Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 30 października 2017 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o Funduszu Żeglugi Śródlądowej i Funduszu Rezerwowym

Ustawa reguluje sprawy związane z

1)

utworzeniem i funkcjonowaniem Funduszu Żeglugi Śródlądowej i Funduszu Rezerwowego;

2)

(utracił moc)

3)

promocją śródlądowego transportu wodnego.

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

armator - osobę fizyczną lub prawną będącą właścicielem statku polskiego;

2)

statek - urządzenie pływające o napędzie mechanicznym lub bez napędu mechanicznego

przeznaczone lub używane na śródlądowych drogach wodnych do przewozu rzeczy;

3)

statek polski - statek, który stanowi własność Skarbu Państwa, osoby fizycznej mającej miejsce zamieszkania

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub osoby prawnej mającej siedzibę na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej;

4)

barka pchana lub holowana - statek bez własnego napędu mechanicznego przeznaczony do przewozu rzeczy;

5)

barka motorowa - statek z własnym napędem mechanicznym przeznaczony do przewozu rzeczy;

6)

pchacz lub holownik - statek z własnym napędem mechanicznym przystosowany do przemieszczania barek przez

pchanie lub holowanie;

7)

zbiornikowiec - statek z własnym napędem mechanicznym lub bez własnego napędu mechanicznego

przystosowany i używany do przewozu ładunków ciekłych;

8)

nośność - nośność statku przeznaczonego do przewozu rzeczy określoną w świadectwie

pomiarowym statku wydanym przez polską instytucję klasyfikacyjną;

9)

moc napędowa - moc wytworzoną przez własne urządzenie napędowe zainstalowane na statku;

10)

flota towarowa - ogół statków przeznaczonych do przewozu rzeczy na śródlądowych drogach wodnych;

11)

promocja - system instrumentów ekonomicznych i prawnych mających na celu stymulowanie i wspieranie

rozwoju śródlądowego transportu wodnego.

1.

Ustawę stosuje się do armatorów wykonujących działalność gospodarczą polegającą na

przewozie rzeczy śródlądowymi drogami wodnymi.

2.

Przepisów ustawy nie stosuje się do

1)

(utracił moc)

2)

(utracił moc)

3)

pchaczy i holowników o mocy napędowej nieprzekraczającej 150 kilowatów (kW).

4)

(utracił moc)

5)

(utracił moc)

6)

(utracił moc)

7)

(utracił moc)

3.

W sprawach nieuregulowanych ustawą stosuje się przepisy ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o żegludze śródlądowej

(Dz. U. z 2013 r. poz. 1458, z 2015 r. poz. 1690 i 1960, z 2016 r. poz. 1954 oraz z 2017 r. poz. 1566).

(utracił moc)

W Banku Gospodarstwa Krajowego tworzy się Fundusz Żeglugi Śródlądowej, zwany dalej

„Funduszem”, oraz Fundusz Rezerwowy.

1.

Przychodami Funduszu są

1)

składki wnoszone przez armatorów;

2)

środki przekazywane z budżetu państwa - w wysokości określonej w ustawie budżetowej;

3)

przychody ze sprzedaży akcji i udziałów w spółkach z udziałem Skarbu Państwa przekazanych

Bankowi Gospodarstwa Krajowego w celu dofinansowania Funduszu;

4)

odsetki od lokat środków Funduszu w bankach;

5)

przychody z inwestycji środków Funduszu w papiery wartościowe emitowane przez Skarb

Państwa lub Narodowy Bank Polski oraz papiery wartościowe określające świadczenia

pieniężne gwarantowane lub poręczane przez Skarb Państwa lub Narodowy Bank Polski;

6)

darowizny i zapisy;

7)

wpływy z innych tytułów.

2.

Suma lokat, o których mowa w ust. 1 pkt 4, w jednym banku lub grupie banków powiązanych

ze sobą kapitałowo lub organizacyjnie nie może przekroczyć 15% okresowo wolnych środków

Funduszu.

3

Na wniosek ministra właściwego do spraw żeglugi śródlądowej Narodowy Fundusz Ochrony

Środowiska i Gospodarki Wodnej przekazuje corocznie, w terminie 30 dni od dnia ogłoszenia

ustawy budżetowej, na rachunek Funduszu dotację na wspieranie ekologicznych form transportu

oraz ochronę środowiska w żegludze śródlądowej.

4.

Wysokość dotacji, o której mowa w ust. 3, nie może przekroczyć 1% przychodów Narodowego

Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej zaplanowanych w ustawie budżetowej

na dany rok.

(uchylony)

1.

Środki Funduszu przeznacza się na

1)

wypłaty dla armatorów za trwałe wyłączenie statków z eksploatacji w przewozach rzeczy;

2)

inne cele określone w planie finansowym Funduszu, o którym mowa w art. 11 ust. 3 pkt

1.

2.

Środki Funduszu mogą być wykorzystywane na realizację przedsięwzięć promujących śródlądowy

transport wodny i polegających na dofinansowaniu zakupu, modernizacji lub przebudowie

statków oraz innych przedsięwzięć wspierających restrukturyzację sektora żeglugi śródlądowej.

3.

Okresowo wolne środki Funduszu mogą być

1)

lokowane w innych bankach, z zastrzeżeniem art. 6 ust. 2;

2)

inwestowane w papiery wartościowe, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 5.

1.

Przychodami Funduszu Rezerwowego są

1)

składki specjalne, o których mowa w art. 17;

2)

inne przychody.

2.

Fundusz Rezerwowy gospodaruje środkami finansowymi gromadzonymi na odrębnych rachunkach

1)

dla statków do przewozów ładunków stałych;

2)

dla zbiornikowców;

3)

dla pchaczy i holowników.

3.

Wpłaty do Funduszu Rezerwowego z tytułu składek specjalnych armatorów oraz z tytułu

innych przychodów są przekazywane na odpowiednie rachunki, na warunkach określonych

umową, o której mowa w art. 11 ust. 4.

4.

Dyrektor właściwego urzędu żeglugi śródlądowej informuje armatorów o sposobie dokonywania

wpłat do Funduszu Rezerwowego.

Środki Funduszu Rezerwowego mogą być przeznaczone na

1)

wspomaganie przedsięwzięć służących restrukturyzacji sektora żeglugi śródlądowej.

2)

(utracił moc)

3)

(utracił moc)

4)

(utracił moc)

5)

(utracił moc)

1

Minister właściwy do spraw Skarbu Państwa

2

Nadzór nad gospodarowaniem środkami Funduszu i Funduszu Rezerwowego sprawuje Rada

Nadzorcza Banku Gospodarstwa Krajowego z udziałem przedstawiciela ministra właściwego

do spraw żeglugi śródlądowej.

3.

Bank Gospodarstwa Krajowego

1

wyodrębnia w swoim planie finansowym plan finansowy Funduszu oraz Funduszu Rezerwowego

opracowany w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych oraz

ministrem właściwym do spraw żeglugi śródlądowej do dnia 31 lipca roku poprzedzającego

rok, na który plan jest opracowywany;

1a

przekazuje organom, o których mowa w pkt 1, projekt planu finansowego Funduszu i Funduszu

Rezerwowego na dany rok do dnia 15 czerwca roku poprzedniego;

2)

sporządza dla Funduszu oraz Funduszu Rezerwowego odrębny bilans oraz rachunek zysków

i strat wchodzących w skład sprawozdania finansowego banku;

3

składa ministrowi właściwemu do spraw żeglugi śródlądowej, w terminie do końca miesiąca

następującego po każdym kwartale, informację o realizacji planu finansowego Funduszu

oraz Funduszu Rezerwowego;

4

składa ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych sprawozdanie z realizacji

planu finansowego Funduszu i Funduszu Rezerwowego w danym roku do dnia 30 kwietnia

roku następnego.

4

Szczegółowe warunki współpracy w zakresie gospodarowania środkami Funduszu i Funduszu

Rezerwowego określa umowa zawarta między ministrem właściwym do spraw żeglugi śródlądowej

a Bankiem Gospodarstwa Krajowego.

1.

Ze środków Funduszu dokonuje się wypłaty Bankowi Gospodarstwa Krajowego wynagrodzenia

przysługującego z tytułu kosztów obsługi Funduszu, określonego corocznie w planie

finansowym Funduszu.

2.

W zakresie Funduszu Rezerwowego przepisy ust. 1 stosuje się odpowiednio.

1.

Armator wpłaca co roku od każdego statku podlegającego przepisom ustawy składkę do

Funduszu w wysokości ustalonej według zasad określonych w ust. 2-6.

2.

Składka roczna jest sumą iloczynów rocznych stawek jednostkowych, o których mowa w

ust. 3, oraz nośności barek lub mocy napędowej pchaczy i holowników objętych ustawą.

3.

W zależności od rodzaju statku ustala się maksymalne roczne stawki jednostkowe odpowiednio

1)

statki do przewozu ładunków stałych

a)

barki motorowe 1,0 euro za tonę,

b)

barki pchane lub holowane 0,7 euro za tonę;

2)

zbiornikowce

a)

barki motorowe 3,0 euro za tonę,

b)

barki pchane lub holowane 1,5 euro za tonę;

3)

pchacze lub holowniki 0,4 euro za kW.

4.

Wysokość stawek, o których mowa w ust. 3, obniża się w zależności od rodzaju statku,

jego nośności lub mocy napędowej

1)

dla barek o nośności mniejszej niż 450 ton - o 30%;

2)

dla barek o nośności od 450 ton do 650 ton - o 15% na każdą tonę, o którą nośność

statku jest mniejsza niż 650 ton;

3)

dla pchaczy lub holowników o mocy napędowej mniejszej niż 300 kW - o 30%.

5

Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej, w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, z uwzględnieniem

zasad zawartych w ust. 3 i 4, wysokość rocznych stawek jednostkowych w zależności

od rodzaju, nośności lub mocy napędowej statku oraz sposób dokonywania wpłat do Funduszu.

6.

Roczne składki jednostkowe podane w euro podlegają przeliczeniu na złote według średniego

kursu Narodowego Banku Polskiego obowiązującego w pierwszym dniu roboczym danego roku

kalendarzowego.

7.

Dokument potwierdzający wpłatę przez armatora składki rocznej do Funduszu powinien

znajdować się u kierownika danego statku.

8.

Składki wpłacane do Funduszu stanowią koszt uzyskania przychodów armatorów.

1.

(utracił moc)

2.

(utracił moc)

3.

Prawo do otrzymania wypłaty za złomowanie statku polskiego uzyskują armatorzy po upływie

5 lat od dnia jego zarejestrowania.

4.

Za statek złomowany uznaje się statek eksploatowany w żegludze śródlądowej, posiadający

ważne świadectwo zdolności żeglugowej i dokonujący przewozów rzeczy co najmniej w

10 rejsach o trasach nie krótszych niż 50 km, przy wykorzystaniu nośności statku co

najmniej w 70%, w okresie ostatnich 24 miesięcy przed dniem zgłoszenia do złomowania.

5.

Statek na stałe wycofany z przewozów towarowych i przeznaczony na cele niezwiązane

z przewozem rzeczy za zgodą dyrektora właściwego urzędu żeglugi śródlądowej może być

uznany za statek złomowany.

6.

(utracił moc)

7.

Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej, w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia

1)

wysokości stawek jednostkowych do obliczania wypłat z Funduszu za złomowanie statku

polskiego, z uwzględnieniem rodzaju, nośności lub mocy napędowej statku;

2)

szczegółowy tryb postępowania przy dokonywaniu wypłat z Funduszu za złomowanie statku

polskiego, z uwzględnieniem procedur obowiązujących armatorów przy ubieganiu się o

wypłatę.

1.

Wypłata z Funduszu dla armatora jest dokonywana na podstawie zaświadczenia wystawionego

przez właściwy urząd żeglugi śródlądowej stwierdzający, że statek został złomowany.

2

Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej, mając na względzie konieczność weryfikacji

danych będących podstawą spełniania wymogów zawartych w art. 14 ust. 4 i 5, określi,

w drodze rozporządzenia, wykaz dokumentów stanowiących podstawę do wydania zaświadczenia,

o którym mowa w ust. 1, a także jego wzór i szczegółowy tryb wydawania.

„1. Przepisy ustaw wymienionych w art. 3-7 i art. 9-11, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą, stosuje się po raz pierwszy do planów finansowych oraz informacji o planowanych

i zrealizowanych wydatkach funduszy utworzonych, powierzonych lub przekazanych Bankowi

Gospodarstwa Krajowego na podstawie odrębnych ustaw, na rok 2015.

(utracił moc)

Ustawa wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1

pkt 2, 3, 12 oraz pkt 14 w zakresie art. 112b, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia

2014 r.

1.

(utracił moc)

2.

(utracił moc)

3.

(utracił moc)

4.

Składki specjalne określone w euro podlegają przeliczeniu na złote według średniego

kursu Narodowego Banku Polskiego obowiązującego w dniu wprowadzenia do eksploatacji

statku, o którym mowa w ust. 1 i 2.

5.

Składki specjalne wpłacane do Funduszu Rezerwowego stanowią koszt uzyskania przychodów

armatorów.

6.

Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej, w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia

1)

wysokości stawek jednostkowych do obliczania składki specjalnej do Funduszu Rezerwowego,

o której mowa w ust. 1 i 2, w zależności od rodzaju statku, jego nośności lub mocy

napędowej;

2)

szczegółowy tryb postępowania przy dokonywaniu wypłat z Funduszu Rezerwowego, z uwzględnieniem

procedur obowiązujących przy ubieganiu się o wypłatę.

1.

Przedsięwzięcia promujące śródlądowy transport wodny, o których mowa w art. 8 ust.

2, mogą być realizowane przez

1)

udzielanie preferencyjnych kredytów na realizację przez armatorów inwestycji mających

na celu poprawę ochrony środowiska i bezpieczeństwa żeglugi na śródlądowych drogach

wodnych, w tym na zakup, modernizację lub przebudowę statków;

2)

dopłaty do kredytów na cele, o których mowa w pkt. 1;

3)

pożyczki oprocentowane lub nieoprocentowane.

2.

Dopłaty do kredytów, o których mowa w ust. 1 pkt 2, nie mogą przekroczyć 80% wartości

kredytu.

3.

Dopłaty określone w ust. 2 mogą być, na wniosek armatora, w całości lub w części umarzane

pod warunkiem zrealizowania inwestycji.

4.

Przepisy ust. 1-3 stosuje się do armatorów będących właścicielami statków polskich

prowadzących działalność gospodarczą polegającą na zarobkowym przewozie rzeczy trwającym

nie krócej niż 5 lat.

5.

Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej, w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw finansów publicznych, po zasięgnięciu opinii Rady do Spraw Promocji Żeglugi

Śródlądowej, zwanej dalej „Radą”, określi, w drodze rozporządzenia

1)

wysokość oprocentowania kredytów preferencyjnych ze środków Funduszu,

2)

warunki i tryb udzielania dopłat do kredytów ze środków Funduszu oraz ich spłaty,

3)

warunki i tryb przyznawania pożyczek oraz ich spłaty,

4)

rodzaje dokumentów składanych przez wnioskodawcę kredytu lub pożyczki

- kierując się wysokością środków zgromadzonych na rachunku Funduszu.

1

Przy ministrze właściwym do spraw żeglugi śródlądowej powołuje się Radę jako organ

opiniodawczo-doradczy.

2.

W skład Rady wchodzi przedstawiciel

1

ministra właściwego do spraw żeglugi śródlądowej;

2)

ministra właściwego do spraw gospodarki wodnej;

3)

ministra właściwego do spraw rozwoju regionalnego;

4)

ministra właściwego do spraw finansów publicznych;

5)

armatorów i ich związków;

6)

ogólnokrajowych przedstawicielstw związków zawodowych pracowników żeglugi śródlądowej;

7)

ośrodków naukowych zajmujących się żeglugą śródlądową;

8)

zainteresowanych samorządów województw.

3

Przewodniczącego Rady oraz poszczególnych członków powołuje i odwołuje minister właściwy

do spraw żeglugi śródlądowej, na wniosek właściwego ministra, armatorów i ich związków,

samorządów województw, zainteresowanych ośrodków naukowych oraz związków zawodowych

pracowników żeglugi śródlądowej.

4.

Do zadań Rady należy

1)

opiniowanie i wnioskowanie w sprawach ustalania kryteriów i parametrów systemu promocji

żeglugi śródlądowej;

2)

opiniowanie projektów planów finansowych gospodarowania środkami Funduszu i Funduszu

Rezerwowego;

3)

opiniowanie dokumentów Banku Gospodarstwa Krajowego, o których mowa w art. 11 ust.

3;

4)

opiniowanie wniosków armatorów w sprawach promocji żeglugi śródlądowej;

5

opiniowanie innych spraw na wniosek ministra właściwego do spraw żeglugi śródlądowej.

W ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji

(Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968, Nr 113, poz. 984, Nr 127, poz. 1090, Nr 141, poz. 1178, Nr 153, poz. 1271 i Nr 169, poz. 1387) w art. 2 w § 1 w pkt 4 kropkę na końcu zdania zastępuje się przecinkiem oraz dodaje

się pkt 5 w brzmieniu

„

5)

należności pieniężne z tytułu składek do Funduszu Żeglugi Śródlądowej oraz składek

specjalnych do Funduszu Rezerwowego.

”

.

(pominięte)

W ustawie z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych

(Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654, z późn. zm. w art. 17 w ust. 1 po pkt 4w dodaje się pkt 4x w brzmieniu

„

4x)

dochody Banku Gospodarstwa Krajowego prowadzącego Fundusz Żeglugi Śródlądowej i Fundusz

Rezerwowy stanowiące równowartość dochodów uzyskanych przez te fundusze z tytułów

określonych w przepisach regulujących ich tworzenie i funkcjonowanie - w części przeznaczonej

wyłącznie na realizację celów wymienionych w tych przepisach,

”

.

W ustawie z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych

(Dz. U. Nr 86, poz. 959 i Nr 103, poz. 1099, z 2001 r. Nr 100, poz. 1085 oraz z 2002 r. Nr 121, poz. 1031) w art. 9 po pkt 9a dodaje się pkt 9b w brzmieniu

„

9b)

zbycie akcji i udziałów przez Bank Gospodarstwa Krajowego na podstawie ustawy z dnia 28 października 2002 r. o Funduszu Żeglugi Śródlądowej i Funduszu Rezerwowym

(Dz. U. Nr 199, poz. 1672),

”

.

W ustawie z dnia 21 grudnia 2000 r. o żegludze śródlądowej

(Dz. U. z 2001 r. Nr 5, poz. 43 i Nr 100, poz. 1085) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 6 dodaje się ust. 3 w brzmieniu

„

3.

Obsługę finansowo-księgową urzędów żeglugi śródlądowej sprawuje główny księgowy urzędu

obsługującego ministra właściwego do spraw transportu.

”

;

2)

w art. 9 w ust. 2 w pkt 9 kropkę na końcu zdania zastępuje się przecinkiem i dodaje

się pkt 10 w brzmieniu

„

10)

kontrola dokumentów armatorów dotyczących Funduszu Żeglugi Śródlądowej i Funduszu

Rezerwowego.

”

;

3)

w art. 21 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Kierownik statku, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany prowadzić dzienniki i posiadać

dokumenty wynikające z przepisów ustawy oraz wymagane umowami międzynarodowymi, a

także dowód opłacenia składki do Funduszu Żeglugi Śródlądowej.

”

;

4)

w art. 29 w ust. 4 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

innego niż wymieniony w pkt 1 bez napędu mechanicznego o iloczynie długości i szerokości

nieprzekraczającym 20 m

”

;

5)

w art. 30 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Podstawę do wydania świadectwa zdolności żeglugowej stanowią kopie lub wyciągi dokumentów

wymienionych w ust. 1 oraz dodatkowo, dla statków do przewozu osób, statków o napędzie

mechanicznym do przewozu rzeczy, a także pchania lub holowania, pozytywny wynik ich

inspekcji przeprowadzonej przez organ wydający to świadectwo.

”

;

6)

w art. 58 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

wykonuje przewóz ładunków niezgodnie z dokumentami przewozowymi lub bez dowodu opłacenia

składki do Funduszu Żeglugi Śródlądowej,”.

”

;

Przepisy art. 1 pkt 2, art. 3 ust. 2 pkt 1, 2 i 4-7, art. 4, art. 10 pkt 2-5, art.

14 ust. 1, 2 i 6, art. 16, art. 17 ust. 1-3 tracą moc z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą

Polską członkostwa w Unii Europejskiej

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2003 r.

Z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy rejestry prowadzone przez ministra właściwego

do spraw transportu na podstawie przepisów zmienianych niniejszą ustawą stają się

rejestrami prowadzonymi przez ministra właściwego do spraw żeglugi śródlądowej.

Z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy w odniesieniu do umowy zawartej na podstawie

art. 11 ust. 4 ustawy zmienianej w art. 14 w miejsce ministra właściwego do spraw

transportu wstępuje minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej.

Rada do Spraw Promocji Żeglugi Śródlądowej, o której mowa w art. 19 ustawy zmienianej

w art. 14, powołana przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy przy ministrze właściwym

do spraw transportu, staje się Radą do Spraw Promocji Żeglugi Śródlądowej, o której

mowa w art. 19 ustawy zmienianej w art. 14, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 39 ust.

2 i 3, które wchodzą w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2017 r., z wyjątkiem

1)

art. 14 pkt 19 i pkt 32 w zakresie uchylenia art. 69a ust. 3 i 4, które wchodzą w

życie z dniem 1 stycznia 2019 r.;

2)

art. 97-99, art. 100 ust. 2, art. 114 ust. 2 i art. 116, które wchodzą w życie z dniem

następującym po dniu ogłoszenia;

3)

art. 19 pkt 32, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2018 r.;

4)

art. 95, który wchodzi w życie z dniem 31 grudnia 2016 r.