wód,

powietrza lub ochrony przed hałasem, o których mowa w art. 27 pkt 1-3.

4.

Świadectwo zdolności żeglugowej i uproszczone świadectwo zdolności żeglugowej wydaje

się na podstawie pozytywnych wyników przeglądu technicznego.

5

Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze rozporządzenia

1)

sposób upoważniania podmiotów, o których mowa w ust. 1, do wykonywania przeglądów

technicznych statków, uwzględniając konieczność zapewnienia odpowiedniego poziomu

merytorycznego i technicznego przy wykonywaniu powierzonych czynności oraz rodzaj

i przeznaczenie statku;

2)

wymagania w zakresie budowy statku, jego stałych urządzeń, wyposażenia i właściwości

manewrowych oraz dotyczące ochrony wód, powietrza lub ochrony przed hałasem, kierując

się koniecznością zapewnienia bezpieczeństwa statków oraz osób przebywających na statkach,

albo uzna za obowiązujące w tym zakresie wymagania określone w przepisach technicznych

upoważnionego podmiotu.

1.

Do wniosku o wydanie świadectwa zdolności żeglugowej należy załączyć

1)

dokument z przeglądu technicznego;

2)

świadectwo pomiarowe, jeżeli statek podlega obowiązkowi pomiarowemu;

3)

decyzję Transportowego Dozoru Technicznego dopuszczającą do eksploatacji kotły parowe

lub zbiorniki ciśnieniowe przeznaczone do procesów technologicznych, jeżeli statek

jest wyposażony w takie kotły lub zbiorniki;

4)

w przypadku statku nowo zbudowanego, przebudowanego lub wpisanego do rejestru po raz

pierwszy, z wyłączeniem statku używanego do uprawiania sportu lub rekreacji, dodatkowo

a)

orzeczenie Państwowej Inspekcji Pracy o dopuszczeniu statku do eksploatacji pod względem

bezpieczeństwa i higieny pracy,

b)

opinię państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego o dopuszczeniu statku do eksploatacji

pod względem wymagań sanitarnych;

5)

w przypadku statku nowo zbudowanego lub przebudowanego używanego wyłącznie do uprawiania

sportu lub rekreacji o napędzie mechanicznym o mocy silników 75 kW i większej, dodatkowo

wyciąg z dokumentu rejestracyjnego.

2.

Podstawę do wydania świadectwa zdolności żeglugowej stanowią kopie dokumentów wymienionych

w ust. 1 lub wyciągi z tych dokumentów oraz dodatkowo, dla statków do przewozu osób,

statków o napędzie mechanicznym do przewozu rzeczy, a także pchania lub holowania,

pozytywny wynik ich inspekcji przeprowadzonej przez organ wydający to świadectwo.

3.

Dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej odmawia, w drodze decyzji administracyjnej, wydania

świadectwa zdolności żeglugowej, jeżeli nie zostały spełnione warunki określone w

ust. 1.

4.

W świadectwie zdolności żeglugowej dokonuje się zmian na wniosek armatora.

5.

Przepisy ust. 1-4 stosuje się odpowiednio w sprawie o wydanie uproszczonego świadectwa

zdolności żeglugowej.

6.

Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio w sprawach o przedłużenie terminu ważności

świadectwa zdolności żeglugowej i uproszczonego świadectwa zdolności żeglugowej.

1.

Świadectwo zdolności żeglugowej i uproszczone świadectwo zdolności żeglugowej wydaje

się na czas oznaczony w zależności od rodzaju statku, nie dłuższy jednak niż

1)

5 lat - w przypadku statku o napędzie mechanicznym;

2)

10 lat - w przypadku statku bez napędu mechanicznego.

2

Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze rozporządzenia, wzory

świadectwa zdolności żeglugowej i uproszczonego świadectwa zdolności żeglugowej oraz

terminy, na jakie się je wydaje, w zależności od rodzajów statków, o których mowa

w art. 34i ust. 1 i 2, tryb ich wydawania, przedłużania, cofania i dokonywania w nich

zmian, kierując się względami bezpieczeństwa żeglugi, wymaganiami międzynarodowymi

oraz koniecznością ujednolicenia treści stosowanych dokumentów.

3.

W przypadku gdy świadectwo zdolności żeglugowej albo uproszczone świadectwo zdolności

żeglugowej zostało utracone lub uległo zniszczeniu, dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej,

który wydał to świadectwo, wydaje jego duplikat, na wniosek armatora.

1.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach statek nieposiadający świadectwa zdolności

żeglugowej albo uproszczonego świadectwa zdolności żeglugowej może być dopuszczony

do jednorazowej podróży niezwiązanej z eksploatacją na podstawie jednorazowego zezwolenia

wydanego przez dyrektora urzędu żeglugi śródlądowej właściwego dla miejsca rozpoczęcia

podróży. W zezwoleniu określa się drogę wodną, warunki uprawiania żeglugi i termin

ważności zezwolenia.

2.

Statek, któremu cofnięto świadectwo zdolności żeglugowej albo uproszczone świadectwo

zdolności żeglugowej w czasie podróży z przyczyn określonych w art. 34n ust. 1 pkt

3 i 4, może być dopuszczony na podstawie zezwolenia dyrektora urzędu żeglugi śródlądowej

do jej zakończenia, jeżeli nie zagraża to bezpieczeństwu żeglugi lub środowisku. W

zezwoleniu określa się drogę wodną, miejsce zakończenia podróży, warunki uprawiania

żeglugi i termin ważności zezwolenia.

1.

Dokumenty bezpieczeństwa statku cofa się w razie

1)

uszkodzenia kadłuba statku lub jego urządzeń zagrażającego bezpieczeństwu żeglugi;

2)

przebudowy statku powodującej zmianę jego charakterystyki;

3)

utraty lub zawieszenia ważności dokumentów wymienionych w art. 32 ust. 1 pkt 1-3 oraz

art. 34k ust. 1 pkt 1-3, które stanowiły podstawę do wydania dokumentu bezpieczeństwa

statku;

4)

gdy stan techniczny statku nie odpowiada warunkom, które stanowiły podstawę do wydania

dokumentu bezpieczeństwa statku.

2.

Dokument bezpieczeństwa statku może być cofnięty w razie stwierdzenia zaniedbań zagrażających

bezpieczeństwu żeglugi, pasażerów lub załogi, a także na udokumentowany wniosek Państwowej

Inspekcji Pracy, Państwowej Inspekcji Sanitarnej, Transportowego Dozoru Technicznego

lub wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska.

3.

Dokument bezpieczeństwa statku cofa, w drodze decyzji administracyjnej, dyrektor urzędu

żeglugi śródlądowej właściwy dla miejsca, w którym znajduje się statek w czasie stwierdzenia

utraty zdolności żeglugowej, zawiadamiając niezwłocznie o tym fakcie armatora statku

i organ, który wydał ten dokument.

Za wydanie lub przedłużenie terminu ważności dokumentu bezpieczeństwa statku oraz

za dokonanie w nim zmian, za wydanie duplikatu, a także za wydanie zezwolenia, o którym

mowa w art. 34m, pobiera się opłaty w wysokościach określonych w załączniku do ustawy.

1.

Statek musi mieć załogę w składzie i o kwalifikacjach zapewniających bezpieczeństwo

żeglugi.

2.

Potwierdzeniem posiadania kwalifikacji jest

1)

patent żeglarski uprawniający do kierowania statkiem;

2)

patent mechanika statkowego uprawniający do obsługi maszyn napędowych;

3)

świadectwo uprawniające do zajmowania innych stanowisk na statku.

3.

Patent żeglarski może zawierać ograniczenia co do rodzaju statków i dróg wodnych,

a patent mechanika statkowego - co do rodzaju statku.

4.

Patent lub świadectwo wydaje dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej.

5.

Uznaje się dokumenty kwalifikacyjne kierowników statków innych niż Rzeczpospolita

Polska państw członkowskich albo państw trzecich wydane zgodnie z

1)

przepisami, obowiązującymi w państwach członkowskich, w sprawie uzyskiwania krajowych

patentów kapitanów statków do przewozu towarów i pasażerów śródlądowymi drogami wodnymi;

2)

Konwencją o żegludze na Renie.

6

Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej, mając na względzie przepis ust. 5,

określi, w drodze rozporządzenia, wykaz państw, w których wydane dokumenty kwalifikacyjne

kierowników statków będą uznawane przez organy administracji żeglugi śródlądowej.

7.

Przepisów ust. 1-6 dotyczących kwalifikacji załóg nie stosuje się do załogi statku

używanego wyłącznie do uprawiania sportu lub rekreacji.

1.

Patent lub świadectwo uzyskuje osoba, która

1)

ukończyła 18 lat;

2)

ma stan zdrowia odpowiedni do zakresu pracy na statkach żeglugi śródlądowej potwierdzony

świadectwem zdrowia;

3)

odbyła praktykę pływania na statkach żeglugi śródlądowej w charakterze członka załogi,

w wymiarze

a)

nie dłuższym niż 48 miesięcy - w przypadku patentu,

b)

nie dłuższym niż 21 miesięcy - w przypadku świadectwa

- określonym szczegółowo w przepisach wydanych na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 4;

4)

zdała z wynikiem pozytywnym egzamin z zakresu wymaganej wiedzy i umiejętności.

2.

Egzaminy przeprowadzają komisje egzaminacyjne na podstawie ustalonych wymagań egzaminacyjnych

i na podstawie regulaminu działania komisji. Członkom komisji przysługuje wynagrodzenie

za udział w pracach komisji egzaminacyjnej.

3.

Za przeprowadzenie egzaminu oraz za wydanie patentu lub świadectwa pobiera się opłaty

w wysokościach określonych w załączniku do ustawy.

1

Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze rozporządzenia

1)

wykaz stanowisk na statkach w zależności od rodzajów statków i dróg wodnych,

2)

minimalny skład załogi w zależności od czasu pracy statku,

3)

rodzaje i wzory patentów i świadectw, o których mowa w art. 35 ust. 2, oraz tryb ich

uzyskiwania,

4)

czas praktyki pływania w charakterze członka załogi na statkach żeglugi śródlądowej,

5)

zakres wymagań egzaminacyjnych niezbędnych do uzyskania patentów i świadectw,

6)

liczbę, skład i regulamin działania komisji egzaminacyjnych, a także warunki wynagradzania

członków komisji egzaminacyjnych,

kierując się względami bezpieczeństwa żeglugi i międzynarodowymi wymaganiami w tym

zakresie.

2.

Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze rozporządzenia, warunki

zdrowotne wymagane od osób wykonujących pracę na statkach żeglugi śródlądowej, ze

szczególnym uwzględnieniem

1)

stanów chorobowych i ułomności uniemożliwiających wykonywanie określonej pracy;

2)

trybu uznawania osób za zdolne albo niezdolne do wykonywania określonej pracy;

3)

trybu wydawania świadectwa zdrowia.

1.

Prowadzenie statków przeznaczonych do uprawiania sportu lub rekreacji, zwane dalej

„uprawianiem turystyki wodnej”, wymaga

1)

posiadania odpowiedniej wiedzy i umiejętności z zakresu żeglarstwa;

2)

przestrzegania zasad bezpieczeństwa przy uprawianiu turystyki wodnej.

2.

Przepisy ust. 1 dotyczą statków przeznaczonych do uprawiania turystyki wodnej

1)

o napędzie żaglowym (jachtów żaglowych), które mogą być wyposażone w pomocniczy napęd

mechaniczny;

2)

o napędzie mechanicznym (jachtów motorowych), w tym także skuterów wodnych, łodzi

pneumatycznych i poduszkowców;

3)

o napędzie innym niż żaglowy lub mechaniczny.

3.

Uprawianie turystyki wodnej na jachtach żaglowych o długości kadłuba powyżej 7,5 m

lub motorowych o mocy silnika powyżej 10 kW wymaga posiadania dokumentu kwalifikacyjnego

wydanego przez właściwy polski związek sportowy.

4.

Nie wymaga posiadania dokumentu kwalifikacyjnego uprawianie turystyki wodnej na jachtach

motorowych o mocy silnika do 75 kW i o długości kadłuba do 13 m, których prędkość

maksymalna ograniczona jest konstrukcyjnie do 15 km/h. W przypadku jachtów przeznaczonych

do najmu, uprawianie turystyki wodnej wymaga odbycia przez prowadzącego jacht szkolenia

z zakresu bezpieczeństwa na wodzie. Wymóg ten nie dotyczy osób posiadających kwalifikacje

z zakresu żeglugi morskiej lub śródlądowej określone w przepisach wydanych na podstawie

ust. 5.

5

Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze rozporządzenia, sposób

i tryb przeprowadzania szkolenia, o którym mowa w ust. 4, wzór dokumentu potwierdzającego

odbycie szkolenia oraz wykaz kwalifikacji z zakresu żeglugi morskiej lub śródlądowej,

których posiadanie zwalnia z obowiązku odbycia szkolenia, biorąc pod uwagę potrzebę

zapewnienia bezpieczeństwa żeglugi.

6.

Osoba, która uzyskała uprawnienia do uprawiania turystyki wodnej w innym państwie,

może uprawiać turystykę wodną na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie posiadanych

uprawnień potwierdzonych stosownym dokumentem.

7.

Dokument, o którym mowa w ust. 3, określający uprawnienia do prowadzenia określonej

wielkości jachtów żaglowych albo motorowych na określonych wodach wydaje właściwy

polski związek sportowy osobom posiadającym odpowiednią wiedzę i umiejętności z zakresu

żeglarstwa oraz spełniającym inne wymagania określone w przepisach wydanych na podstawie

ust. 15.

8.

Jeżeli do uzyskania dokumentu, o którym mowa w ust. 3, niezbędne jest zdanie egzaminu

potwierdzającego posiadanie odpowiedniej wiedzy i umiejętności z zakresu żeglarstwa,

egzamin ten przeprowadza właściwy polski związek sportowy lub podmiot upoważniony

przez ministra właściwego do spraw kultury fizycznej zwany dalej „podmiotem upoważnionym”.

9.

Za przeprowadzenie egzaminu, o którym mowa w ust. 8, pobiera się opłatę, która stanowi

dochód właściwego polskiego związku sportowego lub podmiotu upoważnionego.

10.

Za czynności związane z wydaniem dokumentu, o którym mowa w ust. 3, pobiera się opłatę,

która stanowi dochód właściwego polskiego związku sportowego.

11.

Wysokość opłat, o których mowa w ust. 9 i 10, nie może być wyższa niż

1)

500 zł - za przeprowadzenie egzaminu, o którym mowa w ust. 8,

2)

50 zł - za wydanie dokumentu, o którym mowa w ust. 3

- przy czym opłaty dla uczniów i studentów w wieku do 26 lat podlegają obniżeniu o

50%.

12.

Właściwy polski związek sportowy prowadzi ewidencję wydanych dokumentów, o których

mowa w ust. 3, oraz gromadzi zaświadczenia ze zdania egzaminu będące podstawą do wydania

tych dokumentów.

13.

(uchylony)

14

Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

warunki zachowania bezpieczeństwa przy uprawianiu turystyki wodnej, biorąc pod uwagę

potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa żeglugi.

15.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej określi, w drodze rozporządzenia

1)

wymagania niezbędne do uzyskania dokumentów potwierdzających posiadanie uprawnień,

w szczególności dotyczące wiedzy i umiejętności z zakresu żeglarstwa, oraz odpowiadający

im zakres uprawnień do prowadzenia jachtów żaglowych albo motorowych,

2)

sposób i tryb przeprowadzania egzaminu, o którym mowa w ust. 8,

3)

wzór zaświadczenia ze zdania egzaminu,

4)

wzory dokumentów potwierdzających posiadanie uprawnień,

5)

wysokość opłat za przeprowadzenie egzaminu, o którym mowa w ust. 8, oraz za czynności

związane z wydaniem dokumentu, o którym mowa w ust. 3,

- biorąc pod uwagę bezpieczeństwo żeglugi, konieczność zapewnienia jednolitego sposobu

prowadzenia egzaminu, zakres uprawnień uzyskiwanych po zdaniu egzaminu, koszty poniesione

przez właściwy polski związek sportowy lub podmiot upoważniony oraz warunki wskazane

w ust. 11.

1.

Podmiot ubiegający się o upoważnienie do przeprowadzania egzaminu, o którym mowa w

art. 37a ust. 8, składa do ministra właściwego do spraw kultury fizycznej wniosek

o upoważnienie do przeprowadzania egzaminu.

2.

Do wniosku o upoważnienie do przeprowadzania egzaminu dołącza się

1)

wykaz kadry przeprowadzającej egzamin;

2)

informację na temat obiektów wykorzystywanych do przeprowadzania egzaminu;

3)

odpis z Krajowego Rejestru Sądowego albo z innego rejestru właściwego dla formy organizacyjnej

podmiotu ubiegającego się o upoważnienie;

4)

numer identyfikacji podatkowej (NIP);

5)

numer identyfikacji REGON, o ile wnioskodawca taki posiada.

3.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej udziela, w drodze decyzji, upoważnienia,

o którym mowa w ust. 1, w terminie 4 miesięcy od dnia złożenia wniosku, o którym mowa

w ust. 2.

4.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej odmawia, w drodze decyzji, udzielenia

upoważnienia, o którym mowa w ust. 1, jeżeli wnioskodawca nie przedłoży dokumentów,

o których mowa w ust. 2, albo jeżeli nie posiada odpowiednich warunków kadrowych i

organizacyjnych, określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 8.

5.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej cofa, w drodze decyzji, udzielone upoważnienie,

o którym mowa w ust. 1 jeżeli podmiot upoważniony przestaje spełniać warunki udzielonego

upoważnienia.

6.

Nadzór nad przeprowadzaniem egzaminu przez podmiot upoważniony sprawuje minister właściwy

do spraw kultury fizycznej.

7.

W ramach sprawowanego nadzoru minister właściwy do spraw kultury fizycznej ma prawo

żądać udostępnienia dokumentów, pisemnych wyjaśnień dotyczących przeprowadzanego egzaminu

oraz dokonywać kontroli. Do przeprowadzania kontroli podmiotu upoważnionego stosuje

się odpowiednio przepisy art. 17-20 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie.

8

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej, minister właściwy do spraw gospodarki

morskiej oraz minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej określą, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe warunki uzyskiwania upoważnienia do przeprowadzania egzaminu,

2)

warunki kadrowe i organizacyjne, konieczne dla prawidłowego przeprowadzania egzaminu

- biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia jednolitego sposobu prowadzenia egzaminu

oraz najwyższego poziomu kształcenia.

1.

Członek załogi statku jest obowiązany posiadać żeglarską książeczkę pracy, stwierdzającą

przebieg pracy na statkach żeglugi śródlądowej.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do załóg statków przeznaczonych lub używanych do uprawiania

sportu lub rekreacji, w tym do amatorskiego połowu ryb, oraz statków używanych do

połowu ryb na innych wodach śródlądowych niż określone w art. 1 ust. 1.

1.

Żeglarską książeczkę pracy wydaje dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej na czas nieokreślony.

2.

W razie zniszczenia, zagubienia lub braku miejsc do dokonywania wpisów wydaje się

nową żeglarską książeczkę pracy.

3.

Za wydanie żeglarskiej książeczki pracy pobiera się opłatę w wysokości określonej

w załączniku do ustawy.

Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze rozporządzenia, wzór

żeglarskiej książeczki pracy, tryb jej wydawania i wymiany, rodzaj dokonywanych w

niej adnotacji i wpisów urzędowych, a także sposób i tryb ich dokonywania, kierując

się obowiązującymi w tej mierze wymaganiami międzynarodowymi.

1.

Towary niebezpieczne mogą być przewożone statkami żeglugi śródlądowej w sposób niezagrażający

bezpieczeństwu ruchu żeglugowego i wykluczający zanieczyszczenie lub skażenie środowiska,

zgodnie z wymaganiami Umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu śródlądowymi

drogami wodnymi towarów niebezpiecznych (ADN), zwanego dalej „ADN”.

2.

Zasady przewozu żeglugą śródlądową towarów niebezpiecznych określa ustawa z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1834, 1948 i 1954).

(uchylone)

1.

Śródlądowe drogi wodne dzielą się na klasy.

2.

Śródlądowe drogi wodne, w zależności od klasy, dzielą się na drogi wodne o znaczeniu

1)

regionalnym;

2)

międzynarodowym.

3.

Klasę drogi wodnej określa się

1)

maksymalnymi parametrami statków, jakie mogą być dopuszczone do żeglugi;

2)

wielkością minimalnego prześwitu pod mostami, rurociągami i innymi urządzeniami krzyżującymi

się z drogą wodną.

4.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy sposób klasyfikacji śródlądowych

dróg wodnych na podstawie kryteriów określonych w ust. 3 oraz dokona podziału tych

dróg wodnych na klasy, określi drogi wodne o znaczeniu regionalnym i międzynarodowym

oraz warunki eksploatacyjne i projektowe dla poszczególnych klas dróg wodnych, z uwzględnieniem

wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych.

1.

Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej opracowuje plan lub program rozwoju

śródlądowych dróg wodnych o szczególnym znaczeniu transportowym, kierując się potrzebą

zapewnienia warunków do zrównoważonego rozwoju systemu transportowego kraju.

2.

Plan lub program rozwoju śródlądowych dróg wodnych o szczególnym znaczeniu transportowym

zawiera

1)

opis istniejącego stanu śródlądowych dróg wodnych o szczególnym znaczeniu transportowym

wymagających przebudowy lub modernizacji wraz z opisem brakujących odcinków śródlądowych

dróg wodnych istotnych dla osiągnięcia celu, o którym mowa w ust. 1;

2)

opis planowanych przedsięwzięć polegających na przebudowie lub modernizacji śródlądowych

dróg wodnych o szczególnym znaczeniu transportowym wraz z opisem planowanych nowych

śródlądowych dróg wodnych o szczególnym znaczeniu transportowym;

3)

szacunkowe koszty realizacji planowanych przedsięwzięć, o których mowa w pkt 2, wraz

z harmonogramem ich realizacji.

3.

Zapewniając udział wszystkich zainteresowanych w osiąganiu celów środowiskowych, o

których mowa w ustawie z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne

(Dz. U. poz. 1566), w szczególności w opracowywaniu, przeglądzie i aktualizacji planu lub programu rozwoju

śródlądowych dróg wodnych o szczególnym znaczeniu transportowym, minister właściwy

do spraw żeglugi śródlądowej poda do publicznej wiadomości, na zasadach i w trybie

określonych w przepisach ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego

ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania

na środowisko

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1405 i 1566), w celu zgłaszania uwag

1)

harmonogram prac związanych ze sporządzaniem planu lub programu rozwoju śródlądowych

dróg wodnych o szczególnym znaczeniu transportowym, w tym zestawienie działań, które

należy wprowadzić w drodze konsultacji;

2)

projekt planu lub programu rozwoju śródlądowych dróg wodnych o szczególnym znaczeniu

transportowym.

4.

Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej zatwierdza plan lub program rozwoju

śródlądowych dróg wodnych o szczególnym znaczeniu transportowym po zakończeniu konsultacji

zgodnie z ust. 3.

5.

Do aktualizacji planu lub programu rozwoju śródlądowych dróg wodnych o szczególnym

znaczeniu transportowym przepisy ust. 1-4 stosuje się odpowiednio.

6.

Organy administracji rządowej i samorządowej oraz instytuty badawcze nieodpłatnie

przekazują ministrowi właściwemu do spraw żeglugi śródlądowej posiadane dane niezbędne

do opracowania planu lub programu rozwoju śródlądowych dróg wodnych o szczególnym

znaczeniu transportowym.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 39 ust.

2 i 3, które wchodzą w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia.

1.

Śródlądowe drogi wodne należy utrzymywać w sposób zapewniający bezpieczną żeglugę

poprzez

1)

należyty stan techniczny budowli i urządzeń hydrotechnicznych służących żegludze oraz

ich właściwą obsługę;

2)

systematyczną poprawę warunków eksploatacyjnych odpowiednich do klasy drogi wodnej;

3)

oznakowanie nawigacyjne szlaku żeglownego, budowli i urządzeń hydrotechnicznych, przeszkód

nawigacyjnych oraz budowli i linii przesyłowych krzyżujących się z drogą wodną.

1a.

W przypadku realizacji zadań, o których mowa w ust. 1, w formie partnerstwa publiczno-prywatnego,

wynagrodzenie partnera prywatnego może w całości pochodzić ze środków podmiotu publicznego.

2.

Szlak żeglowny należy oznakować znakami żeglugowymi pływającymi lub brzegowymi, w

sposób wskazujący przeszkody nawigacyjne i miejsca niebezpieczne dla żeglugi.

3.

Zabrania się wykorzystywania znaków nawigacyjnych do cumowania lub przeciągania statku,

jak również ich uszkadzania, przemieszczania, niszczenia bądź czynienia niezdolnymi

do użytku zgodnie z przeznaczeniem.

4

Utrzymanie śródlądowych dróg wodnych w stanie zapewniającym bezpieczną żeglugę, z

zastrzeżeniem ust. 5, należy do jednostek organizacyjnych ministra właściwego do spraw

gospodarki wodnej, zwanych dalej „administracją drogi wodnej”, działających w tym

zakresie w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw żeglugi śródlądowej.

4

Utrzymanie śródlądowych dróg wodnych, z wyłączeniem śródlądowych dróg wodnych o szczególnym

znaczeniu transportowym, w stanie zapewniającym bezpieczną żeglugę, z zastrzeżeniem

ust. 5, należy do jednostek organizacyjnych ministra właściwego do spraw gospodarki

wodnej.

4a

Utrzymanie śródlądowych dróg wodnych o szczególnym znaczeniu transportowym w stanie

zapewniającym bezpieczną żeglugę, z zastrzeżeniem ust. 5, należy do ministra właściwego

do spraw żeglugi śródlądowej oraz dyrektorów urzędów żeglugi śródlądowej.

4b

Administrację drogi wodnej tworzą

1)

minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej oraz dyrektorzy urzędów żeglugi śródlądowej

- w odniesieniu do śródlądowych dróg wodnych o szczególnym znaczeniu transportowym;

2)

jednostki organizacyjne ministra właściwego do spraw gospodarki wodnej - w odniesieniu

do śródlądowych dróg wodnych niebędących śródlądowymi drogami wodnymi o szczególnym

znaczeniu transportowym.

5.

Oznakowanie nawigacyjne w portach oraz urządzeń, budowli i linii przesyłowych krzyżujących

się z drogą wodną należy do ich właścicieli. Sposób oznakowania należy uzgodnić z

administracją drogi wodnej.

6.

Administracja dróg wodnych ogłasza w formie komunikatów w sposób zwyczajowo przyjęty

aktualne warunki żeglugowe na śródlądowych drogach wodnych, terminy otwarcia i zamknięcia

dróg wodnych dla żeglugi oraz wydaje informator o śródlądowych żeglownych drogach

wodnych.

1.

Kierownik statku uprawiającego żeglugę jest obowiązany stosować się do znaków i sygnałów

żeglugowych znajdujących się na drodze wodnej i na jej brzegach lub pokazywanych przez

posterunki sygnalizacyjne.

2.

Przecinanie kursu lub wyprzedzanie statku jest dozwolone tylko wówczas, gdy szerokość

drogi wodnej jest wystarczająca dla jednoczesnego przejścia, z uwzględnieniem warunków

na danym akwenie oraz ruchu innych statków.

3.

Przy mijaniu statek płynący w górę drogi wodnej powinien, uwzględniając miejscowe

warunki i ruch innych statków, ustąpić drogi statkowi płynącemu w dół drogi wodnej.

4.

Statek wyprzedzający powinien wyprzedzać statek wyprzedzany z jego lewej burty. Jeżeli

szlak żeglowny jest dostatecznie szeroki, statek wyprzedzający może również wyprzedzać

statek wyprzedzany z jego prawej burty.

5.

Statki mogą płynąć obok kursami równoległymi tylko wówczas, gdy umożliwia to szerokość

drogi wodnej, nie występuje ryzyko zderzenia i gdy nie stanowi to przeszkody lub niebezpieczeństwa

dla ruchu żeglugowego.

1.

Statek może zatrzymać się na postój w miejscu do tego wyznaczonym, a w wypadku braku

zakazu postoju - wybierać miejsce postoju tak blisko brzegu, jak na to pozwala jego

zanurzenie oraz warunki miejscowe, i tak aby nie utrudniać ruchu żeglugowego.

2.

Statek na postoju należy zakotwiczyć lub przycumować w sposób bezpieczny, aby nie

mógł zmieniać swojego położenia pod wpływem fali, wiatru, prądu wody, zmian stanów

wody lub ruchu statków i aby nie stanowił zagrożenia dla innych statków.

3.

Statek wycofany z eksploatacji może znajdować się na postoju tylko w miejscu wyznaczonym

przez dyrektora urzędu żeglugi śródlądowej.

4.

Na statku znajdującym się na postoju na szlaku żeglownym lub w jego pobliżu powinien

być stale pełniony dozór przez osoby o odpowiednich kwalifikacjach.

Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej, mając na względzie konieczność zapewnienia

bezpieczeństwa ruchu żeglugowego, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe przepisy

żeglugowe normujące

1)

ruch i postój statków na szlaku żeglownym i w portach, sygnalizację wzrokową i dźwiękową

oraz łączność radiową na śródlądowych drogach wodnych,

2)

sposoby oznakowania nawigacyjnego szlaku żeglownego, budowli i urządzeń hydrotechnicznych,

przeszkód nawigacyjnych oraz budowli i linii przesyłowych, wzory znaków i sygnałów

żeglugowych, ich znaczenie i zakres obowiązywania,

kierując się obowiązującymi w tym zakresie wymaganiami międzynarodowymi.

1.

Zabrania się wyrzucania ze statków przedmiotów i wylewania substancji mogących stanowić

przeszkodę lub niebezpieczeństwo dla żeglugi bądź innych użytkowników śródlądowych

dróg wodnych albo zanieczyszczać drogę wodną.

2.

W razie zanieczyszczenia drogi wodnej bądź zauważenia na drodze wodnej przedmiotów

lub substancji, o których mowa w ust. 1, kierownik statku niezwłocznie zawiadamia

o tym administrację drogi wodnej, wskazując miejsce i charakter zanieczyszczenia.

3

Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, warunki gromadzenia, przechowywania

i usuwania odpadów i ścieków ze statków oraz sposobu zapobiegania zanieczyszczeniom

wynikającym z przewożenia ładunków, uwzględniając obowiązujące w tym zakresie wymagania

międzynarodowe.

1.

Usługi informacji rzecznej (RIS), zwane dalej „RIS”, wprowadza się na śródlądowych

drogach wodnych, w szczególności na śródlądowych drogach wodnych klasy IV i wyższej,

które są połączone drogami wodnymi klasy IV lub wyższej z drogami wodnymi klasy IV

lub wyższej innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego.

2.

RIS mają na celu wsparcie transportu wodnego śródlądowego polegające na zwiększeniu

jego bezpieczeństwa, zmniejszeniu oddziaływania na środowisko naturalne oraz usprawnieniu

współdziałania z innymi rodzajami transportu, w szczególności przez udostępnianie

użytkownikom RIS informacji o

1)

warunkach żeglugowych, w tym informacji hydrologicznych, meteorologicznych, geograficznych

oraz hydrogeologicznych i administracyjnych (informacje o drogach wodnych);

2)

podejmowaniu działań dotyczących aktualnej sytuacji żeglugowej w ruchu lokalnym (taktyczne

informacje o ruchu);

3)

podejmowaniu działań średnio- i długoterminowych przez użytkowników RIS (strategiczne

informacje o ruchu).

3

Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw gospodarki wodnej określi, w drodze rozporządzenia, wykaz śródlądowych dróg

wodnych, o których mowa w ust. 1, kierując się kryteriami ekonomicznymi i intensywnością

ruchu żeglugowego.

Do informacji, o których mowa w art. 47a ust. 2, stanowiących tajemnicę prawnie chronioną,

stosuje się przepisy o ochronie informacji niejawnych.

1.

Do zadań dyrektora urzędu żeglugi śródlądowej, którego właściwość została określona

w przepisach wydanych na podstawie art. 9 ust. 2d, należy

1)

gromadzenie, przetwarzanie i udostępnianie informacji, o których mowa w art. 47a ust.

2;

2)

zapewnianie użytkownikom RIS dostępu do elektronicznych map nawigacyjnych;

3)

udostępnianie organom administracji publicznej oraz państwom członkowskim elektronicznych

raportów ze statków, zawierających w szczególności dane dotyczące statku i przewożonych

towarów;

4)

harmonizacja usług, treści, formatu i częstotliwości udostępniania danych w sposób

umożliwiający użytkownikom RIS dostęp do RIS na poziomie europejskim (interoperacyjność);

5)

promowanie korzystania z RIS oraz wykorzystywanie technologii pozycjonowania satelitarnego.

2.

Zadania, o których mowa w ust. 1, dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej, którego właściwość

została określona w przepisach wydanych na podstawie art. 9 ust. 2d, wykonuje przy

pomocy centrum RIS wchodzącego w skład urzędu żeglugi śródlądowej obsługującego tego

dyrektora.

1.

Organy administracji publicznej oraz instytuty badawcze, posiadające dane niezbędne

do funkcjonowania RIS, w tym dane hydrologiczne, meteorologiczne, geograficzne oraz

hydrogeologiczne i administracyjne, dotyczące śródlądowych dróg wodnych objętych RIS,

określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 2, są obowiązane do ich nieodpłatnego

udostępniania dyrektorowi urzędu żeglugi śródlądowej, którego właściwość została określona

w przepisach wydanych na podstawie art. 9 ust. 2d.

2

Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw gospodarki wodnej określi, w drodze rozporządzenia, wykaz organów administracji

publicznej oraz instytutów badawczych, a także zakres, rodzaj, częstotliwość oraz

sposób przekazywania dyrektorowi urzędu żeglugi śródlądowej, którego właściwość została

określona w przepisach wydanych na podstawie art. 9 ust. 2d, danych, o których mowa

w ust. 1, kierując się potrzebą zapewnienia użytkownikom RIS pełnych informacji o

drogach wodnych, a w stosunku do państwowej służby hydrologiczno-meteorologicznej

i państwowej służby hydrogeologicznej - stosowanymi przez nie standardowymi procedurami

zbierania i przetwarzania danych hydrologicznych, meteorologicznych i hydrogeologicznych,

określonych w Prawie wodnym.

3.

Instytuty badawcze, o których mowa w ust. 1, udostępniają odpłatnie inne dane niż

określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 2, na podstawie umowy zawartej między

instytutem badawczym a dyrektorem urzędu żeglugi śródlądowej, którego właściwość została

określona w przepisach wydanych na podstawie art. 9 ust. 2d.

1.

Informacje, o których mowa w art. 47a ust. 2, są udostępniane użytkownikowi RIS posiadającemu

urządzenie i oprogramowanie, dla których został wydany dokument zgodności stwierdzający

możliwości techniczne oraz systemowe ich prawidłowego i sprawnego współdziałania z

RIS, zwany dalej „dokumentem zgodności”.

2.

Użytkownik RIS jest obowiązany do uzyskania dokumentu zgodności, wydawanego przez

dyrektora urzędu żeglugi śródlądowej, którego właściwość została określona w przepisach

wydanych na podstawie art. 9 ust. 2d.

3.

Obowiązku, o którym mowa w ust. 2, nie stosuje się do użytkownika RIS posiadającego

urządzenie i oprogramowanie, dla których został wydany dokument zgodności przez państwo

członkowskie.

1.

Dokument zgodności wydaje się na wniosek użytkownika RIS.

2.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, powinien zawierać

1)

oznaczenie użytkownika RIS;

2)

informacje o rodzaju urządzenia i oprogramowania, wraz z ich charakterystyką techniczną.

3.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, dołącza się dokumentację techniczną urządzenia

i oprogramowania.

Za wydanie dokumentu zgodności pobiera się opłatę w wysokości określonej w załączniku

do ustawy.

Wykorzystywany w ramach RIS Automatyczny System Identyfikacji Statków (AIS) powinien

być zgodny z przepisami porozumienia regionalnego dotyczącego usług radiotelefonicznych

na śródlądowych drogach wodnychKonstytucji i Konwencji Międzynarodowego Związku Telekomunikacyjnego (Dz. U. z 2003 r. poz. 111).

1.

Pilotażem jest świadczenie usług mających na celu ułatwienie ruchu żeglugowego, polegających

na udzielaniu kierownikowi statku przebywającego na śródlądowych drogach wodnych informacji

lub porad potrzebnych do prowadzenia statku na drodze wodnej.

2.

Usługi w zakresie pilotażu mogą świadczyć osoby fizyczne, prawne i inne jednostki

organizacyjne niemające osobowości prawnej.

1.

Obowiązkowi korzystania z pilotażu podlegają

1)

polski statek morski lub żeglugi śródlądowej, którego kierownik nie posiada odpowiednich

uprawnień do kierowania statkami na danej drodze wodnej;

2)

obcy statek morski lub żeglugi śródlądowej.

2.

Nie podlega obowiązkowi korzystania z pilotażu statek używany wyłącznie do uprawiania

sportu lub rekreacji.

3.

Kierownik statku podlegającego obowiązkowi korzystania z pilotażu jest obowiązany

korzystać z usług pilota.

4.

Korzystanie z usług pilota nie zwalnia kierownika statku z odpowiedzialności za kierowanie

statkiem.

5.

Z obowiązku korzystania z pilotażu jest zwolniony statek, którego kierownik posiada

świadectwo zwolnienia z obowiązku korzystania z pilotażu lub dokumenty uznane w trybie

określonym w art. 35 ust. 5, oraz statek państwa, z którym zawarta umowa przewiduje

wzajemne uznawanie dokumentów kwalifikacyjnych w żegludze śródlądowej.

6.

Warunkiem uzyskania świadectwa zwolnienia z obowiązku korzystania z pilotażu jest

1)

odbycie co najmniej pięciu podróży po danej drodze wodnej, potwierdzonych przez pilota;

2)

pozytywna ocena sprawdzianu ze znajomości drogi wodnej i miejscowych przepisów żeglugowych.

1.

Pilotaż może być wykonywany przez osobę posiadającą kwalifikacje pilota żeglugi śródlądowej.

2.

Pilotem żeglugi śródlądowej może zostać osoba posiadająca patent żeglarski uprawniający

do kierowania wszystkimi statkami, co najmniej 12-miesięczną praktykę pływania nabytą

po uzyskaniu patentu na drodze wodnej, której ma dotyczyć uprawnienie, odpowiedni

stan zdrowia i która zdała z wynikiem pozytywnym egzamin na pilota.

3.

Egzamin na pilota lub sprawdzian, o którym mowa w art. 49 ust. 6 pkt 2, przeprowadzają

komisje egzaminacyjne określone w art. 36 ust. 2.

4.

Potwierdzeniem posiadania kwalifikacji pilota żeglugi śródlądowej jest uprawnienie

pilotowe.

5.

Uprawnienie pilotowe i świadectwo zwolnienia z obowiązku korzystania z pilotażu wydaje

dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej właściwy dla drogi wodnej, której uprawnienia

dotyczą.

6.

Za przeprowadzenie egzaminu lub sprawdzianu oraz za wydanie uprawnienia pilotowego

lub świadectwa zwolnienia z obowiązku korzystania z pilotażu pobiera się opłaty w

wysokościach określonych w załączniku do ustawy.

1.

Pilot ponosi wobec armatora odpowiedzialność za szkody spowodowane swoim działaniem,

chyba że udowodni dołożenie należytej staranności wymaganej przy świadczeniu usługi

pilotowej.

2.

Wobec osób trzecich za szkody wyrządzone przez pilota odpowiada armator, tak jak za

szkody wyrządzone przez członka załogi statku.

3.

W razie rażącego naruszenia przez pilota przepisów żeglugowych dyrektor urzędu żeglugi

śródlądowej, na mocy decyzji administracyjnej, może, w zależności od stopnia zagrożenia

bezpieczeństwa żeglugi

1)

udzielić pilotowi ostrzeżenia o grożącym zawieszeniu uprawnienia pilotowego;

2)

zawiesić uprawnienia pilotowe na okres do 12 miesięcy.

Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe warunki wykonywania pilotażu i sprawowania nadzoru nad jego wykonywaniem,

2)

tryb przeprowadzania egzaminów na pilota i sprawdzianów dla uzyskania świadectwa zwolnienia

z obowiązku korzystania z pilotażu,

3)

wzory i tryb wydawania uprawnień pilotowych oraz świadectwa zwolnienia z obowiązku

korzystania z pilotażu,

mając na względzie zapewnienie prawidłowej realizacji usług pilotowych.

1.

W razie zaistnienia wypadku żeglugowego kierownik statku podejmuje niezwłocznie wszelkie

działania zmierzające do ratowania ludzi i mienia oraz do ograniczenia rozmiarów szkody.

2.

Kierownik statku znajdującego się w pobliżu miejsca wypadku żeglugowego jest obowiązany

udzielić pomocy w działaniach ratowniczych.

1.

O zaistnieniu wypadku żeglugowego kierownik statku jest obowiązany niezwłocznie zawiadomić

właściwego terytorialnie dyrektora urzędu żeglugi śródlądowej i postępować stosownie

do otrzymanych poleceń.

2.

W razie ciężkiego uszkodzenia ciała, śmierci człowieka, wybuchu lub pożaru na statku,

zatonięcia statku albo zniszczenia mienia znacznej wartości kierownik statku zawiadamia

także Policję.

3.

W razie poważnej awarii w wyniku wypadku żeglugowego kierownik statku zawiadamia o

tym fakcie służby ratownicze właściwej terenowo jednostki Państwowej Straży Pożarnej.

4.

Fakt zaistnienia wypadku żeglugowego kierownik statku odnotowuje w dzienniku pokładowym

z podaniem daty, godziny, miejsca, okoliczności i rodzaju wypadku oraz zabezpiecza

ślady i dowody w sprawie.

1.

Dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej po otrzymaniu zawiadomienia o wypadku żeglugowym

przeprowadza niezwłocznie postępowanie w celu ustalenia okoliczności, przyczyn, rozmiarów

szkody i winnych spowodowania wypadku.

2.

W postępowaniu, o którym mowa w ust. 1, może uczestniczyć przedstawiciel armatora

i administracji drogi wodnej.

Członkowi załogi statku uznanemu winnym naruszenia przepisów żeglugowych lub przepisów

dotyczących obsługi maszyn lub urządzeń statku dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej

może w drodze decyzji administracyjnej

1)

udzielić ostrzeżenia o grożącym zawieszeniu uprawnień zawodowych wynikających z posiadanego

dokumentu kwalifikacyjnego, jeżeli naruszenie przepisów stworzyło zagrożenie wypadkiem

żeglugowym;

2)

zawiesić uprawnienia na okres do 12 miesięcy w razie spowodowania w ciągu 12 miesięcy

od udzielenia ostrzeżenia ponownego naruszenia przepisów;

3)

zawiesić uprawnienia na okres do 12 miesięcy za spowodowanie wypadku lub przyczynienie

się do jego zaistnienia, uzależniając ich przywrócenie od złożenia egzaminu sprawdzającego;

4)

pozbawić uprawnień zawodowych, jeżeli w wyniku tego wypadku nastąpiła śmierć człowieka

lub znaczna szkoda.

Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy

tryb postępowania w związku z wypadkami żeglugowymi, mając na uwadze w szczególności

kwalifikację wypadków, obowiązki kierownika statku po zaistnieniu wypadku, a także

sposób prowadzenia postępowania przez dyrektora urzędu żeglugi śródlądowej.

Kto

1)

wykonuje przewóz ładunków niezgodnie z dokumentami przewozowymi lub bez dowodu opłacenia

składki do Funduszu Żeglugi Śródlądowej,

2)

wykonuje przewóz obcym statkiem niezgodnie z postanowieniami umów międzynarodowych

albo pozwoleń na przewozy,

3)

uprawia żeglugę statkiem obcym bez wymaganego pozwolenia,

4)

nie dopełnia obowiązku złożenia formularza ewidencyjnego,

5)

wykonuje zarobkowy przewóz towarów statkami o ładowności większej niż 200 t bez spełnienia

wymogu zdolności zawodowej,

6)

niszczy, uszkadza, przemieszcza lub wykorzystuje znaki żeglugowe do cumowania lub

przeciągania statków,

7)

uniemożliwia lub utrudnia uprawnionym do inspekcji pracownikom urzędów żeglugi śródlądowej

wykonywanie zadań określonych w art. 9 ust. 2 pkt 2, 4-8 i 10,

podlega karze grzywny.

Kto wykracza przeciw obowiązkowi

1)

wpisu statku do rejestru,

2)

dokonania pomiaru statku,

3)

niezwłocznego zawiadomienia o zaistnieniu wypadku żeglugowego,

4)

udzielenia pomocy w działaniach ratowniczych,

podlega karze grzywny.

Kto uprawia żeglugę statkiem bez ważnego dokumentu bezpieczeństwa statku lub jednorazowego

zezwolenia na określoną podróż,

podlega karze grzywny.

Kto

1)

kieruje statkiem albo zajmuje stanowisko członka załogi statku, nie posiadając do

tego właściwego dokumentu kwalifikacyjnego,

2)

będąc członkiem załogi statku, nie posiada dokumentu potwierdzającego warunki zdrowia

odpowiednie do zajmowanego stanowiska,

3)

będąc członkiem załogi statku, nie posiada żeglarskiej książeczki pracy,

podlega karze grzywny.

Kto wykracza przeciw przepisom w zakresie

1)

ruchu i sygnalizacji na śródlądowych drogach wodnych,

2)

oznakowania, wyposażenia i dokumentów statków,

3)

warunków ruchu i postoju statków na szlaku żeglownym i w portach,

4)

składu załogi statku i norm czasu pracy,

5)

przewozu statkami materiałów niebezpiecznych,

6)

pilotażu na śródlądowych drogach wodnych,

7)

warunków sanitarnych na statkach,

8)

warunków bezpieczeństwa i higieny pracy na statkach,

9)

ochrony środowiska,

podlega karze grzywny.

Orzekanie w sprawach określonych w art. 58-62 następuje w trybie określonym w Kodeksie postępowania w sprawach o wykroczenia.

1.

Przewoźnik, operator terminalu lub sprzedawca biletów, w rozumieniu rozporządzenia

nr 1177/2010, którzy działają z naruszeniem obowiązków lub warunków określonych w

art. 4 ust. 2, art. 7, art. 8 ust. 2, 3 i 5, art. 9 ust. 1, 2 i 4, art. 10, art. 11

ust. 1, 4 i 5, art. 12-19, art. 22, art. 23 ust. 1 i 3 oraz art. 24 rozporządzenia

nr 1177/2010, podlegają karze pieniężnej do 50 000 zł.

2.

Wysokość kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, określa dyrektor urzędu żeglugi

śródlądowej, z uwzględnieniem w szczególności zakresu naruszenia, powtarzalności naruszeń

lub korzyści finansowych uzyskanych z tytułu naruszenia.

3.

Kary pieniężne, o których mowa w ust. 1, ustala dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej

w drodze decyzji administracyjnej.

4

Od decyzji, o której mowa w ust. 3, przysługuje odwołanie do ministra właściwego do

spraw żeglugi śródlądowej.

1.

Kary ustalone na podstawie art. 63a, nieuiszczone w wyznaczonym terminie, podlegają,

wraz z odsetkami za zwłokę, ściągnięciu w trybie określonym w przepisach o postępowaniu

egzekucyjnym w administracji.

2.

Kary pieniężne stanowią dochód budżetu państwa.

1.

Nie można nałożyć kary pieniężnej, jeżeli od dnia popełnienia czynu upłynęło 5 lat.

2.

Wymierzonej kary pieniężnej nie pobiera się po upływie 5 lat od daty wydania ostatecznej

decyzji o nałożeniu kary.

(pominięte)

1.

Stawki opłat, określone kwotowo w załączniku do ustawy, ulegają podwyższeniu w wypadku

wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych o ponad 15%, w stopniu odpowiadającym wzrostowi

tych cen.

2.

Wskaźnik wzrostu cen, o których mowa w ust. 1, ustala się na podstawie komunikatów

Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego ogłoszonych w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej

Polskiej „Monitor Polski” w terminie 30 dni po upływie każdego kwartału.

3.

Stawki kwotowe opłat obliczone zgodnie z ust. 1 zaokrągla się w górę do pełnego złotego.

4

Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej ogłasza, w drodze obwieszczenia, w

Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” stawki kwotowe opłat

obliczone zgodnie z przepisami ust. 1 i 3.

1.

Płatnikami opłat są

1)

armatorzy - za pozwolenie na uprawianie żeglugi statkami, o których mowa w art. 15

ust. 2, wpis do rejestru administracyjnego, czynności pomiaru statku, świadectwo pomiarowe

statku, czynności inspekcyjne statku, dokumenty bezpieczeństwa statku, świadectwo

dopuszczenia statku do przewozu materiałów niebezpiecznych;

2)

osoby fizyczne - za zaświadczenie o spełnieniu wymogu zdolności zawodowej, egzaminy

i dokumenty kwalifikacyjne załogi, żeglarską książeczkę pracy, egzamin i uprawnienie

pilotowe oraz sprawdzian i świadectwo zwolnienia z obowiązku korzystania z pilotażu;

3)

użytkownicy RIS - za wydanie dokumentu zgodności.

2.

Opłaty, z zastrzeżeniem ust. 3 oraz art. 26a ust. 1, art. 34d ust. 1 oraz art. 37a

ust. 9 i 10, pobierają organy administracji żeglugi śródlądowej.

3.

Opłaty za rejestrację statków używanych wyłącznie do celów sportowych lub rekreacyjnych

pobiera właściwy polski związek sportowy.

4.

Opłaty pobierane przez organy administracji żeglugi śródlądowej stanowią dochód budżetu

państwa.

5.

Opłaty pobierane przez polski związek sportowy stanowią dochód tego związku.

1.

Działające do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy inspektoraty żeglugi śródlądowej

z dniem wejścia w życie ustawy stają się urzędami żeglugi śródlądowej.

2.

Z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy pracownicy inspektoratów żeglugi śródlądowej

stają się pracownikami urzędów żeglugi śródlądowej.

1.

Dokumenty kwalifikacyjne, żeglarskie załogi i rejestracyjne statków, świadectwa zdolności

żeglugowej oraz świadectwa pomiarowe wydane na podstawie dotychczasowych przepisów

zachowują ważność do czasu ich wymiany w zakresie, na jaki zostały wydane. Za wymianę

dokumentów pobiera się opłaty w wysokościach określonych w załączniku do ustawy.

2

Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze rozporządzenia, warunki

i terminy wymiany dokumentów, o których mowa w ust. 1, uwzględniając konieczność wprowadzenia

jednolitych dokumentów według zasad i wzorów przewidzianych w ustawie.

Do postępowań administracyjnych w sprawach objętych przepisami ustawy, wszczętych

przed jej wejściem w życie, stosuje się przepisy dotychczasowe.

1.

Traci moc ustawa z dnia 7 marca 1950 r. o żegludze i spławie na śródlądowych drogach wodnych

(Dz. U. z 1952 r. poz. 182, z 1960 r. poz. 163, z 1988 r. poz. 324, z 1989 r. poz. 192 oraz z 1997 r. poz. 943).

2.

(pominięty)

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia

„6. Z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej

wstępuje w prawa i obowiązki wynikające z umów i porozumień zawartych przez dyrektorów

regionalnych zarządów gospodarki wodnej w zakresie prowadzenia inwestycji w gospodarce

wodnej dotyczących zadań finansowanych lub dofinansowanych ze środków publicznych,

na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1376 i 1475) oraz w przepisach ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki

spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1460 i 1475), dotyczących śródlądowych dróg wodnych, o ile inwestycje te służą wyłącznie realizacji

zadań o charakterze transportowym.

7.

Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej może powierzyć Wodom Polskim, w drodze

porozumienia, wykonywanie funkcji inwestora zastępczego w zakresie inwestycji, o których

mowa w ust. 6.

„4. Do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy, niewymienionych

w ust. 1-3, stosuje się przepisy dotychczasowe, z tym że organem wyższego stopnia

w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego jest Prezes Wód Polskich.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2018 r., z wyjątkiem

1)

art. 102-112, art. 494, art. 502, art. 506, art. 515, art. 525 ust. 3-6 oraz 8 i 9,

art. 539 ust. 3-5 i 7, art. 540 ust. 1-4, 6 i 7, art. 541, art. 542, art. 544 ust.

1, art. 554 oraz art. 570, które wchodzą w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia;

2)

art. 532 ust. 5 i 6, które wchodzą w życie z dniem 31 grudnia 2017 r.;

3)

art. 524, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2019 r.;

4)

art. 274 pkt 1, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2020 r.;

5)

art. 36 ust. 1-3 oraz 6 i 7 oraz art. 303 ust. 1 i 4, które wchodzą w życie z dniem

1 stycznia 2021 r.